Flame นักรบเพลิงมายา (เปลวเพลิงมายา)

ตอนที่ 47 : มายาที่ 45 รานิน การ์เดี้ยน <= [100%] + ตอบเม้นท์รอบที่ 3 =[]=

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,427
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    28 ต.ค. 51

 

มายาที่ 45

รานิน การ์เดี้ยน

 

            นาฬิกาไม้เรือนใหญ่ภายในคฤหาสน์หรูตีบอกเวลาเที่ยงคืนตรง หมู่เมฆสีดำทึมทึบลอยหนาบนฟากฟ้าคืนเดือนมืด พายุฝนกระหน่ำซัดอย่างบ้าคลั่ง หยาดฝนที่ตกกระทบโดนตัวคฤหาสน์และกระจกหน้าต่างส่งเสียงคล้ายเสียงร้องโหยหวนของสายลม กระจกหน้าต่างบานใหญ่แตกเพล้ง และตามมาด้วยร่างของนักฆ่านับสิบที่กระโจนบุกเข้าไปในคฤหาสน์อย่างองอาจ

 

            แสงไฟในคฤหาสน์หลังใหญ่สว่างพรึ่บขึ้นอย่างรวดเร็ว เกิดเสียงเอะอะโวยวายกันยกใหญ่ มีเสียงกรีดร้องอย่างโหยหวนทรมานของผู้คนดังขึ้น และตามมาด้วยกลิ่นคาวเลือดที่เหม็นคละคลุ้งชวนให้รู้สึกสะอิดสะเอียน

 

            เสียงร้องไห้อย่างหวาดกลัวเป็นของเด็กชายตัวน้อย ชายหนุ่มนักฆ่าผู้มีดวงตาสีขี้เถ้าขุ่นมัวค่อยๆย่างกรายเข้าไปใกล้เด็กชายตัวน้อยที่นั่งอยู่บนพื้นบ้าน ผิวสีขาวเนียนของเด็กน้อยเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนและมีเลือดสีแดงเข้มไหลซึมซิบๆ

 

            ไม่ว่าคนในบ้านจะพยายามฝ่าดงนักฆ่าเข้าไปช่วยเด็กชายตัวน้อยอย่างไร ความพยายามของทุกคนก็ไร้ผล ทุกๆคนโดนเหล่านักฆ่าฆ่าทิ้งอย่างโหดเหี้ยม ไร้ซึ่งความเมตตา ไร้ซึ่งความปรานี

            นักฆ่าหนุ่มแสยะยิ้มโหดเหี้ยม มีดสั้นในมือถูกเงื้อขึ้นสูงและวาดลงมาอย่างรวดเร็วหมายตัดศีรษะของเด็กน้อย แต่สิ่งที่มีดสั้นกรีดลึกลงไปนั้นกลับไม่ใช่สิ่งที่นักฆ่าหนุ่มหมายไว้

 

            มีดสั้นปักลึกลงไปในอกซ้ายของผู้เป็นบิดาอย่างแม่นยำ ดวงตาสีแดงเพลิงซึ่งเหมือนกับเด็กน้อยเบิกกว้างอย่างตื่นตะลึง นักฆ่าหนุ่มกระชากมีดสั้นกลับอย่างไร้เยื่อใย

 

รานิน...พ่อขอโทษ...ชายหนุ่มเค้นพลังเฮือกสุดท้ายเปล่งคำพูดที่แสนบางเบา ก่อนที่ร่างหนาของผู้เป็นบิดาล้มลงแล้วแน่นิ่งไป เลือดสีแดงเข้มไหลเจิ่งนองพื้นกระเบื้องสีครีม นักฆ่าหนุ่มเตะร่างสูงใหญ่ทิ้งอย่างเลือดเย็น

 

            “นี่น่ะหรือคือเรม การ์เดี้ยน ตายได้น่าทุเรศชะมัด” นักฆ่าหนุ่มเอ่ยดูแคลนเสียงขึ้นจมูก ดวงตาสีขี้เถ้าขุ่นมัวหันกลับมาจับจ้องที่ร่างของเด็กน้อยเบื้องหน้าอีกครั้ง

 

            ปรากฏร่างของแมวดำซึ่งน่าจะเป็นสัตว์เลี้ยงประจำบ้านยืนคั่นกลางระหว่างเด็กชายตัวน้อยกับนักฆ่าหนุ่มที่กำลังเยื้องกรายเข้ามา มันขู่ฟ่อแยกเขี้ยวกว้างอย่างโกรธแค้น สมาชิกทุกคนในคฤหาสน์หลังนี้ล้วนสิ้นลมแล้ว มีเพียงตัวของมันกับเจ้านายตัวน้อยเท่านั้นที่ยังคงมีชีวิตอยู่

 

