Flame นักรบเพลิงมายา (เปลวเพลิงมายา)

ตอนที่ 46 : มายาที่ 44 ปะทะบีเดล <=[100%] + ตอบเม้นท์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,558
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    24 ต.ค. 51

 

มายาที่ 44

ปะทะบีเดล

 

            ดวงจันทร์สีเหลืองนวลเคลื่อนคล้อยต่ำลงทีละน้อยเมื่อแสงอรุณเริ่มทอเป็นประกาย ดวงอาทิตย์ซึ่งเป็นสัญญาณของเช้าวันใหม่ค่อยๆเคลื่อนขึ้นไปลอยเด่นบนฟากฟ้า

 

            แสงไฟสีส้มอ่อนส่องลอดออกมาจากห้องประชุมลับใต้พระราชวังหลวงของเมืองเอราเดสที่ค่อนข้างจะมืดสลัว แสงไฟไหววูบไปมาราวกับกำลังเริงระบำ บรรยากาศภายในห้องประชุมลับค่อนข้างจะอุดอู้ สีหน้าของผู้เข้าร่วมประชุมทั้ง13คนนั้นออกจะเคร่งเครียดจนสังเกตเห็นได้ชัด โต๊ะตัวยาวถูกรายล้อมไปด้วยองค์ราชาและราชินีจากทั้งห้าเมืองใหญ่ นักบวชชราเจ้าของนามเอราสและโรนั่งขนาบข้างองค์ราชาของตน ปิดท้ายด้วยอลันและไดอาน่าที่นั่งอยู่ท้ายสุดของโต๊ะตัวยาว

 

             ฮิเอ็นกวาดดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของตนอ่านเอกสารในมืออย่างลวกๆ ริมฝีปากหนาเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ผู้เข้าร่วมประชุมอีกสิบสองคนต่างพากันนั่งเงียบกับสถานการณ์ที่น่าเป็นห่วงในขณะนี้

 

            เมื่ออ่านเอกสารตรงหน้าจบ ฮิเอ็นก็ทิ้งเอกสารลงบนโต๊ะอย่างเหนื่อยอ่อน ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนหลุบลงเพื่อพักสายตา องค์ราชาหนุ่มถอนหายใจยาวเหยียดก่อนจะไถลตัวลงพิงกับพนักเก้าอี้

 

            ทหารหนึ่งพันนายที่ข้าส่งไปตายเกือบเกลี้ยง เหลือรอดกลับมาเพียงหยิบมือ นักเรียนโรงเรียนไดมอนตายเหยียบร้อย แถมพวกองค์รัชทายาทยังถูกจ้องเอาชีวิตอีก ฮิเอ็นเอ่ยออกมาเรียบๆเพื่อทำลายบรรยากาศที่ชวนอึดอัด แต่มันก็ไม่ได้ทำให้บรรยากาศภายในห้องประชุมดูดีขึ้นมาซักเท่าไหร่

 

            แล้วไหนจะเรื่องอัญมณีทั้งสองชิ้นอีก ให้พวกองค์รัชทายาทเดินทางไปกับพวกนักฆ่าที่หันหลังให้กับโลกมืด มันจะไม่เสี่ยงเกินไปหน่อยเหรอท่านอลัน ฮิเอ็นลืมตาขึ้นมาสบเข้ากับดวงตาสีอเมธิสต์ของชายชรา อลันถอนหายใจเล็กน้อย

 

            เสี่ยงขอรับเสี่ยงมาก มีนักฆ่าที่ทรยศเดินทางไปด้วยนั้นเสี่ยงต่อการโดนตามล่าอย่างมาก แต่เจ้าพวกนั้นก็มีฝีมือที่เก่งกาจพอให้เบาใจได้ขอรับ อลันเอ่ยตอบ ฮิเอ็นชักสีหน้าไม่พอใจ เนสตราผ่อนลมหายใจยาว

 

            ท่านมีอะไรมายืนยันท่านอลัน ข้าไม่เห็นด้วยเลยซักนิดนะที่จะให้ลูกของข้าต้องไปเผชิญอันตรายกับเจ้าพวกเด็กนักฆ่านั่น แล้วถ้าเจ้านักฆ่าพวกนั้นคิดอยากจะกลับไปขึ้นตรงต่อโลกมืดอีกครั้งล่ะ พวกองค์รัชทายาทมิต้องแย่กันหมดรึ เนสตราเปรยอย่างขัดใจ อลันขยับรอยยิ้มอ่านยาก

 

            ข้าขอรับรองด้วยเกียรติของข้าว่าเจ้าพวกนั้นจะไม่ทรยศต่อพวกเราแน่นอนขอรับ อลันเอ่ยเสียงเนิบนาบ แต่เหล่ากษัตริย์ทั้งเก้าพระองค์ก็ยังคงมีสีหน้าไม่ค่อยพอใจอยู่ดี

 

            ท่านเอาอะไรมายืนยันว่าเจ้าพวกนั้นมันจะไม่ทรยศพวกเราเหมือนที่ทรยศต่อโลกมืด มานาเอ่ยถามเสียงเครียด ดวงตาสีเงินส่อแววไม่สบอารมณ์อย่างมาก ยิ่งพออลันเล่าเรื่องที่เฟลมเป็นนักฆ่าคนเดียวกับที่ลอบสังหารเคียร์ร่าด้วยแล้ว มานาก็ยิ่งรู้สึกไม่ชอบเฟลมเข้าไปใหญ่

 

            สายเลือดของการ์เดี้ยน แค่นี้พอจะยืนยันได้ไหมขอรับทุกท่าน สิ้นเสียงของอลัน สรรพสิ่งทุกอย่างก็ดูเหมือนเงียบสนิท ผู้เข้าร่วมประชุมต่างพากันนั่งนิ่งเงียบ เสียงไฟที่กำลังปะทุในเตาผิงยังคงดังอยู่อย่างต่อเนื่อง

 

            อย่ามาล้อพวกข้าเล่นเลยท่านอลัน การ์เดี้ยนน่ะถูกฆ่าล้างสายเลือดไปตั้งนานแล้ว แล้วท่านก็เป็นคนบอกข้าเองด้วยว่าการ์เดี้ยนน่ะตายไปหมดแล้ว ไคอาเอ่ยเสียงเรียบ อลันขยับรอยยิ้มอย่างสุภาพ

 

            ไม่หรอกขอรับ พวกเรายังเหลือการ์เดี้ยนอีกหนึ่ง และการ์เดี้ยนคนนั้นก็ได้เดินทางไปพร้อมกับขบวนเดินทางของพวกองค์รัชทายาทแล้วด้วยขอรับ อลันกล่าว

 

            แล้วใครกันล่ะการ์เดี้ยนที่ท่านว่าน่ะ ฮิเอ็นเอ่ยถามอย่างใคร่รู้ อลันคลี่ยิ้มบางๆ

 

            การ์เดี้ยนคนสุดท้ายของมหานคร รานิน การ์เดี้ยนขอรับ

 

..........

 

            ท่านพ่อ จากนี้ไปจะทำยังไงดีเจ้าคะ เสียงหวานใสที่เครือไปด้วยความเศร้าหมองดังขึ้นเอ่ยถามผู้เป็นบิดาอย่างใคร่รู้ คฤหาสน์ประจำตระกูลบลูเบลล์ยังคงมืดสลัวทั้งๆที่ยามเช้าเริ่มเคลื่อนคล้อยเข้ามาแล้ว อนามันถอนหายใจยาวเหยียดเหมือนจะเหนื่อยล้า ดวงตาสีขี้เถ้าเหม่อมองบุตรสาวนิ่ง

 

            พ่อกำลังคิดว่า พ่อจะส่งนักฆ่าไปตามฆ่าพวกเฟลมอีกครั้ง ถ้ามหานครได้การ์เดี้ยนกลับคืนมาละก็ ทุกสิ่งทุกอย่างที่พ่อวางแผนมาตลอดก็จะพังทลายลง อนามันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด จินขมวดคิ้วมองบิดาอย่างไม่เข้าใจ การ์เดี้ยน? มันคืออะไรกันแน่

 

            ท่านพ่อ การ์เดี้ยนคืออะไรเหรอเจ้าคะ เสียงใสซื่อของบุตรสาวทำให้อนามันถึงกับหลุดหัวเราะออกมานิด ก่อนจะกลับมาตีหน้าขรึมเหมือนเดิมเมื่อเห็นจินเริ่มทำแก้มป่องเตรียมพร้อมงอนเต็มที่

