Flame นักรบเพลิงมายา (เปลวเพลิงมายา)

ตอนที่ 40 : มายาที่ 38 งานเทศกาลดอกไม้ไฟ <= [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,386
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    7 ม.ค. 52

 

มายาที่ 38

งานเทศกาลดอกไม้ไฟ

 

            ทันทีที่มือหนาของเฟลมผลักประตูห้องพักหมายเลข 110 ให้เปิดออก ดวงตาสีแดงเพลิงของเด็กหนุ่มก็เห็นร่างของเพื่อนๆทั้งสี่คนที่นั่งเรียงกันอยู่ในห้อง เมื่อเห็นเจ้าเพื่อนซี้ทั้งสามกลับมา กาโอก็ลุกพรวดเดินมาหาทั้งสามอย่างรวดเร็ว เฟลมปิดประตูห้องลงอย่างเงียบกริบ

 

            พวกเจ้าไปไหนกันมาน่ะ กาโอเริ่มทำการซักฟอกทันที มิดไนท์ที่นอนอยู่บนเตียงของเฟลมลุกขึ้นนั่งบนขาหลังก่อนจะจ้องเฟลมนิ่ง

 

            อนามันเรียกไปใช่ไหม มิดไนท์เอ่ยถามเสียงเรียบ ถึงแม้ในใจจะมั่นใจไปกว่าครึ่งแล้วก็ตามว่าอนามันจะต้องเรียกทั้งสามคนไปหาแน่ นีโอพยักหน้าตอบรับ

 

            ขอรับ นีโอเอ่ยตอบสั้นๆ

 

            เรียกไปทำไม มิดไนท์ถามต่อ เฟลมเดินไปนั่งลงที่เตียงสีขาวสะอาดของตน สองแฝดนั่งลงที่โซฟาด้านตรงข้าม

 

            มาสเตอร์เรียกไปฟังแผนการน่ะ เฟลมเอ่ยตอบพร้อมกับถอนหายใจยาว ดวงตาสีทองสวยของมิดไนท์ไหววูบเหมือนจะไม่พอใจ

 

            แผนการ? แผนการอะไร

 

            แผนการลอบสังหารองค์รัชทายาททั้งห้าในวันที่ 24 นี้เจ้าค่ะ นีออนเอ่ยตอบแทนเพื่อนซี้ เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของเหล่าองค์รัชทายาททั้งสามที่นั่งอยู่ในห้องก็ถึงกับซีดลง

 

            อนามันมีแผนการว่าไงบ้าง เสียงของมิดไนท์ยังคงเรียบเฉย แต่ดวงตาสีทองกลับฉายรอยหงุดหงิดเต็มประดา

 

            มาสเตอร์บอกว่าจะส่งนักฆ่ากลุ่มหนึ่งเข้าไปสร้างความวุ่นวายในวันงานเทศกาล เฟลมกล่าวเริ่ม

 

            แล้วก็สั่งให้พวกข้าแสร้งทำเป็นว่าพาเหล่าองค์รัชทายาททั้งห้าไปหลบในที่ปลอดภัย นีโอเสริม

 

            จากนั้นก็ให้พวกข้าลงมือสังหารทั้งห้าเสีย แล้วก็นำมีดสั้นไปส่งให้มาสเตอร์ภายในวันที่ 30 นีออนต่อ

 

            แล้วเรื่องเวลาลงมือล่ะ มิดไนท์ถามต่ออย่างใจเย็น

 

            ทันทีที่ดอกไม้ไฟดอกแรกถูกจุดขึ้นฟ้า กลุ่มนักฆ่าก็จะลงมือทันที เฟลมตอบ มิดไนท์พยักหน้ารับพลางประมวลข้อมูลทั้งหมดที่ได้รับมา

 

            แล้วพวกเจ้าจะทำยังไง ทัสโพล่งถามออกมาดื้อๆ ทำเอาสองแฝดและเฟลมงงไปนิด

 

            หมายความว่าไงที่ว่าพวกข้าจะทำยังไงน่ะ นีออนเอ่ยถามเสียงสูงขึ้นจมูก

 

            ข้าหมายความว่าพวกเจ้าคิดวิธีช่วยพวกกาโอได้แล้วรึยัง ทัสเอ่ยต่อเสียงหงุดหงิด นีออนแยกเขี้ยว แล้วทั้งคู่ก็เริ่มสงครามปัญญาอ่อนทันที เพื่อนๆพากันส่ายหน้าอย่างระอา

 

            ถ้าหมายถึงวิธีการรับมือล่ะก็ ข้ามีแผนแล้วล่ะ คำพูดของนีโอทำให้ความสนใจของทั้งหมดไปตกอยู่กับเจ้าตัวทันที เฟลมพยักหน้าเป็นสัญญาณบอกให้นีโอพูดไป

 

