Flame นักรบเพลิงมายา (เปลวเพลิงมายา)

ตอนที่ 52 : มายาที่ 50 การ์เดี้ยน [5] <= [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,598
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    5 ธ.ค. 51

 

มายาที่ 50

การ์เดี้ยน [5]

 

            “ฮึก! ท่านพ่อช่วยข้าด้วย ข้ากลัว” รานินขดตัวงุดร้องไห้อยู่ตรงมุมห้องนอนห้องใหญ่ของตน ความกลัวถาโถมเข้าเกาะกุมหัวใจดวงน้อยๆ

 

            เหตุการณ์ข้างนอกมันคืออะไรกัน เสียงที่ดังแสบแก้วหูนี่มันคือเสียงอะไรกัน กลิ่นเหม็นคาวที่ชวนให้รู้สึกพะอืดพะอมนี่มันคือกลิ่นอะไรกัน

 

            ความคิดในสมองของเด็กน้อยสับสนปนเปจนยุ่งเหยิง

 

            “ท่านเก็นกะ ข้ากลัว” เสียงที่เคยแหลมใสของรานินนั้นสั่นเครือ ร่างเล็กสั่นสะท้านแรง เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นเรียกให้เก็นกะรู้สึกสงสารเจ้าตัวน้อยตรงหน้าจับใจ

 

พวกโลกมืดบุกเข้ามาในคฤหาสน์ได้แล้ว แสดงว่าพวกการ์เดี้ยนเสียท่าให้พวกโลกมืดแล้วสินะ และการที่ไม่มีกำแพงเวทย์ของเรเน็นคอยปกป้องตัวคฤหาสน์แบบนี้ หมายความว่าเรเน็นคงสิ้นใจแล้วสินะ

 

            เคล้ง!!! เคล้ง!!! เคล้ง!!!

 

            เสียงอาวุธโลหะที่ปะทะกันดังลั่นแสบแก้วหู รานินขดตัวคู้มากกว่าเก่า มือเล็กยกขึ้นปิดหูแน่นราวกับต้องการปิดกั้นตยเองออกจากโลกที่แสนน่ากลัว เก็นกะหรี่ตาลงพลางส่งเสียงคำรามต่ำๆอย่างเจ็บใจ มันอยากจะออกไปตะลุมบอนกับพวกโลกมืดใจจะขาด แต่มันก็ออกไปไม่ได้ มหาสงครามเมื่อสามปีก่อนทำให้มันสูญเสียพลังเวทย์ไปเกือบทั้งหมดจนต้องมาอยู่ในร่างของแมวดำตัวกะเปี๊ยกเช่นนี้ หากขืนดันทุรังโผล่ออกไปเสนอหน้า ก็จะมีแต่โดนฆ่าตายเสียเปล่าๆ

 

            ปัง!!!

 

            ประตูไม้กระแทกเปิดออกอย่างแรง เรียกให้เก็นกะและรานินสะดุ้งโหยง เก็นกะกระโดดมายืนจังก้าคั่นกลางระหว่างรานินและเจ้าแห่งโลกมืด เจ้าแมวดำแยกเขี้ยวขู่ฟ่อๆ

 

            “มาหลบอยู่ที่นี่เองเรอะ” อนามันสะบัดมือกระแทกพลังเวทย์ใส่เก็นกะ ส่งร่างเล็กของเจ้าแมวดำให้ลอยกระเด็นไปไกลตามแรงกระแทก รานินหลับตาแน่นอย่างหวาดกลัว

 

            “มานี่! เจ้าเปี๊ยก!” อนามันกระชากคอเสื้อยกร่างเล็กของรานินขึ้นสูง รานินดิ้นพล่านพลางพยายามแกะมือที่เกาะกุมออก แต่แรงของรานินก็ไม่สามารถสู้แรงของอนามันได้ เด็กน้อยทำได้แค่เพียงดิ้นไปมาเท่านั้น

 

            “ปล่อยรานินเดี๋ยวนี้นะอนามัน!” เก็นกะหยัดกายลุกขึ้นแล้วตวาดก้อง ชายหนุ่มผู้ถูกเรียกเลิกคิ้วสูง

 

            “จะให้ข้าปล่อยรานินงั้นเหรอ” อนามันขยับยิ้มเจ้าเล่ห์ ชวนให้เก็นกะรู้สึกตงิดใจขึ้นมาอย่างประหลาด

 

            “เอ้า ปล่อยก็ได้” กล่าวจบมือหนาก็ขว้างรานินออกไปนอกห้องทันที เก็นกะเบิกตากว้างอย่างตกใจ ห้องของรานินอยู่บนชั้นสอง และที่สำคัญ หน้าห้องของรานินเป็นระเบียง!!!

 

            “แก! เจ้าบัดซบอนามัน!” เก็นกะวิ่งพรวดพราดตามรานินออกไปอย่างรวดเร็ว เจ้าแมวดำกางปีกที่เหมือนปีกของนกอินทรีย์สีดำสนิทออก ก่อนพุ่งถลาเข้าไปรับรานินไว้ก่อนที่ร่างของรานินจะกระแทกโดนพื้น แต่น้ำหนักตัวของรานินกลับมากเกินกว่าที่ร่างเล็กๆของเก็นกะจะรับไหว ทั้งคู่หล่นอั้กกระแทกพื้น แต่โชคดียังเป็นของรานิน เด็กน้อยไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมากมายเพราะมีร่างของเก็นกะรองรับอยู่เบื้องล่าง เจ้าแมวดำตะเกียกตะกายออกมาจากใต้ร่างของรานินอย่างทุลักทุเล ถึงจะไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมาก แต่แรงกระแทกก็ทำให้รานินจุกเกินกว่าจะลุกไหว

 

