Goodnight Sleep tight #ฝันดีของคุณ (yaoi) END

ตอนที่ 5 : Chapter 04 :: Kind

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,817
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 537 ครั้ง
    3 ต.ค. 62


Chapter 04

Kind

 

            เมื่อมาอยู่บ้านคนอื่น เหมือนมีแรงกระตุ้นให้ฝันตื่นแต่เช้า ดวงตากลมงัวเงียมองไปรอบกายภายในความมืด ฝันหยิบแว่นตาที่วางไว้เหนือศีรษะมาสวม ปรับโฟกัสภาพในห้องมืดๆ มีเพียงแค่แสงยามเช้าแทรกผ่านมู่ลี่สีเทาเข้ามาเล็กน้อย เขาขยับตัวอย่างเบาที่สุดเพราะไม่อยากปลุกเด็กๆ กับเพื่อนให้ตื่น พอเท้าเหยียบลงบนพื้นกระเบื้องลายไม้สีอ่อนเจ้าตัวก็ยืนบิดตัวซ้ายขวา

            เปิดประตูห้องออกไป กลิ่นอะไรบางอย่างโชยมาแตะจมูก

            กลิ่นขนมปังและเบคอน

            หือ? ใครตื่นแต่เช้ามาทำขนมปังเบคอนกันนะ

            ความอยากรู้อยากเห็นทำให้ขายาวๆ ก้าวย่องลงจากชั้นสอง ชะโงกหน้าไปดูว่าใครกันที่กำลังทำอาหารเช้าส่งกลิ่นหอมฉุย พอเห็นแผ่นหลังกับกลุ่มผมสีเข้มที่กระเซอะกระเซิงเหมือนเพิ่งตื่นนอน ฝันจึงเผลอมองนิ่งไปพักหนึ่ง

            ชิน...

            ขนมปังแผ่นสี่เหลี่ยมเด้งออกจากเครื่องทำขนมปัง ชินวางขนมปังลงบนจาน พร้อมกับใช้ตะหลิวตักอะไรบางอย่างในกระทะมาใส่จาน

เชี่ยเจ้าตัวเผลอทำสิ่งนั้นตกลงพื้น รีบรุดเก็บมันขึ้นมาพลางทิ้งลงถังขยะ ท่าทางเก้ๆ กังๆ ของเจ้าตัวดูเหมือนคนไม่ถนัดเรื่องการเข้าครัวแม้แต่นิด ใช้เวลาอยู่พักหนึ่งก่อนจะเดินหายเข้าไปยังห้องทำงาน

            ฝันรอจนมั่นใจว่าอีกฝ่ายจะไม่ออกมาระหว่างที่เขากำลังย่องไปยังพื้นที่ครัวแบบเปิด ใบหน้าชะโงกหน้ามองสิ่งที่อยู่ในกระทะเทฟลอนทรงสี่เหลี่ยม เผลอหลุดหัวเราะอย่างนึกเอ็นดูเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่บนกระทะ

ไข่ดาวสี่ฟองตั้งเรียงกัน แอบเกรียมเล็กน้อย แถมยังมีเบคอนที่ทอดเผื่อเอาไว้หลายชิ้น แน่นอนว่าเกรียมไม่ต่างกันแต่ไม่ได้ถึงกับไหม้จนสภาพดูไม่ได้ หันไปมองที่เครื่องทำขนมปัง ด้านข้างมีขนมปังสองแถวตั้งเอาไว้ ราวกับเตรียมไว้ให้คนกลุ่มหนึ่ง

            ทำเผื่อพวกเขาเหรอ

            นิ้วเรียวสวยหยิบเบคอนในกระทะเข้าปาก ถึงภายนอกจะดูเกรียม แต่อร่อย กรอบ ครั้งสุดท้ายที่ได้กินเบคอนทอดกรอบๆ แบบนี้คือเมื่อไรกันนะ รสชาติเค็มกำลังดีและความหอมมันทำให้ฝันถึงกับติดใจ กำลังหยิบชิ้นที่สองเข้าปากก่อนเสียงเปิดประตูจะดึงขึ้นด้านหลัง คนที่กำลังขโมยกินหันขวับไปมองเจ้าของบ้าน ดวงตากลมเบิกโตเมื่อสบตาเข้ากับตาเหยี่ยวของชิน

            ฝันหัวเราะแหะเสียงแห้ง

            ขโมยกินหรือไง

            เถียงไม่ออกเพราะปากกำลังคาบเบคอนชิ้นโตอยู่ ฝันดึงเบคอนที่เหลือออกจากปาก ทำเนียนเหมือนไม่อะไรเกิดขึ้น ซึ่งมันไม่เนียนเลยสักนิดเพราะสายตาเจ้าตัวเลิ่กลั่กไปมา แกล้งส่งยิ้มแก้ตัวใส่คนตรงหน้าที่เดินเข้ามาใกล้ ชินสวมเสื้อยืดสีดำตัวใหญ่กับกางเกงขาสั้นสีน้ำตาล ดูเหมือนจะเป็นชุดนอนของเจ้าตัว

            ตื่นเช้าจังแฮะ วันนี้ไม่ออกไปไหนหรือไงนะ

            ไม่ต้องแอบกินหรอก ทำเผื่อไว้อยู่แล้ว

            “ใจดีจังพอได้รับคำอนุญาต ก็รีบโยนเบคอนในมือเข้าปากเคี้ยวหงับๆ ต่อ

            “อร่อยป่ะคนถามคาดหวังคำตอบที่จะได้รับ ฝันพิงตัวไปกับตู้เย็น พยักหน้าหงึกหงัก

            อร่อย ถึงจะเกรียมไปหน่อย แต่ไม่ได้ขม ผมไม่ได้กินเบคอนนานแล้วด้วยล่ะ

            แอบเห็นว่าคนทำอมยิ้มนิดๆ ด้วยความภาคภูมิใจ ก็เลยฉวยจังหวะนั้นทำท่าจะยื่นมือออกไปหยิบอีกชิ้น ก่อนจะโดนตีมือจนรีบดึงกลับมาแทบไม่ทัน

            ตีทำไมเนี่ย

            แปรงฟันหรือยัง

            คนที่กำลังเคี้ยวหงุบหงับหยุดเคี้ยว ทำตัวเหมือนเด็กแอบอมข้าว ฝันถอยหลังห่างจากเจ้าของบ้านทีละก้าวพลางส่ายหน้าซ้ายขวา ระหว่างที่กำลังถอยหลังหนี ชินสังเกตเห็นแผลเป็นบนหลังมือซ้ายของอีกฝ่าย เพราะเพิ่งตื่นนอน ยังไม่ทันอาบน้ำล้างหน้าแปรงฟันก็รีบลงมาสอดส่องข้างล่างเลยไม่ได้สวมถุงมือ ฝันรีบซ่อนมือซ้ายไว้ด้านหลัง กระเถิบตัวถอยไปยืนริมบันได้บ้าน

            เดี๋ยวไปแปรงฟันก่อน

            “เดี๋ยว…” เสียงทุ้มขึ้นจมูกเรียกขัดเขา ฝันหันกลับมาเผชิญหน้าชินอีกครั้ง กลืนน้ำลายลงคอดังเอื้อก กลัวว่าอีกฝ่ายจะถามถึงแผลเป็นที่มือซ้าย

            ไม่ต้องปลุกคนอื่นนะ รอตื่นแล้วค่อยมาอุ่นเบคอนกับไข่ดาว ส่วนขนมปังใส่เครื่องปิ้งได้เลย แยมอยู่ในตู้ น้ำผลไม้เทดื่มได้เลย ส่วนน้ำองุ่นอันนี้ของกายชินเปิดตู้เย็นหยิบกล่องน้ำองุ่นออกมาโชว์ให้ฝันดู