            ข้ากับนีออนจะใช้สายลมส่งข่าวไปบอกมาสเตอร์ว่าพวกเราทำงานเสร็จแล้ว แต่ยังไม่สามารถนำมีดสั้นไปส่งให้ได้เพราะว่าพวกเราโดนพวกอาจารย์ในโรงเรียนจับตามองอยู่ตลอดเวลาเพราะว่าอยู่กับองค์รัชทายาททั้งห้าเป็นกลุ่มสุดท้ายก่อนที่ทั้งห้าจะตาย นีโออธิบาย

 

นักฆ่าอย่างเจ้าเนี่ยนะจะยอมมาติกแหงกอยู่ที่โรงเรียนโดยไม่ทำอะไรน่ะ ทัสกล่าวขึ้นมาอย่างลอยๆ เพราะถ้าเขาเป็นนักฆ่า เขาคงไม่ยอมถูกใครกักบริเวณแน่นอน เฟลมขมวดคิ้วหนักกว่าเก่า

 

            นั่นสิ เพราะตามนิสัยข้าแล้วข้าไม่ชอบการถูกกักบริเวณซะด้วย เฟลมกล่าวพลางยกมือขึ้นลูบคาง

 

            เจ้าก็ใช้อลันเป็นข้ออ้างก็ได้นี่ บอกอนามันไปว่าอลันมันกักบริเวณเจ้ากับสองแฝดไว้ แล้วเจ้าก็ไม่อยากสู้กับพวกอลันด้วย เพราะโดยนิสัยส่วนตัวแล้วเจ้าไม่ชอบสู้โดยไร้ประโยชน์นี่ มิดไนท์แนะ เฟลมทุบกำปั้นเข้ากับมือของตัวเองอย่างนึกได้

 

            จริงด้วยสิ ขอบใจนะมิดไนท์ เฟลมกล่าวขอบคุณก่อนจะยิ้มแป้น

 

            งั้นตกลงตามนี้นะ หลังจากที่พลุดอกแรกถูกจุดขึ้นฟ้า พวกเจ้าก็พาองค์รัชทายาททั้งห้ามาหลบในโรงเรียน แล้วรอจนกว่าจะถึงวันที่ 26 ค่อยออกเดินทางกันในตอนเช้ามืด โอเคนะ มิดไนท์เอ่ยนัดแนะอีกครั้ง ทั้งหมดพยักหน้าเข้าใจ

 

            ถ้าอย่างนั้นข้าขอไปคุยกับอลันก่อนนะ จะไปนัดแนะกันเรื่องแผนการในวันที่ 24 นี้ซักหน่อย กล่าวจบ สายลมก็หมุนวน กลิ่นหอมของสายลมทำให้ร่างกายรู้สึกผ่อนคลาย สายลมกระชากวูบ แล้วร่างเรียวเล็กของมิดไนท์ก็เลือนหายไป

 

เฟลม พวกเราจะไม่เป็นอะไรแน่เหรอ ลินนะเอ่ยถามอย่างอดเป็นห่วงไม่ได้ เฟลมหันกลับมาสบดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเพื่อให้กำลังใจ

 

ตราบใดที่พวกข้ายังสู้ไหว พวกเจ้าจะปลอดภัย เชื่อข้าสิ เฟลมกล่าวด้วยเสียงหนักแน่น ลินนะเผยรอยยิ้ม เปมินพยักหน้าอย่างมั่นใจ สองหนุ่มชูนิ้วโป้งให้เฟลมและสองแฝด

 

            ฝากด้วยล่ะ กาโอและทัสเอ่ยออกมาพร้อมกัน จากนั้นจึงยิ้มบางๆ ดวงตาทั้งเจ็ดคู่สบกันอยู่เนิ่นนาน จากนั้นจึงยิ้มให้กันอย่างเชื่อมั่น

 

……….

 

            เสียงร้องของหมู่ปักษาที่โผบินออกจากรังในยามเช้าช่วยปลุกเฟลมและเพื่อนร่วมห้องทั้งสองให้ตื่นจากนิทราได้อย่างง่ายดาย ดวงตาสีแดงเพลิงปรือขึ้นอย่างเหนื่อยอ่อน เพื่อนหนุ่มทั้งสองเองก็เช่นกัน ต่างคนต่างนั่งคอพับไปมาอย่างเหนื่อยล้า

 

            วันเวลานั้นไหลผ่านไปอย่างรวดเร็วเสมอ นี่ก็ผ่านมาเจ็ดวันแล้วนับตั้งแต่เฟลมได้รับคำสั่งจากอลันให้ไปนำอัญมณีกลับมารักษาที่โรงเรียนไดมอน วันนี้เป็นวันที่ 24 แล้ว และก็เป็นวันงานเทศกาลดอกไม้ไฟ

 