            “ฮึก! ท่านพ่อ ท่านแม่ ช่วยข้าด้วย” รานินสะอึกสะอื้น ฝูงนักฆ่าที่อยู่ด้านล่างของตัวคฤหาสน์ล้อมวงแคบเข้ามาเรื่อยๆ เก็นกะพองขนขู่ฟ่อๆตามประสาแมว อนามันกระโดดตัวเบาลงมายืนเบื้องหนารานินก่อนยิ้มหยัน

 

            “นี่น่ะเหรอนายน้อยแห่งการ์เดี้ยน อ่อนแอชะมัดยาดเลย” เจ้าแห่งโลกมืดเบ้ปากอย่างไม่พอใจ เหล่าการ์เดี้ยนเมื่อเห็นนายน้อยของตนกำลังตกอยู่ในอันตรายก็รีบพุ่งเข้าไปหมายจะช่วย แต่กลับเข้าไปใกล้รานินเกินห้าเมตรไม่ได้เนื่องจากโดนพวกโลกมืดกันไว้

 

            “ถ้าจะโทษ ก็โทษความโชคร้ายของตัวเองที่ดันซวยเกิดมาในตระกูลการ์เดี้ยนก็แล้วกัน” เมื่ออนามันดีดนิ้วเบาๆ สายฟ้าสีดำสนิทก็ผ่าเปรี้ยงลงมาอย่างรวดเร็ว เก็นกะรวบรวมกำลังทั้งหมดที่มีดึงรานินออกมาจากวิถีของสายฟ้า รานินยกแขนขึ้นป้องหน้าตามสัญชาตญาณ แรงระเบิดพัดร่างของเก็นกะจนกระเด็น กระเบื้องสีครีมแตกกระจาย ส่งผลให้เศษกระเบื้องปลิวมาโดนร่างของรานินจนเกิดเป็นรอยแผลคล้ายโดนของมีคมกรีดนับไม่ถ้วน

 

รานิน!” เก็นกะร้องเสียงหลงพร้อมวิ่งเข้ามาหารานิน รานินนั่งร้องไห้จ้าเสียงดัง ความกลัวและความเจ็บปวดประเดประดังเข้ามาอย่างไม่รู้จักหยุดหย่อน หยาดน้ำตาใสเอ่อล้นออกมาจากขอบตาที่ร้อนผ่าว เมื่อเห็นสภาพของรานินที่เต็มไปด้วยบาดแผลแล้วเก็นกะก็ถึงกับเดือดดาล แต่มันก็ได้แต่เก็บความเดือดดาลนั้นเอาไว้ในใจเพราะมันไม่สามารถทำอะไรได้เนื่องจากมีพลังเวทย์ไม่เพียงพอ

 

            อ่อนแอ อนามันย้ำพร้อมกับชักมีดสั้นขึ้นมา เหล่านักฆ่าที่กำลังยืนดูเจ้านายของตนไล่ทำร้ายรานินต่างพากันหัวเราะร่วนพลางปรบมืออย่างสนุกสนาน พวกเขารู้สึกชอบใจราวกับกำลังได้ดูโชว์ที่แสนตื่นเต้น เก็นกะขู่คำรามอย่างไม่พอใจ

 

            ลาขาดละนะ รานิน การ์เดี้ยน อนามันว่าเสียงเฉียบขาดแล้วปามีดสั้นใส่รานิน เก็นกะกระแทกร่างของรานินให้ล้มลง แต่มันก็ยังไม่พ้นวิถีมีดสั้นของอนามันอยู่ดี

 

            โธ่เว้ย!” เก็นกะสบถอย่างหัวเสียพลางใช้ตัวบังส่วนหัวใจของรานินไว้ มันหลับตาแน่นเตรียมรับความเจ็บปวดที่กำลังพุ่งเข้ามา

 

            ฉึก!

 

            แว่วเสียงมีดสั้นที่ปักลึกลงไปในเนื้อ แต่เก็นกะกลับไม่รู้สึกเจ็บอะไร  เจ้าแมวดำเหลียวหลังมองข้ามไหล่ แล้วก็พบว่าเรมใช้ร่างของตนรับมีดสั้นเล่มนั้นเอาไว้ก่อนที่คมมีดจะสัมผัสโดนเก็นกะ

 

            ท่านพ่อ!” รานินร้องเสียงหลงด้วยความหวาดกลัว เรมกระชากมีดสั้นออกจากท้องแล้วทิ้งลงกับพื้นอย่างไม่ไยดี อนามันกะพริบตาปริบๆมองเรมอย่างไม่เชื่อสายตา เขาคิดว่าเรมจะตายไปแล้วซะอีก บาดแผลเยอะขนาดนี้คนธรรมดาไม่น่าจะรอดชีวิตมาได้ แต่ทำไมเจ้านี่ถึงยังไม่ตายอีก

 

            เจ้าไม่เป็นอะไรนะรานิน เรมเอ่ยถามด้วยเสียงแหบพร่า บาดแผลที่ได้รับจากการต่อสู้ก่อนหน้านี้และแผลที่โดนมีดสั้นเมื่อครู่เจ็บแปล๊บจนแทบจะทนไม่ได้ เลือดสีแดงสดไหลทะลักไม่ยอมหยุด ร่างหนาถูกย้อมไปด้วยโลหิตสีแดงฉานจนชุ่ม แผ่นหลังหนากระเพื่อมแรงเนื่องจากลมหายใจที่ถี่ระรัว

 

เมื่อเห็นพ่อ ความกลัวของรานินก็คลายลงเปราะหนึ่ง

 

            ข้าไม่เป็นอะไรขอรับ รานินเอ่ยตอบคำถามของบิดาด้วยเสียงที่สั่นเครือ เรมพยักหน้าน้อยๆ

