Flame นักรบเพลิงมายา (เปลวเพลิงมายา)

ตอนที่ 49 : มายาที่ 47 การ์เดี้ยน [2] <= [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,657
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    12 พ.ย. 51

 

มายาที่ 47

การ์เดี้ยน [2]

 

ดวงตะวันสาดส่องแสงสีทองทั่วมหานคร ช่วยขับให้พระราชวังหลวงเมืองเอราเดสที่ตั้งตระหง่านกลางเมืองดูสวยงามกว่าเดิมหลายเท่า ตัวพระราชวังสะท้อนแสงตะวันเป็นประกายวาววับสวยงามราวกับอัญมณีล้ำค่า

 

ภายใต้แสงสีทองอบอุ่น ปรากฏเงาคนกลุ่มหนึ่งกำลังมุ่งหน้าตรงไปยังเขตพระราชวังหลวงด้วยความรีบเร่ง เด็กชายตัวน้อยกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามบิดา ก่อนเร่งฝีเท้าขึ้นอีกเพื่อให้ตามความเร็วของผู้ใหญ่ทัน ทหารเฝ้ายามค้อมกายลงทำความเคารพกลุ่มผู้มาเยือนอย่างสุภาพ จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้นเอ่ยข้อความที่ได้รับฝากไว้

 

ท่านฮิเอ็นรออยู่ที่ห้องประชุมกลางขอรับ ทหารยามรายงานขันแข็ง ชายหนุ่มเจ้าตระกูลการ์เดี้ยนผงกหัวรับรู้เบาๆพร้อมมุ่งหน้าตรงไปยังสถานที่นัดพบ ในใจนึกไปต่างๆนานาว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกันนะ ฮิเอ็นถึงได้เรียกพบการ์เดี้ยนทั้งหมดแบบนี้

 

เมื่อไปถึงด้านหน้าห้องประชุมกลาง การ์เดี้ยนทั้งหมดก็แลเห็นร่างขององค์ราชาหนุ่มที่กำลังยืนตีหน้าเครียด ทหารคนสนิทของเขาก็มีสีหน้าเคร่งเครียดไม่แพ้กัน ต่างคนต่างแข่งกันถอนหายใจเฮือกฮาก ชวนให้รู้สึกว่าบรรยากาศรอบกายมันดูหดหู่พิกล

 

ท่านฮิเอ็น อลันเอ่ยเรียกเสียงเนิบนาบ คนถูกเรียกสะดุ้งโหยงหันขวับมองตามต้นเสียง ก่อนถอนหายใจอย่างหนักหน่วง ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนฉายรอยกังวลอย่างเห็นได้ชัด

 

เกิดอะไรขึ้นงั้นหรือขอรับท่านฮิเอ็น ท่านถึงได้เรียกพบพวกข้าทั้งหมดแบบนี้ อลันถามเร่งด้วยความร้อนใจ ทำให้ฮิเอ็นต้องถอนหายใจเฮือกใหญ่อีกรอบ สีหน้าขององค์ราชาหนุ่มดูเครียดจัด และดูเหมือนว่าจะเครียดมากเสียด้วยถึงได้ไม่เห็นรานินที่เดินเตาะแตะตามเรมมา บรรยากาศรอบกายส่อเค้ามาคุชวนให้อึดอัด รานินเบ้หน้าให้กับบรรยากาศที่ไม่คุ้นเคย เก็นกะเห็นดังนั้นจึงหลุดโพล่งออกมาอย่างช่วยไม่ได้

 

“รานิน เจ้าไปเดินเล่นกับข้าดีกว่านะ อยู่ที่นี่มีแต่จะเกะกะเปล่าๆ ผู้ใหญ่เค้าจะคุยกัน” เก็นกะใช้ปากดึงแขนเสื้อของรานินเบาๆ รานินก้มลงมองเก็นกะพร้อมเอียงคอครุ่นคิด

 

“ก็ได้ขอรับ” ไม่นานนักรานินก็พยักหน้าหงึกหงักตอบตกลงอย่างว่าง่าย เก็นกะจึงเดินนำรานินหายไปจากหน้าห้องประชุมกลางอย่างรวดเร็ว เมื่อร่างของทั้งสองหายลับไปแล้ว นายทหารหนุ่มเจ้าของดวงตาสีอาทิตย์อัสดงก็ผายมือไปทางห้องประชุมหรู

 

“เชิญขอรับ”

 

……….

