OTHER WORLDS : ออเทอร์เวิร์ลส

ตอนที่ 10 : บทที่ 8 : ที่ลี้ภัยที่ไม่คาดคิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 269
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    11 พ.ค. 57

บทที่ 8 ที่ลี้ภัยที่ไม่คาดคิด

 

“เราจะทำยังไงต่อดี โบสถ์นี่คุ้มครองพวกเราทั้งหมดไม่ได้ แซมมีสายเลือดเดวิล" แมทว่าขณะกุมมือแซมที่เริ่มเย็นเฉียบ เอธครุ่นคิด จากคนที่ดูไม่เคยกลัดกลุ้มอะไรง่ายๆ บัดนี้สีหน้าบ่งบอกชัดว่ากำลังวิตกกังวล เสียงอุ้งเท้าหนักๆ ย่ำพื้น แมรี่จ้องที่ประตู ร่างของสุนัขดำตัวใหญ่ดูคุ้นตาปรากฏขึ้น

“ให้มันได้อย่างนี้สิ" แมรี่พึมพำ เธอถอยหลังสองสามก้าว หันมามองเอธเพื่อรอคำตอบ ซิบิลิสแยกเขี้ยวเดินเข้ามาในโบสถ์ทีละตัว สายตาจับจ้องที่แมรี่

“มีเยอะเกินไป" เอธว่า "ฉันคนเดียวคงฆ่าไม่หมด" เขาหันไปมองแมท "นายพาแซมกับแมรี่หนีไป นอกจากฉันแล้วนายโตที่สุด นายรับปากได้ไหม" แมทดูตั้งตัวไม่ทัน เขาอ้าปากจะพูด แต่เหมือนคิดไม่ออก

“ให้พวกเราหนีหรือ เราไม่ทิ้งนายไว้คนเดียวหรอก" แมรี่ว่า ไม่กล้าละสายตาจากซิบิลิสครึ่งโหลที่เริ่มตีวงล้อมเข้ามา เอธชักมีดเล่มยาวขึ้นมาแล้วหยิบมีดสั้นให้แมท "โบสถ์นี่มีทางออกด้านหลัง ฉันจะถ่วงเวลาให้ นายกับแมรี่พาแซมไปซ่อน"

“เราไม่มีที่ให้ซ่อน ไม่มีที่ไหนปกป้องพลังวิญญาณของพวกเราได้ทั้งหมด กริมม์จะหาเราเจอ" แมทเถียง เอธมองซิบิลิสที่ค่อยๆ ใกล้เข้ามา น้ำลายย้อยหยดลงพื้น แมรี่กำมือแน่น

“มีอยู่ที่นึง ที่ๆ มีมิติดัดแปลง" เอธพูดขึ้น "อพาร์ทเม้นท์ของวิล" เขาหันไปสบตาแมท แมทเบิกตากว้าง เขาลืมไปเสียสนิท

“ฉันจะสู้กับมัน ถ่วงเวลาให้ พวกนายรีบหนี ไปซ่อนที่นั่น พวกมันจะจับพลังวิญญาณของพวกนายไม่ได้ ฉันสัญญาว่าจะตามไปสมทบทีหลัง" เอธเหลือบมองมาทางแมรี่ เธอส่ายหน้า "แต่นายเพิ่งผิดสัญญากับเรา" เธอว่า

“ไปเถอะน่า ฉันสัญญาว่าจะกลับไปเจอพวกเธอ" เอธลุกขึ้น ดันร่างแมรี่กับแมท แมทพยุงร่างแซมให้ลุกขึ้นอย่างยากลำบาก "ไปไปไป อย่าหยุดวิ่งเด็ดขาด!” เขาสั่ง

