คัดลอกลิงก์เเล้ว

[SF : BTS] I D o n 't M i n d

โดย Absinthe_J

นายไม่จำเป็นจะต้องรักพี่ตอบ แค่ให้พี่ได้อยู่ข้างๆนายต่อไปแบบนี้ก็พอแล้วปาร์คจีมิน

ยอดวิวรวม

400

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


400

ความคิดเห็น


5

คนติดตาม


8
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  23 เม.ย. 59 / 20:03 น.
นิยาย [SF : BTS] I D o n 't M i n d [SF : BTS] I D o n 't M i n d | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้



เพราะบางครั้ง... ความรัก  ก็ไม่ใช่เรื่องของความต้องการจะครอบครอง





cr.shl

เนื้อเรื่อง อัปเดต 23 เม.ย. 59 / 20:03


.

.

จอนจองกุก!!   คราบที่ผ้าปูที่นอนของเรามันหมายความว่ายังไง!!  ของนายกับผู้หญิงร่านๆที่ไหนอีก!!”

 

ก็ตามที่เห็น!!  จะตะโกนโวยวายหาอะไรนักหนา!”

 

นาย... กี่ครั้งแล้ว..!   ฮึก.. กี่ครั้งแล้วที่นายใช้เตียงนอนของเราสองคนเป็นม่านรูดส่วนตัวของนายแบบนี้ ฮะ!!!  ชั้นต้องทนเห็นผู้หญิงเดินเข้าออก ห้องของเรา อีกกี่ครั้งกี่หน!!  แค่ชั้นคนเดียวมันไม่พอหรือไง  ทั้งๆที่ชั้นรักนายขนาดนี้...  นายทำมันได้ยังไง!!  นายทำแบบนี้ได้ยังไง!!!”

 

หยุดโวยวายซักที!!  ผมจะทำอะไรมันก็เรื่องของผม!!!  ถ้าพี่ทนไม่ไหวก็เลิกกันไปเลย!   รำคาญ!!!”

 

เออ!!  มันก็เป็นความต้องการของนายตั้งแต่แรกอยู่แล้วนี่!!!!  หลังจากนี้ก็เชิญไปสำส่อนกับคุณตัวพวกนั้นให้เต็มที่เลยนะจองกุก... เอาให้ติดโรคไปเลยเป็นไง!!!! ”

 

ปาร์คจีมิน!!!!”

.

.

.

เสียงทะเลาะกันอย่างรุนแรง  เสียงตะโกนด่าทอของคนคนหนึ่งปนด้วยเสียงสะอื้นจากอีกคน  และเสียงขว้างปาข้าวของ ดังปนเปผสมกันจนฟังแทบไม่ได้ศัพท์  คล้ายจะเป็นเรื่องธรรมดาของคนที่อาศัยอยู่ห้องข้างๆแบบมินยุนกิไปเสียแล้ว  แต่ครั้งนี้มันดูรุนแรงกว่าที่ผ่านๆมา

ถ้อยคำด่าทอที่ฟังแล้วเสียดหู ในรูปของเสียงตะโกนด้วยความหงุดหงิด กับเสียงสะอื้นปานจะขาดใจของอีกคนในห้องที่ดังลอดผ่านผนังมายังห้องของเขาเงียบไปครู่นึง  ก่อนที่เสียงปิดประตูอย่างแรง  และเสียงเคาะประตูจากที่หน้าห้องของเขา  จะบังคับให้มินยุนกิที่นอนอยู่บนเตียง  ลืมตาที่ปิดแน่นอย่างไม่ต้องการรับรู้เรื่องราวใดๆเมื่อซักครู่ขึ้นอย่างช้าๆ  แล้วเดินไปเปิดประตู

แล้วก็เหมือนเช่นเคย..  ปาร์คจีมิน  รุ่นน้องที่เขาแอบชอบมานาน ยืนอยู่ตรงนั้น  ที่แปลกไปกว่าเคยอาจจะเป็นกระเป๋าเดินทางใบโปรดของเจ้าตัวที่วางอยู่บนพื้นข้างตัวเท่านั้น     ดวงตาบวมช้ำสีแดงก่ำที่ฉายชัดถึงความเสียใจ  นัยน์ตาที่มักจะสดใสและเปี่ยมไปด้วยความสุขอยู่เสมอ อาบไปด้วยของเหลวสีใสที่ล้นกระบอกตาจนสู้แรงโน้มถ่วงไม่ไหว  ทิ้งตัวลงมาตามยังปรางแก้มนิ่มก่อนจะหยดลงสู้พื้น

 

หยดแล้ว.. หยดเล่า.....