            ทุกๆวันของเฟลมและเพื่อนๆผ่านไปอย่างทรหดเล็กน้อยถึงปานกลาง เพราะต้องฝึกซ้อมทุกวันตั้งแต่เช้ายันเย็น เวลาพักผ่อนเลยมีไม่ค่อยมาก ยิ่งเป็นหนึ่งตัวแทนทั้งห้าของโรงเรียนด้วยแล้ว เฟลมกับกาโอเลยยิ่งต้องซ้อมหนักเป็นพิเศษ ซ้อมเพื่อการแข่งขันในวันนี้โดยเฉพาะ

 

            เฟลมสะบัดศีรษะหนาของตนไปมาแรงๆเพื่อปลุกสมองให้ตื่น เส้นผมสีแดงเพลิงไหววูบไปมาราวกับเปลวไฟที่กำลังลุกโชน

 

            มิดไนท์ที่นอนอยู่ด้านข้างกายของเด็กหนุ่มให้ขาหน้ายันกายลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า ก่อนจะอ้าปากหาววอด ดวงตาสีทองยังคงเปิดไม่เต็มที่

 

            กี่โมงแล้วเนี่ย ทัสครางเสียงยาน ดวงตาสีน้ำเงินเข้มกวาดมองหานาฬิกาบนฝาผนังอย่างเลื่อนลอย แต่แล้วดวงตาคู่นั้นก็ต้องเบิกกว้าง เด็กหนุ่มปากอ้าค้างอย่างตะลึงงัน

 

            เป็นอะไรไปทัส กาโอเอ่ยถามพลางยกมือขึ้นขยี้หัวของตนเบาๆ เมื่อดวงตาสีเขียวเข้มสบเข้ากับนาฬิกาบนผนัง กาโอก็แทบช็อก

 

            แปดโมงครึ่ง! ตายหองล่ะ อาจารย์เค้านัดแปดโมงสี่สิบห้านี่หว่า กาโอสบถออกมาอย่างตกตะลึง ภาพของหลินตอนกล่าวนัดเวลาเมื่อวานลอยเข้ามาในหัวทันที

 

            พรุ่งนี้ใครสายเจอดีแน่หลินกล่าวนัดเวลา พร้อมกับรอยยิ้มเย็นๆที่พาให้คนมองรู้สึกเสียวสันหลังวาบ

 

            แต่ก่อนที่กาโอจะตั้งสติได้ทัน ร่างของเฟลมก็ถลาเข้าไปในห้องน้ำก่อนแล้ว กาโอได้แต่มองตามเพื่อนหนุ่มอย่างงงงวย จากนั้นก็เปลี่ยนอารมณ์มาเป็นโมโหแทน

 

            เฮ้ย! เฟลม! ออกมาเดี๋ยวนี้นะ! ข้ายังไม่อยากถูกอาจารย์หลินฆ่านะโว้ย!” กาโอตะโดนดังลั่นห้อง มือทั้งสองข้างรัวไปบนประตูห้องน้ำอย่างไม่มีหยุด

 

            ไม่ ไม่ ไม่ และไม่ เจ้าอยากช้าเองทำไมล่ะ ถ้าไม่อยากโดนฆ่าก็ไปขออาบห้องไอ้นีโอมันก็ได้ ถ้ามันอยู่ที่ห้องล่ะก็นะ เสียงของเฟลมดังลอดออกมาจากห้องน้ำ กาโอตีหน้าเบ้ นึกกร่นด่าเฟลมอยู่ในใจว่าเจ้านีโอมันคงอยู่ห้องหรอกนะ เพราะเจ้านั่นเป็นนักข่าว แล้วมีหรือจะให้นักข่าวนอนอยู่ที่ห้องเฉยๆในวันที่มีงานเทศกาล ไม่ต้องให้เดาก็รู้ว่าตอนนี้เจ้าสองแฝดคงออกไปหาข่าวเรียบร้อยแล้ว แล้วรูมเมทของนีโอก็ดันเป็นนักข่าวของโลกมืดอีก ไม่ต้องสงสัยเลยว่าห้องพักหมายเลข 107 นั้นต้องไม่มีคนอยู่แน่นอน

 

            มันคงอยู่ห้องหรอกนะ เอาเป็นว่ารีบอาบเข้าล่ะเฟลม ถ้าข้าไปสายเจ้าเจอดีแน่ กาโอกัดฟันขู่ฟ่อๆ คิ้วของเฟลมเริ่มกระตุกอย่างไม่สบอารมณ์ กาโอมันจะไปช้าหรือเร็ว มันเกี่ยวอะไรกับเขาล่ะเนี่ย

 

            แล้วมันเกี่ยวอะไรกับข้าล่ะ เจ้าจะไปช้าหรือเร็วข้าเกี่ยวอะไรด้วย เฟลมตะโกนถามกลับออกมาจากห้องน้ำ เสียงน้ำเริ่มดังแทรกบทสนทนาของทั้งคู่

 

