นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

forget me not โปรดอย่าลืมฉัน

ชั้นควรจะทำอย่างไรดีนะ ควรจะบอกความจริงกับเธอรึเปล่า แต่ชั้นกลัว กลัวว่าถ้าบอกความจริงกับเธอแล้วเธอจะเสียใจ ชั้นควรทำอย่างไรดี ใครก็ได้ช่วยชั้นคิดที!!

ยอดวิวรวม

2,263

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


2,263

ความคิดเห็น


14

คนติดตาม


-1
เรทติ้ง : 50 % จำนวนโหวต : 2
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  30 มิ.ย. 51 / 21:34 น.
นิยาย forget me not ôѹ

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 30 มิ.ย. 51 / 21:34


           

 ฉันควรจะทำอย่างไรดีนะ ควรจะบอกความจริงกับเธอรึเปล่า แต่ฉันกลัว กลัวว่าถ้าบอกความจริงกับเธอแล้วเธอจะเสียใจ ฉันควรทำอย่างไรดี ใครก็ได้ช่วยฉันคิดที!!!

 

~ ~ ~ ~ ~

 

            เด็กสาวผมสีนิลดำยาวสลวยยืนคุยอยู่กับกลุ่มเพื่อนสาวอย่างสนุกสนานที่หน้าโรงเรียน ไม่นานนัก ต่างคนต่างก็เริ่มแยกย้ายพากันกลับบ้าน เด็กสาวยืนโบกมืออำลาเพื่อนทุกคนจนครบก่อนจะเริ่มออกเดินกลับไปยังที่พักของตน เด็กสาวพักอยู่ที่อพาตเม้นท์ใกล้ๆกับโรงเรียน ไม่นานนักเธอก็กลับถึงที่พัก เธอหยิบกุญแจดอกเล็กออกจากกระเป๋ากระโปรงแล้วลงมือไขเข้าห้อง

 

            แกร๊ก!

 

            ประตูห้องเปิดกว้างออกพร้อมกับเด็กหนุ่มที่โผล่ทะลึ่งพรวดออกมาจากห้อง เด็กสาวตกใจล้มลงไปนั่งแหมะกับพื้นแล้วร้องโอดโอย เมื่อเห็นหน้าคู่กรณีเธอก็เริ่มส่งเสียงแว้ดใส่ทันที

 

            "นี่นาย นายเข้ามาอยู่ที่ห้องฉันได้ยังไงเนี่ย" เด็กสาวตะโกนเสียงดัง เด็กหนุ่มยกมือขึ้นปิดหูแล้วทำหน้าทะเล้น

 

            "นานๆเจอหน้าเพื่อนซี้เก่าทั้งที พูดงี้ได้ไงฮะยัยเฟิร์น" เด็กหนุ่มกล่าวอย่างอารมณ์เสีย เด็กสาวนามเฟิร์นสะบัดหน้าหนีแล้วเดินฉับๆเข้าห้อง เด็กหนุ่มปิดประตูลงและเดินตามหลังไป

 

            "ตกลงนายเข้ามาอยู่ในห้องฉันได้ยังไง แม็กซ์" เฟิร์นส่งคำถาม แม็กซ์หลุบหน้าลงแล้วตอบคำถามด้วยเสียงเบา

 

            "ฉันทะเลาะกับแม่มา แล้วก็หนีออกจากบ้าน ขอฉันพักอยู่กับเธอซักพักนะเฟิร์น" แม็กซ์ กล่าวขอร้องแล้วคุกเข่าลง เฟิร์นส่ายหน้าอย่างระอาพลางถอนหายใจ

 

            "ก็ได้ เอางั้นก็ได้ เพราะเห็นว่าเป็นเพื่อนเก่าหรอกนะ" เฟิร์นพูดอย่างอารมณ์เสีย แม็กซ์ได้ยินดังนั้นก็ดีใจกระโดดไปมาอย่างร่าเริง

 

            "เดี๋ยวฉันโทรไปบอกแม่ของนายก่อนละกันนะว่านายอยู่ที่นี่" เฟิร์นกล่าวอย่างหวังดี แม็กซ์สะดุ้งโหยงอย่างตื่นตระหนก

 

            "อย่านะ!" แม็กซ์ตะโกนห้ามเสียงดังจนเฟิร์นสะดุ้ง เด็กสาวหันกลับมามองหน้าเด็กหนุ่มด้วยความสงสัย