 

“ท่านลินนะอย่าวิ่งสิเจ้าคะ เดี๋ยวจะหกล้มเอานะเจ้าคะ” เสียงร้องเตือนดังแว่วมาแต่ไกล รานินและเก็นกะหันขวับมองหาที่มาของเสียงตามสัญชาตญาณ

 

“ไม่เป็นไรหรอกน่า ข้าไม่หกล้มหรอก” เสียงหวานใสกล่าวตอบพร้อมกับร่างเล็กที่วิ่งทั่กๆมาตามระเบียงทางเดิน และที่สำคัญคือเธอวิ่งโดยไม่หันมามองทางข้างหน้า รานินอ้าปากเหวอเมื่อเห็นลางอันตรายที่กำลังใกล้เข้ามาทุกขณะ

 

“แน่จริงก็ตามข้าให้ทันสิ” เด็กสาวว่าพลางหัวเราะคิกคักเพราะดีใจที่นางกำนัลวิ่งตามเธอไม่ทัน เด็กสาวเอี้ยวตัวหันกลับมามองทางด้านหน้า ทันใดนั้น

 

“เฮ้ย!” รานินเบิกตากว้างตะลึงงัน

 

“ว้าย!” เด็กสาวตัวน้อยหลับตาปี๋

 

โครม!

 

พลั่ก!

 

“โอ๊ย!” รานินหลุดร้องเสียงหลงทันทีที่ก้นกระแทกพื้น ร่างเล็กกลิ้งโค่โล่เหมือนลูกบอลที่ถูกเตะอย่างแรง และดูเหมือนว่าโชคร้ายของรานินจะยังไม่จบลงแค่นั้น ร่างของเด็กสาวล้มกลิ้งหล่นลงมาทับตัวของรานินเสียเต็มรัก ทำเอารานินจุกพูดไม่ออก น้ำตาใสไหลปริ่มขอบตาด้วยความเจ็บปวด

 

“แง้!” แล้วความเจ็บปวดทั้งปวงของรานินก็แปรเปลี่ยนไปเป็นความฉงนทันทีเมื่อเด็กสาวระเบิดเสียงร้องดังลั่น น้ำตาใสไหลอาบแก้มนวลเป็นสาย ทำเอารานินอึ้งพูดไม่ออกไปชั่วครู่ คนที่ควรจะร้องไห้น่าจะเป็นรานินที่โดนล้มทับต่างหาก แล้วไหงเด็กสาวเจ้าของเรื่องถึงได้เป็นคนเป่าปี่แทนเขาล่ะเนี่ย

 

“แง้! เจ็บจังเลย ฮือ” เด็กสาวปล่อยโฮอย่างไม่คิดจะเกรงอกเกรงใจใคร และที่สำคัญเธอยังคงนั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนตัวของรานินที่นอนแผ่โดยไม่ยอมขยับไปไหน รานินตีสีหน้าปุเลี่ยนๆในขณะที่เก็นกะได้แต่ขยับยิ้มเฝื่อนๆ

 

“ฮือๆ แง้!” เสียงร้องไห้ที่ดังขึ้นเรื่อยๆทำให้รานินลนลานทำอะไรไม่ถูก

 

“ทำไงดีล่ะขอรับท่านเก็นกะ” รานินหันไปขอความช่วยเหลือ แต่ความช่วยเหลือที่เก็นกะให้มากลับไม่ได้ช่วยรานินเลยซักนิด

 

“ไม่รู้สิ ข้าไม่เคยเลี้ยงเด็กผู้หญิง” เก็นกะตอบเสียงหนักแน่น รานินหลุดหัวเราะอย่างเบื่อหน่าย นี่เขาควรจะทำยังไงกับเด็กสาวตรงหน้าดีเนี่ย

 

“โอ๋ๆ อย่าร้องนะอย่าร้อง” รานินโบกไม้โบกมือปลอบเสียงอ่อย เด็กสาวหยุดสะอื้นก้มหน้าลงมองรานินนิดหนึ่ง

 

“แง้!” ก่อนจะเริ่มต้นเป่าปี่ต่อ

 

“ง่า อย่าร้องสิ ร้องไห้มากๆเดี๋ยวหน้าก็เหมือนผีหรอก” รานินว่าตะกุกตะกัก แต่แทนที่เด็กสาวจะหยุดร้องไห้ เธอกลับร้องไห้หนักกว่าเก่า

 

“แง้! ไม่เอานะ ข้าไม่อยากมีหน้าเหมือนผี แง้”

 

“ถ้าไม่อยากมีหน้าเหมือนผีก็อย่าร้องไห้สิ”

 

“ก็มันเจ็บนี่นา แง้!

