Flame นักรบเพลิงมายา (เปลวเพลิงมายา)

ตอนที่ 3 : มายาที่ 1 ภารกิจใหม่ <= [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,176
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    7 พ.ค. 51

 

มายาที่ 1

ภารกิจใหม่

 

            แสงอรุณเริ่มต้นของเช้าวันใหม่สาดส่องเข้ามาในห้องนอนห้องเล็กของเด็กหนุ่มที่กำลังนอนขดตัวอยู่บนเตียงอย่างมีความสุข เส้นผมสีแดงเพลิงสะท้อนรับกับแสงตะวันของเช้าวันใหม่เป็นประกายใส

 

            เสียงนกร้องและเสียงของผู้คนที่เริ่มออกไปจับจ่ายซื้อของในตลาดช่วงเช้าช่วยปลุกเจ้าแมวดำคู่หูที่นอนอยู่ข้างกายเด็กหนุ่มให้ตื่นขึ้นจากนิทรา เจ้าแมวดำลุกขึ้นบิดขี้เกียจอย่างเกียจคร้านเล็กน้อยก่อนจะหันไปปลุกเจ้านายของตนที่กำลังหลับใหลอยู่ด้านข้าง แต่ดูท่าว่าการปลุกเด็กหนุ่มที่นอนอยู่ด้านข้างจะไม่ง่ายเสียแล้วสิ

 

            ตื่นเถอะ เช้าแล้ว เจ้าแมวดำเรียกผู้เป็นนายด้วยเสียงเล็กใส เด็กหนุ่มครางเบาๆก่อนจะพลิกตัวหนีแล้วมุดตัวลงใต้ผ้าห่มผืนหนา

 

            เจ้าแมวดำกลอกตาขึ้นฟ้าพลางถอนหายใจยาวอย่างเอือมระอา เจ้านายของมันมักจะแข็งแกร่งอย่างน่าเหลือเชื่อในเวลาที่ต้องต่อสู้ แต่เขาก็มักจะพึ่งพาไม่ได้ในเวลาที่เขานอนหลับ เจ้าแมวดำยังคงไม่ละความพยายาม มันใช้ขาหน้าขย่มตัวผู้เป็นนายอีกครั้ง แต่เด็กหนุ่มยังคงพลิกตัวหนี เส้นอารมณ์ของเจ้าแมวดำเริ่มกระตุกช้าๆ

 

            เฟลม ถ้าไม่ตื่นละก็ข้าจะใช้กำลังปลุกแล้วนะ เจ้าแมวดำขู่เตือนด้วยเสียงเย็นยะเยือก ดูท่าคราวนี้วิธีการปลุกของเจ้าแมวดำจะใช้ได้ผล เด็กหนุ่มผู้มีนามว่าเฟลมค่อยๆใช้ศอกยันตัวให้ลุกขึ้นจากเตียงอย่างเชื่องช้า ใบหน้าขาวหันมายิ้มแห้งๆให้กับแมวดำคู่หู ดวงตาสีแดงเพลิงยังคงปรืออยู่เล็กน้อย ดูท่าจะยังตื่นไม่เต็มที่

 

            อรุณสวัสดิ์ มิดไนท์ เฟลมกล่าวทักทายมิดไนท์แมวดำคู่หูด้วยเสียงแหบแห้งของคนเพิ่งตื่นนอน สองมือขยี้ตาอย่างเอาเป็นเอาตายจนเจ้าแมวดำอดสงสัยไม่ได้ว่ามันจะง่วงอะไรกันนักหนา หลังจากขยี้ตาเสร็จ เด็กหนุ่มก็หันกลับมาคุยกับเจ้าแมวดำต่อด้วยเสียงยานยาว

 

            ปลุกทำไมแต่เช้าเนี่ย เมื่อวานทำงานดึก ขอข้านอนตื่นสายหน่อยไม่ได้เหรอ ไม่พูดเปล่า เด็กหนุ่มทิ้งตัวลงนอนทันทีที่พูดจบ ทำเอามิดไนท์ถลึงตาโตอย่างโมโห เส้นความอดทนที่มีไม่ค่อยมากของตนขาดสะบั้นลงอย่างง่ายดายด้วยฝีมือของเด็กหนุ่มตรงหน้า

 

            วันนี้เจ้ามีนัดในตอนเช้าไม่ใช่เหรอ มิดไนท์เอ่ยถามเสียงไม่ค่อยจะสบอารมณ์เท่าใดนัก แต่คำตอบที่ได้รับกลับมาเป็นเพียงเสียงกรนเบาๆของเด็กหนุ่มผู้อยู่ภายใต้เรือนผมสีแดงเพลิงเท่านั้น มิดไนท์พองขนในตัวให้ชันขึ้นด้วยนิสัยอย่างแมว ฟันซี่แหลมคมกัดกันดังกรอด

 

            เฟลม ตื่นเดี๋ยวนี้นะ ! มิดไนท์ตะโกนปลุกเสียงดังสนั่นลั่นห้อง เฟลมสะดุ้งตัวตื่นพร้อมกับลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว จากนั้นหันไปส่งยิ้มแห้งๆให้กับมิดไนท์ที่นั่งหน้าบูดอยู่ด้านข้างอย่างช้าๆ ไม่รู้ว่ามันจะกระโดดมาขย้ำคอเมื่อไหร่

 

            ไปอาบน้ำเตรียมตัวได้แล้ว มิดไนท์ออกคำสั่งอย่างอารมณ์เสีย เฟลมหัวเราะเจื่อนๆก่อนจะวิ่งหายเข้าไปห้องน้ำ

 

            มิดไนท์ถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย ดวงตาสีทองดุจดวงจันทร์ยามค่ำคืนดูเหนื่อยล้าเมื่อต้องตื่นมาเจอกับเรื่องชวนอารมณ์เสียแต่เช้า มิดไนท์สะบัดหัวไล่ความหงุดหงิดออกไปก่อนจะกระโดดลงจากเตียงเพื่อไปเตรียมหาเสื้อผ้าให้เด็กหนุ่ม

 

..........