            แล้วคุณ…”

            “ผมจะไปข้างนอก

            ไปไหน? ฝันเกือบจะหลุดถามออกไป แต่คงจะดีกว่าถ้าเขาสงบปากสงบคำ ปล่อยให้เจ้าของบ้านไปไหนมาไหนได้อย่างอิสระ ไม่ใช่กงการอะไรของฝันที่จะไปถามว่าชินจะไปไหน กลับเมื่อไร ได้แค่แสดงความเป็นห่วงในฐานะคนมาอยู่อาศัย

            ขับรถดีๆ นะ

            พูดจบเจ้าตัวก็วิ่งขึ้นไปด้านบน หนีเข้าไปในห้องน้ำแอบซ่อนตัวอยู่ในนั้นพลางผ่อนลมหายใจออกอย่างโล่งอก รสชาติเบคอนที่ติดอยู่ที่ริมฝีปาก ทำเอาฝันเผลอคลี่ยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดี

            ทำเป็นหน้าบึ้งหน้าตึง แต่ดันตื่นเช้ามาทำอาหารเช้าให้ ใจดีเหลือเกินพ่อคุณ

            ฝันอาบน้ำล้างหน้าแปรงฟันให้เสร็จสรรพ พอออกจากห้องน้ำก็เจอเด็กอายุสิบเก้ายืนขยี้ตาอ้าปากหาวอยู่ กายขยี้หัวยุ่งๆ ของตัวเองพลางทักทายฝันยามเช้า

            มอนิ่งพี่ฝัน

            “มอนิ่ง อาบน้ำเสร็จแล้วลงไปกินข้าวเช้านะ

            “หือ พี่ทำเหรอกายขมับจมูกฟุดฟิด เพิ่งจะได้กลิ่นเบคอน

            เปล่า พี่ชายสุดที่รักกายทำต่างหาก

            พี่ชินอ่ะนะ

            “อ่าฮะฝันถอดแว่นพลางใช้เสื้อเช็ดแว่นที่ขึ้นฝ้าหลังออกจากห้องน้ำ เลยไม่ทันสังเกตว่าคนน้องขมวดคิ้วยุ่ง

            พี่ชินเนี่ยนะทำข้าวเช้า

            แปลกเหรอแว่นตาถูกสวมกลับเข้าตามเดิม ทำให้ฝันเห็นสีหน้าแปลกใจของกายได้อย่างชัดเจน

            พี่ชินทำอาหารไม่เป็นหรอกพี่ เคยเข้าครัวซะที่ไหน

            “แต่พี่ลงไปเมื่อเช้า ชินทำอยู่นะ

            “คงเป็นเพราะไม่มีคนมาบ้านนานแล้วมั้งครับ ปกติแกไม่แตะครัวเลย

            “แล้วปกติใครทำ หรือกินแต่ข้าวกล่องแช่แข็ง

ประมาณนั้น

เสียสุขภาพแย่เลย ตอนอยู่บ้านโก๋ นอกจากจะสั่งข้าวร้านเจ๊ไฝ กินพิซซ่าบ้างบางครั้ง ก็ยังมีแม่กานแม่ของโก๋ที่คอยดูแลเรื่องอาหารการกินให้ แต่ถ้าฝันแยกออกไปอยู่คนเดียว คงหนีไม่พ้นข้าวกล่องแช่แข็งเหมือนกันนั่นแหละ 

            “นานๆ ทีถึงจะมีคนมาทำให้ แต่ปกติพี่ชินตื่นหลังเที่ยงนู่น ข้าวเช้าก็คือข้าวเที่ยงแล้วครับ

            พูดจบก็หนีหายเข้าห้องน้ำไป ปล่อยให้ฝันยืนนึกถึงภาพคนหัวกระเซอะกระเซิงเมื่อเช้า

ริมฝีปากเรียวสวยขยับยิ้มเล็กๆ อย่างน้อยวันนี้ คนที่ไม่เคยเข้าครัวมาก่อน ก็ตื่นแต่เช้าขึ้นมาทำข้าวเช้าให้พวกเขา ไข่ดาวและเบคอนที่เกรียมในกระทะ ดูแต่แรกก็พอรู้ว่าไม่สันทัดเรื่องการเข้าครัว ไหนจะตอนที่เผลอทำเบคอนตกพื้นอีก

คนมาบ้านครั้งแรกในรอบหลายปีหรือไงกันนะ

            บางทีถ้าอยู่ไปเรื่อยๆ อนาคตอาจจะได้เห็นภาพใหม่ๆ มากกว่านี้  

อาจจะได้รู้จักเจ้าของน้ำเสียงที่แสนร่าเริงนั้นมากขึ้น

            มันคงจะดีไม่ใช่น้อยเลย

           

            ***

            หลังจากกินข้าวเช้าและช่วยกันเก็บจานเสร็จ ทั้งสี่คนก็มานั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ เตรียมซ้อมแข่งกันต่อ ห้องสี่เหลี่ยมบุผนังเก็บเสียงกว้าง เครื่องปรับอากาศแอร์เย็นเฉียบ ทำให้ฝันต้องเอาผ้าขนหนูมาห่อตัวเอาไว้

            บ้านหลังใหญ่กว้างขวาง ห้องเล่นเกมจุคนได้หลายคน ก่อนหน้าที่พวกเขาจะเข้ามา มีเพียงคอมพิวเตอร์ตัวเดียวตั้งตระหง่านอยู่ในห้อง ฝันหันมองคอมพิวเตอร์เครื่องที่ถูกเคลื่อนไปตั้งไว้ริมประตู ดูจากซีพียูก็รู้ว่าราคาแพง แต่สิ่งที่ทำให้ละสายตาไปไหนไม่ได้ คือตุ๊กตาหมาชิบะตัวเล็กบนโต๊ะ นอนแอ้งแม้งราวกับโดนทอดทิ้ง บ่งบอกว่าเจ้าของเครื่องชอบสุนัขพันธุ์ชิบะ และน่าจะเป็นที่มาของชื่อชาแนลชิบะบอย

            ดูจากฝุ่นที่เกาะบนหน้าจอคอมพิวเตอร์และโต๊ะ คงไม่ได้แตะคอมเลยอย่างที่เจ้าตัวบอก

            การซ้อมดำเนินไปทั้งช่วงเช้า เว้นพักกินข้าวสองชั่วโมงก่อนจะซ้อมต่อ ฝันยังคงจดรายละเอียดและข้อมูลต่างๆ แต่เปลี่ยนไปจดลงสมุดเล่มเล็กแทนการจดลงกระดาษ ทั้งข้อมูลปืนที่แต่ละคนถนัด ข้อมูลจุดเด่นจุดด้อยของแต่ละแมพ ข้อมูลการเคลื่อนที่หลายรูปแบบ

            ปืนในเกมมีอยู่หลายประเภท ส่วนมากจะเลือกใช้กันอยู่สองประเภทหลักๆ คือ SR และ AR

            ปืน SR (Sniper Rifle) หรือ ปืนสไนเปอร์ ปืนซุ่มยิงระยะไกล ยิงแบบทีละนัด และเป็นประเภทที่ทำดาเมจได้รุนแรงที่สุดในเกม ข้อดีของปืนประเภทสไนเปอร์ คือสามารถยิงได้ระยะกลางถึงระยะไกล สามารถใช้สโคปหรือลำกล้องประเภท x8 และ x15 ได้ แต่ข้อเสียคือรีโหลดนัดต่อไปช้า ตัวอย่างปืนที่ใช้เล่นกันประจำคือ Kar98(คาร์) และ AWM

