Flame นักรบเพลิงมายา (เปลวเพลิงมายา)

ตอนที่ 75 : มายาที่ 70 สงครามมหานคร [4] <= [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,556
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    18 มี.ค. 53

 

มายาที่ 70

สงครามมหานคร [4]

 

            ไป พร้อมเสียงสั่งการที่แสนเบาบาง มังกรเพลิงร่างยักษ์คำรามก้องพร้อมพุ่งดิ่งเข้าใส่ลูซิเฟอร์ ลูซิเฟอร์ร่ายเวทเร็วรัว

 

            จงปรากฏเบื้องหน้าข้า เหล่านักรบแห่งความมืด!” เสียงหนักต่ำแฝงความตระหนกดังแหวกอากาศ กระแสลมพลันพัดหมุนไม่เป็นทิศ ไอมนต์ดำแผ่กระจายฟุ้งหนาตา และตบท้ายด้วยร่างชวนขยะแขยงของนักรบแห่งความมืดนับร้อย ร่างสีดำขุ่นคลั่กราวน้ำเน่าที่มีลักษณะคล้ายชายฉกรรจ์ยืนตั้งแถวเบื้องหน้าลูซิเฟอร์อย่างเป็นระเบียบ พวกมันทั้งหมดตั้งท่าเตรียมรับการโจมตีอย่างรู้งาน มังกรเพลิงร่างมหึมาพุ่งตรงดิ่งลงมาอย่างเร็วรัวราวฝนดาวตก

 

            !!!

 

            เสียงกู่ร้องดังฝ่าอากาศกระทบโสตประสาท พื้นดินสั่นสะเทือนเลือนลั่นทำเอาบรรดาคนที่อยู่ในละแวกนั้นเกือบทั้งหมดเซล้มไม่เป็นท่า ลูซิเฟอร์รวบรวมพลังเวททั้งหมดที่มีสร้างกำแพงเวทขึ้นกันการโจมตีจากเฟลมอีกชั้น มังกรเพลิงพุ่งทะยานดิ่งลงมา

 

            เปรี้ยง!!!

 

            ร่างยักษ์สีส้มอ่อนจนเกือบขาวพุ่งปะทะเหล่านักรบแห่งความมืดอย่างจัง เหล่านักรบแห่งความมืดนับร้อยตนเกร็งร่างพยายามยันมังกรเพลิงเอาไว้อย่างสุดความสามารถ แต่ในที่สุดพวกมันก็ปราชัย เวทมนต์ธาตุมืดมีหรือจะเอาชนะเวทมนต์ธาตุแสงได้ นักรบแห่งความมืดโดนมังกรเพลิงกลืนกินสลายหายไป ลูซิเฟอร์เบิกตาโพลงพลางกัดฟันฝืนส่งพลังเวทให้กำแพงเวทของตนอีก ปราการของมันในตอนนี้เหลือแค่กำแพงเวทเพียงอย่างเดียวแล้ว

 

            !!!

 

            เสียงการปะทะที่แสบหูดังคับไปทั่วบริเวณ

 

            มังกรเพลิงพุ่งกระแทกกำแพงเวทอย่างแรง แต่ดูท่าว่ากำแพงเวทจะแข็งแกร่งเอาเรื่องทีเดียว มันหยุดมังกรเพลิงเอาไว้ได้อย่างสิ้นเชิง ร่างยักษ์ร้อนระอุลอยนิ่งกลางอากาศ เฟลมส่งเสียงจิ๊จ๊ะไม่พอใจ

 

            ถ้าครั้งเดียวไม่พัง ก็ต้องซ้ำจนกว่าจะพัง เด็กหนุ่มสะบัดมือร่ายเวทสมทบ มังกรเพลิงลอยถอยออกมานิดตามคำสั่ง จากนั้นก็พุ่งกระแทกกำแพงเวทอีกครั้ง กำแพงเวทถึงกับสั่นสะเทือนพร้อมปรากฏรอยร้าว

 

            ไอร้อนจากร่างมังกรเพลิงทำเอาบริเวณรอบๆติดไฟลุกโหม เปลวเพลิงไหวสะบัดเริงระบำย้อมเมืองจนกลายเป็นสีแดงฉานราวสีโลหิต เฟลมเหยียดแขนทั้งสองข้างออกขนานพื้นเบื้องหน้าพลางร่ายมนต์สมทบการโจมตีของมังกรเพลิงอย่างไม่ยอมแพ้ ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องเอาชนะลูซิเฟอร์ให้ได้ เพื่อปกป้องเพื่อนๆ ปกป้องชาวมหานครทั้งหลาย และที่สำคัญ ปกป้องมหานครอันเป็นที่รักของเหล่าบรรพบุรุษตระกูลการ์เดี้ยน

 

            เฟลมรวบรวมกำลังเฮือกสุดท้าย การโจมตีครั้งนี้จะเป็นการโจมตีครั้งสุดท้ายแล้ว เขาไม่เหลือเรี่ยวแรงอีกต่อไปแล้ว

 

            พุ่งเข้าไปอีก ไปให้ถึง!” เฟลมกู่ร้องร่ายเวทพลางอธิษฐาน มังกรเพลิงพลันเรืองแสงสีขาวนวลสบายตา พร้อมๆกับร่างสีส้มอ่อนติดขาวที่แปรเปลี่ยนไปเป็นสีขาวบริสุทธิ์ มังกรเพลิงซึ่งขาวปลอดตลอดทั้งตัวกู่ร้องคำรามตอบรับความปรารถนาของเฟลมพร้อมโถมตัวกระแทกกำแพงเวทลูซิเฟอร์อีกครั้ง และคราวนี้มังกรเพลิงก็มีชัยเหนือลูซิเฟอร์

 

            เปรี๊ยะ!!!

 

            กำแพงเวทส่งเสียงคล้ายแก้วแตกร้าว รอยร้าวแผ่กระจายวงกว้างขึ้นเรื่อยๆจนกระทั่งปรากฏทั่วกำแพงเวท

 

            เพล้ง!!!

 

            แล้วกำแพงเวทก็แตกกระจายละเอียดไม่เหลือชิ้นดีในที่สุด ร่างยักษ์สีขาวพิสุทธิ์โถมกลืนกินลูซิเฟอร์ทันทีที่มันไร้ซึ่งปราการปกป้อง เมื่อร่างหนาสัมผัสโดนเปลวเพลิงสีขาว มันก็ต้องหลุดร้องอย่างห้ามไม่ได้ ความทรมานและความเจ็บปวดแสนสาหัสทำเอามันเกือบเสียสติ

 

            อ๊าก!!!” เปลวไฟลุกโหมแผดเผาร่างสีดำสนิทอย่างบ้าคลั่ง เพลิงสีขาวปะทุสะบัดรุนแรง มังกรเพลิงกู่ร้องคำรามก่อนเปลี่ยนร่างเป็นเสาพระเพลิงสีขาวสะอาดพุ่งสูงเสียดฟ้า เสือดำปีศาจร่างยักษ์กู่ร้องโหยหวนไม่เป็นภาษา ถ้าเป็นเปลวเพลิงธรรมดาก็ว่าไปอย่าง แต่นี่กลับเป็นเปลวเพลิงซึ่งสร้างขึ้นจากพลังเวทธาตุแสงล้วนๆ สร้างขึ้นจากเวทซึ่งเป็นปรปักษ์กับเวทมนต์ธาตุมืดในร่างกายมัน

 

            อึก!” เจ้าของเรือนผมสีแดงเพลิงเซทรุดเข่าแตะพื้น ร่างกายหนักอึ้งยากจะไหวติง ลมหายใจหอบระรัวแรงไม่เป็นจังหวะ พลังเวทของเฟลมจวนเจียนหมดเกลี้ยง เปลือกตาหนักอึ้งทำท่าจะปิดแหล่ไม่ปิดแหล่ เลือดที่เสียไปจากการต่อสู้ทำให้เฟลมรู้สึกหน้ามืดและเวียนหัวจนแทบอยากคลั่ง

 

            แต่อย่างน้อยเขาก็ชนะลูซิเฟอร์แล้ว อีกไม่นานเสาพระเพลิงก็จะกลืนกินลูซิเฟอร์โดยสมบูรณ์ แล้วเขาก็จะได้รับชัยชนะอย่างสมบูรณ์ด้วยเช่นกัน

 

            จงมา...หา....ข้าเดี๋ยวนี้ ... อนามัน!”

 

……….

 

            เคล้ง!!!

 

            ฮิเอ็นตวัดวาดดาบในแนวทแยง อนามันยกดาบมนต์ดำขึ้นกันการโจมตีด้วยท่าทางไม่เป็นทุกข์เป็นร้อนอะไรนัก ฮิเอ็นออกแรงกระแทกดาบดีดอนามันกลับออกไป แรงดีดส่งเจ้าแห่งโลกมืดกระเด็นถอยออกมานิด อนามันขยับตั้งท่าพร้อมประจันบานอีกครั้งอย่างรวดเร็วพร้อมแสยะยิ้มเหมือนกำลังสนุก ผ่านไปสิบกว่าปีฝีมือของฮิเอ็นดีขึ้นมากทีเดียว ถ้าไม่งัดฝีมือที่มีทั้งหมดออกมาใช้ละก็ เขาคงเอาชนะฮิเอ็นไม่ได้แน่

 

            จงปรากฏ อสุรามายา เจ้าแห่งโลกมืดฉีกยิ้มชวนขนหัวลุกพลางร่ายเวทแผ่วเบา ไอมนต์ดำแผ่ตัวฟุ้งกระจายปกคลุมทั่วบริเวณ ฮิเอ็นสะบัดมือสร้างกำแพงเวทรูปโดมขึ้นป้องกันตัวเองโดยอัตโนมัติทันที

 

            สายลมพัดหมุนเร็วแรงราวพายุคลั่ง ไอมนต์ดำม้วนรวมตัวกลายเป็นปีศาจร่างสีนิลเข้มชวนน่าขยะแขยง

 