            หลังจากร้องไห้มานาน เด็กชายตัวน้อยเจ้าของเรือนผมสีแดงเพลิงที่ยาวยุ่งเหยิงก็ยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาแรงๆ ดวงตาสีแดงเพลิงฉายแววกร้าวดูไม่สมกับเป็นเด็กที่มีอายุเพียงแค่สามขวบเท่านั้น เด็กชายตัวน้อยเอื้อมมือไปหยิบมีดสั้นที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นรองเท้าคู่จิ๋วออกมากำไว้แน่น

 

            นักฆ่าหนุ่มผู้เป็นหัวหน้าทีมลอบสังหารแสยะยิ้มกว้าง มีดสั้นในมือถูกเงื้อขึ้นสูงอีกครั้ง แววตาของเขาไม่มีเค้าความสงสารเลยแม้แต่น้อย เด็กชายตัวน้อยส่งเสียงร้องไม่เป็นภาษาพร้อมกับถีบเท้าวิ่งเข้าใส่นักฆ่าหนุ่มอย่างรวดเร็ว เร็วจนนักฆ่าหนุ่มป้องกันตัวไม่ทัน มีดสั้นเล่มเล็กของเด็กชายตัวน้อยแทงทะลุต้นขาของนักฆ่าหนุ่มจนมิดด้าม เลือดสีแดงสดไหลทะลักจนชุ่มขากางเกงสีดำสนิท

 

            นักฆ่าหนุ่มสบถอย่างอารมณ์เสียก่อนจะกระชากคอเสื้อของเด็กน้อยอย่างแรง ร่างเล็กห้อยต่องแต่งลอยอยู่กลางอากาศอย่างน่าหวาดเสียว มือเล็กจับข้อมือของนักฆ่าหนุ่มแน่นเพื่อกันไม่ให้ตนเองตกลงไป

 

            ปล่อยรานินเดี๋ยวนี้นะอนามัน!” เจ้าแมวดำตะโกนลั่นสุดเสียง แต่นักฆ่าหนุ่มกลับทำหูทวนลม เขาไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดของมันเลยซักนิด เจ้าแมวดำกู่ร้องอย่างโกรธาพลางกระโจนเข้าใส่นักฆ่าหนุ่ม นักฆ่าหนุ่มก้าวถอยฉากออกมานิด พลันหมุนตัวเตะร่างเล็กของเจ้าแมวดำจนกระเด็นไปไกล เจ้าแมวดำกระอักเลือดนอนหมอบหมดสภาพ

 

            นักฆ่าหนุ่มเลื่อนมีดสั้นลงมาวางพาดไหล่เหยื่อตัวน้อย เหล่านักฆ่าลูกทีมต่างพากันส่งเสียงหัวเราะอย่างสนุกสนานเมื่อเห็นเจ้านายของตนกำลังจะฆ่าเด็กไร้ทางสู้ เด็กชายตัวน้อยนามว่ารานินเริ่มร้องไห้อีกครั้งเพราะความหวาดกลัวที่เข้าเกาะกุมจิตใจ น้ำตาใสไหลอาบแก้มสีขาวนวลจนเปียกชื้น

 

            นักฆ่าหนุ่มที่เจ้าแมวดำเรียกว่าอนามันกดมีดสั้นลงหวังปลิดชีพรานิน คมมีดกรีดเนื้อจนเลือดไหลซึม ร่างเล็กของรานินดิ้นพล่านไปมาอย่างไม่ยอมแพ้ อนามันกดมีดสั้นลงลึกมากกว่าเดิม รานินกู่ร้องสุดเสียง

 

            เปลวเพลิงสีแดงฉานลุกโชติช่วงและพุ่งตรงเข้าใส่ร่างของอนามันอย่างรวดเร็ว ร่างของนักฆ่าหนุ่มลอยกระเด็นไปไกลจากแรงปะทะของเปลวเพลิง มีดสั้นร่วงหล่นจากมือส่งเสียงดังแสบแก้วหู เด็กน้อยนามรานินหล่นลงไปกองอยู่กับพื้น แต่กลับลุกขึ้นยืนได้อีกครั้งอย่างรวดเร็วราวกับร่างกายไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดใดๆทั้งสิ้น ดวงตาสีแดงเพลิงของรานินไร้ซึ่งแววตาใสดั่งที่เคยมี

 

            อนามันดีดกายลุกขึ้นยืนพร้อมกับสั่งให้นักฆ่าใต้คำบัญชาทั้งหมดพุ่งเข้าใส่รานิน เจ้าแมวดำเบิกดวงตาสีทองกว้าง แต่รานินกลับไม่รู้สึกอะไร เด็กน้อยยื่นมือขวาของตนออกไปด้านหน้าก่อนจะกล่าวอะไรยาวยืดด้วยเสียงที่แผ่วเบาจนจับใจความไม่ถูก

 

