Flame นักรบเพลิงมายา (เปลวเพลิงมายา)

ตอนที่ 63 : มายาที่ 61 นักรบ และ หินผา <=[100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,675
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    12 ก.ค. 52

 

มายาที่ 61

นักรบ และ หินผา

 

            เมืองแห่งการทำเหมืองแร่หลับใหลอย่างสงบเบื้องหน้า บ้านเรือนตั้งเรียงรายเป็นระเบียบ แต่ละหลังตั้งอยู่อย่างไม่ชิดและไม่ห่างกันจนเกินไป เหมืองใหญ่ที่มีชื่อเสียงโด่งดังจำนวนหลายสิบเหมืองตั้งเรียงรายล้อมรอบเมืองโอรอสย่า อุณหภูมิหนาวเย็นยะเยือกจนไม่อยากลุกออกจากเตียงนุ่ม หิมะสีขาวโพลนตกประปราย ถึงจะเป็นเมืองที่มีอากาศร้อนตลอดทั้งปี แต่ในหน้าหนาวก็มีหิมะตกเหมือนเมืองอื่นเช่นกัน

 

            ดวงอาทิตย์ยามอรุณรุ่งปรากฏขึ้นบนเส้นขอบฟ้า ท้องฟ้าสีเทาซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของยามราตรีถูกแปรเปลี่ยนให้มีสีส้มสวยอย่างช้าๆ เมืองโอรอสย่ากำลังถูกปลุกให้ตื่นจากนิทรา

 

            บนหลังคาพระราชวังหลวงแห่งเมืองโอรอสย่า ปรากฏเงาเงาหนึ่งยืนนิ่งเงียบอยู่เพียงลำพัง ร่างหนาไม่รู้สึกสะทกสะท้านกับหิมะที่ร่วงโรยเลยซักนิด ฮู้ดหนาเต็มไปด้วยเกล็ดหิมะซึ่งบ่งบอกว่าเขาคงอยู่ท่ามกลางหิมะนานมากเลยทีเดียว

 

            เด็กหนุ่มผู้อยู่ใต้ผ้าคลุมสีดำมืดผ่อนลมหายใจยาว ทำให้เกิดไอน้ำสีขาวจางลอยวนก่อนหายไปกับอากาศ เมืองทั้งเมืองถูกกวาดมองอย่างละเอียดถี่ถ้วนด้วยดวงตาสีฟางข้าว เด็กหนุ่มเลิกเปิดผ้าคลุม เผยให้เห็นเส้นผมสีน้ำตาลเข้มยาวเลยบ่าถูกรัดรวบไว้อย่างเรียบร้อย

 

            มือหนาเอื้อมหยิบนาฬิกาพกขึ้นมาเปิดดูเวลา ก่อนถอนหายใจอีกเฮือกด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยสู้ดีเท่าไหร่นัก

 

            “หกโมงแล้วเหรอเนี่ย ต้องรีบแล้วสินะ” เด็กหนุ่มพึมพำกับตัวเอง ก่อนถอนหายใจอีกครั้งอย่างหนักหน่วง

 

            เด็กหนุ่มกวาดตามองเงาของคนใต้บัญชาทั้งพันคนที่กระจัดกระจายกันอยู่ทั่วเมือง

 

            “ลงมือได้” เสียงพูดแผ่วเบาจนแทบจางหายไปพร้อมกับลมหนาว และทันทีที่เสียงของเด็กหนุ่มเงียบลง เสียงระเบิดก็ดังขึ้นแทนที่ทันที พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงกรีดร้องและเสียงตะโกนโวยวายดังแว่วตามมาติดๆ เด็กหนุ่มขยับยิ้มพอใจ

 

            เปลวเพลิงสีแดงสดลุกโหมพัดกระพือ กลิ่นคาวเลือดโชยคลุ้งชวนรังเกียจ เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงมต่อเนื่อง การฆ่าฟันของเหล่านักฆ่าดำเนินไปอย่างไม่มีการสะดุด

 

            เด็กหนุ่มหลับตาอย่างเงียบงัน พร้อมๆกับกล่าวบางสิ่งเร็วรัว

 