            อสูรมายาที่อนามันเรียกมานั้นมีลักษณะทั่วไปค่อนข้างคล้ายกับดาร์กเดม่อน ร่างใหญ่โตมโหราฬเต็มไปด้วยมัดกล้ามนับไม่ถ้วน เส้นเลือดปูดโปนจนเห็นได้ชัดปรากฏทั่วร่าง แต่สิ่งที่แตกต่างออกไปจากดาร์กเดม่อนธรรมดาก็คือมันไม่มีอาวุธ แต่มันกลับมีเขี้ยวแหลมคมยาวเลยปากและกรงเล็บแหลมที่ยาวยื่นเหมือนดาบแทน

 

            บนใบหน้าปรากฏดวงตาถึงสามดวง สองดวงแรกเหมือนคนปรกติทั่วไปส่วนอีกดวงนั้นถูกประดับไว้กลางหน้าผาก แต่เมื่อมันเอียงคอเช็คสภาพร่างกาย ฮิเอ็นก็ถึงกับต้องไปสะอึกไปนิด มันไม่ได้มีดวงตาเพียงแค่สามดวง มันมีดวงตาถึงห้าดวงด้วยกัน อีกสองดวงนั้นปรากฏบนหลังหัวซึ่งโล้นกลมเกลี้ยง

 

            ปลิดชีพมันซะ อนามันออกคำสั่งเสียงเรียบ อสูรมายากู่ร้องคำรามขานรับคำสั่งนั้นอย่างว่าง่าย มันสืบเท้าเข้าหาฮิเอ็นอย่างช้าๆ เล็บแหลมยาวคล้ายคมดาบทั้งสิบถูกยกขึ้นในท่าเตรียมพร้อม ฮิเอ็นกระชับดาบแน่นพลางกลืนน้ำลายที่เหนียวหนืดลงคอ

 

            พิจารณาจากจิตสังหารที่มันแผ่ออกมาแล้ว บอกได้คำเดียวว่าปีศาจตนนี้เก่งกาจน่าดู ถ้าเขาประมาทล่ะก็ เขาได้ตายแน่

 

            ฮิเอ็นร่ายเวทจุดไฟบนคมดาบคู่กาย ชายหนุ่มขยับเท้าตั้งท่าพร้อมรบ

 

            มัวแต่หลบอยู่หลังกำแพงเวทอยู่ได้ น่ารำคาญ อนามันบ่นอย่างหงุดหงิด มือหนาสะบัดเร็วรัวส่งศรมนต์ดำดอกหนึ่งใส่กำแพงเวทเพลิง ทันทีที่ศรมนต์ดำต้องกำแพงเวทของฮิเอ็น กำแพงเวทก็พลันแตกกระจายแล้วสลายหายไปทันที เมื่อเหยื่อเบื้องหน้าไร้ซึ่งสิ่งป้องกัน อสูรมายาก็ถีบเท้าพุ่งกระโจนโถมตัวใส่ฮิเอ็นทันที เสียงร้องคำรามดังแทรกโสตประสาท

 

            จงเผาผลาญ ฮิเอ็นสะบัดดาบวูบ งูอัคคีปรากฏพุ่งออกจากคมดาบซึ่งลุกติดไฟโชติช่วง อสูรมายาคว้าร่างงูอัคคีที่พุ่งตรงเข้ามาไว้ได้อย่างง่ายดายก่อนฉีกกระชากแล้วเขวี้ยงลงพื้น งูอัคคีดิ้นพล่านก่อนมอดดับ ร่างยักษ์สีทมิฬลอยตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว ฮิเอ็นเบิกตาโพลงพลางถีบเท้าม้วนตัวหลบ

 

            !!!

 

            ร่างหนาพุ่งกระแทกพื้นอย่างแรงส่งฝุ่นควันลอยฟุ้งกระจายหนาตา ฮิเอ็นวาดนิ้วเขียนอักขระเวทกลางอากาศอย่างรีบเร่ง อมนุษย์ก็ต้องสู้กับอมนุษย์สิถึงจะถูก

 

            จิตวิญญาณแห่งเพลิงกัลป์เอ๋ย เสียงที่เจ้าได้ยินนี้คือสุรเสียงของนายแห่งเจ้า ฮิเอ็นร่ายเวทพลางเอี้ยวตัวหลบคมดาบมนต์ดำซึ่งถูกวาดวูบลงมาอย่างเร็วแรง อนามันส่งเสียงจิ๊จ๊ะไม่พอใจที่การโจมตีของเขาพลาดเป้า เจ้าแห่งโลกมืดดีดนิ้วเป๊าะ ไอมนต์ดำแผ่ตัว แล้วอสูรมายาก็พลันปรากฏยืนคั่นกลางระหว่างเขากับฮิเอ็น ฮิเอ็นดีดตัวลุกยืนพร้อมร่ายเวทต่อ กรงเล็บแหลมตวัดวาบผ่านดวงไปไปอย่างฉิวเฉียด

 

            จงปรากฏเบื้องหน้าข้าในบัดดล ภูตพระเพลิง!” สิ้นเสียง เปลวเพลิงก็ลุกโหมปะทุสะบัดแรง ไอร้อนทำเอาบริเวณโดยรอบลุกติดไฟไปด้วย ฮิเอ็นย่อกายกวาดพื้นเป็นวงกลม อสูรมายากระโดดถอยฉากหลบพร้อมๆกับที่อนามันเสือกแทงดาบสวยเข้ามา คมดาบเกี่ยวโดนกลางอกฮิเอ็นไปนิด เรียกเลือดอุ่นให้ไหลซึมได้อย่างไม่ยากเย็นนัก

 

            !!!

 

            เสียงคำรามฟังไม่ได้ศัพท์ดังแหวกอากาศ และตามมาด้วยห่าฝนเพลิงห่าใหญ่ซึ่งเทกระน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา อนามันพ่นคำสบถพลางวาดมือสร้างกำแพงเวท อสูรมายาซึ่งไม่สามารถสร้างกำแพงเวทเองได้จึงโดนห่าฝนเพลิงเข้าไปเต็มๆ ร่างหนาสีนิลลุกติดไฟพรึ่บ มันกู่ร้องอย่างเสียสติ

 

            ตึง!!!

 

            เสียงคล้ายของหนักตกกระแทกพื้นอย่างแรง แล้วฮิเอ็นก็พบกับร่างสีแดงเพลิงกำยำที่กำลังยืนคั่นกลางระหว่างเขากับอนามันอยู่

 

            โปรดบัญชาเสียงเรียบกริบดังส่งคำถาม ภูตพระเพลิงที่ราชาหนุ่มเรียกมานั้นมีรูปร่างสูงโปร่งดูแข็งแรงกำยำ ร่างทั้งร่างมีสีแดงเพลิงตลอดและร้อนระอุ ไอร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างเรียกเหงื่อจากฮิเอ็นและอนามันได้เป็นอย่างดี มือหนาพร้อมกรงเล็บแข็งแรงขยับกึกกักบอกเป็นนัยๆว่าเจ้าตัวนั้นพร้อมสู้แล้ว ฮิเอ็นยกดาบชี้ไปยังอสูรมายาที่เพิ่งดับไฟซึ่งลุกโหมร่างได้

 

            กำราบอสูรตนนั้นซะ แทบจะในทันทีที่เสียงสั่งการเงียบลง ภูตพระเพลิงถีบเท้าทะยานใส่อสูรมายาอย่างรวดเร็ว สองอมนุษย์กู่ร้องคำรามประกาศศักดาพร้อมพุ่งปะทะกันอย่างไม่คิดออมแรง

 

            ฉัวะ!!!

 

            ภูตพระเพลิงเป็นฝ่ายเริ่มรุกก่อน มันเหวี่ยงกรงเล็บไปมาเป็นชุดเร็วระรัวทำเอาอสูรมายารับแทบไม่ทัน สองภูตพุ่งตะลุมบอนอย่างวุ่นวายก่อนถีบเท้าทะยานหายไปจากครองสายตาทั้งคู่ ฮิเอ็นละความสนใจจากสองอมนุษย์หันกลับมาสนใจอนามันแทน ดวงตาสีนิลดำจ้องฮิเอ็นกลับอย่างแข็งกร้าว

 

            หมดตัวเกะกะแล้ว เข้ามาสิ ฮิเอ็นกวักมือท้าทายอนามันด้วยท่าทีกวนอารมณ์นิดๆ อนามันแยกเขี้ยวงุด

 

            แล้วเจ้าจะต้องเสียใจที่คิดลองดีกับข้า เจ้าหนูฮิเอ็น กล่าวจบ นักรบทั้งสองก็พุ่งทะยานเข้าใส่กันทันที ดาบมนต์ดำและดาบเพลิงถูกเหวี่ยงปะทะกันครั้งแล้วครั้งเล่าส่งเสียงแสบแก้วหู

 

            อนามันพึมพำเวทแผ่วเบาพร้อมสะบัดดาบหมายบั่นคอราชาหนุ่ม ฮิเอ็นยกดาบขึ้นรับการโจมตี เมื่อเห็นดังนั้นอนามันก็อดที่จะฉีกยิ้มกว้างไม่ได้ ชัยชนะครั้งนี้ตกเป็นของเขาแล้ว ดาบมนต์ดำของเขาสามารถทะลุผ่านได้เกือบทุกสิ่ง และครั้งนี้มันก็กำลังจะทะลุดาบฮิเอ็นเข้าตัดคอผู้เป็นเจ้าของ

 

            ฮิเอ็นส่งเสียงหัวเราะหึในลำคอเบาๆ

 

            แคล้ง!!!

