Goodnight Sleep tight #ฝันดีของคุณ (yaoi) END

ตอนที่ 17 : Chapter 16 :: Please don't cry

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,282
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 544 ครั้ง
    2 ธ.ค. 62


Chapter 16

Please don’t cry

 

          ดวงตากลมกะพริบถี่เมื่อรู้สึกถึงความอุ่นบริเวณฝ่ามือของตัวเอง ฝันค่อยๆ ขยับตัวเล็กน้อย ปรับโฟกัสหลังตื่นนอน ก่อนจะพบว่ามือของเขากอบกุมมือของใครอีกคนอยู่ ลมหายใจอุ่นๆ ของชินที่เป่ารดฝ่ามือของฝัน ทำให้เจ้าตัวเขินจนต้องถอยหนี แต่เพราะไม่อยากให้ชินตื่น เลยต้องขยับอย่างเบาที่สุด

            แสงอาทิตย์ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเล็กน้อย ส่งผลให้ห้องไม่มืดทึบ บ่งบอกว่าตอนนี้เช้าแล้ว ฝันมองคนที่นอนตะแคงมาทางเขา ภาพเจ้าชายแสนอบอุ่นเมื่อวานตอนลงจากบันได ถูกลบเลือนไปหมด เหลือเพียงแค่นักแคสเกมหัวกระเซิงนอนหลับตาพริ้ม

            แผ่นอกของเจ้าของบ้านกระเพื่อมขึ้นลงช้าๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ หลับปุ๋ยเลยแฮะ

            ฝันมองฝ่ามือของตัวเองที่กุมมือใหญ่ของชินเอาไว้ ฝ่ามือข้างซ้ายของชินเองก็กุมมือของฝันไว้แน่น กลุ่มผมสีดำปรกใบหน้าจนฝันต้องขยับเข้าไปใกล้ เกลี่ยปอยผมไปทัดใบหูเอาไว้ เพื่อจดจ้องมองใบหน้าของอีกฝ่าย

            เหนื่อยสินะ

            เมื่อคืนหลังจากกลับบ้านมาด้วยท่าทางดูไม่ค่อยดี ฝันก็ไล่ชินไปอาบน้ำพักผ่อน แต่เจ้าของบ้านไม่อยากให้ฝันห่างไปไหนจนกว่าเจ้าตัวจะหลับ สุดท้ายฝันก็เลยเผลอหลับไปข้างเตียงทั้งที่ยังไม่ได้ถอดแว่นเลยด้วยซ้ำ

            เรื่องเมื่อคืนเป็นเรื่องที่ค่อนข้างสาหัสสำหรับชิน การที่บีออกปากปฏิเสธชิน ทำให้เจ้าตัวรู้สึกราวกับโลกถล่มลงมา เพราะเฝ้าทะนุถนอมมาตั้งแต่เกิดเรื่อง เฝ้าดูแลอยู่ห่างๆ มาตลอดเวลา รู้สึกผิดที่ไปช่วยน้องไม่ทัน พอโดนน้องวิ่งหนี ก็คงเหมือนโดนกระชากความหวังดีขาดเป็นชิ้นๆ

            ชินเกลียดการโดนปฏิเสธความหวังดี ทำไมฝันจะไม่รู้ รอบที่แล้วเขาโดนงอนซะเข็ดหลาบขนาดนั้น

            ฝันผ่อนลมหายใจออกจากริมฝีปากแผ่วเบา ตอนที่ชินกอดเขาไว้เมื่อคืน รู้สึกได้ถึงคนที่กำลังแตกสลายอย่างชัดเจน อย่างไรก็ตาม เขาไม่รู้สึกเสียใจกับมันแม้แต่นิด ถึงจะรู้สึกไม่ดีที่ต้องเห็นชินเศร้าหมองและเจ็บปวด ฝันกลับคิดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานเป็นเรื่องดี

            การที่บีวิ่งหนีไป ถือเป็นข้อพิสูจน์แล้วว่าน้องไม่จำเป็นต้องให้ชินดูแลอีกต่อไป ทั้งบีและบูม เด็กสองคนนั้นดูแลตัวเองได้ ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็คงจะโผเข้าหาคนพี่ ถึงเวลานั้นก็แค่อ้าแขนรอรับพวกเขาเอาไว้ 

จากบทสนทนาของเด็กทั้งสองคน ไม่มีใครโทษชินทั้งนั้น ไม่ว่าจะเรื่องที่บีโดนข่มขืน หรือแม้กระทั่งบูมที่ตอนนี้ก็เริ่มลดทิฐิต่อคนพี่ลงไปแล้ว

            มีแต่ชินนั่นแหละ ที่คอยย้ำว่าตัวเองผิด คอยโทษตัวเองอยู่แบบนี้ จนต้องทุกข์ทรมานกับมัน

            ‘ก๊อกๆ

            เสียงเคาะประตูดังขึ้นหน้าห้องปลุกคนที่กำลังหลับสนิทให้ตื่น ชินลืมตาขึ้นมองเจ้าของฝ่ามือที่เขากำลังกอบกุมเอาไว้ พอเห็นชินตื่น ฝันจึงค่อยๆ ดึงฝ่ามือออก ยื่นมือไปสัมผัสกลุ่มผมนุ่มนิ่มของเจ้าของห้องพลางขยี้อย่างมันเขี้ยว

            เดี๋ยวมานะ

            ขาเรียวยาวเดินตรงไปยังประตูห้องก่อนจะเปิดออก เผยให้เห็นใบหน้ายู่ยี่ของเจ้าหนูมาร์ชเมลโล่ว

            กาย

            “ผมขอคุยด้วยหน่อยได้มั้ยครับ

            ฝันพยักหน้า เปิดประตูให้กายเดินเข้ามาในห้องนอนของชิน และดูเหมือนจะเป็นครั้งแรกที่เจ้าตัวมาเหยียบห้องนี้อย่างที่เคยว่าเอาไว้ กายหันซ้ายหันขวา ทำตัวไม่ถูกว่าควรเดินไปตรงไหน พอสบตาเข้ากับคนพี่ที่มองมาเหมือนไม่พอใจ ก็รีบเดินมาหลบหลังฝัน

            มีอะไรชินทักทายน้องด้วยน้ำเสียงเรียบตึง ดูจะยังไม่หายงัวเงีย พอเห็นกายหลบหน้างุดๆ ฝันถึงต้องแปะมือลงบนไหล่ของคนน้องแล้วบีบให้คลายกังวล

            ไม่เป็นไร พี่เขาไม่ว่าอะไรหรอก

            “อือ

            กายขยับตัวออกห่างจากฝัน ทิ้งตัวนั่งลงปลายเตียงห่างจากชินพอสมควร

            ผมไม่รู้ว่าระหว่างพี่สามคนเกิดอะไรขึ้น แต่ผมไม่สบายใจเลย

            คำพูดของกายทำให้ชินเบือนหน้าหนี เจ้าตัวถอนหายใจเสียงหนัก

            ไม่มีอะไรหรอก

            “ไม่มีได้ยังไงอ่ะ ผมเองก็เป็นน้องพี่นะ เราสี่คนอยู่ด้วยกันมาตั้งนาน ทำไมถึงไม่ยอมให้ผมรับรู้อะไรบ้างกายบ่นเสียงงอแง

            มันก็จริงอย่างที่กายว่า ชินไม่อนุญาตให้กายรับรู้สิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างพี่ๆ ทั้งสามคน ทั้งที่น้องเองก็เป็นส่วนหนึ่งของบ้าน กายแทบจะอยู่ในทุกสถานการณ์ที่ทั้งสามคนทะเลาะกัน แต่ไม่เคยรู้เลยว่าทะเลาะเรื่องอะไร รู้เพียงแค่มีปัญหาระหว่างกันแค่นั้น

            ที่กูไม่อยากให้มึงรู้เพราะไม่อยากให้มึงเจ็บปวดเหมือนกู

            “ที่พี่ทำอยู่ตอนนี้ ผมก็ไม่สบายใจเหมือนกันนั่นแหละ

            ชินเงียบ ความเงียบส่งผลให้กายเริ่มที่จะไม่พอใจ เจ้าเด็กมาร์ชเมลโล่วส่งเสียงฟึดฟัดเล็กๆ

            พี่บอกว่าพี่บูมชกพี่ ไม่แม้แต่จะถามเหตุผลจากพี่ โอเคผมเข้าใจ ผมถึงได้หยุดคุยกับพี่บูม พี่บี เพื่อที่พี่จะได้สบายใจ แต่ผมก็ไม่เคยรู้สาเหตุว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ อะไรคือสาเหตุที่ทำให้พี่หมดไฟ ไม่อยากจะทำสิ่งที่พี่รัก จนกระทั่งพี่บูมโผล่มา พอได้คุยกับพี่บูม ผมถึงได้รู้ว่าที่พี่บูมชกพี่ เพราะพี่บูมเข้าใจว่าพี่ไม่อยากแข่ง จนละเลยหน้าที่

            ไม่มีใครคิดจะขัดกาย ชินยังคงนั่งนิ่งปล่อยให้น้องคนสนิทระบายออกมา ฝันเองก็ยืนพิงกำแพงฟังเงียบๆ สำหรับกายแล้วคงอึดอัดกว่าใครเพื่อน การเป็นคนกลางที่ไม่รู้อะไรเลย แถมยังต้องรับอารมณ์ของทั้งสองฝั่ง

            แต่พี่ชินไม่ใช่คนแบบนั้น พี่ชินไม่ใช่คนที่จะทิ้งความรับผิดชอบ อีกอย่างพี่กับพี่บีก็ไม่มีทางเป็นอย่างอื่นนอกจากพี่ชายกับน้องสาว แล้วเหตุผลมันคืออะไรล่ะ อะไรที่ทำให้พี่ต้องทิ้งความรับผิดชอบนั่นไป พี่บอกไม่ได้จริงๆ เหรอ

