Flame นักรบเพลิงมายา (เปลวเพลิงมายา)

ตอนที่ 44 : มายาที่ 42 บุกไดมอน <=[100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,277
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    10 ต.ค. 51

 

มายาที่ 42

บุกไดมอน

 

            ย้อนหลังกลับไปหลายชั่วโมงก่อน

 

          ห้องทำงานของอนามันนั้นยังคงมีบรรยากาศอึมครึมเหมือนอย่างเคย กองกระดาษกองสุมกันอยู่ตามมุมห้องและตามโต๊ะดูรกหูรกตาน่ารำคาญ มือที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นของอนามันกำปากกาแน่นและขยับขีดเขียนนู่นนี่อยู่ตลอดเวลา

 

            แสงเทียนบนเชิงเทียนไหววูบน้อยๆ อนามันเงยหน้าขึ้นจากกองกระดาษพลางจ้องมองเปลวเพลิงที่ไหววูบนิ่ง จากนั้นก็ผ่อนลมหายใจยาว ทำไมใจมันถึงรู้สึกไม่ค่อยดีก็ไม่รู้

 

            กำแพงหินสั่นคลอนน้อยๆ จากนั้นก็ค่อยๆแยกตัวออกส่งเสียงเปรี๊ยะดังลั่น อนามันเหลียวหลังกลับไปมองอย่างสนใจ นึกสงสัยว่าทำไมภารกิจมันถึงได้เสร็จเร็วนัก ดวงตาสีขี้เถ้าสบเข้ากับร่างของมาซาร์และเดซันที่โชกเลือด สามขุนพลเงาที่เดินตามออกมาก็มีสภาพไม่ต่างกันนัก ร่างของแต่ละคนชุ่มโชกไปด้วยเลือดและมีบาดแผลเต็มไปหมด จะมีก็แต่โกเท่านั้นที่บาดเจ็บเพียงเล็กน้อย คิ้วหนาของอนามันขมวดมุ่น ดวงตาสีขี้เถ้าส่อเค้าไม่สบอารมณ์อย่างมาก

 

            ทำไมกลับมาในสภาพนี้ อนามันถามเสียงห้วนสั้น สายตาคู่คมกวาดมองเหล่านักฆ่าใต้อาณัติราวกับจะกินเลือดกินเนื้อถ้าไม่มีคำตอบดีๆหลุดออกมาจากปาก เหล่านักฆ่าผู้ทำงานพลาดกัดริมฝีปากแน่น เนื้อตัวเริ่มสั่นเทิ้มเพราะกลัวบทลงโทษที่พวกตนจะได้รับ อนามันย่นจมูก จากนั้นก็ตะคอกแรง

 

            ข้าถามทำไมไม่ตอบ!” เสียงอันทรงอำนาจของอนามันทำให้ทุกคนต้องรีบคุกเข่านั่งลงอย่างเกรงกลัว นักฆ่าทั้งห้างุ้มหน้าลงเพราะไม่ต้องการสบตากับเจ้านายของพวกตน อนามันส่งเสียงฮึดฮัดไม่พอใจ

 

            ทำงานพลาดสินะ แล้วเฟลม สองแฝด จินแล้วก็จินไนไปไหน อนามันเอ่ยถามเสียงเรียบ ลมหายใจของแต่ละคนสะดุดกึก ใครจะไปกล้าบอกว่าแฟนธ่อมสุดที่รักของอนามันทรยศกันล่ะ ดีไม่ดีอาจถูกอนามันเรียกดาบมาตัดคอทิ้งเอาเสียดื้อๆก็ได้โทษฐานกล่าวหาแฟนธ่อมผู้เก่งกาจ

 

            ข้าถามทำไมไม่ตอบ อนามันเอ่ยถามอีกครั้ง น้ำเสียงฟังดูเย็นเยียบจนน่ากลัว เดซันกัดริมฝีปากแน่น จากนั้นจึงตัดสินใจเอ่ยความจริงออกไป ถึงแม้จะกลัวอนามันฆ่าก็ตาม

 

            เฟลมกับสองแฝดทรยศขอรับ เดซันเอ่ยเสียงเบา อนามันเลิกคิ้วสูง

 

            พูดดังๆข้าไม่ได้ยิน

 

            เฟลมและสองแฝดทรยศขอรับ เดซันเอ่ยอีกครั้งด้วยเสียงที่ปรับให้ดังขึ้น แต่น้ำเสียงก็ยังสั่นอย่างหวาดกลัว เส้นอารมณ์ของอนามันกระตุกแรง จากนั้นไอเวทย์มนต์สีดำเข้มก็ปรากฏขึ้นห้อมล้อมร่างของนักฆ่าทั้ง5คนเอาไว้ ทั้งห้าเขยิบกายเข้าหากันจนชิดด้วยคาวมหวาดกลัว ไอเวทย์มนต์สีดำลอยใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

 

            ไหนเจ้าลองพูดใหม่ซิ! ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าเฟลมมันจะทรยศ! มันไม่มีวันทรยศข้า!” อนามันตะโกนก้อง เหล่านักฆ่าทั้งห้าก้มหน้าลงพลางสั่นอย่างหวาดกลัว