 

            หลังจากที่ทำธุระส่วนตัวในตอนเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว เฟลมและมิดไนท์ก็ลงมานั่งจุ้มปุ๊กอยู่ที่โรงอาหารของหอพักนักท่องเที่ยวนาม ‘Money’ ที่พักชั่วคราวของพวกเฟลม

 

            เฟลมเป็นนักฆ่าและมักจะพักอยู่ไม่เป็นที่ ทำงานที่ไหนก็พักแถวๆนั้น คนที่อยากจะตามหาตัวของเฟลมก็คงต้องใช้ฝีมือหน่อยเพราะจะไม่มีทางรู้เลยว่าเฟลมจะพักอยู่ที่ไหน แต่แขกของเฟลมวันนี้เป็นกรณีพิเศษ เขาสามารถเรียกหาตัวเฟลมได้ทุกเมื่อที่ต้องการ

 

            เฟลมหาววอดใหญ่พลางฟุบหน้าลงบนโต๊ะเพราะความง่วงยังคงสะสมอยู่ ในสมองนึกไปต่างๆนานาว่าชายที่เรียกตนให้ออกมาพบในวันนี้อยากจะคุยอะไรกับตนบ้าง ถ้าไม่ใช่เรื่องที่ชวนปวดหัวก็ถือว่าโชคดีไป

 

            ตื่นเช้าดีนี่เฟลม เช้านี้จะทานอะไรดีจ๊ะ เสียงคุณป้าร่างท้วมเจ้าของหอพักนักท่องเที่ยวดังขึ้นทักเฟลมขณะที่วางแก้วน้ำสองใบลงบนโต๊ะ เสียงที่แสนจะอบอุ่นของเธอทำให้เฟลมเงยหน้าขึ้นมายิ้มตอบ ความคิดในหัวหยุดชะงักลงชั่วคราว

 

            เฟลมเป็นเด็กร่าเริงและเข้ากับทุกคนได้ดี จึงไม่ใช่เรื่องแปลกเลยที่เจ้าของหอพักแห่งนี้จะรู้จักชื่อของเฟลมภายในเวลาเพียงสามวันที่เฟลมพักอยู่ที่นี่

 

            เช้านี้ข้าขอเป็นนมสดละกันขอรับป้าโรเซ่ เฟลมกล่าวตอบเสียงร่าเริงแล้วส่งยิ้มให้โรเซ่อย่างน่าเอ็นดู โรเซ่ยิ้มรับก่อนจะเดินหายไปทางด้านหลังร้าน ไม่นานนักก็กลับมาพร้อมกับนมสด 1 แก้วสำหรับเฟลม และนมสด 1 ชามสำหรับมิดไนท์

 

            เฟลมยกแก้วนมสดขึ้นดื่มอย่างช้าๆ ส่วนมิดไนท์ก็ก้มหัวลงไปเลียนมจากชามอย่างน่าเอ็นดู เป็นภาพที่หาดูได้ยากในสมัยนี้

 

            เพราะสงครามเมื่อสิบห้าปีก่อนทำให้ประชาชนแทบจะทุกคนมีฐานะยากจนลง จึงไม่มีใครคิดจะเลี้ยงสัตว์เพื่อเพิ่มภาระให้กับตนเองและครอบครัว ภาพของเจ้าของและสัตว์เลี้ยงที่มักจะไปไหนมาไหนด้วยกันจึงหาได้ยากมากในสมัยนี้

 

            ไงเฟลม เสียงทุ้มแหบของชายวัยกลางคนดังขึ้นหลังจากที่เฟลมดื่มนมสดจนหมดแก้ว เฟลมลุกขึ้นยืนพร้อมกับก้มหัวคำนับบุรุษผู้มาเยือนอย่างนอบน้อม

 

            อรุณสวัสดิ์ขอรับ มาสเตอร์ เฟลมกล่าวทักทายอย่างมีมารยาท ชายเบื้องหน้าของเฟลมเป็นชายวัยกลางคนผู้มีผมยาวประบ่าสีดำสนิท ดวงตาของเขาขุ่นมัวจนมีสีเหมือนขี้เถ้า

 

            เฟลมเรียกชายผู้นี้ว่า มาสเตอร์เนื่องจากเขาเป็นคนเลี้ยงดูเฟลมซึ่งกำพร้าพ่อแม่มาตั้งแต่เด็ก อีกทั้งยังสอนหลักการต่อสู้และหลักการฆ่าคนให้กับเฟลมด้วย

 

            ชายผู้มีนามว่า อนามัน บลูเบลล์ ชายผู้เป็นเจ้าของกิจการการค้าอัญมณีที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเอราเดส แต่เบื้องหลังแล้วเขาคือชายผู้ควบคุมโลกแห่งความมืดที่มีสมญาว่า Master of Darkness   

 

            นั่งลงสิ มีเรื่องจะคุยด้วย อนามันกล่าวเสียงเรียบพลางทิ้งตัวลงนั่ง เฟลมเลื่อนเก้าอี้และนั่งลงอย่างช้าๆ มิดไนท์ขดตัวลงนอนบนโต๊ะเพราะหลังจากกินนมเสร็จหนังตามันก็รู้สึกหนัก แถมบรรยากาศตอนเช้ายังทำให้รู้สึกน่านอนอีก

 

งานเมื่อคืนเรียบร้อยดีไหม อนามันกล่าวถามโดยไม่ได้สนใจมิดไนท์ที่นอนอยู่บนโต๊ะเลยแม้แต่น้อย

 

            เรียบร้อยดีขอรับ เฟลมตอบกลับอย่างสุภาพ

 

            เอ้า ค่าตอบแทน อนามันว่าพลางหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลซองหนึ่งส่งให้เฟลม เฟลมรับซองนั้นมาก่อนที่จะส่งให้มิดไนท์ที่นอนอยู่ด้านข้าง มิดไนท์ใช้ขาหน้ายันตัวให้ลุกขึ้นนั่งอย่างขี้เกียจ