            เพราะเจ้าแย่งข้าเข้าห้องน้ำข้าเลยไปสายไงล่ะ ดังนั้นเจ้าผิด กาโอเอ่ยออกมาอย่างไม่อายปาก ทัสนั่งมองการกัดกันของสองเพื่อนหนุ่มอย่างสบายใจ แต่มานึกๆดูแล้ว เขามีนัดกับนีออนตอนแปดโมงสี่สิบห้านี่หว่า เอาแล้วไง

 

            เฮ้ยเฟลม อาบอย่างด่วนจี๋เลย เร็วเลยเว้ย ทัสกล่าวพร้อมกับกระโดดมายืนเคาะประตูเป็นเพื่อนกาโอ ทำเอากาโอกระโดดหลบแทบไม่ทัน เฟลมส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ เด็กหนุ่มจัดการนุ่งผ้าเช็ดตัวก่อนจะเปิดประตูออกมาอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก ความจริงอยากแต่งตัวก่อน แต่ในเมื่อมีเพื่อนมายืนเร่งอยู่อย่างนี้ ใครมันจะกล้าอ้อยอิ่งอยู่ในนั้นล่ะ

 

            เออๆ เสร็จแล้ว เฟลมกล่าวพร้อมกับเดินออกมาจากห้องน้ำ กาโอเตรียมเดินเข้าไปเต็มที่ แต่ปรากฏว่า...

 

            ปึง!!!

 

            ทัสพุ่งเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็ว เร็วกว่ากาโอเสียอีก ทำเอากาโอถึงกับอึ้ง

 

            เฮ้ย! ทัส! ออกมาเดี๋ยวนี้เลย แซงคิวข้านี่หว่า กาโอว่าพลางรัวเคาะประตู ทัสเปิดน้ำกลบเสียง

 

            โทษทีนะ แต่ข้ายังไม่อยากโดนนีออนฆ่าตายตอนนี้อ่ะ กาโอหันมามองเฟลมเหมือนคนอยากตาย เฟลมตบไหล่กาโอเพื่อให้กำลังใจ ใจหนึ่งก็ขำเจ้าทัสที่มันกลัวนีออนเสียจริง ส่วนอีกใจหนึ่งก็นึกสงสารกาโออยู่รำไร กลัวว่าอาจารย์หลินจะตัดหัวมันไปเตะเล่นโทษฐานมาสายก่อนที่จะได้ลงแข่งวันนี้ คิดแล้วก็ปวดหัว ปวดหัวจริงๆ

..........

 

            อากาศยามเช้าวันนี้ดูท่าจะเป็นใจให้กับงานเทศกาลเสียจริงๆ หิมะที่มักจะตกประปรายนั้นหยุดตกแล้ว ดวงอาทิตย์ทอแสงตะวันอบอุ่น หิมะสีขาวโพลนที่ปกคลุมพื้นทางเดินให้ความรู้สึกสบายตาสบายใจ อากาศวันนี้ไม่หนาวและไม่ร้อนจนเกินไป เหมาะสำหรับการเดินเที่ยวงานเทศกาลเสียจริง

 

            เสียงฝีเท้าดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ตามมาด้วยร่างของเด็กหนุ่มสามคนที่ตั้งหน้าตั้งตาวิ่งกันเป็นบ้าเป็นหลัง เจ้าแมวดำที่เกาะอยู่บนไหล่ขวาของเด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีแดงเพลิงมีท่าทีกระอักกระอ่วนอย่างเห็นได้ชัด คงเป็นเพราะแรงกระเทือนจากการวิ่งทำให้มันรู้สึกเวียนหัว

 

            เมื่อดวงตาของเจ้าของเสียงฝีเท้าทั้งสามมองเห็นวงแหวนกลางเมืองเอราเดส ทั้งสามก็ถอนหายใจเฮือก แล้วจึงค่อยๆผ่อนฝีเท้าลง มิดไนท์ลอบถอนหายใจเบา

 

            วงแหวนกลางเมืองเอราเดสในวันนี้นั้นถูกจัดตกแต่งไว้อย่างสวยงาม ร้านค้าโดยรอบถูกประดับตกแต่งด้วยดอกสโนว์นับร้อยดอก ดอกไม้ที่มีลักษณะคล้ายดอกกุหลาบแต่มีสีขาวสะอาดตาเหมือนสีของหิมะ

 

            กลางวงแหวนนั้นปรากฏเวทีประลองใหญ่ยักษ์ตั้งตะหง่าน ห่างจากเวทีประลองไม่ไกลนักปรากฏปะรำพิธีขนาดไม่ใหญ่มากที่มีสีทองสวย ซึ่งมิดไนท์เดาว่าน่าจะมีไว้ให้พวกฮิเอ็นมานั่งดูการประลอง รอบๆมีผู้คนเดินไปมากันให้ควั่กและมีเสียงเพลงเปิดคลอเบาๆไปกับงานเทศกาล