            ชนิดที่สอง คือ ปืน AR (Assault Rifle) หรือ ปืนไรเฟิลจู่โจม ปืนประเภทนี้จะเล่นง่ายกว่า และเป็นประเภทปืนที่หลายคนเลือกจะหยิบใช้ เป็นปืนที่สามารถยิงได้ทั้งระยะไกลและใกล้ สามารถปรับโหมดการยิงแบบทีละนัดหรืออัตโนมัติได้ แต่ดาเมจจะไม่รุนแรงเท่าปืนสไนเปอร์ ข้อเสียคือเมื่อยิงระยะไกล กระสุนจะดีดตัวทำให้โดนเป้าหมายได้ยาก และไม่สามารถใช้ลำกล้องคูณไกลอย่างเช่น x8 ได้ ตัวอย่างปืนเช่น M416(เอ็มสี่, เอ็มโฟร์), AKM(เอเค) และ SCAR-L(สการ์)

            ทีนี้ความถนัดก็ขึ้นอยู่กับแต่ละคน

ฝันและกายถนัดปืนประเภทไรเฟิลจู่โจม ดังนั้นปืนที่ใช้บ่อยคือเอ็มโฟร์ ทั้งคู่เป็นตัวทำดาเมจของทีม คือเป็นฝ่ายบุกเข้าหาศัตรูด้วยความรวดเร็วและโจมตีในระยะประชิด ปืนสำรองที่หยิบใช้คือคาร์ หรือ AWM ในกรณีที่ต้องช่วยทำดาเมจจากที่ไกลๆ

โก๋ถนัดปืนสไนเปอร์ที่สุดในทีม เป็นตัวทำดาเมจกึ่งซัพพอร์ตที่หาตัวจับยากคนหนึ่ง ปืนที่ใช้บ่อยคือคาร์ หรือถ้าไม่มีคาร์ก็สามารถเล่น AWM ทดแทนได้ ปืนสำรองคือเอ็มโฟร์ แต่ไม่ค่อยหยิบใช้ มีไว้เผื่อฉุกเฉินเวลาศัตรูประชิดตัว

คนสุดท้าย ปอนด์ สามารถเล่นได้ทั้งเอ็มโฟร์และสการ์ เป็นตัวซัพพอร์ตที่หลายๆ ปาร์ตี้แย่งตัวกัน แม้จะพูดมากไปหน่อย แต่การคาดคะเนและการคำนวณที่ดี ทำให้ปอนด์แม่นการปาระเบิดมากที่สุดในกลุ่ม อีกทั้งสายตาว่องไวเห็นศัตรูได้เร็วกว่าใคร

            เวลาวงบีบ เราต้องพยายามมูฟตามขอบวง อย่าวิ่งเข้ากลางวงครับ พยายามเคลียร์รอบนอกก่อน

ทั้งสี่คนนั่งหันหน้าคุยกันระหว่างรอเกมเริ่ม กายมักจะพูดเรื่องเทคนิคการแข่งอยู่เสมอ จะได้ไม่หลงลืม

แบ่งเป็นสองสองน่าจะโอเคสุดโก๋เสนอความเห็น

ส่วนเรื่องดาเมจเอาไว้คุยนอกรอบฝันยกมือห้ามปอนด์ที่กำลังจะอ้าปากพูด เด็กแสบงับปากหงับทันที

ลองมูฟแบบใหม่ดู เมื่อกี้วิ่งตามกัน คราวนี้ลองวิ่งสองสองออกซ้ายขวา

ทั้งสี่คนหันมาโฟกัสกับเกมอีกครั้งเมื่อเกมเริ่ม

การเล่นเกมแนว FPS ผสมผสาน Battle Royale หรือแนวเอาตัวรอด สิ่งที่จำเป็นที่สุดคือฝีมือ รองลงมาคือดวง ถ้าดวงซวย ฝีมือก็ไร้ค่า ถ้าดวงดี ต่อให้ฝีมือปานกลางก็สามารถเอาชนะไปได้ง่ายๆ

ฝันเคยเจอสถานการณ์ทั้งโชคดีและโชคร้ายในการแข่ง โชคดีคือได้เปรียบทั้งด้านอาวุธและสถานที่ โชคร้ายคือเสียเปรียบทั้งอาวุธและสถานที่ บางครั้งดวงตกจนถึงขีดสุดคือไม่ได้โดนยิงตาย แต่ตายเพราะอุบัติเหตุหรือเหตุสุดวิสัย อย่างเช่นแลคตาย บัคตาย ตกจากที่สูงตาย หรือแม้แต่ฆ่าตัวตายโดยไม่ตั้งใจ

เลวร้ายที่สุดคือการโดนเรดโซนตาย เขาว่ากันว่าคนโดนเรดโซนตายนั้นบาปหนา ต่อให้ปอนด์มีความสามารถในการคำนวณการเคลื่อนไหวของฝ่ายอื่น แต่ปอนด์ไม่สามารถคำนวณได้ว่าระเบิดจะตกใส่หัวใครตอนไหน ขึ้นอยู่กับโชคลางล้วนๆ

อย่างเช่นเกมที่กำลังเล่นอยู่ตอนนี้

ในมือฝันมีแค่ลูกซอง เขาวิ่งหาปืนลูกรักมาหลายบ้านก็ยังไม่เจอ มีแต่ปืนเล่นยากทั้งนั้น แถมยังรีโหลดช้า ทำให้โดนศัตรูยิงล้ม เจ้าของดวงตากลมคอพับคออ่อนเมื่อตัวเองตายคนแรก

เวรเอ้ย กว่าจะใส่กระสุน กว่าจะชัก เต่าคลานยังเร็วกว่าเลยมั้ง

ฝันบ่นอุบ เสียงหัวเราะดังขึ้นจากเด็กข้างตัว

เอาใหม่ๆ

เกมต่อไปเริ่มขึ้น แต่ละครั้งมักจะเปลี่ยนสถานที่ลงเพื่อให้คุ้นเคยกับทุกที่บนแมพ

ปอนด์ สการ์มันต่างจากเอ็มโฟร์ขนาดไหนนะระหว่างเก็บของ ฝันหันไปถามคนที่แม่นเรื่องปืนที่สุดในทีม ฝันรู้ว่าเอ็มโฟร์ดีกว่าสการ์เพราะไวกว่า ที่ถามเพราะอยากรู้แบบแน่ชัดวิต่อวิว่าไวกว่าขนาดไหน เวลาอยู่ในสนามรบ วินาทีเดียวก็สามารถชี้ความเป็นความตายได้ ปอนด์ยิ้มกริ่ม เตรียมร่ายตัวเลขที่อยู่ในหัวออกมาให้คนพี่ฟัง ราวกับรอจังหวะนี้มานานแล้ว

ดาเมจเท่าเอ็มโฟร์ แต่ยิงช้ากว่า ความเร็วของกระสุนเอ็มโฟร์อยู่ที่ 880 สการ์อยู่ที่ 870 ความหน่วงนัดต่อไป เอ็มโฟร์ตกที่ 0.086 วินาที สการ์ 0.096 วินาที ความเร็วในการบรรจุกระสุนห่างกัน 0.1 วินาที ส่วนเรื่องของแต่ง เอ็มโฟร์ได้มากกว่า

เมื่อพูดถึงตัวเลข ปอนด์ไม่เคยทำให้ผิดหวัง ส่วนฝันนั้นจำแค่ระยะห่าง ไม่เคยจำตัวเลขได้เลยสักครั้ง