 

            พวกข้าพูดจริงๆนะเจ้าคะมาสเตอร์ พวกข้าจะโกหกท่านไปทำไม มาซาร์เอ่ยในขณะที่ยังคงก้มหน้างุด

 

            จริงด้วยขอรับ พวกข้าไม่เคยคิดที่จะทำให้ท่านโมโหเลยนะขอรับ โกกล่าวสนับสนุนมาซาร์ อนามันลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เก้าอี้ไม้ล้มลงกลิ้งหลุนๆไปกับพื้น

 

            เฟลมเป็นนักฆ่าที่เชื่อฟังข้ามากที่สุดในโลกมืด! แล้วมีเหตุผลอะไรที่ทำให้มันทรยศต่อข้า!” อนามันกระแทกเสียงใส่พวกเดซัน ไอเวทย์มนต์สีดำลอยคลุ้งทั่วห้อง บรรยากาศในห้องทำงานเริ่มมาคุขึ้นทุกๆวินาที พวกนักฆ่ายังคงนั่งคุกเข่านิ่งด้วยความหวาดกลัว เหงื่อเม็ดโป้งไหลซึมตามร่างกายจนชุ่ม

 

            เจ้าดาร์กเนสมันไปหลงรักเจ้าหญิงแห่งเมืองเอราเดสเข้าน่ะขอรับ มันก็เลยทรยศต่อโลกมืด โทนินเอ่ยอธิบายเสริม อนามันกัดฟันอย่างเคียดแค้น ดวงตาสีขี้เถ้าแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท บ่งบอกว่าตอนนี้เจ้าตัวกำลังโกรธอย่างสุดๆและพลังมนต์ดำก็พุ่งขึ้นสูงลิ่วๆ นักฆ่าทั้งห้าก้มหัวกันจนแทบจะจมลงดิน

 

            รอยแผลไฟลวกตามตัวข้ากับมาซาร์เป็นหลักฐานได้นะขอรับ ในมหานครแห่งนี้ไม่มีใครมีพลังเวทย์เพลิงสูงกว่าเจ้าเฟลมอีกแล้วขอรับ แม้แต่จินไนก็ตาม เดซันเอ่ยพลางเงยหน้าขึ้นสบตากับอนามัน ดวงตาสีฟางข้าวนั้นแน่วแน่ บ่งบอกว่าเจ้าตัวไม่ได้โกหก อนามันจ้องมองบาดแผลตามตัวเดซันและมาซาร์อย่างพิจารณา ก่อนจะเอ่ยเบา

 

            เฟลมทรยศจริงๆงั้นรึ น้ำเสียงของอนามันส่อเค้าผิดหวังและเศร้าโศก

 

            ข้าอุตส่าห์เลี้ยงดูมันมาอย่างดี หวังไม่ให้มันทรยศต่อข้า แต่มันกลับทรยศข้าจนได้ อนามันตัดพ้อ นักฆ่าทั้งห้าเงยหน้าขึ้นมองอนามันอย่างเป็นสงสัย อนามันที่เป็นผู้นำของโลกมืดต้องมาเศร้าโศกเสียใจเพราะเสียนักฆ่าสุดที่รักไป ไม่สมกับเป็นอนามันเอาเสียเลย

 

            สายลมพัดกรรโชกแรง กองกระดาษในห้องปลิวว่อนไปมาตามแรงของสายลม นักฆ่าทั้งห้ายกมือขึ้นป้องใบหน้าตามสัญชาตญาณ สายลมพัดหมุนรุนแรงราวกับว่าผู้ใช้กำลังอารมณ์ไม่ดี หรือไม่ก็บาดเจ็บจนควบคุมพลังไม่ค่อยไหว สายลมค่อยๆแผ่วเบาลงทีละน้อย แล้วร่างเล็กของเด็กสาวกับร่างสูงของชายหนุ่มก็ปรากฏกาย ดวงตาของอนามันสั่นวูบทันทีเมื่อเห็นภาพที่ปรากฏต่อมา

 

            จินไน นักรบที่เก่งที่สุดในบรรดาขุนพลเงาทั้งสี่เดินออกมาจากสายลมด้วยสภาพโชกเลือด ตามเนื้อตามตัวเต็มไปด้วยบาดแผลมากมายนับไม่ถ้วน ลมหายใจของชายหนุ่มหอบระรัวขาดช่วงเป็นพักๆ เลือดยังคงไหลซึมเสื้อสีดำของจินไนอยู่ตลอดเวลา

 

            จินนั้นบาดเจ็บน้อยกว่าจินไนอยู่มากโข เด็กสาวหอบหายใจเร็วขาดช่วง เนื้อตัวมีรอยแผลไม่มากนัก จะมีก็แต่บาดแผลที่แขนขวาที่เห็นเด่นชัด ดวงตาคู่สีเงินสวยดูว่างเปล่าเหม่อลอย

 