 

            "เอ่อ.. คือ.. คือว่า ฉันไม่อยากให้แม่รู้ว่าฉันอยู่ที่นี่ ดังนั้นช่วยเก็บเป็นความลับหน่อยนะ"แม็กซ์ยกมือไหว้ข้อร้อง เฟิร์นเบ้หน้า

 

            "ก็ได้ เห็นว่าเป็นนายนะเนี่ยเลยยอม" เฟิร์นกล่าว

 

            "เย้ ขอบใจเธอมากนะ" แม็กซ์กล่าวอย่างอารมณ์ดีแล้วเดินไปนั่งที่เตียงนุ่มของเฟิร์น เฟิร์นโยนกระเป๋านักเรียนของเธอลงบนโต๊ะอย่างไม่ไยดีก่อนจะเดินไปเทน้ำมาให้แม็กซ์

 

            "ตั้งสองเดือนแล้วนะที่เราไม่ได้เจอกัน" แม็กซ์เปรยขึ้นลอยๆ เฟิร์นพยักหน้ารับแล้วเดินมานั่งลงข้างๆแม็กซ์ มือเล็กยื่นส่งแก้วน้ำที่มีไอเย็นจับให้เด็กหนุ่ม

 

            "ใช่ ตั้งสองเดือนแล้วที่เราไม่ได้เจอกัน ตั้งแต่เรื่องคราวก่อน"

 

            "ใช่ ตั้งแต่เรื่องคราวนั้นเราก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย ยังไงก็ต้องขอโทษด้วยนะที่ฉัน..." แม็กซ์เว้นช่วง เฟิร์นส่ายหน้าแล้วลุกขึ้นจากเตียง

 

            "ช่างมันเถอะ เรื่องมันแล้วไปแล้ว" เฟิร์นกล่าว

 

            "ขอบใจ" แม็กซ์ขอบคุณด้วยเสียงที่แผ่วเบา เฟิร์นยักไหล่ให้แม็กซ์หนึ่งครั้งแล้วเดินหายไปในห้องน้ำ

 

            "ขอโทษนะเฟิร์น ฉันคงต้องทำให้เธอเสียใจอีกครั้งแล้วล่ะ" แล้วเสียงพึมพำของแม็กซ์ก็หายไปพร้อมกับเสียงของสายน้ำ

 

~ ~ ~ ~ ~

 

            "แม็กซ์ ข้าวเช้าเสร็จแล้วนะ" เสียงนุ่มๆของเฟิร์นเรียกแม็กซ์ดังออกมาจากทางห้องครัว แม็กซ์ค่อยๆลุกขึ้นจากโซฟาหน้าทีวีที่ตนนั่งจมอยู่แล้วเดินไปยังโต๊ะอาหาร ข้าวเช้าวันนี้เป็นอาหารที่แสนจะธรรมดา 'ขนมปัง ไข่ดาวและนมสด'

 

            "โห ไม่อยากกินเลยอ่ะ" แม็กซ์บ่นแล้วโครงหัวไปมา เฟิร์นทำหน้างอนทันที

 

            "ถ้าไม่อยากกินก็ไม่ต้องกิน ฉันอุตส่าห์ทำให้แล้วยังเรื่องมากอีก" เฟิร์นว่าแล้วดึงจานออกจากหน้าแม็กซ์ แม็กซ์รีบกล่าวขอโทษในทันที

 

            "ขอโทษๆ ไม่บ่นแล้ว กินก็ได้ แหม ล้อเล่นนิดเดียวเอง"

 

            "เฮอะ" เฟิร์นสะบัดหน้าหนีแล้วนั่งลงกินข้าวเช้าอย่างรีบเร่ง แม็กซ์มองดูนาฬิกาด้านหลังของตน หกโมงครึ่ง อีกตั้งนานโรงเรียนถึงจะเข้า เฟิร์นจะรีบไปทำไมนะ

 

            "ฉันไปแล้วนะแม็กซ์ เก็บอะไรให้เรียบร้อยด้วยล่ะ" เฟิร์นออกคำสั่ง แม็กซ์กลืนขนมปังแผ่นยักษ์ลงท้องแล้วลุกขึ้นยืน

 

            "ฉันจะไปด้วย นานแล้วที่ไม่ได้เดินไปโรงเรียนพร้อมกันกับเธอ" แม็กซ์กล่าวอย่างอารมณ์ดี