“นายต้องไปเจอพวกเรานะเอธ สัญญาแล้ว!” แมรี่ว่า เอธสบตาเธอแวบหนึ่งแล้วพยักหน้า "ฉันสัญญา" เขาพูดก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับกริมม์ซิบิลิสหกตัวที่กระโจนเข้าใส่ เอธเบี่ยงตัวหลบตวัดมีดเล่มยาวปาดคอกริมม์ตัวแรกร่วงไปกองที่พื้น ร่างลุกไหม้พรึบ

“เร็วเข้าแมรี่ ช่วยหน่อย!” แมทเตือนสติ แมรี่จึงรีบเข้าไปช่วยแมทพยุงร่างของแซมแล้วทั้งสามก็รีบวิ่งไปที่ประตูหลัง แมรี่เอาไหล่กระแทกประตูให้เปิดออก ทั้งสามพากันออกมาจากโบสถ์อย่างทุลักทุเล ถึงแซมจะไม่มีบาดแผลแล้วแต่พิษของกริมม์ทำให้เธออ่อนแรง

ทั้งสามวิ่งฝ่าผู้คนที่ดูจะไม่สนใจพวกเขาผ่านจตุรัสพิคคาดิลลีเซอร์คัส ดูเหมือนอำนาจพรางเหยื่อของกริมม์ยังคงอยู่ แซมตัวหนักขึ้นเรื่อยๆ เธอกำลังจะหมดสติ

“อดทนไว้แซม จะถึงแล้ว" แมทกระซิบ แมรี่เห็นตัวอาคารของอพาร์ทเม้นท์อยู่ตรงหน้า ทั้งสามผลักประตูเปิดผัวะล้มลงไปกองที่โถงทางเข้าตึก แคลร์ที่นั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์กะพริบตาปริบๆ มองมาที่พวกเขา

“นี่พวกเธออีกแล้วหรือ" หล่อนว่า สงสัยอำนาจพรางตาของกริมม์คงเสื่อมแล้ว แมทกับแมรี่หอบแฮ่กเพราะต้องเดินกึ่งวิ่งแล้วแบกแซมมาด้วย

“เราขอหลบอยู่ในนี้ซักเดี๋ยวได้ไหมคะ" แมรี่เอ่ยถาม แคลร์ลุกขึ้นก้าวฉับๆ จนเสียงส้นสูงกระทบพื้นหินแกรนิตดังก้อง หล่อนมาหยุดยืนตรงหน้าทั้งสาม หรี่ตามอง

“ที่นี่เป็นที่พักอาศัย พวกเธอกำลังรบกวนคนในตึก" แคลร์เหลือบมองคู่สามีภรรยาคู่หนึ่งที่เพิ่งเดินเข้ามา เธอยิ้มทักทาย

“มีเรื่องอะไรหรือแคลร์" ฝ่ายภรรยาถามขึ้น

“ไม่มีอะไรหรอกมาธ่า เด็กพวกนี้เมาน่ะ เดี๋ยวฉันไล่ไปเอง" เธอบอก

“พวกเราไม่ได้เมานะคะ" แมรี่เถียง แคลร์ถลึงตาใส่ "อย่าสนใจเลยมาธ่า ฉันจัดการได้" หล่อนหันไปบอกคู่สามีภรรยา พวกเขาเหลือบมองทั้งสามอย่างสงสัย แต่ก็เดินเข้าลิฟต์ไปในที่สุด

“เรามาพบวิล แฮร์ริสัน คราวนี้เราอยู่ได้รึยัง" แมทเอ่ย เขาปล่อยให้แมรี่ประคองร่างแซมแล้วลุกขึ้นยืน เซเล็กน้อยเพราะอาการบาดเจ็บจากการต่อสู้ "คุณช่วยตามเขาให้ทีสิครับ"

“แต่ดูเหมือนวิลจะไม่ได้รู้จักอะไรกับพวกเธอเป็นพิเศษนะ" แคลร์ลังเล "เพื่อนเธอคนนั้นเป็นอะไร ทำไมไม่พาไปโรงพยาบาลซะก่อน" แคลร์ชี้มาที่แซม