 

            เอาไว้พ่อจะเล่าให้ฟังทีหลังนะจิน ตอนนี้เจ้าไปทำงานให้พ่อก่อนได้ไหม อนามันเลื่อนมือที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นของตนไปลูบหัวของจินอย่างเอ็นดู จินพยักหน้าหงึกๆ

 

            ได้เจ้าค่ะ ท่านพ่อต้องการให้ข้าทำอะไรก็สั่งมาได้เลย ว่าจบอนามันก็ยิ้มแป้น

 

            “พ่ออยากให้ลูกแบ่งนักฆ่าทั้งหมดของโลกมืดออกเป็นห้ากลุ่มใหญ่ๆด้วยกัน โดยมีลูก เดซัน มาซาร์ จินไนแล้วก็โทนินเป็นผู้นำของแต่ละกลุ่ม”

 

            “แบ่งออกเป็นห้ากลุ่มเพื่ออะไรเหรอเจ้าคะ” จินเอียงคอถามเสียงฉงน

 

            “พ่อต้องการให้ทั้งห้ากลุ่มแยกย้ายไปในแต่ละเมือง สร้างความวุ่นวายและฆ่านักรบเก่งๆให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ถ้าสังหารเจ้าพวกองค์ราชาจอมเกะกะได้ยิ่งดี ตัดกำลังมหานครให้มากที่สุด เพื่อที่เวลามหานครประกาศสงครามกับเรา เราจะได้ไม่เสียเปรียบยังไงล่ะ” ใบหน้าของอนามันฉายรอยเคร่งเครียดจนทำให้คนมองรู้สึกเครียดตามไปด้วย

 

            “เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ข้าจะไปดำเนินการเดี๋ยวนี้” จินค้อมกายลงตอบรับ เด็กสาวสะบัดมือเรียวเล็ก สายลมพัดวูบแผ่วเบา ร่างเล็กของเด็กสาวหายลับไปพร้อมกับสายลม เมื่อร่างของจินหายไปแล้ว อนามันจึงเอ่ยเรียกนักฆ่าใต้บัญชาเสียงเบา

 

            “บีเดล มาหาข้าที” สิ้นเสียงเรียกของผู้เป็นนาย บีเดลก็ปรากฏกายทันที

 

            “เรื่องเฟลมข้าฝากเจ้าจัดการด้วยนะ จะขนนักฆ่าไปกี่คนก็ได้ตามใจเจ้า ขอให้เก็บเฟลมได้ก็เป็นพอ ข้าไม่ต้องการให้การ์เดี้ยนฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีก” บีเดลค้อมกายลงรับคำสั่งจากผู้เป็นนาย หญิงสาวดีดนิ้วเรียว สายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงมากลางห้อง ฝุ่นควันฟุ้งกระจาย เมื่อฝุ่นควันจางหาย ร่างของหญิงสาวก็หายลับไป

 

..........

 

            เสียงล้อไม้ของเกวียนเล่มโตดังกระทบพื้นดินที่ถูกหิมะปกคลุมเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แสงสีทองของเช้าวันใหม่เริ่มทอประกาย เกวียนเล่มงามและอาชาหนุ่มอีกสี่ตัวยังคงเคลื่อนที่ด้วยความเร็วคงที่ เหงื่อเม็ดใหญ่เกาะพราวตามใบหน้าและร่างกายทั้งๆที่หิมะยังคงตกลงมาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

 

            เฟลมยกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อที่ไหลย้อยตามใบหน้าอย่างเหนื่อยอ่อน การเดินทางตลอดทั้งคืนไม่ใช่สิ่งที่เฟลมนึกอยากจะทำนัก แถมเมื่อคืนวานก็เล่นโหมต่อสู้มาทั้งวันตั้งแต่เช้ายันดึก ความเหนื่อยที่สะสมก็เลยทำให้ร่างกายเริ่มรู้สึกอ่อนล้าจนแทบไม่อยากจะขยับ

 

            แซ่ก!!

 

            เสียงหนึ่งดังแว่วเข้ามาในโสตประสาทของเด็กหนุ่ม เฟลมหันซ้ายแลขวาอย่างระมัดระวัง แต่ก็พบเพียงต้นไม้นับพันๆต้นและหิมะสีขาวโพลนเท่านั้น

 

            สงสัยข้าคงจะคิดไปเอง เด็กหนุ่มพูดกับตนเองในใจ ขบวนเดินทางยังคงเคลื่อนที่ต่อไปเรื่อยๆอย่างเงียบๆ

 

            หมู่นักฆ่านับร้อยคนที่เดินทางตามหาเกวียนเล่มนี้มานานต่างพากันยิ้มอย่างดีใจเมื่อได้เห็นเป้าหมาย แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะซ่อนกายหลังต้นไม้หนาที่มีอยู่ค่อนข้างหนาแน่นในบริเวณนี้

 

            พบเป้าหมายแล้ว เสียงแหบแห้งเสียงหนึ่งดังแผ่วเบาลอยมาตามสายลม ดวงตาสีทองของบีเดลหรี่ลงเล็กน้อยอย่างอ่านยากหลังจากที่ฟังคำของชายใต้บัญชาจบ บีเดลคลี่ยิ้มเล็กน้อย มือทั้งสองข้างเอื้อมหยิบกรงเล็บอาวุธคู่ใจออกมากระชับไว้ในมือเพื่อเตรียมพร้อม

 

            ล้อมเอาไว้ให้ดีล่ะ อย่าให้หลุดรอดไปได้ บีเดลเอ่ยสั่งการเสียงเรียบ ชายหนุ่มใต้คำบัญชาผงกหัวรับคำอย่างเงียบกริบก่อนจะหันกลับไปโบกมือท่าทางแปลกๆกับเหล่านักฆ่าที่ยืนอยู่ด้านหลัง เหล่านักฆ่าพยักหน้ารับคำสั่งอย่างเงียบงัน ต่างคนต่างกระชับอาวุธในมือแน่น

 

            ไปได้ สิ้นเสียงคำสั่งของบีเดล เหล่านักฆ่านับร้อยคนก็แยกย้ายหายไปกับหิมะที่ตกโปรายปราย บีเดลเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่ค่อนข้างมืดสลัว ดวงตาคู่สีทองหรี่ลงอีกครั้ง เธอรู้สึกว่าวันนี้สายลมแห่งโชคชะตาของเธอนั้นไม่ดีเอาเสียเลย

 

            เป็นอะไรไปขอรับท่านบีเดล นักฆ่าหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกายบีเดลเอ่ยถาม บีเดลส่ายหน้าน้อยๆก่อนจะสั่งการเสียงเรียบ

 

            ไม่มีอะไร ไปได้แล้ว อย่าปล่อยให้รอดไปได้ ชายหนุ่มพยักหน้ารับคำสั่ง แล้วร่างหนาก็กระโจนหายไปพร้อมกับหิมะที่ตกลงมาเป็นสาย

 

..........

 

            หิมะเริ่มตกหนักขึ้นเรื่อยๆอย่างน่าเบื่อหน่าย เฟลมกระชับผ้าคลุมสีดำของตนให้แน่นขึ้นเพื่อกันความหนาวเหน็บ ลมหายใจที่ถูกผ่อนออกมากลายเป็นไอสีขาวขุ่นลอยวนสูงขึ้นไปในอากาศ

 

            เฟลม ข้ารู้สึกถึงจิตสังหาร มิดไนท์เอ่ยเสียงเบา เฟลมหลับตาลงอย่างแช่มช้า แล้วเด็กหนุ่มก็รู้สึกถึงจิตสังหารที่แผ่กระจายออกมาจากทุกทิศทาง เฟลมลืมตาขึ้น

 

            คงโดนล้อมเรียบร้อยแล้วล่ะ เฟลมว่าเสียงเรียบก่อนจะหันไปหาสองแฝดที่นั่งบังคับเกวียนอยู่ไม่ไกลนัก

 

            นีโอ นีออน พวกเราโดนล้อมซะแล้วล่ะ สองแฝดพยักหน้ารับคำของเฟลมอย่างเงียบๆ

 

            เอาไงต่อดีล่ะ นีโอถามเสียงเครียด

 

