Flame นักรบเพลิงมายา (เปลวเพลิงมายา)

ตอนที่ 58 : มายาที่ 56 ปะทะอนามัน [2] <=[100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,068
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    29 มี.ค. 52

 

มายาที่ 56

ปะทะอนามัน [2]

 

            เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีแดงเพลิงเสือกดาบประจำกายเข้าใส่อนามันพร้อมทั้งใช้ขาซ้ายเป็นแกนหมุนตัวหมายเตะก้านคอคู่ต่อสู้วัยกลางคน เจ้าแห่งโลกมืดก้าวถอยหลังโน้มตัวหลบปลายเท้าเฟลมได้อย่างเฉียวฉิว ก่อนเอี้ยวตัวยกขาขวาถีบเฟลมคืน ท้องเด็กหนุ่มรับแรงเตะเข้าไปอย่างเต็มๆ ร่างหนาลอยกระเด็นกระแทกต้นไม้ต้นใหญ่ที่อยู่ไกลออกไปหลายเมตรก่อนไหลครูดลงมานั่งกอง แผ่นหลังและท้องเจ็บแปลบ

 

            อนามันเมื่อเห็นโอกาสก็ไม่คิดจะปล่อยให้หลุดมือไป เขาย่อตัวพลางยกดาบสูงระดับหูก่อนดีดตัวพุ่งทะยานเข้าหาเฟลมที่ยังลุกไม่ขึ้น มิดไนท์กระโดดแผล็วขวางหน้าเจ้าแห่งโลกมืดพร้อมส่งเสียงคำรามดังก้อง ถึงแม้จะอยู่ในร่างของแมวดำตัวเล็ก แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับเป็นเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความน่ากลัวของเสือดำปีศาจ

 

            ‘!!!’ มิดไนท์คำราม สายตาที่จ้องไปยังอนามันเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น สายลมรอบกายพัดวูบแรงกระแทกร่างอนามันจนกระเด็น แต่การโจมตีของมิดไนท์ก็ไม่ได้ทำให้อนามันรู้สึกอะไรมากนัก เขาตีลังกากลับลงมายืนด้วยท่าทีสบายๆ

 

            “กงล้อเพลิง!” เฟลมดีดตัวกลับเข้าสู่สนามต่อสู้อีกครั้งพร้อมๆกับร่ายเวทเร็วรัว มือขวาวาดเป็นวงกลมกลางอากาศ เปลวเพลิงสีแดงเข้มปะทุลุกโชนเป็นวงตามแนวการวาดมือของเฟลม และเมื่อเด็กหนุ่มสะบัดมือแรงๆ กงล้อเพลิงที่มีขนาดใหญ่เกือบเท่าตัวของเด็กหนุ่มก็พุ่งทะยานตรงเข้าหาอนามัน

 

            ดวงตาสีขี้เถ้าขุ่นมัวมองพลังเวทของเฟลมคล้ายกำลังผิดหวัง อนามันกระชับดาบคู่กาย จากนั้นจึงก่อนตวัดตัดกงล้อเพลิงจนแยกขาดออกจากกัน เปลวเพลิงมอดไหม้สลายหายไปแทบจะในทันที

 

            ฉัวะ!!

 

            “อึก!” สัมผัสของเหล็กเย็นๆที่กลางแผ่นหลังบอกให้อนามันรู้ว่าเขาเสียรู้เด็กหนุ่มเสียแล้ว เฟลมไม่ได้คิดจะใช้กงล้อเพลิงโจมตีเขาตั้งแต่แรกแล้ว แต่ใช้เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากเขาต่างหาก เด็กหนุ่มอาศัยจังหวะที่อนามันกำลังสนใจกงล้อเพลิงวิ่งอ้อมไปด้านหลังและโจมตีโดยไม่ทันให้อนามันได้ตั้งตัว

 

            เฟลมตวัดดาบฟันอีกครั้งอย่างรวดเร็ว เลือดอุ่นสาดกระเซ็นจากปากแผลรูปกากบาทกลางหลังเปรอะพื้นเป็นวงกว้าง อนามันหันขวับมาหาเฟลมพร้อมกระแทกกระสุนเวทมนต์ดำอย่างโกรธา เด็กหนุ่มทิ้งตัวสะพานโค้งแล้วดีดตัวตีลังกากลับมายืนอีกครั้ง ปลายเท้าของเฟลมต้องคางของอนามันอย่างพอดิบพอดี เจ้าแห่งโลกมืดเสียการทรงตัวเซทรุดเข่าแตะพื้น

 

            “ขอทวยเทพ จงสถิต ณ หัตถ์ซ้าย” เฟลมร่ายเวทพลางเหยียดแขนซ้ายออกไปข้างลำตัว เปลวเพลิงลุกโชนไหววูบเหนือฝ่ามือหนา อนามันกัดฟันกรอด อารมณ์ของเขาเริ่มเดือดปุดๆจนยากจะควบคุม

 

            “ข้าไม่ยอมให้เจ้าใช้หรอก!” อนามันประกาศพร้อมโถมทะยานเข้าหาเด็กหนุ่ม ดาบสีดำเล่มสวยชี้ตรงไปยังเป้าหมาย เฟลมก้าวเท้าถอยออกมานิดพลางยกมังกรเงินของตนขึ้นกัน เป็นผลให้คมดาบโลหะทั้งสองเล่มปะทะกันอย่างแรงจนเกิดประกายไฟ

 

            เฟลมตัดสินใจดับไฟที่มือซ้ายทิ้งอย่างช่วยไม่ได้ เพราะถ้าขืนเขายังมัวแต่ห่วงไฟมีหวังเขาได้คอขาดตายก่อนได้ใช้เปลวเพลิงมายาเป็นแน่

 

            อนามันเปิดฉากรัวเพลงดาบใส่เฟลมอย่างไม่ยั้งมือ ซึ่งเฟลมเองก็ไม่ยอมแพ้รวบรวมทักษะการต่อสู้ทั้งหมดที่มีตอกเพลงดาบของอนามันกลับไป สองนักดาบประดาบกันอย่างเร็วระรัว เร็วจนกระทั่งมิดไนท์มองตามปลายดาบของทั้งคู่แทบไม่ทัน