            อนามันนิ่งอึ้งไปนิดเมื่อเห็นสภาพของบุตรสาว มาซาร์รีบลุกขึ้นมารักษาบาดแผลให้จินอย่างรวดเร็ว จินไนทรุดนั่งลงบนพื้นอย่างหมดแรง ร่างกายรู้สึกหนักอึ้งจนไม่สามารถขยับได้ บาดแผลที่ได้รับจากการต่อสู้เจ็บแปล๊บน่ารำคาญ เมื่อรักษาจินเสร็จแล้ว มาซาร์ก็นั่งลงรักษาจินไนต่อ

 

            จินลูกพ่อ เกิดอะไรขึ้น อนามันถามเร็วรัว จินเบ้ปากวิ่งเข้าไปกอดอนามัน จากนั้นก็ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่เกรงใจใคร

 

            ท่านพ่อ เฟลม... เฟลม... เฟลมทรยศพวกเราเจ้าค่ะ จินร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวโยน เด็กสาวรู้สึกเศร้าเสียใจจนบรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ อนามันกดศีรษะของบุตรสาวให้ซบลงกับอกของตน จากนั้นก็ลูบหัวจินอย่างปลอบประโลม

 

            แล้วเจ้านั่นมันทำอะไรเจ้าหรือเปล่า อนามันเอ่ยถามเสียงเบา จินยังคงร้องไห้ไม่ยอมหยุด

 

            เฟลมจะฆ่าข้าท่านพ่อ แววตาของเฟลมบอกว่าเขาเอาจริง ข้ากลัวจังเลยท่านพ่อ ข้ากลัวเฟลม จินปล่อยโฮหนักกว่าเก่า หยาดน้ำตาใสไหลอาบแก้มขาวนวลจนชุ่ม ดวงตาของเด็กสาวแดงก่ำ อนามันกอดบุตรสาวของตนแน่นขึ้น

 

หนอย เจ้าเฟลม ริบังอาจทรยศข้ายังไม่พอยังคิดจะฆ่าจินอีกรึ อภัยให้ไม่ได้แล้ว เจ้าแห่งโลกมืดกัดฟันอย่างกราดเกรี้ยว อนามันกวาดตามองนักฆ่าทั้งหกที่นั่งทรุดอยู่เบื้องหน้าตน ต่างคนต่างมีสภาพค่อนข้างอิดโรย

 

แล้วท่านมิดไนท์ก็ยังฝากข้ามาบอกท่านพ่อด้วยว่า การ์เดี้ยนกลับมาแล้ว มันคืออะไรเจ้าคะท่านพ่อ คำของจินขาดๆหายๆ อนามันสบถคำหยาบออกมายืดยาว ดวงตาสีดำฉายแววหงุดหงิดไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

 

            พวกเจ้าทั้งหกจงไปพักรักษาตัวให้ดี แล้วคืนนี้ก็ลงมือได้เลย อนามันกล่าวสั่งการเสียงเรียบ

 

            ลงมือ? โกทวนคำเสียงสูง อนามันพยักหน้าน้อยๆ

 

            ใช่ ลงมือ คืนนี้สามทุ่มพวกเจ้าทั้งหกจงบุกไปไดมอน จะขนนักฆ่าไปด้วยกี่คนก็ได้ ฆ่าพวกองค์รัชทายาทและก็คนทรยศทั้งหมดซะ

 

            ขอรับมาสเตอร์ ว่าแต่ว่าเรื่องมีดล่ะขอรับ จินไนเอ่ยถามเสียงเหนื่อยอ่อน อนามันจ้องจินไนนิ่ง

 

            ไม่มีปัญญาไปแย่งมาจากเฟลมรึไง เอาเถอะ ข้ารู้ว่าเจ้ามันไร้ความสามารถ เอาเป็นว่าข้าจะให้คาห์ไปด้วยก็แล้วกัน เพราะว่ามันเป็นคนสร้างมีดขึ้น มันคงรู้ว่าจะเรียกมีดของมันกลับยังไง อนามันเอ่ยเสียงเย็นๆ เล่นเอาคนที่ถูกหาว่าไร้ความสามารถสะอึก อนามันเปรียบเทียบเขากับเฟลมอีกแล้ว น่าแค้นจริงๆ

 

            รีบๆไสหัวไปรักษาตัวได้แล้ว คืนนี้สามทุ่มลงมือได้ อย่าให้พลาดล่ะเจ้าพวกแมลงชั้นต่ำ อนามันกัดฟันพูดอย่างแค้นเคืองก่อนสะบัดมือวูบ ไอเวทย์มนต์สีดำสนิทพุ่งเข้ากระแทกร่างของนักฆ่าทั้งหกจนปลิวกระเด็นออกไปนอกห้อง ประตูไม้บานหนาปิดฉับลง ความเงียบโรยตัวอย่างเชื่องช้า

 

