Goodnight Sleep tight #ฝันดีของคุณ (yaoi) END

ตอนที่ 18 : Chapter 17 :: From now on

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,527
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 559 ครั้ง
    18 ธ.ค. 62


Chapter 17

From now on

 

            รถเก๋งสีดำจอดลงด้านหน้าป้ายรถประจำทางในซอยที่ไม่ค่อยมีรถยนต์สัญจรผ่านไปมา ฝนยังคงตกกระหน่ำเป็นม่านสีขาวจนมองทางลำบาก ชินหยิบเสื้อคลุมจากเบาะหลังรถมาคลุมเหนือศีรษะ รีบเปิดประตูวิ่งลงจากรถก่อนจะชะงักไปเมื่อเห็นสภาพของฝัน

            แววตาดุดันทอแสงอ่อนลงด้วยความโล่งใจ อย่างน้อยก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก เพราะจากที่ได้ฟังเสียง ดูทรมานจนเหมือนจะแตกสลายหายไป

เขามองดูผู้ชายที่มักจะแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้ม ทว่าตอนนี้นั่งซึมกระทื่อตัวเปียกปอนอยู่ใต้ร่มเงาของหลังคาแสตนเลส ใบหน้าซีดเซียวไร้อารมณ์ ดวงตาซุกซนบวมช้ำ หมดคราบดื้อตาใสที่มักทำตัววอแวเวลาเจอหน้ากัน เหลือเพียงผู้ชายตัวบอบบางที่ต้องการอ้อมกอดจากใครสักคน ชินขยับเดินเข้าไปใกล้คนที่กำลังนั่งเหม่อลอย เขาทิ้งตัวนั่งยองลงเพื่อช้อนสายตามองอีกฝ่ายที่กำลังนั่งก้มหน้า

ฝัน

เลนส์แว่นที่ถูกเช็ดอย่างลวกๆ มัวไปหมด ทำให้ฝันมองเห็นภาพชายหนุ่มตรงหน้าไม่ค่อยชัด ถึงกระนั้นน้ำเสียงก็ทำให้รับรู้ว่าเป็นใคร แค่ได้ยินน้ำเสียงทุ้มขึ้นจมูกเรียกชื่อ น้ำตามันก็พลันจะไหลออกมาอีกครั้ง

ไม่รู้อ่อนแอลงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร อยู่ต่อหน้าชินทีไร รู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นเด็กน้อยวัยสิบห้าที่อยากได้อ้อมกอดอบอุ่นจากมนุษย์หิมะโอลาฟ

แว่นทรงกลมถูกมือใหญ่ๆ ดึงออกอย่างเชื่องช้า ฝันมองภาพเบลอพลางขมวดคิ้ว ชินเช็ดแว่นกับชายเสื้อแห้งๆ จนมันกลับมาใสสะอาดเหมือนใหม่ หลังจากนั้นจึงสวมกลับลงไปยังใบหน้าของอีกคน

ชัดหรือยัง

อือพอแว่นกลับมาใสกิ๊ง ฝันก็อารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง ถึงเหนือศีรษะจะมีก้อนเมฆทะมึนก้อนใหญ่ลอยเด่นก็ตาม

อยากบอกมั้ย ว่าทำไมถึงออกมาเดินตากฝนแบบนี้

ออกมาจับโปเกม่อน ดูสิ ได้ปิกาจูด้วยนะคนหัวรั้นยกหน้าจอโทรศัพท์ให้ชินดู ได้เป็นสายตาดุๆ ส่งกลับมา

ศาลพระภูมิหน้าหมู่บ้านผมก็มี ต้องมาตากฝนจับเลยหรือไง

แหะริมฝีปากสีซีดฉีกยิ้มเล็กๆ ฝันหลุบตาต่ำ มองปิกาจูบนหน้าจอโทรศัพท์ ไม่ต่างอะไรกับหนูตัวสีเหลืองตาจุดตัวนี้ เขาเองก็โดนจับได้เหมือนกัน คาหนังคาเขา แก้ตัวอะไรไม่ได้เลย โดนจับได้แล้วล่ะ

ฝันกอบกุมมือซ้ายของตัวเองเอาไว้ มือซ้ายที่ยังสั่นไม่ยอมหยุด

สิ่งที่พยายามปิดบังมาโดยตลอด ถูกเปิดโปงอย่างง่ายดาย และทุกอย่างก็เป็นไปตามที่คิด ไม่ผิดเพี้ยนเลยสักนิด

ฝันไม่คิดโทษโก๋ เรื่องอยากถอนตัวจากการแข่ง เพราะรู้นิสัยเพื่อนสนิทดี โก๋เป็นเพียงคนเดียวที่เห็นสภาพของเขามาทุกรูปแบบ ไม่ว่าจะเป็นตอนที่ลุกมาร้องไห้กลางดึก ส่งเสียงโอดโอยเพราะฝันร้าย หรือการที่กินยานอนหลับแล้วหลับสนิทได้แค่สามชั่วโมง หลังจากนั้นตื่นมานั่งร้องไห้ต่อไม่ยอมหยุด จนกระทั่งได้เสียงของชินช่วยกล่อมให้สงบลง

มันเป็นเรื่องถูกต้องแล้วที่โก๋ต้องการให้ฝันเลิกแข่ง การเห็นเพื่อนต้องเจ็บปวด ทรมาน เป็นสิ่งที่ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น ในทางกลับกัน ถ้าฝันเป็นโก๋ เขาก็คงทำแบบเดียวกัน

ก็แค่เขาจำเป็นต้องทำสิ่งนี้ จำเป็นต้องแข่งต่อไป ถ้าทุกอย่างจบลงตอนนี้ ที่ทำมาทั้งหมดก็แทบจะไร้ประโยชน์ ถึงจะชนะพรีเมียร์ลีก ถึงจะได้ที่สองโปรลีก อดทนทำกายภาพบำบัดมาเป็นเดือนๆ ถ้าไม่ได้ไปเหยียบระดับโลก มันจะพิสูจน์อะไรได้

ถ้าเป็นแบบนั้น สู้แข่งรายการเล็กๆ เก็บเงินรางวัลไปเรื่อยๆ ไม่ดีกว่าหรือไง ป่านนี้เขาคงรวยเป็นเศรษฐีไปแล้ว

แล้วโก๋ว่ายังไงบ้าง

ฝันพ่นลมหายใจ เขาเบะปากออกเล็กน้อยเป็นเชิงงอแง

จะถอนตัวปากเล็กๆ สั่นเป็นคลื่นเพราะเริ่มจะกลั้นน้ำตาไม่อยู่ น้ำตาหนึ่งหยดหล่นแหมะลงบนเลนส์แว่นที่เพิ่งเช็ดจนสะอาด สุดท้ายก็ไหลบ่าออกมาเหมือนเขื่อนทะลัก ฝันนั่งสะอึกสะอื้นเงียบๆ ใช้มือขวาถอดแว่นออก ก่อนจะใช้ฝ่ามือซ้ายปาดน้ำตาเหมือนเด็ก

ไม่อยากจะขี้แงให้ชินเห็นเลยสักนิด แต่มันกลั้นไม่อยู่แล้ว

ปอนด์ก็โดนที่บ้านสั่งให้ถอนตัวเหมือนกัน

ชินนิ่งไป ใบหน้าแฝงความตกใจเมื่อได้ยิน ทว่าไม่ได้พูดอะไรออกมา เพราะกลัวจะไปย้ำจุดที่เจ็บปวดที่อาจจะทำให้แย่ลงกว่าเดิม ที่ต้องทำตอนนี้คือการนั่งฟังคนตรงหน้าระบายออกมาให้หมด ทั้งน้ำตาและสิ่งที่กังวล

หรือว่ามันจะเป็นจุดจบของลูเซนท์ดรีมจริงๆ

พูดอีกก็ร้องไห้อีก ยิ่งเห็นน้ำตาจำนวนมากที่พรั่งพรูออกมา ชินก็ยิ่งรู้สึกเป็นห่วง

ชินจับมือซ้ายที่กำลังขยี้ตาบวมช้ำเอาไว้ นิ้วเรียวอีกข้างสัมผัสลงบนหน้าแก้มของฝัน คอยปาดน้ำตาที่กำลังหยดติ๋งๆ ออกไปให้ ความอบอุ่นจากการกระทำ แม้ไร้ถ้อยคำปลอบโยน ก็สามารถทำให้คนที่กำลังร้องไห้อยู่ ร้องหนักขึ้นกว่าเดิม

ฮือ ทำแบบนี้ ก็หยุดร้องไม่ได้สิ

ร้องออกมาเลย ไม่เป็นไรหรอก ผมอยู่ตรงนี้แล้ว

พออนุญาตให้ร้องได้ คนที่พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ก็ร้องไห้โฮออกมา ทั้งสะอึกสะอื้น ทั้งสูดน้ำมูก ชินคอยปาดคราบน้ำตาบนแก้มให้อีกฝ่าย ปล่อยให้ร้องไห้จนพอใจ จนกระทั่งหยุดไปเอง   

เมื่อมั่นใจว่าเจ้าหยดน้ำใสๆ หยุดหล่นออกจากดวงตาซุกซนคู่นั้น ชินจึงเริ่มพูดปลอบประโลม

มันยังไม่ถึงจุดจบหรอก

ผมก็อยากให้เป็นแบบนั้น

เรื่องทีม คนที่มีอำนาจตัดสินใจตอนนี้ไม่ใช่เพื่อนของคุณ ไม่ใช่น้องชายของคุณ แต่เป็นโค้ชอย่างที หรือหมออย่างพี่รินเท่านั้น เพราะฉะนั้น ให้เพื่อนคุณฟังพี่รินก่อน ผมเชื่อว่าโก๋อาจจะเปลี่ยนความคิด ส่วนเรื่องปอนด์ คงต้องคุยกับทางครอบครัวชินลูบหลังมือข้างซ้ายของอีกคน ตบลงเบาๆ สองสามครั้งเพื่อให้กำลังใจ ฝัน ผมไม่ได้พาคุณไปโรงพยาบาล ยอมทะเลาะกับคุณเรื่องหาหมอ โดยที่ไม่ได้เตรียมการเรื่องพวกนี้หรอกนะ

เจ้าของดวงตากลมจ้องมองคนตรงหน้า ตาไม่กะพริบ

เตรียมการอะไรเหรอ

คุณบอกว่าคุณกลัวโก๋รู้ ยังไงเพื่อนคุณก็ต้องรู้เข้าสักวัน เพราะแบบนั้น ทีเลยเลือกหมอกายภาพบำบัดใกล้ตัว แทนที่จะใช้หมอกายภาพบำบัดที่พี่ชายคุณหามาให้ เพราะถ้าเป็นพี่รินพูด ยังไงเพื่อนคุณก็เชื่ออยู่แล้ว

