OTHER WORLDS : ออเทอร์เวิร์ลส

ตอนที่ 18 : บทที่ 16 : สภาสูงแห่งโลกเบื้องหลัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 209
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    21 ก.ค. 57

บทที่ 16 สภาสูงแห่งโลกเบื้องหลัง

 

หลังออกจากหอผู้พิทักษ์ เอธและแมรี่ก็ตรงไปที่ตึกทำการของสภาสูงซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกล ทวารบาลสองนายเป็นคนพาทั้งคู่เข้าไปด้านใน ภายในตึกไม่ต่างจากที่แมรี่คิดไว้คือโอ่อ่า สวยงาม มีแต่หินอ่อน โคมระย้า และเชิงเทียนทองเหลืองขัดมัน จนดูเหมือนพระราชวังมากกว่าสภา

“มันหรูไปไหม ตึกรัฐสภาของอังกฤษเทียบไม่ติด" แมรี่กระซิบกระซาบกับเอธ

“บริเวณนี้เป็นจุดพบปะและจัดเลี้ยง ด้านข้างเป็นห้องไต่สวนคดีความ ตัวสำนักงานที่คนของสภาทำงานกันจะลึกเข้าไปข้างใน พนันว่าห้องนอนของเธอยังจะดูดีกว่า" เอธขยิบตา เขายังมีอารมณ์ขัน มันเป็นเสน่ห์ของเอธ เขามักผ่านเรื่องหนักหนาด้วยท่าทีสบายๆ แบบนี้เสมอ แมรี่ไม่รู้ว่าเขาทำได้อย่างไร แต่เพราะเป็นแบบนี้เขาถึงมอบความเข้มแข็งมากมายให้กับเธอและคนรอบข้างโดยไม่รู้ตัว

แมรี่มองซ้ายขวา มีแต่คนใส่ชุดคลุมยาวกำมะหยี่สีเขียว บ้างพูดคุยกัน บ้างเดินไปมา

“พวกเขาคือใครหรือเอธ" เธอถามคนข้างๆ

“พวกเขามาฟังสภาพิพากษา เท่าที่เห็นเป็นพวกมีอิทธิพลในสภาทั้งนั้น เหมือนการพิพากษาครั้งนี้กำหนดไว้อย่างลับๆ ไม่มีวิญญาณสีเทาที่เป็นคนจากข้างนอกมาเลย" เอธว่า

“อีธาน!” เสียงๆ หนึ่งดังขึ้นจากประตูทางเข้า ทั้งสองหันหลังไปตามต้นเสียง หญิงชายคู่หนึ่งเพิ่งเดินเข้ามาในตึก พวกเขาสวมชุดคลุมสีดำสนิท ผู้ชายรูปร่างสูง ภูมิฐาน มีเข็มห้อยตราต่างๆ ประดับปกเสื้อ

“พ่อแม่ฉัน" เอธก้มลงมากระซิบแล้วสาวเท้ายาวๆ ไปหาคนทั้งสอง แมรี่เห็นนางวอลเตอร์โผเข้ากอดลูกชายแน่น

“ผมคิดว่าพ่อกับแม่จะไม่มา" เอธพูด

“ลูกถูกสภาคุมตัวนะอีธาน พอพ่อเขารู้ก็รีบขึ้นรถไฟตามมา โกรธสภาน่าดูที่พาตัวลูกมาโดยไม่แจ้งเราก่อน" แม่ของเอธว่า

“ผู้หญิงคนนั้นหรือ คนที่ลูกไปช่วยเธอจนต้องฆ่ากริมม์" นายวอลเตอร์มองมาทางแมรี่ เธอยิ้มแห้งก่อนจะเดินเก้ๆ กังๆ เข้ามาอยู่ในช่วงเวลาครอบครัวสุขสันต์ของบ้านวอลเตอร์

“ครับ เธอคือมาริน่า สจ๊วต แมรี่นี่พ่อกับแม่ฉัน ผู้บัญชาการนิโคลัสกับคุณนายแคทเธอรีน" เอธแนะนำ เขายิ้มกว้างอย่างภูมิใจ

“สวัสดีค่ะ เรียกหนูว่าแมรี่ก็ได้ค่ะ" แมรี่รู้สึกประหม่าเอามากๆ

“ตาหนูสีฟ้าสวยจังจ้ะ" แคทเธอรีนยิ้มให้ "ฉันไม่เคยได้ยินชื่อสจ๊วต หนูมีกลีฟอะไรหรือ" แมรี่ถกแขนเสื้อแล้วยื่นให้นางวอลเตอร์ดู