            เหล่านักฆ่าที่พุ่งเข้าไปหารานินหยุดชะงักกึก แรงกดดันมหาศาลไหลทะลักออกมาจากร่างเด็กน้อยวัยสามขวบ ไม่เพียงแค่แรงกดดัน แต่จิตสังหารก็มีมากมายจนน่าใจหายเช่นกัน อนามันเบิกดวงตาสีขี้เถ้ากว้างพลางกระโดดถอยหลัง เปลวเพลิงสีแดงเข้มลุกโชนออกมาจากร่างของรานิน จากนั้นเปลวเพลิงก็เริ่มลามไปติดที่อื่น ไม่นานนัก คฤหาสน์ทั้งหลังก็กลายเป็นทะเลเพลิงท่ามกลางพายุฝนที่กำลังกระหน่ำซัด

 

            เด็กน้อยนามรานินขยับยิ้มบาง ดวงตาสีแดงเพลิงไหววูบและกลับมามีแววตาใสอีกครั้ง รอบๆกายของเด็กน้อยเต็มไปด้วยเปลวเพลิงสีแดงฉานน่ากลัว ศพของนักฆ่าทั้งหลายนอนระเกะระกะอยู่บนพื้นคฤหาสน์หลังใหญ่ แต่นักฆ่าหนุ่มเจ้าของดวงตาสีขี้เถ้ายังคงยืนอยู่เบื้องหน้ารานิน ลมหายใจของอนามันหอบระรัว เจ้าแมวดำกัดฟันฝืนทนความเจ็บปวดเดินมายืนอยู่ข้างกายรานิน ดวงตาสีทองจ้องอนามันนิ่ง

 

            เด็กชายตัวน้อยเริ่มรู้สึกว่าร่างกายของตนนั้นหนักอึ้ง ดวงตาสีแดงเพลิงคู่สวยค่อยๆปรือลงทีละน้อย นักฆ่าหนุ่มแสยะยิ้มพร้อมกับค่อยๆสาวเท้าเข้ามาใกล้ ร่างเล็กของรานินล้มลงกับพื้น ดวงตาสีแดงเพลิงปิดลง เสียงรอบกายแผ่วเบาและจางหายไปพร้อมกับสติที่เลือนราง

 

……….

 

            เฮือก!!!

 

            เฟลมสะดุ้งเฮือกลุกพรวดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว พลันงอตัวลงไปอีกครั้งเพราะบาดแผลที่ท้องนั้นเจ็บตึง มิดไนท์ที่นั่งเฝ้าเฟลมอยู่ด้านข้างเตียงสีขาวสะอาดถึงกับสะดุ้งกลั้นหายใจ ดวงตาสีทองอร่ามของเจ้าแมวดำฉายรอยตกใจปนปิติ

 

            เฟลม! เจ้าฟื้นแล้ว!” มิดไนท์ร้องเสียงหลงอย่างยินดี ก่อนเอียงคอลงเล็กน้อยด้วยความฉงน ตามร่างกายของเฟลมเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อที่ไม่น่าจะมีเพราะอากาศภายในห้องนั้นค่อนข้างเย็น ลมหายใจของเฟลมหอบแรง ดวงตาสีแดงเพลิงเบิกกว้างเหมือนกำลังตกตะลึง

 

            เป็นอะไรไปเฟลม เจ้าแมวดำส่งคำถามเสียงเบา เฟลมหันมองมิดไนท์ ดวงตาสีแดงเพลิงไหววูบ ร่างหนาคู้ลงราวเด็กน้อยที่กำลังหวาดกลัว มือทั้งสองข้างถูกยกขึ้นกุมขมับอย่างรวดเร็ว

 

            ปวด...หัว...อึก!” เด็กหนุ่มครางเสียงทรมาน เหงื่อเย็นไหลซึมชื้นทั่วร่างกาย มิดไนท์กระโดดขึ้นไปนั่งบนตักของเฟลม ก่อนจะเงยหน้าเลียแก้มของเด็กหนุ่มอย่างแผ่วเบา

 

            สัมผัสสากๆของลิ้นที่เลียแก้มทำให้หัวใจที่กำลังเต้นระรัวของเฟลมค่อยๆกลับมาเต้นในจังหวะปรกติ มิดไนท์ถอนหายใจยาว

 

            ฝันร้ายงั้นเหรอ มิดไนท์เอ่ยถามเสียงเครียด เฟลมพยักหน้าน้อยๆเป็นการตอบรับ ในหัวมึนตึงขาวโพลน ภาพความฝันที่แสนน่ากลัวยังคงปรากฏอย่างชัดเจนในสมอง ซากศพนับไม่ถ้วนที่นอนเรียงรายรอบกาย เปลวเพลิงสีแดงฉานที่เผาผลาญทุกๆสรรพสิ่งที่ขวางหน้า คฤหาสน์หลังใหญ่ที่กลายเป็นทะเลเพลิงท่ามกลางพายุฝนอันแสนบ้าคลั่ง

 