 

            ท่านเก็นกะ ข้าฝากท่านดูแลรานินทีนะขอรับ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็อย่าปล่อยให้รานินตายเด็ดขาดนะขอรับ เรมขอร้องแกมสั่งการ เก็นกะพยักหน้ารับก่อนจะลุกขึ้นและใช้ปากเล็กๆลากรานินให้ออกห่างจากวงต่อสู้อย่างทุลักทุเล สมาชิกตระกูลการ์เดี้ยนที่ยังเหลืออยู่ฝ่าวงล้อมของเหล่านักฆ่าเข้ามาสบทบเรมจนครบภายในเวลาสั้นๆ เก็นกะกวาดตามองดูสมาชิกตระกูลการ์เดี้ยนที่มีไม่เหลืออยู่ถึงสิบคนอย่างใจหาย

 

สถานะการณ์เลวร้ายสุดๆ มีนักรบตระกูลการ์เดี้ยนเหลือไม่ถึงสิบคนและแต่ละคนก็มีสภาพสะบักสะบอมดูไม่ได้ แต่โลกมืดกลับมีดาร์กเดม่อนและเหล่านักฆ่าเหลืออยู่เกือบครึ่งร้อย

 

            การ์เดี้ยนทั้งหมดยืนคั่นกลางระหว่างรานินกับพวกโลกมืด ราวกับจะประกาศเป็นนัยๆว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกเขาก็จะไม่มีวันปล่อยให้นายน้อยแห่งการ์เดี้ยนต้องตายอย่างเด็ดขาด เพราะรานินเป็นเด็กที่ได้รับคำทำนายว่าจะเป็นผู้เปลี่ยนแปลงโชคชะตาของมหานคร จะปล่อยให้รานินตายไม่ได้เด็ดขาด

 

            สังหารพวกมันให้หมดอย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว อนามันออกคำสั่งเสียงกร้าว นักฆ่าทั้งหมดส่งเสียงเฮเป็นการตอบรับพร้อมกับพุ่งเข้าใส่พวกเรมอย่างบ้าคลั่ง ฝูงดาร์กเดม่อนกู่ร้องคำรามก่อนเริ่มลงมือสังหารการ์เดี้ยนอย่างเหี้ยมโหด

 

            เสียงดาบโลหะปะทะกันดังกึกก้องไปทั่วคฤหาสน์ประจำตระกูลการ์เดี้ยน สมาชิกทุกคนต่างพากันสู้อย่างไม่คิดชีวิต แต่คนที่ล้มตายกลับไม่ใช่นักฆ่า คนที่ล้มตายกลับเป็นสมาชิกตระกูลการ์เดี้ยนที่บาดเจ็บและเหนื่อยอ่อนมาจากการต่อสู้ก่อนหน้านี้ รานินมองดูการต่อสู้ที่เกิดขึ้นอย่างหวาดๆ คนรู้จักของรานินค่อยๆล้มลงทีละคน หยาดน้ำตาใสเอ่อล้นขอบตา ความกลัวพุ่งถาโถมเข้าเกาะกุมจิตใจดวงน้อย ร่างเล็กสั่นสะท้านแรง ดวงตาสีแดงเพลิงกลอกล่อกแล่กไปมาด้วยความหวาดกลัว

 

            อนามันและเรมเริ่มปะทะกันอีกครั้ง และครั้งนี้อนามันก็ได้เปรียบเรมอยู่มากโข เพราะเรมนั้นมีสภาพคล้ายคนปางตาย แต่อนามันกลับยังดูสดชื่นแข็งแรง การต่อสู้ครั้งนี้เรมจึงเป็นฝ่ายรับอย่างเดียว

 

            ตายซะเถอะเจ้าเรม!” อนามันตวาดพร้อมกับวาดดาบมนต์ดำของตนเป็นแนวยาว คมดาบของอนามันพาดผ่านอกหนาซ้ำแผลเก่าของเรมอย่างแม่นยำ เลือดไหลทะลักราวกับเทน้ำ อนามันใช้ขาเตะที่คางของเรมก่อนจะแทงดาบที่ท้องจนมิดด้าม จากนั้นก็ดึงออกอย่างไร้ความปรานี ร่างของเรมล้มลงไปนอนอยู่บนพื้น ดาบคู่กายของเรมกลิ้งหล่นไปไกล สติสัมปชัญญะพร่ามัวเลือนรางมากขึ้นทุกขณะ

 

            ท่านพ่อ!” รานินหลุดร้องเสียงหลง อนามันเอื้อมมือหยิบมีดสั้นออกมาจากที่เก็บมีดข้างเอว ชายหนุ่มสืบเท้าเข้าใกล้รานินมากขึ้นเรื่อยๆ รานินเขยิบตัวถอยหนีตามสัญชาตญาณโดยมีเก็นกะคอยใช้ร่างเล็กของตนยืนบังรานินไว้

 

อนามันแสยะยิ้มโหดเหี้ยม ก่อนสะบัดมือขว้างมีดสั้นอย่างรวดเร็วหมายตัดศีรษะของรานิน แต่สิ่งที่มีดสั้นปักทะลุลึกลงไปนั้นกลับไม่ใช่สิ่งที่อนามันหมายตาไว้

 

            มีดสั้นปักลึกลงไปในอกซ้ายของเรมอย่างแม่นยำ เรมใช้แรงเฮือกสุดท้ายปกป้องชีวิตของรานิน ดวงตาสีทองแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงเพลิงเหมือนดังเดิม บ่งบอกว่าเขากำลังจะตายในไม่ช้า อนามันหนุ่มกระชากมีดสั้นกลับอย่างไร้เยื่อใย

 