“ซาเธลิสค่ะ ความจริงสจ๊วตที่มาที่นี่มีแค่พ่อกับปู่ ซึ่งพวกท่านไม่อยู่แล้วค่ะ" เธอตอบ

“ถูกสภาตัดสินประหาร ฉันจำได้ พ่อของเธอ ตาสีฟ้าเหมือนกัน ฉันอยู่ที่สภาวันนั้น" นิโคลัสว่า

“พ่อรู้เรื่องนี้ด้วยเหรอครับ" เอธเบิกตากว้าง "เขาประหารพ่อของแมรี่ด้วยสาเหตุอะไรครับ"

“เรื่องการตัดสินเป็นอำนาจของสภา ไม่ใช่เรื่องของกองทัพ พ่อไม่รู้รายละเอียด หวังว่าเธอคงไม่ได้ถูกเรียกมาด้วยเหตุเดียวกันนี้ใช่ไหมมาริน่า" นิโคลัสหันมาถามแมรี่ เธออ้ำอึ้ง "กะ... เกรงว่าจะเป็นอย่างนั้นค่ะนิโคลัส" เธอตอบเสียงค่อย

“อีธาน นี่ลูกไปเจอแมรี่ได้ยังไง แล้วทำไมสภาถึงอยากพิพากษาเธอ เล่าให้แม่ฟังทั้งหมดเลยได้ไหม" แคทเธอรีนซัก เอธเริ่มเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ฟัง เขาเล่าแบบกระชับที่สุดจนแมรี่รู้สึกว่าพลาดเรื่องสนุกไปหลายตอน แต่ใครจะสน ตอนนี้เธออยู่ในสภา และกำลังจะถูกพิพากษาในอีกไม่ช้า

“โทษสังหารกริมม์พ่อช่วยแกได้อีธาน แต่สำหรับมาริน่า เรื่องนี้ต้องปล่อยให้สภาพิจารณา" นิโคลัสพูดขึ้นหลังจากฟังเรื่องราวจากเอธ

“พ่อพูดเหมือนแมทธิว สภางี่เง่าพ่อก็รู้ ทำไมเรายังปล่อยให้สภามีอำนาจบงการนู่นนี่ไปทั่ว พ่อก็เห็นแล้วว่าแมรี่ดูไม่มีอันตรายเลยซักนิด เธอไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับออเทอร์เวิร์ลสเลยตอนผมไปช่วยเธอจากกริมม์ เธอถูกเลี้ยงโดยวิญญาณบริสุทธิ์ น้องสาวของแม่เธอ" เอธว่า

“ที่พ่อเห็นคือวิญญาณสีเทาที่แตกต่างจากพวกเราอีธาน ตาเธอสีฟ้า นั่นไม่ปกติ ซาเธลิสก็ไม่ใช่เทวดาทั่วไป พ่อยังไม่เคยเห็นลูกผสมที่มีเชื้อสายของอัครเทวดาหรือปีศาจชั้นสูงมาก่อน"

“พ่อช่วยอะไรไม่ได้เลยหรือครับ" เอธดูสิ้นหวัง แมรี่เองก็รู้สึกอึดอัด นิโคลัสไม่ผิดที่ปฏิเสธจะช่วยเธอ แม้แต่เธอก็ยังกลัวตัวเองอยู่เหมือนกัน

“พวกมอสส์ว่าอย่างไรบ้างล่ะ พ่อคิดว่าพวกเขาช่วยได้มากกว่าพวกเรานะ"

“ผมยังไม่เจอพวกเขาเลยครับ เราถูกคุมตัวมา แยกกับแซมแล้วก็แมท แซมเองก็น่าจะยังไม่เจอพ่อกับแม่ของเขา พวกมอสส์อยู่ที่วาติกาโน่นี่มากกว่าที่บริเตน"

“งั้นแกไปเตรียมตัวก่อนดีกว่า สภาน่าจะไต่สวนแกก่อนมาริน่า เราจะไปหาพวกมอสส์ เผื่อช่วยอะไรเธอได้ แต่พ่อไม่รับปากนะอีธาน" นิโคลัสสั่ง

“ขอบคุณครับ" เอธยิ้มอย่างมีความหวังอีกครั้ง

“เข้มแข็งไว้นะจ๊ะแมรี่ อาจไม่แย่อย่างที่คิด" แคทเธอรีนยื่นมือมาลูบแก้มของแมรี่ เธอดูเป็นคนใจดีและมีท่าทีสบายๆ ไม่สงสัยเลยว่าเอธได้นิสัยแบบนี้มาจากใคร