            “ดาร์กเดม่อนเอ๋ย เปิดทางให้ข้าที” สิ้นเสียงสั่งการ ดาร์กเดม่อนร่างยักษ์จำนวนร้อยตนพลันปรากฏเบื้องล่างในเขตพระราชวังหลวง ทหารหาญแห่งโอรอสย่าถึงกับตะลึงอ้าปากค้างด้วยความงงงวยที่อยู่ๆฝูงดาร์กเดม่อนก็ปรากฏตัวขึ้นในเขตพระราชวังหลวง

 

            “อะไรกันเจ้าพวกนี้ เข้ามาได้ยัง...” ไม่ทันได้พูดจบประโยค ศีรษะหนาก็หลุดลอยกระเด็นด้วยการตวัดขวานเพียงครั้งเดียวของอมนุษย์ บรรดาทหารเวรที่เหลืออีกไม่ถึงสิบคนกระชับอาวุธตั้งท่าพร้อมรบ ดาร์กเดม่อนซึ่งดูเหมือนจะเป็นจ่าฝูงปรายหางตามองอย่างไม่สนใจ

 

            หน้าที่ของพวกเราคือเปิดทางให้ท่านเดซัน ใครขวางฆ่าให้หมดเสียงของดาร์กเดม่อนตัวจ่าฝูงดังก้องกังวาน และทันทีที่คำสั่งถูกเปล่งออกมา ดาร์กเดม่อนลูกฝูงทั้งหมดก็กระโจนแยกย้ายกันไปคนละทิศทันที ดาร์กเดม่อนกระหน่ำรัวอาวุธประจำกายกันอย่างไม่ลืมหูลืมตา ทำให้นายทหารที่ออกมาเพิ่มถูกฆ่าตายอย่างรวดเร็ว ความโกลาหลบังเกิดขึ้นเพียงเสี้ยววินาที เดซันก้มมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยสายตาเฉยชา

 

            “ทางสะดวกแล้วสินะ” ไม่พูดเปล่า เด็กหนุ่มกระโดดตัวเบาลงยืนเบื้องหน้าประตูทางเข้าพระราชวังหลวง ก่อนจะเดินอาดๆเข้าไปด้วยท่าทีอุกอาจ

 

            “หยุดนะ!” ทหารเวรนายหนึ่งวิ่งทั่กๆตรงเข้าหาเดซันหมายรวบตัว เด็กหนุ่มเหลียวมองพร้อมส่ายหน้านิด

 

            “คุกศิลา” สิ้นเสียงร่ายเวท พื้นพระราชวังซึ่งสร้างจากหินชั้นดีพลันกลายสภาพเป็นกรงหินขังทหารนายนั้นไว้ เดซันดีดนิ้วอีกครั้ง คุกศิลาที่เจ้าตัวสร้างขึ้นก็ถล่มลงทับนายทหารผู้เคราะห์ร้าย นายทหารหนุ่มสิ้นใจในทันที

 

            “หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” หลังจากส่งทหารนายหนึ่งไปโลกแห่งความตายได้ไม่นาน บรรดาทหารเวรก็พากันกรูออกมาอีกชุดใหญ่ เดซันถอนหายใจเฮือก

 

            “ดาร์กเดม่อน” จบคำ ร่างดาร์กเดม่อนนับสิบตนก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว เหล่าอมนุษย์ส่งเสียงกู่ร้องคำรามพลางสะบัดขวานพัลวัน ส่งนายหทารนับสิบสู่ความตายอย่างไร้ความปรานี

 

            “ช่วยเปิดทางให้ข้าที ข้าจะไปหาเจ้าเมืองโอรอสย่า” เดซันว่าพลางสาวเท้าเดินตรงไปทางพระราชวังฝั่งตะวันออกซึ่งเป็นห้องประทับของมานา อมนุษย์ร่างยักษ์เดินตามคนเป็นนายไปพลางไล่เข่นฆ่าเหล่าทหารที่พุ่งเข้ามาขวางทางไปพลาง

 