 

            เสียงคมดาบที่ปะทะกันทำเอาอนามันถึงกับตะลึงงัน เป็นไปได้ยังไงกัน ทำไมดาบมนต์ดำของเขาถึงทะลุผ่านดาบฮิเอ็นไปไม่ได้

 

            ความลับของดาบมนต์ดำน่ะข้าไขออกแล้วนะ แค่ใส่พลังเวทลงไปในอาวุธให้มากกว่าพลังมนต์ดำที่เจ้าใช้ในการสร้างดาบ แค่นี้ดาบมนต์ดำของเจ้าก็ทะลุผ่านดาบข้าไม่ได้แล้ว ฮิเอ็นยักคิ้วหลิ่วตาพูดเสียงกวนอวัยวะเบื้องล่าง อนามันพ่นคำสบถยาวยืด ใช่ ฮิเอ็นเดาถูก แค่ใส่พลังเวทลงไปในอาวุธให้มากกว่าพลังเวทมนต์ดำที่เขาใช้ในการสร้างดาบก็พอแล้ว ฮิเอ็นนี่ช่างสังเกตจริงๆ

 

            แต่สิ่งที่น่าตกใจมากกว่าความช่างสังเกตของฮิเอ็นก็คือ ฮิเอ็นมีพลังเวทสูงถึงขนาดนั้นเชียวเหรอ พลังเวทของเขาน่ะสูงพอๆกับลูซิเฟอร์เชียวนะ

 

            ต้องขอชมเชยว่าเก่งมากที่ไขความลับของดาบข้าออก แต่ว่าอย่าคิดนะว่าแค่นี้จะสามารถเอาชนะข้าได้ สิ้นเสียง อนามันก็แสยะยิ้มเหี้ยม ท้องฟ้าปั่นป่วนส่งเสียงคำรามครืนคราน ไอเวทมนต์ดำปรากฏแผ่กระจายตัวหนาตา ฮิเอ็นสะบัดดาบดีดอนามันออกห่างพร้อมชักเท้าถอยหนีตามสัญชาตญาณ

 

            ดาบมนต์ดำของข้าน่ะ ไม่ได้มีแค่เล่มเดียวหรอกนะ อนามันถีบเท้ารุกประชิดตามฮิเอ็นไม่ลดละ ไอเวทมนต์ดำหมุนม้วนแปรสภาพกลายเป็นดาบมนต์ดำกว่าสิบเล่มลอยคว้างล้อมสองนักรบไว้กลางวง ฮิเอ็นตั้งสมาธิรวบรวมวิชาความรู้ด้านการต่อสู้ทั้งหมดที่มีออกอาวุธประมืออนามันอย่างไม่ยั้ง พร้อมกันนั้นฮิเอ็นก็ต้องตั้งสมาธิคอยดูดาบมนต์ดำกว่าสิบเล่มซึ่งลอยนิ่งรอจังหวะโจมตีเขาไปด้วย

 

            เล่มที่หนึ่ง อนามันว่าเสียงเรียบ พริบตาที่คำร่ายเวทถูกขับขาน ดาบมนต์ดำเล่มหนึ่งก็พุ่งเข้าใส่ฮิเอ็น ซึ่งฮิเอ็นก็สามารถเอี้ยวตัวหลบได้อย่างไม่ค่อยยากเย็นเท่าไหร่นัก เมื่อเห็นช่องว่างจากการหลบการโจมตีเมื่อครู่ อนามันก็ไม่รอช้าฉวยโอกาสนั้นไว้ทันที

 

            ฉึก!!!

 

            อั้ก!!!” ดาบมนต์ดำถูกเสือกแทงทะลุอกขวาจนมิดด้าม เลือดอุ่นไหลรินหลั่งย้อมพสุธา ร่างหนาของกษัตริย์หนุ่มเซทรุด อนามันดึงดาบออกด้วยสีหน้าเรียบเฉยจนติดเย็นชา จากนั้นก็ใช้ขาขวาเป็นแกนหมุนตัวเตะฮิเอ็นเต็มแรง ฮิเอ็นปลิวกระเด็นตามแรงเตะกระแทกต้นไม้ก่อนไหลครูดลงไปกองอยู่กับพื้น เลือดอุ่นไหลทะลักย้อมร่าง ลมหายใจหอบรวบรินไม่เป็นจังหวะ อนามันฉีกยิ้มเหี้ยม มือหนาวาดสั่งให้ดาบมนต์ดำทั้งหมดเบนเป้าไปยังฮิเอ็น

 

            ไป เมื่อคำสั่งถูกถ่ายทอด ดาบมนต์ดำทั้งหมดก็พุ่งตรงใส่ฮิเอ็นอย่างเร็วรัวราวศรถูกปล่อยจากคันธนู ฮิเอ็นกัดฟันฝืนทนความเจ็บปวดดีดกายม้วนตัวหลบห่าดาบที่พุ่งเข้ามาได้ทันอย่างเฉียดฉิว ดาบมนต์ดำพุ่งกระแทกต้นไม้อย่างจังทำเอาต้นไม้ใหญ่หักโค่นไม่เหลือซาก แต่ดาบมนต์ดำก็ยังไม่หมดฤทธิ์เพียงแค่นั้น มันลอยกลับขึ้นมาเล็งฮิเอ็นต่อตามคำสั่งที่ถูกถ่ายทอดมาจากอนามัน ฮิเอ็นถุยเลือดที่กระอักออกมาทิ้งพลางจ้องอนามันเขม็ง

 

            อย่าคิดนะว่ามีแต่เจ้าที่สร้างดาบเวทมนต์ได้ กล่าวจบ ฮิเอ็นก็วาดมือพร้อมร่ายเวทอย่างคล่องแคล่ว พลันปรากฏดาบเพลิงจำนวนมากลอยนิ่งกลางอากาศ คมดาบทั้งหมดหันเล็งไปทางอนามันอย่างรู้งาน

 

            ฮิเอ็นกระชับดาบแน่นเตรียมพร้อมปะทะ อนามันเองก็เช่นกัน เจ้าแห่งโลกมืดขยับตั้งท่าพร้อมพุ่งทะยานอย่างทะมักทแมง

 

            !!!

 

            พร้อมๆกับเสียงกัมปนาทที่ดังแหวกอากาศ เสาพระเพลิงสีส้มอ่อนติดขาวต้นยักษ์พลันลุกปะทุสูงเสียดฟ้า เรียกให้อนามันและฮิเอ็นต้องเหลียวมองโดยอัตโนมัติในทันที

 

            นั่นอะไรน่ะ เสาพระเพลิงที่จู่ๆก็ปะทุขึ้นทำให้การต่อสู้ของทั้งคู่หยุดชะงักไปชั่วขณะ เสาพระเพลิงค่อยๆแปรสภาพกลายเป็นมังกรเพลิงร่างยักษ์อย่างช้าๆ จากนั้นมันก็กู่ร้องด้วยเสียงที่ดังสนั่นหวั่นไหว

 

            !!!

 

            อนามันและฮิเอ็นมองตามมังกรเพลิงตาไม่กะพริบ ทั้งสองจำมังกรเพลิงตัวนี้ได้เป็นอย่างดี มันคือมังกรเพลิงซึ่งสร้างขึ้นจากวิชา เพลิงมายาวิชาเพลิงชั้นสูงที่มีแต่สมาชิกตระกูลการ์เดี้ยนเท่านั้นที่สามารถใช้ได้

 

            ฮิเอ็นเบิกตาโพลงด้วยความตกใจระคนสนเท่ ตระกูลการ์เดี้ยนถูกฆ่าล้างตระกูลไปนานแล้ว ดังนั้นวิชาเพลิงมายาจึงน่าจะสาบสูญไปพร้อมกับตระกูลการ์เดี้ยนด้วย แล้วทำไมถึงยังมีคนใช้วิชานี้ได้อยู่อีก

 

            เมื่อสังเกตเห็นช่องว่างจากความตกใจของฮิเอ็น อนามันก็ไม่รอช้าพุ่งเข้าโจมตีฮิเอ็นทันที ดาบมนต์ดำในมือถูกเหวี่ยงสะบัดหมายสะบั้นคอเหยื่อเบื้องหน้า แต่โชคยังเป็นของฮิเอ็น เสียงฝีเท้าของอนามันช่วยดึงสติฮิเอ็นกลับมาได้ทันอย่างพอดิบพอดี

 

            เหวอ ฮิเอ็นหลุดร้องเสียงหลงพลางชักเท้าถอยหลบ ปลายคมดาบจึงกรีดโดนต้นคอราชาหนุ่มไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น อนามันสาวเท้ารุกไล่ต้อนฮิเอ็นต่ออย่างไม่ยอมลดละ ฮิเอ็นวาดดาบขึ้นรับการโจมตีพร้อมร่ายเวทส่งดาบเพลิงใส่อนามัน

 

            ไป ดาบเพลิงเล่มหนึ่งพุ่งฝ่าอากาศตรงเข้าหาอนามัน อนามันซึ่งไม่ทันได้ตั้งตัวจึงโดนดาบเพลิงปักทะลุสีข้างอย่างเลี่ยงไม่ได้ เจ้าแห่งโลกมืดเซถอยฉากพลางยกมือกุมสีข้างแน่น ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดโป้งแสดงออกถึงความเจ็บปวดอย่างชัดเจน

 

            จงลุกโหม เมื่อฮิเอ็นร่ายเวทอีกครั้ง ดาบเพลิงก็พลันกลายเป็นเปลวเพลิงลุกโหมสะบัดเผาผลาญร่างอนามัน อนามันฝืนกลั้นเสียงร้องอย่างสุดความสามารถพร้อมร่ายเวทโจมตีคืน

 

            ไป!” พร้อมๆกับเสียงร่ายเวทที่ดังขึ้น ดาบมนต์ดำทั้งหมดก็พุ่งตรงใส่ฮิเอ็นทันที ดาบมนต์ดำกว่าสิบเล่มพุ่งปักตรึงร่างหนาอย่างแม่นยำ ไอมนต์ดำที่ไหลทะลักเข้าร่างกษัตริย์หนุ่มสร้างความเจ็บปวดให้ฮิเอ็นเป็นอย่างมาก ทั่วร่างร้อนวูบวาบราวโดนไฟเผา เส้นเลือดเต้นตุบๆเร็วระรัวพร้อมโป่งพองจนน่ากลัวว่ามันจะระเบิดในเร็วๆนี้ ฮิเอ็นทรุดนั่งชันเข่าพลางกู่ร้องด้วยความทรมาน ความเจ็บปวดที่ประดังประเดเข้ามาอย่างไม่รู้จักหยุดหย่อนกำลังจะทำให้เขาเสียสติ