            โอ๊ย! มาสเตอร์นะมาสเตอร์ ทำกันได้ จินไนบ่นอุบในขณะที่พยายามยันกายให้ลุกขึ้น แต่แล้วก็กลับทรุดฮวบลงไปอีกเพราะร่างกายได้รับบาดเจ็บหนัก ถึงจะได้รับการรักษาแล้วแต่ก็ยังมีไม่มีแรงอยู่ดี บีเดลและโทนินถอนหายใจเฮือกก่อนจะเดินเข้าไปประคองร่างของจินไนให้ลุกขึ้น

 

            มาสเตอร์ไม่ฆ่าพวกเราทิ้งโทษฐานที่ทำงานครั้งนี้พลาดก็บุญโขแล้ว ตอนนี้มาสเตอร์กำลังอารมณ์ไม่ดี อย่าเพิ่งพูดมากเลย เดซันว่าก่อนจะเดินหายไปกับความมืดในคฤหาสน์พร้อมกับมาซาร์ จินไนบ่นงึมงำในลำคอ

 

            พวกเจ้าไปพักกันก่อนเถอะ ข้าจะไปหาคาห์ซักหน่อย โกเอ่ยเสียงเรียบก่อนจะเริ่มออกเดิน พวกจินไนพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย เมื่อเห็นว่าโกเดินห่างออกไปมากแล้ว จินไนก็ก้มลงกระซิบที่หูของบีเดลและโทนิน

 

            บีเดล โทนิน พวกเจ้าสองคนไปจับตาดูโกให้ข้าที พวกเจ้าบาดเจ็บไม่ค่อยมาก งานง่ายๆแค่นี้คงทำได้ใช่ไหม จินไนเอ่ยสั่งการก่อนจะไอโขลก ทั้งสองพยักหน้ารับถึงแม้จะยังงงๆอยู่ก็ตาม

 

            จับตาดูโกไปเพื่ออะไรล่ะ บีเดลถามเสียงสูง

 

            เจ้าไม่สังเกตเหรอ ในบรรดาพวกเราทั้งหมด โกบาดเจ็บน้อยที่สุด แถมสายตาที่มันมองมาสเตอร์ก็แปลกๆด้วย จินไนเอ่ยเสริม

 

            เจ้ากำลังจะบอกข้าว่าโกก็เป็นคนทรยศงั้นเหรอ บีเดลและโทนินเอ่ยออกมาแทบจะพร้อมกัน จินไนตีหน้าเหยเกก่อนจะพยักหน้าลง

 

            เออสิวะ ไปได้แล้ว อย่าปล่อยให้มันคลาดสายตานาน จินไนเอ่ยพร้อมกับเดินแยกไปทางห้องพักของตน บีเดลและโทนินหันมาจ้องหน้ากันอย่างงงงวย แต่ก็เลือกที่จะเดินไปจับตาดูโกตามที่จินไนบอกแต่โดยดี

 

..........

 

            ด้านหลังคฤหาสน์ของอนามันที่มืดสลัว ปรากฏเงาของบุคคลสองคนที่กำลังยืนคุยกันอยู่ บีเดลและโทนินยืนหลบอยู่ตรงมุมตึก เสื้อสำหรับนักฆ่าสีดำสนิทที่ทั้งสองใส่เอาไว้ช่วยพลางตัวได้เป็นอย่างดี

 

            เป็นไปตามที่จินไนสงสัยจริงๆด้วย โกทรยศ และรู้สึกว่าจะทรยศตั้งแต่ต้นแล้วด้วย บีเดลกระซิบบอกโทนิน

 

            ท่านแม่ทัพ เรียกข้ามามีอะไรหรือขอรับ ชายหนุ่มคนหนึ่งที่โทนินจำได้ว่าเป็นนักข่าวปลายแถวเอ่ยถามโกด้วยเสียงที่คล้ายจะกระซิบ โกชักสีหน้าหงุดหงิดเล็กน้อย

 

            ข้าบอกแล้วไงว่าอย่าเรียกข้าว่าแม่ทัพ เดี๋ยวความก็แตกกันพอดี โกดุชายหนุ่ม จากนั้นก็ยืนกอดอกอย่างหงุดหงิด

 

            ขอโทษขอรับ ชายหนุ่มขอโทษเสียงอ่อย

 

            ไม่เป็นไรไมล์ ว่าแต่แน่ใจนะว่าไม่มีใครสะกดรอยตามเจ้ามา โกเอ่ยถามเสียงเครียด ชายหนุ่มนามไมล์พยักหน้าขึ้นลงแรงๆ

 

            ขอรับ มือระดับนี้แล้ว ไมล์ทุบอกตัวเองอย่างภูมิใจ

 

            ว่าแต่เรียกข้ามามีอะไรหรือขอรับ

 

            ข้าอยากจะให้เจ้าช่วยส่งข่าวไปหาท่านอลันกับท่านมิดไนท์ซักหน่อย ไมล์พยักหน้า

 

            ได้ขอรับ

 

            ฝากส่งข่าวไปบอกท่านอลันกับท่านมิดไนท์ทีว่า คืนนี้อนามันจะส่งนักฆ่า ขุนพลเงาสี่คน และแฟนธ่อมอีกสองคนไปไดมอน โกเอ่ยพลางหันมองซ้ายขวาหน้าหลังอย่างระมัดระวัง