“อีธาน วอลเตอร์ คุณต้องมากับเราแล้วครับ" เจ้าหน้าที่สภาคนหนึ่งเดินตรงมาหาทั้งสี่ "รวมทั้งคุณสจ๊วตด้วยครับ" แมรี่หันไปมองแคทเธอรีน เธอพยักหน้าให้แมรี่ก่อนจะยิ้มให้

“แล้วเจอกันครับ" เอธบอกพ่อกับแม่ก่อนจะจับมือแมรี่แล้วพาเธอเดินตามเจ้าหน้าที่สภาคนนั้นไป

ทั้งคู่เดินตามเจ้าหน้าที่สภามายังห้องพักเล็กๆ ที่มีประตูเชื่อมไปยังห้องพิจารณาคดี เป็นห้องสี่เหลี่ยม ไม่มีเฟอร์นิเจอร์สักชิ้นนอกจากม้านั่งยาวสองตัวหันหน้าชนกัน ผนังทึบสี่ด้านไม่มีหน้าต่าง

“อย่างกับห้องขังรอประหาร" แมรี่พูดขึ้น "ให้ความรู้สึกแย่ชะมัด" เธอมองไปรอบๆ ก่อนจะนั่งลงที่ม้านั่งตรงข้ามเอธ

“อย่างน้อยก็ไม่ชื้น ไม่มีหนูด้วย" เอธว่า แมรี่หัวเราะ "นายเคยกลัวอะไรบ้างเอธ"

“ฉันหรือ ความจริงก็กลัวหลายอย่าง แต่ถ้าเธอรู้สึกว่ามีคนที่เธอต้องปกป้อง ตอนนั้นเธอจะไม่กลัวอะไรนอกจากกลัวจะปกป้องใครคนนั้นไว้ไม่ได้" เขาเงยหน้ามองแมรี่ "ตอนที่สู้กับไทซัส รู้ไหมว่าตอนนั้นฉันกลัวที่สุด ไม่ได้กลัวว่าจะตาย แต่กลัวว่าถ้าตายแล้วใครจะปกป้องเธอแมรี่"

แมรี่ไม่ได้พูดอะไร เหมือนเธอยิ่งพยายามก้าวหนี เอธยิ่งก้าวเข้าหา เธอไม่เข้าใจว่าผู้ชายที่มีคู่หมั้นสวยน่ารักนิสัยดีอย่างแซมแล้วจะสนใจใครได้อีก แต่เอธดีกับเธอมาก เขาเกือบตายเพราะเธอ ถูกพิพากษาก็เพราะเธออีก เธอไม่มีเหตุผลให้ไม่เชื่อใจเขา

“คุณวอลเตอร์ ผู้คุมกฎมากันครบแล้ว คุณกับคุณสจ๊วตมากับผม" เจ้าหน้าที่คนเดิมเปิดประตูเข้ามาจากด้านที่เป็นทางไปห้องพิจารณาคดี แมรี่กับเอธลุกเดินตามเขาไปเงียบๆ ทางเดินแคบๆ พอที่คนเดินจะสวนกันได้นี้นำไปสู่ห้องพิจารณาคดี เมื่อประตูไม้เปิดออกแมรี่ก็พบกับห้องโถงขนาดใหญ่มีที่นั่งสำหรับผู้มาฟังพิจารณาคดีซึ่งมีไม่ถึงยี่สิบคนรวมพ่อแม่ของเอธ ที่นั่งคณะลูกขุนห้าที่สำหรับผู้คุมกฎห้าคน ซึ่งหนึ่งในนั้นคือแคสเตอร์ และที่นั่งของผู้พิพากษาซึ่งก็น่าจะเป็นหนึ่งในคนของสภา

เมื่อแมรี่กับเอธเดินเข้ามา ทั้งห้องเงียบกริบ แมรี่กำมือชื้นเหงื่อไว้แน่น พยายามไม่สั่นหรือหน้าซีดเพราะอาการปอดแหก เธอไม่เคยขึ้นศาลหรือโดนไต่สวนมาก่อนในโลกมนุษย์ เข้าศาลครั้งสุดท้ายคือไปเก็บข้อมูลทำรายงานวิชาสังคมส่งก่อนสอบปลายภาคเมื่อปีที่แล้ว

“คุณวอลเตอร์ คุณสจ๊วต คงรู้สาเหตุที่สภาเชิญตัวพวกคุณมาที่นี่แล้ว ทางเราพบว่ามีการสังหารกริมม์โดยไม่ได้รับอนุญาตโดยอาวุธของทวารบาลที่มีสัญลักษณ์ของไมอา คุณวอลเตอร์ คุณยอมรับหรือไม่ว่าคุณเป็นคนทำ" ผู้พิพากษาเอ่ยถาม เอธก้าวมาข้างหน้า ดูไม่ทุกข์ร้อนเท่าไหร่