            อึก! ปวดหัวชะมัด แขนและมือที่กุมศีรษะของเฟลมสั่นเกร็ง ร่างหนาคู้กายลงพลางสั่นเทา เส้นผมสีแดงเพลิงซึมชื้นไปด้วยหยาดเหงื่อเย็นๆ ดวงตาสีแดงเพลิงไหววูบคล้ายกำลังสับสน มิดไนท์กัดฟันกรอด

 

            เฮ้! มีใครอยู่ข้างนอกบ้าง! เอายาระงับปวดมาให้ข้าที!” มิดไนท์ตะโกนสั่งเร็วรัว เฟลมที่นั่งคู้กายอยู่เบื้องหน้าส่งเสียงครางอย่างทรมาน เด็กหนุ่มรู้สึกปวดหัวอย่างรุนแรง รุนแรงจนเหมือนหัวกำลังจะปริแตก

 

            อึก!” เฟลมขบริมฝีปากฝืนทนความเจ็บปวด ภาพความฝันที่แสนน่ากลัวตราตรึงอยู่ในความทรงจำแน่น ทั้งๆที่เมื่อก่อนเคยฝันอย่างนี้ก็หลายครั้ง และทุกครั้งเมื่อตื่นขึ้นมาภาพความฝันก็จะจางหายไปจากความทรงจำ แต่ครั้งนี้มันกับตราตรึงแน่น และภาพที่เห็นก็ชัดเจนจนน่ากลัว

 

            เร็วเข้า! เอายาระงับปวดมาให้ข้าที!” มิดไนท์ตะโกนสั่งอีกครั้ง เสียงฝีเท้าดังขึ้นติดๆกัน ประตูไม้บานหนาถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง และร่างของลินนะก็พุ่งพรวดเข้ามาภายในห้อง

 

            เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะท่านมิดไนท์! อ๊ะเฟลม! เจ้าฟื้นแล้วเหรอ!” ลินนะร้องอย่างตกใจ

 

            ลินนะ! เจ้าช่วยไปเอายาระงับปวดมาให้เฟลมที! เร็วเข้า!” มิดไนท์เอ่ยสั่งเร็วรัว ลินนะพยักหน้ารับคำทั้งๆที่ยังงงงวยอยู่บ้างเล็กน้อย ร่างเล็กหันหลังวิ่งหายไปจากสายตาอย่างรวดเร็ว

 

อึก! ปวด..หัว... เฟลมกุมขมับแน่นพลางคู้กายลงมากกว่าเก่า แขนแข็งแรงเกร็งกระตุกจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน เสียงที่หลุดออกมาจากลำคอแหบพร่า ร่างกายสั่นเทิ้มราวเด็กน้อยที่ต้องอยู่ท่ามกลางความมืดมิดเพียงคนเดียว

 

ท่านมิดไนท์! ได้ยาระงับปวดแล้วเจ้าค่ะ!” ลินนะวิ่งเข้ามาด้วยท่าทีลนลานพร้อมกับยาระงับปวดและแก้วน้ำในมือ โดยมีจานา โอริ กาโอ เปมิน ทัสและสองแฝดวิ่งตามเข้ามาติดๆ ใบหน้าของทั้งเจ็ดฉายรอยกังวลเมื่อเห็นอาการของเฟลมที่นั่งคู้กายอยู่บนเตียง

 

ส่งมันให้เฟลมเร็วเข้า!” ลินนะยื่นส่งยาระงับปวดให้เด็กหนุ่ม เฟลมฝืนทนความทรมานรับยามาจากลินนะก่อนกลืนมันลงไปอย่างรวดเร็ว อาการปวดหัวทำให้เฟลมอยากจะคลั่ง

 

เวลาผ่านไปไม่นานยาระงับปวดก็เริ่มออกฤทธิ์ เฟลมรู้สึกว่าอาการปวดหัวนั้นทุเลาลงจนแทบไม่รู้สึก แต่ในสมองก็ยังมึนตึงเหมือนโดนใครตีหัวแรงๆ ภาพความฝันติดแน่นอยู่ในส่วนลึกของความทรงจำ ความฝันนั้นชัดเจนจนเฟลมรู้สึกเหมือนตนเองเป็นส่วนหนึ่งของความฝันนั้นด้วย

 

เมื่ออาการดีขึ้น เฟลมก็กวาดสายตามองไปรอบๆกายอย่างพิจารณา ลินนะนั่งอยู่ข้างกายเฟลม ส่วนเปมิน กาโอ ทัสและสองแฝดนั่งล้อมเตียงเอาไว้ และจานากับโอริก็ยืนอยู่ที่ประตูหน้าห้อง

 

ห้องที่เฟลมพักอยู่เป็นห้องที่ค่อนข้างใหญ่ เตียงที่เฟลมนอนเป็นเตียงขนาดสองคนนอน ผ้าปูเตียงมีสีขาวสะอาดเหมือนสีของหิมะ ผนังห้องมีสีฟ้าอ่อนชวนสบายตา ข้าวของเครื่องใช้และของประดับในห้องล้วนแต่เป็นของที่มีราคาและสวยงาม