            พวกมันมากันไม่มากนัก เดี๋ยวข้ากับมิดไนท์จัดการเอง พวกเจ้าสองคนคอยดูแลเกวียนให้ดีๆก็แล้วกัน เฟลมสั่งการเสียงเรียบก่อนจะควบม้าไปบอกเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้หลินที่เดินนำขบวนอยู่ฟัง สองแฝดดึงบังเหียนม้าเบาๆ เกวียนเล่มงามชะลอความเร็วลงทีละน้อยและหยุดนิ่งในที่สุด

 

            กำแพงสายลม สองแฝดร่ายเวทย์แผ่วเบา สายลมพัดโบกอย่างอ่อนโยน ปรากฏกำแพงเวทย์สายลมขึ้นเป็นรูปโดมล้อมรอบเกวียนเล่มงามเอาไว้ เฟลมเหวี่ยงกายลงจากหลังม้าแล้วเดินออกมานอกกำแพงเวทย์ มิดไนท์กระโดดลงมายืนที่พื้นอย่างรู้งาน เด็กหนุ่มชักมีดสั้นขึ้นมาถือไว้ในท่าเตรียมพร้อม ดวงตาสีแดงเพลิงกวาดมองไปทั่วบริเวณอย่างระมัดระวัง

 

            ข้ารู้นะว่าพวกเจ้าอยู่ที่นี่ แน่จริงก็โผล่หัวออกมาเซ่!” เฟลมตะโกนท้าทาย

 

            ฆ่ามัน!” เสียงสั่งการของบีเดลดังก้องขึ้นกลางป่าพร้อมๆกับร่างของนักฆ่าทั้งฝูงที่กรูกันออกมาจากเงาไม้โดยมีบีเดลเป็นคนนำ เฟลมเหยียดยิ้มเล็กน้อยก่อนจะขว้างมีดสั้นเข้าหาบีเดล บีเดลเบี่ยงกายหลบมีดสั้นอย่างคนชำนาญ แต่คมมีดก็ยังเฉี่ยวโดนแก้มขาวของหญิงสาวจนเลือดไหลซิบ

 

            มังกรเงิน!” เฟลมตะโกนเรียกหาดาบยาวคู่กาย เพลิงสีแดงเข้มลุกโชนขึ้นเบื้องหน้าพร้อมกับดาบยาวเล่มงามที่ปรากฏขึ้น เฟลมคว้าดาบมังกรเงินไว้พลางกระชับมันแน่น

 

            มิดไนท์ ข้าจะจัดการบีเดลเอง ฝากพวกลิ่วล้อหน่อยนะ เฟลมกล่าวพลางถีบเท้ากระโจนเข้าหาหญิงสาว มิดไนท์ขยับยิ้มกว้างให้เหล่านักฆ่าที่กรูกันเข้ามา

 

            สายลมจงกระหน่ำซัด!” มิดไนท์ตะโกน พลังเวทย์มหาศาลพรั่งพรูออกมาจากกายของมิดไนท์ราวกับเปิดก๊อก สายลมกรรโชกรุนแรงพัดร่างของนักฆ่ากระเด็นไปคนละทิศคนละทาง นักฆ่าที่ไม่โดนสายลมเมื่อครู่วิ่งกรูเข้าใส่เกวียนเล่มงามอย่างไม่กลัวตาย มิดไนท์แสยะยิ้มกว้าง

 

            เชือดเฉือน กล่าวจบ สายลมก็ม้วนตัวกลายเป็นใบมีดที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าพร้อมกับพุ่งตรงเข้าใส่เหล่านักฆ่าด้วยความเร็วที่น่ากลัว เลือดสีแดงฉานพุ่งกระฉูดเปรอะหิมะสีขาวโพลนเป็นวงกว้าง มิดไนท์แสยะยิ้มอย่างพอใจ จำนวนของนักฆ่าลดลงไปมากกว่าครึ่ง

 

            หอกศิลา!” หนึ่งในบรรดานักฆ่าร่ายเวทย์เสียงก้อง พื้นดินสั่นไหวเล็กน้อย หอกหินจำนวนมากพุ่งขึ้นมาจากพื้นดินตรงเข้าใส่ร่างเล็กของมิดไนท์ มิดไนท์กระโดดหลบหอกหินด้วยท่าทีชำนาญ เป็นผลให้นักฆ่าจำนวนหนึ่งสามารถวิ่งเข้าไปล้อมเกวียนได้ มิดไนท์แยกเขี้ยวงุด

 

            เจ้าพวกน่ารำคาญ!” สิ้นเสียงของมิดไนท์ สายลมก็กรรโชกรุนแรง ส่งร่างของนักฆ่านับสิบคนให้ลงไปนอนหมดสติอยู่กับพื้น

 

            กรี๊ด!!!” เสียงกรีดร้องดังมาจากเกวียนที่อยู่ห่างออกไปทางด้านหลังเล็กน้อย มิดไนท์ส่งเสียงคำรามในคออย่างหงุดหงิด เจ้าสองแฝดจอมป่วนนั่นกำลังทำอะไรอยู่นะถึงได้ปล่อยให้พวกข้างในเกวียนมีอันตรายได้ แต่คิดไปก็ไม่หายสงสัย ไปดูเองน่าจะดีกว่า คิดได้ดังนั้นมิดไนท์ก็วิ่งตรงไปทางเกวียนทันที

 

..........

             

เสียงกรีดร้องที่ดังขึ้นทำให้สมาธิของเฟลมขาดช่วงไปนิด กรงเล็บคมกริบที่ถูกเคลือบด้วยพิษร้ายพุ่งเฉียดหน้าของเฟลมไปเพียงเล็กน้อย เฟลมก้าวถอยฉากออกมาตั้งหลักพร้อมกับยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ไหลอาบหน้า

 

            บีเดลส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคออย่างไม่สบอารมณ์ที่เห็นเฟลมหลบอาวุธของตนได้ทุกครั้ง นักฆ่าสาวสะบัดมือเรียกสายฟ้า สายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงมาอย่างรวดเร็ว เฟลมกระโดดหลบทันควันแต่ก็ยังพลาดโดนสายฟ้าเฉี่ยวเข้าที่แขนขวาจนแขนเริ่มรู้สึกชา

 

            เฟลมคำรามต่ำๆพร้อมกับสะบัดมังกรเงินในมือขวา เปลวเพลิงปรากฏขึ้นห่อหุ้มมังกรเงินทันที เฟลมกระชับดาบแน่นพลางกระโจนเข้าใส่บีเดล บีเดลยกกรงเล็บขึ้น สองนักฆ่าเข้าปะทะกันอีกครั้ง

 

            บีเดลเรียกสายฟ้ามารวมกันไว้ที่กรงเล็บก่อนจะกวาดกรงเล็บไปมาอย่างน่าหวาดเสียว เฟลมยกดาบมังกรเงินขึ้นกัน กระแสไฟฟ้าที่วิ่งผ่านคมดาบทำเอาแขนทั้งสองข้างของเฟลมเริ่มชาไร้ความรู้สึก ดาบมังกรเงินที่เปรียบเสมือนส่วนหนึ่งของร่างกายเริ่มหนักอึ้ง เฟลมกระโดดออกห่างจากบีเดล แขนทั้งสองข้างปวดหนึบไปหมด

 

            เฟลมก้มลงมองแขนและดาบของตนเองที่ตอนนี้มีเสียงกระแสไฟฟ้าวิ่งแล่นอยู่ตลอดเวลา บีเดลเหยียดยิ้มอย่างผู้เหนือกว่า

 

            ปักษาเพลิง เฟลมกล่าวเบาๆ ดาบมังกรเงินพลันหายลับไปจากสายตาพร้อมกับดาบสีแดงเล่มสวยนามปักษาเพลิงที่ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของเฟลม เฟลมกระชับดาบปักษาเพลิงแล้วยกขึ้นเตรียมพุ่งเข้าโจมตีอีกครั้ง ถ้าเป็นดาบที่สร้างขึ้นมาจากเพลิง ก็ไม่จำเป็นต้องกลัวว่าสายฟ้าจะวิ่งผ่านคมดาบเข้ากายได้อีก

 