รานิน...พ่อขอโทษ...ชายหนุ่มเค้นพลังเฮือกสุดท้ายเปล่งคำพูดที่แสนบางเบา ก่อนที่ร่างหนาของผู้เป็นบิดาล้มลงแล้วแน่นิ่งไป

 

พ่อขอโทษที่พ่อไม่สามารถปกป้องเจ้าได้อีกต่อไปแล้ว พ่อขอโทษรานิน

 

เลือดสีแดงเข้มไหลเจิ่งนองพื้นกระเบื้องสีครีม อนามันเตะร่างสูงใหญ่ทิ้งอย่างเลือดเย็น

 

            “นี่น่ะหรือคือเรม การ์เดี้ยน ตายได้น่าทุเรศชะมัด” เจ้าแห่งโลกมืดเอ่ยดูแคลนเสียงขึ้นจมูก ดวงตาสีขี้เถ้าขุ่นมัวตวัดกลับมาจับจ้องที่ร่างของเด็กน้อยเบื้องหน้าอีกครั้ง

 

            เก็นกะแยกเขี้ยวขู่อนามันฟ่อ ดวงตาสีทองอร่ามฉายรอยกร้าวแข็ง สมาชิกตระกูลการ์เดี้ยนทุกคนล้วนสิ้นลมแล้ว มีเพียงตัวของมันกับรานินเท่านั้นที่ยังคงมีชีวิตอยู่ รานินส่งเสียงร้องไห้จ้า ความหวาดกลัวทำให้รานินไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าสบตากับอนามัน

 

            พ่อไม่อาจอยู่ปกป้องลูกได้ตลอดเวลา เพราะพ่อไม่รู้ว่าพ่อจะต้องตายเมื่อไหร่ ดังนั้นเจ้าเก็บนี่ไว้นะรานิน เมื่อใดก็ตามที่ลูกตกอยู่ในอันตราย ลูกจงใช้มันเสียงของเรมดังก้องขึ้นในสมอง รานินสะอึกหยุดร้องไห้ไปนิด

 

            ถ้าหากเจอใครก็ตามที่จ้องปองร้ายเจ้า เจ้าจงใช้มีดสั้นเล่มนี้สู้กับมัน อย่าได้ยอมแพ้เป็นอันขาด เพราะเจ้าคือสายเลือดแห่งการ์เดี้ยน และการ์เดี้ยนจะไม่ยอมหยุดสู้จนกว่าชีวิตจะหาไม่คำพูดของผู้เป็นบิดาดังก้องในหัวอีกครั้ง รานินยังคงจำคำของบิดาได้อย่างชัดเจน

 

            อย่าได้ยอมแพ้เป็นอันขาด

 

            ขอรับ ข้าจะไม่ยอมแพ้สิ่งสุดท้ายที่รานินได้ยินคือเสียงของตนเองตอนที่ให้สัญญากับผู้เป็นพ่อ

 

            หลังจากร้องไห้มานาน รานินก็ยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาแรงๆ ดวงตาสีแดงเพลิงฉายแววกร้าวดูไม่สมกับเป็นเด็กที่มีอายุเพียงแค่สามขวบเท่านั้น นายน้อยแห่งการ์เดี้ยนเอื้อมมือไปหยิบมีดสั้นที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นรองเท้าคู่จิ๋วออกมากำไว้แน่น

 

            อนามันแสยะยิ้มกว้าง มีดสั้นในมือถูกเงื้อขึ้นสูงในท่าเตรียมลงมือสังหาร แววตาของเขาไม่มีเค้าความสงสารเลยแม้แต่น้อย รานินส่งเสียงร้องไม่เป็นภาษาพร้อมกับถีบเท้าวิ่งเข้าใส่อนามันอย่างรวดเร็ว เร็วจนอนามันป้องกันตัวไม่ทัน มีดสั้นเล่มเล็กของรานินแทงทะลุต้นขาของอนามันจนมิดด้าม เลือดสีแดงสดไหลทะลักจนชุ่มขากางเกงสีดำสนิท

 

            อนามันสบถอย่างอารมณ์เสียก่อนจะกระชากคอเสื้อของรานินอย่างแรง ร่างเล็กห้อยต่องแต่งลอยอยู่กลางอากาศอย่างน่าหวาดเสียว มือเล็กจับข้อมือของเจ้าแห่งโลกมืดแน่นเพื่อกันไม่ให้ตนเองตกลงไป

 

            ปล่อยรานินเดี๋ยวนี้นะอนามัน!” เจ้าแมวดำตะโกนลั่นสุดเสียง แต่เจ้าของชื่อกลับทำหูทวนลม เขาไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดของเก็นกะเลยซักนิด เจ้าแมวดำกู่ร้องอย่างโกรธาพลางกระโจนเข้าใส่อนามัน อนามันก้าวถอยฉากออกมานิด พลันหมุนตัวเตะร่างเล็กของเก็นกะจนกระเด็นไปไกล เจ้าแมวดำกระอักเลือดนอนหมอบหมดสภาพ

 

            อนามันเลื่อนมีดสั้นลงวางพาดไหล่เหยื่อตัวน้อย เหล่านักฆ่าลูกทีมต่างพากันส่งเสียงหัวเราะอย่างสนุกสนานเมื่อเห็นเจ้านายของตนกำลังจะฆ่าเด็กไร้ทางสู้ รานินเริ่มร้องไห้อีกครั้งเพราะความหวาดกลัวที่เข้าเกาะกุมจิตใจ น้ำตาใสไหลอาบแก้มสีขาวนวลจนเปียกชื้น

 

            อนามันกดมีดสั้นลงหวังปลิดชีพรานิน คมมีดกรีดเนื้อจนเลือดไหลซึม ร่างเล็กของรานินดิ้นพล่านไปมาอย่างไม่ยอมแพ้ อนามันกดมีดสั้นลงลึกมากกว่าเดิม รานินกู่ร้องสุดเสียง

 

            “!”