 

เฟลมขยับกายคลายความเมื่อยล้า พลันสะดุ้งโหยงเพราะแผลที่ท้องเจ็บตึง ลมหายใจที่ถูกผ่อนออกมาร้อนผะผ่าวด้วยพิษของไข้ เด็กหนุ่มรู้สึกว่าร่างกายหนักอึ้งจนยากจะขยับเขยื้อน

 

หายปวดหัวรึยัง ลินนะส่งคำถามด้วยเสียงเจือเค้าเป็นห่วง เฟลมพยักหน้าน้อยๆ

 

อือ ดีขึ้นเยอะแล้วล่ะ เฟลมตอบกลับด้วยเสียงที่แหบแห้ง

 

ที่นี่... ที่ไหนน่ะ

 

ที่นี่ก็คือพระราชวังหลวงของเมืองเคนตาเซียยังไงล่ะ ข้าให้กาโอพาเจ้ามารักษาตัวที่นี่ มิดไนท์เอ่ยตอบคำถามพลางกระโดดลงมาจากตักของเฟลม

 

พวกข้าเป็นห่วงเจ้ามาเลยรู้ไหม เจ้าเล่นหลับไปตั้งสามวันเต็มๆแน่ะ นีออนเอ่ยพลางสูดน้ำมูกฟืด นีโอขยี้หัวน้องสาวอย่างเอ็นดู

 

ข้าหลับไปสามวันเลยเหรอ เสียงของเฟลมยังคงแหบแห้ง ลินนะจึงรินน้ำแล้วส่งให้เฟลม

 

อื้ม ตอนแรกพวกข้านึกว่าเจ้าจะไม่ฟื้นแล้วด้วยซ้ำ มีแผลลึกซะขนาดนั้นแถมยังโดนพิษอีก แต่ในที่สุดเจ้าก็ฟื้น เจ้านี่อึดใช้ได้เลยนะ เปมินว่าเสียงกลั้วหัวเราะ เฟลมขยับยิ้มเจื่อน

 

ขอโทษนะที่ทำให้เป็นห่วง

 

ไม่เห็นต้องขอโทษเลย เพื่อนกันก็ต้องห่วงกันสิ ใช่ไหมพี่จานา พี่โอริ กาโอหันไปถามสองเจ้าชายหนุ่มที่ยืนเก๊กอยู่ข้างๆประตูไม้ ทั้งสองทำหน้าคล้ายเด็กโดนบังคับให้กินผักก่อนจะพยักหน้าให้กาโออย่างขอไปที

 

ว่าแต่เมื่อกี้เจ้าเป็นอะไรไปเหรอ ทำไมอยู่ดีๆถึงได้ปวดหัวรุนแรงขนาดนั้นล่ะ ลินนะว่าเสียงเบาในขณะที่รับแก้วน้ำคืนจากเฟลม เฟลมรู้สึกเหมือนมีก้อนน้ำแข็งมาจุกอยู่ตรงคอ

 

            ข้าฝันน่ะ

 

            ฝัน? อย่าบอกนะว่าเจ้าฝันถึงความฝันนั่นอีกแล้วน่ะ กาโอตั้งข้อสังเกตเสียงเครียด เฟลมผงกหัวเบาๆ

 

            ตลอดระยะเวลาเกือบหนึ่งปีที่ผ่านมา ทัสกับกาโอจำได้ว่าเฟลมมักจะฝันแบบนี้เสมอ และทุกๆครั้งที่เฟลมฝันเฟลมก็จะสะดุ้งตื่นขึ้นมาโดยมีเหงื่อแตกพลั่กทุกครั้ง แต่เมื่อถามว่าเฟลมฝันถึงอะไร เฟลมก็มักจะบอกว่าจำไม่ได้

 

            ใช่ ข้าฝันถึงมันอีกแล้ว แต่ครั้งนี้ความฝันมันชัดเจนมาก และมันก็ทำให้ข้าปวดหัวจนแทบคลั่ง น้ำเสียงของเฟลมนั้นเครียดหนัก มิดไนท์หรี่ดวงตาสีทองลง

 

            เจ้าพอจะจำได้ไหมว่าเจ้าฝันถึงอะไร เจ้าแมวดำร้องถาม เฟลมก้มหน้าลงมองมิดไนท์

 

            สิ่งที่ข้าเห็นในความฝันคือคฤหาสน์หลังใหญ่สีขาวสะอาด กลุ่มนักฆ่าที่บุกเข้าไปในคฤหาสน์กลางคืนเดือนมืด เสียงการต่อสู้ที่ดังลั่น คนจำนวนนับไม่ถ้วนที่ล้มตาย เปลวเพลิงสีแดงฉานที่เผาผลาญทุกๆสรรพสิ่ง เฟลมเล่าความฝันให้มิดไนท์ฟังโดยมีเพื่อนๆคอยฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ มิดไนท์กัดฟันตีหน้าเคร่งเครียดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