            เดินมาได้ซักพัก เดซันก็มาถึงพระราชวังฝั่งตะวันออกอย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน แต่พวกดาร์กเดม่อนกลับเหลืออยู่เพียงไม่กี่ตนเท่านั้น

 

            “ย้าก!” พร้อมๆกับเสียงคำรามที่ดังก้อง หอกแหลมเล่มสวยถูกขว้างลอยตรงเข้าหาเดซัน มันพุ่งตรงหมายปักกลางหน้าผากเด็กหนุ่ม เดซันสะบัดมือเร็วรัว

 

            “จ้าวปฐพี!” สิ้นเสียงเรียกขาน ฝุ่นผงรอบกายก็รวมตัวกันกลายเป็นขวานสีน้ำตาลเข้มเล่มยักษ์ลอยอยู่เบื้องหน้าเดซันในระดับอก เดซันฉวยคว้ามันพร้อมตวัดตัดหอกที่พุ่งตรงมาจนขาดออกเป็นสองท่อน แล้วดวงตาสีฟางข้าวก็ต้องเบิกกว้างด้วยความตกใจ มันไม่ได้มีเพียงแค่หอกเท่านั้นที่พุ่งมา ยังมีลูกธนูนับสิบลูกพุ่งตามมาติดๆด้วย หอกเป็นแค่สิ่งเบนความสนใจเท่านั้น

 

            “หนอย” เด็กหนุ่มกัดฟันด้วยความไม่สบอารมณ์พร้อมดีดตัวหลบ ทำให้ลูกธนูทั้งหมดพุ่งปักพื้น เดซันทรงตัวหยัดยืนอีกครั้ง แล้วเขาก็พบว่าเขาและเหล่าดาร์กเดม่อนใต้บัญชาโดนล้อมเอาไว้เสียแล้ว ทหารนับร้อยคนยืนเรียงรายล้อมเดซันเอาไว้เป็นวง แต่ละนายพกอาวุธครบมือและตั้งท่าพร้อม

 

            “เจ้าเป็นใคร!” เมื่อได้ยินน้ำเสียงเปี่ยมอำนาจของมานา เหล่าทหารที่ยืนล้อมเดซันก็พากันแหวกทางให้มานาเดินผ่านอย่างรวดเร็ว ดวงตาสีเงินของราชาแห่งโอรอสย่าจ้องมองเดซันอย่างอาฆาต เส้นผมสีเงินยาวระบ่ากว้างสะบัดพลิ้วยามสาวเท้าก้าวฉับๆ มือหนากระชับดาบเล่มสวยซึ่งเป็นอาวุธคู่กายแน่น มานาชี้ดาบตรงไปยังเด็กหนุ่มนักฆ่า

 

            “ข้าถามว่าเจ้าเป็นใคร!” มานาตะคอกถามอีกครั้งอย่างกราดเกรี้ยว ภาพของเคียร์ร่าภรรยาผู้รู้ใจฉายชัดเจนในสมอง เขายังจำได้ดี ภาพเหตุการณ์ของวันที่นักฆ่าบุกเข้ามาฆ่าราชินีคู่กายของเขาถึงในวัง และวันนี้พวกนักฆ่าก็หวนกลับมาอีกครั้ง มาเพื่อทำลายเมืองของเขาโดยเฉพาะ

 

            “ข้าแฟนธ่อม ออฟ เพนฟูล” เดซันกล่าวตอบเสียงเรียบ ก่อนย่อกายลงเล็กน้อย

 

            “ข้ามาเพื่อปลิดชีวิตเจ้า” สิ้นคำประกาศ เดซันก็ถีบเท้าทะยานตรงเข้าใส่มานา ขวานเล่มยักษ์วาดวูบในแนวเฉียง มานาเอี้ยวตัวหลบพร้อมตวัดดาบขึ้น ทำให้ดาบของมานาและขวานหินเล่มยักษ์ของเดซันปะทะกันอย่างแรง ทั้งสองออกแรงดันอาวุธยันกันอย่างไม่ยอมแพ้ ฝูงดาร์กเดม่อนเมื่อเห็นคนเป็นนายเริ่มการต่อสู้ก็เริ่มบ้าง แต่ละตนกระโดดแยกย้ายไล่ฆ่าเหล่าทหารอย่างโหดเหี้ยมและไร้ความปรานี