จริงเหรอ

ครับ คิดซะว่าตอนนี้เราเป็นเด็ก สิ่งที่เราต้องทำคือปล่อยให้ผู้ใหญ่เขาจัดการปัญหาให้ คุณตั้งใจทำกายภาพบำบัด เชื่อฟังโค้ชทีกับพี่รินขนาดนี้ มันไม่ได้เสียเปล่านะ

แววตาหม่นหมองเมื่อครู่เริ่มกลับมาทอแสงเป็นประกายอีกครั้ง

แต่ว่า ถ้าอาการเจ็บมือยังมีอยู่เรื่อยๆ แบบนี้…”

คุณจะเจ็บเฉพาะเวลาคิดเรื่องครอบครัว ผมพูดถูกมั้ย

อือคนหัวดื้อพยักหน้าหงึกหงัก

ก็แค่ไม่ต้องนึกถึงเรื่องครอบครัวตอนแข่ง

คุณพูดเหมือนง่าย อยู่ๆ มันจะมาก็มายิ่งช่วงนี้มีเรื่องปอนด์เข้ามาทบ มันอาจจะกลับมาเมื่อไรก็ได้

ก็ถึงบอกไง ว่าให้คิดเรื่องอื่นแทน

แล้วจะให้คิดเรื่องอะไรล่ะ

เรื่องของผมไง

ฝันนิ่งไป ดวงตากลมจดจ้องมองผู้ชายตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ คิดถึงเรื่องของชินเหรอ มันมีอะไรให้คิดอีกล่ะ ในเมื่อใจตรงกันแล้ว หลังจากนี้ก็คงมีแค่ขยับความสัมพันธ์ไปอีกก้าวหนึ่ง

เป็นแฟนกันหรือยังครับ เสียงกายดังแทรกขึ้นมาในหัวของฝัน พร้อมกับความร้อนที่พุ่งพรวดขึ้นมาบนหน้า

ก่อนสักพักจะรู้สึกถึงน้ำมูกที่ไหลออกมาจากจมูกเป็นสาย

ยี้ น้ำมูกไหลย้อย

ไอ้บ้า

เป็นโบจัง ยี้ๆ

ไอ้บ้าชิน หยุดล้อเลยนะ!”

คนหัวดื้อรีบสูดน้ำมูกกลับเข้าไป มือเรียวยกฟาดคนขี้แกล้งด้านหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย

ชินหัวเราะเสียงขึ้นจมูก มือสองข้างคว้ามือของฝันเอาไว้ กอบกุมมือเย็นเฉียบนั่นเพื่อส่งผ่านความอบอุ่นไปให้

กลับบ้านกัน

ฝันถูกดึงให้ลุกขึ้นยืน ความอบอุ่นที่แผ่มาจากร่างกายของอีกคนทำให้ฝันต้องค่อยๆ ดึงมือออกพลางเกาแก้มแก้เขิน ดวงตาซุกซนบวมช้ำทอดมองออกไปยังม่านสีขาวด้านนอกหลังคาแสตนเลส มือข้างซ้ายยื่นไปอังน้ำฝนที่ยังตกกระหน่ำไม่ยอมหยุด ความชุ่มฉ่ำและความเย็นของหยดน้ำ ทำให้ความเจ็บปวดรวดร้าวก่อนหน้านี้ คลายตัวลง

แต่ถึงกระนั้นก็ไม่เคยพิศวาสสายฝน

ฝันยังคงเกลียดฝน เกลียดฤดูฝน และเกลียดบรรยากาศขมุกขมัวยามฝนตก 

ลมที่พัดผ่านร่างกายทำให้ฝันสั่นเป็นลูกนก ตัวของเขาเปียกชุ่มจนต้องกอดตัวเองเอาไว้

ผมยังไม่ได้ขอบคุณเรื่องวันนี้เลยเสื้อคลุมถูกคลุมลงบนร่างของฝัน ช่วยเพิ่มความอุ่นให้เล็กน้อย ชินยืนอยู่ด้านหลัง จัดเสื้อบนร่างกายคนดื้อให้เข้าที่เข้าทาง แม้มันจะเปียกเพราะโดนหยาดฝนไปบ้าง แต่ก็ดีกว่าใส่เสื้อสีขาวตัวบางนั่งรถจนกลับถึงบ้าน

ไม่ดีทั้งต่อสุขภาพ และต่อสายตาของคนมอง ที่เห็นไปถึงไหนต่อไหน

จะมาขอบคุณผมทำไม ไปขอบคุณสามสหายนู่น

ขอบคุณทุกคนนั่นแหละ โดยเฉพาะคุณ ขอบคุณที่คอยอยู่ด้วยกัน ทั้งที่คุณเองก็มีเรื่องไม่สบายใจ แต่ก็ยังคอยรับฟัง คอยกอดผมเอาไว้

หัวใจของฝันเต้นผิดจังหวะไปชั่วครู่ เขาถึงกับส่งเสียงตะกุกตะกักออกไป

มะ...ไม่เป็นไร

เพราะฉะนั้น หลังจากวันนี้ ให้ผมได้เป็นเสียงหัวเราะให้กับคุณบ้างนะ

            คุณก็เป็นเสียงหัวเราะของผมมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

            เป็นมาหกปี และจะเป็นไปเรื่อยๆ

            ยังไม่ทันจะได้ลดมือที่สัมผัสน้ำฝนลง วงแขนของคนด้านหลังก็สวมกอดเข้าที่เอวของเขา ฝันเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ สะดุ้งเล็กน้อยที่จู่ๆ ชินกอดจากด้านหลังแบบนี้ แต่ปฏิเสธไม่ได้เลย ว่าอ้อมกอดของชินอบอุ่นเป็นบ้า อบอุ่นชนิดที่ว่าเสื้อกันหนาวก็ทดแทนไม่ได้

            จุดที่แขนของอีกฝ่ายสัมผัส ร้อนวูบวาบขึ้นมาจนทำให้หัวตื้อไปหมด หัวใจเต้นกระหน่ำไม่ต่างจากสายฝนที่ตกกระทบลงบนหลังคาแสตนเลสส่งเสียงหนวกหู แผ่นหลังของฝันรับรู้สัมผัสถึงแผงอกกว้าง มันกว้างใหญ่ราวกับจะกอดเขาให้จมได้ ฝันก้มมองแขนของชิน ไม่รู้ว่าตัวเองเอวเล็ก หรือชินแขนยาว ถึงได้โอบรอบเอวได้ขนาดนี้

            เขารับรู้ถึงลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดอยู่ที่ต้นคอ ฝันไม่กล้าขยับไปไหน ไม่กล้าแม้แต่จะลดมือที่อังน้ำฝนลง กลัวการหันกลับไปเผชิญหน้า เพราะรู้ว่าตัวเองคงจะหน้าแดงแจ๋ และถ้าหันกลับไปคงโดนล้อแน่ๆ

ผมเป็นห่วงคุณมากเลยรู้มั้ย

            ขอโทษฝันพึมพำ

            วันหลังอย่าตากฝนแบบนี้นะ

            ไม่ตาก

            ไปไหนมาไหน เจออะไร ต้องบอกด้วยนะ

            อือ

            เริ่มรู้สึกว่าตัวเองว่าง่ายเวลาอยู่กับชิน ไม่หัวดื้อหัวรั้นเหมือนอย่างที่เคยเป็น เพราะแคร์ความรู้สึกของผู้ชายคนนี้ ไม่อยากให้ชินต้องมาเจ็บปวดด้วยเลยสักนิด

            วงแขนกว้างกระชับกอดให้แน่นขึ้นจนรับรู้ว่าหัวใจของชินก็เต้นแรงไม่แพ้กัน

            เชื่อฟังดีจัง

            ทำไมล่ะ มีปัญหาหรือไง

            มี

            จะทำไมอีกฝันเริ่มขยับตัวยุกยิกในอ้อมกอด จะหันไปเผชิญหน้าแล้วฟาดมือลงบนแขนนั่นสักป๊าบ ก่อนจะโดนสวนกลับด้วยกระสุนสามร้อยนัดเจาะทะลุร่าง

            เวลาคุณทำตัวน่ารักนี่แหละ ปัญหาใหญ่เลย

            โดน Headshot เข้าไปเต็มๆ สมองที่กำลังคิดเรื่องวุ่นวายอยู่เมื่อครู่ ว่างเปล่าไปหมด ทำตัวไม่ถูกทุกครั้งเวลาเจออีกฝ่ายหยอดโดยไม่ทันให้ตั้งตัว

            ยอมแพ้แล้ว

            จะยอมวันหนึ่งก็แล้วกัน ฝันไม่มีแรงจะดื้อจะซน

            ไนท์แมร์พ่ายแพ้ให้กับบอสชิบะบอยอย่างราบคาบเลยล่ะวันนี้

 

            ***

            ภายในห้องนั่งเล่นเช้าวันธรรมดา บรรยากาศขมุกขมัว

            โค้ชทีนั่งกุมขมับอยู่บนโซฟา ด้านข้างมีพี่รินนั่งเช็คโทรศัพท์ ส่วนคนอื่นๆ กระจายตัวนั่งล้อมรอบ ฝันนั่งห่างจากโก๋ โดยมีชินและกายนั่งแทรกกลาง ปอนด์กับโก๋นั่งอยู่ข้างกัน ไม่มีใครมองหน้าใคร มีแต่คนนั่งก้มหน้ามองพื้น เหมือนมีอะไรน่าสนใจหนักหนา

            สภาพทุกคนดูเงียบเหงา ซึมกระทื่อ ไม่มีเสียงหัวเราะ ไม่มีรอยยิ้ม มีแต่ความอึดอัดที่ก่อตัวขึ้น

            แหงล่ะ มันเป็นการตัดสินชะตาของทีมลูเซนท์ดรีม ว่าจะอยู่ หรือจะไป ถ้าการเจรจาวันนี้ไม่สำเร็จ ก็เตรียมหอบกระเป๋ากลับบ้านกันได้เลย

            จะถอนตัวมันก็ได้อยู่ มันก็แค่จะดูเสียมารยาทหน่อยโค้ชทีโพล่งขึ้น ส่วนฝันหลุบตาต่ำมองหลังมือตัวเอง ถุงมือสีดำถูกถอดทิ้งไว้ที่บ้านแม่กาน ทำให้ตอนนี้เผยให้เห็นแผลเป็นชัดๆ ยิ่งตอกย้ำความผิดมากขึ้นไปอีก

            ถ้าได้ก็ดีครับ ผมไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดขึ้น กันไว้ดีกว่าแก้โก๋พูดเสียงนิ่ง

            มันไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอกฝันเถียง

            แล้วถ้ามึงล้มไประหว่างแข่งจะทำยังไง

            ก็บอกว่าไม่ล้มไง

            จะต้องให้มันเกิดขึ้นก่อนเหรอ!”