 

            ข้าไม่ยอมแพ้ง่ายๆหรอกน่า...ไป!” ฮิเอ็นรวบรวมกำลังทั้งหมดที่มีร่ายเวทส่งดาบเพลิงโจมตีอนามันกลับ อนามันดีดตัวตีลังกาหลบด้วยท่าทีไม่เป็นทุกข์เป็นร้อนเท่าไหร่นัก ฮิเอ็นกัดฟันกรอดกร่นด่าอนามันด้วยสีหน้าหงุดหงิด อาการบาดเจ็บทำให้ฮิเอ็นบังคับทิศทางของดาบเพลิงไม่ได้ดังใจนึก การเล็งเป้าจึงกลายเป็นเรื่องยากทั้งๆที่มันไม่ได้ยากเย็นเลยซักนิด

 

            อ๊าก!!!” เสียงกู่ร้องแสดงความเจ็บปวดที่ดังกระทบโสตประสาททำให้การเคลื่อนไหวของเจ้าแห่งโลกมืดหยุดชะงักลงชั่วคราว และทันทีที่อนามันหยุดการเคลื่อนไหว โอกาสทองของฮิเอ็นก็ปรากฏทันที

 

            เสร็จข้าล่ะ จบคำ ดาบเพลิงกว่าสิบเล่มก็พุ่งทะยานปักตรึงอนามันอย่างแม่นยำ ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว ฮิเอ็นสูดลมหายใจลึกรวบรวมพลังเวท

 

            จง...ลุกโหม ฮิเอ็นร่ายเวทสั่งให้ดาบเพลิงทั้งหมดแปรสภาพเป็นลูกบอลเพลิงก่อนลุกโหมปะทุ เปลวเพลิงลุกโชติช่วงไหวสะบัดกลืนกินร่างอนามันทั้งร่าง ความเจ็บปวดทรมานถาโถมเข้ามาไม่รู้จักหมดจักสิ้น

 

            เทียบกับ...เพลิงของเจ้าเฟลมแล้ว....แค่นี้น่ะ...ไม่เท่าไหร่หรอก…” อนามันกัดฟันฝืนความเจ็บปวดกระชับดาบมนต์ดำมั่น จากนั้นก็ถีบเท้ากระโจนเข้าประจันหน้าฮิเอ็นโดยไม่สนใจเปลวเพลิงซึ่งลุกท่วมร่างอยู่เลยซักนิด ฮิเอ็นกระชับดาบแน่นโถมตัวออกอาวุธกลับอย่างไม่ยอมแพ้ ถ้าอนามันยังสู้ไหวเขาก็ยังสู้ไหว

 

            สองนักรบพุ่งประมืออย่างสุดแรงเกิดทั้งสภาพปางตาย คนนึงมีไฟลุกท่วมร่าง ส่วนอีกคนโดนไอมนต์ดำกลืนกิน ถึงแม้จะมีสภาพร่อแร่ แต่ทั้งสองก็สู้กันอย่างไม่คิดยอมใคร

 

            เคล้ง! เคล้ง! เคล้ง! เคล้ง! เคล้ง!

 

            คมดาบถูกเหวี่ยงปะทะกันครั้งแล้วครั้งเล่า สองนักรบโถมตัวออกอาวุธกันอย่างเมามัน ไม่มีใครยอมออมมือให้อีกฝ่าย ต่างฝ่ายต่างทุ่มสุดตัวหมายคว้าชัยชนะให้ได้ ในเมื่อสู้ด้วยเวทมนต์ไม่รู้ผลแพ้ชนะ ก็ต้องสู้กันด้วยวิชาการต่อสู้เนี่ยแหละ

 

            เปรี้ยง!!!

 

            คมดาบสองเล่มกระแทกปะทะอย่างแรงจนเกิดประกายไฟแลบ แรงกระแทกดีดสองนักรบให้ลอยกระเด็นไปคนละทิศคนละทาง เปลวเพลิงที่ลุกท่วมร่างอนามันค่อยๆมอดดับไปเมื่อสมาธิของฮิเอ็นขาดช่วง ทางด้านฮิเอ็นเองก็เหมือนกัน พออนามันเสียท่า ไอมนต์ดำซึ่งแทรกซึมอยู่ทั่วร่างกายก็พลันสลายหายไป

 

            ราชาหนุ่มใช้ดาบต่างไม้ค้ำยันกายลุกยืนทั้งยังซวนเซ ลมหายใจของฮิเอ็นหอบระรัวแรง เลือดอุ่นไหลอาบร่างหนาจนโชก

 

            อนามันหยัดกายลุกยืนตาม เปลวเพลิงของฮิเอ็นสร้างความเสียหายให้ร่างกายเขาได้ไม่น้อยเลยทีเดียว ผิวหนังถูกไฟคลอกจนเปิดลอกเผยให้เห็นเนื้อสีแดงสด อนามันถูกเลือดย้อมจนชุ่มเช่นเดียวกับฮิเอ็น เจ้าแห่งโลกมืดหอบหายใจแรงจนตัวโยน แผลไฟไหม้นำมาซึ่งความปวดแสบปวดร้อนอย่างสุดซึ้ง

 

            นอกจากจะปรากฏบาดแผลจากพลังเวทแล้ว ร่างของสองนักรบยังปรากฏบาดแผลเนื่องจากคมดาบอีกด้วย ต่างคนต่างถูกปกคลุมด้วยแผลถูกของมีคมกรีดจำนวนนับไม่ถ้วน

 

            อนามันกระชับดาบตั้งท่าเตรียมรบอีกครั้ง แต่ครั้งนี้จะเป็นการปะทะครั้งสุดท้ายแล้ว เขาแทบไม่เหลือเรี่ยวแรงแล้ว

 

            ฮิเอ็นขยับตั้งท่าพร้อมอย่างทะมัดทแมง

 

            จงมา...หา....ข้าเดี๋ยวนี้ ... อนามัน!” เสียงตะโกนเรียกหาดังอย่างชัดเจน อนามันไม่รอช้าร่ายเวทพาร่างที่ใกล้หมดสภาพของตนไปหาลูซิเฟอร์ตามคำสั่งทันที ทิ้งฮิเอ็นผู้ยังปะติดปะต่อเรื่องราวไม่ทันไว้เบื้องหลังเพียงลำพัง

 

……….

 

            จงมา...หา....ข้าเดี๋ยวนี้ ... อนามัน!” สิ้นเสียงตะโกนตะกุกตะกักเรียกหา เฟลมก็ต้องสะอึกกึกพร้อมเบิกตากว้าง เลือดอุ่นไหลทะลักย้อมอกซ้ายพร้อมๆกับความเจ็บปวดซึ่งแล่นไปทั่วบริเวณอกอย่างรวดเร็วราวกระแสไฟฟ้า กลิ่นเหล็กพุ่งขึ้นจากท้องวิ่งผ่านหลอดลมก่อนทะลักออกทางปาก เด็กหนุ่มกระอักเลือดอย่างอ่อนแรง

 

            บ้า...จริง... เฟลมพ่นคำสบถด้วยความหงุดหงิดเมื่อพบว่าตัวเองประมาทมากเกินไป เด็กหนุ่มยกมือขึ้นกุมคมดาบซึ่งแทงทะลุอกออกมา สัมผัสที่ส่งผ่านมือหนาช่วยบอกให้เฟลมรู้ว่ามันคือดาบมนต์ดำของอนามัน

 

อนามันถุยเลือดที่กลบปากพลางกระชากดึงดาบออกจากร่างเฟลมอย่างเลือดเย็น

 

            แค่ก! แค่ก!” เด็กหนุ่มกระอักเลือดล้มฟุบ ร่างหนาเกร็งกระตุกหายใจหอบระรัว คมดาบของอนามันเฉี่ยวหัวใจของเขาไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เฟลมสูดลมหายใจฟืดฟาด ทั้งๆที่เลือดอุ่นย้อมร่างเขาจนท่วมแท้ๆ แต่เขากลับรู้สึกหนาวจับขั้วหัวใจ สติสัมปชัญญะเริ่มหลุดลอยขาวโพลน ดวงตาสีแดงเพลิงเบิกกว้างตะลึงงัน

 

            อนามันพ่นคำสบถอย่างไม่สบอารมณ์ เขาเล็งเป้าพลาดไปเพียงนิดเดียวเท่านั้น ถ้าเขาไม่บาดเจ็บสาหัสขนาดนี้ละก็ คมดาบคงแทงทะลุขั้วหัวใจเฟลมไปแล้ว

 

            เมื่อเฟลมเสียท่า เสาพระเพลิงซึ่งกลืนกินลูซิเฟอร์อยู่ก็พลันมอดดับหายไปด้วย แสงสว่างของปลวเพลิงจางหายไปอย่างช้าๆเรียกให้ท้องฟ้ากลับมามืดสนิทดังเดิม ลูซิเฟอร์กลับมามีอิสระภาพอีกครั้ง เสือดำปีศาจร่างยักษ์แยกเขี้ยวขู่คำรามต่ำในลำคออย่างหัวเสีย เป็นแค่เด็กตัวกะเปี๊ยกแท้ๆแต่กลับต้อนให้มันต้องมาอยู่ในสภาพปางตายแบบได้ คิดแล้วมันน่าโมโหจริงๆ

 

            เป็นอะไร...มากรึเปล่าขอรับ....ท่านลูซิเฟอร์อนามันส่งคำถามเสียงหอบโยน เขาเองก็มีสภาพไม่ต่างไปจากผู้เป็นนายซักเท่าไหร่นัก ทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์และบาดแผลไฟไหม้จำนวนนับไม่ถ้วน ร่างหนาถูกย้อมไปด้วยโลหิตเหม็นคาวจนชุ่มโชก มือแข็งแรงซึ่งกระชับดาบมนต์ดำมั่นสั่นเกร็งแล็กน้อยเนื่องจากความเหนื่อยล้า ฮิเอ็นนั้นเป็นคู่ต่อสู้ที่ค่อนข้างตึงมือทีเดียว ทั้งๆที่งัดฝีมือทั้งหมดที่มีขึ้นมาใช้ในการต่อสู้แล้ว แต่ก็ยังเอาชนะฮิเอ็นไม่ได้ซักที