 

            “ศรแสงแห่งเวทเอ๋ยจงปรากฏขึ้นในบัดดล” เสียงร่ายเวทที่แหบแห้งและเนิบนาบของ โร นักบวชสูงสุดแห่งเมืองโอรอสย่าดังขึ้นจากเบื้องหลังมานา ก่อนที่องค์ราชาวัยกลางคนจะกระโดดถอยฉากออกมาจากการประลองกำลัง เดซันถึงกับถลาหน้าเกือบคะมำ

 

            ฟ้าว!!!

 

            ศรเวทมนต์จำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งตรงใส่เดซันราวห่าฝน  เด็กหนุ่มวาดมือในลักษณะแปลกๆอย่างเร็วรัว

 

            “ปกปักษ์!” จบคำ ฝุ่นละอองที่มีอยู่รอบกายก็พุ่งรวมตัวกันกลายเป็นกำแพงหินเบื้องหน้าเด็กหนุ่ม ศรแสงพุ่งปักกำแพงเวทก่อนสลายหายไป เดซันถีบเท้ากระโดดสูงพลางประกบมือกลางหน้าอก

 

            “ฝนศิลา!” พร้อมๆกับมือทั้งสองข้างที่กางออกข้างลำตัว ก้อนหินก้อนดินจำนวนมากปรากฏขึ้นจากอากาศธาตุลอยคว้างรอบกายเดซัน เด็กหนุ่มสะบัดมือไขว้กันกลางหน้าอก ก้อนหินเวททั้งหมดพุ่งตกใส่มานาและโรทันทีด้วยความเร็วที่ชวนให้เสียวใส้ เป้าหมายทั้งสองไม่ยอมหยุดยืนเป็นเป้านิ่ง มานาเกร็งกล้ามเนื้อแขนจนเส้นเลือดปูดโปน ก่อนหมุนตัวตวัดดาบตัดห่าฝนศิลาของเดซันด้วยท่าทีสบายๆ เหมือนกับว่าการใช้ดาบตัดหินเป็นเรื่องปรกติที่ใครๆเขาก็ทำกัน

 

            นักบวชชราประจำเมืองโอรอสย่าประสานมือกลางอกในลักษณะปละหลาดตาพลางขยับปากร่ายเวทยาวยืด ฝนศิลาที่ร่วงลงอย่างเร็วแรงพลันหยุดกึกลอยคว้างกลางอากาศ โรเปลี่ยนท่าประสานมือแล้วร่ายเวทต่อ ฝนศิลาถูกกระแทกกลับไปหาเดซันทันที

 

            “ทำลายล้าง!” เดซันขว้างจ้าวปฐพีลงปักพื้นระหว่างมานาและโร เมื่อขวานเล่มยักษ์ปักพื้นมันก็แตกกระจายกลายเป็นขวานหินเล่มเล็กๆนับร้อยเล่มดีดตัวพุ่งโจมตีมานาและโร ทั้งสองไม่ทันได้ตั้งตัวจึงโดนโจมตีอย่างไร้ทางป้องกัน

 

            “โล่ศิลา!” เดซันร่ายเวทเรียกโล่หินขึ้นเบื้องหน้ากันฝนศิลาที่โรสะท้อนกลับคืนมา จากนั้นก็โดดตัวเบาลงยืนบนพื้นด้วยท่าทีสบายๆ ดวงตาสีฟางข้าวกวาดมองร่างของโรและมานาที่โชกเลือดอย่างพอใจ

 

            ร่างหนาของมานาเต็มไปด้วยรอยแผลถูกของมีคมกรีดนับไม่ถ้วน เลือดสีแดงสดไหลซึมซิบย้อมชุดสวยประจำตำแหน่งกษัตริย์จนดูเหมือนผ้าเก่าๆ ลมหายใจของราชาแห่งโอรอสย่าหอบรัวไม่เป็นจังหวะอย่างเห็นได้ชัด

 