 

            ไปไดมอน? เพื่ออะไรล่ะขอรับ ชายหนุ่มส่งคำถามอย่างงงๆ

 

            เพื่อลอบสังหารองค์รัชทายาททั้งห้ากับคนทรยศน่ะสิ รีบๆไปส่งข่าวได้แล้ว บอกท่านมิดไนท์ว่าให้รีบพาองค์รัชทายาททั้งห้าหนีไปซะ ถ้าให้อยู่ที่โรงเรียนต่ออาจจะเป็นอันตราย โกเอ่ยเร่ง ไมล์พยักหน้ารับคำ ชายหนุ่มค้อมกายลงทำความเคารพโก ไมล์กระทืบเท้าลงกับพื้น พื้นดินแตกแยกออกจากกัน แต่ก่อนที่ไมล์จะกระโดดลงไปในรอยแยกนั้น ร่างของบีเดลและโทนินก็พุ่งพรวดออกมาจากมุมตึกเสียก่อน

 

            เจ้าคนทรยศ!” บีเดลและโทนินตะโกนลั่นพลางเรียกอาวุธของตนมาถือไว้ในมือ หน้าของโกเริ่มถอดสีเพราะความตกใจ

 

            ไปซะไมล์! เร็วเข้า! อย่าให้สองคนนี้จับเจ้าได้!” โกตะโกนลั่นพร้อมกับเรียกมีดสั้นคู่อาวุธคู่กายของตนมาถือไว้ ไมล์ตีสีหน้าลังเล ใจหนึ่งนึกอยากจะหนีไปจากที่นี่เสียเพราะฝีมือของขุนพลเงาทั้งสองนั้นค่อนข้างเก่งจนน่ากลัว แต่อีกใจหนึ่งก็ไม่อยากไป เพราะถ้าเขาไปโกจะต้องสู้คนเดียว

 

            ไปซะไมล์! เจ้าอยู่ไปก็ไม่มีประโยชน์! รังแต่จะเกะกะข้าเปล่าๆ!” โกตวาดลั่นพร้อมกับบรรจงประทับฝ่าเท้าไปที่หลังของไมล์เต็มที่ ไมล์กลิ้งหลุนๆไปหยุดอยู่ตรงขอบของรอยแยกบนพื้นดินที่ตนเองสร้างขึ้นพอดิบพอดี

 

            ไปซะ! ไปบอกท่านมิดไนท์ว่าเกิดอะไรขึ้น!” โกตะโกนพร้อมกับหันกลับไปรับคมหอกของโทนิน กรงเล็บของบีเดลข่วนโดนหลังของโกจนเลือดอาบ โกชักสีหน้าไม่สบอารมณ์ จากนั้นก็หันไปตวาดชายหนุ่มอีกครั้ง

 

            ข้าสั่งให้เจ้าไปเดี๋ยวนี้! พลทหารไมล์ เอลัว!” โกสั่งการเสียงเฉียบขาด ไมล์กลืนน้ำลายที่เหนียวหนืดลงคอก่อนจะหลับตาแน่นและกระโดดลงไปในรอยแยกของพื้นดิน พื้นดินกลับมาประกบกันอีกครั้ง โกขยับยิ้มพอใจ ถึงเขาจะตายไป แต่เขาก็สามารถทำประโยชน์ให้กับมหานครได้จนถึงวินาทีสุดท้ายของชีวิต

 

            ยิ้มทำไม! ประสาทกลับหรือไง!” บีเดลตะคอกด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด อยู่กับโกมาเกือบสิบหกปี ทั้งหมดที่ผ่านมาล้วนเป็นการโกหกหลอกลวงทั้งสิ้น

 

            ข้าแค่ภูมิใจที่ข้าได้สร้างประโยชน์ให้กับมหานครจนถึงวินาทีสุดท้ายของชีวิต โกเอ่ยตอบ บีเดลและโทนินสบถงึมงำในลำคออย่างไม่พอใจ โกยกมือทั้งสองข้างที่กำมีดสั้นคู่ขึ้น จากนั้นก็จ่อมันลงไปที่คอของตนอย่างไม่ลังเล

 

            ลาก่อน โลกมืดที่แสนน่าชัง โกกล่าวพร้อมกับหลับตาลง แต่ก่อนที่มืดสั้นคู่จะกรีดลงบนเนื้อของโก เปลวเพลิงสีแดงขุ่นก็ลุกโชนขึ้นรอบกาย โกหลุดร้องออกมาด้วยความทรมาน ก่อนจะล้มลง มีดสั้นคู่กระเด็นไปไกล โกกัดฟันแน่นพลางยกมือขึ้นเพื่อใช้มนต์น้ำแข็งฆ่าตัวตาย แต่มือก็โดนเท้าของใครบางคนเหยียบเอาไว้เสียก่อน โกเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเท้านั้น ดวงตาสีทองแดงเบิกกว้างอย่างตกใจ

 