            ฝันบีบไหล่คนน้องเพื่อให้ใจเย็น ลำพังชินตอนนี้อาจจะรับอะไรไม่ไหว

            พี่บีโทรหาผมเมื่อเช้า

            เจ้าของบ้านเงยหน้าสบตากับคนน้องด้วยความตกใจ ชินปรี่เข้ามาหากาย มือสองข้างคว้าแขนของน้องเอาไว้พลางบีบมันลงไปเพื่อคาดคั้น

            โทรมาเหรอ แล้วตอนนี้บีอยู่ไหน

            ความร้อนรนของชินทำให้กายถึงกับถอนหายใจ เหนื่อยหน่ายกับความดื้อรั้นของคนเป็นพี่

            ผมจะบอกต่อเมื่อพี่บอก ว่าเกิดอะไรขึ้นวันนั้น

            กายใช้บีเป็นตัวประกันเพื่อง้างปากของชินให้พูด ตอนแรกก็ดูเหมือนจะไม่ยอมพูด แต่เพราะความเป็นห่วงน้องสาว ถึงได้ยอมปริปากออกมา

            “แน่ใจเหรอว่าอยากรู้

            “ครับ

            ชินมองหน้าฝันเล็กน้อยเหมือนขอความเห็น มันถึงเวลาแล้วล่ะที่จะต้องปล่อยให้คนอื่นจัดการบ้าง ตัวเองแบกไว้คนเดียวทั้งหมดไม่ได้หรอก ฝันพยักหน้าตอบเพื่อให้อีกฝ่ายพูดออกไป

            เมื่อสองปีที่แล้วที่พี่ไม่ได้ลงแข่ง เพราะว่าพี่ไปหาบี

            “ทำไมต้องไปหาพี่บี

            “บีโดนตำรวจจับเพราะนึกว่าไปขายตัว พี่เลยไปช่วย พอไปถึง ร่างกายบีฟกช้ำเหมือนโดนซ้อมมา พี่เลยพาบีไปโรงพยาบาล พี่กะว่าให้ทีอยู่ดูแลบีไปก่อน เพราะต้องรีบกลับไปแข่ง

            “แล้วทำไมพี่ถึงไม่ยอมกลับไปแข่งล่ะ

            “หมอออกมาบอกว่าบีโดนข่มขืน จับคนร้ายไม่ได้เพราะเหตุการณ์ชุลมุนช่วงที่ตำรวจเข้ามาจับพวกผีน้อย บริเวณนั้นก็ไม่มีกล้องวงจรปิด

            กายนิ่งไป ไม่ได้มีท่าทีกระโตกกระตาก ดูเหมือนไม่ได้ตกใจกับสิ่งที่ชินพูดออกมาแม้แต่นิด

            เนี่ย แค่พูดออกมามันยากนักหรือไง

            “หมายความว่ายังไงชินเงยหน้ามองน้องชายคนสนิทด้วยความไม่เข้าใจ

            พี่บีบอกผมหมดแล้ว ว่าเกิดอะไรขึ้น

            “ตอนไหน

            “เมื่อไม่กี่วันก่อน

            พี่น้องสบตากันพักหนึ่ง ก่อนจะโผเข้ากอดกันกลมเป็นลูกบอล

            พี่ขอโทษ ขอโทษที่ปกป้องบีไม่ได้ ขอโทษที่ไม่ได้ลงแข่งวันนั้น ทำให้บูมเสียโอกาส

            “พี่ชิน พี่ไม่ต้องมาขอโทษอะไรเลย พี่อ่ะคิดมาก ไม่มีใครโทษพี่เลยนะ ไม่ว่าจะพี่บีหรือพี่บูม พี่บูมเองก็ไม่ได้โกรธอะไรพี่แล้ว คงแค่น้อยใจว่าทำไมพี่ชินไม่บอกอะไรพี่บูมบ้าง ทำไมต้องปล่อยให้คนพวกนั้นมาพูดจาไม่ดีใส่พี่ ทำไมไม่แก้ตัวอะไรออกไปทั้งที่เมื่อก่อนพี่ไม่เคยยอมใครง่ายๆ แบบนี้

            “บูมรู้เรื่องบีแล้วเหรอ

            “ยัง พี่บูมยังไม่รู้ กับพี่บูม พี่ต้องเป็นคนพูดเอง

            “งั้นเหรอ

            กายตบหลังคนพี่สองสามครั้งพลางดันตัวชินออกแล้วทำหน้าโกรธใส่ โถ่พี่ พี่แบกรับคนเดียวไม่ไหวหรอก ถึงพี่จะเป็นพี่ใหญ่ของบ้าน แต่บางเรื่องก็ต้องให้น้องๆ ช่วยนะ ที่ผมมองอยู่ห่างๆ ไม่กล้าเข้ามา ก็เพราะมีพี่ฝันคอยอยู่ข้างพี่ พี่ไม่รู้หรอกว่าตัวเองต้องพึ่งพาพี่ฝันมากแค่ไหน

            คนที่ยืนฟังอยู่เงียบๆ เกาแก้มแก้เขิน บ้า กายก็พูดเกินไปน่า

            “ผมอ่ะ อยากให้พี่พูดนะ ผมรอให้พี่ปรึกษาผมตลอด แต่พี่ก็ไม่ทำ เนี่ย ผมน้อยใจด้วยที่พี่ไปปรึกษาพี่ฝันคนเดียวทั้งฝันและชินถึงกับสะดุ้งไปคนละทาง ฝันส่งยิ้มแห้งให้กับคนน้อง มันก็ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่อยากพูดออกไป แต่อะไรหลายอย่างมันทำให้พูดออกไปไม่ได้มากกว่า ยิ่งเป็นเรื่องละเอียดอ่อนที่เกี่ยวกับผู้หญิงคนหนึ่งแล้ว ยิ่งพูดไม่ได้เข้าไปใหญ่

นิสัยฝันเองก็ไม่ต่างจากชินเท่าไรนักหรอก ทุกวันนี้ก็ยังอมพะนำเรื่องอาการเจ็บมือไม่ยอมบอกใคร เพราะคิดว่ามันไม่ใช่สิ่งที่ควรพูดออกไปเท่าไรนัก

เรียกว่าอะไรนะ เก่งแต่เรื่องคนอื่น เรื่องตัวเองยังเอาตัวไม่รอด ประมาณนั้นล่ะมั้ง

เฮ้อ พวกพี่นี่จริงๆ เลย พี่ดูพี่ฝันก่อน ตัวก็ไม่ได้ต่างจากผมมาก แถมยังมีเรื่องที่ต้องคิด กลายเป็นว่าคนเจ็บแบกกันและกัน ถ้าพี่ทั้งสองคนล้มพร้อมกัน คราวนี้แหละฉิบหายแน่

            “กาย พูดจาไม่เพราะ

            “ตอนอยู่กับเพื่อน ผมหยาบได้มากกว่านี้อีก

            “กายชินคำรามเสียงต่ำ

            “ผมดีใจนะ ที่พี่ยอมบอกผมริมฝีปากของเด็กมาร์ชเมลโล่วคลี่ยิ้มออกมา ส่องแสงสว่างเจิดจ้าโดยไม่ต้องเปิดไฟห้องเลย ขอบคุณพี่ฝันด้วย ที่คอยอยู่ข้างพี่ชินมาตลอด

            “อื้อ

            “แต่ตอนนี้ไม่ต้องแบกกันและกันลำพังแล้วนะ ปล่อยๆ บ้างเหอะ หลังจะหักแล้วมั้ง

            บรรยากาศอึดอัดภายในห้องคลายตัวลงอย่างรวดเร็วเพียงเพราะแค่ชินเอ่ยปากพูดอะไรออกมาบ้าง สีหน้าของเจ้าหมาชิบะดูดีขึ้นนิดหน่อยตอนที่ได้ระบายอะไรออกไป

            ไม่ต้องเก็บงำความลับอะไรไว้คนเดียวอีกต่อไปแล้ว ดีจังเลยเนอะ

            อ้อ ส่วนเรื่องพี่บี เห็นพี่บีบอกว่าจะไปรอที่ร้านกาแฟร้านประจำตอนสิบโมง แล้วก็บอกให้พี่ชินไปคนเดียวด้วย

            “พาฝันไปด้วยไม่ได้เหรอชินถามเสียงอ้อนเหมือนไม่อยากจะไปคนเดียว กายรีบเบะปากใส่

            ดูดิพี่ฝัน ติดพี่แล้วนั่นอ่ะ

            “บ้า ติดเติดอะไรฝันรีบบอกปัด

            พี่อยากพาพี่ฝันไปด้วยก็แล้วแต่พี่ แต่อย่าให้พี่บีรู้แล้วกัน

            “ทำไมเหรอ บีไม่ชอบหน้าพี่เหรอดื้อตาใสถามออกมาอย่างเที่ยงตรง

            เปล่าครับ พี่บีชมพี่ฝันน่ารักบ่อยจะตาย ก็แค่ ผมคิดว่าพี่บีน่าจะชอบพี่ชิน

ว่าแล้ว ฝันเคยดูคนผิดซะที่ไหน ถึงบูมจะบอกว่าบีชอบชินในฐานะแฟนคลับ แต่สายตาของบี มันคล้ายกับสายตาของฝันตอนมองชินมากเหลือเกิน

รู้ได้ยังไงชินมองคนน้องด้วยความแปลกใจ เดี๋ยวนี้เก่งเรื่องความรักขึ้นมาแล้วเหรอ

โถ่พี่ เผินๆ พี่บีอาจจะปลื้มพี่ในฐานะแฟนคลับ แต่คงมีชอบเล็กๆ ผสมอยู่บ้างอ่ะ ผมดูออก