 

            ... ลูซิเฟอร์ไม่ตอบคำถามอนามันแต่กลับกราดมองอนามันตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างพิจารณาแทน ร่างหนาของลูซิเฟอร์สั่นเกร็งอ่อนแรงอย่างเห็นได้ชัด อาการบาดเจ็บที่ได้รับมากจากมังกรเพลิงเมื่อครู่ทำเอาลูซิเฟอร์แทบยืนไม่ไหว ร่างกายของมันบอบช้ำมากจนถึงมากที่สุด ถ้าไม่รีบรักษา อีกไม่นานมันได้ล้มทั้งยืนแน่

 

            ผิวหนังเปิดอ้ากว้างเนื่องจากโดนเพลิงคลอก เลือดสดที่ไหลอาบเพิ่มความแสบร้อนให้ร่างเป็นทวีคูณ กลิ่นเหม็นไหม้ชวนสะอิดสะเอียนลอยแตะจมูกไม่ขาดสาย ความทรมานแผ่กระจายทั่วร่าง

 

            ดวงตาสีทองอร่ามจ้องอนามันนิ่ง เวทมนต์ที่มันใช้คือเวทมนต์ดำซึ่งไม่มีคาถารักษาตัวเองเหมือนเวทประเภทอื่น แต่ก็ใช่ว่ามันจะไม่สามารถรักษาตัวเองได้ วิธีรักษาตัวของผู้ใช้เวทมนต์ดำก็คือ กลืนกินเวทมนต์ดำ

 

            ลูซิเฟอร์สาวเท้าเข้าหาอนามันอย่างช้าๆ แววตาฉายความโหดเหี้ยมเลือดเย็นของมันทำให้อนามันต้องเผลอชักเท้าถอยฉากโดยอัตโนมัติ ท่าทางของลูซิเฟอร์ดูไม่น่าไว้ใจเอาเสียเลย

 

            เมื่อครั้งอดีต เจ้าเคยได้รับแบ่งพลังเวทไปจากข้า ลูซิเฟอร์เกริ่นเสียงเรียบกริบ เรียบจนติดน่ากลัว อนามันเผลอสะดุ้งกลั้นใจโดยไม่รู้ตัว สิ่งที่เขากลัวกำลังจะเป็นจริง ลูซิเฟอร์กำลังจะฆ่าเขา!

 

            และตอนนี้ ข้าก็อยากจะขอพลังนั้นคืน ลูซิเฟอร์ตั้งท่าพร้อมพุ่งกระโจน อนามันกวาดมือสร้างกำแพงเวทขึ้นเบื้องหน้าตามสัญชาตญาณ แต่กำแพงเวทนั้นก็กลับแตกสลายไม่เป็นชิ้นดีทั้งๆที่ยังสร้างไม่ทันเสร็จ พลังเวทของอนามันนั้นร่อยหรอจนแทบไม่เหลือ เขาไม่เหลือแรงสร้างกำแพงเวทอีกแล้ว อนามันร่นถอยด้วยความหวาดกลัว

 

            คืนข้ามาเดี๋ยวนี้!” พร้อมๆกับเสียงตะโกนที่ดังเป็นสัญญาณ ร่างหนาสีดำสนิทพุ่งทะยานตรงเข้าขย้ำอนามันอย่างไร้ความปรานี เจ้าแห่งโลกมืดกู่ร้องราวคนเสียสติพลางกวัดแกว่งดาบต้านการโจมตีจากลูซิเฟอร์อย่างไม่ยอมแพ้ แต่แรงมนุษย์ในสภาพร่อแร่จวนเจียนหมดลมมีหรือจะสู้แรงอมนุษย์ได้ ลูซิเฟอร์ใช้อุ้งเท้าปัดดาบมนต์ดำอย่างแรง ดาบมนต์ดำแตกกระจายอย่างง่ายดายราวกับว่ามันเป็นเพียงเศษไม้แห้งเมื่ออยู่ต่อหน้าลูซิเฟอร์ ร่างหนาล้มตึงพร้อมกับฟันแหลมซึ่งฝังลึกที่ใบหน้าด้านซ้าย เขี้ยวขาวแทงทะลุดวงตาลึกไปจนถึงสมอง เลือดข้นไหลทะลักดังเทน้ำ อนามันดิ้นพล่านไม่ยอมแพ้อย่างง่ายๆ แต่มันก็ไม่มีประโยชน์ ยิ่งอนามันดิ้น มันก็ยิ่งทำให้เขาเจ็บปวดมากขึ้นเท่านั้น

 

            ท่านพ่อ!” เสียงกรีดร้องแหลมสูงดังแหวกอากาศ ตามมาด้วยพลังเวทของจินและมาซาร์ซึ่งพุ่งตรงเข้ากระแทกลูซิเฟอร์ แรงกระแทกทำให้ลูซิเฟอร์ต้องปล่อยอนามันอย่างจำยอม อมนุษย์ร่างสีดำทมิฬกระโดดถอยออกมาดูเชิงนิด บาดแผลบางส่วนของมันเริ่มผสานตัวและจางหายทั้งๆที่เพิ่งได้ลิ้มรสเลือดอนามันไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

 

            ท่านพ่อ ทำใจดีๆเอาไว้นะเจ้าคะ!” จินประคองศีรษะอนามันขึ้นหนุนตัก เด็กสาวกรีดร้องทั้งน้ำตานองหน้า หัวใจเจ็บปวดราวถูกบีบและกรีดแทงอย่างแรงเมื่อเห็นสภาพของอนามันชัดๆเต็มสองตา ใบหน้าด้านซ้ายถูกเลือดย้อมจนแดงฉาน ลมหายใจของพ่อเธอหอบแรงขาดช่วง

 

            บังอาจทำร้ายมาสเตอร์ อภัยให้ไม่ได้!” มาซาร์กู่ร้องตะโกนเกรี้ยวกราด เด็กสาวกระชับเทพีสายน้ำก่อนดีดตัวพุ่งกระโจนเข้าใส่ลูซิเฟอร์ แต่ลูซิเฟอร์กลับมองข้ามมาซาร์ไปอย่างไม่ใส่ใจ สิ่งเดียวที่เขาสนใจในตอนนี้คือการนำพลังมนต์ดำของตนกลับคืนมาจากอนามันเพื่อใช้ในการสังหารเด็กหนุ่มผมเพลิง เด็กหนุ่มซึ่งทำให้เขาต้องบาดเจ็บสาหัสจนน่าสังเวช

 

            เกะกะสายตาจริง จบคำ ธนูมนต์ดำกว่าร้อยเล่มก็พลันพุ่งใส่มาซาร์ราวห่าฝน เด็กสาววาดเทพีสายน้ำสร้างกำแพงเวทขึ้นเบื้องหน้า

 

            ปกปั... เสียงสุดท้ายของมาซาร์ขาดช่วงหายไป ธนูมนต์ดำพุ่งทะลุผ่านกำแพงสายน้ำเข้ามาได้อย่างง่ายดาย ธนูมนต์ดำพุ่งปักร่างส่งมาซาร์ลงไปนอนกองหมดสภาพ เทพีสายน้ำหลุดมือหล่นกระเด็นกลิ้ง เด็กสาวตะเกียกตะกายหมายสู้ต่อ แต่กลับโดนห่ากระสุนมนต์ดำจากลูซิเฟอร์พุ่งเข้าใส่อีกระลอกโดยไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างบางรับการโจมตีนั้นไปเต็มๆ เลือดสดสาดกระเซ็นเปรอะพื้นเป็นวงกว้าง สติสัปชัญญะเลือนรางก่อนดับวูบหายไป

 

            มาซาร์!” จินร้องเรียกเพื่อนสาวเสียงหลง แต่เสียงนั้นก็กลับไปไม่ถึงมาซาร์ เด็กสาวหมดสติไปแล้ว ลูซิเฟอร์สาวเท้าใกล้จินและอนามันเข้ามาเรื่อยๆ

 

            เกะกะ ลูซิเฟอร์พูดพลางกระแทกส่งกระสุนมนต์ดำ กระสุนมนต์ดำกว่าร้อยลูกพุ่งแหวกอากาศตรงเข้าปักร่างจินอย่างเร็วแรง เร็วจนขนาดเด็กสาวไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างบางถูกกระแทกปลิวไปชนต้นไม้ก่อนไหลครูดลงมานอนกอง อนามันกลิ้งหล่นจากตักลงนอนแผ่บนพื้นหมดสภาพ ลูซิเฟอร์ฉีกยิ้มกว้าง

 

            เฟลมมองภาพเบื้องหน้าด้วยสีหน้าเจ็บปวด หัวใจเจ็บแปลบเหมือนถูกบีบอย่างแรง เขาอยากลุกเข้าไปช่วยใจจะขาด แต่เขาก็ทำไม่ได้ ร่างกายของเฟลมบอบช้ำมากเกินไป เขาไม่เหลือเรี่ยวแรงที่จะลุกแล้ว

 

            ขอบใจที่ภักดีต่อข้าไม่เสื่อมคลาย แต่ตอนนี้ เจ้าหมดประโยชน์แล้วอนามัน กล่าวจบ ลูซิเฟอร์ก็พุ่งขย้ำฉีกกระชากศีรษะหนาของอนามันจนหลุดกระเด็น ไม่มีแม้เสียงร้องหลุดรอดออกมา อนามันสิ้นใจในทันที จินเบิกตากว้างตื่นตะลึงพร้อมกรีดร้องสุดเสียง

 

            ท่านพ่อ!!!” จินกรีดร้องเสียงหลง หยาดน้ำตาใสไหลรินอาบพวงแก้มขาวจนชุ่ม ความเจ็บปวดทรมานถาโถมเข้าสู่จิตใจ

 

            ลูซิเฟอร์ระเบิดหัวเราะบ้าคลั่งเย้ยเสียงกรีดร้องของผู้เป็นบุตรสาว มันหันไปฉีกยิ้มเลือดเย็นให้จิน จากนั้นก็หันกลับมากินอนามันต่อ