 

“ง่า เออจริงด้วยดูนี่นะ เปลวไฟเอ๋ยจงลุกโชติช่วง” รานินร่ายมนต์เร็วปรื๋อเรียกเปลวเพลิงขึ้นบนฝ่ามือก่อนยื่นไปด้านหน้าเด็กสาว เด็กสาวหยุดร้องไห้พลางกะพริบตาปริบๆ

 

“ดูให้ดีๆนะ เปลวไฟเอ๋ยจงเริงระบำ” ทันทีที่ร่ายเวทย์จบ เปลวเพลิงบนฝ่ามือก็ไหววูบเริงระบำสวยงาม เด็กสาวหยุดสะอื้นพร้อมขยับยิ้มด้วยท่าทีตื่นเต้น

 

“ว้าว” เด็กสาวยกมือขึ้นปาดน้ำตา

 

“ฮึ้บ” รานินสะบัดมือโยนลูกบอลเพลิงขึ้นไปบนอากาศ ลูกบอลเพลิงระเบิดแยกตัวออกจากกันกลายเป็นสะเก็ดไฟสะเก็ดเล็กๆตกร่วงลงเบื้องล่าง มันสวยงามราวกับหิมะสีแดงเพลิง เด็กสาวขยับยิ้มกว้างแล้วเริ่มส่งเสียงหัวเราะคิกคัก

 

“สวยจังเลย อย่างกับหิ่งห้อยแน่ะ” เมื่อเห็นเด็กสาวตรงหน้าเลิกเป่าปี่แล้ว รานินกับเก็นกะก็ถอนหายใจเฮือกอย่างโล่งอก ในที่สุดก็หยุดร้องซักที

 

“นี่ ถ้าหายเจ็บแล้วก็ช่วยลุกขึ้นซักทีสิ ข้าหนักนะ” รานินครางเสียงค่อย เด็กสาวทำตาโตเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ก่อนดีดตัวลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว พวงแก้มขาวนวลขึ้นสีแดงระเรื่อดูน่ารัก

 

“อ๊ะ! โทษที” หลังจากที่เด็กสาวลุกขึ้นแล้ว รานินจึงค่อยยันกายลุกขึ้นพร้อมปัดฝุ่นที่ติดตามเสื้อผ้า เด็กสาวเอียงคอมองรานินและเก็นกะนิ่ง

 

“เจ้าเป็นใครน่ะ ทำไมข้าถึงไม่เคยเห็นหน้าเจ้ามาก่อนเลยล่ะ” เด็กสาวถามเสียงหวาน

 

“ข้าชื่อรานิน การ์เดี้ยน ข้าเพิ่งเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรกน่ะ”

 

“ยินดีที่ได้รู้จักนะรานิน ข้าชื่อลินนะจ้ะ” ลินนะส่งยิ้มหวานให้เพื่อนใหม่ รานินยิ้มรับ

 

ว่าแต่นั่นแมวเจ้าเหรอ ลินนะชี้ไปทางเก็นกะที่ยืนอยู่ตรงเท้ารานิน

 

ข้าชื่อเก็นกะลินนะสะดุ้งเฮือกเผลอกั้นหายใจ

 

ทำไมแมวถึงพูดได้ล่ะ

 

เอาเป็นว่าข้าพูดได้ก็แล้วกัน เก็นกะจบการสนทนาอย่างสั้นห้วน ลินนะพยักหน้าหงึกหงักถึงแม้จะยังงงๆอยู่บ้าง

 

“ท่านลินนะ! เป็นอะไรรึเปล่าเจ้าคะ ข้าได้ยินเสียงท่านร้องไห้” นางกำนัลที่เพิ่งมาถึงพุ่งถลาเข้ามานั่งคุกเข่าข้างลินนะ ก่อนทำการหมุนสำรวจเด็กสาวอย่างละเอียดถี่ถ้วน ลินนะหัวเราะคิก

 

“ข้าไม่เป็นไร” ลินนะยิ้มเผล่ นางกำนัลคนสวยถอนหายใจโล่งอก ถ้าหากลินนะเป็นอะไรไปล่ะก็ ฮิเอ็นได้โกรธเธอเป็นฟืนเป็นไฟแน่

 

“เดลล่า นี่รานินเพื่อนใหม่ข้า ส่วนนี่ก็เก็นกะแมวของรานิน” ลินนะจัดการแนะนำรานินและเก็นกะเสียเสร็จสรรพ นางกำนัลผู้ถูกเรียกว่าเดลล่าค้อมกายลงเล็กน้อย