            พอก่อนทียกมือขึ้นห้ามทัพ เขาไม่อยากให้ทั้งสองคนเถียงกันไปมากกว่านี้ ยิ่งทะเลาะกันยิ่งหาทางออกไม่เจอ การทะเลาะหมายถึงต่างคนต่างสาดอารมณ์ใส่กัน ไม่มีใครรับฟังใคร เพราะฉะนั้นควรจะคุยกันด้วยเหตุผล ค่อยๆ เป็น ค่อยๆ ไปดีกว่า ผมผิดเองด้วยส่วนหนึ่ง ที่ปิดบังความลับเรื่องมือฝันมาตลอด เพราะคิดว่าไม่อยากให้มานั่งพะวงกันจนแข่งไม่เต็มที่

            แต่ถ้าบอกมาหน่อยมันก็ดีกว่าไม่ใช่เหรอ ทุกๆ คนเขาก็เป็นห่วงกัน ใช่ป่ะ ปอนด์ กาย

            ปอนด์ทำท่าหูตก อีกนิดคงส่งเสียงหงิงในลำคอ สภาพตอนนี้เหมือนเจ้าลูกหมาถูกทิ้ง หมดคราบลูกหมาจอมซนตัวป่วน อือ ผมก็เป็นห่วงเหมือนกัน ก็พอรู้อยู่ว่ามันไม่ใช่อาการของคนเป็นไข้ไม่สบายปกติอ่ะ แต่ถามไปพี่ฝันก็คงไม่ตอบ

            ฝันแยกเขี้ยวขู่คนน้องจนปอนด์ต้องรีบหลบหลังโก๋

            ผมเองก็ได้แต่มองห่างๆ แหละครับ พอจะเดาออกอยู่ว่าพี่ฝันเจ็บมือ แต่ไม่นึกว่าจะเจ็บหนัก ถ้าจะถอนตัว ผมก็ไม่ว่าอะไรนะ ยังไงความปลอดภัยของคนในทีมก็ต้องมาเป็นอันดับแรก

            เจ้าเด็กมาร์ชเมลโล่วโดนชินกระทุ้งแขนไปหนึ่งที น้องรีบส่งสายตาค้อนขวับให้คนพี่ยกใหญ่  

            ขอโทษนะคนหัวดื้อก้มหัวยอมรับผิด พอมาเจอคำพูดของน้องทั้งสองแล้ว จากที่จะรั้นไปต่อ เริ่มรู้สึกว่าการกระทำของตัวเองไม่ต่างกับเด็กเอาแต่ใจ ที่จะทำอะไรก็ต้องทำให้ได้ ผลักความเป็นห่วงของคนอื่นออกไปจนทำให้พวกเขารู้สึกไม่ดี ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วง มัวแต่โฟกัสเรื่องการแข่ง ก็เลยไม่ได้ใส่ใจความรู้สึกของคนอื่นเลย

            เฮ้อ ก็ไม่คิดว่าจะปิดบังไปตลอดหรอก วันหนึ่งมันก็ต้องรู้อยู่แล้ว ยิ่งถ้าแข่งระดับโลกยิ่งปิดไม่ได้เลยทีถอนหายใจ บอกตามตรงพี่ไม่อยากให้ถอนตัวตอนนี้ เราเดินกันมาเกินครึ่งทางแล้ว พี่รู้ว่าทุกคนห่วงฝัน แต่อยากให้ฟังสิ่งที่พี่รินพูดหน่อย เผื่อจะช่วยเปลี่ยนความคิดโค้ชหนุ่มผายมือไปยังหญิงสาวข้างตัวที่ละสายตาจากโทรศัพท์ในมือ รินขยับตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย ไอกระแอมท่าทางจริงจัง

            พี่ยังไม่ได้แนะนำตัวอย่างเป็นทางการเลยเนอะ จริงๆ แล้วพี่เป็นหมอกายภาพบำบัด กำลังเรียนปริญญาเอกด้านกายภาพบำบัดกับทางมหาวิทยาลัยของอเมริกาอยู่ เป็นเรียนออนไลน์น่ะ อาจจะยังไม่เก่งมากนัก เพราะยังต้องเรียนรู้อีกเยอะ แต่ถ้าเป็นอาการเล็กๆ อย่างพวกมือล็อค นิ้วล็อค กล้ามเนื้อตึง กล้ามเนื้ออ่อนแรงพี่ก็พอช่วยได้

            ทุกคนตั้งใจฟังหญิงสาวตรงหน้าตาไม่กะพริบ

            เท่าที่พี่ดูอาการแล้ว ช่วงแรกมือซ้ายของฝันกล้ามเนื้ออ่อนแรง พูดง่ายๆ ก็คือมือทำงานได้เพียงแค่ยี่สิบเปอร์เซ็นต์ และมีแววจะลดลงเรื่อยๆ จนอาจจะเสียมือไป ถ้าไม่ทำอะไรสักอย่างกับมัน ก็เหมือนกับเลือดไม่ไปเลี้ยงส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกาย ส่วนนั้นมันจะค่อยๆ ตายไป ทีนี้พอฝันได้ทำกายภาพบำบัดปุ๊บ ไอ้เจ้าส่วนที่อ่อนแรงนั้น มันก็เริ่มกลับมาแข็งแรงอีกครั้ง เหมือนกับการออกกำลังกายเสริมสร้างกล้ามเนื้อไปเรื่อยๆ จนตอนนี้กล้ามเนื้อมือใช้การได้เกือบร้อยเปอร์เซ็นต์แล้ว อาการที่ยังหลงเหลืออยู่ อย่างเช่นเจ็บจนไข้ขึ้น เจ็บจนเหงื่อออก เป็นอาการจากทางสมอง

            ทางสมอง?” โก๋เลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ หมายความว่ายังไงครับ

            พี่เองก็ไม่แน่ใจ แต่มันมีชื่อเรียกว่า ภาวะจิตใจผิดปกติหลังเกิดเหตุการณ์สะเทือนใจ ถ้าอยากรู้มากกว่านี้ ให้หมอสมองเป็นคนอธิบายดีกว่า

            หญิงสาวกดโทรศัพท์โทรหาใครสักคน ก่อนจะเปิดลำโพงเพื่อให้ได้ยินกันถ้วนถึง เสียงคุ้นหูที่ดังออกมาจากโทรศัพท์ทำให้ฝันเผลอยื่นมือไปจับแขนชินเอาไว้

            (ครับ)

            ไพลินนะคะหมอเฟิร์ส

            พี่เฟิร์สจริงๆ ด้วย

            ทุกคนหันขวับมามองฝันอย่างพร้อมเพรียงกัน ไม่นึกว่าพี่รินจะใช้วิธีนี้ ถ้าจะถามอาการให้ชัดว่ามันคืออาการอะไร การถามจากหมอเจ้าของไข้คงเป็นเรื่องที่น่าเชื่อถือที่สุด ฝันแค่ไม่นึกว่าพี่เฟิร์สจะให้ความร่วมมือ

            หมอเฟิร์สช่วยเล่าอาการของน้องฝันหน่อยได้มั้ยคะ ว่ามันคืออาการอะไร

            (เป็นอาการที่เรียกว่า Post-Traumatic Stress Disorders ย่อสั้นๆ ว่า PTSD อาการที่ฝันเป็น อยู่ระหว่างกลุ่ม Re-experiencing และ Avoidance)

            เงียบเป็นป่าช้า

            ทุกคนนั่งเงียบทำตาปริบๆ โดยเฉพาะโก๋ที่นั่งอ้าปากค้างไปแล้ว มีแค่ปอนด์เท่านั้นที่พยักหน้าหงึกหงักเหมือนเข้าใจสิ่งที่พี่เฟิร์สพูด รินมองสภาพเด็กๆ ที่นั่งตาแป๋วพลางอมยิ้มเล็กๆ

            อ่า ขอเป็นภาษาชาวบ้านได้มั้ยคะ

            (อ่ะ) เสียงดังขึ้นจากปลายสาย คงจะเผลอติดนิสัยอธิบายเป็นศัพท์ทางการแพทย์ พี่เฟิร์สเปลี่ยนน้ำเสียงจากแข็งกระด้างเป็นโทนเสียงที่นุ่มลงมา (เป็นภาวะจิตใจผิดปกติหลังเกิดเหตุการณ์สะเทือนใจ หรือพูดง่ายๆ ว่า เหตุการณ์ในอดีตส่งผลต่อสภาพจิตใจ อารมณ์ และการดำเนินชีวิต อาการที่ฝันเป็น เกี่ยวกับสมองด้วย เพราะสมองยังคงจดจำความเจ็บปวดในครั้งแรกได้อยู่ พอมีเหตุการณ์คล้ายกันเกิดขึ้น หรืออะไรที่ทำให้หวนไปคิดถึงวันนั้น ก็จะรู้สึกเจ็บมือขึ้นมา ทั้งที่มือหายเป็นปกติแล้ว)

            แล้วแบบนี้ มันจะส่งผลอะไรร้ายแรงในอนาคตมั้ยโก๋ถามคุณหมอเสียงห้วน ฟังจากน้ำเสียงก็รับรู้ถึงความไม่พอใจที่โก๋มีให้พี่ชายของเพื่อนสนิท เพราะรับรู้ว่าเฟิร์สทำอะไรกับฝันไว้บ้าง

            (มันก็มีหลายรายที่รักษาให้หายโดยการใช้ยา ควบคู่กับการรักษาทางจิตวิทยา แต่บางรายก็มีอาการไปตลอดชีวิต อาการของฝันมันพ้นจุดที่เรียกว่าวิกฤตไปแล้ว คือสามารถใช้ชีวิตประจำวันได้ปกติ ขอเพียงแค่อย่าไปจุดไต้ตำตอ หรือไปทำให้หวนนึกถึงเรื่องเก่าก็พอ)

            ถ้าอย่างนั้น น้องยังแข่งเกมได้อยู่มั้ยครับคุณหมอโค้ชทีถามขึ้น

            ความเงียบจากปลายสายทำให้ฝันออกแรงบีบแขนของชินด้วยความกังวล ชินขยับมือวางลงบนกลุ่มผมนุ่มนิ่มของคนข้างตัว ขยี้เบาๆ เพื่อปลอบโยน

            ไม่เป็นไร ไม่ต้องกลัว

            จะไม่ให้กลัวได้ยังไงล่ะ คำพูดของเฟิร์ส สามารถตัดสินทุกอย่างได้เลย

            (หมอรินบอกผมว่า การทำกายภาพบำบัดเป็นไปด้วยดี กล้ามเนื้อฟื้นฟูเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์แล้ว)