ว่าแต่ มึงรู้เหรอว่ากูกับฝัน...ชินถามน้องชายคนสนิทตรงหน้า จะว่าไปเราสองคนก็ไม่ได้เอ่ยปากบอกใครออกไปว่าเริ่มคบหาดูใจกัน แต่ดูเหมือนทั้งบ้านจะรับรู้ แม้กระทั่งไอ้น้องปอนด์ที่วันๆ สนใจแต่เกมโทรศัพท์ เดอะทอยส์และของกิน ก็ยังรับรู้ได้ว่าฝันมีซัมติงกับชิน

รู้สิ ก็เวลาพี่สองคนอยู่ด้วยกัน หน้าแดงหูแดงใส่กันบ่อยจะตาย เหมือนมีออร่าสีชมพูฟุ้งออกมะ…”

            “ถ้าอย่างนั้นผมไปเตรียมตัวนะ คุณก็อาบน้ำแปรงฟันซะ

            ฝันรีบดึงเจ้าเด็กมาร์ชเมลโล่วออกไปจากห้องนอนของชินด้วยความรวดเร็ว เขายืนคร่อมร่างของกายเอาไว้ตรงบานประตูที่ถูกปิดสนิท จ้องมองหน้าคนน้องด้วยแววตาคาดโทษ ส่วนกายก็ได้แต่ยิ้มหวานออกมาจนตาเกือบปิด เห็นเงียบๆ แสบใช่เล่นเลยไอ้เด็กคนนี้

            “ยังใช้คุณกับผมอยู่อีกเหรอครับกายแซว ฝันรีบบึนปากใส่

ใช้อยู่ ก็สบายใจดี ไม่ได้รู้สึกห่างเหินอะไร

ดีแล้วล่ะครับ

คนดื้อถอนหายใจ บอกตามตรงถ้าไม่ได้กาย ฝันเองก็คงจนปัญญาที่จะทำให้ผู้ชายคนนั้นปล่อยวางสิ่งที่แบกรับเอาไว้ ชินแคร์ทุกคนรอบตัว แคร์ทุกคำพูด เก็บทุกอย่างมาไว้กับตัวแบบนั้น ฝันกังวลว่าวันหนึ่งมันจะระเบิดตู้มออกมา ทั้งนี้ทั้งนั้น ต้องขอบคุณกายที่เข้ามาคุยกับชิน ช่วยคุยให้ชินเปิดใจพูดให้คนรอบตัวรับรู้บ้าง ฝันไม่อยากให้ผู้ชายคนนั้นแบกทุกอย่างไว้คนเดียว สองปีที่ผ่านมามันมากเกินพอแล้ว

            “ขอบคุณนะ ที่พูดให้ชินรู้สึกตัว

            กายส่ายหน้าเบาๆ ไม่เป็นไรเลยพี่ พี่ชินแกเป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ชอบเก็บอะไรไว้คนเดียวในใจเพราะไม่อยากให้คนอื่นรู้สึกแย่ไปด้วย พอเก็บนานๆ เข้า มันก็อึดอัด

            “พี่เองก็ทำได้แค่ปลอบแหละ แต่จะไปบังคับให้พูดก็คงทำไม่ได้

            “ผมเองกว่าจะทำให้พี่ชินพูด ก็สองปีเข้าไปแล้วนะพี่ฝัน

ดื้อเงียบเหมือนกันแฮะ

คงเพราะอยู่คนเดียวมาตลอดมั้งครับ พอมีเพื่อนก็มีแต่พวกเด็กๆ อย่างพวกผม เลยออกแนวอยากจะปกป้อง ทำตัวเป็นผู้ใหญ่ มากกว่าเอาเรื่องปวดหัวมาให้

จริงๆ เลย เป็นผู้ใหญ่แล้วอ่อนแอไม่ได้หรือไง

นั่นสิ อ้อ เรื่องน้อยใจอ่ะ ผมล้อเล่นนะ ผมดีใจที่พี่ชินหาใครสักคนที่คุยด้วยได้ อาจจะเป็นเพราะพี่ฝันเพิ่งเข้ามา แถมยังอายุเท่าพี่ชิน พี่ชินก็เลยกล้าพูด เหมือนมีเพื่อนคุยมั้งครับ กับน้องกับนุ่งไม่เคยจะบอกหรอก

            เป็นเรื่องจริงที่เรามักจะกล้าพูดเรื่องราวต่างๆ กับคนแปลกหน้า เพราะไม่คาดหวังว่าเขาต้องมารู้สึกอะไรมากเกินกว่าการนั่งรับฟัง

            ตอนแรกฝันก็รู้สึกแบบนั้นกับชิน เพราะยังรู้จักกันผิวเผิน ถึงได้กล้าพูดกล้าคุยเรื่องครอบครัวของตัวเองที่อมพะนำมาได้ตั้งนาน แต่พอสนิทกันมากขึ้น เวลาจะพูดอะไรออกไป ก็มักจะคิดถึงความรู้สึกของคนฟังเสมอ กลัวเขาจะเจ็บปวดกับเรื่องราวของเรา ชินเองก็คงจะคิดแบบนี้ เลยไม่ยอมเล่าเรื่องราวอะไรให้เด็กๆ ฟัง

            ที่เล่าให้ฝันฟัง ก็คงจะเป็นกรณียกเว้น ข้อหนึ่งอายุเท่ากัน ข้อสองเพิ่งรู้จักกัน และข้อสาม เป็นคนที่อยากร่วมแชร์ความทุกข์ความสุขเรื่องราวต่างๆ ในชีวิตด้วยกัน

พี่ก็ดีใจเหมือนกันที่ชินยอมเปิดใจ

แล้วพี่ทั้งสองคนเป็นแฟนกันหรือยังครับ

            “กายยฝันร้องโอดครวญอย่างทรมาน ทำไมมาถามเอาตอนนี้เล่า

            “ก็แค่อยากรู้เฉยๆ นี่นา ไม่เห็นต้องเขินเลย

            ริมฝีปากสีสวยพ่นลมหายใจออกมาเล็กน้อยเพื่อระบายความร้อนที่ก่อตัวขึ้น ยังไม่ได้เป็น

            “รีบๆ เป็นนะ

            “ทำไม

            “ถ้าพี่ชินกลับมาแคสเกมได้ล่ะก็ พี่จะมีคู่แข่งเพิ่มประมาณสี่ล้านคนได้

            “แฟนคลับสี่ล้านคนอยากได้ชินเป็นแฟนหมดเลยเหรอฝันบ่นอุบ

            ก็ไม่รู้สินะ แต่ถ้าช้าวันนี้อดกินเบคอนทอดแน่นอน

            เฮ้ย

            กายมุดแขนฝันก่อนจะวิ่งหนีลงไปชั้นล่าง กลิ่นหอมของเบคอนทอดลอยขึ้นมายังชั้นสอง ให้ความรู้สึกเหมือนวันแรกที่เจอชินกำลังทำอาหารอยู่ที่ห้องครัว

            ถึงเวลาจะผ่านมาไม่นานเท่าไร แต่รู้สึกผูกพันกับบ้านหลังนี้เข้าให้แล้ว

            ฝันรู้สึกว่าตัวเองตัดสินใจถูกที่มาซ้อมแข่งที่บ้านหลังนี้ การมาอยู่ที่นี่ ทำให้เขาสงบลงกว่าแต่ก่อนเยอะ ไม่รู้เป็นเพราะบรรยากาศบ้านที่โล่งโปร่งสบาย หรือเป็นเพราะคนในบ้านที่เป็นเหมือนครอบครัว เขาไม่ค่อยนอนฝันร้ายเหมือนอย่างเคย แถมยังไม่ต้องคอยเปิดคลิปแคสเกมของชินเป็นยานอนหลับ เพราะมีเจ้าของเสียงที่เป็นความสบายใจคอยใช้น้ำเสียงทุ้มเรียกชื่อทุกวี่ทุกวัน

            สบายใจจังเลยแฮะ

            ว่าแล้วก็ไปอาบน้ำกินเบคอนทอดดีกว่า~

 

            ***

            “ปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะ

            ฝันยื้อยุดฉุดกระชากกับเจ้าของดวงตาเรียวดุตรงหน้า พ่อนักแคสเกมตัวแสบไม่ยอมให้ฝันใส่แว่นกันแดดสีดำเพราะจะยิ่งดูน่าสงสัยมากเข้าไปอีก

            ถอดออก นับหนึ่งถึงสาม

            “ไม่คนหัวดื้อแลบลิ้นเป็นเชิงท้าทาย ก่อนจะกอดตัวเองไว้ใต้เสื้อฮู้ดสีเทาตัวใหญ่แล้วรีบหันหลังใส่ชิน

            ทั้งสองคนอยู่ในร้านกาแฟเจ้าโปรดของฝัน และเป็นร้านกาแฟเจ้าประจำที่ชินชอบมาใช้เวลาส่วนตัวกับบรรดาน้องๆ ฝันและชินนั่งโต๊ะคนละตัว นั่งหันหลังชนกัน ชินสวมชุดสบายๆ เฉกเช่นทุกวัน เสื้อยืดตัวหลวมสีเทา กางเกงวอร์มขายาวสีดำแบบง่ายๆ และรองเท้าผ้าใบ ต่างจากฝันที่แต่งตัวมาเป็นสปายสายลับ เจ้าตัวสวมเสื้อยืดตัวหลวมสีขาว สวมทับด้วยฮู้ดตัวใหญ่สีเทา กางเกงขาสั้นสีดำ และรองเท้าผ้าใบเหยียบส้น แถมยังไม่วายใส่มาส์กปิดหน้าสีดำ รวมไปถึงแว่นกันแดดที่ยื้อแย่งกับชินอยู่เมื่อกี้

            ถอดออกเดี๋ยวนี้ นี่เป็นคำสั่ง

            “เดี๋ยวก็โดนจับได้หรอก

            “คุณแต่งตัวแบบนี้ โดนจับได้ง่ายกว่าอีก ใครเขาใส่แว่นดำเข้าร้านกาแฟที่ปิดม่านมืด

            “ไม่

            “ฝัน

            “โดนมองว่าแปลกก็ดีกว่าโดนบีจับได้ก็แล้วกัน อยากโดนจับได้หรือไง

            “ไม่ แต่เราทั้งคู่จะซวยกันหมด ถ้าคุณยังไม่ยอมถอดแว่นดำนั่นออก บอกให้ถอดออกเดี๋ยวนี้ ถ้าคุณยังดื้อ กลับบ้านไปจะลงโทษคุณจริงๆ นะ

            “โนเวย์

            “ฝัน

            “ไม่!”