“กริมม์ทำผิดข้อตกลง มันทำร้ายมาริน่า สจ๊วตทั้งๆ ที่เธอมีกลีฟ และเธอจะต้องเป็นพลเมืองของโลกเบื้องหลังโดยชอบธรรมเมื่อเธอตาย แล้วตอนนี้เธอกลายเป็นพวกเราแล้ว พวกนั้นก็ยังตามมาทำร้ายเธออีก" เอธว่า ผู้พิพากษาหันมามองแมรี่ เธอกลืนน้ำลาย

“คุณรู้สาเหตุที่กริมม์พยายามจะเอาชีวิตคุณหรือไม่คุณสจ๊วต"

“ไม่ทราบค่ะ" แมรี่โกหก ความจริงหลังจากพยายามหาข้อมูลต่างๆ เธอพอจะรู้บ้างแล้วว่ากริมม์ต้องการตัวเธอเพราะอะไร

“เห็นได้ชัดว่าอีธาน วอลเตอร์ฆ่ากริมม์เพื่อปกป้องพลเมือง เขาเป็นทวารบาล นั่นเป็นหน้าที่ของเขา" ชายผู้หนึ่งในคณะลูกขุนลุกขึ้นกล่าว เขามองมาที่เอธ

“และนั่นคือสาเหตุที่เขามาที่นี่คุณมอสส์ คุณวอลเตอร์เป็นทวารบาล แต่เขากลับพาคุณสจ๊วตมาที่โลกเบื้องหลังทั้งๆ ที่เธอยังไม่ตาย หน้าที่นี้ควรเป็นของกลีฟในตัวเธอ ไม่ใช่ของทวารบาล" ผู้พิพากษาว่าตามจริง แมรี่เงยหน้าขึ้นมอง'คุณมอสส์' ถ้าเข้าใจไม่ผิดนี่คือพ่อของแซม และสมควรเป็น เขาผมมีบลอนด์สว่างและดูหล่อเหล่า

“ที่ผมพาเธอมานี่เพราะเธอถูกพิษกริมม์และกำลังจะตาย ความจริงเธอควรจะตายแล้วถูกกริมม์พาไปนรก แต่กลีฟของเธอแข็งแกร่งมากจึงต้านพิษกริมม์ได้ ถึงอย่างไรเธอก็กำลังจะตายอยู่ดีผมเลยพาเธอมาที่นี่เพื่อหาคนช่วย แต่ก็อย่างที่พวกคุณเห็น เธอไม่รอด และกลายเป็นวิญญาณสีเทาเหมือนพวกเรา" เอธอธิบาย

“ตอนนี้เราจะตัดสินเรื่องนี้กัน คณะลูกขุนทั้งห้า หากพวกคุณคิดว่าอีธาน วอลเตอร์มีความผิดในเรื่องนี้โปรดยกมือขึ้น" ผู้พิพากษาทอดสายตามองไปยังคณะลูกขุน ผู้คุมกฎทั้งห้าต่างนั่งนิ่ง ไม่มีใครยกมือ เขารออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ “หากพวกคุณคิดว่าอีธาน วอลเตอร์ไม่มีความผิดในเรื่องนี้โปรดยกมือขึ้น” คณะลูกขุนทั้งห้าคนยกมือขึ้นพร้อมกัน ผู้พิพากษาพยักหน้ารับทราบผล “เราได้ข้อสรุปในคดีของคุณวอลเตอร์ให้เขาพ้นความผิดในทุกกรณี"

“คุณวอลเตอร์ โปรดถอยไปยืนด้านหลัง ต่อไปจะเป็นคดีของคุณสจ๊วต" เขาสั่ง เอธโค้งศีรษะรับแล้วก้าวถอยหลังไป เขาสบตาแมรี่แวบหนึ่งและยิ้มให้อย่างที่ชอบทำ

“จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดเห็นได้ชัดว่าโลกเบื้องล่างตามล่าคุณ คุณสจ๊วต" เขาเอ่ย "สภาได้คุยกันถึงสาเหตุการโจมตีขบวนรถไฟของคุณจากทวารบาลผู้คุมตัวคุณมาจากเขตบริเตน เป็นการโจมตีจากเสืออเวจีซึ่งไม่ใช่เรื่องปกติที่ปีศาจระดับร้ายกาจขนาดนั้นจะมายังโลกเบื้องหลัง คนจากออเทอร์เวิร์ลสไปมาโลกเบื้องหน้าได้โดยง่ายแต่การจะไปมาระหว่างออเทอร์เวิร์ลสเองนั้นยากและซับซ้อนมาก จากการสอบปากคำเหล่าทวารบาลทั้งหมดในวันนั้น ไทซัสไม่ได้มีท่าทีต้องการลักพาตัวคุณหรือสังหารคุณเป็นพิเศษ เราสรุปกันว่านั่นเป็นการเตือนจากโลกเบื้องล่างถึงสิทธิ์ในดวงวิญญาณของคุณ คุณสจ๊วต" ผู้พิพากษาอธิบาย แมรี่รู้สึกสับสนกับสิ่งที่ได้ยิน

“นั่นหมายถึงอะไรคะ" แมรี่ถามกลับ

“โลกเบื้องล่างต้องการจะบอกกับเราว่าสภาไม่มีอำนาจในการพิทักษ์ดวงวิญญาณของคุณ ดวงวิญญาณของคุณถูกจับจองจากภพนั้น ไม่ใช่ที่นี่"

“เธอไม่ใช่สิ่งของถึงจะมาจับจองกันได้โดยไม่ให้โอกาสเธอได้เลือก มาริน่าเป็นวิญญาณสีเทา ที่นี่คือบ้านของเธอ!” เอธโพล่งขึ้น เสียงของเขาดังฟังชัด แมรี่เห็นแคสเตอร์หรี่ตามองเขาอย่างสงสัย

“เธอไม่มีบ้านที่นี่คุณวอลเตอร์ สภาไตร่ตรองเรื่องของเธอมาตลอดระหว่างที่พวกคุณกำลังเดินทางมาที่นี่ ตระกูลสจ๊วตสืบเชื้อสายซาเธลิส และนั่นเป็นสิ่งที่รับไม่ได้ในโลกนี้ พลเมืองที่ได้รับพลังจากอัครเทวดาถือว่าเป็นภัยต่อออเทอร์เวิร์ลส พลังของซาเธลิสจะปลอดภัยก็ต่อเมื่ออยู่ในมือของซาเธลิสเองเท่านั้น" ผู้พิพากษาว่า

“แต่หนูแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพลังที่ว่าเลยนะคะ และหนูคิดว่ามันคงไม่ได้เป็นภัยขนาดนั้น" แมรี่เถียง

“เพราะคุณไม่รู้อะไรมันถึงอันตราย นี่คุณยังไม่รู้หรือว่าพลังของซาเธลิสมีความหมายต่อออเทอร์เวิร์ลสอย่างไร" เขาถามกลับ แมรี่ส่ายหน้า

“งั้นดูนี่คุณสจ๊วต" ผู้พิพากษายื่นมือมาข้างหน้า แสงสว่างส่องจากฝ่ามือของเขา ขยายกว้างคล้ายจอภาพยนตร์

“กลีฟเพเนดา พลังแห่งการถ่ายทอดความรู้และความทรงจำ" เอธที่ก้าวมายืนข้างเธอเอ่ยขึ้น ทั้งคู่เงยหน้ามองภาพจำลองที่ผู้พิพากษาสร้างขึ้น ในภาพฉายให้เห็นวัตถุทรงกลมสามลูก เรียงกันเป็นแนวตั้ง ลูกบนสุดสีขาวสะอาด แมรี่เห็นเทวดาองค์เล็กๆ หลายองค์ร่ายรำอยู่บนนั้น ลูกตรงกลางมีสีน้ำเงินแมรี่เห็นผู้คนในยุคโบราณ ใช้ชีวิตปลูกพืช ล่าสัตว์ และลูกล่างสุดเป็นสีดำ มีเกล็ดไฟสีแดงวูบวาบทั่วทั้งลูก มีสัตว์ประหลาดและผู้คนในชุดคลุมดำอาศัยอยู่

“ก่อนที่จะมีโลกเบื้องหลัง โลกมนุษย์ถูกเรียกว่าปฐมโลก ดินแดนที่มนุษย์เกิด แก่ และตายลง และเมื่อตายวิญญาณของพวกเขาจะถูกแบ่งโดยเทวทูตและยมทูตว่าดวงไหนสมควรถูกย้อมเป็นสีใด และพาไปยังออเทอร์เวิร์ลสไหนซึ่งยังมีอยู่แค่สองที่คือสวรรค์และนรก" ผู้พิพากษาเล่า ภาพตรงหน้าเปลี่ยนไป วัตถุทรงกลมสีขาวขยายขึ้นและอีกสองลูกหายไป เป็นภาพของเหล่าเทวดาวิวาทะกัน