            บีเดลส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ ก่อนจะถีบเท้าพุ่งเข้าใส่เฟลม เฟลมยกดาบปักษาเพลิงขึ้นกันกรงเล็บของบีเดลไว้พร้อมทั้งกระแทกร่างของบีเดลออก จากนั้นเฟลมก็ร่ายมนต์เร็วปรื๋อพลางตวัดดาบปักษาเพลิงเป็นแนวยาว เปลวเพลิงสีแดงเข้มพุ่งเข้าใส่ร่างของหญิงสาวอย่างแม่นยำ บีเดลร่ายเวทย์สร้างกำแพงสายฟ้า แต่กำแพงเวทย์นั้นก็ถูกเปลวเพลิงของเฟลมกระแทกจนแตกกระจาย เปลวเพลิงพุ่งเข้าใส่ร่างของบีเดลด้วยความแรงที่น่ากลัว

 

            อ๊าก!” บีเดลร้องลั่นทันทีที่เปลวเพลิงพุ่งเข้าปะทะร่าง เกิดเสียงดังสนั่นลั่นและกลิ่นเหม็นไหม้ลอยคละคลุ้งไปทั่ว บีเดลล้มทรุดลงกับพื้น ร่างกายเต็มไปด้วยรอยไหม้และเลือดสีแดงสดที่ไหลเปรอะไปทั่ว

 

            แก! เจ้าคนทรยศดาร์กเนส!” บีเดลแยกเขี้ยวคำราม เฟลมก้มลงมองร่างของนักฆ่าสาวที่นอนหมดสภาพอยู่บนพื้นหิมะขาวอย่างดูแคลน

 

            กลับไปซะ ไม่อย่างนั้นจะมาหาว่าข้าไม่เตือนไม่ได้นะ เฟลมขู่เสียงเย็นเยียบ บีเดลแค่นหัวเราะออกมานิด

 

            ฝันกลางวันอยู่งั้นรึดาร์เนส บีเดลกล่าวพร้อมกับดีดกายลุกขึ้นยืน หญิงสาวกระอักเลือดยกใหญ่ เลือดสีแดงสดไหลอาบร่างที่ยืนโซเซ เฟลมตั้งท่าเตรียมสู้อีกครั้ง บีเดลเหยียดยิ้ม

 

            สายฟ้าฟาด!” บีเดลคำรามก้อง เฟลมตั้งท่าเตรียมรับมือกับสายฟ้าที่จะฟาดลงมา แต่สายฟ้าไม่ได้ฟาดลงมาที่ตัวของเฟลม สายฟ้ากลับเปลี่ยนเป้าหมายไปฟาดลงที่เกวียนเล่มงามแทน เกิดเสียงระเบิดดังสนั่น เฟลมเบิกดวงตากว้างพร้อมทั้งเหลียวหลังกลับไปมองที่เกวียนอย่างรวดเร็วราวถูกดีด บีเดลขยับยิ้ม นักฆ่าสาวพุ่งเข้าใส่เฟลมอย่างรวดเร็ว

 

            อย่าหันหลังให้นักฆ่า ไม่อย่างนั้นเจ้าจะหมดโอกาสรอด คำพูดที่เฟลมมักพูดอยู่เสมอตอนที่ยังทำงานเป็นนักฆ่าดังขึ้นจากทางด้านหลังพร้อมทั้งสัมผัสเย็นๆของกรงเล็บเหล็กที่แทงทะลุร่างเข้ามา บีเดลชักกรงเล็บออก เลือดสีแดงสดของเฟลมพุ่งกระฉูด เฟลมทรุดลงไปนั่งชันเข่าอยู่กับพื้นหิมะที่เย็นเฉียบ มือขวากุมท้องที่มีแผลเปิดกว้างแน่น

 

            น่าทุเรศจังนะดาร์กเนส ต้องมาตายเพราะความเป็นห่วงเพื่อนเนี่ย บีเดลเอ่ยหยาม เฟลมกัดฟันกรอด ดวงตาสีแดงเพลิงสั่นระริกอย่างเกรี้ยวกราด

 

            มันยังไม่จบซักหน่อย!” เฟลมประกาศกร้าวพร้อมกับหยัดกายลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว บีเดลก้าวถอยหลังออกมานิด ทั้งสองพุ่งเข้าปะทะกันอีกครั้ง

 

            เฟลมวาดดาบปักษาเพลิงไปมาด้วยความเร็วที่ค่อนข้างน่ากลัว บีเดลกัดฟันฝืนทนความเจ็บปวดพลางยกกรงเล็บขึ้นกันคมดาบของเฟลม เฟลมสะบัดมือกระหน่ำซัดพลังเพลิงใส่บีเดลอย่างไม่ลดละ บีเดลเองก็เรียกสายฟ้าโจมตีใส่เฟลมได้อย่างรวดเร็วเช่นกัน

 

            อุ๊บ!” เฟลมอุทานออกมาอย่างเจ็บปวดพร้อมกับกระโดดหลบฉากออกห่างจากระยะการโจมตีของบีเดล แผลที่ท้องเริ่มปวดหนึบๆอย่างน่ารำคาญ ร่างกายรู้สึกร้อนผ่าวและเริ่มชาจนหนักอึ้ง พิษที่เคลือบบนกรงเล็บคงกำลังเริ่มออกฤทธิ์

 

            พิษเริ่มออกฤทธิ์แล้วสินะ บีเดลยิ้มอย่างน่ารังเกียจพลางหอบหายใจรัว เฟลมแยกเขี้ยวกว้าง

 

            ขอทวยเทพจงสถิต ณ หัตถ์ซ้าย เฟลมกล่าวพร้อมกับยื่นแขนซ้ายออกไปข้างลำตัว เปลวเพลิงสีแดงสดปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ บีเดลเบิกตากว้าง

 

            ขอภูตพรายจงสถิต ณ หัตถ์ขวา เด็กหนุ่มยื่นมือขวาออกไปข้างกาย เปลวเพลิงลุกโชนขึ้นบนฝ่ามือที่ชุ่มไปด้วยโลหิต บีเดลพุ่งเข้าใส่เฟลมพร้อมทั้งรัวกรงเล็บใส่อย่างไม่ลดละ เฟลมเบี่ยงกายหลบ เลือดไหลทะลักออกมาจากบาดแผลอย่างไม่ยอมหยุด

 

            ขอพระเพลิงจงอยู่ใต้คำบัญชา หลังจากกระโดดหลบกรงเล็บของบีเดลพ้น เฟลมก็ประกบมือทั้งสองข้างเข้าหากันที่กลางอก ดวงตาสีทองของบีเดลยิ่งเบิกกว้างขึ้น

 

            ขอจงฟังคำสั่งข้าผู้เป็นนาย เปลวเพลิงมายา!” กล่าวจบเฟลมก็ขว้างลูกบอลเพลิงในมือใส่บีเดลทันที บีเดลเบี่ยงกายหลบได้อย่างไม่ค่อยยากเย็นนัก บาดแผลของบีเดลเริ่มฉีกกว้างมากยิ่งขึ้นหลังจากการขยับไปมาอย่างหักโหม เลือดไหลซิบจนเสื้อผ้าชุ่มไปด้วยเลือดสีแดงสด

 

            นี่น่ะเหรอเปลวเพลิงมายา ไม่เห็นจะต่างอะไรจากลูกบอลไฟของเล่นเลย บีเดลเอ่ยเยาะเมื่อหลบเปลวเพลิงของเฟลมพ้น เฟลมหัวเราะหึๆก่อนจะแสยะยิ้ม

 

            เดี๋ยวก็รู้ กล่าวจบ ลูกบอลเพลิงที่บีเดลเพิ่งจะหลบพ้นก็พุ่งย้อนกลับมาหาบีเดลอีกครั้ง บีเดลเบี่ยงกายหลบ แต่ลูกบอลเพลิงก็ยังคงไล่ตามบีเดลอย่างไม่ลดละ

 

            ฝนเพลิง กระหน่ำซัด!” เฟลมร่ายมนต์ ลูกบอลเพลิงที่ไล่ตามบีเดลหยุดชะงัก จากนั้นก็แตกกระจายออกเป็นลูกเล็กลูกน้อยลอยอยู่กลางอากาศ บีเดลเรียกกำแพงสายฟ้า เฟลมสะบัดมือลง เปลวเพลิงทั้งหมดร่วงหล่นลงมาราวกับห่าฝนเพลิง บีเดลร่ายมนต์เพิ่มความหนาของกำแพงสายฟ้าขึ้นอีก แต่มันก็ไร้ผล ทันทีที่เปลวเพลิงสัมผัสกับกำแพงสายฟ้า กำแพงสายฟ้าก็แตกสลายหายไป ห่าฝนเพลิงพุ่งเข้าใส่ร่างของบีเดลเต็มที่