 

            เฟลมสะบัดดาบเป็นแนวทแยง อนามันยกดาบมนต์ดำขึ้นกัน ก่อนรวบรวมแรงทั้งหมดกระแทกเฟลมกลับออกไป เด็กหนุ่มเซถอยไปนิด อนามันรุกไล่ตามไม่ยอมให้เฟลมได้พักหายใจ เจ้าแห่งโลกมืดเสือกดาบหมายตัดขั้วหัวใจ แต่เฟลมก็รู้ทัน เด็กหนุ่มใช้มังกรเงินปัดปลายดาบให้เบี่ยงออกจากเป้าหมายพร้อมทั้งเอี้ยวตัวหลบ คมดาบเบือนเฉี่ยวต้นแขนซ้ายไปนิดเรียกเลือดให้ไหลซึม และเมื่ออนามันเข้ามาใกล้ได้ระยะแล้ว เฟลมก็ตีเข่าที่ท้องอนามันทันที เล่นเอาเจ้าแห่งโลกมืดแทบกระอัก อนามันชะงักไปนิดแต่ก็สามารถศอกแก้มเฟลมดีดตัวถอยออกมาได้อย่างรวดเร็ว

 

            สองนักดาบถอยห่างออกมายืนดูเชิง ลมหายใจของแต่ละคนหอบเร็วกว่าปรกติเล็กน้อย ตามเนื้อตัวมีรอยแผลเล็กใหญ่อันเกิดจากคมมีดเต็มไปหมด

 

            อนามันขยับรอยยิ้มชวนรังเกียจ ดวงตาสีขี้เถ้าขุ่นมัวแปรเปลี่ยนเป็นสีดำวาววับ

 

            “วอร์มอัพเสร็จแล้ว ได้เวลาเอาจริงแล้วสินะ” อนามันย่อกายตั้งท่าเตรียมพร้อมอีกครั้ง เฟลมสูดลมหายใจลึกเพื่อปรับจังหวะการหายใจให้เข้าที่ เด็กหนุ่มสะบัดมือนิด เปลวเพลิงพลันปะทุลุกโชนสว่างไสวข้างกายก่อนม้วนรวมกันกลายเป็นดาบอัศวินที่มีสีแดงเพลิงตลอดเล่ม

 

            เฟลมหมุนดาบปักษาเพลิงในมือซ้ายให้ปลายชี้ลงพื้น ส่วนมังกรเงินในมือขวาเฟลมก็ยกกระชับสูงในระดับอก เด็กหนุ่มย่อกายตั้งท่า เป็นสัญญาณบอกว่าเขาเองก็พร้อมแล้วเช่นกัน

 

            “ย่ะห์!” สองนักดาบต่างวัยตะโกนประสานเสียงพร้อมถีบเท้าทะยานเข้าหากันอย่างพร้อมเพรียง คมดาบสามเล่มปะทะกันส่งเสียงดังกังวานแสบหู ดวงตาสีทองสวยของเจ้าแมวดำกวาดมองทั้งคู่ประดาบกันอย่างไม่ยอมละสายตา ในใจนึกเซ็งอยู่เล็กน้อยที่มันไม่สามารถเข้าไปร่วมวงการต่อสู้ได้ เฟลมและอนามันสู้กันอย่างดุเดือดจนมิดไนท์หาที่ว่างที่จะเข้าไปแทรกไม่ได้

 

            ท่านเก็นกะ!” เสียงเรียกของกิงเรย์ที่ดังแว่วเข้าหูเรียกให้มิดไนท์ต้องละความสนใจจากการต่อสู้เบื้องหน้าอย่างลืมตัว เจ้าแมวดำเสสายตามองสำรวจร่างของผู้มาใหม่ทั้งสิบอย่างพิจารณา

 

            พวกเจ้าไม่มีใครเป็นอะไรใช่ไหม เจ้าแมวดำถามเสียงเจือเค้าความเป็นห่วง พวกกิงเรย์วิ่งทั่กๆมาหยุดอยู่ข้างกายมิดไนท์

 

            พวกข้าไม่มีใครเป็นอะไรขอรับ แล้วเฟลมล่ะขอรับ ชิเรนพูดเสียงหอบเล็กน้อย มิดไนท์เหลียวกลับไปมองการประดาบของเฟลมและอนามันต่อ

 

            สู้กันได้ซักพักแล้ว แต่ยังไม่มีใครเสียเปรียบใคร

 

            เสาพระเพลิง!” เสียงร่ายเวทที่ดังก้องเป็นของเฟลม บรรยากาศรอบกายพลันร้อนระอุขึ้นหลายองศา เปลวเพลิงสีส้มเข้มพุ่งปะทุขึ้นจากพื้นดินสูงเสียดฟ้าในลักษณะของเสาพระเพลิงขนาดยักษ์ ขังอนามันไว้ใจกลางเสาพระเพลิงอย่างแน่นหนา ประกายไฟร้อนระอุแผดเผาผิวหนังของเจ้าแห่งโลกมืดจนเกิดแผลไฟไหม้ฉกรรจ์ อนามันกัดฟันกรอด ความเจ็บปวดถาโถมจนทนแทบเสียสติ

 

            “ย้าก!!!” อนามันตะโกนพร้อมกระแทกกระสุนเวทมนต์ดำใส่เฟลมชุดใหญ่ เด็กหนุ่มขยับกายเอี้ยวหลบด้วยท่าทางคล่องแคล่ว นึกสงสัยเล็กน้อยว่าฝีมือของอนามันแย่ถึงขนาดนี้เชียวเหรอ แย่ถึงขนาดที่ว่าโจมตีไม่โดนเขาเลยแม้แต่นิดเดียว

 

            แต่แล้วดวงตาสีเพลิงก็ต้องเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง ที่เขาหลบกระสุนเวทของอนามันได้หมดไม่ใช่เพราะฝีมือของอนามันแย่ลง แต่เพราะอนามันไม่ได้เล็งที่เขาไว้ตั้งแต่แรก สิ่งที่อนามันเล็งเอาไว้คือพวกลินนะที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ต่างหาก         