“แต่แล้ววันหนึ่ง อัครเทวดาทั้งห้าเกิดมีปากเสียงกัน พวกหนึ่งคือผู้ที่ยังยอมรับในอำนาจของบิดาสูงสุดแห่งสวรรค์หรือที่พวกมนุษย์เรียกว่าพระเจ้า ได้แก่ธีรอส เคบริท และซาเธลิส ส่วนอีกพวกคือผู้ที่เชื่อในความแข็งแกร่งและงดงามของตน ต้องการจะล้มล้างบิดาสูงสุด พวกนั้นคือพีรีออสและฟาเบรีย พวกเขาต่อสู้กัน ฝ่ายของพีรีออสปราชัยจึงถูกขับลงจากสวรรค์ แต่เนื่องจากฟาเบรียไม่ใช่เทวดาชั่วร้าย เขาเพียงถูกพีรีออสเกลี้ยกล่อมให้ต่อต้านบิดาสูงสุด เขาจึงถูกลดฐานันดรกลายเป็นเทวดาชั้นล่าง" เมื่อผู้พิพากษาพูดจบ ภาพที่เขาแสดงก็เปลี่ยนไป วัตถุทรงกลมสีขาวถูกแบ่งเป็นสองลูก และกลายเป็นสีน้ำเงินและสีดำ

“ด้วยความเคียดแค้นของพีรีออสที่ถูกเนรเทศลงมาอยู่ในนรก เขาคิดจะเอาคืนสวรรค์ด้วยการก่อสงครามอีกครั้ง เนื่องจากเขามีพลังแห่งแสงที่กล้าแข็ง เขาได้ชี้นำเหล่าปีศาจและวิญญาณสีดำให้ขึ้นไปยังโลกมนุษย์ สิงสู่ ครอบงำ และทำให้วิญญาณบริสุทธิ์แปดเปื้อน นั่นก็คือการสร้างทายาทที่เป็นลูกครึ่งขึ้นมา หวังว่ามนุษย์ที่มีเชื้อสายของพวกตนเหล่านั้นจะกลายมาเป็นกองทัพใต้บัญชาของพีรีออสเมื่อตายลง" ผู้พิพากษาหยุดอยู่แค่นี้ เขามองไปที่คณะลูกขุน "ในฐานะผู้คุมกฎแห่งสภาสูงคุณมอสส์ คุณช่วยเล่าที่เหลือให้คุณสจ๊วตฟังได้ไหม" เขาลดมือลง ภาพตรงหน้าค่อยๆ เลือนหายไป แมรี่เห็นพ่อของแซมพยักหน้าช้าๆ เขาลุกขึ้นยืนแล้วเริ่มเล่า

“พีรีออสคิดผิด ลูกผสมพวกนั้นเมื่อตายไป วิญญาณของพวกเขากลายเป็นสีเทา ทั้งยมทูตและเทวทูตไม่สามารถย้อมสีแล้วพาไปยังภพไหนได้เลย จนเวลาผ่านไป ดวงวิญญาณตกค้างของพวกลูกผสมเริ่มเพิ่มขึ้น การมีวิญญาณแปลกปลอมจำนวนมากทำให้โลกเสื่อมโทรม เกิดโรคระบาดและภัยพิบัติ ผู้คนที่ยังมีชีวิตบนโลกล้มตายอย่างรวดเร็ว จนเคบริท เทวดาแห่งการสรรค์สร้างได้มอบกลีฟให้วิญญาณเหล่านั้น เพื่อเป็นเครื่องหมายว่าสืบเชื้อสายมาจากปีศาจตนไหน ขณะเดียวกันซาเธลิสก็ใช้พลังสร้างมิติผูกพันจากกาลเวลาขึ้นมาทับซ้อนโลกมนุษย์ไว้ นั่นก็คือที่นี่ โลกเบื้องหลัง แล้วกลีฟที่เคบริทมอบให้ดวงวิญญาณทุกดวงก็นำทางมายังโลกนี้ แต่เนื่องจากพวกเขาเกรงว่าการสร้างโลกเบื้องหลังจะเป็นการสร้างขุมกำลังให้โลกเบื้องล่าง เพราะลูกผสมทุกคนล้วนมีเชื้อสายของปีศาจ พวกเขาจึงได้สร้างทายาทที่มีเชื้อสายเทวดาเพิ่มเติมและนำมายังที่นี่ด้วยเช่นกัน หลังจากนั้นภพทั้งสี่จึงมีชื่อเรียกอย่างปัจจุบัน โลกมนุษย์หนึ่ง คือ โลกเบื้องหน้า และโลกหน้าอีกสาม คือโลกเบื้องบน โลกเบื้องล่าง และโลกเบื้องหลัง" เขาหันไปมองผู้พิพากษา โค้งศีรษะเล็กน้อยแล้วนั่งลงตามเดิม