 

เฟลมและเพื่อนหนุ่มทั้งสองกึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้าไปยังลานประลองทันทีที่มันปรากฏสู่สายตา พลันหูก็ได้ยินเสียงแหวที่แหลมสูงดังมาแต่ไกล ทัสยกมือทั้งสองข้างขึ้นปิดหู จากนั้นจึงเบ้ปากตีสีหน้าปั้นยาก

 

            ทัส ทำไมมาสายหา! รู้ไหมว่าอาจารย์หลินมารอเป็นชาติแล้วนะ เสียงของนีออนดังขึ้น ตามมาด้วยหิมะก้อนเท่ากำปั้นที่พุ่งตรงเข้าประทุษร้ายหัวของทัสอย่างจัง

 

            คิ้วของทัสเริ่มกระตุกเบา เรือนผมสีฟ้าอ่อนชื้นเล็กน้อยเพราะก้อนหิมะที่เจ้าตัวแสบปามาเมื่อครู่ เฟลมกับกาโอตั้งท่าเตรียมวิ่งหนีทันที

 

            ทำไมมาสาย เสียงเรียบๆที่ดังขึ้นทางด้านหลังทำให้ขนของทั้งสามลุกซู่ เฟลมหันกลับไปสบตาเข้ากับดวงตาสีทองของหลิน จากนั้นจึงยิ้มแหยๆ แต่หลินกลับไม่ยิ้มด้วย

 

            พิธีเปิดงานประลองจะมีขึ้นตอนเก้าโมงตรง และนี่ก็แปดโมงห้าสิบแล้วนะ หลินเอ่ยเสียงเรียบ เรียบจนเฟลมนึกกลัวว่าพวกเขาอาจจะโดนหลินฆ่าทิ้งในไม่ช้านี้

 

            ขอโทษขอรับ กาโอและเฟลมเอ่ยออกมาอย่างพร้อมเพรียง หลินทำท่าจะเอ่ยต่อ แต่ก็ถูกเสียงหนึ่งดังขึ้นขัดเสียก่อน

 

            ช่างเถอะน่า สายแค่ห้านาทีเอง ไม่เป็นไรหรอก อลันเอ่ยขึ้นอย่างเนิบนาบในขณะที่เดินตรงมาหาพวกเขาทั้งห้า นีออนและทัสค้อมกายลงทำความเคารพอลัน จากนั้นจึงขอแยกตัวออกไป

 

            เอาละ พวกเจ้าไปเตรียมตัวกันได้แล้ว อีกเดี๋ยวพิธีเปิดก็จะเริ่มแล้วนะ อลันกล่าวพร้อมกับทำท่าจะหันหลังกลับ แต่ก็ถูกกาโอยื้อไว้ก่อน

 

            เตรียมตัว? ที่ไหนขอรับ

 

            พวกเจ้าเห็นกระโจมสีทองตรงโน้นไหม นั่นคือกระโจมของโรงเรียนไดมอน พวกเจ้าเข้าไปเตรียมตัวกันในนั้นนะ ตัวแทนอีกสามคนรออยู่ในนั้นแล้ว อลันกล่าวอธิบาย เฟลมและกาโอค้อมกายลงทำความเคารพ ก่อนจะวิ่งหายไปทางกระโจมอย่างกระตือรือร้น

 

            ฝากทางนี้ด้วยนะหลิน ข้าจะไปตรวจดูความเรียบร้อยรอบๆหน่อย อลันกล่าวกับหลิน มือเหี่ยวย่นสะบัดวูบ สายลมพัดกรรโชก แล้วร่างของชายชราก็หายลับไป

 

            ดวงตาสีทองของหลินดูเป็นกังวลอยู่ไม่น้อย เพราะเขาได้รับข่าวมาจากอลันว่าวันนี้โลกมืดจะทำการลอบสังหารองค์รัชทายาททั้งห้า เขาจึงรู้สึกกังวลกับสิ่งที่จะเกิดขึ้น แต่ในเมื่ออลันบอกว่าไม่ต้องกังวล เขาก็คงต้องเชื่อเช่นนั้น

……….