 

            "แล้วทำไมนายไม่ไปโรงเรียนนายล่ะ ทำไมต้องตามฉันไปด้วย" เฟิร์นส่งคำถาม เมื่อเห็นแม็กซ์ทำหน้าตาละห้อยเฟิร์นจึงยอมอนุญาตให้แม็กซ์ตามไปโรงเรียนด้วย ถึงจะไม่เต็มใจก็ตาม

 

            ออกจากหอพักได้ไม่ถึง 10 นาที ทั้งสองก็มาถึงหน้าโรงเรียนของเฟิร์น ทั้งคู่เดินรำลึกความหลังมาตลอดทาง เรื่องที่ถูกยกเอามาคุยจะเป็นอะไรไปไม่ได้นอกเสียจากเรื่องในวัยเด็ก เมื่อมาถึงหน้าโรงเรียน แม็กซ์มองเห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งยืนรอใครซักคนอยู่ที่หน้าโรงเรียน เมื่อเฟิร์นเห็นดังนั้นเธอก็รีบบอกลากับแม็กซ์และเดินจากไป

 

            "ไปนะ แฟนฉันรอแล้ว อ้อ แล้วเย็นนี้นายไม่ต้องรอกินข้าวเย็นนะ ฉันจะไปกินกับแฟนฉันน่ะ เหะๆ" เธอกล่าวแล้วเดินจากไป แววตาของแม็กซ์ดูเศร้าสร้อยลงอย่างเห็นได้ชัด หลังจากมองดูทั้งสองหายลับไปจากประตูโรงเรียน แม็กซ์ก็เดินคอตกกลับบ้านไปอย่างเงียบๆ

 

            ฉันควรจะทำอย่างไรดีนะ ควรจะบอกความจริงกับเธอรึเปล่า แต่ฉันกลัว กลัวว่าถ้าบอกความจริงกับเธอแล้วเธอจะเสียใจ ฉันควรทำอย่างไรดี

 

~ ~ ~ ~ ~

 

            "เราควรจะโทรไปบอกเธอดีไหมคะคุณ" เสียงสั่นๆของสาววัยกลางคนดังขึ้น ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านข้างเอื้อมมือโอบร่างเล็กที่สั่นเทิ้มแล้วปลอบประโลม

 

            "ผมคิดว่าควร แต่เราควรจะรอเวลาอีกซักนิดนะที่รัก รอให้ทุกอย่างออกมากระจ่างชัดกว่านี้" ชายหนุ่มกล่าวด้วยเสียงเศร้า หญิงสาวที่ยืนอยู่ในอ้อมแขนปล่อยโฮออกมายกใหญ่ แล้วเสียงคุยของทั้งคู่ก็หายไปพร้อมกับเสียงร้องไห้ที่ดังขึ้นมาแทน

 

~ ~ ~ ~ ~

 

            "แม็กซ์ ฉันกลับมาแล้ว" เฟิร์นส่งเสียงเรียกแม็กซ์ก่อนจะเปิดไฟให้กับห้องที่มืดสลัว นี่ก็หกโมงกว่าแล้วทำไมแม็กซ์ถึงยังไม่เปิดไฟอีกนะ

 

            "แม็กซ์ นายอยู่รึเปล่าเนี่ย" เฟิร์นตะโกนถามอีกครั้ง แต่ยังคงไร้ซึ่งเสียงตอบรับจากเพื่อนซี้

 

            "สงสัยออกไปกินข้าวมั้ง" เฟิร์นเดาแล้วเดินหายเข้าห้องน้ำ

 

 

 

            ...สี่ชั่วโมงหลังจากนั่งรอแม็กซ์ เฟิร์นเริ่มมีอาการหยุดหงิดมากขึ้นทุกที

 

 

            "นี่มันสี่ทุ่มกว่าแล้วนะ ทำไมหมอนั่นยังไม่กลับมาอีกนะ" เฟิร์นบ่นกระปอดกระแปด สิ้นเสียงบ่นของเฟิร์น เสียงเปิดประตูห้องก็ดังขึ้นและเงียบลง เฟิร์นลุกขึ้นและเดินไปที่หน้าประตูอย่างรวดเร็ว แม็กซ์เดินเข้ามาในห้องพร้อมด้วยกล่องของขวัญเล็กๆสีชมพูอ่อน เมื่อเห็นเฟิร์นเดินมายืนอยู่ตรงหน้า แม็กซ์ก็เริ่มทำตัวไม่ถูก

 

            "เอ่อ ขอโทษนะที่กลับช้าน่ะ พอดีฉันไปซื้อของขวัญมาน่ะ" แม็กซ์ว่าพลางส่งกล่องของขวัญในมือให้กับเฟิร์น เฟิร์นรับกล่องนั้นมาแล้วถามด้วยความแปลกใจ

 

            "ของฉันเหรอ?"