“อย่างที่ได้ฟัง และจะขอเพิ่มเติมข้อมูลนิดหน่อย ซึ่งไม่มีในหนังสือเรียนของพวกคุณแน่ๆ นั่นก็คือหลังจากซาเธลิสสร้างโลกนี้และเชื่อมมันเข้ากับโลกเบื้องหน้า พลังของเขาก็เชื่อมโยงกับทุกภพ เมื่อใดที่เขาใช้พลัง พิภพจะสั่นคลอน ซาเธลิสจึงถูกสั่งห้ามใช้พลังของเขาอีกจนถึงปัจจุบัน ดังนั้นจึงเป็นเรื่องอันตรายที่อยู่ดีๆ ก็มีคนที่ใช้พลังแบบเดียวกันกับเขาได้อยู่ และเป็นเพียงวิญญาณสีเทาธรรมดา แม้พลังของคุณสจ๊วตจะไม่ได้ถูกเชื่อมโยงกับภพใด และการใช้พลังของคุณไม่ได้ทำให้โลกใดพินาศ แต่พลังของคุณสามารถทำลายออเทอร์เวิร์ลสได้หากคุณคุมมันไม่อยู่ พลังที่ส่งผลต่อมิติและกาลเวลาจะทำให้สมดุลของภพทั้งสี่เสียหาย และสภาก็ลงมติแล้วว่าเราจะไม่ส่งคุณให้โลกเบื้องล่าง แต่จำเป็นต้องสำเร็จโทษคุณ คุณสจ๊วต" สิ้นคำพูดของผู้พิพากษาแมรี่ทรุดลงกับพื้น รู้สึกขาดอากาศหายใจขึ้นมากระทันหัน

“พวกคุณทำแบบนี้ไม่ได้!” เอธโวยวาย "มันต้องมีวิธีอื่น สั่งจำกัดเธอใช้พลัง หรืออะไรก็ได้ ไม่ใช่ฆ่าเธอ"

“พลังในสายเลือดนั้นบังคับกันไม่ได้คุณวอลเตอร์ เธออาจใช้มันเมื่อรู้สึกโกรธ กลัว หรือในภาวะกดดัน นี่เป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดที่จะสำเร็จโทษเพราะคุณสจ๊วตยังใช้พลังได้แค่บางส่วน ไม่อย่างนั้นเราจะทำงานได้ยากกว่าเดิม" ผู้พิพากษาให้เหตุผล ทันใดนั้นเองแคสเตอร์ก็ยกมือขึ้น

“มีอะไรจะกล่าวหรือคุณแคสเตอร์"

“ต้องขอโทษที่เสียมารยาทครับท่านผู้พิพากษา เพียงแต่ผมคิดว่าพลังของมาริน่า สจ๊วตนั้นอาจมีประโยชน์ต่อออเทอร์เวิร์ลสได้เหมือนกัน สิ่งที่เมื่อก่อนมีแค่ซาเธลิสเท่านั้นที่ทำได้ แต่ตอนนี้หากให้เธอฝึนฝนจนควบคุมพลังของตัวเองได้แล้ว พลังของเธอจะช่วยให้โลกเบื้องหลังของเราแข็งแกร่งขึ้น ไม่ต้องถูกกดดันไม่ว่าจากโลกเบื้องบนหรือเบื้องล่าง เราจะมีอำนาจเหนือกาลเวลาอยู่ในมือ" แคสเตอร์พรายยิ้ม ผู้พิพากษาส่ายหน้า

“สงครามพิภพจะไม่เกิดอีกแล้วคุณแคสเตอร์ ทุกภพลงนามในพันธสัญญาไปแล้ว เกรงว่าโลกของเราจะไม่ตกในสภาวะเช่นนั้นอีก" ผู้พิพากษากล่าวเรียบๆ "ขอเชิญลูกขุนลงคะแนนเสียงได้ ใครคิดว่าคุณสจ๊วตมีพลังที่เป็นอันตรายและสมควรถูกสำเร็จโทษโปรดยกมือขึ้น"

แมรี่เงยหน้ามองคณะลูกขุนทั้งห้า แคสเตอร์ดูไม่สบอารมณ์ เป็นเขาคนเดียวที่ไม่ยกมือ แต่อีกสี่คนรวมทั้งพ่อของแซมต่างยกมือเห็นด้วย ผู้พิพากษารอครู่หนึ่งจนเมื่อแน่ใจว่าคณะลูกขุนทุกคนไม่เปลี่ยนความเห็นจึงเอ่ยขึ้นด้วยเสียงอันดัง

“เป็นอันได้ข้อสรุป คุณสจ๊วต สภาได้ตัดสินแล้ว คุณจะต้องถูก...”