 

            ความจริงแล้วเฟลมไม่เคยสนใจเงินค่าตอบแทนจากการฆ่าคนที่มากมาย แต่ที่เฟลมยังคงทำอาชีพนี้อยู่ก็เพราะต้องการตอบแทนบุญคุณของมาสเตอร์ที่เลี้ยงดูเขามาตั้งแต่เด็ก มิดไนท์เปิดซองนั้นแล้วใช้สองขาหน้านับเงินอย่างใจเย็น

 

            5 แสนจีครบถ้วน มิดไนท์หันมองซ้ายมองขวาอย่างสำรวจ เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครมองมาทางตน มิดไนท์ก็ใช้ขาหน้าวางลงบนซอง ซองค่าตอบแทนหายไปจากบนโต๊ะทันที

 

            เอาเข้าบัญชีให้แล้ว มิดไนท์กล่าว เสียงของมิดไนท์เบาจนแทบจะลอยหายไปพร้อมกับสายลม

 

            อืม ขอบใจ เฟลมพยักหน้ากล่าวขอบคุณมิดไนท์โดยที่ไม่ได้หันหน้ามามอง ซึ่งมิดไนท์ก็ไม่ได้ว่าอะไร แถมยังทิ้งตัวลงนอนอีกครั้งอย่างเกียจคร้าน

 

            มาสเตอร์มีธุระอะไรอีกหรือเปล่าขอรับเฟลมเอ่ยถามกลับอย่างสงสัย เฟลมรู้นิสัยของอนามันดี อนามันไม่เคยเรียกเขาออกมาพบเพียงแค่ต้องการให้เงินค่าตอบแทน ถ้าเรียกออกมาอย่างนี้ แสดงว่าอนามันน่าจะมีงานอะไรบางอย่างมาให้เขาทำ และมันก็จริงดังที่เฟลมคิด

 

            มีงานใหม่เข้ามา เอ้านี่ อนามันว่าพร้อมกับส่งซองเอกสารสีดำให้กับเฟลม เฟลมรู้ทันทีว่าอนามันส่งงานลอบสังหารชิ้นใหม่ให้กับเขา เพราะเมื่อไหร่ที่ซองดำถูกส่งถึงมือของนักฆ่า เมื่อนั้นนักฆ่าจะเริ่มลงมือสังหาร มิดไนท์เผยอเปลือกตาขึ้นมาดูการกระทำของอนามันเล็กน้อยอย่างสนอกสนใจ

 

            เฟลมรับซองเอกสารนั้นมาเปิดดูเหมือนอย่างเคย ภายในซองสีดำสนิทประกอบด้วยเอกสารทั้งหมด 5 ใบด้วยกัน เฟลมพิจารณาเอกสารทั้งหมดอย่างละเอียดรอบคอบก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาสีแดงเพลิงเป็นประกายสบเข้ากับดวงตาสีขี้เถ้าที่อยู่ด้านตรงกันข้าม เฟลมขมวดคิ้วเล็กน้อย หวังว่าชายตรงหน้าคงจะไม่สั่งให้เขาทำอะไรที่แปลกๆและเสี่ยงๆอย่างเช่น...

 

            นี่เป็นข้อมูลและรูปขององค์รัชทายาททั้ง 5 ตระกูลใหญ่ มันเกะกะ อนามันเอ่ยด้วยเสียงเย็นชาและจริงจัง เฟลมสะดุ้งโหยงก่อนจะหัวเราะหึๆในลำคออย่างสะใจตัวเอง ทายอะไรไม่เคยจะผิด หูของมิดไนท์ตั้งขึ้นอย่างสนใจเมื่อได้ฟังคำของอนามัน

 

            แต่ระบบการรักษาความปลอดภัยของพระราชวังหลวงน่ะมัน... เฟลมกล่าวอย่างเกรงใจ ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากทำงานนี้ แต่ใครๆก็รู้ว่าระบบรักษาความปลอดภัยในพระราชวังน่ะเข้มงวดเสียจนไร้ที่ติเลยทีเดียว ชนิดที่ว่ามดแม้ซักตัวก็ลอบเข้าไปในวังไม่ได้หากไม่ได้รับอนุญาต

 

            แล้วก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะให้เขาทำการลอบสังหารพวกองค์รัชทายาททั้งห้าด้วย เฟลมไม่เห็นว่าทั้งห้าคนจะทำอะไรขวางหูขวางตาโลกมืดมากมาย อนามันไม่ใช่คนที่จะฆ่าใครโดยไร้เหตุผล ต้องมีเหตุผลอะไรบางอย่างที่ทำให้อนามันคิดจะกำจัดองค์รัชทายาททั้งห้าเป็นแน่ แต่มันคืออะไรกันล่ะ

 

            คิดเองก็จะพาลเอาปวดหัวเองเปล่าๆ สู้ถามชายตรงหน้าเอาจะดีกว่า แต่ก่อนที่เฟลมจะได้ถาม อนามันก็กล่าวขึ้นด้วยเสียงเรียบๆ

 

            ข้าไม่ได้ให้เจ้าลอบเข้าไปในพระราชวัง ปีนี้พวกองค์รัชทายาททั้ง 5 จะเข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนไดมอนจนครบทั้ง 5 พระองค์ และระบบรักษาความปลอดภัยของโรงเรียนจะเข้มงวดน้อยกว่าในพระราชวัง แล้วก็ไม่ต้องถามเหตุผลด้วยนะว่าทำไมต้องฆ่า ข้าบอกแล้วว่ามันเกะกะ อนามันอธิบาย เฟลมยิ้มเจื่อนๆ

 