 

“ยินดีที่ได้รู้จักเจ้าค่ะท่านรานิน”

 

“เดี๋ยวเจ้าจะไปไหนก็ไปนะ ข้าจะไปเล่นกับเพื่อนใหม่ของข้าที่สวนดอกไม้” ลินนะกึ่งบอกกึ่งไล่ เดลล่าทำท่าจะแย้งแต่ก็โดนลินนะส่งสายตาดุๆใส่เสียก่อน นางกำนัลสาวจึงต้องพยักหน้าตอบรับลินนะอย่างจำยอมเพราะไม่กล้าขัดใจเจ้าหญิงของตน

 

“เจ้าค่ะ” กล่าวจบเดลล่าก็หันหลังเดินกลับไปอย่างว่าง่าย ลินนะส่งเสียงหัวเราะคิกคักชอบใจ

 

“เราไปเล่นกันเถอะรานิน เก็นกะก็ด้วยนะ” โดยไม่รอคำตอบรับจากผู้ถูกชวนทั้งสอง ลินนะก็จูงมือพารานินวิ่งไปทางสวนดอกไม้อย่างรวดเร็ว เก็นกะลอบถอนหายใจเบา เด็กๆนี่ร่าเริงกันดีจริงๆ

 

……….

 

            เปลวเพลิงบนคบไฟไหววูบไปมาแผ่วเบา บรรยากาศภายในห้องประชุมหรูอึดอัดและตึงเครียด สรรพเสียงเงียบกริบราวป่าช้ายามค่ำคืน สายตานับสิบๆคู่จับจ้องไปยังองค์ราชาหนุ่มอย่างพร้อมเพรียง

 

            สายข่าวของข้ารายงานมาว่า วันนี้ตอนสามทุ่มตรงอนามันจะส่งดาร์กเดม่อนจำนวน 100 ตนและนักฆ่าอีก 500 คนมาที่นี่เพื่อสังหารข้า เนสตรา แล้วก็ลินนะ สิ่งที่ฮิเอ็นเอ่ยทำให้ลมหายใจของเหล่าการ์เดี้ยนทั้งหลายหยุดชะงัก หัวใจกระตุกวูบแรงเหมือนมีสายลมพัดผ่านในอก เรมกัดฟันกรอด

 

นี่อนามันกะจะพาพวกนักฆ่ามาถล่มเมืองทั้งเมืองรึไงนะ แค่นักฆ่าร้อยคนก็ยั้วเยี้ยกำจัดยากอยู่แล้ว นี่เล่นส่งมาตั้ง 500 คน แถมยังพ่วงดาร์กเดม่อนมาอีกเป็นร้อย งานนี้มีหวังพระราชวังหลวงได้กลายเป็น ซาก พระราชวังหลวงภายในชั่วข้ามคืนแน่

 

ท่านก็เลยอยากให้พวกข้ามาคอยคุ้มครองท่านสินะขอรับ อลันพูดไปพลางพยักหน้าไปพลาง แต่ฮิเอ็นกลับส่ายหน้า

 

ข้าไม่กลัวที่จะต้องตายหรอกนะ แต่ที่ข้าเรียกการ์เดี้ยนมาทั้งหมดก็เพราะข้าต้องการให้พวกท่านคอยคุ้มกันเนสตราแล้วก็ลินนะต่างหาก อีกอย่างหนึ่ง สายข่าวของข้าก็รายงานมาด้วยว่าครั้งนี้อนามันจะมาด้วย ดังนั้นจึงเป็นโอกาสดีที่พวกเราจะได้จับอนามันและทำลายโลกมืดทิ้งซะ

 

เหล่าการ์เดี้ยนผงกหัวหงึกหงักพลางส่งเสียงอือต่ำๆในลำคอ ปรกติอนามันไม่ค่อยจะปรากฏตัวออกมาให้เห็นอยู่แล้ว โอกาสที่จะจับอนามันเลยแทบจะไม่มี แต่ครั้งนี้อนามันกลับปรากฏตัวออกมาให้จับถึงที่ ช่างโชคดีเสียนี่กระไร

 