 

            "อื้ม ก็พรุ่งนี้วันเกิดเธอนี่ พรุ่งนี้ก็จะอายุ16แล้วนะ" แม็กซ์กล่าวแล้วยิ้มให้กับเฟิร์น

 

            "และทำไมเธอไม่ให้ฉันพรุ่งนี้ล่ะ" เฟิร์นถาม แม็กซ์ยิ้มแห้งๆพลางตอบคำถาม

 

            "ก็ฉันเกรงว่าพรุ่งนี้ฉันอาจจะไม่ได้ให้เธอเองกับมือน่ะ" แม็กซ์กล่าว

 

            "หมายความว่าไง" เฟิร์นขมวดคิ้วสงสัย แม็กซ์เดินนำเฟิร์นมาที่ห้องนอนแล้วทิ้งตัวลงนอนที่ผ้าปูผืนใหญ่บนพื้นที่เฟิร์นนำมาปูให้

 

            "ไม่มีอะไรหรอก คือว่าฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับเธอด้วยนะ" แม็กซ์พูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

 

            "เรื่องอะไร"

 

            "ฉันอยากให้เธอเลิกคบกับรุ่นพี่คิม แฟนของเธอ"

 

            "เอาอีกแล้วนะแม็กซ์ เราเคยทะเลาะกันเพราะเรื่องนี้ไปแล้วไม่ใช่เหรอ" เฟิร์นโวยวาย แม็กซ์ตีสีหน้าเครียดมากกว่าเดิมแล้วเริ่มพูดต่อโดยไม่สนใจคำคัดค้านจากเพื่อนสาว

 

            "ฉันพูดจริงนะเฟิร์น รุ่นพี่คิมไม่ใช่คนดีอย่างที่เธอเห็น ความจริงแล้วรุ่นพี่เค้าเป็นนักเลงหลังโรงเรียนนะ อย่าไปคบกับเค้าเลย"

 

            "นายไม่มีสิทธิ์มาพูดอย่างนี้นะ นายรู้ได้ไงว่าพี่เค้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ"

 

            "ฉันเห็นเค้าไถเงินเด็กที่เดินไปทางด้านหลังโรงเรียนหลายครั้งแล้วนะ"

 

            "นายเห็นได้ไง โรงเรียนเราก็อยู่คนละโรงเรียน" เฟิร์นยังคงโวยวายไม่หยุด

 

            "ฉันคอยเฝ้ามองเธอทุกวันหลังเลิกเรียน ดังฉันฉันเลยเห็นว่ารุ่นพี่คิมเค้าทำอะไรมาบ้างก่อนจะไปเจอเธอ"

 

            "เฝ้ามองฉัน เธอมาเฝ้ามองฉันด้วยสาเหตุอะไรมิทราบ"

 

            "เพราะฉันชอบเธอไงเฟิร์น ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่ความรู้สึกแบบเพื่อนเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกแบบคนรัก" แม็กซ์กล่าวอย่างเดือดดาลแล้วก็ต้องรีบปิดปากตนเอง

 

            "ชอบ นาย.. เอ่อ ชอบ" เฟิร์นกล่าวอ้ำๆอึ้งๆ

 

            "ขอโทษนะ คือ ฉันรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่เธอจะมาชอบฉัน เพราะเธอไม่ชอบผู้ชายช่างพูดอย่างฉัน"

 

            "แม็กซ์ นาย"

 

            "ขอโทษนะ ฉันแค่รู้สึกว่า ถ้าไม่บอกเรื่องนี้กับเธอแล้วฉันจะจากไปจากที่นี่ไม่ได้" แม็กซ์ล่าวด้วยเสียงเศร้า

 

            "จาก จากไปไหนแม็กซ์ นายพูดเรื่องอะไรกันแน่"

 