 

            เฟลมหยัดกาบลุกยืนก่อนลากสังขารไปหาจิน เด็กหนุ่มโอบกอดจินไว้อย่างหลวมๆ ร่างบางสั่นสะท้านอย่างน่าสงสาร

 

            อย่าไปมองนะจิน มันไม่ใช่สิ่งที่เจ้าควรมอง เสียงเฟลมฟังดูอ่อนแรงอย่างเห็นได้ชัด แต่ถึงกระนั้นเฟลมก็ไม่คิดจะทิ้งให้จินต้องโดดเดี่ยวในเวลาแบบนี้

 

            จินกัดฟันเบือนหน้าหนีภาพอันแสนสยดสยอง เด็กสาวยกมือขึ้นปิดปากกลั้นเสียงสะอื้นไห้ ภาพเบื้องหน้าที่เธอได้เห็นนั้นโหดร้ายเกินกว่าเธอจะรับไหว ถึงจะเป็นนักฆ่าและคุ้นเคยกับการเห็นคนตายมานานหลายปี แต่ภาพที่พ่อเธอโดนกินต่อหน้าต่อตานั้น ไม่ว่าอย่างไรเธอก็รับไม่ได้

 

            เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาทำให้จินถึงกับอาเจียนเอาของเก่าออกมาจนหมด เด็กสาวถลึงตาโตพลางพึมพำเรียกหาพ่อซ้ำแล้วซ้ำเล่าคล้ายคนเสียสติ

 

            อืม ในที่สุดพลังเวทของข้าก็กลับมามีเท่าเดิม ลูซิเฟอร์เงยหน้าขึ้นจากกองเลือดพลางจ้องตรงไปยังเฟลมซึ่งนั่งกอดจินอยู่

 

            เฟลมเหลียวมองลูซิเฟอร์ด้วยหางตา แล้วหัวใจของเขาก็ต้องกระตุกวูบ บาดแผลทั่วร่างลูซิเฟอร์สมานตัวเข้าหากันหมดแล้ว ทั่วทั้งร่างไม่ปรากฏร่องรอยบาดแผลแม้แต่รอยเดียว

 

            เด็กสาวในอ้อมกอดเฟลมร้องไห้สะอึกสะอื้นตัวโยน หยดน้ำตาใสไหลรินไม่ขาดสาย เฟลมโอบกอดจินไว้อย่างนั้นจินหมดแรงฟุมหมดสติไป พวงแก้มขาวชุ่มไปด้วยน้ำตาอุ่น เฟลมค่อยๆวางร่างจินลงนอนอย่างเชื่องช้า เด็กหนุ่มหยัดกายยืนพร้อมสีหน้าฉายรอยกราดเกรี้ยว พลันร่างของเด็กหนุ่มก็หายลับไปจากครองสายตาสีทอง ลูซิเฟอร์ขมวดคิ้วนิดก่อนกวาดสายตามองหาเฟลมอย่างร้อนรน เห็นเป็นแค่เด็กแต่กลับเก่งกาจจนน่ากลัว ถ้าประมาทแม้แต่นิดล่ะก็ มันอาจเจ็บปนักเหมือนเมื่อครู่อีกก็ได้

 

            บังอาจฆ่ามาสเตอร์ซึ่งจงรักภักดีต่อเจ้ามาตลอด อภัยให้ไม่ได้ เสียงเยือกเย็นติดอาฆาตดังแว่วจากด้านบน เมื่อลูซิเฟอร์เงยมอง มันก็พบกับงูอัคคีสีแดงฉานซึ่งพุ่งตรงเข้ารัดตรึงร่างตน คมดาบมังกรเงินลุกติดไฟโชติช่วงถูกวาดตวัดวูบลงมาอย่างเร็วแรง ลูซิเฟอร์พ่นลมหายใจไม่สบอารมณ์

 

            ถ้าไม่ใช่เวทแสง พยายามให้ตายก็ทำอะไรข้าไม่ได้หรอก ลูซิเฟอร์เรียกกำแพงเวทขึ้นกันมังกรเงิน จากนั้นก็ร่ายเวทเฟลมกลับออกไป ร่างหนากระเด็นกระแทกต้นไม้อย่างไร้ทางต่อต้าน ด้วยความที่ร่างกายนั้นบอบช้ำมากจนแทบขยับไม่ไหว เมื่อโดนกระแทกเพียงนิดเดียว เฟลมก็ถึงกับกระอักเลือดล้มทรุด ดวงตาพร่ามัว สติเลือนลางใกล้มอดดับเต็มที

 

            จะตายอยู่แล้วยังไม่เจียมตัวพุ่งเข้าใส่ข้าอีก โง่เง่าเสียจริง ลูซิเฟอร์ถ่มน้ำลายดูถูก เฟลมถุยเลือดที่กลบปากทิ้งพลางใช้มังกรเงินต่างไม้ค้ำยันกายลุกยืน ร่างกายส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดราวต้องการประท้วงว่าขยับไม่ไหวแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นเฟลมก็ยังไม่ยอมแพ้ เขายืนยันที่จะสู้ต่อจนกว่าจะสิ้นลม เฟลมจ้องลูซิเฟอร์นิ่งด้วยสายตามุ่งมั่น

 

            จะตายอยู่รอมร่อแล้วยังจะทำตาอย่างนั้นอีก เห็นแล้วมันชวนหงุดหงิดชะมัด ลูซิเฟอร์สบถไม่สบพอใจ ดวงตาที่ไม่ว่ายังไงก็จะไม่ยอมแพ้ ดวงตาที่ฉายรอยเชื่อมั่นว่าตนเองจะต้องชนะ มันเกลียดดวงตาแบบนี้ที่สุด เพราะดวงตาแบบนี้นี่แหละที่ทำมันพ่ายแพ้ในสงครามครั้งก่อน ดวงตามุ่งมั่นไม่ยอมแพ้ของคุนและเหล่าการ์เดี้ยน

 

            ลูซิเฟอร์ย่อกายพลางร่ายเวท

 

            หมดเวลาของเจ้าแล้ว!” ดาร์กเดม่อนกว่าร้อยตนพลันปรากฏตั้งแถวเบื้องหน้าลูซิเฟอร์ จากนั้นพวกมันทั้งหมดก็ถีบเท้าพุ่งทะยานโถมตัวใส่เฟลม เฟลมวาดมือเป็นวงกลมเรียกกำแพงเวทขึ้นป้องกันการโจมตี ลมหายใจเด็กหนุ่มหอบระรัวขาดช่วงไม่เป็นจังหวะ แขนทั้งสองข้างที่ยกขนาดพื้นสั่นระริกไร้เรี่ยวแรง เขาจะไม่ไหวแล้ว ร่างกายมันจะขยับไม่ไหวแล้ว

 

            ไม่ยอมแพ้หรอก ข้าจะไม่ยอมแพ้จนกว่าร่างนี้จะแหลกสลายเฟลมสาบานกับตัวเองพลางกัดฟันร่ายเวทเสริมความแข็งแกร่งให้กำแพงเวท ฝูงนักรบแห่งความมืดปรี่เข้าหาเฟลมด้วยความเร็วที่ชวนให้ต้องเสียวใส้

 

            ฝนเพลิง กระหน่ำซัด!” เสียงร่ายเวทที่ดังขึ้นเป็นของฮิเอ็น พื้นดินสั่นสะเทือนเล็กน้อย แล้วห่าฝนเพลิงร้อนระอุก็ตกลงสู่เบื้องล่างต้องกายเหล่าดาร์กเดม่อนส่งพวกมันสู่โลกเบื้องหลังความตายอย่างช้าๆทีละตนสองตนจนกระทั่งหมดทั้งฝูง ร่างหนาของกษัตริย์หนุ่มกระโดดลงมายืนคั่นกลางระหว่างเฟลมและลูซิเฟอร์ ดาบเล่มสวยถูกกวัดแกว่งเร็วรัวอย่างคล่องแคล่ว

 

            เฟลม พวกข้ามาช่วยแล้ว!” เสียงตะโกนที่ดังแว่วแหวกอากาศเป็นเสียงของเดซัน ก่อนตามมาด้วยพรรคพวกของเฟลมที่มารวมพลกันอย่างพร้อมหน้า ทั้งเดซัน ลินนะ มิดไนท์ กิงเรย์และชิเรน ขาดก็แต่สองแฝดที่ยังฟัดกับสองพี่น้องบุตรของคาห์อยู่

 

            ตายยากกันจริงนะ ลูซิเฟอร์ขู่คำรามเสียงลอดไรฟัน ดวงตาสีทองดุดันกวาดมองฝูงปีศาจที่รายล้อมตนอยู่อย่างช้าๆ

 

            มัวรีรออะไรอยู่ ฆ่าพวกมันซะ!”