“เธอแค่ไม่สบาย พักนิดหน่อยก็หาย คุณจะตามวิลให้พวกผมได้รึยังครับ ถ้าคุณยังไม่ไว้ใจ ผมบอกก็ได้ว่าเขาเป็นญาติกับเธอ" แมทชี้แมรี่ "ลองถามเขาดูก็ได้"

แคลร์เบ้ปาก แต่ก็เดินกลับไปที่เคาน์เตอร์และต่อสายภายในให้อย่างไม่เต็มใจนัก “เฮ้วิล ขอโทษที่รบกวนนะ ฉันรู้ๆ แต่เด็กเมื่อกลางวันตอนนี้อยู่ที่หน้าอพาร์ทเม้นท์ พวกเขาขอพบนาย อ่อมีแค่สามคน ไม่รู้อีกคนอยู่ไหน อืม จะลงมาไหม ได้จ้ะ" แคลร์วางหู หันมามองทั้งสามก่อนจะยิ้มฝืนๆ "วิลให้พวกเธอขึ้นไปได้ แต่ช่วยเงียบๆ และอย่าทำอะไรที่เป็นการรบกวนผู้พักอาศัยของที่นี่เข้าใจไหม"

“เราสัญญาค่ะ" แมรี่ว่าพลางพยุงร่างแซมให้ลุกขึ้น แมทมาช่วยเธออีกแรง ทั้งสามเดินไปที่ลิฟต์โดยมีสายตาหวาดระแวงของแคลร์จ้องตามไปตลอด

 

เมื่อมาถึงหน้าประตูห้องของวิลเลียม แมทเป็นคนเคาะ เขาเคาะหนักๆ สองครั้งกว่าเจ้าของห้องจะมาเปิด วิลยังคงใส่เสื้อยืดสกรีนลายตัวเดิม แต่ผมเผ้าหยุงเหยิงเหมือนเพิ่งตื่นนอน เขากอดอกมองทั้งสามอย่างตั้งคำถาม

“พวกเธอจะไม่หมดธุระกับฉันง่ายๆ เลยใช่ไหม" เขาเลิกคิ้ว

“เราไม่ได้ตั้งใจมารบกวนคุณนะคะ แต่เราถูกกริมม์ตามล่า แซมก็บาดเจ็บ" แมรี่ว่า

“แล้วเธอก็เลยมานี่ให้กริมม์แห่ตามมาจัดปาร์ตี้ในห้องฉันเนี่ยนะ" วิลถลึงตามอง

“กริมม์จะไม่รู้ว่าเราอยู่ในนี้" แมทพูดเสียงเรียบ "เพราะอะไรนายรู้ดี ทีนี้ก็ให้เราเข้าไปซักทีเถอะ"

วิลกัดริมฝีปาก ผงกหัวน้อยๆ เขาหรี่ตามองแมทก่อนจะหันมามองแซม “เพื่อนพวกนายดูแย่นะ ไปโดนอะไรมา" เขาถาม

“พิษกริมม์ค่ะ เธอถูกโทเบียร่ากัด"

“พิษกริมม์ฆ่าพวกวิญญาณสีเทาไม่ได้หรอก อย่างมากก็คงทรมานไปหลายชั่วโมงกว่าพิษจะสลาย" เขาพึมพำก่อนจะหลีกทางให้แมรี่พาแซมเข้าไปข้างใน แมรี่รีบพาเธอไปนอนลงที่โซฟา แซมยังคงเพ้อไม่ได้ศัพท์ บิดเกร็งเป็นระยะเหมือนคนกำลังเจ็บปวด