            “เธอครับ

            ‘ปัง!’

            เหมือนโดนกระสุน AWM เจาะทะลุหัวใจไปเมื่อครู่ ปืนสไนเปอร์ที่มีดาเมจแรงที่สุดในเกม ทำดาเมจใส่หัวใจของเขาจนล้มแบบไม่ต้องชุบ ใครให้เรียกแบบนี้กัน ไอ้เจ้าหมาโง่!

            หัวใจของฝันกระโดดกระเด้งไม่เป็นทิศเป็นทาง เขารีบซุกหน้ากับแขนของตัวเองเพื่อซ่อนความร้อนผะผ่าวที่พรั่งพรูขึ้นมาเป็นสาย จะมาเขินตอนนี้ไม่ได้ กำลังหน้าสิ่วหน้าขวานแท้ๆ

พี่ชิน

โชคดีที่บีทักขึ้นมาก่อน ฝันเลยได้โอกาสซุกตัวไปกับเสื้อฮู้ดตัวใหญ่ คนหัวดื้อไถลตัวลงไปจากเก้าอี้โซฟาเล็กน้อย ทำทีเป็นว่ากำลังนอนหลับอยู่

ไงเรา

บีคลี่ยิ้มจางๆ ก่อนจะวางแก้วกาแฟที่ซื้อมาด้วยลงบนโต๊ะ สายตาของหญิงสาวมองแก้วกาแฟของพี่ชายที่เธอเคารพรักตรงหน้า

อเมริกาโน่เย็นอีกแล้วเหรอ

ก็รู้ว่าพี่ชอบกินกาแฟ

พี่ก็ชอบทุกอย่างที่เป็นกาแฟนั่นแหละ แล้วก็ สตอเบอร์ชีสเค้กปั่นพี่ก็ชอบ

บทสนทนาเริ่มต้นแบบง่ายๆ เหมือนคู่ชายหญิงที่เริ่มออกเดท หากแต่นี่ไม่ใช่การออกเดท มันคือการเคลียร์ปัญหาที่อึดอัดใจ ปัญหาที่เรื้อรังมาสองปี กำลังจะถูกคลี่คลายลงเร็วๆ นี้ และนี่คือสาเหตุที่ว่าทำไมฝันถึงมาอยู่ที่นี่

เพราะถ้าเหตุการณ์เรื้อรังไม่คลี่คลายลง ชินจะเจ็บปวดมากขึ้นอีก และในเวลานี้คนคนเดียวที่สามารถปลอบโยนผู้ชายหัวแข็งคนนี้ได้ ก็มีเพียงแค่ฝันเท่านั้น

เก่งเรื่องชาวบ้านกว่าใครก็ไนท์แมร์นี่แหละ สุดเท่ไปเลยครับคนคนนี้ เรื่องตัวเองนี่อย่างอ่อนหัดเลย

ความเงียบก่อตัวขึ้นระหว่างคนสองคน ก่อนทั้งคู่จะโพล่งออกมาในเวลาไล่เลี่ยกัน

เราขอโทษ / พี่ขอโทษ

เสียงหัวเราะใสๆ ดังขึ้นจากลำคอของเด็กสาว เธอขยับนิ้วลงบนแก้วกาแฟไปมาด้วยความประหม่า

ให้เราพูดก่อน แล้วหลังจากนั้นพี่ค่อยตัดสินใจ ว่ายังอยากจะขอโทษเราอยู่มั้ยดีกว่า

บี…”

นะ แค่นี้เราก็รู้สึกผิดต่อพี่มากแล้ว

ชินเงียบไป ปล่อยให้เจ้าของน้ำเสียงสดใสเป็นคนพูดแทน

เราขอโทษ เมื่อวานเราไม่ได้อยากให้เป็นแบบนั้น แต่เราไม่อยากเป็นภาระให้พี่อีกแล้ว

ไม่เลย ไม่ได้เป็นภาระ

เรารู้ว่าพี่ต้องพูดแบบนี้ พี่ดูแลทั้งเราและพี่บูมดีมาตลอด เพราะแบบนั้นมันทำให้เราและพี่บูมอยากดูแลตัวเองให้ได้ จะได้ไม่ต้องเป็นภาระของพี่ อ่า ไม่สิ พี่ไม่ชอบคำว่าภาระนี่เนอะ

อือ

เอาเป็น จะได้ทำให้พี่ภูมิใจ ว่าในที่สุดเด็กสองคนที่พี่รัก ก็สามารถดูแลตัวเองได้

คำพูดของบีทำให้ฝันหวนนึกถึงเรื่องราวระหว่างตัวเขากับพี่ชายขึ้นมา ฝันเองก็ไม่เคยคิดอยากจะเป็นภาระของพี่เฟิร์สเลยแม้แต่นิด ไม่อยากให้เฟิร์สคิดว่าการที่เฟิร์สต้องทำงาน เพราะต้องเอาเงินมาเลี้ยงฝัน ดูแลฝัน ทั้งที่ฝันดูแลตัวเองได้ และพี่เฟิร์สควรจะได้ใช้ชีวิตของตัวเองให้เต็มที่

แต่พอคิดในแง่ของพี่ชายอย่างชินหรือพี่เฟิร์ส ฝันก็พอเข้าใจ ว่าในฐานะพี่ชายก็คงอยากดูแลน้องให้ดีที่สุด

เรากับพี่บูมพยายามอย่างมากเลยที่จะก้าวต่อไปข้างหน้า เพราะแบบนั้นพี่บูมเลยรับปากเข้าร่วมทีมเลเจนด์เมื่อหลายปีก่อน จนกระทั่งมาเจอเหตุการณ์เมื่อสองปีที่แล้ว

บี ไม่ต้องพูดเรื่องนั้นก็ได้

เราไม่เป็นไร เราโอเคขึ้นมากแล้วล่ะ มันไม่ได้เป็นฝันร้ายเหมือนตอนแรกๆ แล้ว อีกอย่างเราหาหมอตลอด เราเข้มแข็งขึ้นมาก ที่พี่เห็นว่าเราไม่ยอมปล่อยพี่ คงเป็นเพราะเรารู้สึกปลอดภัยเวลาอยู่ใกล้พี่

แล้วไม่อยากอยู่ใกล้พี่แล้วเหรอ พี่ทำอะไรให้ไม่สบายใจหรือเปล่า

เปล่า มันไม่ใช่ว่าเราไม่อยากอยู่ใกล้พี่ พี่ยังคงเป็นพี่ชายที่เรารักและเคารพเสมอ แต่เราจะปล่อยพี่แล้ว พี่ไม่ต้องช่วยเราปิดบังมันอีกต่อไปแล้ว พี่ไม่ต้องรู้สึกผิดกับเรา ไม่ต้องรู้สึกแย่ที่ปกป้องเราไม่ได้ มันไม่ใช่ความผิดของพี่เลยที่ไม่รับโทรศัพท์เราในครั้งแรก มันเป็นความผิดของเราเอง ที่ปล่อยตัวเองให้เมาไม่รู้เรื่อง

มันก็ไม่ใช่ความผิดของบีเหมือนกัน ต่อให้เมาไม่รู้เรื่อง ผู้ชายหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์ทำแบบนั้น

ทั้งสองคนเงียบไปจนฝันรู้สึกใจไม่ดี การขุดอดีตที่เลวร้ายขึ้นมาพูด เหมือนยิ่งทำให้ทั้งสองคนเจ็บปวดมากขึ้นอีก แต่ถ้าไม่จัดการเคลียร์ให้จบไป มันก็จะยิ่งพอกเป็นดินพอกหางหมูไม่จบไม่สิ้น

ใช่ มันไม่ใช่ความผิดของเรา มันคือความผิดของสารเลวนั่น เพราะฉะนั้น พี่เลิกโทษตัวเองสักทีนะ พี่รู้มั้ยตอนเราเห็นพี่เศร้า ตอนเราเห็นพี่นั่งเหม่ออยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์เป็นชั่วโมงๆ ทั้งที่พี่เคยเต็มไปด้วยความสุข มันทรมานมากแค่ไหน ตอนที่เราเห็นพี่ทำท่าจะลบชาแนลที่พี่สร้างขึ้นมาด้วยตัวเอง มันบีบหัวใจเรามากเลยนะ

น้ำเสียงสะอึกสะอื้นของบีทำเอาใจฝันหล่นไปอยู่ตาตุ่ม ฝันได้ยินเสียงสูดน้ำมูกของน้อง แม้จะไม่เห็นภาพ แต่ก็รับรู้ได้ว่าคงจะร้องไห้งอแงอยู่แน่

เราไม่อยากให้พี่ต้องมาทุกข์กับเราและพี่บูม เราอยากเห็นพี่กลับไปเล่นเกมที่พี่รัก เราอยากได้ยินเสียงพี่หัวเราะมีความสุขอีกครั้ง

ขอโทษนะ

พี่ไม่ต้องมาขอโทษอะไรเราเลย ถ้าพี่อยากขอโทษ ทำตัวเองให้มีความสุขเถอะนะ ปล่อยเราได้แล้ว ปล่อยพี่บูมได้แล้ว เดี๋ยวทุกอย่างมันก็จะดีขึ้นเองนะคะ

ครับ ขอโทษนะ

พี่ชิน หยุดขอโทษสักที

ทุกอย่างเหมือนจะเป็นไปด้วยดี ทำเอาฝันโล่งใจ คนที่นอนเกร็งตัวอยู่เมื่อกี้เริ่มขยับท่าสบายๆ หยิบแก้วชามะนาวขึ้นมาจิบแก้กระหาย เพราะลุ้นจนคอแห้งไปหมด