 

ร่องรอยของการถูกทำร้ายร่างกายปรากฎให้เห็นประปรายตามใบหน้าและต้นแขน  ที่เห็นได้ชัดว่าคงถูกอีกฝ่ายบีบกระชากจนช้ำด้วยอารมณ์ที่ขาดสติ

 

 “ฮึก... ผมไม่ไหวแล้วพี่ยุนกิ พาผมออกไปจากตรงนี้ที

 

.

.

.

.

.

 

ยุนกิทำได้แค่นั่งมองอีกฝ่ายนั่งร้องไห้ไปเรื่อยๆโดยที่ตัวเขาเองได้แต่นั่งโอบไหล่อีกคนเอาไว้เฉยๆบนม้านั่งในสวนสาธารณะที่เขาพาคนตัวเล็กนี่มาสงบสติอารมณ์โดยที่ไม่พูดอะไรเท่านั้น

ปาร์คจีมินทะเลาะกับแฟนมาอีกแล้ว..   จริงๆมันเป็นเรื่องปกติไปแล้วสำหรับยุนกิ  ที่หลังจากที่ทั้งสองคนทะเลาะกัน   จีมินก็จะมาหลบอยู่ที่ห้องของเขาอยู่เสมอ  จนกว่าจองกุก แฟนของรุ่นน้องตัวเล็กนี่จะมาพาตัวกลับไป

แต่ที่แปลกไปจากเดิมคือคราวนี้ทั้งคู่เลิกกันแล้ว ตามที่เจ้าตัวบอก   เพราะจองกุกแอบไปมีอะไรคนอื่นมาหลายรอบมากแล้วที่จีมินจับได้  จนในที่สุดจีมินก็ทนไม่ไหวแล้วเผลอตัวไปว่าคู่ควงของจองกุกเข้า  ทั้งคู่ลงเอยทะเลาะกันอย่างหนักและรุนแรงถึงขั้นที่อีกคนลงไม้ลงมือกับจีมินเหมือนอีกฝ่ายเป็นตุ๊กตาที่ไม่มีความรู้สึก

 

เมื่อเวลาผ่านไป  เสียงสะอื้นไห้ที่เคยดังไปทั่วสวนสาธารณะที่เงียบสงัดแห่งนี้ก็ค่อยๆเบาจนเหมือนจะหยุดลง  หากแต่ยังมีก้อนสะอื้นที่หลุดออกมาจากลำคอของอีกฝ่ายบ้างเป็นระยะ  ยุนกิถึงถอนหายใจออกมา  ปล่อยมือออกแล้วลงไปนั่งยองๆข้างหน้าจีมินซึ่งนั่งเอามือปาดน้ำตาอยู่บนม้านั่งด้านบน

คนตัวขาวซีดนั่งมองอีกฝ่ายด้วยสายตาง่วงงุนเหมือนทุกครั้งหากแต่ก็แฝงไปด้วยความอ่อนโยนอย่างต้องการจะปลอบประโลม    ยุนกิยื่นมือออกไปเกลี่ยคราบน้ำตาที่ยังหลงเหลือจากแก้มของอีกฝ่ายเบาๆ

 

 ...เขาไม่ต้องการให้ร่างเล็กตรงหน้าบอบช้ำไปมากกว่านี้

 

...นาย      คนตัวขาวที่สูงกว่าจีมินไม่มากนักพูดค้างไว้แค่นั้นแล้วก็เงียบไป

 

ยุนกิไม่ใช่คนที่พูดเก่งนัก  ยิ่งเรื่องปลอบคนนี่ยิ่งแย่ใหญ่  แต่ถ้าจะต้องฝืนคิดคำอะไรขึ้นมาเพื่อปลอบประโลมคนตรงหน้าให้คลายความเศร้าแล้วกลับมาเป็นปาร์คจีมินคนร่าเริงคนเดิมได้แม้ซักนิด...   เขาก็เต็มใจที่จะทำมัน