 

            เปลวเพลิงสีแดงฉานลุกโชติช่วงและพุ่งตรงกระแทกร่างของอนามันอย่างรวดเร็ว ร่างของอนามันลอยกระเด็นไปไกลตามแรงปะทะของเปลวเพลิง มีดสั้นร่วงหล่นจากมือส่งเสียงดังแสบแก้วหู รานินหล่นลงไปกองอยู่กับพื้น แต่กลับลุกขึ้นยืนได้อีกครั้งอย่างรวดเร็วราวกับร่างกายไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดใดๆทั้งสิ้น ดวงตาสีแดงเพลิงของรานินไร้ซึ่งแววตาใสดั่งที่เคยมี

 

            อนามันดีดกายลุกขึ้นยืนพร้อมกับสั่งให้นักฆ่าใต้คำบัญชาทั้งหมดพุ่งเข้าใส่รานิน เก็นกะเบิกดวงตาสีทองกว้าง แต่รานินกลับไม่รู้สึกอะไร เด็กน้อยยื่นมือขวาของตนออกไปด้านหน้าก่อนจะกล่าวอะไรยาวยืดด้วยเสียงที่แผ่วเบาจนจับใจความไม่ถูก

 

            เหล่านักฆ่าที่พุ่งเข้าไปหารานินหยุดชะงักกึก แรงกดดันมหาศาลไหลทะลักออกมาจากร่างเด็กน้อยวัยสามขวบ ไม่เพียงแค่แรงกดดัน แต่จิตสังหารก็มีมากมายจนน่าใจหายเช่นกัน อนามันเบิกดวงตาสีขี้เถ้ากว้างพลางกระโดดถอยหลัง เปลวเพลิงสีแดงเข้มลุกโชนออกมาจากร่างของรานิน จากนั้นเปลวเพลิงก็เริ่มลามไปติดที่อื่น ไม่นานนัก คฤหาสน์ทั้งหลังก็กลายเป็นทะเลเพลิงท่ามกลางพายุฝนที่กำลังกระหน่ำซัด

 

            รานินขยับยิ้มบาง ดวงตาสีแดงเพลิงไหววูบและกลับมามีแววตาใสอีกครั้ง รอบๆกายของเด็กน้อยเต็มไปด้วยเปลวเพลิงสีแดงฉานน่ากลัว ศพของนักฆ่าทั้งหลายนอนระเกะระกะอยู่บนพื้นคฤหาสน์หลังใหญ่ แต่อนามันเจ้าของดวงตาสีขี้เถ้ายังคงยืนอยู่เบื้องหน้ารานิน ลมหายใจของอนามันหอบระรัว เจ้าแมวดำกัดฟันฝืนทนความเจ็บปวดเดินมายืนอยู่ข้างกายรานิน ดวงตาสีทองจ้องอนามันนิ่ง

 

            รานินเริ่มรู้สึกว่าร่างกายของตนนั้นหนักอึ้ง ดวงตาสีแดงเพลิงคู่สวยค่อยๆปรือลงทีละน้อย อนามันแสยะยิ้มพร้อมกับค่อยๆสาวเท้าเข้ามาใกล้ ร่างเล็กของรานินล้มลงกับพื้น ดวงตาสีแดงเพลิงปิดลง เสียงรอบกายแผ่วเบาและจางหายไปพร้อมกับสติที่เลือนราง

 

            เมื่อรานินหมดสติ อนามันก็สืบเท้าเข้ามาใกล้รานินอย่างช้าๆ มีดสั้นในมือถูกกระชับแน่น ครั้งนี้เขาไม่ปล่อยให้รานินรอดชีวิตแน่ เก็นกะมองอนามันกับรานินสลับกันไปมา ในสมองมีแต่ความสับสน เก็นกะกัดฟันกรอดก่อนตัดสินใจเปล่งเสียง

 

เดี๋ยวก่อนอนามัน ข้ามีข้อแลกเปลี่ยน เก็นกะเอ่ยเร็วรัว อนามันหยุดมือทันที ดวงตาสีขี้เถ้าขุ่นมัวมองเก็นกะนิ่งอย่างพิจารณา

 

            เมื่อกี้ท่านว่าไงนะ อนามันทวนเสียงสูงไม่เข้าใจ เปลวไฟรอบกายลุกโหมบ้าคลั่ง เก็นกะกัดฟันกรอด ในอกรู้สึกอึดอัดคล้ายหัวใจถูกบีบอย่างแรง

 

            ข้าไม่อยากทำแบบนี้เลยจริงๆ ไม่อยากทำเลย แต่ถ้าไม่ทำ รานินก็จะต้องตายเก็นกะคร่ำครวญอย่างหนักใจ ความคิดในหัวสับสนปนเป เก็นกะเงยหน้าขึ้นสบตาอนามัน

 

            ข้ามีข้อแลกเปลี่ยน ข้าจะยอมให้รานินไปเป็นนักฆ่าของเจ้า ถ้าเจ้ายอมไว้ชีวิตรานิน เสียงของเก็นกะทุ้มต่ำอย่างคนเครียด อนามันถึงกับระเบิดหัวเราะลั่นเมื่อได้ยินสิ่งที่เก็นกะพูด

 

ฮ่า ฮ่า ฮ่า จะให้ข้าไว้ชีวิตรานินเนี่ยนะ ละเมออยู่รึไงหา!”  อนามันหัวเราะร่วนก่อนเปลี่ยนมาเป็นแยกเขี้ยวตะโกนถามเก็นกะเหมือนหมาบ้า แต่เก็นกะกลับยืนนิ่ง ดวงตาสีทองอร่ามของมันดูแน่วแน่ไม่มีเค้าแห่งความลังเลเลยซักนิด