“ไม่มีอะไรทำให้เธอหายเลยหรือคะ เธอดูทรมานมาก" แมรี่เงยหน้ามองวิล เขาส่ายหน้า "พิษกริมม์จะจางไปเอง อย่างที่บอก มันฆ่าพวกวิญญาณสีเทาไม่ได้" วิลปิดประตูเมื่อแมทเดินเข้ามาเป็นคนสุดท้าย เขาล็อกกลอนแล้วกอดอกยืนพิงผนัง "พวกเธอรู้ได้ยังไงว่ากริมม์จะหาพวกเธอไม่เจอที่นี่" เขาเข้าประเด็น จงใจมองแมทเพื่อขอคำตอบ

“เมื่อกลางวันตอนออกจากที่นี่ ฉันตรวจสนามพลัง เลยเจอว่าที่นี่มีกำแพงที่มองไม่เห็นล้อมอยู่ เป็นมิติดัดแปลงที่มีขอบเขตกว้างมากทีเดียว" แมทว่า "นายสร้างมันขึ้นมาใช่ไหม"

“แหม พวกนายนี่มีอะไรน่าแปลกใจอยู่เรื่อยเลยนะ แล้วเพื่อนทวารบาลของพวกนายล่ะ" วิลเปลี่ยนเรื่อง แมรี่เห็นแมทมีท่าทีแปลกใจที่อีกฝ่ายไม่ยอมตอบคำถาม

“เขาถ่วงเวลาให้เราหนีมานี่ค่ะ จะตามมาทีหลัง" แมรี่ว่า

“ทวารบาลน่าจะฆ่ากริมม์ได้ไม่ยาก ทำไมไม่ฆ่าซะแล้วก็กลับโลกของพวกเธอไป" เขาพูด

“เอธจัดการได้ไม่ยากเว้นเสียแต่ว่าเป็นซิบิลิสครึ่งโหลค่ะ" แมรี่กลอกตา เหลือเชื่อว่าคนเป็นปู่ของเธออยากให้เธอไปเสียพ้นๆ มากขนาดนี้

“อะ... เอธ" แซมพึมพำ ตัวร้อนผ่าว แมรี่ได้แต่กุมมือเธอไว้ "แซมดูแย่จริงๆ นะ" เธอหันไปหาแมท

“ฉันทำอะไรไม่ได้แล้ว" เขาว่า "พลังฉันถอนพิษกริมม์ไม่ได้" แมทเดินมาคุกเข่านั่งมองแซมอย่างเป็นห่วง

“ฉันมีมอร์ฟีน" วิลโพล่งขึ้น "ปกติเอาไว้ใช้เวลาฉุกเฉิน เช่นโดนมนุษย์หมาป่าขย้ำหรือพวกนักล่าพยายามจะเสียบหน้าอกด้วยหมุดเงิน" เขาอธิบาย แมรี่กลืนน้ำลาย

“เป็นอาการที่ควรไปโรงพยาบาลนะคะ" แมรี่ว่า วิลหลุดหัวเราะลั่น “แวมไพร์ไม่ไปโรงพยาบาลหรอกสาวน้อย" เขายิ้มกว้าง

“ถ้าแผลเธอสมานได้เอง การไปโรงพยาบาลจะทำให้หมอขวัญหนีดีฝ่อเปล่าๆ แต่บางทีกว่าแผลจะสมานก็ต้องใช้เวลา และบางทีก็ต้องทนเจ็บเป็นชั่วโมง มีมอร์ฟีนไว้ไม่เสียหาย" เขาพูดขณะเดินหายเข้าไปในครัว

“ให้ตาย เขาไม่น่าไว้ใจซักนิด" แมทพึมพำ

“แต่เขาเป็นคนเดียวที่เราพอจะไว้ใจได้นะแมท เราไม่มีทางเลือก" แมรี่พูดอย่างอ่อนใจ ไม่นานวิลก็เดินออกมาพร้อมขวดมอร์ฟีน เขาดูดใส่เข็มฉีดยาแล้วโน้มตัวลงมาใกล้ร่างแซม แมทกับแมรี่หลีกทางให้เขา เขาฉีดมอร์ฟีนระงับอาการเจ็บปวดให้ก่อนจะลูบผมสีบลอนด์ของเธอช้าๆ