 

 “รู้มั้ย  น้ำตาน่ะ ไม่เหมาะกับนายเลย...  พี่ชอบเวลานายยิ้มหรือหัวเราะมากกว่านะ

 

ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน  แต่คำพูดปลอบโยนอย่างเก้ๆกังๆที่ฟังดูแล้วช่างเห็นแก่ตัวของคนๆนึงกลับทำให้กระบอกตาของจีมินร้อนผ่าวขึ้นมาอีกรอบได้ด้วยความรู้สึกที่ท่วมท้นอยู่ในใจอย่างบอกไม่ถูกว่ามันคืออะไร

 

ฮึก.. พี่ยุนกิ

 

ร่างเล็กโผตัวเข้ากอดอีกฝ่ายทันที  ซึ่งมินยุนกิก็กอดอีกฝ่ายไว้หลวมๆเช่นกัน

 

ผมขอโทษ ฮึก ผมขอโทษนะ

 

ปาร์คจีมินรู้ดี.. เขารู้ดีว่าคนตรงหน้าแอบชอบเขามานานแค่ไหน  มันก่อนที่เขาจะคบกับจองกุกด้วยซ้ำ  เพียงแต่เขานั้นมีจองกุกอยู่แล้ว สายตาของเขามองแค่จองกุกคนเดียวจนในที่สุดเขากับจองกุกก็ได้คบกัน  เลยไม่สามารถจะรับความจริงใจนั้นไว้ได้  ได้แต่ทำเป็นไม่รู้เรื่องไป  หรือบางครั้งก็จงใจเมินคนๆนี้ไปทั้งๆที่เขาเองก็ลำบากใจเวลาที่คนตัวขาวคนนี้ทำอะไรเพื่อเค้าตั้งมากมาย

ไม่ได้รู้สึกดีเลยที่ต้องทำแบบนั้น..

ขอโทษ..

อยากจะขอโทษผู้ชายแสนดีตรงหน้าเหลือเกิน..

ขอโทษนะพี่ยุนกิ...

 

มินยุนกิหลับตาลงแล้วกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นพร้อมกับยกมือขึ้นลูบกลุ่มผมนุ่มของอีกฝ่ายเบาๆ

 

ขอโทษพี่เรื่องอะไร

 

ผมขอโทษ สำหรับทุกเรื่องเลย ฮึก ผมขอโทษที่ผมทำไม่ดีกับพี่

 

...

 

ทั้งๆที่ ฮึก ทั้งๆที่พี่ดีกับผมขนาดนี้แต่ผมก็ยัง  ฮือออ.. ผมขอโทษ ฮึก.. ขอโทษนะครับ

 

จีมิน..

 

ฮึก.. ผ..ผม—”

 

ชู่วววว

 

มินยุนกิผละตัวออกมาแล้วใช้นิ้วชี้กดที่ริมฝีปากของอีกคนไว้เบาๆก่อนที่อีกคนจะพูดอะไรไปมากกว่านี้

 

พอแล้ว  เด็กดี พอแล้ว

 

มินยุนกิส่ายหน้าช้าๆ   มองหน้าอีกฝ่าย  แล้วรอยยิ้มที่ดูอบอุ่นก็ถูกจุดขึ้นมาบางๆบนใบหน้าที่ดูติดจะเย็นชาตลอดเวลานั้น

 

 ..ความอ่อนโยนที่ไม่เคยมีใครได้รับมาก่อนกำลังถูกส่งให้กับปาร์คจีมินเพื่อปลอบประโลมความเศร้านั้นให้หายไป

 

...แค่ปาร์คจีมินเท่านั้นที่จะได้รับมัน

 

ไม่ว่าเมื่อไหร่ พี่ชายตัวขาวคนนี้ก็จะอยู่ข้างๆ  จะคอยอยู่ตรงนี้   คอยปกป้อง  และช่วยเหลือเขาอยู่เสมอ

ถึงจะเคยเจอความร้ายกาจของเขาไปสารพัดตั้งแต่ก่อนคบกับจองกุก  ยุนกิก็ไม่เคยไปไหน  ยังคงยืนอยู่ที่เดิม   คอยสนับสนุนเขา  คอยช่วยเหลือเขาผ่านทางคนนู้นทีคนนี้ทีโดยที่ไม่เคยหวังอะไรตอบแทน  