 

            ข้าไม่ต้องการให้รานินตาย ข้าจะยอมให้รานินกลายเป็นนักฆ่าของเจ้า ถ้าเจ้ายอมไว้ชีวิตรานิน เก็นกะเอ่ยซ้ำ คราวนี้อนามันลดมีดสั้นลงพลางจับคางทำท่าครุ่นคิด

 

            แล้วข้าจะมั่นใจได้ไงว่ารานินจะไม่คิดแก้แค้นข้าที่ข้าไปฆ่าล้างตระกูลของมัน อนามันแยกเขี้ยวงุดถามเสียงเขียว

 

            เจ้าก็ลบความทรงจำทั้งหมดของรานินทิ้งซะสิ ถ้าเป็นมนต์ดำของเจ้าล่ะก็คงทำได้อยู่แล้วใช่ไหมล่ะ ลบความทรงจำทั้งหมดของรานินทิ้งซะ แล้วให้มันไปอยู่กับเจ้าในฐานะเด็กกำพร้าที่เจ้าเก็บได้ เก็นกะเอ่ยตอบ อนามันพยักหน้าคล้อยตามคำพูดของเจ้าแมวดำ เปลวเพลิงรอบกายโหมกระหน่ำอย่างไม่มีทีท่าว่าจะมอดดับลงง่ายๆ

 

            แล้วข้าจะแน่ใจได้ยังไงว่าท่านจะไม่เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้รานินฟัง อนามันถามกลับ

 

            ข้ามีสัจจะพออนามัน ขอแค่รานินมีชีวิตรอด เจ้าจะให้ข้าทำอะไรข้าก็ยอม เก็นกะตอบเสียงหนักแน่น อนามันแสยะยิ้มระเบิดหัวเราะอย่างพอใจ

 

            ฮ่า ฮ่า ฮ่า ตกลง! ข้ายอมรับข้อเสนอของท่าน แต่ท่านอย่ามาหักหลังข้าก็แล้วกัน ถ้าข้ารู้ว่าท่านหักหลังข้าเมื่อไหร่ ข้าฆ่ารานินทิ้งแน่ อนามันขู่ทิ้งท้ายก่อนเดินเข้าไปอุ้มร่างเล็กของรานินขึ้น เจ้าแห่งโลกมืดวาดมือเป็นวงกลมกลางอากาศ ไอเวทย์มนต์สีดำสนิทลอยวนรอบกาย เก็นกะเหลือบมองร่างไร้วิญญาณของเรมเป็นครั้งสุดท้าย

 

            ขอโทษนะเรม ข้าช่วยรานินได้เพียงเท่านี้แหละ ยกโทษให้ข้าด้วยนะเก็นกะขอโทษเรมในใจ ความคิดยังคงสับสนในสมอง

 

สิ่งที่ข้าทำมันถูกต้องแล้วงั้นเหรอเก็นกะคิดทบทวนอย่างหนัก ความอึดอัดทำให้น้ำตาของเจ้าแมวดำไหลอาบแก้ม

 

ท่านทำถูกแล้วท่านเก็นกะ ขอบคุณที่ช่วยรักษาชีวิตของรานินไว้เสียงที่ดังขึ้นในสมองเป็นเสียงที่เก็นกะคุ้นเคยเป็นอย่างดี มันเป็นเสียงของเจ้าตระกูลการ์เดี้ยนที่นอนไร้วิญญาณอยู่บนพื้นคฤหาสน์ เก็นกะก้มหน้าลงปล่อยให้น้ำตาหยดลงพื้น

 

ขอบใจเจ้ามากเรมที่ช่วยตอบคำถามของข้าและ ลาก่อนเรม ลาก่อนสหายรักของข้า

 

 อนามันสะบัดมือวูบ ไอเวทย์มนต์สีดำสนิทม้วนตัวรวมกัน พลันร่างของทั้งสามก็จางหายไปพร้อมกับไอมนต์ดำที่จางลง เปลวเพลิงที่รานินสร้างขึ้นลุกโหมรุนแรง คฤหาสน์ตระกูลการ์เดี้ยนพังทลายลงพร้อมๆกับร่างไร้วิญญาณของนักรบตระกูลการ์เดี้ยนทั้งถูกฝังไว้ข้างใต้ สายฝนเทกระหน่ำราวกับต้องการชะล้างร่องรอยแห่งการต่อสู้ที่ปรากฏเด่นชัด เมื่อยามเช้ามาเยือน สายฝนก็ซาลงและหายไป หายไปพร้อมกับตระกูลการ์เดี้ยนที่หายไปตลอดกาล

 

..........

 

            แสงแดดและเสียงนกร้องยามเช้าช่วยปลุกให้เด็กน้อยเจ้าของเรือนผมสีแดงเพลิงตื่นขึ้นมาจากนิทรา เขารู้สึกว่าทั่วทั้งร่างปวดหนึบเมื่อยล้า ในสมองขาวโพลนไปหมด รานินค่อยๆยันกายลุกขึ้นนั่งบนเตียงสีเทาขุ่นภายในห้องที่ค่อนข้างมืดสลัว ดวงตาสีแดงเพลิงกวาดมองทั่วห้องอย่างสำรวจ

 

            ปวดหัวจัง เจ้าตัวบ่นอุบอิบ ก่อนเสียงฝีเท้าจะดังเข้ามาในโสตประสาท ตามมาด้วยประตูไม้บานใหญ่ที่เปิดกว้างออก เผยให้เห็นร่างของบุรุษวัยกลางคนและแมวดำอีกหนึ่งตัวที่เดินตามเข้ามาติดๆ

 