            เจ้าจงเข้าไปเรียนที่นั่นอนามันสั่งเสียงเรียบ เฟลมสะอึกเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำสั่ง มิดไนท์เบิกดวงตาสีทองกว้างอย่างตกตะลึง อนามันไม่เคยสั่งงานอะไรที่มันซับซ้อนขนาดนี้มาก่อน ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่กันแน่

 

            ถ้าเป็นนักเรียนของที่นั่น โอกาสที่จะได้ใกล้ชิดพวกองค์รัชทายาทก็มีมากกว่า แล้วก็มีโอกาสฆ่าได้มากกว่าด้วย อนามันอธิบายต่ออย่างสั้นๆ เฟลมพยักหน้าเบาๆเป็นเชิงรับรู้ มิดไนท์ลอบถอนหายใจเบาๆ รู้สึกตงิดๆในใจว่าจะต้องมีเรื่องวุ่นๆเกิดขึ้นเป็นแน่

 

            แต่ว่าโรงเรียนไดมอนมันเป็นโรงเรียนสำหรับพวกลูกข้าราชการ พวกลูกเศรษฐี และลูกคนในวังนะขอรับมาสเตอร์ จะให้คนธรรมดาเข้าไปเรียนน่ะมัน... เฟลมเอ่ยถามเสียงตะกุกตะกัก

 

            เท่าที่เฟลมเคยได้ยินมา โรงเรียนไดมอนเป็นโรงเรียนที่มีชื่อเสียงของเมืองเอราเดสแห่งนี้ โรงเรียนสำหรับใช้ผลิตประชากรที่ทรงคุณภาพเพื่อทำงานในพระราชวังโดยเฉพาะ โรงเรียนของคนที่มั่นใจว่าเรียนจบแล้วจะออกมารับใช้แผ่นดิน ไม่ใช่สถานที่ที่มีไว้ให้นักฆ่าเข้าไปเดินเล่น

 

            ไม่ใช่พวกคนในวังก็เข้าเรียนได้ถ้าเงินถึง คงต้องยัดเงินประมาณสองสามล้านจี เสียงของอนามันเริ่มแหบพร่าแต่ยังคงเปี่ยมไปด้วยอำนาจ

 

            สรุปคือ มาสเตอร์จะให้ข้าเข้าไปเรียนที่นั่นเพื่อลอบสังหารองค์รัชทายาททั้ง 5 ใช่ไหมขอรับมาสเตอร์ เฟลมถามสรุปเพราะไม่อยากจะเถียงต่อ เฟลมรู้ตัวดีว่าถ้าอนามันต้องการอะไรแล้ว อนามันก็จะต้องได้ คราวนี้เฟลมจึงยอมรับภารกิจใหม่อย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก อนามันพยักหน้าตอบคำถามของเฟลมเบาๆ

 

            โรงเรียนนี้ไม่จำเป็นต้องสอบเข้า แค่ยื่นใบสมัครกับเงินเล็กน้อยก็เข้าเรียนได้ทันที ซึ่งข้าก็จัดการให้เจ้าเรียบร้อยแล้ว ว่าแล้วอนามันก็ยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลอ่อนให้กับเฟลม เฟลมรับซองนั้นมาเปิดดูทันที

 

            รายชื่อหนังสือเรียน รายการของใช้ที่จำเป็น คีย์การ์ด แล้วก็... ใบอนุญาตอยู่หอพัก! เฟลมเน้นเสียงสูงที่ประโยคหลัง อนามันพยักหน้าให้เล็กน้อยแล้วจึงเริ่มอธิบายต่อ

 

            เพราะนักเรียนบางคนเดินทางมาจากต่างเมืองและเพื่อรักษาความปลอดภัยของพวกองค์รัชทายาท ทางโรงเรียนจึงต้องให้นักเรียนทุกคนพักที่หอพัก อนามันอธิบายด้วยเสียงแหบๆ เฟลมพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ สมองเริ่มมึนตึ้บเพราะภารกิจใหม่ที่เพิ่งได้รับมานั้นชวนปวดหัวเสียเหลือเกิน

 

            แล้วจะให้ลงมือเมื่อไหร่ขอรับมาสเตอร์ เฟลมถามเพื่อทวนความมั่นใจ อนามันยกมือที่มีแต่รอยเหี่ยวย่นขึ้นจับคาง ดวงตาสีขี้เถ้าหรี่ลงอย่างครุ่นคิด

 

            งานนี้รอจนกว่าข้าจะบอกให้ลงมือ ถ้าข้ายังไม่บอกห้ามลงมือเด็ดขาด อนามันออกคำสั่งในที่สุด

 

            อีกสองอาทิตย์โรงเรียนจะเปิดเรียน เตรียมของในนั้นให้ครบแล้วเริ่มงานได้ เฟลมพยักหน้ารับเบาๆ

 

            เอ้อ เจ้าสองแฝดตัวแสบกับไอ้จอมกวนประสาทมันก็ไปด้วยนะ ประโยคนี้ทำให้เฟลมและมิดไนท์แทบอยากจะสำลักลมหายใจ ก็ไอ้สองแฝดตัวแสบกับไอ้จอมกวนประสาทน่ะ เป็นเพื่อนที่อยู่ด้วยแล้วชวนปวดหัวสุดๆ

 

แต่ก่อนที่เฟลมจะได้อ้าปากค้าน อนามันก็ลุกพรวดขึ้นแล้วหันหลังเดินจากไปโดยไม่รอคำตอบรับใดๆจากเด็กหนุ่มเจ้าของดวงตาสีเพลิง

 

            งานนี้ท่าทางจะปวดหัวน่าดูนะมิดไนท์ เฟลมกล่าวพลางยิ้มเจื่อนๆให้กับคู่หู

 

            ฮื่อ ข้าก็คิดว่างั้น มิดไนท์ว่าพลางส่ายหัวอย่างเบื่อหน่าย

 

..........