 

            “หลบไป!!” เฟลมตะโกนเตือนทันทีที่รู้ตัว แต่สายไปเสียแล้ว กระสุนมนต์ดำนับสิบลูกอยู่ใกล้พวกลินนะเกินไป พวกลินนะสร้างกำแพงเวทไม่ทันแน่

 

            “ขอสายลมจงพัดพา” เจ้าหญิงแห่งเมืองเอราเดสกล่าวเร็วรัวพร้อมๆกับมือบางที่ยื่นไปเบื้องหน้า สายลมพลันพัดโบกเบี่ยงวิถีของกระสุนมนต์ดำทั้งสิบลูกออกนอกเส้นทางจนหมดสิ้น กระสุนมนต์ดำพุ่งชนพื้นก่อนระเบิดอย่างรุนแรง ส่งผลให้พื้นดินสั่นไหวสะเทือนเลือนลั่น เมื่อเห็นโอกาส มิดไนท์และสองแฝดก็ไม่รอช้าเรียกกำแพงเวทสายลมขึ้นมาคุ้มกันพวกตนอย่างรวดเร็ว

 

            “สุดยอดเลยลินนะ ทำได้ไงอ่ะ!” เจ้าองครักษ์ตัวแสบถามอย่างกระตือรือร้น ลินนะเอียงคอยิ้มหวาน

 

            “ก็ข้าใช้เวทต่อสู้ไม่ค่อยเก่งนี่นา ข้าก็เลยเรียนเวทป้องกันไว้เยอะแยะเลย หวังว่าคงมีประโยชน์กับพวกเจ้าบ้างนะ” ลินนะว่าเขินๆ เธอเก่งการต่อสู้ก็จริงแต่ถ้าหากพูดถึงการต่อสู้ด้วยพลังเวทล่ะก็ พูดได้คำเดียวว่าเธออ่อนสุดๆ ดังนั้นเธอจึงเลือกทดแทนส่วนที่เธออ่อนด้วยเวทป้องกัน ซึ่งครั้งนี้ถือว่าเธอช่วยทุกคนได้มากเลยทีเดียว

 

            “มีประโยชน์มากๆเลยล่ะ” มิดไนท์ชมแล้วจึงหันกลับไปหาเฟลมอีกครั้ง

 

            แรงระเบิดเมื่อครู่ทำให้เด็กหนุ่มเสียการทรงตัวจนล้มลงไปนั่งชันเข่า เป็นจังหวะเดียวกันกับที่สมาธิของเฟลมขาดช่วง เสาพระเพลิงของเฟลมเลยอ่อนกำลังลง และอนามันก็ใช้โอกาสตรงนั้นทำลายเสาพระเพลิงของเฟลมทิ้ง เมื่อได้รับอิสรภาพ เจ้าแห่งโลกมืดก็เริ่มเปิดฉากเอาคืน

 

            ถึงแม้ว่าทั่วทั้งร่างของอนามันจะเต็มไปด้วยบาดแผล แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้สนใจมันเลยแม้แต่น้อย เจ้าแห่งโลกมืดรัวเพลงดาบใส่เฟลมอย่างไม่ยั้งมือด้วยความกราดเกรี้ยว และเนื่องจากเด็กหนุ่มเสียพลังไปมากในการสร้างเสาพระเพลิงเมื่อครู่เขาจึงได้แต่ตั้งรับโดยไม่มีโอกาสได้โต้กลับ คมดาบตวัดเฉือนเนื้อเฟลมเกิดเป็นรอยแผลลึก เรียกเลือดให้ไหลซึมซิบทั่วร่างที่อยู่ภายใต้ชุดฟอร์มสีดำสนิท

 

            “ดาบนี้สำหรับการทรยศหักหลังของเจ้า” อนามันแจ้งหนี้พร้อมๆกับฟาดดาบในแนวทแยง เฟลมยกมังกรเงินขึ้นรับ แต่ดาบของอนามันกลับทะลุผ่านมังกรเงินลงมาราวกับมังกรเงินนั้นไม่มีตัวตน คมดาบกรีดผ่านอกของเฟลมเป็นรอยยาว

 

            แรงกระแทกส่งเฟลมให้กระเด็นกลิ้งไปกับพื้น เด็กหนุ่มพยายามหยัดกายลุกขึ้น แต่อนามันเร็วกว่า เจ้าแห่งโลกมืดดีดเท้าพุ่งเข้าใส่เฟลมพลางตวัดดาบขึ้นในแนวขวาง คมดาบซ้ำรอยแผลเก่าของเฟลมอย่างแม่นยำ บาดแผลถูกเปิดให้กว้างและลึกมากกว่าเก่า เลือดข้นไหลทะลักชุ่มเสื้อสีดำสนิทตัวหนา เฟลมกระเด็นตามแรงปะทะก่อนหล่นลงกระแทกพื้นและกระอักเลือด อนามันสาวเท้าหาเฟลมช้าๆ

 

            “และดาบนี้สำหรับบาดแผลที่เจ้าสร้างให้ข้า” อนามันยิ้มเยาะ เฟลมใช้มือขวากุมแผลกลางหน้าอกแล้วยันกายลุกขึ้น อนามันร้องเฮอะในลำคออย่างหมั่นใส้ก่อนเตะซ้ำที่แผลกลางอกอย่างแรง เรียกให้เฟลมต้องกระอักเลือดออกมาอีกระลอก

 

            “วายุเอ๋ย จงกระหน่ำพัด!” มิดไนท์ระเบิดความโกรธออกมาอย่างกลั้นไม่ได้ สายลมพัดกรรโชกรุนแรงดั่งพายุคลั่ง อนามันยกมือป้องหน้าตามสัญญาชาตญาณ ก่อนถูกสายลมกระแทกจนต้องถอยครูดไปไกลหลายเมตร

 