 

            กรร!!!” ฝูงปีศาจใต้บัญชาลูซิเฟอร์คำรามตอบรับพลางพุ่งตัวตามประกบพวกเดซันอย่างไม่ยอมให้คลาดสายตา ฮิเอ็นชักสีหน้าหงุดหงิด เมื่อกี้เขาเพิ่งโดนอนามันเล่นงานจนเกือบหมดท่า อารมณ์เลยยังไม่ดีเท่าทีควร ในอกคุกรุ่นอยากอาละวาดใจจะขาด

 

            เดี๋ยวข้าจัดการเจ้าพวกลิ่วล้อให้เอง ฮิเอ็นอาสา ถ้าต้องสู้กับลูซิเฟอร์เขาคงไม่ได้อาละวาดอย่างที่ใจหวัง เพราะถ้าประมาทแม้แต่นิดเดียวละก็หมายความว่าเขาได้ตายแน่ ดังนั้นแวบออกไปสู้กับพวกลิ่วล้อรอบนอกดีกว่า เพราะถ้าคู่ต่อสู้เป็นแค่พวกปีศาจไร้มันสมองล่ะก็ เขาได้อาละวาดสมใจอยากแน่ ในเมื่ออาละวาดกับอนามันไม่ได้ ไปอาละวาดกับพวกปีศาจแทนก็ได้

 

            ฝากด้วยล่ะ ฮิเอ็น มิดไนท์ฝากฝังส่งท้ายเสียงแผ่วเบา เมื่อฮิเอ็นแยกตัวออกไปแล้ว กิงเรย์ก็สะบัดปีกสร้างกำแพงเวทสายลมขนาดมหึมาขึ้น เพื่อกันพวกปีศาจลิ่วล้อเข้ามาก่อกวนเวลาพวกเขาฟัดกับลูซิเฟอร์

 

            สี่เสือดำปีศาจขยับตั้งท่าเตรียมพร้อม สองหนุ่มกระชับอาวุธมั่น ลินนะชักเท้าถอยลงไปอยู่ใกล้ๆเฟลม

 

            คุกศิลา เดซันปักด้ามจ้าวปฐพีลงพื้น พื้นดินไหวสะเทือน พลันคุกศิลาก็แทรกกายทะลุผิวดินขึ้นขังลูซิเฟอร์ไว้ภายใน ลูซิเฟอร์กวาดตามองคุกศิลาอย่างไม่ยี่หระ จากนั้นมันก็ร่ายเวทอย่างใจเย็น ไอมนต์ดำแผ่กระจายคับคุกศิลา

 

            เปรี๊ยะ!!

 

            เมื่อต้องไอเวท คุกศิลาก็แตกละเอียดในพริบตา เดซันส่งเสียงจิ๊จ๊ะไม่สบอารมณ์ก่อนถีบเท้าพุ่งเข้าใส่ลูซิเฟอร์ มิดไนท์ กิงเรย์และชิเรนพุ่งทะยานตามหลังเดซันเข้าไปติดๆ

 

            เดซันร่ายเวทเร็วรัว ดวงตาสีฟางข้าวแปรเปลี่ยนไปมีสีทองอร่ามทันทีที่ร่ายเวทจบ จะสู้กับปีศาจก็ต้องใช้ปีศาจสู้สิถึงจะถูก

 

            มาเฟลม เดี๋ยวข้ารักษาแผลให้ ลินนะพูดเสียงร้อนรนแล้วลงมือร่ายเวทรักษาเฟลมทันที เฟลมทรุดกายลงนั่งรับการรักษาจากลินนะอย่างว่าง่าย เขาแทบไม่เหลือแรงแล้ว แค่ยังมีแรงหายใจได้อยู่ก็นับว่าบุญโขแล้ว

 

            เสียงอาวุธและเสียงสาดพลังเวทใส่กันดังกระทบโสตประสาทไม่ขาดช่วง สี่เสือดำปีศาจและเด็กหนุ่มอีกหนึ่งหน่อ ทั้งห้าสู้กันแบบไม่มีใครยอมอ่อนข้อให้ใคร

 

            เดซันตวัดขวานในแนวนอน ลูซิเฟอร์ก้มหลบ แต่ก็กลับโดนมิดไนท์พุ่งขย้ำเข้าที่สีข้างแทน ลูซิเฟอร์กู่ร้องลั่น กิงเรย์กับชิเรนกางปีกพร้อมสะบัดแรง ส่งขนนกสีรัตติกาลใส่ลูซิเฟอร์ราวห่ากระสุน

 

            ถอยออกมาเร็ว มิดไนท์ร้องบอกเดซัน เด็กหนุ่มดีดตัวกระโดดถอยฉากหลบห่ากระสุนขนนกได้อย่างทันท่วงที ลูซิเฟอร๋แยกเขี้ยวคำรามก้อง ขนนกร่วมร้อยเส้นพลันหมดฤทธิ์ร่วงหล่นพื้นตามแรงโน้มถ่วงลูซิเฟอร์พุ่งกระโจนเข้าโจมตีพวกมิดไนท์ต่อโดยไม่ปล่อยให้พวกมิดไนท์ได้มีเวลาพัก มิดไนท์แยกเขี้ยวขู่คำราม จากนั้นก็ถีบเท้าพุ่งเข้าปะทะกับลูซิเฟอร์ สองเสือดำปีศาจอดีตพี่น้องประมือกันอีกครั้งอย่างดุเดือด

 

            พอได้แล้วล่ะ ลินนะ เฟลมซึ่งนั่งมองดูการต่อสู้อยู่ไกลออกไปไม่มากนักยกมือขึ้นบอกลินนะว่าให้หยุดรักษาได้แล้ว ลินนะขมวดคิ้วมองเด็กหนุ่มด้วยสายตาปรากฏเค้าความไม่เข้าใจ

 

            แต่แผลเจ้ายังเหลืออีกตั้งเยอะนี่ เสียงหวานที่ตอนนี้หอบระรัวถามกลับ

 

            แผลเล็กๆน้อยๆน่ะช่างมันเถอะ เอาแค่แผลใหญ่ที่ปอดก็พอแล้ว เฟลมหยัดกายลุกขึ้นยืนโดยมีลินนะช่วยประคอง เด็กหนุ่มชี้นิ้วไปทางมาซาร์ซึ่งนอนจมกองเลือดอยู่อีกด้านของกำแพงเวทสายลม

 

            ข้าฝากมาซาร์ด้วยนะลินนะ โดยไม่รอคำตอบรับจากเด็กสาว เฟลมกระชับมังกรเงินแน่นแล้วพุ่งเข้าร่วมวงการต่อสู้ของพวกมิดไนท์ทันที ซึ่งลินนะก็ไม่ได้ว่าอะไร เธอวิ่งไปดูอาการของมาซาร์อย่างรวดเร็ว ลินนะไม่เก่งเรื่องการต่อสู้เท่าไหร่นักหากเทียบกับพวกเฟลม ดังนั้นสิ่งเดียวที่เธอสามารถทำทดแทนความสามารถทางด้านการต่อสู้ได้ก็คือการรักษา

 

            ตราตรึง ศัตรูข้า เสียงร่ายเวทของเฟลมฟังดูเหนื่อยแรงอย่างเห็นได้ชัด เปลวเพลิงปะทุลุกโชนขึ้นที่บริเวณใต้ฝ่าเท้าทั้งสี่ข้างของลูซิเฟอร์ จากนั้นก็กลายเป็นงูอัคคีร่างสีแดงสดซึ่งเลื้อยพันรอบขากำยำทั้งสี่ข้าง งูอัคคีตรึงลูซิเฟอร์ไว้นิ่งกับที่ ผู้ถูกพันธนาการกัดฟันแยกเขี้ยวขู่คำรามไม่พอใจ

 

            น่ารำคาญ!” เสียงตวาดดังลั่น ก่อนตามมาด้วยกระสุนมนต์ดำจำนวนนับร้อยลูกซึ่งพุ่งกระแทกร่างพวกเฟลมอย่างแรงและเร็ว เร็วจนพวกเฟลมป้องกันไม่ทัน ลูซิเฟอร์กระชากงูอัคคีจนขาดสะบั้น งูอัคคีดิ้นพล่านก่อนมอดดับ

 

            บอกแล้วไงว่าถ้าไม่ใช่เวทมนต์ธาตุแสง พยายามให้ตายก็ล้มข้าไม่ได้หรอก!” ลูซิเฟอร์ฟิวขาดกู่ร้องคำราม สายลมพัดกรรโชกกระหน่ำแรงราวอยู่ใจกลางพายุหมุนขนาดยักษ์ ไอมนต์ดำหมุนม้วนรวมตัวกลายเป็นคมมีดมนต์ดำจำนวนนับไม่ถ้วนลอยคว้างกลางอากาศ

 

            ไป เมื่อคำสั่งถูกขับขาน มีดมนต์ดำเหล่านั้นก็พุ่งออกไปตามคำสั่งทันที

 

            ปกปักษ์ ต่างคนต่างร่ายเวทสร้างกำแพงเวทมนต์ขึ้นเบื้องหน้า แต่กำแพงเวทมนต์เหล่านั้นก็กลับไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง มีดมนต์ดำของลูซิเฟอร์พุ่งทะลุผ่านกำแพงเวทเข้ามาได้อย่างหน้าตาเฉย

 

            คมมีดเฉือนกรีดร่างพวกเฟลมอย่างไร้ความปรานี มีดมนต์ดำบางเล่มก็ปักลึกตรึงคาร่าง ส่งพวกเฟลมลงไปนอนกองหมดสภาพอย่างไร้ทางหลีกเลี่ยง ไอมนต์ดำที่แผ่ออกมาจากมีดมนต์ดำนั้นมีอานุภาพเหมือนพิษร้ายยังไงยังงั้น ความเจ็บปวดทรมานและปวดแสบปวดร้อนจากไอมนต์ดำทำให้พวกเฟลมต้องดิ้นทุรนทุรายอย่างห้ามไม่ได้ กำแพงเวทของแต่ละคนแตกกระจายไม่เหลือชิ้นดี

 

            ข้าเบื่อที่จะเล่นไล่จับเต็มทนแล้ว เจ้าพวกเศษสวะชั้นต่ำ ลูซิเฟอร์ดูแคลนพร้อมกระโจนเข้าใส่มิดไนท์ มันขย้ำคอมิดไนท์จนจมเขี้ยวจากนั้นก็สะบัดมิดไนท์จนปลิวกระเด็น ร่างสีดำสนิทลอยกระแทกกำแพงเวทสายลมของกิงเรย์อย่างแรง แรงกระแทกเรียกให้มิดไนท์ต้องกระอักเลือดยกใหญ่

 