 

            ไม่ใช่แค่นั้นนะ แต่ข้ายังฝันเห็นเด็กอายุราวๆ 3 ขวบคนหนึ่งที่มีสีผมและสีตาเหมือนข้าอย่างกับแกะ ในฝันมีแมวดำอยู่ตัวหนึ่งซึ่งข้าคิดว่าน่าจะเป็นเจ้า แล้วในฝันข้าก็ยังเห็นมาสเตอร์ด้วย ถึงแม้ว่าจะยังดูหนุ่ม แต่ข้าก็มั่นใจว่านั่นคือมาสเตอร์อย่างแน่นอน เฟลมเล่าด้วยท่าทีครุ่นคิด ห้องทั้งห้องเงียบสนิท ฝืนในเตาผิงปะทุส่งเสียงเปรี๊ยะเบาๆ

 

            ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

 

            มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่ประตูไม้บานใหญ่จะเปิดกว้างออก องค์ราชาหนุ่มเจ้าของนามไคอาเดินอาดๆเข้ามาข้างในโดยมีหลินเดินตามมาติดๆ

 

            พวกจานาค้อมกายลงทำความเคารพไคอาและหลินอย่างนอบน้อม เฟลมค้อมกายลงเล็กน้อยตามมารยาท ก่อนจะสะดุ้งเฮือกยกมือกุมแผลที่ท้อง มิดไนท์ส่ายหน้าน้อยๆให้กับความไม่รู้จักระมัดระวังของเฟลม

 

            ฟื้นแล้วเหรอรานิน สิ่งที่ไคอาเอ่ยทำให้คิ้วของเฟลมขมวดเข้าหากันมุ่น นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีคนมาเรียกเขาว่ารานิน แต่เป็นครั้งที่สองแล้ว

 

            เมื่อกี้ท่านเรียกข้าว่าอะไรนะขอรับ เฟลมถามทวน ไคอาหัวเราะน้อยๆ

 

            ก็เรียกเจ้าว่ารานินน่ะสิ มิดไนท์ถอนหายใจหนักหน่วงให้กับคำพูดขององค์ราชาหนุ่ม

 

            อลันมันคงเล่า ความจริง ทั้งหมดให้พวกเจ้าฟังแล้วสินะ มิดไนท์ว่าพลางจ้องไคอานิ่ง ผู้ถูกจ้องพยักหน้าให้เล็กน้อย

 

            ขอรับ แล้วข้าก็ได้เล่าความจริงทั้งหมดให้หลินฟังแล้วด้วย

 

            เดี๋ยวสิมิดไนท์ ความจริง ที่เจ้าพูดถึงน่ะมันหมายถึงอะไรกัน เฟลมสะกิดถามเจ้าแมวดำคู่หู มิดไนท์ขยับหันกายมาทางเฟลม ดวงตาสีทองอร่ามจ้องดวงตาสีแดงเพลิงนิ่ง

 

            นั่นสิขอรับ ความจริง ที่พวกท่านกำลังพูดกันอยู่น่ะคืออะไรเหรอขอรับ กาโอถามบิดาด้วยเสียงจริงจัง พวกจานาส่งสายตาเห็นด้วยสนับสนุน มิดไนท์พ่นลมหายใจยาว

 

            ความจริงที่พวกพวกข้ากำลังพูดถึงก็คือ ความจริงที่ว่าเฟลมคือ รานิน การ์เดี้ยนทายาทคนสุดท้ายของตระกูลการ์เดี้ยน ตระกูลผู้ปกป้องมหานครยังไงล่ะ

 

……….

 

ตอบเม้นท์ๆ >*<

 

Q : อลันเป็นปู่ของเฟลมรึเปล่า

A : รออีกแป๊บบบบบ เดี๋ยวคำตอบออกแระ ^ ^”

 

Q : ชื่อจริงของเฟลมคือรานินรึเปล่า

A : ถ้ามายาที่ 45 อัพครบ 100% เมื่อไหร่รู้แน่ขอรับ

 

Q : ทำไมถึงอัพช้า

A : คำถามนี้... T[]T … ไม่ขอตอบได้มั้ยขะร้าบ T_T

 

Q : คู่ของนีโอออกตอนไหน

A : ไม่รู้ขอรับ 555+ ไม่รู้จริงๆ =[]= (น่าจะออกตอนภาคพิเศษมั้ง)

 

Q : นีโอคู่ใคร คู่กับจานาเหรอ???