 

            เกิดหมอกควันสีขาวและสีดำขุ่นลอยคลุ้งไปทั่ว กลิ่นเหม็นไหม้ของผิวหนังและเนื้อที่ลอยมาแตะจมูกทำให้เฟลมย่นจมูกอย่างไม่ค่อยจะชอบใจนัก เมื่อควันจางลง ดวงตาสีแดงเพลิงของเฟลมก็เห็นร่างของบีเดลที่นอนแผ่อยู่กับพื้นอย่างไร้หนทางต่อสู้ ตามร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลที่ยากจะเยียวยา เลือดสีแดงสดชโลมย้อมกายดูน่ากลัว นักฆ่าสาวยังไม่สิ้นใจ ลมหายใจของเธอแผ่วเบาจนเหมือนไม่ได้หายใจ

 

            เฟลมมองร่างของบีเดลด้วยสายตาเหยียดหยาม บาดแผลที่ท้องปวดหนึบมากจนมันเริ่มชาไร้ความรู้สึก ร่างกายเริ่มขยับไม่ค่อยจะไหว

 

            เฟลมยกดาบปักษาเพลิงขึ้นสูง บีเดลหลับตานิ่งยอมรับในชะตากรรมของตน เฟลมตวัดดาบลง ศีรษะของบีเดลขาดกระเด็น ร่างของนักฆ่าสาวแน่นิ่งไปในทันที

 

            เฟลมตวัดมือเบาๆเพื่อเก็บดาบปักษาเพลิง เมื่อดาบเล่มสวยหายลับไป ร่างของเฟลมก็ทรุดลง ร่างกายชาจนขยับเขยื้อนไปไหนไม่ได้ ดวงตาสีแดงเพลิงเริ่มพร่ามัวมองอะไรไม่ชัด

 

            กรี๊ด!” เสียงกรีดร้องของใครซักคนที่ดังขึ้นทำให้เฟลมไม่มีอารมณ์ที่จะนั่งพักต่อ เฟลมค่อยๆยันกายลุกขึ้นยืนด้วยความยากลำบาก จากนั้นก็กัดฟันลากสังขารของตนไปทางเกวียนอย่างเชื่องช้า

 

..........

 

            เจ้าจะแหกปากโวยวายไปทำไมฟะนีออน!” ทัสโวยวายเสียงดังลั่นขณะที่ยืนทุบกำแพงสายลมของสองพี่น้องจอมป่วนอย่างเต็มแรง มิดไนท์ขมวคคิ้วอย่างปวดกบาล ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกที่กรี๊ด แต่เป็นเจ้านีออนตัวแสบนั่นแหละที่เป็นคนส่งเสียงกรีดร้อง ส่วนสาเหตุก็ไม่มีอะไรมาก แค่อยากลองกรี๊ดดูบ้างเพราะเห็นพวกเด็กผู้หญิงชอบกรี๊ดกันก็เท่านั้น

 

            นีโอมองน้องสาวฝาแฝดของตนอย่างเอือมๆ อยู่ดีไม่ว่าดีก็อยากจะกรี๊ดขึ้นมาซะอย่างงั้น แถมตอนกรี๊ดก็ยังไล่ตัดคอนักฆ่าที่บุกเข้ามาไปด้วยอย่างสนุกสนาน ใครกันแน่ที่ควรจะกรี๊ด นีโอขมวดคิ้วอีกครั้งก่อนจะตวัดดาบสั้นของตนผ่านกลางลำตัวของนักฆ่าที่วิ่งพุ่งเข้ามาแบบไม่ดูตาม้าตาเรือ

 

            ความจริงแล้วพวกนีออนไม่จำเป็นต้องออกมาสู้กับเหล่านักฆ่านอกกำแพงสายยลมด้วยซ้ำไป แต่เจ้านีออนตัวแสบดันบอกกับพี่ชายว่าอยากจะยืดเส้นยืดสายซักหน่อย นีโอก็เลยต้องออกมานอกกำแพงสายลมแล้วก็ร่วมวงต่อสู้กับน้องสาวจอมป่วนอย่างเลี่ยงไม่ได้ ส่วนมิดไนท์ที่ตอนแรกรีบบึ่งมาที่นี่เพราะนึกว่ามีคนเจ็บก็ถึงกับส่ายหน้าอย่างหมดอารมณ์

 

            มิดไนท์กวาดดวงตาสีทองของตนไปรอบๆเพื่อคอยระวังการณ์ เพราะเมื่อครู่อยู่ดีๆก็มีสายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงมาตรงเกวียน ยังดีที่ว่ามิดไนท์รู้ตัวก่อนและร่ายมนต์กำบังไว้ให้ ไม่อย่างนั้นพวกลินนะคงได้กลายเป็นไก่ปิ้งที่แสนน่ากินไปแล้ว

 

            กรี๊ด!” นีออนกรีดร้องอีกครั้งพร้อมกับกระแทกส้นเท้าเข้าใส่ท้ายทอยของนักฆ่าคนหนึ่งเต็มแรง นีโอกลอกตาขึ้นมองฟ้าอย่างเอือมระอา

 

            เลิกกรี๊ดซะทีนีออนข้ารำคาญ!” นีโอตวาดน้องสาวฝาแฝดของตนพร้อมกับเหวี่ยงดาบสั้นไปมา นีออนหันกลับมาแลบลิ้นล้อเลียนพี่ชายพร้อมกับตั้งท่าจะกรี๊ดต่อ

 

            เลิกเล่นได้แล้วนีออน ข้ารำคาญ ทันทีที่ได้ยินเสียงเตือนเย็นๆของมิดไนท์ นีออนก็ปิดปากเงียบทันที พวกของลินนะที่ออกมาดูการต่อสู้นอกเกวียนพากันถอนหายใจอย่างโล่งอก ถึงแม้พวกนักฆ่าจะยังไม่หมด แต่อย่างน้อยนีออนก็หยุดส่งเสียงกรีดร้องที่ชวนให้ปวดประสาทแล้ว

 

            เกิดอะไรขึ้น เสียงของเฟลมดังขึ้นอย่างแผ่วเบาพร้อมกับร่างที่ชุ่มไปด้วยเลือดสีแดงสด ทันทีที่เฟลมมาถึง เหล่านักฆ่าก็พุ่งเป้าไปที่เฟลมทันที นีโอชักสีหน้าหงุดหงิด

 

            น่ารำคาญชะมัดเลยเจ้านักฆ่าพวกนี้นี่ นีโอบ่นพร้อมกับวิ่งเข้าไปไล่ฟันเหล่านักฆ่า เฟลมขยับยิ้มเจื่อนๆอย่างหมดแรง

 

            เฮ้ยเฟลม!” นีโอถึงกับร้องเสียงหลงเมื่อเห็นเฟลมโชกเลือด นักฆ่าที่ยังเหลืออยู่พุ่งเข้าใส่ทั้งคู่อย่างรวดเร็ว

 

            เปลวเพลิง กลืนกิน เฟลมร่ายมนต์ช้าๆ เปลวเพลิงปรากฏขึ้นจากพื้นดินและกลืนกินร่างของเหล่านักฆ่าที่เหลืออยู่ไม่กี่คนทันที เหล่านักฆ่าส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดทรมาน เมื่อเปลวเพลิงมอดดับลง ร่างของเหล่านักฆ่าก็หายลับไป

 

            เฟลม! เจ้าไม่เป็นไรนะ!” นีออนและนีโอโพล่งออกมาเกือบจะพร้อมกัน เฟลมส่ายหน้าน้อยๆก่อนจะทรุดฮวบลงนั่ง เด็กหนุ่มหายใจหอบระรัวขาดช่วง สองแฝดเบิกตาโพลง

 

            เฟลม!” มิดไนท์กระโจนตรงเข้าหาเฟลม เฟลมรู้สึกว่าร่างกายร้อนผ่าว

 

            เฟลม! เจ้าโดนพิษนี่!” มิดไนท์เอ่ยเสียงเครียด ไม่ทันขาดคำ เฟลมก็กระอักเลือดออกมาเสียชุดใหญ่ บาดแผลที่ท้องปวดหน่วงทรมาน นีออนถอดผ้าคลุมออกมาห้ามเลือดให้เพื่อนซี้

 