            อ้าว ตื่นแล้วเหรอ อนามันเอ่ยทักด้วยความแปลกใจ ทั้งๆที่เมื่อวานใช้พลังเวทย์ไปตั้งมากมายแต่กลับพื้นขึ้นมาได้ภายในคืนเดียว ต้องยอมรับว่าเป็นเด็กที่มีพลังเวทย์เหลือล้นจริงๆ

 

            เก็นกะกระโดดขึ้นไปนั่งข้างๆกายเด็กน้อย อนามันนั่งลงบนเตียงนุ่ม รานินหันซ้ายมองขวาดูอนามันและเก็นกะด้วยท่าทีสงสัย จากนั้นคำพูดคำแรกของรานินก็ทำเอาหัวใจเล็กๆของเก็นกะกระตุกวูบ

 

            พวกท่านเป็นใครกันน่ะ คำถามนั้นทำให้เก็นกะถึงกับอึ้งพูดไม่ออก อนามันขยับยิ้มเล็กน้อย มือหนายกขึ้นลูบเส้นผมสีแดงเพลิงอย่างแผ่วเบา

 

            ข้าชื่ออนามัน เรียกข้าว่ามาสเตอร์นะ พ่อแม่ของเจ้าถูกฆ่าตายข้าก็เลยเก็บเจ้ามา อยากรู้อะไรก็ถามแมวดำที่อยู่ข้างๆเจ้าเอาละกัน พูดจบอนามันก็ลุกขึ้น

 

            ข้าหวังว่าท่านจะรักษาสัญญานะ อนามันเอ่ยกับเก็นกะก่อนจะเดินออกไปจากห้อง รานินหันมามองเก็นกะพร้อมกับเอียงคอฉงน

 

            เก็บมา?

 

            อืม เจ้าเป็นเด็กกำพร้าน่ะ อนามันเก็บเจ้าได้ที่เขตนอกเมือง เก็นกะเอ่ยตอบด้วยเสียงที่พยายามปรับให้เป็นปรกติ รานินที่เก็นกะเคยรู้จักได้หายไปแล้ว และคงจะหายไปตลอดกาล

 

            แล้วท่านเป็นใครกัน ข้าไม่เห็นรู้จักท่านเลย แล้วข้าเป็นใครกัน ทำไมข้าถึงจำอะไรไม่ได้เลยล่ะ โอ๊ย! ปวดหัวจัง เมื่อพยายามคิด หัวของเด็กน้อยก็ปวดจี๊ดขึ้นมา เก็นกะมองดูรานินด้วยสายตาทรมาน

 

            ข้าชื่อมิดไนท์ เป็นแมวดำเพื่อนของเจ้าเอง ส่วนเจ้าก็ชื่อเฟลม การ์ไดแอน เก็นกะตอบพร้อมรอยยิ้มที่ต้องใช้ความพยายามเต็มที่ในการสร้างขึ้นมา ตอนนี้สิ่งที่เก็นกะอยากทำไม่ใช่ยิ้ม แต่อยากร้องไห้ต่างหาก ร้องไห้ที่ตนเองอ่อนแอมีพลังไม่เพียงพอ ถ้ามันมีพลังมากกว่านี้ รานินก็คงไม่ต้องมาอยู่ที่นี่ และพวกเรมก็อาจจะไม่ตาย

 

            ข้าชื่อเฟลม การ์ไดแอนงั้นเหรอ เก็นกะหรือมิดไนท์พยักหน้าเงียบๆ ชื่อนี้เขาเป็นคนตั้งให้รานินเอง เฟลมซึ่งมาจากคำว่าเปลวเพลิง และการ์ไดแอนซึ่งมาจากคำว่าการ์เดี้ยน ถึงแม้การ์เดี้ยนจะหายไปแล้ว แต่อย่างน้อยก็ขอให้มีความทรงจำเกี่ยวกับการ์เดี้ยนสถิตอยู่ที่ตัวของรานินบ้างก็ยังดี

 

            ส่วนท่านก็คือท่านมิดไนท์? เฟลมถามทวนเพื่อความแน่ใจ มิดไนท์พยักหน้ารับอีกครั้ง

 

            แล้วทำไมข้าถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ

 

            เจ้าเป็นเด็กกำพร้าที่อนามันเก็บได้น่ะ

 

            กำพร้า? มันคืออะไรเหรอ

 

            มันหมายความว่าเจ้าไม่มีพ่อแม่หรือว่าญาติมิตรเลยน่ะสิ

 

            งั้นข้าก็ต้องอยู่คนเดียวน่ะสิ

 

            ไม่หรอก เจ้าจะไม่มีวันอยู่คนเดียวเด็ดขาด ตราบใดที่ข้ายังไม่ตาย ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนเจ้า จะคอยอยู่เคียงข้างเจ้าตลอดไปนั่นแหละ มิดไนท์เอ่ยตอบเสียงอบอุ่น เฟลมพยักหน้ารับคำก่อนจะหาวหวอด ดวงตาสีแดงเพลิงปรือจะปิดแหล่ไม่ปิดแหล่

 

            เจ้านอนพักเถอะ เมื่อวานเจ้าเหนื่อยมามากแล้ว มิดไนท์เอ่ยพร้อมกับใช้หัวดันเฟลมให้ล้มตัวลงนอน เฟลมนอนลงอย่างว่าง่าย ไม่นานนักเด็กน้อยก็ตกลงสู่ห้วงนิทรา

 

            ข้าทำตามสัญญาแล้วนะอนามัน มิดไนท์เอ่ยขึ้นมาลอยๆ ประตูไม้บานใหญ่เปิดกว้างออกพร้อมกับร่างของอนามันที่เดินเข้ามาภายใน

 