            "เธอไม่ต้องเข้าใจทั้งหมดหรอกเฟิร์น รู้แค่ว่าฉันชอบเธอ แล้วฉันก็อยากจะให้เธอรู้ว่า รุ่นพี่คิมของเธอไม่ใช่คนดีอย่างที่เธอคิด ฉันคิดว่าพรุ่งนี้เธอก็คงจะรู้เรื่องราวทั้งหมดแล้วล่ะ"

 

            "พรุ่งนี้ หมายความว่าไงแม็กซ์ นายพูดมาให้ชัดๆหน่อยซิ" เฟิร์นถามย้ำ แม็กซ์ส่ายหน้าปฏิเสธที่จะตอบ   

 

            "ฉันบอกเธอได้แค่นี้ เอาล่ะ" แม็กซ์ว่าแล้วลุกขึ้นยืน

 

            "ราตรีสวัสดิ์นะเฟิร์น"

 

            "นายจะไปไหนอีกแม็กซ์"

 

            "ฉันอยากจะไปทำอะไรซักหน่อย แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะ" แม็กซ์กล่าวลา เมื่อเฟิร์นทำท่าจะลุก แม็กซ์ก็เดินเข้าไปใกล้และใช้มือแตะที่หัวของเธอ เฟิร์นหลับไปในทันที แม็กซ์ประคองเฟิร์นให้นอนที่เตียงอย่างเรียบร้อยและเดินหายออกไปจากห้องโดยที่ไม่ลืมปิดไฟให้กับเด็กสาว

 

~ ~ ~ ~ ~

 

            เช้าวันรุ่งขึ้น เฟิร์นตื่นขึ้นมาพร้อมกับความปวดหัวที่แสนทรมาน เมื่อเฟิร์นนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนได้เธอก็เริ่มมองหาตัวของแม็กซ์ทั่วห้อง แต่ก็ไร้ซึ่งวี่แววของเพื่อนหนุ่ม

 

            "แม็กซ์"

 

            ทันใดนั้นเอง เฟิร์นก็เหลือบเห็นดอกไม้กลุ่มหนึ่ง ดอกไม้สีม่วงถูกปักไว้ในแจกันใกล้ๆกับหัวเตียง ใต้แจกันเฟิร์นพบกระดาษใบหนึ่งพร้อมกับข้อความที่ถูกเขียนด้วยดินสอ กระดาษมีร่องรอยของหยดน้ำตา คงเป็นน้ำตาของแม็กซ์อย่างแน่นอน

 

            "แม็กซ์" เฟิร์นคลี่กระดาษออกอ่านข้อความในนั้นอย่างช้าๆ

 

            'เมื่อเธอเห็นกระดาษนี้แล้ว ฉันขอให้อย่าออกตามหาฉัน ตอนนี้ฉันคงจะไปที่ไหนซักแห่งที่เธอไม่รู้จักแล้วล่ะ ฉันอยากจะบอกเธอว่า ตลอดเวลา 10 กว่าปีที่เราคบกันมา ฉันสนุกมาก ฉันมีความสุขที่ได้อยู่กับเธอ และฉันก็ชอบเธอ ฉันรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่เธอจะมาชอบฉัน แต่ช่างเถอะ ถ้าเธอคิดว่ารุ่นพี่คิมเขาเหมาะสมกับเธอแล้วฉันก็จะไม่คัดค้านอะไร แต่ฉันอยากจะบอกเธอว่า ขอให้อย่าลืมฉัน อย่าลืมว่าเราเคยมีเวลาที่ดีร่วมกัน เคยสนุกด้วยกัน เคยหัวเราะด้วยกัน เคยร้องไห้ด้วยกัน และเราเคยเป็นเพื่อนกัน ดอก Forget me not ที่ฉันมอบให้เธอจะเป็นตัวแทนแห่งคำสัญญาของเราสองคน อย่สลืมนะ โปรดอย่าลืมฉัน'

 

            ข้อความในกระดาษจบลงแค่นั้น เมื่ออ่านจบเฟิร์นก็ร้องไห้โฮ เธอไม่รู้สาเหตุที่ทำให้เธอร้องไห้ แต่เธอรู้สึกเหมือนกับว่าเธอกำลังเหงา มันคืออะไรกันนะความรู้สึกนี้

 

            "แม็กซ์ นายจะไปไหน" เสียงของเธอสั่นคลอน หยาดน้ำตาใสๆไหลรินไม่ยอมหยุด

 

            R… R… R…

 

            เสียงโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้นทำให้เฟิร์นตกใจเป็นอย่างมาก เบอร์ที่แสดงเป็นเบอร์ของป้าเมย์ แม่ของแม็กซ์

 

            "สวัสดีค่ะป้าเมย์" เฟิร์นพยายามปรับเสียงพูดให้ดูเป็นธรรมชาติมากที่สุด

 

            "ขอโทษที่โทรมารบกวนแต่เช้านะจ๊ะหนูเฟิร์น"

 

            "ไม่เป็นไรค่ะ ป้าเมย์มีธุระอะไรเหรอคะ"

 

            "คือป้าจะมาเชิญหนูไปงานศพของแม็กซ์เค้าน่ะจ้ะ" ป้าเมย์พูด สิ้นเสียง ป้าเมย์ก็เริ่มร้องไห้อีกครั้ง

 

            "ป้าเมย์ว่าอะไรนะคะ งานศพของแม็กซ์ ก็เมื่อวานแม็กซ์เค้ายัง..."

 

            "เมื่อวาน? หนูคงตกใจมากเลยงงสินะ คืออย่างงี้จ้ะ แม็กซ์แกเสียได้3วันแล้ว" ถึงแม้จะพยายามปรับน้ำเสียงเท่าไหร่ เฟิร์นก็รู้สึกได้ว่าป้าเมย์กำลังร้องไห้อย่างหนัก

 

            "เสียมา3วันแล้ว หมายความว่าไงคะ"

 

            "คืออย่างงี้จ้ะ เมื่อ3วันก่อน แม็กซ์เค้าบอกป้าว่าเค้าจะไปหาหนูที่โรงเรียน แต่แล้วเค้าก็ไม่กลับมาหาป้าอีก จนกระทั่งตำรวจเรียกลุงกับป้าไปรับศพของแก"

 

            "ศพ?" คำพูดของป้าเมย์ทำให้เฟิร์นถึงกับช็อก หัวใจเหมือนถูกบางสิ่งบีบรัดแน่น

 

            "จ้ะ ตำรวจบอกเราว่า มีคดีชิงทรัพย์กันจ้ะ คนก่อเหตุรู้สึกว่าจะชื่อ นายธนา ชื่อเล่นชื่อคิม อยู่โรงเรียนเดียวกับหนูเฟิร์นน่ะจ้ะ" เมื่อป้าเมย์พูดจบเฟิร์นถึงกับกลั้นน้ำตาที่ห้ามไว้ไม่อยู่ น้ำตาใสๆเริ่มร่วงหล่นอีกครั้ง

 

            "แล้วทางตำรวจเค้าบอกอะไรอีกรึเปล่าคะ"

 

            "เค้าบอกว่าคนร้ายรับสารภาพแล้วจ้ะ เห็นบอกว่าต้องการเงินไปซื้อของให้แฟนที่หลอกมาได้น่ะจ้ะ" เฟิร์นสะอื้นไห้หนักกว่าเก่า ข้างในอกรู้สึกทรมานจนไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้

 

            "ขอบคุณนะคะคุณป้า แล้วหนูจะไปงานศพของแม็กซ์แน่นอนค่ะ" แล้วเฟิร์นก็วางหูโทรศัพท์ลง น้ำตาที่เอ่อล้นออกมาไม่สามารถทดแทนความรู้สึกเหงา ความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูกนี้ไปได้แม้แต่นิดเดียว รุ่นพี่คิมหลอกคบกับตน รุ่นพี่คิมฆ่าแม็กซ์เพื่อเอาเงินมาเล่นกับเรา รุ่นพี่คิมหลอกเราทุกอย่าง ทำไมนะ ทำไมเราจึงไม่เลือกแม็กซ์แต่กลับมาเลือกคนอย่างตาบ้าคิม ทำไมกันนะ ทำไมกัน

 

            น้ำตาเริ่มเอ่อล้นออกมาอีกครั้งด้วยความรู้สึกผิด ถึงแม้ว่าเธอไม่ใช่สาเหตุที่ทำให้แม็กซ์ตายแต่เธอก็เสียใจอยู่ดี แม็กซ์ที่ตายแล้วกลับมาเตือนเราด้วยความเป็นห่วง แต่เรากลับตวาดแม็กซ์ไปอย่างไม่ไยดี เราผิดเอง ฉันเข้าใจทุกอย่างแล้ว ขอบใจเธอมากแม็กซ์

 