            นีออน! นีโอ! คลายกำแพงเวทย์ให้พวกข้าที!” เสียงของกาโอดังลอยออกมาจากทางด้านหลัง นีโอดีดนิ้วคลายกำแพงเวทย์สายลมของตนลง เมื่อกำแพงเวทย์สลายหายไป ทั้งหมดก็วิ่งตรงมาทางเฟลมทันที

 

            “อึก! แค่ก! แค่ก! แค่ก!” เฟลมกระอักเลือดออกมาอีกชุดใหญ่ ลินนะถึงกับหน้าถอดสีเมื่อเห็นเลือดที่เฟลมกระอักออกมากลายเป็นสีดำ มิดไนท์ตีหน้าเครียด จะรักษาบาดแผลให้เฟลมก่อนก็ไม่ได้ ถ้ารักษาไปละก็ พิษก็จะกระจายไปทั่วร่างได้เร็วยิ่งขึ้น แต่ถ้าไม่รีบรักษา เฟลมก็อาจจะตายเพราะเสียเลือดมากได้เช่นกัน

 

            นีโอ นีออน พวกเจ้าสองคนช่วยเรียกภูตแห่งกาลเวลาของเจ้าออกมาที ให้พวกมันช่วยหยุดพิษที่กำลังจะกระจายให้หน่อย ส่วนเจ้าทัส เจ้าออกไปขี่ม้าแทนเฟลมที แล้วก็กาโอ เจ้าช่วยไปบังคับเกวียนแทนสองแฝดที เราจะต้องรีบเดินทางไปเมืองเคนตาเซียโดยเร็วที่สุด ที่นั่นน่าจะมีหมอที่พอจะรู้วิธีแก้พิษ มิดไนท์กล่าวสั่งการเร็วรัว ผู้ถูกเอ่ยนามทั้งหมดพยักหน้ารับคำอย่างง่ายดาย

 

            นีโอและนีออนช่วยกันพยุงร่างของเฟลมที่ร้อนจี๋จนน่ากลัวเข้าไปในเกวียนเล่มโตอย่างทุลักทุเล เลือดยังคงไหลออกมาจากปากแผลที่ท้องไม่ยอมหยุด ซึ่งนีออนเดาว่าน่าจะเป็นผลกระทบจากพิษที่เฟลมโดน เมื่อวางเฟลมลงบนพื้นเกวียนแล้ว สองแฝดก็สะบัดแขนขวาของตนแรงๆพร้อมทั้งตะโกนเรียกภูตแห่งกาลเวลาออกมา

 

            ฟอน-ฟอน นีโอเอ่ยเรียกภูตแห่งกาลเวลาตัวจิ๋วของตน

 

            มอน-มอน นีออนเอ่ยตามหลังนีโอเพียงนิดเดียว สายลมพัดกรรโชกเล็กน้อย แล้วร่างเล็กน่ารักของภูตแห่งกาลเวลาทั้งสองตนก็ออกมาเผยโฉม

 

            มีอะไรขอรับนายท่าน ฟอน-ฟอนและมอน-มอนเอ่ยขึ้นพร้อมกัน สองแฝดชี้ไปที่ร่างของเฟลมที่นอนแผ่อยู่บนพื้นเกวียนทันทีที่ภูตทั้งสองตนเอ่ยถาม

 

            เฟลมโดนพิษ! เจ้าสองคนช่วยหยุดพิษให้ทีสิ! อย่าให้มันกระจายไปมากกว่านี้!” สองแฝดประสานเสียงดังลั่นคับเกวียน ภูตแห่งกาลเวลาพอได้ยินดังนั้นก็ลงมือร่ายมนต์ทันที อักขระรูปร่างหน้าตาแปลกประหลาดสีทองและสีเงินลอยวนก่อนจะไปหยุดอยู่ที่ท้องของเฟลมนิ่ง ภูตแห่งกาลเวลาทั้งสองหันมาพยักหน้าให้เจ้านายของตนก่อนจะยิ้มน้อยๆ

 

            พวกข้าหยุดการแพร่กระจายของพิษให้แล้วขอรับ แต่ไม่รู้ว่าจะหยุดได้นานซักเท่าไหร่เพราะพิษนี้มันร้ายแรงพอควร ทางที่ดีควรรีบหายาแก้พิษมาจะดีกว่านะขอรับ ฟอน-ฟอนเอ่ยแนะ นีโอพยักหน้ารับช้าๆก่อนจะกระโดดลงไปบอกมิดไนท์ที่ขึ้นไปนั่งอยู่บนหลังคาเกวียน มิดไนท์ผงกหัวรับคำเบาๆพลางหันไปสั่งการ

 

            หลิน ออกเดินทางได้แล้ว นีโอเจ้าเข้าไปคอยดูแลเฟลมไว้ที เจ้าของนามทั้งสองพยักหน้ารับคำสั่งจากมิดไนท์ ต่างคนต่างแยกย้ายไปทำงานของตน แล้วขบวนเดินทางก็เริ่มออกเดินทางอีกครั้ง หิมะยังคงตกอยู่ประปราย และไม่มีท่าทีว่าจะหยุดอย่างง่ายๆด้วย

 

            นีโอกลับเข้ามาในเกวียนอีกครั้ง ลินนะกำลังเช็ดเลือดที่เปรอะตามตัวของเฟลมออกอย่างเบามือ นีออนกำลังใช้เสื้อคลุมสีเข้มของเธอกดบนบาดแผลของเด็กหนุ่มเพื่อห้ามเลือด ส่วนเปมินก็กำลังเช็ดเลือดของเฟลมที่เปรอะตามตัวของนีออน

 

            นีโอ อีกนานไหมกว่าจะถึงเมืองเคนตาเซียน่ะ นีออนหันกลับมาถามพี่ชายอย่างร้อนใจ นัยน์ตาสีนิลปรากฏหยาดน้ำตาใสๆคลอเบ้า นีโอลูบหัวน้องสาวเบาๆพลางนั่งลงช่วยนีออนห้ามเลือด

 

            อีกไม่นานหรอกนีโอปลอบ นีออนงุ้มหน้าลง มือเรียวเล็กของเธอเต็มไปด้วยเลือดสีแดงสดของเพื่อนหนุ่มที่นอนหมดสติไม่รู้เรื่อง ลมหายใจของเฟลมแผ่วเบาจนน่ากลัว ร่างบางของนีออนสั่นสะท้าน

 

            เฟลม เจ้าอย่าตายนะ นีออนเอ่ยเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำตาใสหยดลงบนมือเล็กอย่างห้ามไม่ได้

 

ไม่ต้องห่วงน่า ยังไงเฟลมมันก็ไม่ตายหรอก เจ้านี่มันดวงแข็งจะตาย นีโอเอ่ยปลอบน้องสาวฝาแฝดของตนที่ตอนนี้ทำหน้าเศร้าสลดไม่เข้ากับนิสัย

 

            พวกเจ้าเป็นห่วงเจ้าเฟลมมันมากขนาดนั้นเลยเหรอ จานาที่นั่งเงียบมานานเอ่ยถามขึ้นมาดื้อๆ สองแฝดมองหน้าคนช่างสงสัยกะทันหันอย่างไม่ค่อยจะเข้าใจนัก

 

            ก็ต้องห่วงน่ะสิ เพื่อนกันก็ต้องห่วงกันอยู่แล้ว นีออนตอบเสียงไม่สบอารมณ์พลางแขนหลังมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่ซึมรื้น

 

            พวกเจ้าเป็นนักฆ่าไม่ใช่เหรอ ข้าเคยได้ยินมาว่านักฆ่าไม่จำเป็นต้องห่วงใคร ห่วงแค่ชีวิตของตนเองก็พอแล้วนี่ จานาเอ่ยเสียงเรียบ นีออนเริ่มรู้สึกว่าเส้นประสาทของตนเต้นตุบๆ แต่ก่อนที่นีออนจะอ้าปากโพล่งคำด่าจานาออกไป เสียงของนีโอก็ดังขึ้นขัดเสียก่อน

 

            ท่านคิดว่าพวกข้าอยากฆ่าคนนักรึไง ขอบอกไว้ก่อนเลยนะว่าพวกข้าไม่เคยพิสมัยการฆ่าคนเลยซักนิด ความจริงพวกข้าทั้งสามคนเกลียดการฆ่าฟันด้วยซ้ำ แต่พวกข้าเลี่ยงการฆ่าฟันไม่ได้ พวกข้าฆ่าคนเพราะต้องการตอบแทนบุญคุณของมาสเตอร์ที่เลี้ยงพวกข้ามา ถ้าพวกข้าไม่ฆ่า พวกข้าก็จะถูกฆ่าเอง มันเป็นกฎของโลกมืด พวกข้าถูกสั่งสอนมาแบบนี้!” นีโอกระแทกเสียงใส่จานาอย่างเหลืออด