ส่วนเรื่องพี่บูม ไว้รอวันที่เราพร้อม เราจะอธิบายให้พี่บูมเข้าใจเอง ตอนนี้คงไม่ใช่เวลา ยิ่งเพิ่งทะเลาะกับทีมมาหมาดๆ แต่พี่ไม่ต้องห่วงนะว่าพี่บูมจะเกลียดพี่ พี่บูมยังไม่รู้เรื่องราวก็เลยพูดไปมั่วซั่ว ไอ้พี่ชายโง่เง่าคนนั้นไม่เคยเกลียดพี่ได้ลงหรอก ก็แค่ชอบขุดนู่นขุดนี่มาแซะตามประสา เราไม่ค่อยชอบเท่าไรเพราะมันน่ารำคาญอ่ะ

นิสัยบูมก็ขี้แซะมาแต่ไหนแต่ไรอยู่แล้ว

ก็ได้นิสัยคนแถวนี้มานั่นแหละ

บ้า พี่ไม่เคย

แหม พี่นี่ตัวขี้แซะเลย เรามีหลักฐานนะ

เดี๋ยวๆ

เสียงหัวเราะสดใสดังขึ้นพร้อมกับเสียงสูดน้ำมูก หัวเราะกันได้สักทีนะพี่น้องคู่นี้

พี่ต้องเห็นภาพที่พี่บูมสมัครแอคหลุมทวิตเตอร์เข้าไปต่อปากต่อคำกับพวกปากปีจอที่ว่าว่าพี่ไร้ความรับผิดชอบ มันตลกเป็นบ้าเลย

ฝันเผลอหลุดขำ บูมเนี่ยนะสมัครแอคหลุมไปด่าแอนตี้ชิบะบอย ก็เป็นความคิดที่ดีเหมือนกันนะ สงสัยฝันต้องเริ่มรวบรวมแอคหลุมแล้วไปไฝว้กับพวกปากไม่ดีสักตั้งสองตั้ง ในฐานะแฟนนัมเบอร์วันของชิบะบอยเป็นไง

ว่าเข้าไปนั่น ขืนทำ ได้โดนชินบ้องหูแตกตายก่อนแน่

พอได้ยินแบบนี้ พี่โอเคขึ้นบ้างมั้ย

อืมตอนแรกพี่คิดว่ามันจะเจ็บซะอีก

เจ็บเหรอ?”

ใช่ พี่โทษตัวเองมาตลอดว่าเป็นสาเหตุให้บีกับบูมต้องเจอเรื่องร้ายๆ เพราะแบบนั้นจึงอยากจะรับผิดชอบ แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไง

เลยเลิกเล่นเกม เพราะไม่อยากให้เรารู้สึกแย่ ถ้าพี่ยังนั่งหัวเราะได้น่ะเหรอคะ

อืม

แล้วตอนนี้ พี่รู้สึกยังไงเหรอ

โล่งใจ ดีใจที่พวกเราไม่เกลียดพี่ ยิ่งพอได้ยินว่าเราสองคนอยากจะทำให้พี่ภูมิใจ โดยการดูแลตัวเองให้ได้ มันกลับรู้สึกมีความสุข ประมาณว่า โตขึ้นอีกแล้วสินะเจ้าเด็กพวกนี้

ใช่มั้ยล่ะคะ แม่นกยังไงก็ต้องอยากเห็นลูกนกบินได้ด้วยปีกของตัวเองอยู่แล้ว

ฮ๊า~ ฝันอยากจะทำอะไรสักอย่างแต่ก็ไม่รู้ว่าอยากทำอะไร พอเรื่องคลี่คลายลง ตัวก็เบาหวิวเป็นบ้า ชินเองก็คงรู้สึกไม่ต่างกัน แบกทุกอย่างไว้บนไหล่มาสองปี ในที่สุดก็ปลดมันออกไปได้สักที

แล้วหลังจากนี้ เลิกยอมคนได้แล้วนะคะ

หืม

ที่เขาพูดกันว่าพี่ไปเที่ยวกับเราจนเสียการเสียงานอ่ะ ตอบโต้ไปบ้างนะ หรือถ้าไม่อยากตอบโต้ ก็กลับมาทำตัวเองให้มีความสุขสักที ปล่อยให้บีกับคนอื่นจัดการเรื่องข่าวลือเสียหายพวกนั้นแทน

หมายถึง

พี่จำพี่ตองเอได้มั้ย

ฝันคิ้วกระตุก ได้ยินชื่อนี้ทีไร หัวมันร้อนรุ่มเป็นไฟทุกที

อือ จำได้

บีเพิ่งได้คุยกับเขา เพราะเขาเล่นเกมกับพี่บอส เห็นเขาบอกว่าเขารู้สึกผิดที่พูดกับพี่ออกไปแบบนั้น

พี่ไม่สนใจอะไรหรอก ใครจะพูดก็พูดไป

ถ้าไม่สนใจ พี่จะมานั่งคิดมากแบบนี้เหรอ อีกอย่างบีเล่าเรื่องของตัวเองให้พี่ตองฟังแล้ว พี่ตองก็เข้าใจดีและจะมาขอโทษ เรื่องที่พูดจาไม่ดีกับพี่

เล่าเรื่องตัวเอง?”

ค่ะ เรื่องโดนข่มขืนนั่นแหละ พี่ไม่ต้องห่วงนะ เราบอกแล้วว่าเราเข้มแข็งขึ้น ที่เราเข้มแข็งก็เพราะมีพี่ มีพี่บูม มีกาย มีพี่บอส ทุกๆ คนคอยปลอบ คอยดูแลมาตลอด ถึงเราจะกลัวอยู่บ้าง แต่เรามั่นใจว่าพวกพี่ต้องปกป้องเราได้แน่

            เด็กคนนั้นคงจะพูดเพื่อให้ชินสบายใจ แต่ความจริงแล้ว ฝันร้ายไม่เคยจางหายไป นั่นเป็นสิ่งที่บีต้องอยู่กับมันไปตลอดชีวิต ไม่ต่างอะไรจากฝันและมือซ้ายที่ยังคงทำให้หวนคิดถึงช่วงเวลาที่แม่ล้มลงต่อหน้า          

            มนุษย์บางคนนั้นแสนชั่วร้าย พวกเขามอบฝันร้ายให้กับคนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ แล้วปล่อยให้ผู้คนเหล่านั้นทนทุกข์อยู่กับมัน หลังจากนั้นก็ยังสามารถลอยหน้าลอยตาเสวยสุขอยู่บนโลกใบนี้ได้ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

            ส่วนเหยื่อก็ต้องก้าวเดินต่อไปให้ได้ ไม่อย่างนั้นคงได้ถูกนรกบนดินกลืนกินทั้งเป็น

            แล้วตอนนี้ไปอยู่กับใคร แยกกับทีมเลเจนด์ก็ต้องออกจากบ้านสิ จะมาอยู่บ้านพี่ก่อนมั้ย

            “ไม่แล้วล่ะ ขืนเรากลับไปอยู่ พี่ก็ไม่ยอมปล่อยเราสักที ตอนนี้อยู่กับพี่บอสค่ะ

            “ถ้าพี่บอสก็พอไว้ใจได้

            “พี่คงไม่เลิกห่วงเราง่ายๆ ใช่มั้ยเนี่ย

            “จะเลิกห่วงได้ไง ก็น้องสาวคนหนึ่ง

            “น่ารักจังเลยน๊า แต่สงสัยจะรักไม่ได้แล้ว

            “หือ

            “ใช่มั้ยคะ พี่ฝัน

            ‘ตึง

            คนที่กำลังนอนแผ่พุงสบายใจอยู่บนโซฟากระเด้งลุกขึ้นมานั่งตัวตรงจนขาเผลอกระแทกเข้ากับโต๊ะตัวเล็ก ฝันก้มหน้าร้องโอดโอยอยู่ในใจ เจ้าตัวไอกระแอมแก้เก้อ

บ้า บีอ่ะจำผิด ฝันเฝินอะไร ฝันอยู่บ้าน ไม่ได้มาด้วย

            ฝันไหนชินยังคงทำเนียนต่อไป สาวน้อยชี้นิ้วไปยังคนที่นั่งห่อตัวอยู่ด้านหลัง

            หลังพี่ชินไง

            ตายโหง โดนจับได้เฉย ไม่สิ อย่ากระโตกกระตากไป ฝันยังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติง ภาวนาในใจขอให้บีจำคนผิด ถ้าใจเราไม่ใช่ มันก็ไม่ใช่ กลั้นหายใจไว้ จะได้ดูไม่ออก

            รู้เหรอพ่อนักแคสเกมถามผู้หญิงตัวเล็ก เธอหัวเราะเหมือนไม่มีเรื่องอะไรน่ากังวล

            ค่ะ ดูจากสีผมและท่าทางก็พอจะดูออก อีกอย่างถ้าพี่ไม่ทันสังเกต พี่ฝันแกมีขี้แมลงวันอยู่ตรงหลังใบหูซ้ายสองจุดน่ะค่ะ คงไม่น่าบังเอิญหรอกเนอะ

            มือเรียวที่สวมถุงมือสีดำรีบยกขึ้นปิดหลังใบหูตัวเอง ชินรีบหันขวับไปมองคนที่นั่งตัวแข็งอยู่ด้านหลังเขา ก่อนจะพยายามดึงมือของอีกคนออก หลังใบหูซ้ายของฝันมีขี้แมลงวันสองจุดอย่างที่บีว่าไว้ ยิ่งตัดผมมายิ่งมองเห็นได้ชัด ชินไม่เคยสังเกตมันมาก่อนเลยสักครั้ง นิ้วเรียวแตะลงบนจุดสองจุดที่เรียงตัวกันพอดิบพอดีนั่น ทำเอาเจ้าของร่างต้องยกมือฟาดดังเพี๊ยะ ฝันซุบซิบกับชินเสียงแผ่ว