            นักบวชชราเองก็มีสภาพไม่ต่างจากผู้เป็นนายเท่าไหร่นัก ชุดสีขาวประจำกายนักบวชถูกย้อมจนมีสีแดงสดดูน่ากลัว

 

            “จ้าวปฐพี” เด็กหนุ่มเหยียดมือออกข้างลำตัว ขวานเล่มยักษ์สีน้ำตาลเข้มปรากฏขึ้นบนฝ่ามือหนาอีกครั้ง เดซันย่อกายตั้งท่าเตรียมเข้าปะทะ มานาเองก็เช่นกัน เขาไม่สนใจบาดแผลจำนวนมากทั่วร่างเลยซักนิด มานากระชับดาบตั้งท่าเตรียมพร้อม

 

            “ย่ะห์!” พร้อมๆกับเสียงตะโกนที่ดังก้อง ทั้งสองพุ่งเข้าปะทะกันอย่างรวดเร็ว ขวานเล่มยักษ์ถูกเดซันตวัดไปมาอย่างน่ากลัว ดูเหมือนขนาดของมันจะไม่เป็นอุปสรรคต่อการต่อสู้เลยซักนิด ขนาดที่ใหญ่จนเรียกได้ว่าน่าเกะกะมากกว่าน่ากลัวทำให้เด็กหนุ่มสามารถใช้มันรับการโจมตีของมานาได้แทบทุกกระบวนท่า หนำซ้ำยังสามารถกระแทกการโจมตีกลับได้อีกด้วย

 

            เดซันตวัดวาดขวานในแนวนอน มานาย่อกายก้มหลบได้อย่างเฉียดฉิว แต่เมื่อมานายืดกายขึ้น ก็โดนเดซันศอกใส่อย่างจัง แรงกระแทกส่งมานาให้กระเด็นไปไกลหลายเมตร มานาดีดตัวตีลังกากลับมายืนอีกครั้งอย่างชำนาญ ก่อนกระอักเลือดออกมานิด แก้มข้างขวาปวดตุ้บๆน่ารำคาญ

 

            “เข้ามาสิ” เดซันวางขวานจ้าวปฐพีพาดบ่าพลางกวักมือเรียกมานาที่ยังยืนกระอักเลือดไม่เสร็จ มานาแยกเขี้ยวงุดด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก องค์ราชาแห่งโอรอสย่าดีดตัวพุ่งกลับเข้าหาเดซันอีกครั้ง

 

            เคล้ง!!!

 

            เสียงการปะทะกันของอาวุธดังกังวานแสบหู โรตั้งท่าพร้อมร่ายเวทในขณะที่ดวงตาสีฟ้าอ่อนมองตามทั้งคู่อย่างไม่วางตา แต่ไม่ว่าจะพยายามอย่างไร เขาก็มองไม่เห็นช่องที่เขาจะโจมตีเดซันได้ซักที แฟนธ่อมหนุ่มและองค์ราชาของเขาสู้กันอย่างดุเดือดจนไม่เหลือที่ให้เขาเข้าแทรกได้เลยซักนิด

 

            ‘!’

 

            ดาร์กเดม่อนตนหนึ่งส่งเสียงกู่ร้องบ้าคลั่งพลางวิ่งพุ่งตรงเข้าใส่โร โรจึงต้องละความสนใจจากมานาและเดซันไปสนใจดาร์กเดม่อนตรงหน้าแทนด้วยความจำยอม ชายชราและดาร์กเดม่อนร่างยักษ์เปิดศึกกันทันที

 

            มานาเกร็งแขนกวาดดาบขึ้นในแนวเฉียง เดซันก้าวถอยหลบอย่างว่องไวพร้อมสับขวานลงหมายฝกระแทกดาบของมานาให้ตก แต่มานาก็รู้ทันยกเท้าเตะจ้าวปฐพีจนกระเด็นหลุดมือเด็กหนุ่ม จ้าวปฐพีหล่นกระแทกพื้นส่งเสียงดังชวนปวดหู เดซันอาศัยจังหวะที่มานาเผลอตกใจเสียงจ้าวปฐพีร่ายเวทเร็วระรัว

 

            “หอกหิน! กระหน่ำซัด!” สั้นเสียงร่ายเวทที่ดังอย่างหนักแน่น หอกหินจำนวนมากพลันพุ่งทะลุพื้นขึ้นมาด้วยความเร็วที่มองตามไม่ทัน มานากัดฟันกรอด เขาหลบไม่ทันแล้ว!