            อย่าเพิ่งตายสิไอ้เฒ่า แกยังมีประโยชน์ต่อพวกข้าอยู่นะจินไนแสยะยิ้มแยกเขี้ยวกว้าง ดวงตาสีแดงเพลิงขุ่นไหววูบอย่างตื่นเต้น จินไนก้มกายลงกระซิบคำบางคำที่ข้างหูของโก

 

            อย่านะ!” โกตะโกนร้องอย่างบ้าคลั่งพลางพยายามบิดมือของตนออก จินไนแยกเขี้ยวกว้างอย่างน่ารังเกียจ

 

            ไม่เห็นเป็นไรเลย น่าสนุกจะตายไป จินไนกล่าวทิ้งท้ายไว้เพียงแค่นั้น เปลวเพลิงสีแดงขุ่นลุกโชน แล้วร่างของขุนพลเงาทั้งสี่ก็จางหายไปพร้อมกับเปลวเพลิงที่มอดดับ

 

..........

 

            หลังจากที่แยกกับมิดไนท์ที่ห้องพยาบาลแล้ว อลันก็ทิ้งกายลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ในห้องของตนอย่างเหนื่อยล้า มือขวาที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นถูกยกขึ้นมากุมขมับอย่างไม่รู้ตัว อลันถอนหายใจยาวเหยียด ราวกับว่าต้องการให้ความเหนื่อยล้านั้นหายไปพร้อมกับลมหายใจที่ถูกผ่อนออกมา

 

            ดวงตาสีอเมธิสต์ชายหางตามองชายหนุ่มนามไมล์ที่นั่งอยู่ตรงมุมห้องของตนอยู่ครู่หนึ่ง เจ้าตัวยังคงนั่งนิ่งและจมอยู่กับความคิดของตนเอง หลังจากเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นและข่าวที่โกฝากมาบอกกับมิดไนท์แล้ว นายทหารหนุ่มนามไมล์ก็เอาแต่นั่งนิ่ง ปากก็พร่ำบอกตนเองอยู่ตลอดเวลาว่าตนเองคิดผิดที่หนีออกมาคนเดียวโดยปล่อยให้โกผจญอันตรายอยู่ที่คฤหาสน์ของอนามัน

 

            ท่านอลัน ท่านคิดว่าท่านโกจะตายไหม ไมล์เริ่มเอ่ยขึ้นหลังจากนั่งเงียบมานาน อลันถอนหายใจยาวอีกครั้ง ก่อนจะลดมือที่กุมขมับลงแล้วหันมาจ้องหน้าของไมล์ตรงๆ

 

            ข้าไม่รู้ แต่ถ้าให้ข้าเดา ข้าเดาว่าคงตายแน่นอน โลกมืดคงไม่ใจดีพอที่จะปล่อยให้คนทรยศหนีไปได้ถึงสองคน แต่เจ้าก็จงภูมิใจเถอะ อย่างน้อยนายของเจ้าก็ตายเพื่อมหานคร อลันเอ่ยด้วยวาจาที่ค่อนข้างอ่อนโยน ราวกับต้องการปลอบประโลมนายทหารหนุ่มนายนี้

 

            โกทำงานเพื่อมหานครมานาน ปล่อยให้เค้าพักได้แล้วล่ะ อลันหลับตาลงเพื่อเป็นการไว้อาลัยให้แก่โก ไมล์สูดน้ำมูกดังฟืด เสียงเคาะประตูไม้ดังขึ้นสองสามครั้ง แล้วไดอาน่าก็เดินเข้ามาในห้อง

 

            ท่านอลัน ข้าเตรียมม้าและเกวียนให้เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ ไดอาน่าเอ่ยรายงานเสียงเรียบ อลันผงกหัวเป็นการขอบใจครั้งหนึ่ง

 

            ไมล์ เจ้าจะเดินทางไปกับพวกองค์รัชทายาทไหม อลันถาม ไมล์ขยี้ดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาใสๆออก จากนั้นก็พยักหน้าขึ้นลงแรงๆ

 

            ไปขอรับ ข้าขอสัญญาว่าข้าจะปกป้องเหล่าองค์รัชทายาททั้งห้าด้วยชีวิตของข้าขอรับ ไมล์เอ่ย อลันขยับรอยยิ้มน้อยๆ

 

            ข้าเชื่อใจเจ้านะไมล์ เอลัว อลันเอ่ยเสียงเนิบนาบอย่างเชื่อใจ

 

            ไดอาน่า ส่งคนไปบอกข่าวท่านฮิเอ็นหรือยัง

 

            ส่งไปแล้วเจ้าค่ะ ไดอาน่าตอบกลับ อลันพยักหน้าช้าๆ

 

            เพล้ง ! เพล้ง ! เพล้ง !