ยุนกิอยู่ตรงนั้นเสมอ...  ในระยะที่ไม่ใกล้  จนทำให้เขาไม่สบายใจหรือรู้สึกอึดอัด  แต่ก็ไม่ไกลเกินกว่าที่จีมินจะมองเห็น  เผื่อวันไหนที่เขาล้ม  วันไหนที่เขาบาดเจ็บมา  ถึงจะพูดหรือแสดงออกไม่ค่อยเก่ง  แต่รุ่นพี่ที่แสนดีคนนี้ก็พร้อมจะก้าวเข้ามาดูแล มาเยียวยาบาดแผลของเขาให้กลับมาเหมือนเดิม  เป็นปาร์คจีมินคนเดิมที่มีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะได้เสมอ...

 

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เค้าลืมคนๆนี้ไป มองข้ามคนดีๆข้างตัวไปจนเกือบจะสายไปถึงพึ่งรู้สึกตัว

 

.

.

...พี่ยุนกิ

 

หื้มมมม

ยุนกิครางตอบอีกฝ่ายเบาๆขณะที่ตัวเองกำลังง่วนอยู่กับปัดหิมะบนหัวของจีมินออก

 

พี่ยุนกิเหนื่อยมั้ยที่ต้องมาคอยตามเด็กไม่ดีอย่างผม

 

มือเรียวที่กำลังปัดหิมะอยู่ชะงัก  ก่อนที่เจ้าของมือจะหันกลับมามองคนตัวเล็กตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ

 

....ทำไมถึงถามแบบนี้

 

ผม.. ผมไม่อยากเป็นตัวปัญหาให้พี่เลย ฮึก แต่พี่ก็มักจะรับฟังปัญหาของผมเสมอ พี่เป็นคนเดียว ที่อยู่ข้างผมเวลาที่ผมต้องการใครซักคน  ม แม้แต่จองกุก เค้ายังไม่เคยทำอะไรแบบนี้ให้เลย    ด้วยแผลในใจที่ยังสดใหม่  ประกอบกับสภาพจิตใจที่ย่ำแย่เรียกน้ำตาให้รื้นขึ้นมาในกระบอกตาที่บวมช้ำของจีมินอีกครั้งได้อย่างไม่ยากเย็นเลย  ซึ่งนั่นคงไม่ใช่สิ่งที่ยุนกิต้องการจะเห็นซักเท่าไหร่

การเห็นคนที่เรารักร้องไห้ปานจะขาดใจขนาดนั้น  เสียงสะอื้นแต่ละครั้งกรีดลงบนหัวใจของยุนกิจนยับเยินไม่แพ้กัน  ถึงแม้ว่ายุนกิจะไม่ได้แสดงออก แต่เขาก็เจ็บ... เจ็บมาก.. ไม่แพ้จีมินเลย

 

จีมิน..

 

ฮึก...

 

จีมินอา..

 

อึก.. ค  ครับ?    เสียงทุ้มนุ่มที่เรียกชื่อของเขาเจือความหวานแผ่วเบา  ดังชัดเจนในหูของเขา  จีมินก้มหน้าลงเพื่อซ่อนใบหน้าที่ขึ้นสีจางๆไว้จากสายตาของคนที่โตกว่า


ให้ตาย...  เสียงนั่น...

นี่เป็นครั้งแรกที่ยุนกิเรียกเขาด้วยน้ำเสียงแบบนี้

และเขามั่นใจว่ายุนกิก็ไม่เคยใช้มันกับใคร

 

จีมินเงยหน้าขึ้นมามองพี่ยุนกิหน่อยสิครับ

 

ปาร์คจีมินที่ไม่มีทางเลือกมากนัก   เงยหน้าขึ้นมาอย่างช้าๆเพื่อที่จะพบกับดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่เดิมที่กำลังมองมายังดวงตาของเค้า

...เหมือนเดิม

เหมือนทุกทีที่มินยุนกิมองเค้า

แต่สิ่งที่แปลกไปคือดวงตาที่ไม่เคยฉายความรู้สึกอะไรอยู่ข้างใน  ตอนนี้จีมินสามารถเห็นและสัมผัสมันได้ทุกอย่างเหมือนประตูที่ปิดตายมานานถูกเปิดออก เผยให้เห็นถึงสิ่งที่ถูกเก็บซ่อนไว้ภายในได้ในที่สุด

ความหวังดี...