ว่าแต่ท่านเรียกข้าแล้วก็ท่านพ่อมาทำไมเหรอเจ้าคะ เรเน็นโพล่งถามเสียงสูง เธอและพ่อของเธอเป็นการ์เดี้ยนก็จริงแต่ไม่ได้อยู่ในสายต่อสู้ ทั้งคู่เก่งเรื่องการใช้เวทย์มากกว่า ถ้าหากฮิเอ็นคิดจะให้เธอกับอลันช่วยกันจับอนามันแล้วล่ะก็ นับว่าคิดผิดอย่างมหันต์ทีเดียว เพราะเธอกับอลันจะดีแต่เป็นแค่ตัวถ่วงซะเปล่าๆ

 

ท่านฮิเอ็นต้องการให้ท่านเรเน็นแล้วก็ท่านอลันสร้างกำแพงเวทย์ให้น่ะขอรับ นายทหารเจ้าของดวงตาสีอาทิตย์อัสดงเป็นผู้ตอบคำถาม เรเน็นกับอลันขมวดคิ้วน้อยๆ

 

สร้างกำแพงเวทย์งั้นเหรอ

 

ใช่ ข้าอยากให้ทั้งสองคนสร้างกำแพงเวทย์ที่ห้องของลินนะแล้วก็เนสตราให้หน่อย เพราะข้าเกรงว่าทั้งสองคนจะเป็นอันตรายเวลาที่ข้าไปรับมือพวกโลกมืด ฮิเอ็นถอนหายใจอีกเฮือก เรเน็นพยักหน้าอย่างเข้าใจ เนสตราเป็นองค์ราชินีที่เชี่ยวชาญเวทย์ด้านรักษามาก แต่ถ้าหากพูดเรื่องการต่อสู้ล่ะก็ เด็กสิบขวบก็คงสู้ชนะเธอได้อย่างง่ายดาย ส่วนลินนะก็ยังเป็นเจ้าหญิงตัวน้อยที่ไม่ประสีประสา ดูแลตัวเองยังไม่ได้ ดังนั้นจึงไม่น่าแปลกใจถ้าฮิเอ็นจะเรียกเธอและอลันมาเพื่อสร้างกำแพงเวทย์ให้ทั้งคู่

 

เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ/ขอรับ สองพ่อลูกตอบรับอย่างพร้อมเพรียง ฮิเอ็นจึงคลี่ยิ้มผ่อนคลาย เรเน็นและอลันเป็นนักเวทย์ที่ขึ้นชื่อว่าสร้างกำแพงเวทย์ได้แข็งแกร่งที่สุดในมหานคร ดังนั้นถ้าได้สองคนนี้มาสร้างกำแพงเวทย์ให้ลินนะและเนสตราแล้ว รับรองได้ว่าทั้งคู่ต้องปลอดภัยอย่างแน่นอน

 

ถ้ายังไงคืนนี้ข้าฝากด้วยนะ การ์เดี้ยนทุกคน

 

ขอรับ/เจ้าค่ะ การ์เดี้ยนทั้งหมดค้อมกายลงตอบรับคำขององค์ราชาหนุ่มอย่างพร้อมเพรียง

 

ไว้ใจได้เลยขอรับ ข้าขอรับรองด้วยเกียรติของการ์เดี้ยนเลยว่า คืนนี้ข้าจะต้องจับอนามันได้อย่างแน่นอน เรมทุบอกอย่างมั่นใจ ก่อนจะไอโขลกๆเพราะทุบแรงไปหน่อย เรียกเสียงหัวเราะจากผู้ที่เห็นได้เป็นอย่างดี บรรยากาศตึงเครียดมลายหายไปในพริบตา

 

งั้นข้ากับท่านพ่อขอตัวไปกางกำแพงเวทย์ก่อนนะเจ้าคะ เรเน็นขออนุญาตพร้อมลุกยืน ฮิเอ็นไม่พูดอะไรเพียงแต่พยักหน้าตอบรับอย่างเงียบงัน อลันลุกตามบุตรสาวช้าๆ ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินหายออกไปจากห้องประชุมกลางอย่างเงียบกริบ

 

ถ้างั้นพวกข้าก็ขอตัวไปเดินสำรวจจุดอับทั้งหมดแล้วก็วางแผนกันก่อนนะขอรับ เรมลุกยืนพร้อมด้วยการ์เดี้ยนทั้งหมดที่ลุกตาม

 

อ้อเรม มีอีกเรื่องหนึ่งที่ข้าอยากจะขอร้อง

 

ขอรับ?