            “มีดสายลม!!” สองแฝดร่ายเวทสมทบเจ้าแมวดำ มีดสายลมที่ไม่สามารถมองเห็นได้ก่อตัวกลางอากาศและพุ่งตรงเข้าหาอนามันอย่างรวดเร็ว คมมีดเฉือนตัดผิวอนามันสร้างรอยแผลเล็กใหญ่นับไม่ถ้วน เจ้าแห่งโลกมืดส่งเสียงคำรามต่ำในลำคออย่างโมโห ก่อนเจ้าตัวจะตวัดดาบมนต์ดำคู่กายสร้างกำแพงเวทสีดำขุ่นขึ้นคุ้มกันตนเอง สายลมและใบมีดที่มองไม่เห็นยังคงพุ่งโจมตีเจ้าแห่งโลกมืดไม่หยุดหย่อน เสียงเปรี้ยงปร้างของสายลมที่ปะทะกับกำแพงเวททำให้พวกลินนะรู้สึกปวดแก้วหู

 

            “เฟลม! เจ้าไม่เป็นไรนะ!” มิดไนท์ถามทักเสียงเป็นห่วง เจ้าของชื่อใช้มังกรเงินหยัดกายลุกยืนพลางส่ายหน้าปฏิเสธคำถามของเจ้าแมวดำคู่หู

 

            “ข้าไม่เป็นไร ขอบใจมากนะที่ช่วย” กล่าวจบเฟลมก็ปักดาบคู่กายทั้งสองเล่มลงกับพื้นและยื่นมือซ้ายออกไปข้างลำตัว ดวงตาสีแดงเพลิงวาวโรจน์เหมือนเปลวไฟที่กำลังลุกโหม

 

            “ขอทวยเทพ จงสถิต ณ หัถต์ซ้าย” เด็กหนุ่มเริ่มต้นร่ายเวท อนามันกัดฟันกรอดรัวพลังเวทใส่สองแฝดอย่างไม่ยั้งหมายให้มีดสายลมที่กำลังขัดขวางตนอยู่หยุดโจมตี แต่สองแฝดก็สามารถหลบได้อย่างไม่ยากเย็นนักด้วยการช่วยเหลือของเหล่าองค์รัชทายาท

 

            “ขอภูตพราย จงสถิต ณ หัตถ์ขวา” เฟลมกล่าวต่อพร้อมยื่นมือขวาออกไปด้านข้าง เปลวไฟลุกโชนไหวสะบัดรุนแรง อนามันกระแทกพลังใส่สองแฝดแรงขึ้นเรื่อยๆ แรงจนพวกจานาแทบจะทานไม่ไหวอีกต่อไป

 

            “ขอพระเพลิง จงอยู่ใต้ คำบัญชา” เด็กหนุ่มประกบมือทั้งสองข้างกลางหน้าอก เปลวเพลิงลุกโชนปะทุแรง

 

            “ขอจงฟัง คำสั่งข้า ผู้เป็นนาย” เฟลมเอื้อมมือหยิบดาบขึ้นมากำกระชับแน่น ดาบคู่กายทั้งสองเล่มลุกติดไฟสว่างไสว สองแฝดและมิดไนท์เห็นดังนั้นก็พากันคลายพลังเวทสายลมที่โจมตีอนามันอยู่อย่างรู้งาน เจ้าแห่งโลกมืดหยุดโจมตีสองแฝดเปลี่ยนเป้าหมายกลับมาที่เฟลมอีกครั้ง

 

            “เปลวเพลิงมายา!” พร้อมๆกับเสียงร่ายเวทประโยคสุดท้ายที่ดังขึ้น เฟลมก็ถีบเท้าพุ่งทะยานตรงเข้าหาอนามันอย่างรวดเร็ว ดาบมังกรเงินและปักษาเพลิงลุกติดไฟร้อนระอุ อนามันยกดาบมนต์ดำในท่าเตรียมโจมตี คมดาบทั้งสามเล่มปะทะกันอีกครั้งอย่างรุนแรง และครั้งนี้ เฟลมก็เป็นฝ่ายมีชัย

 

            คมดาบมนต์ดำของอนามันวาดผ่านมังกรเงินและปักษาเพลิงกรีดซ้ำรอยแผลของเฟลมเป็นครั้งที่สาม แต่ไม่ได้มีเพียงดาบของอนามันเท่านั้นที่สามารถทะลุผ่านสิ่งของได้ ปักษาเพลิงของเฟลมเองก็สามารถลอดทะลุผ่านสิ่งของได้เช่นกัน คมดาบปักษาเพลิงลอดทะลุผ่านดาบมนต์ดำต้องแผ่นอกเจ้าแห่งโลกมืดเรียกเลือดให้พุ่งทะลักอาบกาย และทันทีที่ปักษาเพลิงต้องร่างเนื้อ เปลวไฟที่ลุกโชนบนตัวดาบทั้งสองเล่มพลันพุ่งเลื้อยพันรอบกายอนามัน เฟลมกัดฟันฝืนทนความเจ็บปวดจากบาดแผลที่แล่นไปทั่วกายพร้อมตะโกนก้อง

 

            “จงเผาผลาญ งูอัคคี!” สิ้นเสียงของเด็กหนุ่ม เปลวไฟที่พันเลื้อยรอบตัวอนามันพลันกลายเป็นงูอัคคีตัวโตและลุกโชนโหมกระหน่ำรุนแรง เฟลมถีบเท้าผละออกห่างจากรัศมีเปลวเพลิง เจ้าแห่งโลกมืดดิ้นทุรนทุรายบ้าคลั่งอย่างทรมาน เปลวเพลิงลุกโหมแรงขึ้นทุกขณะ กลิ่นผิวหนังที่ไหม้เกรียมลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นเหล็กจากโลหิตชวนให้รู้สึกสะอิดสะเอียนเป็นที่สุด เสียงร้องโหยหวนดังก้องทั่วป่ากว้าง

 

            ตุ้บ!!!

 

            ร่างหนาของอนามันล้มลงนอนแน่นิ่งไม่ไหวติง เปลวเพลิงยังคงโหมกระหน่ำอย่างไม่มีทีท่าว่าจะมอดดับลงอย่างง่ายๆ เฟลมยืนจ้องร่างหนานิ่ง

 

            ตายแล้วงั้นเหรอ!!!