            ใช่ค่ะ

            (ถ้าอย่างนั้นก็แข่งได้)

            ดวงตากลมเบิกกว้าง ฝันก้มหน้าจนแทบติดพื้น ความร้อนวูบวาบประเดประดังขึ้นมาบนใบหน้าและขอบตา ผสมกับความดีใจลึกๆ ที่ก่อตัวขึ้นแต่ไม่กล้าพูดออกไป รินกับทีถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ทุกคนต่างก็ลุ้นว่าคุณหมอผู้เป็นพี่จะพูดคำไหน เพราะรู้กันดีอยู่ว่าเฟิร์สต่อต้านการเล่นเกมของน้องชายมาโดยตลอด

            (ขอแค่อย่าไปคิดถึงเรื่องอดีตก็พอ)

            ขอบคุณมากเลยนะคะหมอเฟิร์ส

            (เรียกผมเฟิร์สเฉยๆ ก็ได้ครับ ผมลาออกจากการเป็นหมอแล้ว)

            รินกับทีตกใจที่ได้ยินแบบนั้น ก่อนจะล่ำลาอดีตคุณหมอพลางกดวางสาย

            ยังคงไม่มีใครกล้าขยับตัว โก๋นั่งนิ่งใช้ความคิดเงียบๆ โค้ชทีตบบ่าพี่ริน ก่อนจะหันมามองเจ้าเด็กหัวหยอยเสื้อฮาวายที่นั่งหน้าหงอยอยู่

            ทีนี้ก็เหลือเรื่องเราแล้วล่ะ เจ้าปอนด์

 

            ***

            โค้ชทีอาสาเป็นฝ่ายคุยกับครอบครัวของปอนด์ให้ ซึ่งฝันทำใจไว้แล้วว่าผลคงออกมาไม่เป็นไปตามอย่างที่หวัง ถึงกระนั้นทุกคนก็ยังมีความคาดหวังเล็กๆ เลยยังไม่มีใครกล้าเปิดเกมขึ้นมาซ้อม  

            ฝันนั่งดูตารางการซ้อมก่อนการแข่งขันที่จะมีขึ้นในวันพุธหน้า มีเวลาซ้อมจริงจังไม่ถึงอาทิตย์เพราะเรื่องราววุ่นวายที่เกิดขึ้น บวกกับโค้ชทีเพิ่งละจากทีสิสปริญญาโทได้

            ทั้งนี้ทั้งนั้นถ้าปอนด์ไม่ถอนตัว การซ้อมไม่ใช่เรื่องน่ากังวลเลย แต่ถ้ากรณีปอนด์ถอนตัว นั่นแปลว่าต้องหาสมาชิกใหม่ และถ้ามีสมาชิกใหม่ คงต้องปรับตัวกันอีกสักพักกว่าจะเล่นเข้าขากัน

            เวลานี้ฝันคิดอะไรไม่ออก เขาเป็นห่วงความรู้สึกของเด็กเสื้อฮาวายนั่นมากกว่า

            คืนนี้อากาศดี ฝันออกมานั่งแกว่งชิงช้าอยู่หน้าบ้าน รับลมเย็นๆ ก่อนใครสักคนจะทิ้งตัวนั่งลงที่ม้าหินด้านข้าง โก๋ยื่นถุงมือสีดำให้กับเพื่อนสนิท ฝันมองเจ้าถุงมือนั่นด้วยความประหลาดใจ

            ขอโทษ

            น้ำเสียงทุ้มเอ่ยคำขอโทษเสียงดังฟังชัด ฝันส่ายหน้าเบาๆ แล้วรับถุงมือมาสวมกลับลงบนมือซ้ายของตัวเอง

            ไม่ต้องขอโทษหรอก กูต่างหากต้องขอโทษมึง

            ที่กูอยากให้ถอนตัวเพราะเป็นห่วง

            ก็รู้ว่าเป็นห่วง แต่กูรู้ลิมิตตัวเองอยู่

            ดื้อฉิบหาย กูเริ่มเข้าใจพี่มึงแล้วเนี่ยโก๋มองเพื่อนสนิทตาขวางไม่ถอนตัวก็ได้ แต่ถ้าเจ็บมือเมื่อไรต้องบอก

            ฝันหันไปสบตากับโก๋ มองจ้องเข้าไปยังดวงตาสีเข้มที่มักจะดูไม่ค่อยออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่

            ที่ผ่านมา กูอาจจะเคยโกหก แต่ครั้งนี้กูไม่ได้โกหกนะโก๋ เพราะกูรู้ตัวเองว่ารอบนี้กูไหว

            อือ จะเชื่อก็แล้วกัน

            ขอบคุณนะค้าบเพื่อนร้ากวงแขนสองข้างสวมกอดคอเพื่อนก่อนจะขยับไปนั่งใกล้ๆ ตามประสาคนขี้เล่น ฝันตบไหล่อีกคนแรงๆ กูรู้ว่ามึงห่วงหลายๆ อย่าง ทั้งแม่กาน ทั้งกู ทั้งปอนด์ ทั้งเรื่องทีม แต่ในเมื่อมีโอกาสแล้ว ก็ไม่อยากให้ทิ้งโอกาสนี้ไป ถ้ามึงได้ไประดับโลก มึงมีโปรไฟล์ดีๆ อายุแบบนี้ก็หางานได้สบาย แม่กานก็สบายด้วยนา~”

            ห่วงตัวเองก่อนเถอะ 

            กูอ่ะ อยากให้พวกเราสี่คนไปนั่งอยู่บนเวทีด้วยกัน ถึงจะไม่ชนะ แต่แค่ได้ไปนั่งบนเวทีระดับโลกก็เกินพอแล้ว อีกอย่างมันเป็นความฝันมึงด้วยไม่ใช่หรือไง จะมาละทิ้งความฝันเพียงเพราะแค่กูเจ็บมือเนี่ยนะ น่าเสียดายตาย

            อย่าพูดแบบนั้น เป็นคนบอกเองไม่ใช่หรือไงว่าต้องไปด้วยกันอ่ะ

            ครับผม

            งั้นก็ต้องไปด้วยกัน

แน่นอน

ไอ้เด็กเวรเอ้ย หัดดูแลตัวเองซะบ้างก็ดีแล้ว เมื่อก่อนเห็นมึงไม่แคร์มือข้างซ้ายเลย กูยอมรับว่าห่วงมากแต่ไม่อยากพูดอะไร ปากเอาแต่บอกว่าอยากพิสูจน์ตัวเองอยู่นั่น จะพิสูจน์ตัวเองก็ต้องแข็งแรงก่อนดิวะโก๋วางมือลงบนใบหน้าของเพื่อนพลางขยี้จนแก้มยู่ยี่ไปหมด ฝันหัวเราะในลำคอ ไม่ทันพูดอะไรเพิ่มเติมหางตาก็เหลือบไปเห็นเจ้าของบ้านที่ยืนทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่ ฝันรีบดันตัวโก๋ออก กำลังจะอ้าปากเรียกชินที่เดินหมุนตัวหันหลังเตรียมเดินกลับเข้าไปในบ้าน

            ทีมาแล้ว

            ก่อนจะโดนขัดด้วยเสียงรถที่จอดลงหน้าบ้าน

            หัวใจของฝันเต้นกระหน่ำด้วยความกังวล รู้สึกวูบโหวงเหมือนจะไม่สบาย ทั้งที่พอจะคาดเดาได้ว่าคำตอบเป็นแบบไหน ก็ยังกลัวที่จะได้ฟังมันอีกครั้ง

            โค้ชทีลงจากรถ เปิดรั้วเข้ามาในบ้าน ดวงตาเรียวของเจ้าของผิวแทน มองมายังฝันและโก๋ ใบหน้าที่ไม่สู้ดีนั่น ตอบคำถามได้ชัดเจนว่าการเจรจาล้มเหลว โค้ชทีส่ายหัวเบาๆ แล้วเดินเข้ามาใกล้ทั้งสองคน

            ปอนด์ถอนตัวแล้วล่ะ เดี๋ยวขึ้นไปเจอกันที่ห้องซ้อมหน่อยนะ ต้องหาคนใหม่ลง

            มือที่วางบนไหล่ของฝัน ละออกไป โค้ชทีเดินหายเข้าไปในบ้าน ปล่อยให้เพื่อนซี้สองคนยืนนิ่ง โก๋เงยหน้าขึ้นมองฟ้า ถอนหายใจเสียงหนัก ส่วนฝันยกมือตบไหล่เพื่อนสองสามครั้ง

            ความฝันที่จะได้ไปแข่งระดับโลกด้วยกัน ในที่สุดก็มีหนึ่งคนที่ต้องถอนตัวไป

            ความรู้สึกตีกันมั่วไปหมดในช่วงอก ทั้งเสียใจ เสียดาย เป็นห่วง วุ่นวายจนพูดอะไรไม่ออก รู้แค่อยากคุยกับปอนด์ อยากกอดน้องมันแน่นๆ

            ฝันยกโทรศัพท์โทรหาคนที่ไม่ได้กลับมาที่บ้านพร้อมกับโค้ชที เปิดลำโพงให้เพื่อนสนิทได้ยินด้วย ไม่นานนักปอนด์ก็รับสาย ปลายสายส่งเสียงอู้อี้เหมือนคนร้องไห้จนหายใจไม่ออก

            (พี่ฝัน)

            ไม่เป็นไรนะ

            (ผมโอเคพี่ ผมคิดไว้แล้วแหละว่าวันนี้ต้องมาถึง)

            ปอนด์ ถ้ามึงไม่โอเคก็บอกได้นะ พวกกูเองก็รู้สึกผิดที่ต้องทิ้งมึงไว้ข้างหลัง

            (โอเคจริงๆ พี่ อนาคตมันไม่มีใครรู้หรอก พวกพี่ไม่ต้องโทษตัวเองนะ ผมก็จะไม่โทษตัวเองที่ไปยืนอยู่บนเวทีกับพวกพี่ไม่ได้ ไม่ต้องมารู้สึกผิดด้วย)

            แต่มึงจะมาเชียร์พวกกูใช่มั้ยโก๋พูดแทรก

            (แน่นอนเว้ยพี่ ผมไปแน่ ขอบคุณพวกพี่มากนะ ที่ผ่านมาผมมีความสุขมากเลย และในอนาคตก็คาดหวังว่าจะได้เล่นเกมกับพวกพี่แบบนี้อีก ตอนนี้มันก็แค่มีอุปสรรคในชีวิตนิดหน่อยอ่ะพี่ ไว้อะไรลงตัว ผมคงจะสอบเข้ามหาวิทยาลัย ใช้สมองอันชาญฉลาดของตัวเองให้เป็นประโยชน์บ้าง พี่ฝันจะได้ไม่ด่าว่า เอาสมองมาใช้กับเรื่องไร้สาระ)