“เจ็บปางตายแต่ตายไม่ได้มันก็ลำบากนะ" วิลเอ่ยเบาๆ รอไม่นานมอร์ฟีนก็ออกฤทธิ์ แซมผล็อยหลับไปในที่สุด แมรี่ยันตัวลุกขึ้นเดินมานั่งที่มุมห้องอย่างโล่งอกถึงแม้ในใจเธอยังคงเป็นห่วงเอธอยู่ก็ตาม วิลหายเข้าไปในครัว ส่วนแมทก็เดินสำรวจรอบๆ ห้องอย่างใคร่รู้ เขาหยุดที่ชั้นวางโทรทัศน์ หยิบตุ๊กตาคริสตัลรูปกวางขึ้นมาดู

“ฉันบอกตั้งแต่กลางวันแล้วนี่ว่าอย่าแตะต้องอะไร" วิลเดินกลับมาพร้อมแก้วกาแฟสามแก้ว เขายื่นให้แมรี่แล้วเดินมายื่นอีกแก้วให้แมท "ดูเหมือนเรื่องที่พวกนายเจอมาวันนี้ทำให้ต้องรับคาเฟอีนอย่างเร่งด่วน" เขาพูดยิ้มๆ แมทวางตุ๊กตาคริสตัลลงที่เดิมแล้วรับแก้วกาแฟไปถือไว้

“เราไม่เคยโดนกริมม์เล่นงานจังๆ แบบนี้มาก่อน" แมทจิบกาแฟจากแก้ว "หลายตัวเสียด้วย"

“มันตามล่าแมรี่หรือ" วิลถามกลับ เขาจิบกาแฟในแก้วตัวเองบ้าง แมทพยักหน้า

“ดูเหมือนการมีสายเลือดซาเธลิสจะหนักหนาเอาการ" วิลว่า "คิดไม่ออกว่าพีทใช้ชีวิตยังไงโดยมีกริมม์ตามล่าแบบนี้"

แมรี่ได้แต่เงียบ เธอไม่มีความเห็นใดๆ ทั้งเอธ แซม แล้วก็แมทต้องมาเสี่ยงตายจากกริมม์ก็เพราะเธอ นั่นทำให้รู้สึกแย่ไม่น้อย

“บางทีเรื่องนี้อาจเรียกได้ว่าเกินขอบเขตของพวกเราจริงๆ แล้ว แมรี่ เราต้องให้สภาเข้ามาจัดการ" แมทพูดตามตรง เมื่อไม่มีแซมที่คอยเปลี่ยนเรื่อง แมรี่จึงพยักหน้ารับ เธอไม่มีทางเลือกอื่น

“ขอโทษนะแมท ฉันไม่ได้ตั้งใจให้ทุกคนมาลำบากเพราะฉันขนาดนี้" แมรี่รู้สึกผิด แมทส่ายหน้า "เธอไม่ได้ตั้งใจอยู่แล้วฉันรู้" เขาเดินเขยกขามานั่งลงที่เก้าอี้นวม ดูเหมือนแมทเองก็บาดเจ็บเอาเรื่อง แต่เขาไม่ได้แสดงออกมา ไม่แม้กระทั่งพยายามใช้พลังรักษาตัวเอง