ความห่วงใย...

ความเอ็นดู...

ความอ่อนโยน...

และความรู้สึกอีกมากมายถูกฉายชัดออกมาจากนัยน์ตาที่ดูจะง่วงงุนอยู่ตลอดคู่นั้น  แต่ที่สำคัญที่สุด..

จีมินสัมผัสได้ถึง  ความรัก   ที่มินยุนกิกำลังส่งผ่านดวงตาคู่นั้นมาให้จีมิน


ไม่ต้องมีคำพูดหวานๆอย่างที่จีมินเคยได้รับมาจากแฟนคนก่อนๆก็ทำให้ก้อนเนื้อในอกด้านซ้าย ที่จีมินคิดว่าแตกสลายไปแล้วกลับมาเต้นเป็นจังหวะอย่างเต็มตื้นได้อีกครั้ง

ไม่ต้องเร็ว

ไม่จำเป็นต้องเต้นรัวแรงเหมือนสาวน้อยที่กำลังมีความรักแบบที่รู้สึกกับแฟนคนก่อนๆ

แค่เต้นเป็นจังหวะหนักๆแบบนี้  เต้นเป็นจังหวะอย่างเสมอต้นเสมอปลายไปเรื่อยๆ

ช้าๆ ไม่ต้องหวือหวา แต่มั่นคง มากกว่าสิ่งใด  เป็นสิ่งที่เค้าได้เรียนรู้จากมินยุนกิในวันนี้

 

พี่ไม่เคยเหนื่อย  ไม่เคยเบื่อ  หรือโกรธจีมินเลยนะ ไม่เคยเลย แม้แต่ครั้งเดียว  เพราะพี่รู้  พี่รู้ว่าสุดท้ายจีมินก็จะรับรู้ได้ถึงความหวังดีของพี่ในที่สุด

 

จีมินรู้มั้ย พี่น่ะเจ็บนะ กับการที่ต้องมาฟังเสียงร้องไห้ของจีมินทุกคืนเพราะคนใจร้ายคนนั้น.. ”

 

พ..พี่รู้!?”

 

เรื่องเกี่ยวกับนาย  มีอะไรบ้างที่พี่ไม่รู้บ้างหืมมม ปาร์คจีมิน      ยุนกิยิ้มออกมาน้อยๆให้กับท่าทีที่ดูตกใจของจีมินที่นั่งอยู่ตรงหน้า  มือขาวยกมือขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปิดหน้าจีมินด้วยแรงลมอย่างแผ่วเบา

 

พี่เหนื่อย พี่เกลียดตัวเองที่ทำอะไรเพื่อช่วยนายไม่ได้เลย    บางคืนที่นายมานอนห้องพี่ แล้วแอบร้องไห้  นายไม่รู้หรอกว่าเสียงร้องไห้ของนายมันเหมือนมีดกรีดลงที่ใจพี่ขนาดไหน  พี่อยากจะลุกขึ้นมา  ถีบผ้าห่มออกแล้วเดินตรงไปกอดปลอบนาย  บอกนายว่านายจะไม่เป็นอะไร   แต่พี่ก็ไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะทำแบบนั้นได้..  และถึงจะทำได้  พี่ก็ไม่กล้าพอหรอกนะ   คนนอกอย่างพี่  ไม่มีสิทธิในตัวนายหรอกนะเด็กโง่ 

 

พี่ยุนกิ...        จีมินใจกระตุกวูบกับรอยยิ้มเศร้าๆของยุนกิ

 

เขาเกลียดตัวเองเหลือเกินในตอนนี้...