            เหอะ กูด่าเพราะรักต่างหากล่ะน่า

            (ขอบคุณนะพี่ฝัน ขอบคุณนะพี่โก๋ ว่างๆ มากินข้าวแกงบ้านผมนะ จะจัดแบบคอมโบให้เลย แล้วก็ ผมจะรอดูการแข่งแชมป์เปี้ยนชิปอาทิตย์หน้านะ พวกพี่อ่ะ โคตรเจ๋งเลย ผมเชื่อว่าพวกพี่ทำได้)

            มึงก็เจ๋งเหมือนกันปอนด์ ถ้าไม่ได้มึง พวกกูอาจจะทำอะไรไม่เป็นเลยด้วยซ้ำ

            (บ้า พวกพี่ก็เก่งคนละอย่างกับผม ผมอาจจะสมองดี แต่พี่ฝันอ่ะวางแผนโคตรเก่ง พี่โก๋ก็ยิงโคตรแม่น)

ฝันและโก๋หัวเราะให้กับคำพูดของปอนด์ ทั้งสามคนเงียบไปราวกับจะระลึกถึงช่วงเวลาเก่าๆ ที่เคยมีด้วยกัน ทั้งตอนที่แย่งกินพิซซ่าในห้องสี่เหลี่ยมเล็ก ตอนโดนปอนด์เหยียดสับปะรดบนพิซซ่า ตอนเริ่มเล่นเกมด้วยกัน ตอนที่ตั้งใจฟังปอนด์พูดข้อมูลเป็นตัวเลขแต่ไม่เข้าใจอะไรสักอย่าง ตอนที่ส่งเสียงหัวเราะมีความสุขด้วยกัน

คงจะคิดถึงไอ้เด็กหัวหยอยเสื้อฮาวายคนนี้มากๆ

(รักพวกพี่นะเว้ย การแข่งต่อไป ผมฝากด้วยนะครับ)

รักมึงเหมือนกันปอนด์ โชคดีนะ

รักมึง ไว้รอวันไหนกูประสบความสำเร็จ กูจะจ้างมึงมาทำงานกับกูนะ

ปอนด์หัวเราะเสียงใส (ผมจะรอนะพี่ ไปก่อนละ แม่เรียก รักนะจุ๊บๆ)

ปลายสายวางไป เหลือเพียงความเงียบที่ก่อตัวขึ้น โก๋ตบหลังฝันเบาๆ ก่อนจะเดินนำกลับเข้าไปในบ้าน พอมั่นใจว่าเพื่อนเดินเข้าบ้านไปแล้ว ฝันจึงถอดแว่นสายตาออก ปาดน้ำตาบนหางตาออกไปแล้วสวมแว่นกลับตามเดิม

            ไม่ใช่ทุกคนที่จะทำตามความฝันได้ ฝันเข้าใจดีอย่างถ่องแท้ บางคนมีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ บางคนมีครอบครัวที่ต้องดูแล แม้ปอนด์จะถอนตัวออกจากทีมในวันนี้ แต่เด็กคนนั้น ยังคงเป็นสมาชิกทีมลูเซนท์ดรีมเสมอ ยังคงเป็นเด็กที่แสนฉลาดเฉลียว เป็นเสียงหัวเราะในวันเคร่งเครียด และเป็นน้องชายที่ฝันรักเหมือนน้องชายแท้ๆ

            ไว้ถึงวันหนึ่งที่พร้อม กลับมาทำตามความฝันอีกรอบนะปอนด์

            พี่จะรอดูนะ

           

            ***

            ฝันเปิดประตูเข้าไปในห้องซ้อม บรรยากาศภายในห้องดูไม่ค่อยดีเท่าไร ชินกับโค้ชทีนั่งอยู่บนโซฟา ส่วนกายกับโก๋นั่งอยู่บนเก้าอี้เล่นเกม ฝันขยับไปนั่งที่เก้าอี้ส่วนตัวของตัวเอง มองไปยังเก้าอี้ที่ไร้คนนั่งในตอนนี้ บนโต๊ะยังคงมีกระดาษที่จดสารพัดสูตรคณิตวางอยู่

            โอเค ทีนี้ เราจะเอาใครเข้าร่วมทีมดีโค้ชทีโพล่งขึ้น ทุกคนต่างนิ่งเงียบ ก่อนจะเป็นชินที่เสนอ

            กูรู้จักเด็กม.ปลายคนหนึ่ง

            ม.ปลาย? ใครวะ?”

            น้องมันเล่นเกม FPS เก่งมาก กูเจอที่เกมเซนเตอร์

            ฝันสะอึกไป คนที่ชินหมายถึงคงจะเป็นเจ้าเด็กเฟิร์สเชนนั่น แต่ฝันคิดว่า ไม่ใช่ความคิดที่ดีเลยที่จะเอาเฟิร์สเชนเข้าร่วมทีม เด็กนั่นเป็นเด็กที่ชอบเป็นที่หนึ่ง ชอบเอาชนะ แถมยังปฏิเสธการเล่นทีมมาโดยตลอด

            คนที่ปฏิเสธการเล่นทีม ต้องใช้เวลาปรับทัศนคติกันพอสมควร นี่เหลือเวลาไม่ถึงอาทิตย์ คงไม่ทันแน่

            ลองเรียกมาดูก่อนก็ได้ กลัวจะไม่ทันแข่งอาทิตย์หน้านี่สิทีกุมหัวอย่างหนักใจ

            เอ่อ พี่ทีครับกายยกมือขึ้นเล็กน้อยเพื่อออกความเห็น

            หืม

            มีอีกคนที่น่าจะพอได้

            ใครเหรอ

            พี่บูมครับ

            ทุกคนหันขวับมองกายด้วยความแปลกใจ

            ไม่ใช่บูมติดสัญญากับทีมเลเจนด์เหรอทีขมวดคิ้ว

            เห็นว่าจะออกจากทีมแล้วน่ะครับ น่าจะฉีกสัญญาบวกตัดเพื่อนด้วยมั้ง

            ขนาดนั้นเลยเหรอฝันกระซิบถามกาย เด็กมาร์ชเมลโล่วพยักหน้าตอบ

            แล้วจะไม่มีปัญหาเกิดขึ้นทีหลังหรือไงชินถาม

            ผมว่ามันมีปัญหาตั้งแต่พี่บูมขอออกจากทีมแล้วล่ะพี่ชิน

            ติดต่อให้ได้ก่อนแล้วกัน เห็นว่าติดต่อไม่ได้นี่โค้ชทีพยักพเยิดหน้ามาหากาย

            ครับ ปิดเครื่องไปตั้งแต่ตอนวิ่งออกไปตามพี่บีแล้ว

            เสียงถอนหายใจดังขึ้นติดกัน ฝันก้มหน้าเล่นถุงมือบนมือซ้าย

            ความจริงแล้วการหาสมาชิกใหม่ไม่ใช่เรื่องน่าเป็นห่วง ห่วงก็แต่สมาชิกใหม่คนนั้นจะเข้ากับทีมได้ดีหรือเปล่า ฝันเองไม่ได้อยากจะตัดสินเด็กสองคนนั้น ไม่ว่าจะเชนหรือบูมต่างก็เก่งเกม FPS เป็นพิเศษทั้งคู่ เก่งมากๆ เลยด้วย ประเด็นมันอยู่ตรงที่ทั้งสองคนมีลักษณะนิสัยคล้ายกันอย่างกับฝาแฝด มุทะลุ เอาตัวเองเป็นที่หนึ่ง

ฝันไม่ค่อยรู้เรื่องเชนมาก แต่ดูจากการเล่นตู้เกมแล้วก็พอจะเดานิสัยออก ถ้าเอาน้องมาลงเล่นทีม คงจะปล่อยสมาชิกทีมตาย แล้วตัวเองวิ่งฝ่ากระสุนออกไปลุยคนเดียว ส่วนบูมนั้น ที่ผ่านมาผลงานของบูมนำโด่งหัวตารางเสมอ เป็นผู้เล่นที่มีจำนวนการฆ่ามากที่สุดในประวัติศาสตร์ของทีมเลเจนด์ เป็นหัวหอกที่ไม่ค่อยยอมลงให้ใครแม้กระทั่งพี่บอส ความมั่นใจทะลุหลอดเมื่ออยู่ในสนามแข่ง และเป็นจุดอ่อนที่ไม่ควรมองข้าม ไม่แปลกถ้าจะโดนคนอื่นหมั่นไส้เข้าให้

ทั้งสองคนมีส่วนที่ต่างกันแค่ เชนไม่เอาทีม บูมเล่นทีมได้

            พรุ่งนี้ไอ้เชนจะมาลองดู

            โค้ชทีพยักหน้าตอบรับสิ่งที่ชินพูดโอเค งั้นช่วงนี้กายพยายามติดต่อบูมให้ได้ พี่อยากให้เราได้คนก่อนจะถึงวันศุกร์ อย่างน้อยขอเวลาซ้อมก่อนการแข่งสักห้าวัน จะได้ปรับตัวกับคนใหม่ด้วย

            ครับ

            ส่วนฝัน…”

            ฝันเงยหน้ามองโค้ชที ครับ

            ช่วงนี้ต้องกายภาพทุกวันหลังแข่ง แล้วก็ หาอะไรสักอย่างทำซะจะได้ไม่คิดถึงเรื่องเก่า

            หาอะไรสักอย่างทำ?