“นายโอเคไหม" วิลถามขึ้นเมื่อเห็นท่าทีอ่อนล้าของแมท

“ฉันโอเค ไม่เป็นไร" เขารีบตอบ

“แต่นายดูเหมือนบาดเจ็บ" วิลเถียง

“แผลถลอกนิดหน่อย ฉันไม่ได้โดยพิษกริมม์" แมทว่าก่อนจะเอนศีรษะพิงพนักเก้าอี้ "แค่อยากให้เจ็บต่อไปแบบนี้ซักพัก" แมทวางแก้วกาแฟที่เพิ่งดื่มไปไม่ถึงครึ่งลงกับพื้น หลับตาลงช้าๆ ดูเหมือนแมทกำลังเหนื่อยล้าและอ่อนอกอ่อนใจ เขาสามารถรักษาอาการบาดเจ็บให้ตัวเองได้แต่ก็ไม่ทำ ตอนนี้แมรี่แบกรับทั้งความน่าละอายและความรู้สึกผิดแสนสาหัสไว้ เธอลุกขึ้น เดินออกไปยืนที่ระเบียงเงียบๆ สายลมปะทะใบหน้า แทบไม่รู้สึกหนาวหรือร้อน มีแค่ความรู้สึกแย่ๆ กับตัวเอง

“อย่าคิดโทษตัวเองเพียงเพราะเจอเรื่องยุ่งเหยิงสิ" เป็นวิลที่เดินออกมายืนข้างๆ เธอ

“หนูไม่รู้ว่าหนูควรทำอย่างไรต่อ ถ้าพวกเขาไม่ช่วยหนูพวกเขาก็จะไม่เดือดร้อน" แมรี่ว่า

“มันก็ต้องมีกันบ้างที่บางทีก็รู้สึกว่าเราเป็นตัวปัญหา" วิลมองแมรี่ด้วยแววตาสีฟ้าสดแบบเดียวกับสีตาของเธอ "แต่ในเมื่อเพื่อนๆ ช่วยเธอด้วยความบริสุทธิ์ใจเธอก็ไม่ควรไปประเมินน้ำใจของเพื่อนๆ แบบนั้น พวกเขาช่วยเธอเพราะอยากจะช่วย และเธอก็ต้องเชื่อใจพวกเขา"

“ไม่ยักรู้ว่าคุณพูดอะไรทำนองนี้ได้ด้วย" แมรี่คลี่ยิ้มบางๆ วิลหัวเราะหึในลำคอ "ดูไม่เข้ากับฉันสักนิดเลยใช่ไหม" เขาเลิกคิ้วถาม เธอพยักหน้าตอบ "แต่ถ้าระลึกว่าที่จริงแล้วคุณอายุเกือบแปดสิบก็พอได้อยู่"

วิลยิ้มให้แมรี่ก่อนจะเอื้อมมือมาขยี้หัวเธอจนผมที่ยุ่งอยู่แล้วกระเซิงเข้าไปอีก แมรี่คิดจริงๆ ว่าเขาเป็นผู้ชายที่หล่อและมีเสน่ห์มาก และถ้าเขาไม่ใช่ปู่ของเธอ รอยยิ้มของเขาคงทำเธอเพ้อไปหลายคืน

เวลาเที่ยงคืนเศษๆ แมรี่สะดุ้งตื่นเพราะเสียงเคาะประตู เธอนั่งพิงกำแพงสัปหงกอยู่ในห้องรับแขก แมทกับแซมหลับอยู่บนโซฟา แมรี่เด้งตัวลุกขึ้น เธอนึกถึงเอธ รู้สึกเป็นห่วงจับใจ

ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง แมรี่รีบไปเปิดประตู ทันทีที่เห็นร่างสูงและแววตาสีเทาของเขาแมรี่ก็โผเข้ากอดเอธแน่น “นายมาจนได้!” เธอพึมพำ รู้สึกถึงอ้อมแขนของเขาก็กอดเธอตอบเหมือนกัน

“ฉันล่อพวกมันไปไกลมาก กลัวมันตามรอยฉันแล้วมาเจอพวกเราที่นี่" เอธพูดเรียบๆ เขามองเข้ามาในห้อง เห็นแซมกับแมทที่หลับสนิทอยู่บนโซฟาทั้งคู่ "แซมเป็นยังไงบ้าง" เอธถามเสียงค่อย กลัวทำเพื่อนๆ ตื่น

"ปลอดภัยแล้ว วิลให้มอร์ฟีนเธอ เลยหลับสนิท" แมรี่ฝืนยิ้ม เอธไม่ผิดที่จะเป็นห่วงเป็นใยคู่หมั้น แต่เธอก็เป็นห่วงเขามากเหมือนกัน