            ทำบ้าอะไรเนี่ย

            “ทำไมบีรู้แต่ผมไม่รู้ว่าคุณมีสองจุดอยู่ตรงนี้

            “แล้วหันมาคุยทำไม เดี๋ยวก็รู้หมดว่าเป็นผม

            “รู้หมดแล้ว ไม่ต้องแอบหรอกพี่ฝันเสียงใสเอ่ยทักทายฝัน จนในที่สุดเจ้าตัวต้องยอมแพ้ ฝันหันไปยิ้มแห้งให้กับสาวน้อยคนเก่ง

            ไง บี

            “มานั่งตรงนี้สิ

            “ไม่ดีกว่า

            “มาเถอะ ไหนๆ ก็มาแล้ว ไม่ต้องแอบหรอก เราไม่ได้โกรธอะไร

            ระหว่างเคลื่อนเก้าอี้โซฟาตัวเล็กไปนั่งข้างชิน ฝันไม่ลืมกระทุ้งศอกเข้าสีข้างของอีกฝ่ายที่ไม่คิดจะปิดบังอะไรบ้างเลย โดนแหย่นิดเดียวก็หลุดออกมาหมด

            ทำไมถึงรู้เหรอฝันดึงแว่นกันแดดสีดำออกจากใบหน้า ถอดมาส์กปิดใบหน้าส่วนล่างออกเผยให้เห็นจมูกรั้นกับริมฝีปากรูปกระจับ เจ้าตัวหยิบแว่นตาทรงกลมมาสวมเอาไว้ คืนสภาพฝันคนเดิม จากที่เมื่อกี้เหมือนโจรปล้นธนาคาร

            ใครเขาใส่แว่นดำทั้งที่ม่านปิดล่ะคะ

            ชินถึงกับหลุดขำ เหมือนกำลังบ่นฝันในใจว่า เป็นไงล่ะ เตือนแล้ว

            เยอะแยะออก แบบเพิ่งทำเลสิกมาอะไรงี้

            ต้องปิดปากด้วยเหรอ

ผ่าฟันคุดไง

เสื้อฮู้ดตัวเบ้อเริ่มเลยเนี่ยนะ วันนี้ร้อนออก

อาจจะไม่สบาย

ถุงมือที่มือซ้ายด้วยนะ

ขับมอเตอร์ไซค์มาไง แดดเลียมือไม่ดีต่อผิว

            “ไม่เนียนเลยสักนิดอ่ะ

แป่ว นี่ว่าเนียนที่สุดแล้วนะ ชินนั่นแหละไม่เนียน ไม่ได้เรื่องเลยเจ้าหมาชิบะนี่

พี่ฝัน บีเห็นพี่มาตั้งหลายครั้ง เดาออกอยู่แล้ว อีกอย่างพี่ตัวติดกับพี่ชินจะตาย ที่บอกว่าไม่ให้มาด้วยก็แหย่เล่นไปอย่างนั้นเอง

ไม่โกรธเหรอฝันถามสาวน้อยตรงหน้า บีขมวดคิ้วมองฝัน

ทำไมต้องโกรธล่ะ

ก็บีชอบชินไม่ใช่เหรอ อีกอย่างมันเป็นเรื่องส่วนตัวที่ทั้งสองคนต้องคุยกัน พี่โผล่มาแบบนี้คงไม่ดี

บีหัวเราะร่วนออกมา ไม่เป็นไรหรอก คนกันเองทั้งนั้น

ขอโทษนะ

ที่มานี่ กังวลว่าบีจะจีบพี่ชินเหรอคะ

เฮ้ย เปล่ามือเรียวสองข้างยกขึ้นไขว้เป็นกากบาทตรงหน้าตัวเอง ฝันส่ายหน้าเป็นพัลวัน

พี่ฝัน ก็จริงที่บีชอบพี่ชิน แต่ไม่ได้อยากเป็นแฟนอะไรเทือกนั้นอ่ะ

เห...ฝันรู้สึกเหมือนตัวเองหน้าแตกดังเพล้ง ก็สายตาบีมันบอกขนาดนั้นว่าชอบชินนี่นา กายยังเห็นด้วยเลย

บีก็แค่ปลื้มพี่ชินในฐานะแฟนคลับเท่านั้นเอง ถึงบีจะชอบผู้ใหญ่ บีก็เลือกนะพี่ฝัน

เดี๋ยวๆชินรีบท้วง พี่ไม่ดียังไง

หัวแข็งเหมือนสาดกระสุนใส่ร่างพ่อนักแคสเกม ชินถึงกับตัวเอียงเมื่อเจอน้องบอกถึงข้อเสียสารพัดอย่างที่ตัวเองมี ยังมีอีกเยอะเลยนะ ขี้งอน เย็นชา กวนประสาท หลงตัวเอง

พอแล้วชิบะบอยครางหงิงๆ เหมือนลูกหมาโดนดุ

แต่ก็มีอย่างละนิดอย่างละหน่อยนะ พี่ฝันไม่ต้องกังวล

กังวลไปแล้วเนี่ย เล่นมาซะครบองค์ประชุม

ไม่ใช่พี่ชินไม่ดีนะ บีชอบคนที่ดูสุขุมมากกว่า

แบบพี่บอสเหรอฝันเอ่ยปากถาม เด็กตรงหน้ารีบหลบสายตา ท่าทางเก้อเขินดูชัดเจนมากว่าคงจะชอบพี่บอส ก็รายนั้นทั้งเป็นผู้ใหญ่ ทั้งใจเย็น อบอุ่น สุขุม แม้จะหน้าตายไปหน่อยแต่ก็ไม่ใช่ข้อเสียอะไร ดูเหมือนจะเป็นคนที่เปิดใจ และรับฟัง ถ้าบีจะเปลี่ยนไปชอบพี่บอส ฝันก็ไม่แปลกใจเลยสักนิด

ค่ะ ตอนที่ไม่รู้จะคุยกับใคร ก็คุยกับพี่บอสมาตลอด แล้วพี่บอสก็คอยให้กำลังใจ ให้คำปรึกษาอยู่เสมอ

แล้วบอสล่ะ มันว่าไงชินทำตัวเหมือนพี่ชายขี้หวง เวลาน้องสาวบอกว่ากำลังจะมีแฟน

ก็โอเคนะ ค่อยๆ ดูใจกันไปมากกว่า ต่อให้ไม่เป็นคนรัก ก็ถือว่าได้พี่ชายคนสนิทมาเพิ่มอีกคน สบายใจดีค่ะ

โล่งใจ คงเป็นคำที่ฝันอยากใช้ตอนนี้

ถึงจะเพิ่งมารู้จักบีไม่นาน ได้มารับรู้ว่าเด็กผู้หญิงคนนี้ต้องเจออะไรมาบ้าง ก็อยากให้น้องได้พบเจอสิ่งที่ดีในอนาคต รู้สึกดีที่เห็นน้องยิ้มได้ และรู้สึกสบายใจ ไม่ใช่ว่าเพราะบีเปลี่ยนไปชอบพี่บอส แต่เพราะเด็กตรงหน้ากำลังจะก้าวเดินต่อด้วยความเข้มแข็ง

ตัวแค่นี้เอง แต่เข้มแข็งเกินกว่าใคร ฝันนับถือใจผู้หญิงคนนี้มากจริงๆ

คงไม่ต้องถาม ว่าคนที่คอยดูแล คอยดูการเติบโตของเด็กผู้หญิงคนนี้มาตลอด จะมีความสุขมากมายขนาดไหน

ส่วนพี่ชิน พี่ชินยังคงเป็นไอดอลในดวงใจของเรา ตั้งแต่วันแรก และตลอดไป

ฝันหันมองใบหน้าของชินที่แต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนและมีความสุข ครั้งแรกเลยหรือเปล่านะ ที่ได้เห็นรอยยิ้มโล่งใจแบบนี้ รอยยิ้มที่ออกมาจากข้างใน ไม่ใช่รอยยิ้มที่ฝืนทำมาโดยตลอด

ในที่สุด ชิบะบอยผู้ล้นไปด้วยความสุขคนนั้น

ก็กลับมาแล้ว

 

***

โดนัทวันนี้หวานเป็นบ้าเลย

ฝันปล่อยให้ทั้งสองคนคุยเรื่องจิปาถะกันต่อ ส่วนเขาออกมานั่งกินโดนัทด้านนอกร้านกาแฟ ฝันนั่งฮัมเพลงไปเรื่อยเปื่อย กำลังอารมณ์ดี นึกได้ว่าอยากซื้อโดนัทไปฝากคนที่บ้านแต่ไม่รู้เจ้าพวกนั้นกินโดนัทแบบไหนกันบ้าง เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า ก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อเห็นข้อความที่ปรากฎบนหน้าจอ

Jiggoh: ฝัน

Jiggoh: อยู่ไหน

โก๋ส่งไลน์มาตั้งแต่ช่วงสิบโมงกว่า ตอนนี้ปาเข้าไปสิบเอ็ดโมงครึ่งแล้ว ฝันเพิ่งได้เปิดเช็ค นิ้วเรียวกดแป้นพิมพ์ลงไปอย่างเชื่องช้า เพราะมือซ้ายสวมถุงมืออยู่ มือขวาจับโดนัทเข้าปาก ทำให้เขาต้องใช้นิ้วก้อยด้านขวากดทีละตัว

Nightmare: ว่าไง

Jiggoh: มีปัญหา

โก๋ตอบกลับมาด้วยความรวดเร็วเหมือนกำลังรออยู่

หือ ปัญหาอะไร? เกิดอะไรขึ้นอีก? เรื่องหนึ่งเพิ่งจบ เรื่องสองมาอีกแล้วเหรอ

ฝันเปลี่ยนจากการกดข้อความเป็นการโทรไปหาเพื่อนแล้วหนีบโทรศัพท์ไว้กับไหล่ ไม่นานโก๋ก็รับสาย

มีอะไร

(แม่ปอนด์จะให้ปอนด์เลิกเล่นเกม)

ว่าไงนะ?!”