            เรื่องนั้นไม่มีปัญหา กูจัดการเองเจ้าของบ้านออกตัวพลางยักคิ้วส่งมาให้อย่างกวนประสาท

            เดี๋ยวเถอะ เดี๋ยวจะโดนดี

            ถ้าอย่างนั้นวันนี้ซ้อมเท่าที่ซ้อมได้ก่อน สักสามชั่วโมงก่อนนอน เดี๋ยวได้คนที่สี่ยังไงค่อยซ้อมจริงจัง

            ครับ

            ทั้งสามคนหันหน้าชนจอคอมพิวเตอร์ เริ่มเปิดเกมขึ้นมาซ้อม

            ฝันมัวแต่วุ่นวายอยู่กับสายหูฟังที่พันกัน ไม่ทันได้สังเกตว่าเพื่อนร่วมทีมคนที่สี่นั่งลงด้านข้างยังเก้าอี้ของปอนด์ พอแก้สายที่พันกันเสร็จ หันมาสบกับดวงตาดุๆ ก็สะดุ้งจนเกือบตกเก้าอี้ ชินนั่งอยู่ด้านข้างเขา ไม่พอยังหยิบหูฟังอันใหญ่ขึ้นสวมเข้าที่คอ

            ทำอะไรเนี่ย

            ผมจะเป็นสมาชิกคนที่สี่ให้ก่อนชั่วคราว

            บ้าเหรอ

            ไม่บ้าหรอก

            กายส่งเสียงหัวเราะเบาๆ ส่วนโก๋กลอกตามองบนวนไปรอบเหมือนไม่ค่อยถูกชะตากับหมาชิบะคนนี้ เพื่อนสนิทเขาสะบัดหน้าหนี หยิบหูฟังปิดหูเพราะไม่อยากฟังบทสนทนาของทั้งสองเพิ่มเติม

            อย่ามาทำอาการเหม็นความรักแบบนั้นนะ เดี๋ยวพ่อกระโดดกัดหูขาดให้

            นี่ขนาดไม่ได้แสดงอาการออกไปชัดๆ คนในบ้านยังรู้กันหมดว่าชินกับฝันชอบพอกัน ไม่อยากจะนึกถึงตอนตกลงปลงใจเป็นแฟน คงได้อพยพออกไปนอนนอกบ้านกันหมดเพราะเหม็นความรัก

            ดวงตาซุกซนมองคนที่กดเข้าเกม อยากจะถามออกไปว่ากลับมาเล่นได้แล้วเหรอ แต่ดูจากท่าทีแล้ว ข้อศอกตั้งฉาก มือซ้ายวางบนคีย์บอร์ด มือขวาวางบนเม้าส์ หูฟังแนบหู ท่าทางสบายๆ สายตาจ้องตรงไปยังหน้าจอ

            บ่งบอกว่า ชิบะบอยกลับมาแล้ว โดยสมบูรณ์

            หัวใจของฝันกระโดดกระเด้งด้วยความดีใจ ตื่นเต้น ปะปนกันไป ยิ่งตอนที่ชินกดเข้าเกม ตัวละครบนหน้าจอกับชื่อ Shibaboyz ทำเอาฝันแทบจะเก็บรอยยิ้มไว้ไม่อยู่ ต้องรีบหันมาสนใจตัวละครของตัวเองเพื่อซ่อนอาการที่เรียกได้ว่าอยากยิ้มจนแก้มปริ

            วันแรกที่เจอกัน คือชินทักฝันมาในเกม ฝันรอมาตลอดเพื่อให้ผู้ชายคนนี้กลับมาเล่นเกมอีกครั้ง

            และในที่สุดชินก็ทำได้

            ดีใจจัง

            ปาร์ตี้ถูกสร้างขึ้น ทั้งสี่คนเข้าร่วมห้องรอเดียวกัน ฝันมองเจ้าพ่อแฟชั่น ที่ไม่ว่าจะเล่นเกมไหนก็มักจะชอบหาชุดสวยๆ มาใส่ตลอด ยิ่งช่วงนี้เกมอัพเดทใหม่ๆ ชินเลยกดดูนู่นดูนี่เพลินๆ ระหว่างรอเกมเริ่ม

            ไม่ได้เล่น FPS นาน ลืมหรือยังพี่ชินกายเอ่ยถาม

            สบาย

            อะไรสบายฝันมองตาขวางใส่เจ้าชิบะที่ดูจะมั่นใจเสียเหลือเกิน ระยะเวลาสองปีนี่นานมากนะสำหรับคนเล่นเกมยิง ต้องปรับทุกอย่างใหม่หมด ทั้งความเคยชิน ประสาทตา ความว่องไวต่างๆ นานา ตอนฝันกลับมาเล่นใหม่ๆ หลังจากพักไปนาน เขาต้องขลุกอยู่กับมันทั้งวันกว่าจะกลับมาเล่นได้คล่อง

            แล้วคำตอบของชิน ก็เกินความคาดหมายของฝันไปหน่อย แต่เป็นคำตอบที่เหมาะสมกับการเป็นชิบะบอย

            เกมนี้เล่นไงวะ

            พี่ชิน!”

            เสียงหัวเราะนุ่มหูของฝันดังขึ้น จนคนอื่นต้องหยุดการกระทำทั้งหมดแล้วหันมามองคนที่หัวเราะทั้งที่มันไม่ได้ตลกอะไรขนาดนั้น รอยยิ้มบนใบหน้า ความสดใสของฝัน เสียงหัวเราะที่ช่วยปรับบรรยากาศอึมครึมภายในห้อง ชินหลุดยิ้มมองคนตรงหน้าด้วยความเอ็นดู กายและโก๋เองก็คลี่ยิ้มจางๆ แม้กระทั่งทีที่นั่งเครียดอยู่ก็หลุดยิ้มตามเสียงหัวเราะน่ารักๆ นั่น    

            โค้ชทีลุกขึ้นจากโซฟา เดินมาตบบ่าชินพลางกระซิบข้างหู

            วันนี้พักผ่อนหน่อยแล้วกัน

            มึงก็ด้วย ขอบคุณมากสำหรับวันนี้

            ทีเดินออกไปจากห้อง ปล่อยให้ทั้งสี่คนนั่งเล่นเกมเพื่อผ่อนคลาย

            สองสามวันมานี่ทุกคนต่างพบเจอเรื่องราวที่บั่นทอนจิตใจกันทั้งนั้น ไม่ว่าจะชิน กาย โก๋ ฝัน ปอนด์ แม้กระทั่งโค้ชทีที่เพิ่งส่งทีสิส กลับมาก็พบเจอเรื่องหนักใจในทันที พี่รินเองก็เช่นกัน เพราะฉะนั้นคืนนี้ ควรเป็นคืนสบายๆ มากกว่าค่ำคืนอันแสนหนักหน่วง

            ลงไหนดี

            กายถามขึ้นระหว่างที่เครื่องบินกำลังเคลื่อนที่ไปตามแผนที่ ปกติแล้วจะเป็นปอนด์ที่เลือกสถานที่ลง แต่เพราะปอนด์ไม่อยู่แล้ว หน้าที่นั้นจึงถูกปัดตกไป จนกระทั่งมีใครบางคนนั่งลงที่คอมของปอนด์ คนคนนั้นมีชื่อว่า

            ชิบะบอย ผู้ซึ่งมีอำนาจตัดสินใจเกือบแทบทุกอย่าง

            พี่ชินเลือกเลย

            นี่เลย คนจริงต้องลงโพชินกิ

            ชินปักหมุดสีส้มลงบนกลางแผนที่ ก่อนที่พวกเขาจะกระโดดลงพร้อมกับผู้คนอีกจำนวนมาก

            โอ้โห คนหรือยุงวะเนี่ยฝันบ่นเสียงหลง

            คนไร ไม่เห็นมี ฟรีฟาร์มเนี่ย

            ฟรีฟาร์มก็ผีแล้ว คนเป็นร้อยเลย!

            ลงพื้นไม่ถึงนาที กลายเป็นศพ

            เกมไวสาสโก๋ที่นั่งเงียบมานานพูดขึ้น นั่งรอห้องกันหลายนาที เกมเริ่มได้ไม่กี่วิ ตายอีกแล้ว

            แต่ก็ต้องยอมรับว่าการมีชินมานั่งเล่นด้วย ช่วยผ่อนคลายความตึงเครียดได้มากโข

            ระยะเวลาการเล่นเพียงไม่กี่ชั่วโมง มีเสียงหัวเราะดังแทรกตลอด ฝันเคยดูแต่คลิปที่ชินเล่นเกม ไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งจะได้มาเล่นด้วยกันแบบนี้ เริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมบรรดาน้องๆ ถึงติดพี่ชายจอมกวนนี่

            พอเรื่องที่อึดอัดในใจคลี่คลายออกไป จากคนที่จมอยู่ในฝันร้าย กลายมาเป็นคนที่มีพลังงานบวกล้นหลามเช่นเคย ชินเหมือนต้นกำเนิดของพลังงานบวกที่คอยแผ่ออกไปให้คนรอบข้าง เป็นพลังงานบวกไร้ที่สิ้นสุด

            ฝันมองเสี้ยวหน้าของผู้ชายที่ตอนนี้กำลังวุ่นวายอยู่กับการเอากระทะไล่ฟาดน้องกาย ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา

            และสุดท้าย ฝันก็ยังคงตกหลุมรักผู้ชายคนนี้เหมือนเคย เสียงที่เป็นความสุขของเขา

            ยิ่งพอได้มาเจอตัวจริง ได้เรียนรู้ทัศนคติและความคิดของชิน ยิ่งตกหลุมรักจนถอนตัวไม่ขึ้น

            ทั้งสี่คนเล่นเกมกันถึงช่วงตีหนึ่งกว่า ก่อนโก๋จะเป็นฝ่ายปลีกตัวออกไปก่อนเพราะรู้สึกปวดหัว ส่วนกายนั้นลงไปนอนดูโทรทัศน์อยู่ด้านล่าง ยังเหลือเพียงแค่ฝันและชินที่ยังวุ่นวายอยู่กับการหาเกมใหม่ๆ เล่น

            โดเรม่อนทำสวนเหรอฝันมองดูเจ้าลูกศรเม้าส์ที่ไปหยุดอยู่ที่เกมโดเรม่อนทำสวน

            น่าสนใจ

            ชินกลับมานั่งยังคอมพิวเตอร์ตัวโปรดของตัวเอง เริ่มสรรหาเกมแปลกๆ มาเล่น อันที่จริงมีเกมใหม่หลายเกมออกมาช่วงนี้ เกมเนื้อเรื่องก็มีเยอะ แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะยังไม่สนใจที่จะอัพคลิปเท่าไร เหมือนยังต้องใช้เวลาปรับตัวเล่นนู่นเล่นนี่ให้เข้ามือไปก่อน ฝันเห็นว่าเกมเบาสมองน่าจะเป็นคำตอบที่ดีที่สุด

            อันนี้ก็น่าสนเม้าส์ชี้ไปที่เกมสวนสัตว์

            อยากเล่นก็ซื้อมาสิ

            พูดจบก็กดซื้อทันที ไม่แม้แต่จะหยุดคิดเลยด้วยซ้ำ

            อันที่จริงข้อดีของการซื้อเกมบน Steam หรือโปรแกรมที่มีไว้สำหรับซื้อเกม คือสามารถซื้อมาก่อน ถ้าเล่นไม่สนุกหรือไม่ถูกใจ ก็สามารถ Refund เพื่อขอเงินคืนได้