“ความผิดฉันเอง เพราะฉันไปถึงช้าแซมถึงต้องมาเจอเรื่องแบบนี้"

“นายไม่ผิดหรอก กริมม์ตามล่าฉันแล้วแซมก็ปกป้องฉัน ถ้าจะมีใครซักคนที่ผิด มันก็ฉันเนี่ยแหละ" แมรี่ว่า เธอผละออกจากเอธ แต่เขารั้งแขนเธอไว้ "อย่าคิดอย่างนั้นสิ นี่ไม่ใช่ความผิดเธอ ไม่มีใครอยากถูกกริมม์ตามล่าหรอก" เอธใช้มือปัดปอยผมที่ร่วงลงมาปรกหน้าให้แมรี่ "ฟังนะแมรี่ ยิ่งมันไล่ล่าเธอขนาดนี้ ฉันยิ่งต้องปกป้องเธอ ฉันไม่ยอมให้ใครก็ตามจากโลกเบื้องล่างได้ตัวเธอเด็ดขาด เชื่อใจฉันนะ"

พวกเขาช่วยเธอเพราะอยากจะช่วย และเธอก็ต้องเชื่อใจพวกเขา

 

 

จู่ๆ แมรี่ก็นึกถึงคำพูดของวิล เธอพยักหน้าให้เอธ เขายิ้มก่อนจะดึงตัวเธอไปกอด แมรี่รู้สึกชาไปหมด ถ้ามาคิดดูดีๆ แล้วเธอกำลังถูกผู้ชายหล่อหุ่นชวนฝันนิสัยดีอย่างเอธกอด เมื่อครู่เธอกอดเขาเพราะความเป็นห่วงปนดีใจที่เจอกัน แต่ตอนนี้แมรี่รู้สึกขอบคุณที่วิลปิดไฟห้องนั่งเล่นก่อนเข้าห้องนอน เพราะเธอไม่อยากให้เอธเห็นว่าหน้าเธอแดงเป็นลูกมะเขือเทศ 

โปรดติดตามตอนต่อไป 
----------------------
TALK
สุดท้ายก็แวะมาอัพตอนที่ 8 จนได้หลังจากบู๊ล้างผลาญไปเมื่อตอนที่แล้ว 
สิ่งที่นิยายเรื่องนี้สร้างปัญหาให้คนอ่านก็ยังคงเป็นความสับสนในคู่shipอยู่ดี 555
ยังไงก็ฝากติดตามกันต่อไปด้วยนะคะ อยากเม้นต์ติชมอะไรจัดเลยค่ะ รักใครชอบใครสครีมได้ไม่ว่ากัน
อวยคู่ไหน shipใครกับใครก็ใส่กันมาเต็มที่ (เผื่อคนแต่งจะไขว้เขว อิอิ) 
XOXO
DAREN L.

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

229 ความคิดเห็น

  1. #134 Esperanza (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 เมษายน 2557 / 14:01
    เห้ออออ ใครจะคู่กับใครรับได้หมดจริงๆ ค่ะ
    สามารถมโนว่าตัวเองเป็นผู้หญิงของเอธได้เสมอ ^O^
    แต่... ถ้าเป็นผู้ชายของแมท??? อาจจะทำไม่ได้ ขอแอบจิ้นวิลแมทอยู่ห่างๆ ดีกว่าค่ะ
    แต่แม่รี่กับวิลนี่พอเห็นตอนคุยกันแล้วอมยิิ้มเลย เคมีเข้ากันดีมาก ให้คงความสัมพันธ์ฉันท์ปู่หลานเช่นนี้ต่อไปนะคะ
    #134
    0
  2. #84 - Thumbelina - (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 มีนาคม 2557 / 20:44
    ทำไมตอนนี้ไม่ไปโฟกัสคู่วิล + แมท นะพี่นิสา :(
    ชอบวิลจัง เซ็กซี่น่าจับมาขย่มให้หายหิว (โดนตบ)
    ชอบแทธิวอย่างจริงจัง กรีีดๆๆๆ!!!
    ยัยแมรี่ อย่าได้ไปหวั่นไหวกะเอะนะหล่อน!
    เค้ามีเจ้าของแล้ว แซมโปรดคุมเอาไว้ด้วย 55