 

            “ข้าแต่เทพธิดาแห่งแสงขอจงปกป้อง!” เสียงที่ร่ายเวทฟังดูเหนื่อยอ่อนชอบกล เกิดกำแพงเวทรูปโดมขึ้นกันมานาได้อย่างทันท่วงทีหลังจากเสียงนั้นจางหายไปกับสายลม เดซันเสตามองผู้มาใหม่ด้วยความฉงนสนเท่

 

            “นาทา!” มานาร้องทักผู้มาใหม่ด้วยความตื่นตะลึง นาทาเป็นน้องชายที่อายุน้อยกว่าจานาหนึ่งปี และเพราะสุขภาพไม่ค่อยแข็งแรงจึงได้แต่เก็บตัวเงียบอยู่ในห้องบรรทมตลอดเวลา และถึงแม้มานาจะรู้ว่านาทาให้เวทได้ แต่เขาก็ไม่เคยรู้เลยว่านาทาจะใช้เวทสำหรับการต่อสู้เป็นกับเขาด้วย

 

            นาทาไอแค่กๆด้วยท่าทางเหนื่อยล้า แต่ก็ยังฝืนหยัดยืนประจันหน้ากับเดซัน

 

            เดซันไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเจ้าชายนาทาแห่งเมืองโอรอสย่าจะสู้เป็นกับเขาด้วย เด็กหนุ่มจึงได้แต่ยืนนิ่งมองนาทาด้วยความระมัดระวังเพื่อความไม่ประมาท นัยน์ตาสีฟางข้าวกราดมองเจ้าชายองค์น้องของโอรอสย่าอย่างพิจารณา

 

            “นาทา ลดกำแพงเวทลงที พ่อสลายเองไม่ได้” มานาเอ่ยเสียงร้อนรน เขาใช้เวทไม่ได้จึงไม่สามารถลดกำแพงเวทลงได้ แต่ดูท่านาทาจะไม่สนใจคำของผู้เป็นพ่อเลยซักนิด

 

            “ข้าแต่ทวยเทพแห่งเพลิงสงคราม ขอจงทำลายล้าง!” นาทาเหยียดแขนตรงไปด้านหน้าพร้อมร่ายเวทด้วยเสียงแหบแห้งเหนื่อยอ่อน เปลวเพลิงพลันปะทุลุกโชนแล้วหมุนม้วนรวมตัวกลายเป็นลูกบอลเพลิงลูกใหญ่นับสิบๆลูก นาทากัดฟันฝืนร่างกายที่กำลังจะหมดสภาพในไม่ช้าพลางสะบัดมือออกข้างลำตัว ลูกบอลเพลิงพุ่งทะยานเข้าใส่เดซันอย่างรวดเร็ว

 

            “จ้าวปฐพี!” เดซันกู่ร้องก้อง ขวานเล่มยักษ์ปรากฏเบื้องหน้าเด็กหนุ่มกันลูกบอลเพลิงที่พุ่งมาได้ทันอย่างพอดิบพอดี เกิดควันไฟฟุ้งโขมง

 

            “ข้าแต่เทพีแห่งสายน้ำ ขอจงชำระบาป!” เมื่อเห็นว่าการโจมตีโดนป้องกันไว้ได้ นาทาก็ตัดสินใจโจมตีใหม่อีกครั้ง คราวนี้นาทาเลือกใช้เวทสายน้ำซึ่งเดซันน่าจะแพ้ทาง

 