“เดี๋ยวครับ!” เสียงๆ หนึ่งดังมาจากประตูใหญ่ ทางเข้าห้องพิจารณาคดี เป็นแมทธิวที่วิ่งพรวดเข้ามาอย่างรีบร้อน ตามด้วยซาแมนธ่า ทำให้ทุกคนในห้องพิจารณาคดีต่างหันไปมองผู้มาใหม่เป็นสายตาเดียว

โปรดติดตามตอนต่อไป
------------------------------
คุยกันก่อน 
ตอนนี้เนื้อล้วน ไม่มีน้ำซักหยด 555 
สำหรับใครที่ยังไม่พร้อมจะรับข้อมูลระดับสารานุกรมรอตั้งสติ สมองโล่งๆ ค่อยอ่านก็ได้ค่ะ คนเขียนยังมึนเลยตอนนี้ 555 สำหรับตอนนี้ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ เนื้อหาเข้มมาก อยู่ในศาลล้วนๆ ยังไงก็ขอขอบคุณทุกคนที่ติดตามนะคะ ทุกคอมเม้นต์ ทุกโหวต ทุกแฟนพันธุ์แท้ ทุกแฟนเพจ รวมถึงนักอ่านเงาทุกท่านค่ะ
ขอบคุณจริงๆค่ะ >_<
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

229 ความคิดเห็น

  1. #113 - Thumbelina - (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 เมษายน 2557 / 14:41
    นิโคลัส กับ แคทเธอลีนคะ... รับฉันคนนี้เป็นสะใภ้ได้มั้ยคะ ?

    บทนี้อีตาพระเอกสุดหล่อปกป้องนังมาริน่า สจ๊วตมาก! (หมั่นไส้)

    แอบงง ซับซ้อนมาก! (ไม่ใช่อะไรหรอก หนูมันโง่ไง กร๊ากๆๆๆๆ)

    กำลังทำความเข้าใจ โดยการอ่านซ้ำอยู่ๆ พอจะจับจุดได้แล้ว 

    บทนี้ เข้าศาล เอธยังจะยิ้มและร่าเริงในสถานการณ์ตึงเครียดอยู่อีกเรอะ

    (ขอเป็นผัวเหอะ คนแบบนี้ +O+ / โดนบก) 

    ไปอ่านบทต่อไปแล้วน้า ตามทันแล้ว :P
    #113
    0
  2. #107 bellas (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 มีนาคม 2557 / 13:28
    จริง เนื้อล้วนจริงๆ อ่านแล้วเราแอบปวดหัว ลุ้นแทนแมรี่เลย รอแมธกับแซม ดูซิว่าจะมาช่วยแมรี่กันยังไง >_
    #107
    0
  3. #106 Iris Witch (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 มีนาคม 2557 / 16:34
    แมทธิวจะทำอะไร แต่ต้องช่วยแมรี่ได้แน่ๆ รีบต่อเลยนะคะพี่สาาาาาาาาา อยากเห็นพลังในการจูงใจของแมทแล้ว ฮ่าๆๆ
    #106
    0
  4. #105 Tien-ToT (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 มีนาคม 2557 / 10:39
    มาต่อตอนต่อไปไวๆๆค่ะ ยังงัยแมรี่ก้อต้องรอดๆๆๅ
    #105
    0
  5. #104 wondermomo (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 มีนาคม 2557 / 08:16
    คืออันที่จริงศาลก็งี่เง่าเนอะ ตัดสินคนด้วยการยกมือโหวต โค ต ร ง่ายเกิ๊น
    มันไม่ยุติธรรมกับคนที่ถูกตัดสินเลยอะ อันนี้ดูอินมาก แต่แบบใครก็ไม่รู้มาตัดสินเราให้อยู่หรือตายอ่ะ มันใช่ไหมเนี่ย ฮ่าๆ
    สรุปว่ามีพลังมากเกินก็ไม่ได้เนอะ แล้วนางจะไปอยู่ที่ไหนเนี่ย นรก? เพื่อ?
    โอ๊ย พ่อพระเอกมาแล้ว แมทของคุณพี่ (ตอนไหน ฮ่าๆๆ)
    ขอบอกเลยว่าเนื้อหาตอนนี้แน่นมาก! แต่ก็โอเค เพราะรู้ที่มาที่ไปของเรื่อง
    ติดตามต่อจ้า 
    #104
    0