    #84
    0
  3. #32 wondermomo (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 มกราคม 2557 / 09:34
    รู้สึกสาจะชอบการจับคู่สลับกันไปมาในแต่ละตอนจังเลยนะ ให้คนอ่านมันสับสนเล่นกันใช่มะ แหม

    แมรี่แอบเคลิ้มเลย แต่ก็สงสัยว่าเอธจะกอดทำไม หรือแอบรู้สึกซัมติงกับนางเอก?

    เอาเถอะ อะไรก็ได้จัดมา รับได้หมดแล้วล่ะ ฮ่าๆๆ

    จริงๆ ปู่วิลก็แอบน่ารักอยู่นา ทำเหมือนจะไม่แคร์แต่ก็ช่วยเหลือตลอด น่ารักดี



    ปล.โดยส่วนตัวไม่ชอบตัวหนังสือของอังสนานะ มันดูเก่าๆ โบๆ ยังไงก็ไม่รู้ 555

    ถ้ามันอ่านแล้วคล่องตาก็คงจะเป็นคลอเดีย แต่อันนี้ก็อ่านง่ายนะ 



    มีคำผิดนิดหน่อยเอง แว่บ ไม่ต้องมีไม้เอกนะ แวบ 



    แวบ, แว็บ

    ว. ปรากฏให้เห็นชั่วประเดี๋ยวหนึ่งก็หายไป เช่น แสงไฟจาก


    รถดับเพลิงแวบเข้าตามาเดี๋ยวเดียวแว็บไปแล้ว. ว. อาการที่ปรากฏ


    ให้เห็นชั่วประเดี๋ยวหนึ่ง เช่น ไปแวบเดียวกลับมาแล้ว เพิ่งมาได้แว็บ


    เดียวจะกลับแล้วหรือ





    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 14 มกราคม 2557 / 09:35
    #32
    0
  4. #31 `คุณหมาป่า。 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มกราคม 2557 / 19:52
    มาอ่านแล้วค่ะ =v=
    ...ไรท์เตอร์มีความสามารถพิเศษอย่างหนึ่งคือ มีโมเม้นหลายคู่มาก! อ๊ากกกกกกกกกกกกก
    นึกไม่ถูกว่าจะชิพคู่ไหนดี ตอนแรกเชียร์ เอธ x แมร์รี่
    พอรู้ว่ามีคู่หมั้นก็เปลี่ยนไป แมท x แมร์รี่ 
    แล้วพอมีปู่เข้ามา โอ้ววววววว นี่มัน วิล x แมท ! 

    กร๊าซซซซซ หม่ายก้อดดดดดด คนอ่านสับสนนนน

    ปล อยากรู้แล้วว่าจะทำยังไงต่อไป สรุปจะให้สภาช่วยจริงเหรอเนี่ยยย

    ปล2 ขอบ่นเบาๆ แอบไม่พอใจคำนิยมแทนไรท์ =_=
    คือ ตัวหนังสือไม่ได้อ่านยากเลย เราว่าอ่านง่ายออก เป็นเอกลักษณ์ดีด้วย แล้วถ้าเทียบระดับความชัด แบบอังสะนานิวมันแหลมๆ บีบๆ อ่านยากมากกว่าอีก ฮุๆ ฮิๆ โฮะๆๆ โฮ่ๆๆ ข้ามปล. นี้ไปเต๊อะ 55555


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 13 มกราคม 2557 / 20:04
    #31
    0