A : =[]= ช็อกอย่างรุนแรงกับคำถามนี้ ท่าน K.Novel ขอร้าบ นีโอกับจานามันผู้ชายทั้งคู่นะขะร้าบ T[]T

 

Q : มีภาคพิเศษรึเปล่า

A : มีขอรับ รู้สึกว่าจะเคยบอกไปแล้วนา แต่คงต้องรออีกนาน เหอะๆ ^w^”

 

ต่อ

 

Q : พ่อแม่ของเฟลมชื่ออะไร

A : มายาที่ 46 รู้ขอรับ

 

Q : ตระกูลการ์เดี้ยนมีแค่ตระกูลเดียวรึไง

A : เอิ่ม ตระกูลที่ปกป้องมหานครก็มีเยอะอยู่ขอรับ แต่ว่าการ์เดี้ยนเก่งเว่อร์ (=.=) เลยมีแต่คนยกย่องว่าเป็นผู้ปกป้องมหานครขอรับ

 

Q : ทุกคนใช้เพลิงเป็นอาวุธรึเปล่า

A : เอิ่ม เพลิงไม่ใช่อาวุธนะขอรับ เป็นเวทย์

 

Q : อยากรู้อายุมิดไนท์

A : 500 กว่าปีแล้วขอรับ (แก่เนอะ=[]=)

 

Q : เรื่องนี้จะจบก่อนปลายปีนี้มั้ย

A : ขอนี้ข้าน้อยตอบไม่ได้จริงๆขอรับ ต้องดูก่อนว่าเรียนหนักมากมั้ย มีเวลาว่างมากมั้ย

 

Q : ทำไมถึงอัพช้า

A : ตอบม่ะด้ายขะร้าบคำถามขอนี้ T[]T

 

To น้องแอนแห่ง Quilla

ไม่ต้องกลัวว่าพี่จะไม่ออน พี่ออนทุกวันอยู่แล้วไม่ว่าจะว่างหรือไม่ (แบบว่าโรคจิตอ่ะชอบออนเอ็ม555+)

 

Q : ใครทำบีจี

A : เพื่อนพี่ทำ พี่ไม่เคยทำเอง ขี้เกียจ ไม่เชื่อลองไปดูไอดีพี่ดิ อัพครั้งสุดท้ายเมื่อชาติที่แล้ว 555+ 

Q : ภรรยาอนามันชื่ออะไร
A : ไม่มีบทเลยไม่ได้คิดไว้ขอรับ เหอๆ

Q : อยากรู้ประวัติสองแฝด
A : กำลังคิดจะเขียนเป็นตอนพิเศษพอดีเลยขอรับ แต่คงยังไม่ใช่ตอนนี้ ช่วงนี้ยุ่งมากๆเลย T^T

Q : ขอเมลหน่อย
A :  ตามหน้านิยายเลยขอรับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,947 ความคิดเห็น

  1. #1841 I'm sone M.Seo >O< (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 28 มีนาคม 2555 / 22:49
    แบบว่าสนุกมากกกกกกกกกกก >///<
    #1,841
    0
  2. #1731 lnwcool (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 4 เมษายน 2554 / 17:11
    เย้ๆใกล้จะรู้ความจริงแล้ว^^
    #1,731
    0
  3. #1650 กำนี้ (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2553 / 13:08
    ไม่เห็นรู้เลยการ์เดี้ยนแปลว่าไร

    #1,650
    0
  4. #1649 เฟเฟรียา (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2553 / 13:05
    ไม่ยากให้จบเล่มสอง oนุกดี แล้วจะเขียนนิยายเรื่องไรอีกขอรับ
    #1,649
    0
  5. #1539 Boue_Darkness (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2552 / 20:14
    พี่ครับพี่จะออนตอนไหนขอรับ



    คือน้องอยากคุยกะพี่น่ะขอรับ



    น้องแอดไปแล้วน่ะขอรับ



    อยากคุยด้วยน่ะขอรับ



    #1,539
    0
  6. #1213 Sentsu (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 22 เมษายน 2552 / 19:03
    มันมากมาย

    สุ้ๆ



    เป้นกะลังจายห้าย

    #1,213
    0
  7. #1149 สายน้ำสีเงิน (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 8 เมษายน 2552 / 10:40

    หนุกมากกเยย

    เปนกำลังใจให้น่ะ

    #1,149
    0
  8. #750 K.Novel (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2551 / 18:09
    อ๊ากกกกกกกกกกก



    อัพเร็วๆสิคร๊าบ
    #750
    0
  9. #749 K.Novel (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2551 / 17:35
    ไม่มีเวลาเม้นต์เลย



    คิดถึง



    ขอบคุณที่ตอบคำถามนะคร๊าบ



    ขอโทษที่ไม่มีเวลา
    #749
    0
  10. #744 karmdodcom (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2551 / 20:04
    ขออีกคำถาม 1 . ใครเป็นคนสอนเฟลมให้อ่านออกเขียนได้ทั้งที่เป็นนักฆ่า หรือว่าจะเป็นในตอนเด็กๆ
    #744
    0
  11. #737 su_ju- hanza (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2551 / 13:33
    เมื่อไรจะอัพ เสร็จอยากอ่าแล้วอะ
    เป็นกำลังใจให้นา
    สู้ๆ ^ _ ^ v
    #737
    0
  12. #735 ตะเกียบ_ซีน (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2551 / 15:00
    กลับไปคิดได้มา 1 คำถาม