(กูอยู่บ้านปอนด์แล้ว)

แล้วแม่ว่ายังไงบ้าง

เสียงตะกุกตะกักดังขึ้นพักหนึ่ง ก่อนฝันจะได้ยินเสียงโวยวายดังผ่านมาจากปลายสาย

(แม่ ขออีกแค่เดือนเดียวไม่ได้เหรอ)

(ไม่ ถ้าแกยังคิดจะดื้อ ฉันจะไม่ให้แกแตะมันอีก!)

(แม่! แต่การแข่งครั้งนี้สำคัญกับผมและพวกพี่ๆ เขามากเลยนะ)

(แล้วแกไม่คิดเหรอ ว่าตอนนี้ที่บ้านกำลังลำบาก พ่อแกก็มาตกงาน แม่ก็ต้องขายข้าวแกง แกมัวแต่เล่นเกมแล้วมันมีดีอะไรขึ้นมามั้ย)

(มันได้เงินรางวัลก็แค่ตอนนี้ มันอยู่กับแกไปตลอดหรือไงไอ้เงินก้อนนั้นน่ะ)

(แม่ ฟังเหตุผลก่อนดิ)

(ได้ยินยัง) เปลี่ยนจากเสียงทะเลาะกันของแม่ลูกเป็นเสียงโก๋แทน ฝันปล่อยโดนัทตกลงในถุง เขากุมขมับเพราะจู่ๆ ก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาดื้อๆ

อีกแค่หนึ่งอาทิตย์จะเริ่มการแข่งแชมป์เปี้ยนชิปแล้ว ทำไมถึงมามีปัญหาเอาตอนนี้กันนะ

(กูจะแวะไปหาแม่ที่บ้าน อยากมาหาแม่มั้ย)

อือ

(ฝัน)

หืม…” ฝันครางตอบเพื่อนอย่างอ่อนแรง

(ไม่มีอะไร เดี๋ยวค่อยมาคุยกันที่บ้าน)

ปลายสายวางหูไป พร้อมกับเสียงวิ้งที่ดังขึ้นในหัว

ไม่นึกว่าจะมาเร็วขนาดนี้ รู้อยู่แก่ใจว่าแม่ปอนด์เริ่มไม่เห็นด้วยกับการที่ลูกชายเล่นเกม ไม่เลือกทางเดินที่มันชัดเจน แถมยังเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของบ้านที่จะต้องเป็นเสาหลักของบ้านคนต่อไป แต่ฝันคิดว่าอย่างน้อย ขอแค่เพียงไปแตะระดับโลกด้วยกัน ขอแค่ปีนี้ เพราะหลังจากนั้น ยังไงต่างคนต่างก็ต้องแยกทางเดินกันอยู่แล้ว

ไม่ทันอย่างนั้นเหรอ

ฝันส่งข้อความไปหาชิน บอกว่าจะไปหาแม่กาน แล้วเดี๋ยวคงกลับบ้านช่วงเย็น แต่ดูเหมือนว่าชินกำลังยุ่งอยู่กับการคุยกับบี เพราะแบบนั้นฝันจึงตัดสินใจเรียกรถแท็กซี่ตรงไปยังบ้านของโก๋

ใช้เวลาพักใหญ่ รถแท็กซี่ก็จอดลงหน้าบ้าน ฝันจ่ายเงินเสร็จสรรพแล้วเดินไปหยุดหน้ารั้วบ้านที่แสนคุ้นเคย ต้นคุณนายตื่นสายยังคงส่งสีสันสวยงามเฉกเช่นเดิม เหมือนกับรอยยิ้มของแม่กานที่ยังคงมีให้ฝันสม่ำเสมอ

อ้าว น้องฝัน

ดีครับแม่ ไม่ได้ไปทำงานเหรอ

ฝันผลักประตูรั้วเข้าไปในบ้าน สิ่งแรกที่เห็นคือขาด้านซ้ายของหญิงวัยกลางคนถูกพันด้วยผ้าพันแผลยาวไปถึงใต้ร่มผ้า คิ้วสวยขมวดชนกันด้วยความตกใจ

แม่ล้มเหรอ

แม่กานหัวเราะเสียงแผ่ว นิดหน่อยน่ะ พอดีตกวินมอเตอร์ไซค์ ข้อเท้าพลิกแล้วมันระบมมาถึงสะโพกเลย

อะไรบางอย่างแล่นเข้าสู่สมองของฝัน มือที่ไม่แสดงอาการเจ็บปวดมานานเริ่มชาหนึบ ฝันสามารถจินตนาการถึงภาพแม่กานที่ล้มลงไปนอนที่พื้น โดยมีภาพของแม่ตัวเองแทรกทับขึ้นมา นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนของแม่ที่จดจ้องฝัน กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง ฝนที่ตกกระหน่ำลงมาจากฟากฟ้า และริมฝีปากของแม่ที่พึมพำบอกว่า รักเขา

แม่กานเซไปเล็กน้อยตอนขยับตัว ฝันหลุดออกจากห้วงความคิด รีบประคองแม่เอาไว้ด้วยความเป็นห่วง

โอเคมั้ยครับ กระดูกไม่ได้หักใช่มั้ย

โอเค แม่โอเคดี

ฝันพยุงแม่กานเข้าไปในบ้าน เข้าไปปุ๊บก็เจอสองหน่อนั่งกันอยู่ที่โซฟา ปอนด์ร้องไห้จนตาปูดตาบวมไปหมด ส่วนโก๋ได้แต่นั่งปลอบนั่งโอ๋น้องอยู่แบบนั้น ยิ่งเป็นคนพูดไม่เก่งเลยทำได้แค่ลูบหลังปลอบประโลม

เดี๋ยวแม่ไปเอาน้ำมาให้กินนะ

แม่ไปพักเถอะ เดี๋ยวผมทำเองโก๋ห้ามไว้ รีบเข้ามาพาแม่ตัวเองไปนั่งที่โต๊ะอาหาร

ฝันทิ้งตัวนั่งลงข้างปอนด์ มองดูเด็กหัวหยอยที่หน้าแดงจมูกแดงเป็นตัวตลก น้ำตายังไหลไม่หยุดแถมยังสะอึกสะอื้นเสียงดัง ดูหน้าตาน่าเกลียดเป็นบ้า ปอนด์ช้อนตามองฝัน พลางโผกอดคนพี่แล้วร้องไห้โฮจนน้ำมูกน้ำตาเปรอะเปื้อนเสื้อฝันไปหมด

พี่ ฮึก พี่ฝัน ผม ฮือ ผมขอโทษ ฮือ ผมไม่ ไม่ได้ ตั้ง ตั้งใจ หะ ให้มัน ฮึก เป็นแบบ ฮือ นี้

เลิกพูด กูฟังไม่รู้เรื่อง

ฮือออ

ปล่อยให้คนน้องร้องไห้ซะจนพอใจ ฝันทำได้เพียงแค่ลูบหัวลูบหลังเด็กวัยสิบเก้าปี ตั้งแต่รู้จักกันมา ฝันเพิ่งเคยเห็นปอนด์ร้องไห้หนักขนาดนี้ ปกติแล้วมีแต่งอแงเล่นตามประสาเด็กขี้เล่น เจอน้ำตาแตกเป็นน้ำตกเข้าไป ใจก็รู้สึกไม่ดี

ระหว่างที่กำลังปลอบเจ้าเด็กเสื้อฮาวายอยู่ ฝันลอบมองโก๋และแม่กานเป็นระยะ เหลือกันอยู่เพียงแค่สองคนแม่ลูก การเห็นแม่ตัวเองบาดเจ็บ เป็นสิ่งที่ลูกชายอย่างโก๋รับไม่ได้มากที่สุด ใบหน้าของเพื่อนดูซึมลงไป ดูแล้วโก๋คงจะโทษตัวเอง ที่ไม่คอยอยู่ดูแลแม่ จนทำให้แม่ต้องเป็นแบบนี้

พวกเขาต่างละทิ้งบางอย่างเพื่อวิ่งตามความฝัน แม้จะเป็นเพียงแค่เวลาสั้นๆ แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้างในช่วงเวลานั้น ไม่มีใครรู้ว่าพ่อปอนด์จะตกงานกะทันหัน ไม่มีใครรู้ว่าแม่กานจะเจ็บตัวจนต้องพักงาน

ทั้งสามคนเคยให้สัญญากันเอาไว้ ว่าจะไปแตะระดับโลกด้วยกัน แล้วหลังจากนั้นจะแยกย้ายกันไปตามทาง ไปทำเรื่องที่สมควรทำในชีวิต โก๋ยังต้องดูแลแม่กาน และคงใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยแบบเดิมไม่ได้ ปอนด์เอง ยิ่งพ่อมาตกงานตอนช่วงเศรษฐกิจไม่ดีแบบนี้ ยิ่งต้องกลับไปทำงานช่วยเหลือครอบครัว

ทุกคนต่างก็มีภาระที่ต้องแบกกันทั้งนั้น

ฝันเอง ก็ต้องเริ่มหาอะไรจริงจังทำสักอย่าง ถึงภาพในอนาคตจะยังไม่ค่อยชัด แต่ก็วางแผนไว้บ้างแล้ว

แค่ทุกอย่างมันมาเร็วเกินไปจนตั้งรับไม่ทัน

อยากให้กูไปคุยกับแม่ให้มั้ยฝันถามปอนด์ที่เริ่มสงบสติอารมณ์ลงได้บ้าง เหลือเพียงแค่สะอึกเล็กๆ เขาถอดเสื้อฮู้ดที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำมูกน้ำตาของคนน้องออก วางไว้ข้างตัว