            "ฉันจะไม่มีวันลืมเธอเลยแม็กซ์ ฉันจะไม่มีวันลืมเธอ ฉันขอให้สัญญากับดอก Forget me not ที่เธอมอบให้ฉันก่อนที่จะจากไป ขอบใจมากแม็กซ์ ฉันจะไม่มีวันลืมเธอ"

 

~ ~ ~ ~ ~

 

            ความหมายของดอก FORGET ME NOT คือ อย่าลืมฉัน ฉันขอให้เธอย่าลืมฉัน แต่ถึงแม้เธอจะลืมฉันไป ฉันก็ขอให้เธออย่าลืมความหมายของดอกไม้ที่แสนสวยเหล่านี้ ดอกไม้ที่มีความหมายแสนเศร้าแต่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกที่แสนซึ้ง

 

FORGET ME NOT

 

ได้โปรดอย่าลืมฉัน


 

ผลงานอื่นๆ ของ ~!!~[L!tTLe_HunTeR]~!!~ (Quilla)

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

14 ความคิดเห็น

  1. #14 ไม่ลืมเธอ
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2555 / 17:53
    นุกมาก ซึ้งด้วย

    คิดถึงคำสัญญาครั้งก่อนเลยT_T

    เศร้ามากกกกกกกเลย
    #14
    0
  2. #13 chokpaisankue
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2554 / 14:18
    Yessssssss! MAX! นายคือฮีโร่ ในที่สุดนายก็สามารถไปอยู่กับเทวฑูตจนได้ คงจะสุกสบายบนสวรรค์นะ 55
    #13
    0
  3. #12 F.fah
    วันที่ 23 กันยายน 2554 / 15:08
    สะเทือนใจมากค่ะ T___T
    #12
    0
  4. วันที่ 19 กรกฎาคม 2553 / 16:46
    เห็นชื่อตัวละครเหมือนชื่อเพื่อน แต่พออ่านแล้ว......เฮอ
    #11
    0
  5. วันที่ 13 ตุลาคม 2552 / 22:32
    ToT สุดแสนจะเศร้า
    #10
    0
  6. วันที่ 27 เมษายน 2552 / 13:33
    ซึ้งมากมาย
    #9
    0
  7. วันที่ 26 พฤศจิกายน 2551 / 19:08
    สเป็ค ท่านแต่งได้ดีมาก ข้าน้อยขอคารวะ ช่วงนี้หานิยายซึ้งๆไม่เจอเลยอ่ะ แนะบ้างสิขอรับ
    #8
    0
  8. วันที่ 24 ตุลาคม 2551 / 00:46
    โหยยยยยยยยยยยยย
    ซึ้ง ขนลุกเลย
    #7
    0
  9. #6 K.Novel
    วันที่ 21 ตุลาคม 2551 / 15:33
    นุกดีฮะ แต่เศร้า เสียใจเเทนแม็กซ์อ่าที่ไม่ได้มีความสุขกับคนที่ตัวเองรัก
    #6
    0
  10. วันที่ 17 กรกฎาคม 2551 / 10:51
    ซึ้งจ่ะ

    เศร้าด้วย

    DARKNESS SIDE
    #5
    0
  11. วันที่ 12 กรกฎาคม 2551 / 17:04
    ง่า... เศร้าอ่า 

    T^T แม๊กซ์นิสัยดีอ่า ขนาดจากไปแล้วยังกลับมาเตือนคนที่ตัวเองรักอีก
    #4
    0
  12. วันที่ 2 กรกฎาคม 2551 / 19:35
    อ่า... เศร้าอ้า! Y^Y อย่าแต่งซะขนาดนั้นเด้ ตอนนั้นคิดพล็อตของตัวเองว่าจะเอาให้เศร้ากว่าคนอื่นไปเลย แต่พอมาเจอของท่านแล้ว ข้าน้อยชิดซ้ายเลยเจ้าค่ะ แง ๆ สงสารแม็กซ์ T^T
    #3
    0
  13. #2 นิรนาม
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2551 / 14:06
    เศร้ามากค่ะ
    หนุกดีค่ะ
    #2
    0
  14. #1 taresia
    วันที่ 23 เมษายน 2551 / 20:08
    แง~~~~  ทำไมมันเศร้าอย่างนี้อ่า            
    หวังว่าเรื่องเปลวเพลิงคงไม่จบเศร้าอย่างนี้นะคะ
    #1
    0