 

            ภายในกระโจมที่พักของตัวแทนโรงเรียนไดมอนนั้นดูวุ่นวายไม่น้อยเลยทีเดียว ตัวแทนทั้งสามคนกำลังโดนมะรุมมะตุ้มอย่างวุ่นวาย ส่วนคนที่เข้ามาช่วยเตรียมตัวต่างก็วิ่งกันให้วุ่น มีเสียงตะโกนโหวกเหวกดังอยู่ตลอดเวลา เดี๋ยวคนโน้นเรียกหาไอ้นู่น เดี๋ยวคนนี้เรียกหาไอ้นี่ ฟังแล้วปวดหัวดีจริงๆ

 

            เฮ้ย อีกสองคนมาแล้ว เสียงๆหนึ่งดังขึ้น และตามมาด้วยสายตานับสิบคู่ที่มองตรงมาทางเฟลมและกาโอ ทั้งสองส่งยิ้มเจื่อนๆไปให้ นึกเสียวอยู่ในใจว่าต้องมีอะไรเกิดขึ้นกับพวกตนแน่ๆ และมันก็เป็นจริงดังนั้น

 

เฮ้ย ไปเอาชุดของสองคนนี้มา เร็วเลย ส่วนพวกแกน่ะ ไปช่วยเจ้าพวกนั้นฟัดกับเจ้าวินหน่อยดิ๊ เจ้าวินมันอาละวาดจนกระโจมจะพังแล้ว สิ้นเสียง กระโจมก็กลับมาโกลาหลอีกรอบ มิดไนท์กระโดดหนีอย่างรู้งาน เฟลมและกาโอถูกพวกรุ่นพี่นับสิบคนดึงให้เข้าไปอยู่ในวงล้อม จากนั้นก็พากันมะรุมมะตุ้มทำอะไรก็ไม่รู้ รู้แต่ว่ามันวุ่นวายมากจริงๆ

 

แล้วเฟลมก็สะดุ้งโหยงเมื่อรู้สึกว่ามีใครบางคนกำลังจะถอดเสื้อของตน

 

            เฮ้ย ทำอะไรของพวกเจ้าน่ะ เสียงตะโกนของเฟลมดังขึ้นพร้อมๆกับเสียงของกาโอ ใบหน้าของทั้งคู่แดงก่ำเพราะความอาย

 

ก็เปลี่ยนเสื้อผ้าให้พวกเจ้าไง รุ่นพี่คนหนึ่งตอบกลับมาอย่างหน้าตาเฉย จากนั้นความชุลมุนก็บังเกิดขึ้นอีกครั้งโดยที่เฟลมและกาโอไม่มีโอกาสได้ประท้วงเลยซักนิด

 

เมื่อได้รับอิสรภาพ เฟลมก็พบว่าตนเองนั้นอยู่ในชุดฟอร์มสีน้ำเงินเข้มที่ดูกระชับและเหมาะสำหรับการต่อสู้ เสื้อแขนกุดสีน้ำเงินทำให้เฟลมสามารถเหวี่ยงแขนได้สะดวก กางเกงขายาวสีน้ำเงินเข้มนั้นเบาสบาย เฟลมลองขยับตัวไปมาเพื่อตรวจสอบความยืดหยุ่นของเนื้อผ้า ก่อนจะขยับยิ้มพอใจเพราะเสื้อผ้าที่ใส่นั้นเบาสบายและยืดหยุ่นได้อย่างดีเยี่ยม คงเป็นชุดที่ตัดเย็บมาสำหรับใช้ในการต่อสู้โดยเฉพาะ

 

เมื่อเฟลมหันกลับไปมองกาโอ ก็พบว่าเจ้าเพื่อนหนุ่มอยู่ในชุดที่มีลักษณะคล้ายๆกัน กาโออยู่ภายใต้เสื้อแขนสั้นสีน้ำตาลอ่อนและกางเกงสีน้ำตาลเปลือกไม้ และเจ้าตัวก็คงถูกใจกับเสื้อผ้าใหม่เหมือนกันเพราะถ้าไม่ถูกใจคงโวยวายไปแล้วว่าเอาชุดอะไรมาให้ใส่

 

เฟลมหันไปสำรวจตัวแทนอีกสามคนที่เหลือ ทั้งสามก็อยู่ในชุดที่มีสีสันต่างกันออกไป ใบหน้าของแต่ละคนดูพอใจกับชุดที่ใส่ไม่น้อย

 

เฮ้อ กว่าจะเสร็จเล่นเอาแทบแย่ จะดิ้นกันทำไมก็ไม่รู้พวกเจ้าเนี่ย รุ่นพี่สาวประเภทสองที่เป็นแกนนำในการเปลี่ยนเสื้อผ้าครั้งนี้เอ่ยขึ้น ก่อนจะยกมือขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าผาก เหล่าตัวแทนทั้งห้าหุบยิ้มและจ้องเขม็งไปยังเจ้าของเสียงทันที

 

เฮ้ย! ไอ้แมลงวันหัวเขียว จะเปลี่ยนเสื้อผ้าทำไมไม่บอกกันดีๆล่ะฟะ อยู่ๆมาจับพวกข้าแก้ผ้าอยากตายนักรึไงหา!!!” วินตวาดลั่นพลางแยกเขี้ยวกว้าง แต่รุ่นพี่แมลงวันหัวเขียวยังคงฉีกยิ้ม

 