 

            เด็กหนุ่มสะบัดมือดับไฟด้วยความรู้สึกผิด เขาไม่ได้ตั้งใจปลิดชีพอนามัน เขาไม่ได้อยากให้อนามันตายซักหน่อย ถึงแม้อนามันจะฆ่าล้างตระกูลของเขาและเป็นคนที่คิดจะทำให้มหานครแห่งนี้ตกไปอยู่ในมือของปีศาจ แต่เขาก็ไม่สามารถตัดใจฆ่าอนามันได้อยู่ดี เพราะถึงแม้จะชั่วเพียงใด อนามันก็เป็นคนที่เลี้ยงดูเขามาตั้งแต่เด็กๆ

 

            “ฮ้า! ฮ้า!” เสียงหอบหายใจแรงของร่างหนาที่นอนแผ่หมดสภาพเป็นสัญญาณบอกให้เฟลมรู้ว่าอนามันยังมีชีวิตอยู่ ถึงแม้ทั่วทั้งร่างจะเต็มไปด้วยบาดแผลไฟไหม้ฉกรรจ์และท่วมไปด้วยเลือดสีแดงฉาน แต่เขาก็ยังไม่ตาย

 

            ดวงตาสีนิลดำจ้องหน้าเฟลมอย่างเอาเรื่อง เจ้าแห่งโลกมืดยังคงกำดาบแน่นเหมือนกับต้องการบอกว่าเขายังไม่ยอมแพ้ แต่ร่างกายของเขานั้นหมดสภาพแล้ว เขาไม่สามารถสู้ต่อได้อีกแล้ว

 

            “ยืนบื้ออะไรล่ะเฟลม ฆ่ามันซะสิ” จานาตะโกนสั่งเสียงแข็งกร้าว เฟลมดับไฟบนตัวดาบลงแล้วสะบัดมือเก็บดาบทั้งสองเล่ม

 

            “ข้าฆ่าไม่ได้” เฟลมตอบกลับเสียงแหบค่อย จานาชักสีหน้าไม่สบอามณ์

 

            “หมายความว่าไงที่ฆ่าไม่ได้น่ะ!” เจ้าชายหนุ่มถามเสียงห้วน เฟลมถอนหายใจยาว

 

            “ถึงจะชั่วยังไง แต่มาสเตอร์ก็เป็นคนที่เลี้ยงดูข้ามา ข้าตัดใจฆ่าผู้มีพระคุณไม่ได้หรอก” จานากัดฟันอย่างเกรี้ยวกราด แต่ก็ไม่สามารถแย้งอะไรออกมาได้ ถ้าเป็นเขา เขาก็คงตัดใจฆ่าพ่อตัวเองไม่ลงเหมือนกัน

 

            “เอาเป็นว่าจับมัดเอาไว้ก็แล้วกัน แล้วค่อยเอาไปให้ฮิเอ็นตัดสินทีหลังว่าจะเอาไง” มิดไนท์สรุปสั้นๆ

 

            “มีใครไม่เห็นด้วยไหม” เจ้าแมวดำถามเสียงเรียบ

 

            ” ไม่มีใครเอ่ยสิ่งใด ซึ่งมิดไนท์ก็ถือว่าความเงียบคือคำตอบรับที่บอกว่าไม่มีใครไม่เห็นด้วย

 

            “กิงเรย์ ชิเรน ฝากดูอนามันทีนะ”

 

            “ขอรับ” ผู้ถูกไหว้วานทั้งสองตอบรับอย่างรวดเร็ว เสือดำปีศาจทั้งสองใช้สายลมประคองร่างของอนามันไปไว้ยังโคนต้นไม้ใหญ่และมัดร่างของเขาเอาไว้ด้วยเชือกสายลมซึ่งไม่มีทางแก้ได้หากพวกมันไม่ต้องการแก้

 

            อนามันจ้องมิดไนท์กลับด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความโกรธแค้น แต่เขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้ บาดแผลที่ได้จากเฟลมทำให้เขาไม่สามารถขยับตัวหรือเปล่งเสียงอะไรออกมาได้ ทำได้แค่นั่งนิ่งๆเท่านั้น

 

            “ส่วนพวกเจ้าที่เหลือตามมาทางนี้ ได้เวลาปลดผนึกอัญมณีศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองชิ้นแล้ว” โดยไม่รอคำตอบรับ มิดไนท์เดินนำพวกเฟลมไปยังริมขอบทะเลสาบจันทราทันที

 

..........

 

            สิ่งเบื้องหน้าที่ดวงตาสีทองสวยของมิดไนท์แลเห็นคือพื้นน้ำทะเลสาบจันทราที่ถูกทำให้เป็นน้ำแข็งแผ่นหนาด้วยพลังเวทมนต์ของมัน

 

            “เฟลม ขอมีดสั้นข้าหน่อย” เฟลมกะพริบตามองเจ้าแมวดำคู่หูอย่างงงๆแต่ก็ยอมส่งมีดสั้นให้ผู้ขอแต่โดยดี มิดไนท์ยื่นอุ้งเท้าเรียวเล็กขึ้นเกี่ยวปลายมีด คมมีดกรีดเนื้อเรียกเลือดไหลซึม การกระทำของมิดไนท์ยิ่งทำให้เฟลมงงหนักเข้าไปใหญ่

 

            “ทำอะไรน่ะมิดไนท์” คิ้วของเด็กหนุ่มพุ่งชนกันในขณะส่งคำถาม แต่มิดไนท์ก็ไม่ตอบกลับ เจ้าแมวดำหลับตาพึมพำเวทมนต์เสียงแผ่วเบาจนจับใจความไม่ถูก อุ้งเท้าเล็กที่เปื้อนเลือดวาดไปมาบนพื้นน้ำแข็งอย่างเร็วรัว

 