 

เรื่องของรานินน่ะ ถ้ารานินโตขึ้น ข้าอยากให้รานินมาเป็นองครักษ์ประจำกายของลินนะจะได้ไหม เรมเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง

 

ได้สิขอรับ ไม่มีเหตุผลอะไรที่ข้าจะต้องปฏิเสธท่านนี่ขอรับ เรมว่าขำๆ

 

ขอบใจเจ้ามากนะเรม

 

ไม่เป็นไรขอรับ เรมค้อมกายทำความเคารพอย่างสุภาพ การ์เดี้ยนทั้งหมดค้อมกายลงตามผู้นำ ก่อนเดินหายไปจากห้องประชุมอย่างรวดเร็ว

 

..........

 

            ดวงอาทิตย์ยามอัสดงทอแสงอ่อนแรง ท้องฟ้ายามเย็นที่มักจะมีสีแดงอมส้มกลับมัวหมองอย่างน่าประหลาด เก็นกะเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าก่อนตีหน้าฉงน

 

            ลางร้ายงั้นเหรอเก็นกะหรี่ตาใช้ความคิด สภาพอากาศของเอราเดสในตอนนี้คือลางร้ายชัดๆ ปรกติท้องฟ้ายามเย็นของมหานครมักจะสวยงาม แต่วันนี้มันกลับหมองมัว สายลมที่มักจะพัดพาอย่างอ่อนโยนกลับกลายเป็นสายลมที่พัดกระหน่ำแรงราวพายุขนาดย่อมๆ รานินและลินนะที่นั่งเล่นอยู่กลางสวนดอกไม้ยกมือขึ้นบังหน้าเมื่อสายลมพัดวูบ ดอกไม้ใบหญ้าโดนสายลมพัดใส่จนหักโค่น เศษทรายฟุ้งกระจายจนต้องหลับตาแน่น

 

            โอ๊ย!” รานินหลุดร้องอย่างตกใจพร้อมกับยกมือขึ้นจับแก้มด้านซ้าย พลันสัมผัสได้ถึงของเหลวสีแดงใสที่ไหลซึมออกมาจากรอยแผล รานินขมวดคิ้ว

 

            ทำไมเลือดถึงออกได้ล่ะ พอพูดจบก็ใช้หลังมือเช็ดเลือดแรงๆ เก็นกะขมวดคิ้วมุ่น ทำไมอยู่ๆสายลมถึงได้พัดแรงถึงขนาดเฉือนผิวหนังได้ล่ะ ต้องมีอะไรผิดปรกติแน่ๆ เพราะปรกติสายลมของมหานครเป็นสายลมที่อ่อนโยน ไม่ใช่สายลมที่กรรโชกรุนแรงแบบนี้

 

            คงโดนสายลมบาดเอาล่ะมั้ง เก็นกะหลับตาพึมพำร่ายเวทย์ สายลมพัดแผ่วเบา บาดแผลที่เหมือนโดนของมีคมกรีดที่แก้มซ้ายสมานตัวเข้าหากันอย่างแช่มช้า

 

            สายลมพัดกระหน่ำแรง ทำเอาเด็กน้อยทั้งสองและเจ้าแมวดำเกือบปลิวไปตามสายลม ท้องฟ้ามืดสลัวลงเรื่อยๆ ฝูงกาบินวนเหนือน่านฟ้าส่งเสียงร้องแปลกหูชวนขนลุก

 

            แปลกจังเลย ปรกติท้องฟ้าตอนเย็นมันต้องสวยกว่านี้สิ ลินนะเอียงคอมองท้องฟ้าสายตาละห้อย น่านฟ้าเหนอศีรษะวันนี้ให้ความรู้สึกเศร้าสร้อยชอบกล ไม่รู้ว่าทำไม แต่เพียงแค่มองท้องฟ้ามันก็รู้สึกเศร้าแล้ว

 

            ท่านลินนะ!” เสียงตะโกนของเดลล่าดังแว่วมาตามสายลม เรียกให้เจ้าของชื่อเอี้ยวตัวกลับไปมองแทบจะในทันที ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนแลเห็นนางกำนัลสาววิ่งฝ่าสายลมมาโดยมีสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก

 

            มีอะไรเหรอเดลล่า

 

            ท่านเนสตราให้ข้ามาตามท่านกลับเข้าไปข้างในเจ้าค่ะ ลมแรงขนาดนี้อีกเดี๋ยวพายุก็คงจะเข้าแล้ว หากยังอยู่ข้างนอกอาจจะมีอันตรายได้นะเจ้าคะ ลินนะหันมองรานินกับเดลล่าสลับกันไปมา

 

            แต่ข้ายังเล่นกับรานินไม่เต็มอิ่มเลยนี่นา ขอข้าเล่นต่ออีกหน่อยไม่ได้เหรอ ลินนะว่าพลางส่งสายตาออดอ้อน สายลมพลันพัดกรรโชกแรงพร้อมกับเสียงฟ้าฝ่าที่ดังสนั่น

 

            เปรี้ยง!!!