แหม นานๆจะได้เห็นเรือนร่างอันงดงามของพวกเจ้าฟรีๆทั้งที พวกเราสาวสวยเลือกได้ก็ต้องคว้าโอกาสเอาไว้ก่อนน่ะสิ สิ้นเสียงของรุ่นพี่สาวประเภทสอง เหล่าตัวแทนทั้งห้าก็ตวัดมือระเบิดพลังใส่เหล่าสาวสวยเลือกได้กันอย่างพร้อมเพรียง เหล่าสาวสวยเลือกได้ส่งเสียงกรีดร้องพลางวิ่งวุ่นไปทั่วกระโจม มิดไนท์ส่ายหน้าอย่างระอา ก่อนจะตวัดหางวูบ แล้วร่างของมันก็จางหายไป

 

หลังจากที่ไล่พวก สาวสวยเลือกได้ทั้งหมดออกไปจากกระโจมได้แล้ว ทั้งห้าก็ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างเหนื่อยใจ เสียงฝีเท้าดังขึ้นอีกครั้ง ดวงตาทั้งห้าคู่จ้องไปยังประตูกระโจมนิ่ง นึกในใจว่าถ้าเจ้าพวกสาวสวยบ้านั่นกลับมาอีก คราวนี้จะฆ่าตัดคอเรียงตัวเลยคอยดู

 

ไงเฟลม ชุดที่พวกข้าตัดให้พอดีตัวรึเปล่า เสียงหวานใสของลินนะดังขึ้น และตามมาด้วยร่างบางของสาวเจ้า เปมินและนีออนเดินตามลินนะเข้ามาภายใน ทัสกับนีโอเดินตามเข้ามาติดๆ ทั้งห้าถอนหายใจเฮือก

 

เป็นอะไรกันเหรอ เปมินเอ่ยถามอย่างสงสัย กาโอตีสีหน้าปั้นยาก แต่เมื่อเห็นสายตาวิงวอนของเปมิน กาโอก็ยอมเล่าเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นสดๆร้อนๆให้ทั้งหมดฟัง โดยมีสีหน้าเบื่อหน่ายของตัวแทนอีกสี่คนเป็นฉากประกอบ เมื่อกาโอเล่าเรื่องจบ เพื่อนทั้งห้าคนก็หลุดขำออกมาอย่างห้ามไม่ได้

 

ฮ่าๆ น่าสมเพชชะมัดเลยฟ่ะ เจอสาวประเภทสองจับแก้ผ้า ฮ่าๆๆๆๆ นีโอว่าพลางหัวเราะร่วน เรียกให้อุณหภูมิของพวกเฟลมพุ่งพรวดทะลุจุดเดือดอย่างรวดเร็ว

 

ถ้าเจ้าไม่เงียบได้เจอมังกรเงินเจาะทะลุคอหอยแน่ เฟลมขู่เสียงลอดไรฟัน นีโอหุบปากฉับแต่ก็ยังคงลอบขำอยู่เพราะหยุดไม่ได้ เฟลมพ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิด

 

ว่าแต่เข้ามานี่มีอะไรหรือเปล่าตัวเล็ก เฟลมหันกลับไปหาลินนะที่นั่งลอบขำอยู่ข้างๆ ลินนะปรบมือเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้

 

เออจริงด้วย อาจารย์หลินให้มาตามแน่ะ

 

..........

 

            มาช้ากันจริง พิธีเปิดเริ่มแล้วนะ หลินว่าพลางชี้ไปทางเวทีประลองขนาดใหญ่ เฟลมเงยหน้าขึ้นมอง แล้วก็พบร่างของฮิเอ็นและอลันยืนอยู่กลางเวทีประลอง โฆษกหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆทั้งคู่กล่าวเปิดพิธีประลองด้วยเสียงตื่นเต้น

 

            สำหรับการแข่งขันในปีนี้นะขอรับ เรามีผู้เข้าร่วมการประลองทั้งหมดหนึ่งร้อยสามสิบแปดคนด้วยกัน กติกาก็ไม่มีอะไรมากแค่เอาชนะไปเรื่อยๆก็พอ แต่ถ้าเกิดตายกันขึ้นมาเราไม่รับผิดชอบขอรับ โฆษกหนุ่มกล่าวเสียงเหมือนคนอารมณ์ดี เฟลมถึงกับเบ้หน้า ถ้าตายไม่รับผิดชอบ เป็นการประลองที่น่าสนุกดีจริงๆพับผ่าสิ

 

 หลังจากที่ร่ายความสำคัญของงานประลองและกฎกติกามารยาทเรียบร้อยแล้ว โฆษกหนุ่มก็ยกช่วงต่อให้กับฮิเอ็น ฮิเอ็นกล่าวอะไรต่อนิดๆหน่อยๆก่อนจะกล่าวเปิดงานประลอง เสียงกลองก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง เสียงปรบมือและเสียงเฮดังกระหึ่มทั่วบริเวณลานกว้าง เมื่อเสียงกลองเงียบลง อลันก็เดินเข้าไปนั่งในปะรำพิธี ส่วนฮิเอ็นก็ขอแยกตัวกลับไปที่พระราชวังหลวงก่อนเพราะว่ามีงานค้างที่ต้องสะสาง