            เมื่อโยนมิดไนท์ออกไปพ้นทางแล้ว ลูซิเฟอร์ก็หันกลับมาเล่นงานกิงเรย์และชิเรนต่อ มันขู่คำรามส่งห่ามีดมนต์ดำใส่ทั้งสองที่ยังลุกไม่ขึ้น มีดเวทมนต์ปลายแหลมคมพุ่งปักร่างเรียกเลือดให้ไหลทะลักย้อมผืนปฐพี สองเสือดำปีศาจล้มฟุบ แต่ก็ยังไม่วายตะเกียกตะกายขอสู้ต่อ ลูซิเฟอร์ถ่มน้ำลายใส่ชิเรน จากนั้นก็ร่ายเวทสร้างดาบมนต์ดำขึ้นตัดหัวชิเรนจนขาดกระเด็น ศีรษะหนากลิ้งหลุนๆไปตามพื้นเหมือนลูกบอลโดนเตะ ดวงตาสีทองอร่ามราวจันทราเที่ยงคืนเบิกกว้าง เลือดสดทะลักเจิ่งนองพื้น ร่างหนากระตุกแรงก่อนแน่นิ่งไม่ไหวติง กิงเรย์กู่ร้องโกรธา

 

            บังอาจ!” กิงเรย์ฝืนหยัดกายลุกยืนแม้จะเจ็บปวดจนสุดจนทน ลูซิเฟอร์คำรามร่ายเวทส่งเวทมนต์ดำกระแทกกิงเรย์จนกระเด็นปลิว กิงเรย์กระเด็นครูดไถลไปกับพื้น ก่อนมันจะหมดสติไป กำแพงเวทสายลมที่กิงเรย์สร้างขึ้นพลันแตกสลายหายไปพร้อมกับสายลม

 

            เดซันกับเฟลมซึ่งลุกยืนได้แล้วขยับกายตั้งท่าเตรียมรับมือ ในอกรู้สึกหวั่นๆอยู่ไม่น้อย ขนาดเสือดำปีศาจซึ่งได้ชื่อว่าเป็นเผ่าพันธุ์ปีศาจที่เก่งกาจที่สุดในมหานครถึงสามตนยังเอาชนะลูซิเฟอร์ไม่ได้ แล้วพวกเขาจะเอาชนะลูซิเฟอร์ได้ไหมล่ะเนี่ย แถมพวกเขายังบาดเจ็บกันไม่น้อยอีก ทางชนะจึงริบหรี่จนแทบมองไม่เห็น

 

            ถ้าจะโทษ ก็โทษที่ตัวเองเกิดมาอ่อนแอก็แล้วกัน พูดจบ ลูซิเฟอร์ก็รุกประชิดมาอยู่เบื้องหน้าเดซัน กรงเล็บแหลมถูกเงื้อสูงเตรียมสะบั้นศีรษะ เด็กหนุ่มเบิกตากว้างเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว เฟลมร้องเตือนเดซันเสียงหลง

 

            ก้มลง!” พร้อมๆกับเสียงเตือนที่ดังขึ้น อุ้งเท้าหนาถูกตวัดวูบอย่างเร็วรัว เฟลมย่อกายกวาดขากับพื้น เดซันเมื่อถูกขัดขาก็หงายล้ม แต่นั่นก็ยังช้าไปอยู่ดี กรงเล็บตวัดพาดผ่านอกหนาของเด็กหนุ่มเป็นแนวยาว แรงปะทะส่งเดซันกระเด็นกลิ้ง เด็กหนุ่มรวบรวมแรงขยับฝืนหยักกายลุก แต่แล้วก็กลับฟุบหมดสติไปเสียดื้อๆ

 

            เดซัน!” เฟลมเอี้ยวมองเดซันอย่างลืมตัว และนั่นเองทำให้เฟลมต้องพ่ายให้กับลูซิเฟอร์ ลูซิเฟอร์พุ่งกระโจนขย้ำไหล่ขวาเฟลมทันทีที่เฟลมเผลอ ดวงตาสีเพลิงเบิกกว้างด้วยความเจ็บปวด

 

            อ๊าก!!!” เฟลมกู่ร้องพร้อมล้มหงาย ลูซิเฟอร์ยังคงฝังเขี้ยวไม่ยอมปล่อย เฟลมกัดฟันรวมรวบพลังทั้งหมดที่มียกมือซ้ายวางทาบหน้าลูซิเฟอร์ แล้วก็จุดไฟ เปลวเพลิงลุกโหมสะบัดเผาดวงตาขวาลูซิเฟอร์

 

            “!!!” ลูซิเฟอร์สะดุ้งเฮือกถอนเขี้ยวออกจากไหล่เฟลมทันที เมื่อได้รับอิสระ เฟลมก็ยกมือขึ้นกุมไหล่ซ้ายพร้อมขยับถอยร่น ลูซิเฟอร์คำรามอย่างกราดเกรี้ยว ใบหน้าด้านขวาชุ่มไปด้วยเลือดสดเหม็นคาว ดวงตาขวาเจ็บแสบและพร่าเลือน เพลิงของเฟลมเกือบทำให้มันตาบอดเสียแล้ว

 

            จะมากไปแล้วนะเจ้าเด็กเมื่อวานซืน!” เจ้าแห่งปีศาจตวาดลั่นพร้อมตวัดอุ้งเท้าตบเฟลม เฟลมยกมังกรเงินขึ้นกัน แต่ถึงกระนั้นแรงกระแทกก็ยังแรงอยู่ดี ร่างหนาลอยปลิวกระแทกต้นไม้ใหญ่จนหักโค่น ลินนะซึ่งกำลังรักษามาซาร์อยู่บริเวณใกล้ๆสะดุ้งโหยงตัวโยน

 

            เมื่อฝุ่นควันจางหาย ลินนะก็พบเฟลมนั่งพิงต้นไม้อยู่ในสภาพดูแทบไม่ได้ เลือดเข้มไหลอาบใบหน้าด้านซ้ายจนมองไม่เห็นสีของเนื้อ ไหล่ซ้ายปรากฏแผลฉีกขาดขนาดใหญ่ซึ่งได้มาจากคมเขี้ยวของลูซิเฟอร์ แขนขวาบิดพลิกกลับด้านตรงช่วงศอก แขนขวาคงต้องหักอย่างแน่นอน มังกรเงินกระเด็นหลุดมือไปไกล

 

            เฟลม!” เด็กสาวร้องเรียกเฟลมสุดเสียง แต่เฟลมไม่มีแรงจะตอบรับเสียงเรียกของเด็กสาวอีกแล้ว เขาไม่เหลือเรี่ยวแรงอีกแล้ว ความบอบช้ำซึ่งเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าทำให้ร่างกายเฟลมเสียหายอย่างหนัก กระดูกเกือบทั่วร่างหักและร้าว

 

            หึ นี่แหละคือโทษที่ริอาจเป็นปรปักษ์ข้า ลูซิเฟอร์ค่อยๆสาวเท้าเข้าหาลินนะ ลินนะชักเท้าถอยหนีแต่ก็ยังคงกระชับดาบแน่นในท่าเตรียมพร้อม มาซาร์ยังคงนอนไม่ได้สติอยู่ที่เดิมถึงแม้ว่าบาดแผลส่วนมากจะได้รับการรักษาแล้วก็ตาม

 

            เจ้าหญิงลินนะแห่งเอราเดสสินะ สายเลือดของคุน เห็นแล้วรำคาญลูกตาชะมัด พร้อมๆกับเสียงขู่คำรามที่เงียบลง เสือดำปีศาจร่างยักษ์พุ่งกระโจนเข้าหาลินนะพร้อมกับกระแทกส่งมนต์ดำใส่ลินนะหลายชุด เด็กสาวสะบัดมือสร้างกำแพงเวทขึ้นกันจากนั้นจึงร่ายเวทสะท้อนการโจมตีกลับ แต่การโจมตีของลินนะก็กลับไร้ผลเมื่ออยู่ต่อหน้าลูซิเฟอร์ ลูซิเฟอร์สะบัดหางสลายมนต์ดำของตนได้อย่างไม่ยากเย็นเท่าไหร่นัก

 

            ตายซะเถอะ ลูซิเฟอร์ร่ายมนต์เร็วรัว ส่งมีดมนต์ดำใส่ลินนะชุดใหญ่ ลินนะร่ายเวทย์สร้างกำแพงป้องกัน แต่ลูซิเฟอร์กลับไวกว่า มีดมนต์ดำพุ่งตรงเข้าปักร่างลินนะอย่างแม่นยำ ส่งเด็กสาวเซทรุดไม่เป็นท่า ร่างบางนอนนิ่งเบื้องหน้าลูซิเฟอร์ ลูซิเฟอร์เงื้ออุ้งเท้าขึ้นเตรียมตัดคอลินนะ

 

            ท่ามกลางเปลวเพลิงแห่งสงครามและสติที่เลือนราง ภาพลินนะที่กำลังจะถูกฆ่าพลันถูกความทรงจำในวัยเด็กของเฟลมซ้อนทับ ร่างของลินนะและลูซิเฟอร์เลือนหายไปอย่างช้าๆ พร้อมๆกับภาพของบิดาซึ่งปรากฏขึ้นอย่างชัดเจนในความทรงจำ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,947 ความคิดเห็น

  1. #1865 I'm sone M.Seo >O< (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 29 มีนาคม 2555 / 15:16
    ว่าอนามันเลวแล้วนะ เจอลูซิเฟอร์เข้าไป อนามันเทียบไม่ติดเลย
    #1,865
    0
  2. #1758 Acme (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2554 / 10:30
    เมื่อไหร่นิกจะออกโรงซักที



    คิดถึงจะแย่
    #1,758
    0
  3. #1503 Dark_JOKER (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2552 / 16:12
    มันส์มากกกกกก
    พระเจ้าลูซิเฟอรืเลวจริงๆค่ะ
    เฟลมนี่ก็โคตรเท่ห์นับวันยิ่งเท่ห์พระเจ้า
    5555555
    อ่านย้อนหลังมันแปลกแฮะ
    ฮุ ฮุ ฮุ
    #1,503
    0
  4. #1493 Z๏12iAc (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2552 / 19:51
    อ๊า!~
    อย่าทำอะไรลินนะน้า~
    ถ้าลินนะตาย เเล้วนางเอกจะเป็นใครล่ะทีนี้(แป่ว นึกว่าอะไร)
    #1,493
    0
  5. #1469 mystery_11521 (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2552 / 17:19
    มันส์มากกกก ~!!!

    อ่านรวดเดียวให้ตาแแะไปเลย !
    #1,469
    0