 

            ตลาดใหญ่กลางเมืองเอราเดสในตอนเช้าคลาคล่ำไปด้วยฝูงผู้คนที่ออกจับจ่ายซื้อของ สองข้างทางเต็มไปด้วยร้านค้ามากมายและพ่อค้าแม่ค้าที่ยืนตะโกนแหกปากโวยวายเรียกลูกค้ากันอย่างไม่เกรงอกเกรงใจใคร

 

            เฟลมเดินเบียดกายผ่านฝูงคนด้วยความยากลำบากพลางโยนขนมปังก้อนโตเข้าปาก มิดไนท์ที่เกาะอยู่ที่ไหล่ขวาของเฟลมมองดูแผ่นรายชื่อหนังสือเรียนในมือเฟลมอย่างหนักใจ

 

            ดวงตาสีทองของดวงจันทร์ยามค่ำคืนค่อยๆเลื่อนไปตามรายชื่อหนังสืออย่างเชื่องช้า เฟลมเองขมวดคิ้วมุ่นหลังจากเห็นรายชื่อหนังสือที่ยาวเหยียดในมือของตน

 

            เรียนอะไรนักหนาเนี่ย หนังสือเป็นสิบเล่ม มิดไนท์บ่นอุบทั้งๆที่ตนเองก็ไม่ได้เรียนเอง เฟลมส่ายหน้าปฏิเสธคำถามของมิดไนท์ก่อนที่จะเดินหาร้านขายหนังสือต่อไป

 

            เฟลมและมิดไนท์เบียดกายผ่านฝูงคนเข้ามาเรื่อยๆ ทางเดินเริ่มแคบลงและแคบลง ผู้คนเริ่มบางตาลงจนเห็นได้ชัด ในที่สุดผู้คนก็หายไปจากรอบกายของเฟลมจนหมดสิ้น

 

            ไม่นานนักทั้งคู่ก็มาหยุดอยู่หน้าร้านขายหนังสือร้านเล็กๆที่ไม่สะดุดตาตรงซอกตึกเปลี่ยว ร้านขายหนังสือนาม มงมงเบื้องหน้าเป็นร้านขายหนังสือที่ไม่โดดเด่นภายในเมืองเอราเดส แต่เบื้องหลังนั้นคือแหล่งรวมตัวของนักข่าวแห่งโลกมืด

 

            ภายในร้านเต็มไปด้วยชั้นวางหนังสือสูงและหนังสือกองโตมากมายที่ถูกวางทิ้งระเกะระกะอยู่บนพื้น กลิ่นในนี้ไม่น่าอภิรมย์เท่าใดนัก มันเป็นกลิ่นของกระดาษเก่าๆและกลิ่นของหมึกที่เหม็นคละคลุ้ง ฝุ่นภายในร้านก็ดูท่าจะมีมากพอควร เฟลมย่นจมูกไม่พอใจ

 

            มิดไนท์จามออกมาเพราะทนความระคายเคืองที่จมูกเล็กๆของตนไม่ไหว เฟลมหัวเราะเบาๆให้กับท่าที่เปิ่นๆของแมวดำคู่หูพลางเดินหลบกองหนังสืออย่างคล่องแคล่ว ดวงตาสีแดงเพลิงกวาดมองหาเพื่อนสนิทที่อยู่ในร้านอย่างขะมักเขม้น

 

            นิก เจ้าอยู่รึเปล่า เฟลมตะโกนถามข้ามกองหนังสือกองโต ไม่นานนัก เด็กหนุ่มร่างสูงชะลูดพร้อมด้วยผมยาวยุ่งสีม่วงเข้มก็เดินออกมาจากหลังกองหนังสือกองโต บนเรือนผมมีฝุ่นสีเทาจับอยู่บางๆ เฟลมมองเพื่อนสนิทของตนอย่างขำๆ

 

            ไงดาร์กเนส ไงมิดไนท์ มาเอาหนังสือเรียนของนักเรียนชั้นปีหนึ่งของโรงเรียนไดมอนใช่มะ เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีม่วงถามเสียงงัวเงีย ไม่ต้องให้เดาก็รู้ว่าคงเพิ่งตื่นนอน และคงต้องไปแอบหลับอยู่หลังกองหนังสือเป็นแน่ ไม่งั้นบนหัวคงไม่มีฝุ่นจับขนาดนี้

 

            อืม เฟลมตอบรับพลางยื่นใบรายชื่อหนังสือให้กับเพื่อนสนิทที่ตนเรียกว่านิก นิกหยิบกระดาษรายชื่อหนังสือมาจากมือของเฟลมก่อนจะเกาหัวแกรกๆ ดวงตาสีม่วงเข้มยังคงฉายแววงัวเงีย

 

            แล้วเจ้าสองฝาแฝดล่ะ ไปป่วนที่ไหนอีก เฟลมเอ่ยถามเพื่อนสนิทเจ้าของฉายาจอมกวนประสาทเมื่อเห็นว่าสองฝาแฝดเจ้าของฉายาตัวแสบไม่ได้อยู่ที่ร้านเหมือนเคย ดูเหมือนนิกก็ไม่ทันสังเกตว่าเพื่อนตัวแสบของนิกทั้งสองคนไม่ได้อยู่ที่ร้านดวงตาสีม่วงเข้มถึงได้ดูเบิกกว้าง นิกกวาดดวงตามองไปทั่วร้านอย่างสำรวจ ในที่สุดก็หลุบตาลงพลางหาวอีกวอด

 

            ออกไปหาข่าวมั้ง ถ้าอยากเจอหน้าพวกมันก็ลองไปหาที่วงแหวนกลางเมืองสิ น่าจะไปหาข่าวที่นั่น นิกตอบเรียบๆพลางสะบัดศีรษะอันใหญ่โตไปมา ผมสีม่วงชี้โด่ชี้เด่ดูน่าขัน

 

            พวกนั้นบอกเจ้าไว้เหรอ

 