 

            จบไปแล้วนะขอรับสำหรับพิธีเปิด ต่อไปก็จะเป็นการจับฉลากเลือกคู่ต่อสู้นะขอรับ ขอเชิญผู้เข้าร่วมการประลองทุกคนขึ้นมาบนเวทีเลยขอรับ สิ้นเสียงของโฆษกหนุ่ม เหล่าผู้เข้าร่วมแข่งขันทั้งหมดก็พากันทยอยขึ้นไปบนเวทีประลอง เมื่อทั้งหมดขึ้นไปเรียบร้อยแล้ว เฟลมก็ถึงกับเหงื่อตก

 

            ผู้เข้าร่วมการแข่งขันทั้งหมดล้วนแต่เป็นนักสู้ที่มีตัวใหญ่ยักษ์ทั้งนั้น ต่างคนต่างตีสีหน้าเคร่งเครียดและพากันจับจ้องมาทางพวกเฟลมเขม็ง โรงเรียนไดมอนเป็นโรงเรียนเดียวในมหานครที่ส่งนักเรียนเข้าร่วมการประลองในครั้งนี้ เพราะการประลองในครั้งนี้ไม่รับประกันว่าหลังจากประลองแล้วจะยังมีสภาพครบ32อยู่รึเปล่า โรงเรียนอื่นๆในมหานครจึงพากันส่ายหน้าไม่ส่งตัวแทน พวกเฟลมจึงกลายเป็นเด็กกลุ่มเดียวที่เข้าร่วมการประลอง

 

            ผู้ที่มีรายชื่อต่อไปนี้กรุณาเดินออกมาจับฉลากด้านหน้าด้วยนะขอรับ ว่าแล้วโฆษกหนุ่มก็เริ่มประกาศชื่อ ผู้เข้าร่วมแข่งขันพากันทยอยออกไปจับฉลาก หลังจากจับกันครบทุกคนแล้ว โฆษกหนุ่มก็เขียนแผนผังการประลองและนำไปติดไว้ที่ป้ายประกาศข้างๆเวที

 

            พวกของเฟลมโดนกระจายกันไปคนละทิศคนละทาง กว่าจะได้สู้กันก็รอบหลังๆ กาโอจึงสบายใจไปได้เปราะหนึ่งว่ายังไงเสียก็ยังไม่ต้องสู้กับพวกจานาในเร็วๆนี้

 

            เอาละขอรับ เราได้คู่ประลองคู่แรกแล้วนะขอรับ ซึ่งนั่นก็คือคู่ของ เอเทน่า เนียโอ กับ เฟลม การ์ไดแอน ขอรับ เฟลมรู้สึกเซ็งอย่างสุดซึ้งทันที ทำไมต้องมาประเดิมสนามด้วยนะ

 

            คู่ต่อสู้ของเฟลมก้าวฉับๆขึ้นไปบนเวทีประลองอย่างกระตือรือร้น ซึ่งเฟลมคาดว่าคงดีใจที่ได้คู่ต่อสู้เป็นเด็กตั้งแต่รอบแรก เฟลมก้าวขึ้นเวทีอย่างเชื่องช้า

 

            เริ่มได้ เมื่อทั้งคู่อยู่บนเวทีแล้ว โฆษกหนุ่มก็ตะโกนก้อง เสียงเฮดังกระหึ่มไปทั่วบริเวณ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,947 ความคิดเห็น

  1. #1834 I'm sone M.Seo >O< (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 27 มีนาคม 2555 / 23:35
    สู้ไปสู้มาแล้วคงดีใจไม่ออกหล่ะ ที่ได้เฟลมเป็นคู่ต่อสู้ 555+
    #1,834
    0
  2. #1287 ฟิ้วววว (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2552 / 23:08
    ว้าววววๆๆๆๆ

    เริ่มเเย้วววว

    ไปอ่านต่อละ
    #1,287
    0
  3. #1096 เรรินะกับฮารูยะคุง (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 26 มีนาคม 2552 / 17:06
    สุดยอดมันมากเลยค่ะอย่าลืมลงหนังสือเร็วๆน่ะค่ะ

    และก็ลอบเปิดตัวก็ให้เฟลมเป็นคนเปิดเลยนะค่ะ
    #1,096
    0
  4. #1065 Dark_JOKER (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 24 มีนาคม 2552 / 10:27
    ว้ายๆๆลุ้นจังเลยเจ้าค่ะ
    เฟรมสู้เป็นคนแรกซะด้วย

    จะรออ่านต่อปาย
    เฟรมต้องชนะเจ้าค่ะ
    ฮุ ฮุ ฮุ
    #1,065
    0