            นาทาขยับประกบมือพร้อมร่ายเวท ไอน้ำที่มีอยู่รอบกายหมุนม้วนหลอมรวมตัวกันเป็นคลื่นน้ำด้านหน้าเด็กหนุ่ม เดซันถึงกับตะลึงจนลืมหายใจไปชั่วขณะ คลื่นน้ำขนาดนี้จ้าวปฐพีของเขากันได้ไม่หมดแน่ แถมกำแพงเวทก็ใช้กับธาตุที่แพ้ทางกันไม่ได้เสียด้วย มีทางเดียวคือเขาต้องชิงลงมือกับนาทาก่อน

 

            “ไป!” นาทาสะบัดมือวูบเร็วแรง เดซันถีบเท้ากระโจนขึ้นสูง มีดสั้นในมือทั้งสองข้างถูกปาใส่เป้าหมายอย่างรวดเร็ว อาวุธคู่กายนักฆ่าพุ่งปักท้องและไหล่ขวาขององค์ชายหนุ่มอย่างแม่นยำ แต่เดซันก็ลงมือช้าไปเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น คลื่นน้ำที่นาทาสร้างขึ้นพุ่งกระแทกร่างของเดซันอย่างจัง ส่งเดซันให้กระเด็นลอยไปกับคลื่นน้ำแรง

 

            ร่างหนาของเดซันกระเด็นกระแทกกำแพงพระราชวังอย่างแรงก่อนไหลครูดลงนั่งกองกับพื้น นาทาซึ่งโดนเดซันโจมตีใส่โดยไม่ทันได้ตั้งตัวเซล้มหงายหลัง เมื่อนาทาล้ม กำแพงเวทที่คอยคุ้มครองมานาอยู่ก็สลายหายไปในพริบตา มานาวิ่งเข้าดูอาการลูกชายทันที

 

            “นาทา ทำใจดีๆเอาไว้นะ” มานาเขย่าร่างนาทาน้อยๆ น้ำเสียงขององค์ราชาหนุ่มดูร้อนรนมาก เขาเสียเคียร์ร่าไปแล้ว และเขาจะไม่ยอมสังเวยคนในครอบครัวให้แก่นักฆ่าอีกแม้แต่คนเดียว

 

            “ข้าไม่เป็นไร...ขอรับ...ท่านพ่อ...” เสียงโต้ตอบของนาทาขาดช่วง ลมหายใจของเจ้าชายองค์น้องหอบระรัวไม่เป็นจังหวะ ร่างหนาสั่นเกร็งด้วยความอ่อนแรง เลือดสีแดงสดไหลชุ่มอาบร่าง ดวงตาสีเงินจะปรือปิดแหล่ไม่ปิดแหล่

 

            “เก่งเหมือนกันนี่ ดูท่าข่าวลือที่ว่าเจ้าชายนาทาไม่ใช่อุปสรรคต่อโลกมืดจะไม่ใช่เรื่องจริงซะแล้วแฮะ” เดซันใช้แขนยันกำแพงลุกยืนพร้อมยิ้มเย็น เด็กหนุ่มสะบัดมือเรียกจ้าวปฐพีกลับมากระชับแน่นอีกครั้ง จากนั้นจึงตั้งท่าพร้อมโจมตี ดวงตาสีฟางข้าวจดจ้องสองพ่อลูกตระกูลอินอย่างไม่วางตา

 

            มานาวางร่างนาทาลงอย่างเบามือแล้วหันกลับมาทางเดซัน องค์ราชาแห่งเมืองโอรอสย่ากระชับดาบแน่นพลางย่อกายตั้งท่าพร้อมพุ่งปะทะ

 

            “ย้าก!” สิ้นเสียงสัญญาณ ทั้งสองก็พุ่งเข้าปะทะกันอย่างรวดเร็ว

 

            “...” เสียงอันแสนคุ้นเคยดังก้องกังวานในสมอง เดซันใช้เท้าเตะมานาจนกระเด็นถอยไปนิด ก่อนเด็กหนุ่มจะยืนนิ่ง คิ้วสวยได้รูปพุ่งเข้าชนกันด้วยความฉงน ใบหน้าของเดซันฉายรอยสงสัยอย่างชัดเจน

 

            มานามองตามการกระทำของแฟนธ่อมหนุ่มอย่างไม่เข้าใจ

 