            เปล่า แต่ไม่มีอะไรที่ข้าไม่รู้ ข้าเป็นนักข่าวที่เก่งที่สุดในโลกมืดนะ นิกกล่าวอย่างอวดภูมิซึ่งเฟลมก็ต้องยอมรับว่าคนที่เขากำลังพูดด้วยนั้นเป็นถึงนักหาข่าวที่เก่งที่สุดในโลกมืดแม้จะมีอายุเพียงแค่ 16 ปี เฟลมพยักหน้ารับคำของเพื่อนจอมขี้โอ่ นิกหัวเราะร่วนอย่างชอบใจ

 

            เอ้านี่ ทั้งหมดสิบสองเล่มสำหรับนักเรียนปีหนึ่งโรงเรียนไดมอน นิกว่าพลางส่งถุงหนังสือถุงโตให้กับเฟลม

 

            ขอบใจ เท่าไหร่ เฟลมเอ่ยถามพลางล้วงหยิบเอาการ์ดพลาสติกใบเล็กๆขึ้นมาส่งให้นิก นิกส่ายหัวไม่รับแล้วยิ้มร่า

 

            ค่าหนังสือขอเป็นศพของไรร่าได้มะ นักข่าวสาวชื่อดังประจำเมืองเอราเดส รู้สึกว่าช่วงนี้นังนั่นมันชอบมายุ่มย่ามแถวนี้บ่อยๆ สงสัยว่าจะสะกิดใจเรื่องที่พวกข้าเป็นนักข่าวโลกมืด เอ้า นี่ข้อมูลของเป้าหมาย นิกว่าพร้อมกับหยิบซองดำซองเล็กๆส่งให้เฟลมอย่างอารมณ์ดี เฟลมยักไหล่ตอบก่อนจะหันหลังเดินหายไปจากร้านอย่างรวดเร็ว เฟลมเผยรอยยิ้มย่างอารมณ์ดี

 

            ... อย่างน้อยก่อนเข้าไปที่โรงเรียนบ้านั่นก็มีเรื่องสนุกให้ทำ ...

 

..........

 

            หนังสือกองโตถูกวางลงบนพื้นอย่างไม่แยแสพร้อมกับบรรดาข้าวของเครื่องใช้ต่างๆที่มิดไนท์บอกให้เฟลมขนซื้อมา

 

            เฟลมทิ้งตัวลงนอนแผ่หราบนเตียงนุ่มในขณะที่มิดไนท์พยายามจัดข้าวของทั้งหมดลงกระเป๋าใบใหญ่ด้วยขาหน้าเล็กๆทั้งสองข้าง เฟลมหยิบเอกสารออกจากซองสีดำอย่างช้าๆแล้วผิวปากหวืออย่างถูกใจ

 

            นักข่าวสาวสวยประจำเมืองเอราเดส ไรร่า ฟลาวเวอร์ เฟลมอ่านข้อความในเอกสารอย่างอารมณ์ดี มือหนาพลิกกระดาษในมือไปมา

 

            ดวงตามีสีทองอร่าม ส่วนผมมีสีออกทองแดง รูปร่างอ้อนแอ้นอรชรน่ารักน่าเอ็นดู เฟลมอ่านต่อด้วยเสียงล้อเลียนกวนประสาท มิดไนท์มองไปทางเฟลมด้วยสายตาเซ็งๆ

 

            แล้วนังนักข่าวนั่นจะเอาไง จะเก็บหรือจะปล่อยไว้ มิดไนท์ถามในขณะที่พยายามยัดเสื้อผ้าของเฟลมลงกระเป๋า แต่ก็ถูกมันดันกลับออกมาจนต้องกลิ้งโค่โล่ไปกับพื้น เฟลมหัวเราะมิดไนท์ที่กลายเป็นลูกบอลจำเป็นด้วยเสียงดังลั่น มิดไนท์ถลึงตากลับอย่างมีน้ำโห เฟลมจึงต้องรีบกลืนคำขำลงคออย่างยากเย็น

 

            ตกลงนังนั่นเอาไง มิดไนท์ถามทวนอีกครั้งด้วยเสียงของคน(?)อารมณ์หงิก

 

            ก็ไม่ยังไง เดี๋ยวข้าออกไปเก็บเอง เจ้าอยู่จัดของละกัน เฟลมตอบเสียงเรียบ

 

            งั้นก็ตามใจเจ้า แต่อย่าทำให้เป็นจุดเด่นล่ะ มิดไนท์ตอบก่อนที่จะใช้ปากคาบซิปกระเป๋าเพื่อรูดปิด เมื่อเงยหน้าขึ้นมาอีกที เงาของเด็กหนุ่มคู่หูก็หายไปจากห้องเสียแล้ว สายลมพัดโบกเข้ามาในห้องผ่านทางหน้าต่างบานใหญ่ที่ถูกเปิดทิ้ง สายลมที่แสนอ่อนโยน สายลมที่มาพร้อมกับคำทำนายของเจ้าแห่งสายลม

 

            มิดไนท์เงยหน้าขึ้นเพื่อจะอ่านคำทำนายที่มาตามสายลม มิดไนท์ขมวดคิ้วหลังจากที่สายลมสงบลง ไม่เข้าใจว่าสิ่งที่สายลมบอกคืออะไรกันแน่

 

            เวลาแห่งจากเปลี่ยนแปลงกำลังจะมาเยือนมหานครแห่งนี้

 

..........