 

            ใช่! พวกข้าไม่เหมือนพวกท่านหรอกนะที่เกิดมาแล้วมีครบทุกอย่าง พวกข้าไม่มีอะไรเลย ไม่มีพ่อ ไม่มีแม่ ไม่มีครอบครัว ไม่มีแม้กระทั่งชื่อของตัวเอง ชื่อนี่ก็เป็นชื่อที่มาสเตอร์ตั้งให้ ชีวิตนี้มาสเตอร์ก็มอบให้ พวกข้าต่างจากพวกท่าน พวกท่านสามารถเลือกได้ว่าจะเป็นอะไร จะทำอะไร แต่พวกข้าเลือกไม่ได้ พวกข้าทำได้เพียงแค่ทำตามที่มาสเตอร์สั่งเท่านั้น!” นีออนช่วยเสริม น้ำตาของเจ้าตัวแสบไหลอาบแก้มขาวเนียน เกวียนทั้งเล่มเงียบสนิท

 

            พวกข้าเคยหนีออกมาจากโลกมืดแล้วครั้งหนึ่ง แต่ก็กลับกลายเป็นว่าโดนพวกโลกมืดไล่ตามฆ่าโทษฐานทรยศ แถมยังโดนคนของมหานครไล่ตามฆ่าอีกต่างหาก ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็ไม่มีคนยอมรับพวกข้า พวกข้าไม่มีที่ไปอื่นนอกจากโลกมืดอย่างเดียว นีโอเอ่ยต่อ

 

            จนกระทั่งพวกข้าได้มาเจอพวกท่าน ได้มาเจอเพื่อนๆในโรงเรียนไดมอน ข้าเคยคิดว่าพวกท่านทั้งหมดจะยอมรับพวกข้า จะไม่รังเกียจพวกข้า แต่ข้าก็คิดผิด คำพูดที่นีออนเอ่ยออกมาทำให้จานาและคนอื่นๆต่างพากันสะอึก ความรู้สึกของนักฆ่าที่ไม่เคยมีใครได้ยิน วันนี้พวกเขาได้ยินอย่างชัดเจนเต็มสองรูหู

 

            ข้าขอโทษ จานาเอ่ยอย่างแผ่วเบา นีออนสะอึกสะอื้นร้องไห้อย่างไม่อายใคร นีโอรวบตัวน้องสาวเข้ามากอดไว้หลวมๆเพื่อปลอบประโลม

 

            ข้าขอโทษที่ข้าไม่เคยนึกถึงจิตใจของพวกเจ้า ข้าขอโทษที่ไปด่าว่าพวกเจ้ามันเลว จานาเอ่ยต่อ นีโอใช้นิ้วโป้งเช็ดน้ำตาให้นีออนที่นั่งสะอึกสะอื้นอยู่ในอ้อมกอดช้าๆ

 

            ช่างมันเหอะ พวกข้าชินชากับคำด่าทอแล้วล่ะ นีโอหันมากล่าวกับจานา จานากับโอริถอนหายใจเฮือก บรรยากาศภายในเกวียนตรึงเครียดเล็กน้อย

 

            ความเงียบโรยตัวอย่างเชื่องช้า เกวียนเล่มงามยังคงเคลื่อนที่ต่อไปเรื่อยๆ หิมะตกโปรยปรายอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ขบวนเดินทางเคลื่อนที่ไปด้วยความเงียบกริบ

 

 

..........

 

เห็นมีคนทักเรื่องนามสกุลของเฟลม

 

ใครสังเกตนามสกุลเฟลมมั่ง

เฟลม การ์ไดแอน

การ์ไดแอนพูดเร็ว ๆ มันก็ออกเป็นการ์เดี้ยนละ

 

เป็นคนที่ช่างสังเกตมากๆเลยนะขอรับท่าน Szyin

นามสกุลของเฟลม เขียนเป็นภาษาอังกฤษได้แบบนี้ขอรับ => Guardian

ถ้าเอามาแยกเป็นสามช่วง => Guar di an ก็จะอ่านได้ว่า การ์ไดแอนขอรับ

ดังนั้นถ้าอ่านคำว่าการ์ไดแอนเร็วๆ ก็จะอ่านได้ว่าการ์เดี้ยนขอรับ

^ ^ v

มาไล่ตอบเม้นท์ขอรับ มีคนบางคนขอมา =_=”

 

Q : การ์เดี้ยนคืออะไร?

A : การ์เดี้ยน อืมๆๆๆ รออีกซักนิดนะขอรับ มายาที่ 45 มีคำตอบ หุๆ ^ ^

 

Q : เล่มสองอยู่ไหน เมื่อไหร่ออก

A : คำถามนี้แทงใจดำดังฉึก T^T กำลังรีบปั่นอยู่ขอรับ ถ้าต้นฉบับเสร็จทันสิ้นปีนี้ เล่มสองก็น่าจะออกประมาณช่วงงานสัปดาห์หนังสือเดือนมีนาปีหน้า แต่ต้นฉบับเสร็จไม่ทันสิ้นปี ก็คงหลังมีนาไปอ่าขอรับ

 

Q : สงสารนีโอ หาคู่ให้นีโอหน่อย

A : นีโอมีคู่แน่นอนขอร้าบ ข้าน้อยไม่ใจร้ายขนาดนั้น แต่เป็นใครนั้นของุบงิบไว้ก่อน

 

Q : จะมีประมาณกี่ตอนจบ

A : ยังไม่แน่ใจเลยขอรับ ท่านจะประมาณ60กว่าตอนมั้ง (ตอนนี้ปาไป40กว่าแล้วเนื้อเรื่องยังโอ้เอ้อยู่เลยนี่เนอะ T_T)

 

***ตอบท่าน หัวขโมeไม่LจีEUoดี้*** => การ์เดี้ยนคือตระกูลของเฟลมหรือเปล่า เติ้ล

A : มายาที่ 45 นี้รู้แน่นอนขอรับ

 

~!!~[L!tTLe HunTeR]~!!~ : ใครมีคำถามอะไรนอกเหนือจากนี้ ก็โพสถามได้นะขอรับ ถ้าตอบได้จะพยายามมาตอบให้เร็วที่สุด

 

ปล. หลังจากหาแฮนดี้ไดร์ฟเจอ ตาก็ตันมาติดเชื้อ+อักเสบอีก มองอะไรเบลอไปหมด ลืมตาได้แค่ข้างเดียว อาจจะเข้ามาอัพช้าหน่อยนะขอรับ TwT

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,947 ความคิดเห็น

  1. #1840 I'm sone M.Seo >O< (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 28 มีนาคม 2555 / 22:39
    เฟลมจ่าาาาาาาาาาาาาา T^T
    #1,840
    0
  2. #1811 แฟรนชิฟ (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 19 กันยายน 2554 / 13:52
    อยากปลิ้นออกมาอ่านอ่ะ จะต้องทำยังไงหลอครับ
    #1,811
    0
  3. #1767 Ninzile (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2554 / 23:31
    ตอนนี้ร้องไห้เรย

    #1,767
    0
  4. #1730 lnwcool (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 4 เมษายน 2554 / 17:03
    เริ่มสะใจพวกที่ชอบด่าคนที่ทำงานในโลกมืด พวกที่ทำงานในโลกมืดย่อมมีเหตุผลอยู่แว้ววววว>
    #1,730
    0
  5. #1704 SodaNUT (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 20 มีนาคม 2554 / 13:56
    = =

    ยิ่งอ่านยิ่งหงุดหงิดดด !!