 

            กรี๊ด!” ลินนะสะดุ้งตัวโยนหลับตาปี๋โผเข้ากอดรานินที่นั่งอยู่ใกล้ๆ รานินที่ไม่ทันได้ตั้งตัวจึงหงายท้องตึงนอนแผ่หรา

 

            อ๋อย รานินครางเสียงอ่อย ในหัวยังคงมึนตึ้บเพราะแรงกระแทกเมื่อครู่ พอทุกอย่างสงบลง ลินนะก็ปรือตาขึ้นอย่างหวาดๆ

 

            อ๊ะ! โทษที ลินนะเด้งตัวลุกขึ้น รานินจึงค่อยๆยันกายลุกขึ้นตาม เด็กชายตัวน้อยตีหน้ายู่ ทำไมวันนี้มันถึงได้โชคร้ายนักนะ โดนล้มทับทั้งวันเลยให้ตายสิ

 

            เห็นไหมเจ้าคะท่านลินนะว่าข้างนอกมันอันตราย พวกเรารีบกลับเข้าไปอยู่ข้างในห้องกันเถอะเจ้าค่ะ

 

            นั่นสิ ข้าว่าเจ้ากลับไปกับเดลล่าดีกว่านะ เก็นกะแนะแกมสั่ง ลินนะส่ายหัวดิก

 

            ไม่เอาๆ ข้าอยากเล่นกับรานินต่อนี่นา

 

            แต่ว่า... เดลล่าเอ่ยเหมือนกำลังหนักใจ

 

            ลินนะ ข้าว่าเจ้ากลับไปกับท่านเดลล่าดีกว่านะ เพราะข้าเองก็อยากกลับบ้านแล้วเหมือนกัน รานินหันไปพูดกับลินนะหลังจากเงียบมานาน ลินนะนิ่งไปเหมือนกำลังชั่งใจ

 

            แต่ข้าอยากเล่นกับเจ้าต่อนี่ นานๆทีถึงจะได้มีเพื่อนเล่นซักที

 

            ไว้วันหลังข้ามาเล่นกับเจ้าใหม่ก็ได้

 

            จริงนะ เจ้าหญิงตัวน้อยถามเสียงตื่นเต้น รานินพยักหน้าหงึกหงัก

 

            อืม

 

            สัญญานะ ลินนะยิ้มกว้าง มือเรียวเล็กชูขึ้นยื่นนิ้วก้อยส่งให้รานิน

 

            อื้ม ข้าสัญญา รานินเกี่ยวก้อยสัญญาตอบลินนะ เดลล่าค้อมกายลงทำความเคารพรานินน้อยๆตามมารยาท ก่อนจูงมือลินนะเดินหายไปทางพระราชวังหลวงฝั่งตะวันออก รานินมองตามแผ่นหลังของทั้งคู่จนกระทั่งลับสายตา

 

            รานิน พวกเราเองก็ไปกันบ้างเถอะ เก็นกะเรียก รานินขยับยืนก่อนพยักหน้าอย่างเงียบๆ สายลมพัดกรรโชกแรงขึ้นเรื่อยๆ ท้องฟ้ามืดสลัวน่ากลัว ฝูงกาบินวนเหนือน่านพลางฟ้าส่งเสียงร้องน่ารังเกียจ หมู่เมฆดำทะมึนเคลื่อนตัวแช่มช้า ดวงตะวันลาลับขอบฟ้า มหานครตกอยู่ใต้ความมืดมิดอย่างรวดเร็ว

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,947 ความคิดเห็น

  1. #1884 baby (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2555 / 13:28
    สนุกมาก
    #1,884
    0
  2. #1843 I'm sone M.Seo >O< (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 28 มีนาคม 2555 / 23:11
    โห คู่นี้ แต่เด็กเลย *O*
    #1,843
    0
  3. #1768 Ninzile (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2554 / 10:58
    คุนเคยไหม....
    อิจฉาเด็ก!!! โฮกๆๆๆ(ร้องไห้)
    ทำไมดวงดีงี้อ๊า ฮึกๆๆๆๆๆ
    เจอเฟลมน้อยๆแต่เด็ก ชะตาผูกคิดกัน กรี๊ดกร๊าดๆ
    <33
    #1,768
    0
  4. #1733 lnwcool (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 4 เมษายน 2554 / 17:31
    โห่...รักแท้ตั้งแต่เด็กเลยนี่หว่า...
    #1,733
    0
  5. #1652 gop (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2553 / 14:01
    พิมพ์ตกหล่นอีกแล้วนะ
    #1,652
    0
  6. #1540 BicoUe_Darkness (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2552 / 13:51
    สุดยอดค่ะ