 

            เสียงกระจกหน้าต่างแตกดังขึ้นติดต่อกันหลายครั้งจนน่ากลัว เสียงกรีดร้องของเหล่านักเรียนหญิงดังขึ้นด้วยความตื่นตระหนก เสียงแหกปากร้องโวยวายเป็นของนักเรียนชาย และที่สำคัญ อลันได้ยินเสียงอาวุธปะทะกันดังลั่นและตามมาด้วยกลิ่นคาวเลือดที่ไม่น่าพิสมัยเอาเสียเลย

 

            ท่านอลัน พวกโลกมืดมันบุกเข้ามาแล้วขอรับ เอียนพุ่งเข้ามารายงานเหตุการณ์กับอลันด้วยเสียงตื่นตระหนก อลันผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างรวดเร็ว นาฬิกาตีบอกเวลาสามทุ่มตรง มากันตรงเวลาดีจริงๆ

 

            รอบนอกโรงเรียนมีทหารและแม่ทัพฝีมือดีอยู่มากนี่นา แถมที่ลานกว้างหน้าโรงเรียนก็มีนักรบเวทย์อยู่ด้วยนี่ พวกมันเข้ามาได้ยังไงกัน อลันเอ่ยถามเอียนเสียงค่อนข้างห้วน เอียนที่เพิ่งเข้ามาในห้องพักของอลันสูดลมหายใจเข้าปอดลึก

 

            พวกมันพาดาร์กเดม่อนมนตรามาด้วยครับ ไม่มีใครรับมือดาร์กเดม่อนมนตราได้เลยซักคน เอียนเอ่ยตอบ อลันถอนหายใจเฮือก มือทั้งสองข้างกำแน่นจนไร้เลือดฝาด

 

            แล้วมีใครเป็นอะไรรึเปล่า

 

            พวกทหารตายไปเกือบครึ่งขอรับ ส่วนนักเรียนของเราตายไปประมาณเกือบยี่สิบคนแล้วขอรับ เอียนกล่าวรายงาน ไมล์ ไดอาน่าและอลันตีหน้าเครียดทันที

 

            ไปตามอาจารย์ทุกคนในโรงเรียนมา เตรียมรับมือ สั่งการให้นักเรียนทุกคนยกเว้นพวกนักเรียนตัวแทนที่สู้ได้ไปอยู่รวมกันที่หอประชุมรวม ไปสิเร็วเข้า อลันสั่งเอียนเร็วรัว เอียนพยักหน้ารับคำสั่งและวิ่งหายไปในทันที

 

            พวกเจ้าตามข้ามา อลันหันกลับไปสั่งไดอาน่าและไมล์ ทั้งสองผงกหัวรับคำอย่างว่าง่าย แล้วร่างของทั้งสามก็วิ่งหายลับไปจากห้องพักของอลันอย่างรวดเร็ว

 

..........

            ฆ่าพวกมันให้หมด อย่าให้เหลือรอดไปได้ เสียงสั่งการของจินไนดังก้องไปทั่วบริเวณห้องโถงกลางของโรงเรียน เหล่านักฆ่านับร้อยคนแสยะยิ้มน่ารังเกียจพลางกระโดดไปมาพร้อมกับกวัดแกว่งดาบชวนให้หวาดเสียว นักเรียนชายและอาจารย์ทั้งหลายต่างพากันหยิบจับอาวุธวิ่งเข้าตะลุมบอนอย่างไม่กลัวตาย นักเรียนหญิงบางคนก็เข้าร่วมวงตะลุมบอนด้วย แต่ก็มีอยู่ไม่น้อยที่เอาแต่กรีดร้องพลางวิ่งร่าไปมาด้วยความหวาดกลัว

 

            คาห์! ไปเอามีดสั้นมาเร็ว!” จินไนตะโกนสั่งการชายแก่ที่ยืนนิ่งอยู่ข้างตน คาห์ฉีกยิ้มกว้าง 

            ไม่ต้องไปไหนหรอก มีคนเอามาให้ข้าถึงที่แล้วท่านจินไน คาห์เอ่ยพลางหัวเราะหึๆในลำคอ จินไนเบ้ปากอย่างไม่พอใจ พลันดวงตาสีแดงขุ่นก็สบเข้ากับดวงตาสีแดงเพลิงของคู่ปรับตลอดกาลเข้าพอดี

 

            เฟลมวิ่งออกมาพร้อมกับเพื่อนของตนอีกหกคน มิดไนท์เกาะอยู่ไหล่ขวาของเฟลมอย่างเคยชิน เมื่อเห็นความวุ่นวายที่เกิดขึ้นภายในโรงเรียนแล้ว พวกกาโอก็พากันวิ่งไปคนละทาง ต่างคนต่างหยิบอาวุธคู่กายของตนออกมากระชับไว้ในกำมือพร้อมที่จะเข้าปะทะกับนักฆ่า จะมีก็แต่เฟลมเท่านั้นที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

 

            เฟลมกับจินไนสบตากันนาน ดวงตาสีแดงเพลิงทั้งสองคู่คุกรุ่นอย่างน่ากลัว อารมณ์ของทั้งคู่คงไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่ดีนัก ต่างคนต่างจ้องกันนิ่ง

 

            ตายยากจังนะจินไน เฟลมเอ่ยเสียงเย็น จิตสังหารเริ่มแผ่กระจายออกไปเป็นวงกว้าง เหล่านักฆ่าที่พยายามพุ่งเข้ามาหาเฟลมถอยกรูกันเป็นแถว