            เลือดสีแดงสดของมิดไนท์ถูดวาดเป็นวงแหวนเวทที่พวกเฟลมไม่คุ้นตาเอาเสียเลย รอบๆวงแหวนเวทปรากฏอักขระโบราณมากมายดูลายตา ด้านในปรากฏวงกลมจำนวนห้าวงที่ถูกวาดไว้ห่างจากกันเท่าๆกัน ซึ่งเฟลมเดาว่าน่าจะมีไว้สำหรับให้พวกลินนะทำอะไรซักอย่างกับพวกมัน และวงกลมแต่ละวงก็ถูกเชื่อมไว้ด้วยอักขระโบราณตัวเล็กๆที่มีอยู่แน่นวงแหวนเวท

 

            หลังจากวาดวงแหวนเวทจบมิดไนท์ก็ร่ายเวทต่ออีกซักพัก ความยาวของเวททำให้ทัสรู้สึกสงสัยมิดไนท์ขึ้นมาตงิดๆว่าหัวของมิดไนท์ทำมาจากอะไร ทำไมถึงได้จำเก่งขนาดนี้

 

            “เอาล่ะ ต่อไปเป็นตาของพวกเจ้าแล้ว” มิดไนท์ก้าวเท้าถอยออกมาจากริมทะเลสาบหนึ่งก้าว พวกจานาหันมองหน้ากันอย่างงงๆ

 

            “เห็นวงกลมห้าวงในนั้นไหม” เจ้าแมวดำตั้งคำถาม

 

            “เห็นขอรับ / เจ้าค่ะ” ห้ารัชทายาทตอบอย่างพร้อมเพรียง

 

            “ให้พวกเจ้ากรีดเลือดของตนหยดใส่ในวงกลมนั้นคนละวง” เจ้าแมวดำอธิบายต่อ

 

            “เยอะไหมขอรับ” กาโอเป็นเจ้าของคำถามนั้น

 

            “หยดเดียวก็พอ เริ่มจากเมืองหลวงก่อน แล้วค่อยไปเมืองสาขาทั้งสี่” มิดไนท์ไล่ลำดับให้ทั้งห้า ทำให้ลินนะเริ่มกลัวขึ้นมานิดๆเมื่อรู้ว่าตนเองต้องเริ่มเป็นคนแรก

 

            “ไม่ต้องกลัวหรอก แค่กรีดเลือดเอง” เฟลมปลอบพร้อมยื่นมือให้ลินนะ ลินนะหลับตาผ่อนลมหายใจแล้วยื่นมือให้เฟลม เด็กหนุ่มหงายมือก่อนลงมีดที่ข้อมือบางเบาๆ เลือดอุ่นไหลตามคมมีดหยดลงต้องพื้นน้ำแข็งที่อยู่ภายในวงกลมพอดิบพอดี

 

            วาบ!!!

 

            แสงสีฟ้าอ่อนสว่างวาบบนพื้นน้ำแข็งกว้าง เฟลมเช็ดเลือดที่เปื้อนมีดสั้นก่อนส่งต่อให้เปมิน ลินนะใช้เวทปิดปากแผลที่ข้อมืออย่างรวดเร็ว

 

            เจ้าหญิงแห่งเมืองเมไวย์น่าลงมีดกรีดข้อมือของตนช้าๆ เลือดข้นไหลหยดต้องพื้นน้ำแข็งภายในวงกลมเวทอย่างเหมาะเหม็ง แสงสีฟ้าอ่อนสว่างจ้ามากขึ้นกว่าเก่าเล็กน้อย จากนั้นองค์รัชทายาทที่เหลืออีกสามคนก็กรีดข้อมือตาม แสงสีฟ้าอ่อนสว่างเข้มมากขึ้นทุกครั้งที่โลหิตของเหล่ารัชทายาทต้องพื้นน้ำแข็ง

 

            “เอ้าพี่จานา” โอริส่งมีดสั้นให้จานาซึ่งต้องกรีดเลือดเป็นคนสุดท้าย จานาทำเหมือนทุกคนอย่างไม่รีบร้อน เมื่อหยดเลือดต้องพื้นน้ำแข็ง แสงสีฟ้าอ่อนก็สว่างจ้าจนแสบตา พื้นดินสั่นไหวจนยืนแทบไม่อยู่ มิดไนท์ก้าวเท้าไปยืนหน้าทะเลสาบแล้วหลับตาลงร่ายเวทอีกครั้ง สายลมพัดโบกสะบัดแผ่วเบา แผ่นน้ำแข็งปริแตกทีละน้อย

 

            เพล้ง!!!

 

            แว่วเสียงคล้ายแก้วแตกละเอียด แสงสีฟ้าค่อยๆจางลงอย่างช้าๆแล้วหายลับไป พื้นดินหยุดการสั่นไหว เมื่อมิดไนท์ลืมตาขึ้น แผ่นน้ำแข็งที่ปกคลุมทะเลสาบจันทราพลันหายไป ทะเลสาบจันทรากลับมามีชีวิตอีกครั้ง

 

            เมื่อแผ่นน้ำแข็งที่ปกคลุมทะเลสาบละลายหายไป สายตาทุกคู่ก็แลเห็นแท่นหินแท่นเล็กๆที่อยู่ใจกลางทะเลสาบ บนแท่นหินปรากฏอัญมณีสองชิ้น ชิ้นแรกเป็นอัญมณีที่มีรูปร่างคล้ายหยดน้ำ มันมีสีฟ้าใสดูสบายตา ส่วนอัญมณีอีกชิ้นนั้นมีลักษณะเหมือนก้อนหินทั่วไป แต่มีสีเทาที่ขุ่นมัวไม่น่าดูนัก

 

            “เห็นหินสองก้อนที่อยู่บนแท่นหินนั่นไหม” เจ้าแมวดำใช้อุ้งเท้าชี้ไปทางแท่นหินกลางทะเลสาบ บรรดาผู้ถูกถามพยักหน้ารับคำอย่างเงียบงัน

 

            “หน้าที่ของพวกเจ้าคือลงไปเอามันขึ้นมา” คำพูดของมิดไนท์ทำเอาพวกเฟลมอึ้งไปนิด

 