            ฝันนั่งเท้าคางมองคนที่เปิดเกมสร้างสวนสัตว์ขึ้นมาทำความคุ้นเคยกับมัน

            ดีจัง น้ำเสียงนุ่มหูพึมพำเสียงแผ่ว ริมฝีปากอมยิ้มจนแก้มตุ่ยไปหมด

            หืม

            ได้เห็นคุณกลับมาเล่นเกมแบบนี้ มีความสุขมากเลย

            ผมก็มีความสุขเหมือนกัน อยากเล่นหลายเกมเลย แต่ก่อนอื่น อัพเดทวินโดว์อีกรอบก่อน

            ฝันปล่อยให้อีกคนนั่งจัดการคอมพิวเตอร์และเรียนรู้เกมใหม่ๆ ส่วนตัวเองนั่งกดโทรศัพท์ดูนู่นดูนี่ไปเรื่อยเปื่อย

            คุณยังไม่ตอบผมเลย ว่าทำไมบีถึงรู้ ว่าคุณมีสองจุดอยู่ตรงนี้ชินแตะนิ้วลงที่หลังใบหูด้านซ้ายของตัวเอง

            อ่อ บีชอบมานั่งดูผมเล่นเกมอ่ะ เลยสังเกตเห็นมั้ง

            แล้วทำไมผมไม่เคยเห็นเจ้าของบ้านขมวดคิ้วคิดวิเคราะห์

            มันก็ไม่ได้เห็นชัดขนาดนั้นหรอก ฝันลูบๆ ตรงต้นคอซ้ายเบาๆ อันที่จริงถ้าบีไม่พูด ฝันก็แทบจะลืมไปแล้วว่าตัวเองมีเจ้าสองจุดนี่อยู่หลังใบหูตรงส่วนต้นคอด้านซ้าย ช่วงผมยาว ผมจะปิดเจ้าสองจุดนั่นจนแทบมองไม่เห็น ถ้าไม่ได้มานั่งจ้องก็คงไม่รู้ ฝันเองก็ไม่รู้ถ้าโก๋ไม่บอก ที่คุณไม่เห็นเพราะมัวแต่สนใจอย่างอื่นอยู่หรือเปล่า

            อย่างอื่น?”

            ชินเลิกคิ้ว ตอนแรกฝันหมายถึงเกม เพราะเป็นประเภทชื่นชอบเกมเหมือนกัน เวลามาดูคนอื่นเล่นเกม ตาก็มักจะสนใจอยู่ที่หน้าจอมากกว่า คงไม่มีใครมานั่งจ้องหรอกว่าคนนี้มีขี้แมลงวันหลังหูมั้ย คนนี้มีเอกลักษณ์อะไรเป็นพิเศษหรือไม่ ต่อให้มองก็คงมองผ่านไป ต่างจากผู้หญิงที่มักจะสังเกตรายละเอียดชัดกว่า หรือโก๋ที่เป็นเพื่อนสนิท เห็นกันมาตั้งแต่เด็ก

อีกอย่างชินและฝันมักจะเขินกันบ่อยครั้ง เลยทำให้ชอบหลบสายตากันและกัน ไม่ค่อยได้จ้องหน้ากันนานๆ ถ้าจะมองก็มองแค่ตา จมูก ปาก มากกว่าสิ่งที่ซ่อนอยู่ในมุมลับ

แต่พอเห็นใครอีกคนใบหูแดง แถมยังลูบท้ายทอยแก้เขิน ฝันก็เริ่มรู้สึกว่า ไอ้อย่างอื่นที่เขาพูดน่ะ มันอาจจะดูกำกวมจนชินคิดมากไปนู่น

คิดไรอ่ะฝันชี้นิ้ว หรี่ตาคาดโทษเจ้าของบ้าน ชินสะดุ้งเล็กน้อยเหมือนโดนจับได้ว่ากำลังคิดอะไรแปลกๆ อยู่

            เปล๊า

            เสียงทุ้มขึ้นจมูกหลงจนผิดคีย์ ยิ่งส่อพิรุธมากเข้าไปใหญ่

            แหนะ เวลามานั่งดูผมเล่นเกม ไม่ได้มองเกมแล้วมองอะไร มองตาผมเหรอพูดไปก็ทำตาโตใส่อีกคนไป แหน๊ ตาผมสวยล่ะสิ หรือจมูก หรือปาก หรือมองรูขุมขนบนใบหน้า หาไม่เจอหรอกหน้าเนียนใสขนาดนี้

            ก็มองทั่วไปนั่นแหละน่า

            ฮันแน่ ลับลมคมในนะเราอ่ะ ทำไม ตัวเองไม่เห็นแล้วมันทำไม หวงเหรอ หึงเหรอ หือ หือ หือ หืมมฝันขยับตัวซ้ายขวาแกล้งคนที่ยกมือมาปิดใบหน้าช่วงล่าง

            กวนนักเหรอ ห๊ะ!”

            อื้อ อ่าเอ่นแอบอี้อ้ะ

            พ่อชิบะบอยยกมือปิดปากฝันไม่ให้พูดต่อ คนดื้อพยายามดิ้นให้หลุดจากการเกาะกุม เพราะดิ้นแรงเกินไปทำให้เก้าอี้ทำท่าจะหงายไปด้านหลัง ฝันรีบยกมือคว้าแขนชินเอาไว้ ตัวที่เอนไปข้างหลังกระเด้งย้อนกลับมาด้านหน้า ทำให้ใบหน้าของทั้งคู่เคลื่อนเข้าใกล้กัน

            ดวงตาซุกซนเบิกโตขึ้นด้วยความตกใจ ระยะห่างของใบหน้าตอนนี้ไม่ถึงคืบ สามารถรับรู้ถึงความร้อนจากร่างกายของชินชัดเจน ฝันจดจ้องมองดวงตาของอีกคน ต่างจากนัยน์ตาสีอ่อนของเขา นัยน์ตาของชินเป็นสีน้ำตาลเข้มออกไปทางสีดำขลับ เป็นนัยน์ตาสีสวยแวววาวเหมือนลูกแก้ว เหมือนห้วงอวกาศที่น่าเข้าไปค้นหาว่ามีขุมทรัพย์อะไรซ่อนอยู่หรือเปล่า

            ระยะห่างของทั้งคู่สั้นลงเรื่อยๆ จากที่คิดว่าตอนไปดูหนัง เข้าใกล้กันมากกว่าครั้งไหน ครั้งนี้เข้าใกล้กันมากกว่าเดิม ลมหายใจของชินสัมผัสที่ปลายจมูกของเขา มือที่ปิดริมฝีปากของฝันอยู่ ค่อยๆ ขยับเปลี่ยนมากอบกุมปลายคาง เชยคางมนขึ้นเล็กน้อย

            ความใกล้จนแทบไม่เหลือช่องว่างทำให้เริ่มหายใจลำบาก หัวใจเต้นรัวจนหายใจไม่ทั่วท้อง ไม่กล้าแม้แต่จะเม้มริมฝีปากเพื่อซ่อนความเขิน ฝันออกแรงบีบแขนสองข้างของพ่อชิบะบอยมากขึ้น เมื่อปลายจมูกของอีกคนขยับเข้ามาชนปลายจมูกของเขา

            ชินเริ่มขยับองศาใบหน้าให้เข้าล็อก ปลายจมูกโด่งสวยคลอเคลียอยู่ที่หน้าแก้มอันร้อนผ่าว แก้มใสขึ้นสีแดงจัดเหมือนเชอร์รี่บนไอศกรีม ไม่ต่างจากริมฝีปากสีสวยที่ชวนให้ลิ้มลอง ยังไม่ทันที่ริมฝีปากเข้ารูปจะประทับลงบนริมฝีปากรูปกระจับของฝัน ประตูห้องก็ถูกเปิดพรวดเข้ามา 

            พี่ชิน ติดต่อพี่บูมได้แล้วนะ เดี๋ยวพี่บูมเข้ามาพรุ่งนี้

            กายมองสภาพพี่ทั้งสองคน คนหนึ่งฟุบหน้าลงกับโต๊ะ ส่วนอีกคนนั่งกุมขมับจับเม้าส์เลื่อนดูนู่นดูนี่บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ ใบหูของทั้งคู่ขึ้นสีแดงจัด แม้จะเอะใจอยู่เล็กน้อยว่าเข้ามาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่า แต่เพราะความตื่นเต้นที่เห็นคนพี่เปิดคอมเครื่องประจำแล้ว จึงรีบปรี่เข้ามาหาชิน

            กลับมาเล่นเกมแล้วเหรอพี่ชิน

            อ่า อืม

            หาเกมที่อยากเล่นได้ยัง

            ร่างกายของฝันร้อนผ่าวๆ จนแทบไหม้ หูของเขาอื้ออึง ฟังสิ่งที่กายพูดกับชินไม่รู้เรื่องเลยสักคำเดียว

            เมื่อกี้ถ้ากายเข้ามาช้ากว่านี้อีกนิด ชินคงจะจูบฝันไปแล้ว ต้องบอกว่าโชคดีหรือโชคร้ายกันนะ ที่จูบแรกของคนหัวรั้นยังไม่ถูกขโมยไป ฝันพรูลมหายใจเข้าออกอย่างหนักหน่วง เห่อร้อนไปทั้งใบหน้าและลำคอ

            พี่ฝันหลับเหรอคนตกเป็นเป้าคำถามนอนนิ่งไม่ขยับ

            อือ น่าจะเหนื่อย

            งั้นผมไม่กวนดีกว่า ฝันดีนะพี่ชิน

            ฝันดี

            เสียงเปิดประตูดังขึ้น ก่อนทั้งห้องจะเงียบลงไป มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศดังหึ่งๆ และเสียงพัดลมคอมพิวเตอร์ดังแทรกมาเป็นระยะ ฝ่ามือใหญ่ของชินวางลงบนศีรษะของฝัน ขยี้เบาๆ มอบความอบอุ่นส่งมาให้

            ไปนอนเถอะ พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า

            อือฝันครางฮือเสียงแผ่ว ขยับตัวลุกขึ้นเพื่อเตรียมไปพักผ่อน ชินคว้ามือข้างซ้ายของฝันเอาไว้ กอบกุมมัน ลูบไล้เบาๆ ดวงตาเรียวดุจ้องมองฝันพร้อมกับฉีกยิ้มนิดๆ

            เรื่องสมาชิกคนที่สี่ ไม่ต้องกังวลมากนะ ยังไงพรุ่งนี้ลองดูก่อน

            คนที่สี่ต่างหากที่ต้องกังวล ไม่รู้จะเข้ากับพวกผมได้มั้ย

            ถ้าเข้ากับกายกับคุณไม่ได้ ผมก็ไม่รู้จะพูดยังไงแล้วล่ะ

            ใช่ เพราะฝันกับกายถือว่าเป็นมนุษย์ที่ว่าง่ายที่สุดในสามโลกนี้แล้ว โดยเฉพาะน้องกาย