 

            เจ้าก็เหมือนกันนั่นแหละดาร์กเนส จินไนเอ่ยพร้อมกับแสยะยิ้ม ดาบยาวประจำกายถูกเรียกมาไว้ในมืออย่างรวดเร็ว

 

            ถอยไปซะไอ้พวกนักฆ่างี่เง่า ถ้ายังไม่อยากตายเพราะโดนลูกหลงจากการต่อสู้ของสองนักรบเพลิง จินไนเอ่ยพร้อมกับพุ่งทะยานเข้าหาเฟลม เฟลมแค่นหัวเราะออกมานิดก่อนจะสะบัดมือวูบ

 

            มังกรเงิน!” เฟลมตะโกนเรียกดาบคู่กาย จินไนขยับยิ้ม มือหนาเอื้อมไปหยิบดาบของนักฆ่าหนุ่มที่นอนตายอยู่มาไว้ในกำมือ

 

            เจ้าคงยังไม่เคยเห็นฝีมือดาบคู่ของข้าสินะดาร์กเนส จินไนเอ่ยพร้อมกับแสยะยิ้มกว้าง เฟลมขยับยิ้มเช่นกัน

 

            เจ้าเองก็คงยังไม่เคยเห็นฝีมือดาบคู่ของข้าเช่นกันจินไน เฟลมขยับรอยยิ้มเหี้ยม

 

            นีโอ นีออน คอยระวังพวกนักเรียนในโรงเรียนให้หน่อยนะ คืนนี้ข้าจะใช้ปักษาเพลิงซะหน่อย เฟลมบอกสองแฝด สองแฝดที่กำลังง่วนอยู่กับการตัดหัวนักฆ่าเล่นอย่างสนุกสนานหันมาจ้องหน้ากันก่อนจะยิ้มเผล่ สงสัยคืนนี้จะมีโชว์พิเศษ

            

ปักษาเพลิง!" เฟลมตะโกนก้อง

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,947 ความคิดเห็น

  1. #1838 I'm sone M.Seo >O< (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 28 มีนาคม 2555 / 22:00
    สงสารโกอ่ะ ทำดีตลอดแท้ๆ T^T
    #1,838
    0
  2. #1809 MaiNao (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 4 กันยายน 2554 / 13:12
    จะเอาร่างโกไปทำไรอ่ะ  คนชั่วววว
    #1,809
    0
  3. #1765 Ninzile (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2554 / 21:13
    รำคานเงาขุนพลจิงๆ ยกเว้นโก
    นายเป็นคนดีมาก สละชีวิตเยี่ยงฮีโร่ โย่ว
    เกลียดจินไนว่ะ ไอแรด(เกี่ยวไร??)
    แต่หนุ๊กหนุก อ่านแล้วอินซ์~ ฮ่าๆ
    #1,765
    0
  4. #1728 lnwcool (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 4 เมษายน 2554 / 16:34
    ง่า...ชักเริ่มมีคนตายแล้วสิเนี่ยTuT
    #1,728
    0
  5. #1684 ดอกอ๋อ (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2553 / 21:02

    สงสารจินจัง

    แต่เฟรมเท่สุด ๆ

    #1,684
    0
  6. #1278 ทายาทรัตติกาล (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2552 / 16:05
    อ้ากกกก

    ยิ่งอ่าน ยิ่งลุ้น ยิ่งหนุก

    แต่งต่อปายเรื่อยๆเล้ย

    ข้าน้อยเอาใจช่วย
    #1,278
    0
  7. #1069 Dark_JOKER (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 24 มีนาคม 2552 / 12:50
    โอ้ว~แม่เจ้าโว้ย
    พักหลังๆเริ่มสู้กันมันสืซะแล้ว
    หนุ่มเฟรมของเราก็เท่วันเท่คือนด้วย

    เป็นกำลางจายให้นะเจ้าค่ะ
    ฮุ ฮุ ฮุ
    #1,069
    0
  8. #599 ZaRan_NaNa (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2551 / 11:02
    อัพ ค่ะ อัพ 

    อัพ โดย ด่วน

    อัพ เร็วๆ อัพ ไวๆ

    #599
    0
  9. #598 karmdodcom (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2551 / 10:23
    แง ไม่ได้ไปงานวันเดียวกันอ่ะ เราไป 12 แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
    #598
    0
  10. #595 usajtoo (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2551 / 17:02
    อัพเร็วๆนะคร้าบ

    กำลังสนุกเลยไม่อยากขาดตอนอ่ะ

    อัพเร็วๆนะ
    #595
    0
  11. #588 K.Novel (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2551 / 09:50
    ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก



    อัพเร็วได้ไหม(คร๊าบ)



    กำลำหนุกอยู่พอดีเลย
    #588
    0
  12. #587 karmdodcom (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2551 / 18:37
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    มาอัพต่อเร้วววววววววววววววววววววววววววว
    มันค้างอ้ะ
    ลุ้นได้สุดยอด
    #587
    0