            ขอบคุณมากที่ท่านรักษาสัจจะของท่าน ว่าแต่ทำไมถึงเรียกตัวเองว่ามิดไนท์ล่ะท่านเก็นกะ อนามันถามเสียงกลั้วหัวเราะ

 

            ในเมื่อรานิน การ์เดี้ยนตายไปแล้ว เก็นกะเสือดำปิศาจที่คอยดูแลรานินก็ต้องตายไปด้วย ตอนนี้จึงเหลือเพียงแค่เฟลม และแมวดำเพื่อนของเขาที่ชื่อว่ามิดไนท์เท่านั้น มิดไนท์เอ่ยตอบเสียงเรียบ อนามันผงกหัวรับคำครั้งหนึ่ง จากนั้นทั้งคู่ก็ผละออกไปจากห้อง เพื่อปล่อยให้เฟลมได้นอนหลับพักผ่อนอย่างเต็มที่

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,947 ความคิดเห็น

  1. #1846 I'm sone M.Seo >O< (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 28 มีนาคม 2555 / 23:39
    โหยยยยยย อ่านตอนนี้แล้วรักเก็นกะมากอ่ะ T^T
    #1,846
    0
  2. #1771 Ninzile (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2554 / 11:36
     กรี๊ดกร๊าดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    กร๊าซๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    ความทรงจำหายไปงั้นหยอ 
    ม๊ายยยย
    สงสารมิดไนท์จัง
    #1,771
    0
  3. #1735 lnwcool (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 4 เมษายน 2554 / 18:08
    รุ้คำตอบของคำถามที่ต้องการู้หมดแล้ว^^
    #1,735
    0
  4. #1541 BicoUe_Darkness (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2552 / 19:52
    ฆ่ากาน โหดจัง มีคว้านเนื้อด้วยหรอ



    หยองนะเนี่ย น่าสงสารการ์เดี้ยนจัง



    เฮ้ออออ



    สู้ๆๆนะเฟรม การ์ไดแอน ไม่สิ



    สู้ต่อไปนะ รานิน การ์เดี้ยน
    #1,541
    0
  5. #1232 ปักษาอัคคี (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 25 เมษายน 2552 / 19:37
    อุแว๊ววววววว TTwTT

    เฟรม เอ๊ย ไม่ใช่สิ
    ต้องเป็นรานินสิถึงจะถูก
    รานินน้อยผู้น่าสงสาร

    แงงงงงงงงง
    #1,232
    0
  6. #1220 sentsu (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 23 เมษายน 2552 / 15:41
    เส้ามากมาย

    เก็นกะน่าสงสาร

    ต้องทนเก้บอารัยไว้คนเดียว



    TTWTT
    #1,220
    0
  7. #1075 Dark_JOKER (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 24 มีนาคม 2552 / 17:58
    ตายแล้ว ตายล้างตระกูล
    สุดยอดลบความทรงจำ
    แถมเสแสร้งเปลี่ยนชื่อซะใหม่

    แต่ก็คิดว่าหนูแมวน้อยๆทำถูก
    อบ่างน้อยก็ดีกว่าให้เฟลมตายไป
    ไม่งั้นขาดใจตายดีก่าเจ้าค่ะ
    ฮุ ฮุ ฮุ
    #1,075
    0
  8. #867 ปีศาจเงา (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2551 / 20:32
    อัพเร็วๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆนะคับ สู้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #867
    0
  9. #866 หัวขโมeไม่LจีEมUoดี้ (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2551 / 20:09

    ทางเดินกับระเบียงมันเหมือนกันที่ไหนล่ะเติ้ล

    #866
    0
  10. #863 neschan (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2551 / 13:18
    เข้าใจค่ะ
    #863
    0
  11. #862 byenarak (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2551 / 04:34
    เข้าใจค่าเข้าใจ
    มาอัพต่อนะ
    เพราะรู้สึกตรงตอนนี้กับที่แล้วๆมาเคยลงแล้วลบไปแล้ว
    ใช่เปล่า??
    #862
    0
  12. #860 CandyEang (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2551 / 20:30
    โฮกกก อดีตรานินช่างน่าเศร้าเหลือเกิน >o<

    อย่างอ่านต่อมากๆ รีบอัพนะคะ ~
    #860
    0
  13. #859 snowdream_fafaza (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2551 / 19:37
    น่าฉงฉาน
    หนูเฟลม เอ๊ะ! หรือจะเรียกว่าหนูรานินดีละ
    แง่ง~!!!
    เอาไงดีเนี่ย
    #859
    0
  14. #858 ราตรีไร้จันทร์ (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2551 / 17:06
    โอ้...พระเอกเรา ช่างน่าสงสาร
    #858
    0
  15. #857 usajtoo (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2551 / 15:56
    เป็นอดีตตที่น่าเศร้ามาก

    น่าสงสารเก็นกะ

    แต่เฟลมเข้มแข็งมาก

    อัพต่อนะ

    สนุกๆมาก
    #857
    0
  16. #856 neschan (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2551 / 13:43
    อดีตที่แสนเศร้า เฮ้อ.....น่าสงสารจัง
    #856
    0
  17. #855 tezuka (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2551 / 12:50
    สงสารเก็นกะอ่ะ ต้องปิดบังความจริงเอาไว้เพื่อรักษาสัจจะ
    #855
    0
  18. #854 sakura_haruhi (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2551 / 12:42

    โอ!!!
    ^o^
    โอ้!! หนุกมาก ชอบจังเลย ขอบคุณที่มาอัพให้น้าค่า
    สู้ๆตายค่า ^^
    เม้นๆค่า...

    #854
    0
  19. #853 GiniizesliOz--* (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2551 / 09:52
    สนุกมากจ้า มาอัพอีกไวๆนะ ^^
    #853
    0