 

พี่อยากจะปกป้องนาย  อยากดูแลนายให้ดี  แต่หน้าที่นั้นน่ะ มันไม่ใช่ของพี่   พี่ไม่เคยหวังจะครอบครองนาย  เพราะสำหรับพี่แล้ว ความรัก  ไม่ใช่เรื่องการได้ครอบครองคนที่พี่รัก  แต่เป็นการที่ได้เห็นเค้ามีความสุข  ได้เห็นเค้ามีชีวิตที่ดีกับใครซักคน  ถึงแม้คนๆนั้นจะไม่ใช่พี่ก็ตาม  พี่ก็พร้อมจะยินดี และมีความสุขไปกับนายด้วย     ยุนกิกระชับอ้อมแขนที่วาดขึ้นกอดร่างเล็กไว้ให้แน่นขึ้นแล้ววางคางลงบนลาดไหล่ของอีกคนเมื่อรับรู้ได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากแรงสะอื้นของคนตรงหน้า

 

ตัวแสบของพี่โตแล้ว..  เข้มแข็งนะจีมิน  คนอย่างพี่  ก็คงทำได้ดีที่สุดแค่มองนายอยู่ห่างๆแบบนี้แหละ

 

ถึงพี่จะแสดงออกไม่เก่ง  เอาใจนายไม่เป็นเหมือนคนอื่นๆ หรือแม้แต่แฟนเก่านายก็ตาม  แต่พี่รักนายมากนะจีมินนายก็รู้  และมันก็คงจะเป็นแบบนั้นตลอดไป   

 

นายไม่จำเป็นจะต้องตอบรับความรู้สึกของพี่กลับเลย  ไม่จำเป็นเลย   ขอแค่ให้พี่ได้อยู่ข้างๆนาย  ได้ดูแลนาย  เป็นคนที่คอยเดินไปเคาะห้องปลุกนายทุกเช้าแบบทุกครั้ง  เป็นคนที่คอยอยู่ข้างๆนายเวลาที่นายไม่เหลือใคร  เป็นคนที่คอยเช็ดน้ำตาให้กับนาย  หรือเป็นตัวอะไรก็แล้วแต่ในสายตาของนายแบบนี้ต่อไป แค่นั้นก็พอ  แค่นั้นจีมินให้พี่ได้มั้ย

 

จีมินที่สะอื้นฮักอยู่ในอ้อมกอดของยุนกิยกมือขึ้นกอดตอบอีกฝ่ายแนบแน่น  ซุกหน้าลงกับบ่ากว้างที่อบอุ่นอยู่เสมอของอีกฝ่ายแล้วส่ายหน้าไปมา

 

ไม่.. ฮึก  ทำไมพี่ต้องหวังน้อยขนาดนั้นด้วยคนบ้า  พี่เล่นพูดซะเศร้าแบบนี้ผมจะทำตัวยังไงดีล่ะทีนี้  ฮืออออ..

 

ยุนกิหัวเราะออกมาน้อยๆกับท่าทีของคนตรงหน้าแล้วซุกหน้าลงหาความอบอุ่นจากไหล่อีกฝ่ายบ้าง

 

แล้วนายจะให้พี่ทำยังไงล่ะหืมม  เด็กโง่

 

ฮึก.. ถึงตอนนี้ผมจะยังไม่แน่ใจกับความรู้สึกของผมที่มีให้พี่  แต่ผมอยากขอพี่อย่างนึงได้มั้ย ฮึก..  ผ..ผมอยากขอให้พี่รอ..  พี่ยุนกิรอจีมินหน่อยได้มั้ย  แล้วเมื่อไหร่ที่ผมพร้อม  ผมจะบอกพี่ถึงความรู้สึกทั้งหมดของผมเอง

 

มินยุนกิยิ้มกว้างเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน แล้วประทับริมฝีปาก  จูบอย่างแผ่วเบาลงบนลาดไหล่ของอีกคน  ถ่ายทอดความรัก ความดีใจ  และความรู้สึกที่มีทั้งหมดให้กับคนตรงหน้า

 

แค่นี้แหละที่เค้าขอ...

 

อื้ม  พี่จะรอนะจีมิน..