    อยากรู้ว่า

    ทำไมอนามันถึงเสียใจที่เฟลมทรยศ  .อะ
    #735
    0
  13. #733 Searain (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2551 / 21:42

    =_____________=^^

    พี่ขี้เกียจทำ

    แล้วออนเอ็มนี่ไม่ขี้เกียจเนอะ

    รู้สึกเหมือนเห็นเงาตัวเองในกระจกยังไงไม่รู้ =^=

    ชอบออนเอ็ม

    ขี้เกียจเป็นนิจ  เอิ๊อก ๆ

    #733
    0
  14. #730 ตะเกียบ_ซีน (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2551 / 19:01
    รีบอัพด่วนน!!
    #730
    0
  15. #729 sakura_haruhi (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2551 / 18:45

    *-* ว้าวๆๆ การ์เดียน รานิน อิอิ ปลื้มเฟลมมั๊กๆมากๆ >o< หนุกๆๆ อัพๆๆ เม้นๆๆ สู้น้าๆ.....

    #729
    0
  16. #728 WhitEPhanToM (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2551 / 17:01
    ขอเมลหน่อยสิ(ทำเสียงหื่น)
    ไม่งั้นก็กินน้ำมะนาวซะหัวจะได้แล่น(วิธีส่วนตัว ไม่แน่ใจว่าคนอื่นใช้แล้วจะดีป่าว อย่าลืมใส่เกลือลงไปนิด น้ำตาลลงไปหน่อย น้ำแข็งลงไปด้วย อร่อยจี๊ด)
    รู้มั้ย
    ติดมาก
    ลงแดงจริงๆ
    เรื่องจริง(ขนาดมองปกเล่มแรกแล้วต้องหัวเราะคิกคักแล้วจิ้นปกเล่มสอง)
    #728
    0
  17. #726 neschan (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2551 / 09:41
    กำลังสนุกเลยอ่ะ.......ค้างมากมาย

    รีบๆมาอัพด่วนก่อนที่คนอ่านจะคลั่งตายซะก่อนนะ......
    #726
    0
  18. #724 ปีศาจเงา (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2551 / 21:14
    อัพต่อเร็วๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆนะกำลังมันส์
    #724
    0
  19. #723 อุเมะ (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2551 / 21:00

    ต่อๆๆๆ จากคำถามข้อ 2 คือ ตระกูลที่ปกป้องมหานครมีแค่ตระกูลของเฟลมตระกูลเดียวรึเปล่าหรือมีตระกูลด้วยด้วย เข้าใจป่ะ!~

    คำถามที่ 6 ภรรยามาสเตอร์ชื่ออะไร 7 อยากรู้เรื่องราวของสองแฝด(ตอนที่เจอมาสเตอร์กับเฟลม) ถ้าเป็นไปได้ช่วยอัพเป็นตอนพิเศษได้ไหม? 

    แค่นี้ก่อน อย่าลืมตอบ มายา มาด้วยนะ

    ^^

    #723
    0
  20. #722 หัวขโมeไม่LจีEมUoดี้ (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2551 / 20:39
    555+ โธ่...เติ้ลเอ๋ย แต่ว่านะเราว่า เพื่อนเติ้ลทำบีจีสวยจริงๆนั้นแหละ
    #722
    0
  21. #720 karmdodcom (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2551 / 18:44
    ค้างทำเพื่อ? แล้วนี่โรงเรียนจะเปิดทำไมเนี่ย เกลียดจิงๆ ยิ่งปกติไม่ค่อยได้มาอัพ พอเปิดเทอมก็ไม่มีเวลา แต่ขอร้อง

    ห้ามดองเด็ดขาด!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!(ขอร้องหรือนั่น)
    #720
    0
  22. #718 ปลายทาง (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2551 / 07:35
    โหหหหหหห กำลังสนุกเลย

    ค้างกลางอากาศซะงั้นน่ะ
    #718
    0
  23. #715 ladyangle (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2551 / 21:22

    โหย  ทิ้งคนอ่านไว้กับความค้างคา

    #715
    0
  24. #714 อุเมะ (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2551 / 20:44

    คือว่า 1 พ่อแม่เฟลมชื่ออะไร 2 ตระกูลการ์เดี้ยนมีแค่ตะกูลเดี๋ยวรึไง 3 ทุกคนใช้เพลิงเป็นอาวุธรึเปล่า 4 อยากรู้อายุมิดไนท์ 5 

    เรื่องนี้จะจบก่อนปลายปีนี้ไหม 

    แค่นี้ก่อนเดี๋ยวมาต่อใหม่ ถ้าเป็นไปได้ช่วยตอบมายามาด้วยนะ

    รีบๆอัพล่ะ มายา เป็นกำลังใจให้ ^^

    #714
    0