 

            ตลาดนัดในยามเย็นให้ความคึกคักได้ไม่ต่างจากตอนเช้ามากนัก  เฟลมเดินฮัมเพลงไปตามทางเดินในตลาดอย่างใจเย็น ไม่นานนักนัยน์ตาสีแดงเพลิงก็กวาดไปเจอเป้าหมายที่ตนเองกำลังตามหาอยู่ เธอกำลังพยายามเดินผ่านซอกตึกที่แสนแคบเพื่อไปร้านขายหนังสือมงมง พอดี

 

            ดวงหน้ารูปไข่สวยได้รูป ใบหน้าถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางหลากสีสัน เส้นผมสีทองแดงถูกรวบไว้ด้านหลังอย่างมีระเบียบ ชุดทำงานดูกระชับ ดวงตาสีทองจ้องมองตรงไปยังเส้นทางด้านหน้าอย่างมุ่งมั่น

 

            นีโอ นีออน อยู่แถวนี้รึเปล่า เฟลมเรียกหาเพื่อนฝาแฝดตัวแสบทั้งสองด้วยเสียงแผ่วเบา สายลมพัดโบกเล็กน้อย แล้วร่างเล็กๆสองร่างก็ปรากฏกายขึ้นด้านข้างเฟลมอย่างเงียบๆ

 

เด็กสาวผมยาวสีดำขลับพร้อมด้วยดวงตาเป็นประกายสีนิลส่งยิ้มให้เฟลมอย่างยียวนปนกวนประสาทเล็กน้อย ส่วนเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านข้างกลับทำหน้าตาเหมือนคนเบื่อโลก เด็กทั้งสองคนมีหน้าตาเหมือนกันอย่างกับแกะ ไม่ว่าจะเป็นสีผม สีตา จะต่างกันก็เพียงแค่ส่วนสูงและเรือนผมสีนิลขลับของเด็กสาวที่ยาวกว่าเด็กหนุ่มเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

 

ทั้งสองเป็นคนของโลกมืดเช่นเดียวกันกับเฟลม เป็นเด็กที่ถูกฝึกมาให้เป็นนักฆ่าโดยเฉพาะ แต่ทั้งคู่ก็ไม่ใช่นักฆ่าที่มีชื่อเสียงโด่งดังในโลกมืด ทั้งคู่เป็นเพียงผู้ช่วยนักฆ่าเท่านั้น ส่วนมากชื่อเสียงของสองคนนี้จะโด่งดังในเรื่องของการหาข่าวที่แสนจะแม่นยำมากกว่า

 

เรียกมามีอะไรเหรอ เด็กหนุ่มกล่าวพลางหาววอดใหญ่ เฟลมชี้นิ้วไปที่ไรร่าที่กำลังยืนหลบอยู่ตรงซอกตึก สองแฝดพยักหน้าหงึกๆ ก่อนจะหันกลับมาถาม ถึงแม้ในใจจะรู้แล้วว่าเฟลมต้องการให้พวกตนทำอะไรก็ตาม

 

จะให้เก็บว่างั้น เด็กสาวกล่าวถามกลับ เฟลมพยักหน้ารับเรียบๆ

 

เดี๋ยวข้าจะเก็บเอง นีออน เจ้าช่วยดูต้นทางให้ข้าที เฟลมกล่าวกับเด็กสาวเจ้าของนาม นีออนนีออนพยักหน้ารับแล้วยิ้มอย่างอารมณ์ดี

 

ส่วนเจ้านีโอ เจ้ามาช่วยข้าเก็บนังนั่นที เฟลมกล่าวพลางหันหน้าไปหาเด็กหนุ่ม เด็กหนุ่มเจ้าของนาม นีโอพยักหน้ารับก่อนจะหยิบมีดสั้นออกมาจากที่เก็บมีดข้างเอว แล้วสองฝาแฝดก็หายไปกับสายลม

 

เมื่อสองฝาแฝดหายไปแล้ว เฟลมก็เดินตามไรร่าเข้าไปในซอย ดูท่าเธอจะยังไม่รู้ว่ามีคนแอบตามเธอมา เฟลมเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเพื่อจะให้ตามไรร่าได้ทัน เมื่อตามทัน เฟลมก็เริ่มลงมือทำงานทันที แต่ก็ยังไม่วายขอเล่นสนุกซักหน่อย

 

            พี่สาวขอรับ ไม่รู้เหรอว่าแถวนี้น่ะมันอันตราย เสียงของเฟลมดังขึ้นจากทางด้านหลัง ไรร่าหันหลังกลับมามองอย่างรวดเร็ว เมื่อพบว่าเจ้าของเสียงเป็นเพียงเด็กหนุ่มผมสีแดงเพลิงเธอจึงโล่งใจขึ้นเล็กน้อยเพราะคิดว่าเด็กแบบนี้คงไม่มีพิษมีภัยอะไรมากมาย และนั่นก็คือข้อผิดพลาดที่แสนจะร้ายแรงของไรร่า

 

            พี่รู้ว่าแถวนี้มันอันตราย แต่พี่มาทำข่าวจ้ะ ไรร่ายิ้มแล้วตอบเสียงหวาน เฟลมรู้สึกเสียดายเล็กน้อยที่คนน่ารักๆอย่างเธอจะต้องตายเพราะความสอดรู้สอดเห็นของตัวเอง แต่เฟลมก็จะปล่อยให้เธอรอดกลับไปพร้อมกับข้อมูลของโลกมืดไม่ได้

 

            โลกมืดเป็นองค์กรที่ก่อตั้งขึ้นมาเพื่อเป็นศัตรูกับมหานครโดยเฉพาะ ข้อมูลของโลกมืดจะรั่วไหลออกไปไม่ได้แม้แต่นิดเดียว

 

            ทำข่าว? ข่าวอะไรเหรอขอรับ เฟลมถามเสียงซื่อ ไรร่ายังคงไม่รู้สึกถึงความผิดปรกติแม้แต่น้อย

 

            คือพี่สงสัยว่าคนในร้านขายหนังสือร้านนี้จะเป็นคนของโลกมืดน่ะจ้ะ เธอตอบ รอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปากของเฟลมเล็กน้อย

 

            เห รู้มากขนาดนี้ ไม่กลัวเป็นศพเหรอขอรับ เสียงของนีโอดังขึ้นมาลอยๆก่อนที่มีดสั้นเล่มเก๋จะถูกขว้างลงมาจากมุมสูง ไรร่ารู้ตัวและกระโดดถอยหลังหลบได้อย่างหวุดหวิด แต่มีดสั้นก็เฉียดไปโดนขาอ่อนสีขาวของเธอจนเลือดซึม