    ชิส์ .. โดยเฉพาะตอนต้นๆอ่ะ ที่บอกว่า มีอะไรมารับประกันความปลอดภัยพวกรัชทายาท

    ยิ่งเดินทางไปกับพวกเฟรม .. แหมมมม โว้ยยย!! ถ้าไม่ไป เมืองพี่แกก็จบเหแล้วคร๊าบบบ

    เรื่องมาก เหอะๆๆ แล้วความจริง ต้องขอบคุณ เฟรม กับ แฝดด้วยซํ้า

    ยังจะมาทำเป็นความผิดนักฆ่าแบบเฟรม ทั้งๆที่ปกป้องพวกที่เอาแต่นั่ง เป็น "ตัวถ่วง" ไปวันๆ

    เอาง่ายๆ เหมือนพวกเฟรมต้องมารับโทษ ถูกตราหน้าว่าผิด ทั้งๆที่ไม่จำเป็น

    แล้วก็ตอนที่ผ่านๆมา พวกเฟรม พูดเรื่องที่จะทรยศแบบไม่เลือกสถานที่เลยห่ะ

    อ่านแล้วมันขัดๆกัน เหมือนยังเด็กไปอ่ะ .. อารมณ์ประมาณว่า ไม่กลัวจะมีใครได้ยินเลย ??

    อันนั้นแค่ยกตัวอย่าง "ช่องว่าง" ที่แปลกๆขัดกับสถานะ ตำแหน่ง และบุคคลิของตัวละครนะ

    อ่อ!.. มีอีกเรื่อง ที่ขัดใจกับเฟรมมากๆ คือ เวลาเฟรมสู้ทีไร ก็ทำเหมือนจะเก่งนะ สู้แปบๆก็ล่มคู่ต่อสู้ได้ล่ะ

    แต่ก็ไม่ฆ่า.. ? มัวแต่พูดอะไรก็ไม่รู้ ให้คู่ต่อสู้ตั้งตัวได้แล้วก็มาทำร้ายตัวเอง เกือบตลอดอ่ะ

    มึนกับเจ้าตัวจริงๆ ทั้งๆที่การเลี้ยงดู สถานที่อยู่ และ ตำแหน่ง.. ควรที่จะฆ่าทันที

    อย่างปะทะจินไน หรือ ตอนนี้ที่สู้กัน อย่างน้อย ก่อนจะไปช่วยคนอื่น ก็น่าจะเอาดาบฟันหัวมันนะ..= =

    และที่เฟรมพลาดบ่อยๆอีกคือ การหันหลังให้คู่ต่อสู้

    หลายครั้งมากที่ตัวละครทำอะไรโดยผิดต่อตรรกะของโนอาร์! (me//เอ๊ะ ชั้นพลามไรอยู่ว่ะเนี่ยยย ย)

    เฮ้อออ อีกเยอะสระพัดดด .. อ่านไปก็ขัดได้ตลอดล่ะเรา 55+

    ปล.ถ้าอ่านแล้วไม่เข้าใจ ก็ปล่อยๆมันไปซะ เพราะเราบอกอารมณ์ของตัวเองไม่ถูกเหมือนกัน = =^

    ปลล.ซื้อเล่มหนึ่งมาแล้ววว พึ่งมาเจอภาคต่อในเว็ป เลยมาตามอ่าน O.O






    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 20 มีนาคม 2554 / 14:14
    #1,704
    0
  6. #1675 tarlaloha (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 10 กันยายน 2553 / 21:46
    สงสาร เฟรม การ์ไดแอน สงสาร นีโอ นีออน เศร้า ขอบคุณท่านLittle Hunterมากๆที่แต่งได้ดีขนาดนี้ ฮือๆๆ TT_TT
    #1,675
    0
  7. #1648 kkaa (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2553 / 21:39
    เฟลมจบแค่เล่มสองหรอ คิดถึงเฟลมจัง แล้วมิดไนท์จะไม่มาหาเฟลมแล้วหรอ
    #1,648
    0
  8. #1622 T_T (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 17 เมษายน 2553 / 20:33
    ต อ น นี้ ส นุ ก ม า ก ๆ เ ล ย ค ะ (^-^)
    #1,622
    0
  9. #1229 ปักษาอัคคี (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 24 เมษายน 2552 / 19:41
    แล้วเราจะรู้ไหมคะว่า พ่อ-แม่ ของเฟรมคือใคร
    อยากรู้อ่าคะ
    #1,229
    0
  10. #1212 Sentsu (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 22 เมษายน 2552 / 17:15
    ตอนนี้เส้ามั่กมาก



    TTWTT
    #1,212
    0
  11. #1103 [U]-[R]iz (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 29 มีนาคม 2552 / 17:30

    สงสารเฟรมกับสองฝาแฝดจังYoY

    #1,103
    0
  12. #1071 Dark_JOKER (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 24 มีนาคม 2552 / 15:26
    พระเจ้านักฆ่าช่างน่าสงสาร
    ในใจคิดแต่เรื่องเศร้าๆ
    น่ารักจริงๆเจ้าค่ะ
    ฮุ ฮุ ฮุ อึก(เสียงร้องไห้)
    #1,071
    0
  13. #950 *มิ้นท์* (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2552 / 20:54
    ฮือ ตอนนี้น้ำตาตกเลยอ่าT^T
    #950
    0
  14. #712 K.Novel (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2551 / 16:07
    จะให้นีโอคู่กับใครอะ คู่กับ จานา เหรอคร๊าบ หรือคู่กับ จิน



    และขอถามว่าจะมี ภาคพิเศษรึเปล่าคร๊าบ
    #712
    0
  15. #710 moji (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2551 / 19:55
    โย่ว ๆๆ



    อัพเร็วๆนะค้ะ ^^



    สู้ๆ



    สาธุ !!

    ขอให้เสดปลายปีด้วยเถิ้ด ด !!





    อยากอ่านเร็วๆละก๊า บบ บ >.<
    #710
    0
  16. #707 karmdodcom (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2551 / 13:38
    อยากถามว่า 1. ตกลงแล้ว อลัน เป็นอ่าม ปู่ ของ เฟลม ป่าวอ่ะ 2. ชื่อจิงๆของ เฟลม คือ รานิน ป่าว แค่นี้แหล่ะ อ้อ อีกคำถาม 3. ทำไม ถึงมา อัพช้า
    #707
    0
  17. #706 karmdodcom (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2551 / 13:38
    อยากถามว่า 1. ตกลงแล้ว อลัน เป็นอ่าม ปู่ ของ เฟลม ป่าวอ่ะ 2. ชื่อจิงๆของ เฟลม คือ รานิน ป่าว แค่นี้แหล่ะ อ้อ อีกคำถาม 3. ทำไม ถึงมา อัพช้า
    #706
    0
  18. #705 karmdodcom (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2551 / 13:38
    อยากถามว่า
    1. ตกลงแล้ว อลัน เป็นอ่าม ปู่ ของ เฟลม ป่าวอ่ะ
    2. ชื่อจิงๆของ เฟลม คือ รานิน ป่าว
    แค่นี้แหล่ะ อ้อ อีกคำถาม
    3. ทำไม ถึงมา อัพช้า
    #705
    0
  19. #703 sakura_haruhi (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2551 / 09:47

    อ๊ากๆๆ รอต่อนต่อป่ายยยย~~หนุกๆๆ นู๋เฟรมอย่าเป็นไรน้า อ่าๆๆๆ .........

    #703
    0
  20. #701 Dark Shinigami (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2551 / 21:39
    รีบอัพนะคะ รออ่านอยู่
    #701
    0
  21. #700 .... (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2551 / 21:37
    ผมว่าไปทำบุญมั่งก็ดีนะ
    #700
    0
  22. #698 safrira_c (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2551 / 17:45
    มีความคิดอยากฆ่าคนเขียน!!!!!!! ถ้ายังไม่ได้มาอัพต่อว่าการ์เดี้ยนคืออะไร คุณพี่เติ้ล รีบอัพอัพอัพอัพอัพอัพอัพอัพ ด่วน!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    #698
    0
  23. #697 WhitEPhanToM (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2551 / 16:42
    งิงิ
    จริงแฮะ
    เมื่อไหร่จะเต็มพอที่จะรวมเล่มซะที
    อ๊าคคคค
    ลงแดงแล้วเห็นม้ายยยยยยยยยยย
    #697
    0
  24. #696 ... (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2551 / 12:39
    เย็มาอัพซะทีรอตั้งน้านนาน
    #696
    0
  25. #695 K.Novel (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2551 / 09:41
    ตอนนี้อยู่กรุงเทพฯหรอคร๊าบ คุณอาร์โตส์



    เป็นผู้หญิงหรือเป็นทอมอะ(อย่าถือโทษโกรธกันเลยนะ ที่ถามแบบนี้ToT)



    อยากรู้อายุมากเลยอ่า



    เค้าอาจจะเด็กกว่าก็ได้Y^Yนะขอร๊าบ
    #695
    0