 











ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Absinthe_J จากทั้งหมด 4 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. #5 OILRAINBOW (@OILRAINBOW) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 14:25
    เขาๆๆๆๆๆ อร๊ายยยยย เขิน
    #5
    0
  2. #4 c h i m (@zariana) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 17:07
    อินค่ะอิน555555555
    ดีใจที่จีมินเปิดใจให้พี่ยุนกิแล้ว
    ต่อจากนี้ก็เอาใจช่วยยุนกิ
    ลืมจองกุกให้ได้นะจีมิน รักพี่ยุนกิให้มาๆ ฮือ

    ชอบนะแก อยากให้แต่งยุนมินอีกก
    ขอแบบน่ารักๆน้าา
    #4
    1
    • #4-1 LittleSonatina (@littlesonata) (จากตอนที่ 1)
      26 เมษายน 2559 / 11:09
      ยุนกิจะไม่ยอมให้กุกแย่งจีมกลับไปแน่ๆค่ะ! 555
      จริงๆอยากแต่งตอนต่อนะะ แต่เราว่าจบแบบนี้ดีแล้วแหละ 5555 แต่งต่อแล้วมันไม่ได้ฟีลเดิมง่ะ..
      ขอบคุณมากน้าา ที่มาเม้นฟิคกากๆขอบเรา กำลังใจมาละ! >< จะพยายามแต่งต่อให้ดีกว่าเดิมนะคะ
      ชอบยุนมินใช่มั้ย 555 เดี๋ยวเราจัดให้เล้ย :P
      #4-1
  3. วันที่ 24 เมษายน 2559 / 21:33
    เม้นไม่ขึ้น  เศร้าใจจจจ ไม่เป็นไรเอาใหม่ 55555 สงสารนังจีมม สงสารก้าด้วย แต่เดี๋ยวเขาก็ลงเอยกันโน๊ะ 555
    อีกุกเฬวร้ายมากก ชอบบบ ธีมไม่ขึ้นไม่เป็นไรรร แต่งดีงามมากมอย เอาอีกกก 
    #3
    1
    • 26 เมษายน 2559 / 11:06
      ธีมไม่ขึ้นคือความอัปยศของชีวิตเลย ._. ไม่ได้ลงนานมากจนใส่ธีมไม่เป็นแล้วอ่ะ 5555
      เดี๋ยวเค้าก็ลงเอยกันนน ตอนแรกกะให้มีตอนต่อด้วยแต่ไม่เอาดีกว่า 555 แต่งแล้วมันไม่ได้ฟีลเดิม
      ขอบคุณที่มาเม้นน้าาา กำลังใจมาละ! เยิ๊ฟฟฟ <3
      #3-1
  4. วันที่ 24 เมษายน 2559 / 07:14
    พี่ยุนกิ ㅠㅠ คนหวังน้อย ㅠㅠ 
    #2
    1
    • 26 เมษายน 2559 / 11:04
      ยุนกิน่ารักมากใช่มั้ยคะ ;;-;; เพราะยุนกิไม่ใช่เจโฮป ยุนกิเลยไม่หวัง #ใช่หรอ
      แหะๆ แป้ก...
      เราเห็นคุณแก้มแดงกินอมยิ้มมาหลายฟิคมากอ่ะ! แบบเห็นคอมเม้นแทบจะทุกฟิคที่เราเคยเข้าไปอ่าน พอเห็นเม้นนี่แบบ เหยยยยดดดดดด คุณแก้มแดงมาเม้นฟิคกากๆของเราด้วย 555 ขอบคุณน้าาา ดีใจมาก รักกก <3
      #2-1
  5. #1 OILRAINBOW (@OILRAINBOW) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 22:16
    จองกุกใจร้ายยยยยยยยย~ พี่กิคือโคตรคนดีอะไรจะหวังน้อยขนาดนั้นคะรักค่ะรักเลย จี้ต้องสตรองน้ะคะ คือเสียใจไปด้วยเลย ชอบค่ะะะะ
    #1
    1
    • #1-1 LittleSonatina (@littlesonata) (จากตอนที่ 1)
      26 เมษายน 2559 / 10:59
      จองกุกใจร้ายมากใช่มั้ยคะ! 555 จับตีเลย ฮือออ เราแต่งให้กุกร้ายเพราะความแค้นส่วนตัวล้วนๆเลยค่ะ 5555 คาแรกเตอร์กุกสำหรับเราแต่ก่อนคือเป็นคนใจร้ายที่ไม่เคยมองเห็นความพยายามของจีมินเลยฮืออ ;;-;; #อินไป
      ยังไงก็ตามขอบคุณที่มาอ่านแล้วเม้นน้าาา รักกกก <3
      #1-1