    เนื้อคู่ๆๆ



    น่ารัก



    อิอิ
    #1,540
    0
  7. #1335 ทายาทรัตติกาล (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2552 / 16:09
    ขอโทษครับ (-.-)

    อ่านจบไปนานแล้วแต่เพิ่งมาเม้นหั้ย

    ขออภัยอย่างแรง

    เอ่อ..ขอถามหน่อยนะขอรับ

    ลินนะเจอกับรานินตอน 3 ขวบ

    แล้วพอมาเจอกันอีกครั้ง(เฟลม)ทำไมจำไม่ได้อ่ะ

    รู้นะ ว่า 3 ขวบมันเด็กอยู่ แต่มันน่าจะมีเค้าๆว่าเคยเจอกันมาก่อนนี่นา

    ช่วยตอบด้วยนะขอรับ #o#
    #1,335
    0
  8. #1216 Sentsu (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 22 เมษายน 2552 / 23:30
    ลินนะซุ่มซ่ามตั้งกะเดกเล้ย





    *~*

    แต่ก้อน่ารักดีนะ

    หุหุ

    >///<

    #1,216
    0
  9. #1073 Dark_JOKER (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 24 มีนาคม 2552 / 16:49
    พระเจ้าสวีทแต่เด็กเลย
    สมแล้วทีดวงเหมาะที่จะเป็นแฟน
    กันในตอนดต 

    แถมเฟรมยังจะต้องเป็น
    คนคอยอยู่ข้างกายเจ้าหญิงลินนะ
    อีกด้วย โรแมนส์ขนานแท้เจ้าค่ะ
    ฮุ ฮุ ฮุ
    #1,073
    0
  10. #800 >>night_girl<< (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2551 / 20:47
    โหะๆ เจอกันมาก่อนด้วย
    โรแมนติกแท้
    อัพๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #800
    0
  11. #799 หัวขโมeไม่LจีEมUoดี้ (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2551 / 20:30

    อาพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพ

    #799
    0
  12. #796 GiniizesliOz--* (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2551 / 18:17
    สนุกมากจ้า จะมีการ์เดี้ยน [3] มะเนี่ย หุหุ รออยู่นะค้าฟ ^^ ...
    #796
    0
  13. #790 neschan (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2551 / 09:20
    เคยเจอกันตอนเด็กๆด้วยหรอเนี่ย ฮิฮิ
    #790
    0
  14. #789 หัวขโมeไม่LจีEมUoดี้ (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2551 / 22:19
    เกิดเรื่องอะไรขึ้นนะ
    #789
    0
  15. #788 wiew (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2551 / 21:17
    อยากรอรวมเล่มเหมือนกัน = =;; แต่รอไม่ไหวเลยมานั่งอ่านเนี้ยแหละ อัพต่อๆ ค่า
    #788
    0
  16. #787 เด็กเทศบาล (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2551 / 18:16
    ลินนะน่ารักจังเลย

    เฟลมก็ดัวย

    อัพต่อเร็วๆนะ

    เรารออยู่
    #787
    0
  17. #786 WhitEPhanToM (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2551 / 17:32
    อยากเห็นหน้าเฟลมตอนเด็กจริงๆเหอะๆ(เสียงหื่นๆ ลายกินเด็กเริ่มออก)
    เหอๆ
    ใครพอจะจัดให้น้องแฟคนสวยได้มั่งม้ายค้า~ >0< ; {♥)
    #786
    0
  18. #785 _faie_ (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2551 / 14:41
    ว๊าว.....ชีวิตวัยเด็กของเฟรม

    เหอๆๆๆ..เจอกันแต่เด็กเหรอคู่นี้ แหมจะเรียกว่าอะไรดีล่ะ พรหมลิขิตเหรอ...อิๆๆๆๆ

    อัพต่อเร็วๆน๊า แล้วจะรออ่านต่อค่ะ
    #785
    0
  19. #783 usajtoo (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2551 / 21:11
    อัพต่อไวๆนะ

    รออ่านอยู่
    #783
    0