พอฟาร์มกันได้ที่ ต่างคนต่างก็เริ่มเคลื่อนไหว ปอนด์เป็นคนบอกว่าควรจะมูฟไปทางไหนถึงจะได้เปรียบ อ่านแมพออกว่าส่วนไหนเป็นที่สูง ส่วนไหนเป็นที่ต่ำ ส่วนโก๋นั้นเน้นฟัง และเน้นยิงระยะไกลแบบที่ต้องใช้สมาธิมากกว่าคนอื่น

เกมนี้เคลื่อนไหวค่อนข้างง่ายเพราะได้เปรียบในด้านวงที่บีบใกล้ตัว เลยมีโอกาสได้เก็บศัตรูที่วิ่งเข้าขอบวงอย่างสบายๆ ทั้งสี่คนเคลื่อนที่ขึ้นบนภูเขา ก่อนจะแยกออกเป็นสองทีมย่อย ฝันและกายวิ่งนำห่างออกมาเล็กน้อยเพื่อเช็คฝั่งซ้าย ปอนด์และโก๋ทำหน้าที่เช็คทางฝั่งขวา

ปังๆ

กระสุนสาดออกมาจากบ้านสีแดงด้านหน้า ทำให้พวกเขาต้องรีบหาที่กำบังพลางหาต้นตอว่ามาจากจุดไหน

พี่ฝัน ชั้นสองบ้านแดงสองคนครับ

เห็นละ

ฝันใช้สมาธิโฟกัสกับศัตรูที่แอบอยู่ข้างหน้าต่างในบ้าน เมื่อมั่นใจว่าล็อคเป้าหมายได้แม่นยำแล้วก็จัดการยิงออกไป แม้จะพลาดบ้างแต่ก็น็อคอีกฝ่ายลงไปอย่างง่ายดาย กายช่วยซัพพอร์ตเขาอยู่ข้างตัว ก่อนไม่ทันไรเจ้าตัวจะโดนยิงล้มลงไปพร้อมกับเสียงโวยวายที่ดังขึ้น

พี่ฝัน ซ้ายหลังเนินอีกตัว!”

ไม่เป็นไรๆ โก๋มึงดูให้หน่อย บ้านแดงชั้นสอง น็อคไปหนึ่ง มันน่าจะชุบเพื่อนละ

โอเคโก๋รับคำอย่างว่องไว ไม่นานนักจัดการล้มสองคนในบ้านได้อย่างสบาย

เอาว่ะ โก๋คูณแปดไม่ใช่เล่นๆปอนด์แซว พี่ฝันหลบหลังหินด้านหลังได้พี่ มันอยู่เนินล่างมันเสียเปรียบ

คลานมาอีกกาย

ฝันชุบกายก่อนจะปล่อยให้คนน้องได้ฮิลเลือดตัวเอง เขาเบี่ยงตัวออกทางขวาเล็กน้อยเพื่อดูว่าอีกฝ่ายยังอยู่ที่เดิมหรือเปล่า ทำให้โดนสวนมาเต็มๆ จนหมวกกระเด็นหายไป

เชี่ย แรงจังวะ หมวกกูไปไหนเนี่ย

มันใช้คาร์พี่

กาย ออกซ้ายให้พี่หน่อย

ได้ครับ

ระหว่างที่สถานการณ์กำลังตึงเครียด ไม่มีใครสังเกตว่าประตูห้องถูกเปิดเข้ามา ใครบางคนทิ้งตัวนั่งที่โซฟาสีดำภายในห้อง พลางจดจ้องทั้งสี่คนที่กำลังวุ่นวายอยู่ในสนามรบ

เชี่ย โอ้ยเชี่ย ยิงไรของมึงเนี่ย

ปอนด์ คลานมาหลังหิน

ไม่ทันแล้วกาย ทิ้งเราเลย ยิงแม่นไรขนาดนั้นวะบักห่าเอ้ย

ถึงจะได้เปรียบด้านวง แต่การเคลื่อนไหวไม่คล่องตัวอย่างที่คิด ทำให้สมาชิกสองคนในทีมตายไป ถ้าไม่ได้ตายตั้งแต่เริ่มแรก คนที่เหลือจะต้องเป็นฝ่ายแบกทีมไปให้ถึงท้ายที่สุด จนกระทั่งฝันโดนยิงจนล้ม

หู้ยย ยิงกูจากไหนเนี่ย!”

พี่ฝันเดี๋ยวผมชุบ! เอ้อะกายโดนยิงล้มตามหลังจากนั้นไม่นาน

พลาดอีกแล้ว ดวงตาปราดมองเลขสีเหลืองบนมุมขวาบน ตัวเลขยิ่งมากยิ่งบ่งบอกว่าต้องฝึกซ้อมหนักขึ้นอีก ทุกคนบีบไหล่ให้กำลังใจกัน ซ้อมกันมานาน เวลาพักผ่อนเป็นสิ่งที่สำคัญ ฝันเองก็เริ่มจะเจ็บมือขึ้นมา ถ้าให้ฝืนต่ออาจจะแย่

คนที่กำลังจะลุกเดินออกจากห้องเพื่อหนีไปเข้าห้องน้ำชะงักไปเมื่อเจอสายตาเหยี่ยวของเจ้าของบ้าน ชินจ้องมองมือซ้ายที่สวมถุงมือสีดำของเขานิ่งๆ จนฝันต้องซ่อนมันไว้ข้างหลังพลางส่งยิ้มแห้งออกไป

ไม่รู้ว่าเข้ามาตั้งแต่เมื่อไร ไม่รู้ด้วยว่าจะสังเกตเห็นตอนที่ฝันสะบัดมือเพราะกล้ามเนื้อตึงจนเจ็บหรือเปล่า เพราะตอนนั้นเขาโฟกัสอยู่กับเกมอย่างเดียว แถมสมาชิกคนอื่นในทีมก็ไม่มีใครมานั่งสนใจ

ไง กลับเร็วจังวันนี้

อ้าว พี่ชิน

กายรีบหันขวับมามองคนพี่ที่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ที่โซฟา ข้างตัวมีแก้วน้ำสี่แก้วอยู่ในถาดหลุมกระดาษ

ซื้อน้ำมาฝาก

หือผีเข้าอะไรหรือเปล่า ทำไมวันนี้ใจดีแบบแปลกๆ ตั้งแต่เช้าแล้วที่ตื่นเช้ามาทำข้าวให้กิน นี่ยังกลับบ้านก่อนตีหนึ่ง แถมยังซื้อน้ำปั่นร้านดังมาถึงสี่แก้ว คงไม่ได้ซื้อมาดื่มเองแน่ล่ะ

แปลกคน ปกติไม่เห็นจะมาสนใจเวลาซ้อมแข่งเลยฝันทำได้แค่คิด แต่กายพูดออกไปอย่างง่ายดาย เด็กวัยสิบเก้าปีเดินไปหยุดข้างพี่ชายคนสนิท หยิบโกโก้ปั่นขึ้นมาถือเอาไว้

มองเหมือนไม่ชอบ ชอบกินโกโก้ไม่ใช่หรือไง

แล้วพี่รู้เหรอว่าคนอื่นชอบกินอะไร

ไม่รู้ชินเกาแก้ม เลยสั่งแบบที่คิดว่าน่าจะกินกันได้

ก็ต้องกินได้อยู่แล้วป่ะ ใครจะกล้าปฏิเสธ กาแฟแก้วละร้อยเนี่ย

บ่นเก่ง เดี๋ยวก็ฮุบกินเองให้หมดเลยแม่งเวลาอยู่กับกายแล้ว ชินก็ดูปกติดี มีชีวิตชีวา พูดจาไม่แข็งทื่อ ไม่ใช่คนที่ตั้งกำแพงเพื่อป้องกันตัวเอง แต่กับฝันแล้วมันต่างกันอย่างเห็นได้ชัด ยิ่งเข้าใกล้ กำแพงยิ่งดูหนาขึ้นเรื่อยๆ