 

            เก่งนี่พี่สาว หลบได้ด้วย เฟลมกล่าวอย่างอารมณ์ดีพลางมองไปยังไรร่าที่กำลังยืนตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว นีโอกระโดดลงมาจากบนอาคารสูงแล้วยกมีดสั้นขึ้นเตรียมลงมือสังหาร

 

            พวกเจ้าเป็นใครน่ะ ไรร่าเอ่ยถามด้วยเสียงที่สั่นเครือ หมัดเล็กๆของเธอถูกยกขึ้นตั้งการ์ดพร้อมต่อสู้ เฟลมและนีโอยิ้มอย่างอารมณ์ดี เหยื่อของพวกเขาในวันนี้ช่างอ่อนแอเหลือเกิน

 

            ข้าแฟนธ่อม ออฟ ดาร์กเนส เฟลมตอบกลับเสียงเรียบ ไรร่าอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง เธอยืนคุยกับนักฆ่าอยู่ได้ตั้งนานสองนานโดยที่ไม่รู้ตัว

 

            ข้าเป็นผู้ช่วยนักฆ่า killer helper” นีโอกล่าวเรียบๆ

 

            พวกเจ้าต้องการอะไร ไรร่ายังคงถามพาซื่อ เฟลมส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนตอบคำถาม

 

            ไม่เคยมีคนบอกเจ้าหรือไงว่าถ้ามายุ่มย่ามกับคนของโลกมืดแล้วศพจะออกมาไม่สวยน่ะ เฟลมพูดเย้ยหยันด้วยเสียงเย็นชาจนติดน่ากลัว

 

สิ้นเสียง เฟลมก็พุ่งเข้าไปประชิดตัวของไรร่าก่อนที่จะแทงมีดสั้นลงที่ท้องของเธอจนมิดด้ามและกระชากออกอย่างรวดเร็ว เธอกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เลือดสีแดงเข้มไหลทะลักออกมาจนชุ่มเสื้อเชิ้ตสีครีม

 

            ไรร่าทรุดตัวนั่งลงกับพื้น แต่กระนั้นสายตาก็ยังจับจ้องอยู่ที่เฟลมด้วยความเคียดแค้น นีโอเลิกคิ้วขึ้นสูงก่อนที่จะซัดมีดสั้นลงปักคอหอยของเธออย่างแม่นยำ ไม่ทันที่จะได้กรีดร้อง ร่างของนักข่าวสาวก็นอนแน่นิ่งจมกองเลือดสีแดงสดโดยที่ไม่มีโอกาสได้เห็นพระอาทิตย์ของวันรุ่งขึ้น

 

            เฟลมเดินไปเก็บมีดสั้นทั้งสองด้ามโดยไม่สนใจศพที่นอนไร้วิญญาณอยู่เบื้องหน้าพลางคิดในใจว่า งานนี้เป็นงานที่แสนจะง่ายดาย ไม่รู้ว่าจะพอกับค่าหนังสือที่นิกให้มารึเปล่า

 

            เอ้า มีดสั้นของเจ้า เฟลมว่าพร้อมกับโยนมีดสั้นที่ชุ่มไปด้วยเลือดคืนให้นีโอ

 

            เสร็จงานซักที เฟลมถอนหายใจแล้ววาดนิ้วเป็นวงกลม เพลิงสีส้มเข้มค่อยๆกลืนกินร่างของนักข่าวสาวสวยให้หายไปพร้อมกับแสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ยามเย็น

 

            เมื่อเปลวเพลิงเบื้องหน้าดับลงร่างของนักข่าวสาวก็หายไป เลือดที่เคยเจิ่งนองอยู่กับพื้นก็กลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับว่าไม่เคยมีการต่อสู้เกิดขึ้นที่นี่

 

            พวกเจ้าสองคนก็จะเข้าไปเรียนที่ไดมอนด้วยใช่ไหม เฟลมหันกลับมาถาม นีโอพยักหน้ารับ ทันใดนั้น นีออนก็ปรากฏขึ้นจากอากาศธาตุเบื้องหน้า รอยยิ้มหวานยังคงถูกประดับไว้บนใบหน้าที่มักจะร่างเริงอยู่เสมอ

 

            ใช่ พรุ่งนี้ไปหาซื้อของด้วยกันมะ นีออนกล่าวชวน เฟลมเบ้หน้าอย่างไม่พอใจ

 

            ไม่ล่ะ ข้าซื้อหมดแล้ว เฟลมกล่าวปฏิเสธเพราะไม่ต้องการหาเรื่องปวดหัวใส่ตัว ไปกับสองแฝดทีไร ต้องมีเรื่องทุกที

 

            น่านะ ไปเป็นเพื่อนหน่อยสิ นีออนกล่าวขอร้องเสียงออดอ้อนน่ารัก นีโอเองก็มีสายตาออดอ้อนด้วยเช่นกัน เฟลมรู้ดีว่าที่นีโออยากให้ตนไปก็เพราะนีโอต้องการให้ตนไปช่วยห้ามนีออนไม่ให้สร้างเรื่องปวดหัว และแล้วเฟลมก็ทนสายตาออดอ้อนของทั้งสองไม่ได้

 

            ก็ได้ งั้นเจอกันพรุ่งนี้ที่วงแหวนกลางเมืองนะ สิ้นเสียง ดวงตาสีแดงเพลิงก็ค่อยๆหายลับไปพร้อมๆกับความมืดในยามราตรีที่เริ่มเข้าปกคลุมเมืองอันแสนสงบ

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,947 ความคิดเห็น

  1. #1710 lnwcool (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 เมษายน 2554 / 16:37
    น่าสนใจดีจังหลงเข้ามาก็เจอฟิดที่น่าสนุก
    #1,710
    0
  2. #1189 Kill008 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 เมษายน 2552 / 15:49
    น่าติดตามอย่างแรง
    #1,189
    0