            “เกิดอะไรขึ้นกับมาสเตอร์กันแน่นะ” เดซันบ่นพึมพำเสียงส้อเค้าไม่สบายใจ มานาพุ่งทะยานเข้าหมายปะทะกับเดซันอีกรอบ แต่ก็โดนเด็กหนุ่มถีบจนต้องผงะถอยกลับไป

 

            “เอาไว้คราวหน้าค่อยมาต่อกันก็แล้วกันนะ” เด็กหนุ่มว่าเสียงเรียบพลางดีดนิ้วเรียกดาร์กเดม่อน เพียงกะพริบตา ดาร์กเดม่อนร่างยักษ์ก็พลันปรากฏกายขึ้นยืนนิ่งข้างเดซัน เด็กหนุ่มเสสายตามองอมนุษย์นิด

 

            “พาข้าไปหามาสเตอร์ด่วนเลย” สิ้นเสียงสั่งการ สายลมเหม็นอับก็พัดกรรโชกในห้องปิดอย่างรุนแรง ทำให้พวกมานาต้องยกมือขึ้นป้องหน้าตามสัญชาตญาณ ไม่นานนักสายลมก็อ่อนแรงลง แต่เมื่อทัศนวิสัยกลับคืนสู่พวกมานา พวกเขาก็พบว่าเดซันและเหล่าดาร์กเดม่อนที่มีอยู่เกลื่อนพระราชวังได้หายไปจนหมดแล้ว มานาถอนหายใจด้วยความโล่งอกระคนหนักใจ ในเมื่อโลกมืดเคลื่อนไหวแบบเอิกเกริกแบบนี้ ก็หมายความว่ามันเริ่มต้นขึ้นแล้วสินะ สงครามระหว่างมหานครและโลกมืด

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,947 ความคิดเห็น

  1. #1910 gamegod (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2555 / 21:05
    สนุกมากครับ -..- ผมอ่านยาวเลยเพราะมาอ่านทีหลัง ผมเพิ่งไปค้นหนังสือพี่เจอใน.. จะเรียกว่าไรดีละ ห้องนอนมันไม่เหมือนห้องนอน มันเหมือนคลังเก็บหนังสือนิยาย กับ ขี้ฝุ่นซะมากกว่า
    #1,910
    0
  2. #1326 ทายาทรัตติกาล (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2552 / 09:24
    หนุกอ่ะ -w-\

    อัพไวๆนะ

    อย่าลืมตอบคำถาม
    #1,326
    0
  3. #1314 detective (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2552 / 22:45
    อัพเร็วๆนะ

    อยากอ่าน
    #1,314
    0
  4. #1312 tezuka (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2552 / 20:31
    โอ้เย่

    คิดอะไรอยู่น้า

    มาต่อไวๆล่ะ
    #1,312
    0
  5. #1311 mystery_11521 (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2552 / 19:39
    อัพแล้ว เย้ ! ^ ^
    #1,311
    0
  6. #1310 [M!n!~D@V!L] (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2552 / 13:40
    ต่อๆๆๆๆ สู้ๆ
    #1,310
    0
  7. #1308 แงๆๆๆ (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2552 / 19:26
    แง่ะ



    อ่านไม่ทันนT^T



    รอเล่ม2อยู่นะคะ>


    ปล.ช่วงสอบสุดๆเยย



    ปลล.จันหน้าก้อสอบเเละY Y
    #1,308
    0
  8. #1307 Dark_JOKER (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2552 / 17:12
    ในที่สุดก็มาอัพพพพ
    แต่มาทำไมตอนช่วงหนูสอบอ่า
    แต่ว่าสนุกเหลือขอ(เฮ้ย)
    มาอัพอีกนะ
    แล้วอย่าลืมเล่ม 2 ด้วยค่ะ
    ฮุ ฮุ ฮุ
    #1,307
    0
  9. #1306 No Name (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2552 / 12:35

    อัพต่อด้วยจ้า

    #1,306
    0
  10. #1305 minimoon (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2552 / 11:57
    มาอัพแล้วเหรอ
    สนุกมากๆ รีบอัพต่อนะ
    #1,305
    0