คงเป็นเรื่องปกติของคนเพิ่งทำความรู้จักกัน โดยเฉพาะคนที่เจออะไรมามากมาย ฝันไม่โทษถ้าชินจะทำตัวเยือกเย็นใส่เขา เพราะรู้ดีว่าความจริงผู้ชายคนนี้เป็นคนที่ร่าเริงสดใสขนาดไหน หกปีไม่ใช่แค่ใช้เสียงที่ชอบเป็นยานอนหลับ แต่เรียนรู้ตัวตนของเจ้าของน้ำเสียงไปพร้อมๆ กันด้วย

ในบรรดาน้ำสามแก้ว ฝันได้สตอเบอร์รี่ชีสเค้กปั่นมา อีกแก้วเป็นชาเขียวที่ปอนด์ชอบ ส่วนอีกแก้วเป็นกาแฟที่โก๋ชอบ ฝันเลยเป็นผู้เสียสละกินแก้วที่ดูจะหวานขึ้นตามากที่สุด

หวานมั้ยเนี่ย เจ้าตัวบ่นพึมพำ มองน้ำสีชมพูฟรุ้งฟริ้งในแก้ว

ผมสั่งหวานกลางมา

ริมฝีปากงับหลอดพร้อมดูดน้ำในแก้วเข้าปาก ความหอมหวานมันของสตอเบอร์รี่ที่เข้ากันได้ดีกับโยเกิร์ตทำเอาฝันตาเป็นประกาย รสชาติแม้จะหวานไปเล็กน้อยแต่เข้ากับความเปรี้ยวได้อย่างลงตัว เขากินน้ำยี่ห้อนี้บ่อยครั้ง แต่ปกติกินชามะนาวเลยไม่ค่อยได้ลองเมนูอื่น

อร่อยแฮะ

ชอบเหรอ

ชอบนะ อร่อยดี ปกติผมกินแต่ชามะนาว

คนตรงหน้านิ่งไปเล็กน้อย

งั้นวันหลังผมจะซื้อชามะนาว

เฮ้ย ไม่เป็นไรๆ อันนี้ก็อร่อยดีหรือเป็นเพราะกินง่ายก็ไม่รู้ ถึงได้อร่อยไปหมดซะทุกอย่าง

ดวงตากลมด้านหลังกรอบแว่นมองตามคนที่ลุกจากโซฟาไปหยิบจับตุ๊กตาหมาชิบะบนโต๊ะคอมของตัวเอง ชินหยิบตุ๊กตาชิบะมาเคาะฝุ่นออกก่อนจะเดินกลับมาทิ้งตัวนั่งข้างฝัน

ความหวานทำให้คนที่กำลังหัวร้อนคลายความร้อนลงได้บ้าง ฝันหันมองคนข้างตัวที่ยุ่งวุ่นวายอยู่กับตุ๊กตาหมาชิบะตัวเท่าฝ่ามือ ฝันเคยเห็นเจ้าตัวนี้ผ่านคลิปแคสเกมของชินหลายครั้ง ครั้งแรกที่เจ้านี่เปิดตัว คือตอนที่ชินซื้อกล้องมาใหม่ ทุกคนฮือฮานึกว่าตอนนั้นชิบะบอยจะเปิดกล้องโชว์ใบหน้า กลับกัน เจ้าตัวเปิดกล้องโชว์ตุ๊กตาหมาน้อยแทน

ผมยังจำคลิปแรกที่คุณโชว์ตัวมันได้อยู่เลยฝันห่อตัวเองกับผ้าขนหนูผืนใหญ่ ไหนจะแอร์ในห้องที่เย็นเฉียบ ไหนจะน้ำปั่นในมือ ส่งผลให้หนาวมากขึ้นไปอีก

ดูด้วยเหรอ

อย่าดูถูกแฟนคลับหกปีเชียว ผมนี่แฟนพันธุ์แท้เลยนะ

อย่าพูดบ่อยดิคุณ

ดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะทำตัวไม่ค่อยถูกเวลาฝันพูดว่าตัวเองนั้นเป็นแฟนคลับแถมยังดูทุกคลิป ยิ่งเห็นอาการเกาหัวเกาคอมือไม้อยู่ไม่สุขก็ยิ่งอยากแกล้งเข้าไปอีก

เอตอนนั้นคุณบอกใช่มั้ยว่าชอบหมาชิบะมาก อยากเลี้ยงแล้วก็จะตั้งชื่อให้ว่าก้อนเมฆ

“…”

คลิปนั้นเป็นคลิปอะไรนะ อ้อ คลิปแรกที่คุณซื้อกล้องมาใหม่แล้วบอกว่าอยากลองกล้อง คลิปนั้นคุณเล่นเกมปลูกผักทำฟาร์มใช่ป่ะ คุณตั้งชื่อหมาในเกมว่าก้อนเมฆด้วย ผมชอบมากเลยคลิปนั้น เป็นคลิปที่เปิดดูบ่อยที่สะ…”

ชินลุกเดินหนีออกไปจากห้อง พร้อมกับกายที่ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

พี่ฝันก็ ไปแกล้งพี่ชินอ่ะ

เฮ้ยใครแกล้ง ก็แค่พูดความจริง

แกเคยบอกว่าแกเขินเวลาคนเอาคลิปเก่าๆ มาพูดครับ

น่ารักดีออก พี่ยังคิดถึงสมัยชินเล่นเกมมุ้งมิ้งฟรุ้งฟริ้งเลย

เด็กวัยสิบเก้าปีเงยหน้ามองคนพี่ที่นั่งอมยิ้มแก้มปริอยู่บนโซฟา

พี่ฝันชอบพี่ชินมากเลยสินะครับ

ฝันมองเจ้าตุ๊กตาหมาชิบะตัวเล็กที่นอนแอ้งแม้งอยู่ข้างตัวเขา โดนทอดทิ้งมานานเท่าไรแล้วก็ไม่รู้ เขาหยิบตุ๊กตาขึ้นมาไว้ในมือ ใช้นิ้วโป้งลูบใบหูของมันอย่างทะนุถนอม

ชอบเสียงน่ะ

ชอบเสียงเหรอครับ

ใช่ เวลาได้ฟังแล้วใจมันสงบดี

เสียงกรี๊ดอ่ะนะกายหัวเราะ นึกถึงเวลาเล่นเกมผีกับพี่ชายคนสนิทแล้วอีกฝ่ายกรี๊ดลั่นจนหูเขาแทบแตก

แปลกเนอะ ปกติเวลาคนกรี๊ดใส่เราจะรู้สึกหนวกหู แต่พี่ไม่รู้สึกแบบนั้นเลย

อาจจะเป็นเพราะผมฟังบ่อย เลยรู้สึกแปลกใจที่มีคนชอบฟังเสียงพี่ชิน

ฝันทิ้งตัวนอนลงบนโซฟา หันหน้าไปมองกายที่กำลังสนใจโทรศัพท์มือถือในมืออยู่

พี่เองก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าทำไมถึงชอบ

ก็แค่เวลาได้ยินคำว่าฝันดีราตรีสวัสดิ์จากคนคนนั้นแล้ว มันรู้สึกเหมือนกับว่าคืนนั้น จะเป็นคืนที่เขาหลับฝันดี

 

            ***

            หลังจากซ้อมเสร็จ อาบน้ำอาบท่าเตรียมเข้านอน ฝันใช้เวลาว่างก่อนนอนลงมานั่งเล่นชิงช้าหน้าบ้าน มองดูหลังมือของตัวเองที่ไร้ถุงมือสีดำห่อหุ้ม ในมือซ้ายมีลูกบอลใช้สำหรับกายภาพบำบัดมือ