            คุณก็อย่านอนดึกล่ะ ไม่ใช่ว่ากลับมาเล่นเกมแล้วไม่ดูแลตัวเอง ผมจะเขกกะโหลกให้

            ครับ เดี๋ยวก็ไปนอนแล้ว

            ฝันแกว่งมือที่ถูกกุมเอาไว้เบาๆ ยินดีต้อนรับกลับมานะ ชิบะบอย

            ขอบคุณที่ตั้งตารอนะครับ คุณแฟนคลับ

            ชินกดริมฝีปากลงบนหลังมือข้างซ้ายของฝันที่มีถุงมือสีดำสวมอยู่ ความร้อนแผ่ซ่านเข้ามาจนหัวใจกระตุก

            ฝันดีราตรีสวัสดิ์ครับ

            คนดื้อที่หน้าร้อนผ่าวอยู่แล้ว ร้อนวูบวาบยิ่งกว่าเดิม ฝันดึงฝ่ามือออก เกาหัวแก้เขิน หัวหมุนติ้วไปหมด เจ้าตัวถึงกับเดินผิดทางจนชินหัวเราะออกมา

            หัวเราะบ้าไรเล่า

            หลังจากวันนี้ จะบอกฝันดีคุณทุกคืนก่อนนอนเลย

            ผมฟังเอาจากคลิปก็ได้ดวงตากลมพยายามหลบหนีสายตาของอีกคนที่จ้องมองมา

            ฟังจากคลิปมันจะไปสู้ตัวจริงได้ยังไง

            อยากทำไรก็ทำฝันรีบเดินจ้ำอ้าวไปที่ประตู เดินออกไปจากห้องแค่สามก้าวก็หยุดชะงัก ตัดสินใจถอยหลังกลับพลางโผล่ศีรษะทุยๆ เข้ามาในห้องให้ชินเห็น

            ชิน

            หืม

            ฝันดีนะ

            พูดจบก็รีบวิ่งหนีออกไป ปล่อยให้ชินนั่งอึ้งกับใบหน้าแดงก่ำของอีกฝ่ายเมื่อตะกี้

ริมฝีปากของชิบะบอยคลี่ยิ้ม เขายกมือขึ้นมากอบกุมใบหน้า พึมพำเบาๆ กับตัวเอง

น่ารักว่ะแม่ง



// มดกัดดดด

สำหรับค่ำคืนวันนี้ ฝันดีราตรีสวัสดิ์นะคะ หวังว่าตอนนี้จะช่วยฮีลใจจากตอนที่แล้วขึ้นบ้างน๊า

ไม่แน่ใจว่าอาทิตย์หน้าอาจจะทยอยอัพแค่ทีละ 50% ได้หรือเปล่า เพราะอยากปั่นต้นฉบับให้เสร็จแล้ว ซึ่งยากแสนยาก

เอาเป็นว่า ได้แค่ไหนแค่นั้นแล้วกันค่ะ 555


ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกคนที่คอยติดตามกันตั้งแต่ตอนแรกเริ่ม คนใหม่ๆ ที่เพิ่งหลงเข้ามาอ่าน

ทุกคนเป็นแรงใจให้เราก้าวเดินต่อได้จริงๆ ค่ะ 

มีคำผิดแจ้งได้เลยนะคะ จะรีบแก้ไขให้ทันทีเลยค่ะ 

รักนะคะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 559 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,214 ความคิดเห็น

  1. #1213 Touktickk (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มีนาคม 2564 / 09:23
    รักปอนด์ไปแล้วอ่ะแบบร้องไห้ตามหนักมากกก คนที่อยากทำตามฝันแต่มันไม่ใช่ทุกคนจริงๆนะที่จะทำได้
    #1,213
    0
  2. #1200 samw (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2563 / 00:09
    เสียใจกับปอนด์มากๆ น้องคือตัวอย่างของคนที่โดนตัดโอกาสเพราะฐานะทางบ้านอะ เศร้า แงงง
    #1,200
    0
  3. #1188 theskyandsea (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 กันยายน 2563 / 23:50
    ตอนคุยโทรศัพท์กับน้องปอนด์คือเป็นเศร้ามากเลยค่ะ แบบ ฮือออออ พี่เฟิร์สคือยอมอ่อนให้ฝันแล้วใช่มั้ย มาพูดยืนยันอาการให้น้องเหลือสมาชิกคนที่สี่ แล้วก็ดีใจกับน้องด้วยที่ชิบะบอยกลับมานั่งเล่นเกมแล้ว เขินๆ มากเลยค่ะ
    #1,188
    0
  4. #1180 pinkyyyy (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 19:35
    เขินนนนนนนนนนนน
    #1,180
    0
  5. #1145 CallistoJpt (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 23:00
    ช่วงแรกๆทำน้ำตานองหน้าเลย มันเจ็บปวด ความฝันกับความเป็นจริงในตอนนี้ที่ไม่สามารถไปด้วยกันได้เป็นอะไรที่หน่วงไปหมด แต่พอตอนท้าย งื้อออออออ อย่างเขิน น่ารักมากเลยค่ะ
    #1,145
    0
  6. #1117 Sivapark (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 17:25
    อ่านยังไม่จบตอนเเต่ขอเม้นก่อนมันไม่ไหวจริง

    ร้องไห้หนักมากตอนปอนด์คุย ทรศ กับพี่ๆคือทำยังไงได้อะน้องมันไม่ได้ไปต่อ น้องมันบอกโอเครเชื่อสิลึกๆแล้วมันไม่มีใครโอเครหรอกมาไกลขนาดนี้อ่ะเสียใจแทนน้องจริงๆนะ น้องเก่งมากๆ ยังไงก็สู้ๆนะปอนด์ ฮือร้องไห้ไม่หยุดเลย:'( :'(
    #1,117
    0
  7. #1062 Jinjoo.K (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 04:57
    น่ารักกันจังง่ะ เขินน แล้วน้องกายลูกกก หนูมาผิดจังหวะมากลูกเอ้ยยยย
    #1,062
    0
  8. #1034 Ginn28 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 14:49
    แงงงง โคตรน่ารักเลยเว้ยยย-/////-
    #1,034
    0
  9. #1012 softencat (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 20:16
    น่ารักมากกกเลยยย ทุกอย่างเริ่มคลี่คลายแล้วนะ ขอให้ทุกคนมีความสุขจริงสักที😭❤️
    #1,012
    0
  10. #940 mileyduchess (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:13
    เขินเวลาชินพูดครับมาก กรี๊ด
    #940
    0
  11. #929 pinkpeach🍑 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:57
    น้องกายย ผิดจังหวะมากลูก // เสียดายปอนด์ง่าาา
    #929
    0
  12. #793 la-margherita (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 15:04
    เพิ่งว่างอ่าน ฮืออ ไม่ไหวแล้ว ดีไปหมด
    #793
    0
  13. #740 1ni8_MiraO (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 มกราคม 2563 / 16:20
    ยุบยิบๆๆ
    #740
    0
  14. #598 Dak บ๊องๆๆ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 20:22
    ชอบความเอาความรู้ทางเเพทย์มาร่วมด้วย แค่นี้ก็หลงจนไม่รู้จะหลงยังไงแล้ว

    //น้ำตาซึม
    #598
    0
  15. #597 Dak บ๊องๆๆ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 19:52

    ตรงๆ ดีใจที่ยังไม่จบค่ะ //แง
    #597
    0
  16. #592 Suitors (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 07:35
    โอ้ยยยยย น้องกายยยย
    #592
    0
  17. #581 ชอบวีวี่จ้ะ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 15:56
    แง้งงงงง อ่านเพลินจัดๆ ขอโทดที่ไม่ได้เม้นสักตอนเลยค้าบบบ ใช้เวลาอ่านวันเดียว จนอ่านทันแล้ว ชอบมากๆ ตอนนี้มันน่ารักไปหมดเลย ตะหมูกบายแล้วแม่ แง้งงง
    รู้สึกใจหายนิดหน่อยที่น้องปอนด์ไม่ได้ลงแข่งด้วย นักฟิสิกส์รู้กแม่ อยากเหงน้องปอนด์ได้ลงแข่งในอยาคตนะ
    #581
    0
  18. #580 Shiroki-Chan (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 19:30
    เราพลาดนิยายเรื่องนี้ได้งายยยยยTvT เราเพิ่งเห็นนิยายเรื่องนี้ได้อย่างไร พลาดมากๆเลย//นั่งกดเฟบอย่างรวดเร็ว และนั่งอ่านรวดเดียวทั้งวัน...
    #580
    0
  19. #578 Hello B. (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 14:20

    ตามอ่านจนทันแล้วว ;-; น่ารักมาก มากกว่าความน่ารักคือเราเป็นคนที่เล่นเกมส์นี้เหมือนกัน ตอนอ่านพาร์ทในเกมส์สนุกมากเลยค่ะ มองภาพออกเหมือนเล่นอยู่เองเลย ยอดเยี่ยมจริงๆ
    #578
    0
  20. #577 Hello B. (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 14:20

    ตามอ่านจนทันแล้วว ;-; น่ารักมาก มากกว่าความน่ารักคือเราเป็นคนที่เล่นเกมส์นี้เหมือนกัน ตอนอ่านพาร์ทในเกมส์สนุกมากเลยค่ะ มองภาพออกเหมือนเล่นอยู่เองเลย ยอดเยี่ยมจริงๆ
    #577
    0
  21. #576 Mindchth_Y (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 16:59
    น่ารักกันเกินไปแล้วววว คนโสดอิจฉาโว้ยยยยยยย งุ้ยยย~
    #576
    0
  22. #575 ttbluewp (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2562 / 21:46
    เขินเจ้าชิบะบอย น่ารักมากๆเลยงื้อออออ
    #575
    0
  23. #574 นูน่าของคยองซู (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2562 / 21:13
    เจ้าฝัน เจ้าตัวน่ารักของโลกเกมเมอร์
    #574
    0
  24. #572 plumfloral (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2562 / 23:06
    น่ารักที่สุดเลย ฮื้อออออออ ดีใจที่ทุกอย่างเบาลง แม้จะยังไม่คลี่คลายได้หมด เพราะมีเรื่องคนในทีมคนใหม่ แต่หวังว่าจะปรับตัวเข้าหากัน และไปสู่เป้าหมายสำเร็จน้า คุณไรท์ก็สู้ๆนะคะ มาน้อยมาเยอะเราก็พร้อมอ่านเสมอ ถ้าเหนื่อยก็พักดื่มอะไรเย็นๆ หรือของอุ่นๆให้ผ่อนคลายก่อนนะคะ ขอให้คุณมีความสุขเช่นกันค่ะ
    #572
    0
  25. #570 isskitten (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2562 / 13:48
    ฮื๊ออออ///////
    #570
    0