            “ลงไปเอางั้นเหรอ” เฟลมทวนคำเหมือนไม่เชื่อหู มิดไนท์พยักหน้าหงึกหงัก

 

            “อื้อ ลงไปเอา”

 

            “จะให้ว่ายน้ำลงไปเอาเนี่ยนะ” เฟลมถามทวนอีกครั้งพลางชี้ลงไปยังก้นทะเลสาบที่คะเนดูแล้วน่าจะลึกประมาณสิบเมตรได้

 

            “อือฮึ” เจ้าแมวดำตอบรับด้วยท่าทีสบายๆ เฟลมขมวดคิ้วมุ่น

 

            “จะบ้าเหรอ ลึกตั้งขนาดนั้น”

 

            “แล้วทำไมไม่ใช้เวทเวทสายลมสร้างฟองอากาศเอาไว้หายใจล่ะ” มิดไนท์ถามกลับ ทำเอาพวกเฟลมอึ้งเถียงต่อไม่ถูก

 

            “งั้นก็แสดงว่าไม่ข้าก็นีโอต้องไปลงเอาใช่มะ” นีออนชี้นิ้วสลับไปมาระหว่างตนกับพี่ชายฝาแฝด

 

            “นอกจากพวกเจ้าแล้วยังมีใครใช้เวทสายลมได้อีกล่ะ” พวกเฟลมประสานเสียงถาม สองแฝดชักหน้าเจื่อนไม่พอใจ

 

            “เอาเป็นว่าเจ้าลงไปก็แล้วกันนะนีออน งานนี้ข้าขอบาย” นีโอโบกมือปฏิเสธหยอยๆแล้วเดินกลับไปทางกิงเรย์เพื่อหนีเอาตัวรอด นีออนเบ้ปากเมื่อรู้ตัวว่าความรับผิดชอบตกมาอยู่ที่ตนเสียแล้ว

 

            “ไม่เอาอ่ะ ข้าไม่อยากลงน้ำ”

 

            “แต่ว่านอกจากเจ้าแล้ว ก็ไม่มีใครใช้เวทสายลมได้แล้วนา” กาโอแย้ง

 

            “แต่ว่าทัสใช้เวทสายน้ำนี่นา ใช้พลังเวทสายน้ำเปิดทางแล้วค่อยเดินลงไปเอาไม่ได้เหรอ” นีออนท้วง ทัสสะดุ้งเฮือก

 

            “ง่า ทำไม่ได้หรอก ข้าใช้เวทสายน้ำก็จริงนาแต่ว่าข้ายังไม่เก่งขนาดแยกน้ำในทะเลสาบได้หรอก” ทัสปัดความรับผิดชอบ นีออนย่นจมูกไม่พอใจ

 

            “ไม่รู้ล่ะ ยังไงข้าก็ไม่ลง” นีออนยืนกราน

 

            “ถ้าเจ้าไม่ลงแล้วใครจะลงเล่า” ทัสท้วง

 

            “ก็เจ้าไง”

 

            “จะบ้าเหรอ ข้าสร้างฟองอากาศเป็นที่ไหนล่ะ”

 

            “งั้นเดี๋ยวข้าสร้างให้เจ้าเอง”

 

            “ง่า” เจอมุกนี้เข้าไปทัสก็ถึงกับเถียงต่อไม่ถูก

 

            “เอาละ ฝากด้วยนะเจ้าองครักษ์งี่เง่า” นีออนดีดนิ้วครั้งหนึ่ง ฟองอากาศพลันปรากฏขึ้นคลุมศีรษะของทัสอย่างรวดเร็ว

 

            “เฮ้ย ไม่เอาข้าไม่อยากไป” องครักษ์หนุ่มโวยวายพลางดิ้นพล่านเมื่อถูกนีออนถูลู่ถูกังไปยังริมทะเลสาบ นีออนส่งยิ้มหวานพร้อมเดินอ้อมไปด้านหลังเจ้าของเรือนผมสีฟ้าอ่อน

 

            “ข้าบอกว่าให้เจ้าลงไปเอาก็ลงไปเอามาเซ่ โวยวายอยู่ได้!” ไม่ว่าเปล่า เจ้าตัวแสบกระโดดถีบเด็กหนุ่มตกน้ำทันที ทัสทะลึ่งพรวดโผล่ขึ้นมาจากน้ำพลางหอบหายใจแรง

 

            “จะบ้าเหรอยัยอัปลักษณ์ อยู่ๆมาถีบข้าลงน้ำแบบนี้ได้ไง” เด็กหนุ่มโวยวายพลางทำท่าจะตะกายขึ้นฝั่ง นีออนสะบัดมือเรียกมีดสายลม

 

            “ถ้าขึ้นมาข้าเจื๋อนเจ้าทิ้งแน่” เจ้าตัวแสบขู่เสียงเย็นแล้วแสยะยิ้มกว้าง ทัสกลืนน้ำลายเอื๊อก

 

            “เออๆ ไปก็ได้” เด็กหนุ่มกระแทกเสียงคล้ายกำลังงอนก่อนหันหลังกลับว่ายไปทางแท่นหินอย่างจำยอม นีออนยิ้มเผล่อย่างมีชัย

 

            “เจ้านี่น้า” พวกเฟลมส่ายหน้าให้นีออนอย่างยอมแพ้ แสบสมฉายาจริงๆให้ตายเถอะ

 

……….