            ตอนที่เล่นวันนี้มีอาการเจ็บแปลบเป็นพักๆ ฝันไม่ได้แสดงออกไปให้ใครเห็น ไม่ใช่ว่าอยากจะปิดบัง เขามีเหตุผลที่พูดออกไปไม่ได้ ว่ากำลังจะเสียมือไป

            ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเป็นวันไหน ยิ่งย้อนกลับไปคิดถึงคำพูดของพี่ชายว่าอาจจะเป็นวันนี้ พรุ่งนี้ มะรืนนี้ หรืออีกหลายเดือน ก็ยิ่งรู้สึกแย่เข้าไปใหญ่ ดีแล้วที่ไม่รู้เวลาแน่ชัด อย่างน้อยก็ยังมีความหวังว่ามือข้างซ้ายจะยังแข็งแรงอยู่กับเขาไปจนกว่าการแข่งขันจะสิ้นสุดลง

            พอคิดถึงเรื่องนี้ จู่ๆ โทรศัพท์ที่เงียบมาหลายอาทิตย์ก็ดังขึ้น ฝันมองชื่อบนหน้าจอพลางถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย กดรับแล้วกรอกเสียงลงไปเหมือนไม่ค่อยอยากจะคุยเท่าไรนัก

            ว่าไง

            (ทำไมไม่มาตามนัด) เฟิร์สส่งเสียงแข็งมาตามสาย คนฟังรู้สึกแสบหูจนต้องหยีตาใส่

            นัดอะไร

            (ตรวจสุขภาพ) ลืมไปซะสนิท มัวแต่สนใจการซ้อมแข่งจนลืมไปเลยว่าหมอนัดตรวจสุขภาพ

            ยังแข็งแรงดี ตรวจทำไม

            (หมอนัดก็ต้องมาตามนัด)

            “เออน่า ไม่เป็นไรหรอก

            (แล้วนี่อยู่ไหน) ฝันถอนหายใจเสียงแผ่ว ตั้งแต่เขาออกจากบ้านมา เคยสนใจด้วยเหรอว่าน้องชายคนนี้จะไปอยู่ที่ไหน จะเป็นจะตายยังไม่สนใจเลยมั้ง

            บ้านเพื่อน ทำไม จะมาหาหรือไง

            (อาการที่มือเป็นไงบ้าง) คนเป็นพี่ชายเปลี่ยนเรื่อง ฝันขยับมือซ้ายบีบลูกบอลเข้าออกทำกายภาพบำบัดตามที่เฟิร์สเคยบอกแต่เพราะความดื้อรั้นจึงไม่เคยทำ จนกระทั่งกลับมามีอาการอีกครั้งถึงเพิ่งมาทำ

            ก็ดี

            (เลิกเล่นเกมหรือยัง)

            “ถ้าพี่จะมาสั่ง ขอแนะนำว่าอย่าโทรมา

            (อยากเสียมือไปหรือไง) สิ้นคำจากปลายสาย ฝันก็เหมือนคนสติหลุด

            ถามจริงนะ ไม่มีคำพูดอื่นที่ดีกว่านี้แล้วหรือไง

            (แล้วพูดไปฟังบ้างมั้ย บอกให้พัก บอกให้กายภาพบำบัดตั้งนานแล้วเคยทำบ้างหรือเปล่า)

            “ไม่ได้ มีแข่ง ยังไงก็ต้องเล่น

            (งั้นพี่จะบอกโก๋)

            “บอกอะไร!” ฝันกำลูกบอลในมือซ้ายแน่น หัวใจเต้นวูบโหวงอยู่ใต้แผ่นอก

            ที่ทุกวันนี้เฟิร์สไม่ออกตามหาตัวน้องชาย เพราะรู้ว่าคงวนเวียนอยู่กับเพื่อนสนิทที่เล่นเกมเหมือนกัน แม้จะไม่ค่อยมั่นใจเท่าไร แต่น้องชายของเขามีเพื่อนสนิทอยู่ไม่กี่คน คนที่พอจะเข้าเค้าที่สุดก็คือโก๋ และดูเหมือนจะเดาไม่พลาด เพราะพอพูดถึงโก๋ ปฏิกิริยาตอบรับก็ชัดเจนว่าไม่อยากให้เพื่อนรู้อาการเจ็บป่วยของตนเอง

            (ก็บอกว่าฝันกำลังจะเสียมือไป อย่างน้อยจะได้เพลาๆ ลงบ้าง)

            “เพลาๆ ลงเหรอ ถ้าโก๋รู้ ยังไงมันก็ต้องให้ผมเลิกเล่น พี่คิดว่ามันจะยอมให้ฝืนต่อไปหรือไง

            (ดีแล้วนี่ มันคุ้มเหรอถ้าจะเสียมือไป)

            คิ้วสองข้างขมวดตึงเข้าหากัน ฝันงับริมฝีปากอันสั่นเทาของตัวเองเอาไว้

            คุ้ม อย่างน้อยมันก็ทำให้ผมรู้สึกมีค่าขึ้นมาบ้าง

            พูดจบก็ตัดสายทิ้ง มือขวากำโทรศัพท์แน่น มือซ้ายเองก็เผลอกำลูกบอลแน่นจนความเจ็บแล่นริ้วขึ้นมา ฝันร้องโอ้ยพลางกอบกุมมือซ้ายเอาไว้ ขาสองข้างอ่อนยวบทำให้ร่วงทรุดลงไปที่พื้น ลูกบอลกลิ้งไปหยุดอยู่ข้างปลายเท้าของใครคนหนึ่ง คนที่เหมือนจะยืนอยู่ตรงนั้นมาได้สักพักแล้ว ดวงตากลมสบตากับเจ้าของบ้าน ก่อนจะหลบสายตาเมื่อถูกจดจ้อง

            ปิดไม่ได้แล้วสินะ แต่ก็ดี อย่างน้อยคนที่มาเห็น ก็ไม่ใช่โก๋ ปอนด์ หรือกาย

            ฝันพยายามพยุงตัวลุกขึ้นยืน ริมฝีปากเม้มแน่นเพราะไม่อยากส่งเสียงอะไรออกไป ตั้งใจว่าจะเดินกลับเข้าบ้าน ทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ฝ่ามือของอีกฝ่ายคว้าแขนของฝันเอาไว้ ล็อคไว้แน่นหนาอย่างกับกลัวว่าเขาจะหลบหนี

            ถ้ามันเจ็บขนาดนั้น ทำไมถึงต้องฝืนตัวเอง

            น้ำเสียงขึ้นจมูกของชิน เกือบทำกำแพงที่ฝันสร้างไว้พังครืนลงมา

            ไม่ได้เจ็บบ่อยซะหน่อย นานๆ ทีเอง

            ทำเป็นพูดด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ ทั้งที่เหงื่อผุดซึมเต็มใบหน้า

โกหกไม่เก่งนะคุณอ่ะชินออกแรงบีบแขนฝันเป็นเชิงดุ ก่อนจะลากคนดื้อไปนั่งดีๆ ที่ม้าหินหน้าบ้าน

            ทั้งคู่นั่งเว้นระยะห่างไว้เช่นเคย ชินมองมือซ้ายอันสั่นเทาของอีกฝ่าย พอได้เห็นชัดเต็มสองตา ถึงได้รู้ว่าแผลเป็นใหญ่กว่าที่คิดไว้ และดูเหมือนจะไม่ใช่แผลเป็นธรรมดาที่เกิดจากของมีคมบาด   

            อยากได้ยาอะไรมั้ยคำถามที่ถูกส่งผ่านมาเบาจนแทบจะลอยหายไปกับสายลม ฝันพยักหน้าเบาๆ

            แก้ปวดก็ได้

            ชินหายกลับเข้าไปในบ้าน ก่อนจะออกมาพร้อมกับกระปุกยาพาราและน้ำเปล่าหนึ่งขวด ฝันรีบกระดกยาเข้าปาก พิงตัวไปกับต้นไม้ต้นใหญ่ ปล่อยให้ยาออกฤทธิ์โดยการหลับตาพลางสูดหายใจเข้าออกลึกๆ

            คิดจะบอกทีมตอนไหน” ชินถาม คำถามทำคนฟังขมวดคิ้วยุ่ง 

            ไม่ จนกว่าจะแข่งจบ

            “ผมว่าคุณควรบอกฝันคว้าแขนของชินเอาไว้ บีบแน่น ส่งแววตาร้องขอให้กับคนข้างตัว

            ไม่ ถ้าผมบอก ทุกคนต้องให้ผมเลิกเล่น ผมไม่อยากให้พวกนั้นมาเป็นห่วง

            “แล้วสิ่งที่คุณทำ มันดีแล้วเหรอ ถ้าเกิดวันหนึ่งไม่ไหวขึ้นมามันจะไม่ยิ่งแย่กว่าเดิมหรือไง ถ้าถอนตัวตอนนี้อย่างน้อยก็ยังหาคนมาแทน…”

            “ไหวต้องไหว ผมสัญญากับทุกคนไว้แล้วว่าจะไปถึงเนชั่นคัพให้ได้

            ความดื้อของคนตรงหน้าทำเอาชินปวดหัว ฝันหันมองคนที่ทำสีหน้าไม่พอใจใส่เขา มองดูใบหน้าถมึงทึงเป็นหมีกินผึ้ง เห็นแบบนั้นก็เผลอหลุดยิ้มออกมา

            เป็นห่วงผมหรือไง ดีใจจังเลยน๊า ไอดอลมาเป็นห่วงผมด้วย

            “ดื้อชิบหายเลยคุณอ่ะ

            ฝันหัวเราะเสียงแผ่ว

            ไม่ใช่คุณคนแรกหรอกที่บอกแบบนี้

            นอนพักอยู่พักหนึ่ง ก็รู้สึกเหมือนมือซ้ายถูกประคองขึ้น ฝันลืมตามองคนข้างตัวที่หยิบผ้าพันแผลแบบยืดมาพันมือให้เขา เพราะไม่มีแรงจะสู้ เลยทำได้แค่เปล่งเสียงใส่

            ทำอะไร

            “พักสามวัน ขืนยังคิดจะดื้ออีกผมจะบอกคนในทีมจริงๆ

            “แล้วพันแบบนี้มันได้อะไรเหรอ

            ผมมีเพื่อนเป็นเกมเมอร์เยอะแยะ อาการเจ็บมือแบบนี้ไม่ใช่เพิ่งเจอครั้งแรก แม้แผลแบบคุณจะครั้งแรกก็เถอะ พันแบบนี้มันช่วยได้มากกว่า ช่วยเซฟข้อมือด้วย

            ฝันมองมือที่ถูกพันเป็นซอมบี้ ผ้าพันแผลพันรอบระหว่างง่ามนิ้วโป้ง ลามไปยังข้อมือ

            พันขนาดนี้ เขาจะตอบคำถามโก๋ว่ายังไงดีล่ะ

            มันจะไม่น่าสงสัยเข้าไปใหญ่เหรอเลิกคิ้วถามคนข้างตัวที่จัดการล็อคผ้าพันแผลด้วยตัวล็อคพลาสติกอันเล็ก

            ก็บอกไปว่าเล่นสเก็ตบอร์ดแล้วลื่น ข้อมือซ้น ขอพักสามวัน คุณมันซนขนาดนี้ เพื่อนเชื่ออยู่แล้ว

            “คำก็ดื้อ อีกคำก็ซน ผมไม่ได้ดื้อไม่ได้ซนขนาดนั้นซักหน่อย

            “ให้พูดใหม่ชินบ่นเสียงขึ้นจมูก

            ดื้อนิดนึง แต่ผมไม่ซนนะ

            “เชื่อตายดิ

            ถึงจะโดนบ่น แต่ยอมรับว่าการได้มานั่งฟังเสียงทุ้มขึ้นจมูกนี่ ทำให้ฝันรู้สึกผ่อนคลายเหมือนทุกครั้งที่ได้ยิน

            คุณก็เหมือนกันอ่ะ ใจดีจังเลยนะ ทั้งทำข้าวเช้าให้ ซื้อน้ำมาฝาก นี่ยังมานั่งพันมือให้ผมอีก

            “เอ้า หรืออยากให้ผมใจร้าย ผมเดินเข้าไปบอกเพื่อนคุณตอนนี้เลยก็ได้นะว่ามือคุณเจ็บ

            ฝันรีบคว้าแขนชินไว้อีกครั้ง ส่ายหน้ารัวใส่คนข้างตัว

            ห้ามบอกนะ ขอร้อง เก็บมันไว้เป็นความลับได้มั้ย

            ชินมองใบหน้าเนียนใสนิ่งๆ ริมฝีปากที่ซีดจนน่ากลัวเมื่อกี้เริ่มกลับมามีเลือดฝาดบ้างแล้ว เขาถอนหายใจอย่างไม่ค่อยชอบใจนัก การที่ฝันมือเจ็บอาจจะส่งผลต่ออนาคตของทีม แต่ในเมื่ออีกฝ่ายดึงดันว่าไหว ก็จะยอมเชื่อดู

            “แต่ถ้าคุณไม่ไหวขึ้นมาจริงๆ ผมจะบอกกาย

            “ถ้าถึงวันนั้น ผมจะหาคนมาแทนให้ ผมไม่ทิ้งทีมหรอก

            “ก็ลองทิ้งดูสิ ผมเอาคุณตายแน่

            “ใจร้ายฝันส่งเสียงงอแง

            “เมื่อกี้ยังบอกผมใจดีอยู่เลย

            อืมม ถ้าคุณพูดคำว่า หายไวๆผมจะแก้ให้

            “แล้วทำไมผมต้องพูดวะ

            “ชิบะบอยใจร้าย ใจร้ายมาก แง หายไปสองปียังไม่คิดจะปลอบใจแฟนคลับอีก ใจร้ายที่สุด

            เจ้าของดวงตาเรียวส่งสายตาดุใส่ฝัน

            ที่พูดเพราะเห็นว่าเจ็บหรอกนะ

            คนขี้แกล้งอมยิ้มจนตาปิด พยักหน้ารัวพลางตั้งใจฟังน้ำเสียงจากริมฝีปากคนตรงหน้า

            หายไวๆ

            แค่คำสั้นๆ กลับช่วยปัดเป่าก้อนเมฆครึ้มเหนือศีรษะให้หายไป พอได้ยินน้ำเสียงทุ้มชัดๆ เสียงที่ไม่ได้ผ่านไมโครโฟน หรือตัวแปลงเสียงอื่นๆ แล้ว ฝันยอมรับว่ามันให้ความรู้สึกที่ต่างออกไป