 

            ดวงตาสีนิลดำของอนามันจ้องตรงไปยังพวกเฟลมอย่างไม่วางตา พวกเฟลมกำลังจะได้อัญมณีไปและเขาก็หมดแรงจะสู้แล้วด้วย ไม่ใช่แค่หมดแรง แต่หมดสภาพต่อสู้แล้วมากกว่า

 

            เดซัน มาซาร์ จิน จินไน โทนิน พวกเจ้าได้ยินข้ารึเปล่าอนามันหลับตาแล้วพูดผ่านจิต

 

            ได้ยินแล้วขอรับ / เจ้าค่ะไม่นานนักเขาก็ได้ยินเสียงตอบรับจากนักฆ่าใต้บัญชา

 

            ข้าอยู่ที่ทะเลสาบจันทรา มาหาข้าเดี๋ยวนี้เลย อนามันสั่งการ คู่สนทนาทั้งห้าเงียบไปนิด

 

            ให้ไปหาท่านเดี๋ยวนี้เลยเหรอขอรับ แล้วเรื่องเมืองทั้งห้าล่ะขอรับ เสียงคำถามที่ดังก้องในหัวเจ้าแห่งโลกมืดเป็นของเดซัน

 

            ข้าสั่งให้มาหาข้าก็มาสิวะ จะถามหาเหตุผลทำไมอนามันตะคอกกลับ พวกเดซันเงียบไปอีกนิด

 

            แต่พวกข้าไม่เคยไปที่ทะเลสาบจันทราเลยนะขอรับ แล้วจะให้ไปยังไงล่ะขอรับคราวนี้เป็นจินไนที่เป็นคนส่งคำถาม

 

            ให้ดาร์กเดม่อนที่ไปกับพวกเจ้าพามาสิ พวกมันกำเนิดมาจากพลังมนต์ดำของข้า ดังนั้นมันกับข้าจะเชื่อมโยงกันเสมอ

 

            น้อมรับคำบัญชานักฆ่าทั้งห้าตอบรับอย่างพร้อมเพรียง

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,947 ความคิดเห็น

  1. #1853 I'm sone M.Seo >O< (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 29 มีนาคม 2555 / 10:53
    วุ่นวายไม่จบไม่สิ้นจริงๆ =_=!
    #1,853
    0
  2. #1319 ทายาทรัตติกาล (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2552 / 17:35
    อ่านไงๆก้อหนุกอ่ะ

    อ้อ...อย่าลืมตอบคำถามข้าน้อยนะขอรับ

    ข้าน้อยรอคำตอบอยู่
    #1,319
    0
  3. #1243 seiran (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2552 / 10:44

    เมื่อไหร่จินไนกะอนามันจาตายซักที หนังเหนียวจัว

    #1,243
    0
  4. วันที่ 14 เมษายน 2552 / 18:58

    อนามันหนังเหนียวตายหยั่งกะแมลงสาบ

    #1,170
    0
  5. #1130 WhitEPhanToM (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 3 เมษายน 2552 / 14:56
    ทำไมอนามันตายง่ายจัง... (หมายถึงแพ้ง่ายน่ะ หืม?)
    #1,130
    0
  6. #1127 RUMMICAUNG (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 1 เมษายน 2552 / 18:44
    อัพแย้ว>< มาตามอ่าน 55 ต่อไปพวกเฟลมจะเป็นอย่างไรเนี่ย ?!
    #1,127
    0
  7. #1124 Guardian Star (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 1 เมษายน 2552 / 15:01
    อ๊ากกกกกกกกก
    ไอเลวเอ๊ย
    ชั่วร้ายไม่มีที่สิ้นสุดจริงๆ


    อัพเร็วๆนะคร้า
    รอเล่ม 2 อยู่เน้อ
    #1,124
    0
  8. #1122 Dark_JOKER (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 1 เมษายน 2552 / 09:36
    อุ้ยตายแล้ว
    อนามันนี่ชั่วได้ทุกเวลาให้ตายเถอะ
    นีออนกับทัสก็ยังทะเลาะได้ทุกเวลา
    นั่งอ่านแล้วอยากจะบ้า

    อนามันรู้ว่าจะตาย
    ดันเรียกเพิ่มมาอีก (ยอดจริงๆ)
    ตอนแรกนึกว่าทำไมตายง่ายจัง
    พออ่านตอนหลังมีการเรียกกำลังเสริมด้วย

    อ่านแล้วคิดว่าอนามันตกยากมากเลย
    แต่ยังไงก็สนุกนะเจ้าค่ะ
    ฮุ ฮุ ฮุ
    #1,122
    0
  9. #1120 _faie_ (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 31 มีนาคม 2552 / 23:06
    กี๊ส.....กำลงมันส์กับตอนที่พวกเฟรมสู้ แล้วก็ตอนเปะทะกับอนามัน เลยลืมพวกจินไปเลย

    งั้นคราวนี้งานก็ไม่ราบรื่นอย่างที่คิดแล้วซิ

    อนามันจะก่อนเรื่องอะไรให้วุ่นวายอีกนะ เฮ่อ

    เหนื่อยแทนเฟรมจริงๆ

    กำลังมันส์เลยค่ะ แล้วจะรออ่านต่อนะคะ อัพต่อเร็วๆน๊า
    #1,120
    0
  10. #1117 [M!n!~D@V!L] (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 31 มีนาคม 2552 / 12:00

    ฮึ่ม!!! ลืมพวกจินไนไปเลยแฮะ5555+

    สู้ๆค่า~ อัพๆๆๆ^^

    #1,117
    0
  11. #1116 tezuka (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 30 มีนาคม 2552 / 21:49
    รออยู่นะครับ
    #1,116
    0
  12. #1115 Phoenix เจ้าหญิงเพลิง (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 30 มีนาคม 2552 / 18:46
    อัพไวๆน้า พี่เติลเติ้ล

    ++++++รออ่านสุดใจขาดดิ้น-----
    #1,115
    0
  13. วันที่ 30 มีนาคม 2552 / 18:44
    อัพต่อๆ~
    #1,114
    0
  14. #1113 มังกรเพลิงมายา (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 30 มีนาคม 2552 / 15:54
    มันมากง๊าบบ
    #1,113
    0
  15. #1112 saifonjaja (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 30 มีนาคม 2552 / 15:45
    หนุกอ่า ^^


    อัฟไวไวน้าา า~
    #1,112
    0
  16. #1108 [U]-[R]iz (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 30 มีนาคม 2552 / 09:49
    อัพเร็วๆหน่อยนะคะ

    รออ่านอยู่ค๊าาา

    กำลังหนุกเลย
    #1,108
    0
  17. #1106 เจ้าแห่งความหายนะ (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 29 มีนาคม 2552 / 22:51
    ยังไม่ยอมเหอๆ
    #1,106
    0