            มันแรงกล้ากว่านั้น ราวกับได้รับการเยียวยาทันท่วงที

            ชิบะบอยเนี่ย ใจดีที่สุดเลย




// ขอบคุณทุกคอมเมนต์และทุกกำลังใจเลยนะคะ

มีหลายคนที่บอกว่าชอบเวอร์ชั่นก่อนรีไรท์มากกว่า อันนี้ไม่ว่าเลย แต่ที่อยากให้ลองอ่านเวอร์ชั่นใหม่ 1) เพราะอยากให้เดินทางไปกับฝันในยามที่ฝันเป็นตัวซน ยามที่ฝันมีรอยยิ้ม และอยากให้ทุกคนรอคอยที่จะกอดฝันเอาไว้ในตอนที่น้องเศร้า เราคิดว่าถ้าทุกคนได้เห็นมุมร่าเริงของฝันก่อน จะทำให้อินเวลาที่น้องทุกข์กับมันได้มากกว่า 2) คนที่ติดกับนิสัยร่าเริงของชิน เราจะได้เห็นจุดนั้นไปพร้อมกับฝันค่ะ ช่วงแรกชินอาจจะดูนิ่ง อาจจะดูตั้งกำแพงสูง แต่ความจริงเขาเป็นคนสดใสร่าเริงมาก แค่ต้องค่อยๆ ทำความรู้จักไปทีละนิด 

หวังว่าเราจะทำให้พวกคุณรักทั้งฝันและชินได้ในตอนต่อๆไป อยู่ด้วยกันก่อนนะ


รักทุกคนเลยน๊า 

ค่ำคืนนี้ Goodnight Sleep Tight ฝันดี ราตรีสวัสดิ์นะคะ

 

 

 

           

             




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 537 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,214 ความคิดเห็น

  1. #1214 smmmz (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 เมษายน 2564 / 12:26
    ตาเอกชัดๆ🥲
    #1,214
    0
  2. #1170 thxficam (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 12:23
    อ่านมาทั้งหมดคิดถึงแต่ฮรก 5555
    #1,170
    1
    • #1170-1 manee_kk(จากตอนที่ 5)
      5 พฤศจิกายน 2563 / 21:43
      กี้ดด สำนวนการพูดก็ให้ฟีลพี่เอกจริงๆค่ะ 555
      #1170-1
  3. #1159 pphang (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2563 / 17:31
    โอ้โหว ความพี่ชายคนอบอุ่นเเบบพี่เอกฮรก. ชอบมากเเม่
    #1,159
    0
  4. #1131 CallistoJpt (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 08:06
    ชินน่ารักและอบอุ่นจริงๆนะ
    #1,131
    0
  5. #1109 Sivapark (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 12:28
    เขินอะไรไม่รู้เเต่เขินมาก จริงมากที่ว่าแค่ได้ยินเสียงบอกฝันดีราตรีสวัสดิ์มันก็เหมือนเป็นคืนที่จะหลับฝันหวานแล้ว มันแบบนุบนิบๆในใจ ถึงแม้จะไม่รู้เรื่องอะไนเกี่ยวกับเกมเลยแต่ชอบมาก พอถึงช่วงเล่นเกมปุ๊ปคือยืนงงในดงเกม555555
    #1,109
    0
  6. #1096 FRENCHU (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 20:13
    คิดถึงพี่เอกฮรกเลยค่ะ555รอฝันดีใกล้ไมค์
    แต่น้องฝันไม่บอกเพื่อนจะดีหรอ

    บอกว่าไม่อยากพรากความฝันเพื่อนๆไป แต่คิดถึงกรณีที่ ถ้าอาการกำเริบช่วงแข่งไว้มั้ย จะหาคนแทนทันหรอ ทั้งหมดเพราะน้องอยากรู้สึกมีค่า เพื่อตัวเองอย่างเดียวเลย

    ไม่ใช่สิ่งที่ทำเพื่อทีมเลย
    ในเมื่อพี่ชาบเตือนแล้วว่าอาจจะวันนี้ พรุ่งนี้ เดือนหน้า ปีหน้า แสดงว่า อาจจะเป็นช่วงแข่งก็ได้ เฮ้อออออ
    #1,096
    0
  7. วันที่ 22 เมษายน 2563 / 20:49
    นี่อ่านล้ะนึกถึงพี่เอกจริงๆนะ 555
    #1,080
    0
  8. #1071 MonsterNatsu (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 23:47
    นี่มันตาเหยกนี่55555

    คิดถึงเสียงกรี๊ดตอนเล่นเกมเลย5555
    #1,071
    0
  9. #1048 peachusomuch (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 เมษายน 2563 / 22:14
    เรื่อยๆไปด้วยกันน้า
    #1,048
    0
  10. #1039 Jinjoo.K (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 เมษายน 2563 / 01:20
    ชิบเบอยน่ารักจังน้าาา
    #1,039
    0
  11. #1025 Ginn28 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 23:51
    ไม่ไหวๆ เขินมากก:-:
    #1,025
    0
  12. #949 baekbow (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2563 / 06:58
    งืออออออ ชินรู้แล้วอ่ะ แถมยังช่วยปิดให้ด้วย เอาจริงมีคนรู้ก็ดีนะ จะได้มีคนคอยเป็นหูเป็นตา เราก็ไม่รู้หรอกว่าฝันจะไปได้ถึงเนชั่นคัพจริงๆไหม แต่ก็เป็นกำลังใจให้น้องนะ ถึงแม้ว่าความเสี่ยงมันจะสูงก็เถอะ ฝันบอกไหวแต่ในความเป็นจริงก็รู้อยู่ว่ามันไม่ได้ขึ้นอยู่กับฝันหรอก
    #949
    0
  13. #910 pinkpeach🍑 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:44
    น้องงงงงง
    #910
    0
  14. #895 mileyduchess (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:48
    คุณชิบะบอยน่ารักจังเลย ได้แต่ภาวนาให้อาการเจ็บมือของน้องฝันอย่าเพิ่งรุนแรงมากกว่านี้เลยนะ
    #895
    0
  15. #600 TmwMixer (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2562 / 10:00
    เจ้าฝันน่ารักมากเลยอ่ะ
    #600
    0
  16. #585 Dak บ๊องๆๆ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2562 / 20:33
    "ผมดื้อนิดนึง แต่ผมไม่ซนนะ" ถามจริงไม่จ้อจี้.... ชิบะบอยทนฝันน่ารักขนาดนี้ได้ยังไง เรานี้อยากซื้อน้องมานอนกก ฮ่วย! ชิบงชิบะเราก็ชอบนะ แต่เจอความน่ารักของฝัน เรามีทิ้งชิบะ งื้มมมมม
    #585
    0
  17. #573 kaopoadd (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2562 / 23:56
    ปมชินกับกายต้องเกี่ยวกันแน่ๆเลย
    #573
    0
  18. #568 tarun_ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2562 / 00:24
    พี่ชินน่ารักน้าาาา
    #568
    0
  19. #519 chachap (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2562 / 00:04
    น้อนฝันน่ารักจังรู้กกกก
    #519
    0
  20. #408 Beztherday (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 09:52
    กับคนที่เราชอบ แค่เสียงก็สำคัญกับจิตใจเรามากจริงๆนะคะ เรามาไม่ทันก่อนรีไรต์ งือออ คงจะหม่นกว่านี้แน่ๆ แต่แบบนี้ก็ดีแล้วนะคะ ให้ฟีลอบอุ่นปนเศร้าหน่อยๆด้วยปมของตัวละคร ให้ นข และรี้ด ไขปมไปพร้อมกัน ชอบค่าาาา
    #408
    0
  21. #360 ppvs_ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 22:00
    แง่ว สนุกงะ
    #360
    0
  22. #251 LOMAbin (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 23:59
    น่ารักเอาเรื่องมาก
    #251
    0
  23. #176 Paradai​🌙 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 21:57

    สุดแสนจะน่ารัก
    #176
    0
  24. #156 yayeff (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 00:04
    พี่ชินน่ารักตอนนี้ 5555 ทุกคนมีปัญหาเป็นของตัวเองอะ รอวันเปิดใจนั่งคุยกันเน้อ
    #156
    0
  25. #153 Rattanakorn__ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 21:54
    ชอบบบบบ
    #153
    0