คุยไม่ได้หรอกพี่ พี่ก็รู้ว่าแม่ผมหัวรั้นขนาดไหน ผมเองก็เข้าใจแม่อยู่ แต่ผมเสียใจ ผมอยากไปแข่งต่อกับพวกพี่

แม่ไม่ให้เลยเหรอโก๋ถาม ปอนด์ส่ายหัว

ขายข้าวแกงถึงจะได้เงินสดมาแต่ละวัน แต่ก็มีค่านู่นค่านี่ต้องจ่าย ทั้งค่าน้ำค่าไฟ ค่าบ้านก็ยังต้องผ่อน ค่าเช่าร้านขายข้าวก็ยังต้องจ่าย ค่าวัตถุดิบ บางวันขายไม่ออกก็ต้องเททิ้ง พ่อเองจะไปสมัครงาน ช่วงนี้ก็ไม่มีใครรับ เงินรางวัลรอบที่แล้ว ผมเจียดไปช่วยแม่ก็ช่วยพยุงได้แค่ไม่กี่เดือน

คำพูดของชินย้อนกลับเข้ามาในหัวของฝันเป็นฉากๆ โดยเฉพาะเรื่องที่ว่า ไม่ใช่ทุกคนที่จะทำตามความฝันได้ คนบางคนมีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ จนต้องเก็บความฝันใส่กล่องแล้วล็อคเอาไว้

ก็แค่เสียดาย เด็กอย่างปอนด์ถ้าเดินทางนี้ อนาคตคงไกลไม่ต่างจากพี่บอสสึโนว่า แต่ให้ทำยังไงได้ล่ะ ครอบครัวต้องมาก่อนเสมออยู่แล้ว

ฝันตบบ่าคนน้อง พยายามไม่ทำตัวอ่อนแอออกไปให้เห็น ริมฝีปากของเขาคลี่ยิ้มอย่างขี้เล่น

เฮ้ย ไม่ได้แข่งก็ไม่เป็นไรหรอก

พี่ฝัน แต่นี่มันเหลืออีกแค่อาทิตย์เดียว จะไปหาคนใหม่ทันได้ยังไง

ถ้ามันจะมี มันก็มีแหละ ไม่เห็นต้องกลัวเลย ลูเซนท์ดรีมไม่ใช่กระจอกนะ คนอยากเข้าเยอะอยู่แล้ว

แต่ว่า…”

ไม่เป็นไรเว้ยปอนด์ ถ้าอยากเล่นเกม มึงกลับมาเล่นเมื่อไรก็ได้ แม้จะไม่ได้ไปแข่งระดับโลก แต่พวกเราก็ยังเป็นทีมเดียวกันอยู่เสมอนะ มึงไปตั้งใจทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดเถอะ

ปอนด์ทำหน้าสลด ผมขอโทษ

ไม่ต้องมาขอโทษหรอก พวกกูก็ยังอยู่ตรงนี้ ต่อให้มึงไม่ได้เล่นเกม เราก็ยังเป็นพี่น้องกันอยู่ จริงป่ะมือเรียวคว้าคอทั้งสองคนเข้ามากอดเอาไว้ ฝันลูบหลังเพื่อนสนิทและน้องชายคนสนิทที่อยู่ด้วยกันจนเหมือนเป็นพี่น้องท้องเดียวกันไปแล้ว

ถ้ามีเรื่องให้ช่วยก็บอกได้ตลอดเลยนะโก๋ว่า

อือ เวลาว่างๆ ก็มานั่งเล่นเกมกันก็ได้

กลัวจะไม่ว่างนี่สิไอ้ลูกหมาคอร์กี้ทำหน้าหงอยใส่ ฝันวางกำปั้นลงบนกลุ่มผมหยอยๆ แล้วขยี้เบาๆ

เดี๋ยวเรื่องบอกโค้ชที พวกกูจัดการให้ เนอะโก๋

เสียงโทรศัพท์ของปอนด์ดังขึ้น ทำให้เจ้าเด็กเสื้อฮาวายต้องรีบวิ่งออกไปคุยด้านนอก ปล่อยให้ฝันและโก๋นั่งมองหน้ากัน ความรู้สึกอึดอัดบางอย่างก่อตัวขึ้นเหนือศีรษะของฝัน ฝันพยุงตัวลุกขึ้นยืน ตบบ่าเพื่อนเล็กน้อยแล้วเดินหายไปยังหลังครัว

พอปิดประตูลงปุ๊บ ขาเขอก็อ่อนแรงจนร่างกายทรุดลงไปนั่งที่พื้น ฝันกอบกุมมือซ้ายของตัวเองที่ปวดเสียดร้าวราวกับโดนมีดแทงซ้ำๆ ย้ำๆ เขาถอดถุงมือออก มองมือซ้ายที่สั่นไม่ยอมหยุด เจ้าตัวประคองกอดมือซ้ายของตัวเองเอาไว้แนบอก ตัวขดงอเป็นกุ้งเพราะความเจ็บปวด ริมฝีปากเม้มแน่นกลั้นเสียงร้องไม่ให้หลุดรอดออกไป เหลือเพียงเสียงอู้อี้ในลำคอ หยดน้ำตาไหลเป็นทางจนภาพตรงหน้าพร่าเลือนไปหมด

หัวสมองเห็นแต่ภาพที่แม่ล้มลงต่อหน้าต่อตา ภาพที่รถพยาบาลพาร่างพ่อออกไปจากบ้าน ภาพที่เฟิร์สร้องไห้จนแทบขาดใจอยู่ในห้องนอน ภาพเฟิร์สนอนกอดขวดเหล้าหนวดเคราครึ้มเขียวไร้สติ ภาพตอนที่ทะเลาะกับพ่อแล้วหนีออกมาเพื่อทำตามความฝัน ภาพตอนที่ดื้อรั้นจนโดนว่ากล่าว

ความตั้งใจที่แน่วแน่มาโดยตลอด ตอนนี้เริ่มสั่นคลอน มันเลือนรางจนเหลือเพียงแค่ภาพสีน้ำที่ไม่เป็นรูปเป็นร่าง

เขากำลังทำสิ่งที่ถูกต้องอยู่หรือเปล่า ยังจำเป็นต้องพิสูจน์ตัวเองอยู่อีกเหรอ ในเมื่อทั้งพ่อและแม่ต่างก็จากไปแล้ว

หรือว่าควรจะล้มเลิกความตั้งใจดี ปล่อยให้ทุกคนได้กลับไปทำในสิ่งที่ต้องทำ โก๋เองจะได้ดูแลแม่กานด้วย ยิ่งอายุมากขึ้น การอยู่คนเดียวไม่ใช่เรื่องดี มาเห็นแม่กานต้องเจ็บตัวแบบนี้ ฝันยิ่งกลัวว่าจะสูญเสียแม่กานไปอีกคน

ประตูห้องครัวถูกเปิดเข้ามา พร้อมกับโก๋ที่ปราดเข้ามาหาฝัน ดวงตาเรียวเบิกกว้างอย่างตกใจที่เห็นเพื่อนนอนขดอยู่บนพื้นห้องครัว

ฝัน เป็นอะไร ทำไมหน้าซีดแบบนี้!” เพื่อนสนิทของเขาร้องเสียงหลง ฝันขดตัวหนีด้วยความกังวล กลัวโก๋จะรู้ว่าเขาเจ็บมือ เพราะถ้ารู้ล่ะก็ การแข่งแชมป์เปี้ยนชิปครั้งนี้คงพังเละไม่เป็นท่าแน่นอน

ไม่…”

ฝัน มึงกำลังปิดบังอะไรกูอยู่

ไม่มี

หน้าซีดขนาดนี้มันไม่ปกติแล้วนะ เจ็บมือหรือไง

ฟันขาวกัดริมฝีปากของตัวเองจนห้อเลือด โก๋ยื่นมือมาหมายจะสัมผัสตัวฝัน แต่เจ้าตัวขยับหนีเข้ามุม

ไม่

ฝัน!”

ไม่ ไม่ได้เป็นอะไร

โก๋ดึงมือซ้ายของคนหัวรั้นมาจับเอาไว้ ฝันร้องโอดโอยออกมาปานจะขาดใจ

น้องฝันเป็นอะไรแม่กานรีบเดินกะเผลกมาดูคนที่นอนหอบด้วยความกังวล เสียงร้องโอดโอยของฝันดังออกไปถึงหน้าบ้าน ฟังดูน่ากลัว

แม่เอายาแก้ปวดให้หน่อยได้มั้ย

ยาแก้ปวดสองเม็ดถูกยื่นมาให้ฝัน พร้อมกับขวดน้ำขวดเล็ก ฝันยังคงดื้อไม่ยอมรับยานั่นจนโก๋ต้องกระแทกมือลงเหนือศีรษะคนที่ปิดบังเรื่องทุกอย่างมาตลอด

อย่าดื้อ!”

ฝันรับยามาใส่ปาก กระดกน้ำดื่มตามแต่โดยดี ก่อนจะโดนพยุงออกไปจากห้องครัว ตาของฝันพร่ามัวไปหมด สมองตื้อรับรู้เพียงแค่แผ่นหลังสัมผัสกับเบาะนุ่มนิ่มของโซฟา ตามด้วยผ้าชุบน้ำอุ่นที่โปะลงหน้าผาก มือเรียวพยายามปัดป่ายจนแม่กานต้องกอบกุมมือซ้ายของฝันเอาไว้

ไม่เป็นไรแล้วนะคนเก่งของแม่

มือของแม่กานลูบศีรษะของฝันแผ่วเบา เสียงของแม่กานทำให้ใจฝันสงบลงได้บ้าง รอจนกระทั่งยาออกฤทธิ์ถึงได้ลุกขึ้นมานั่งตัวตรงได้เช่นเดิม ฝันขดตัวกับโซฟา โดยมีโก๋นั่งอยู่ด้านข้าง ส่วนปอนด์นั้นนั่งอยู่กับแม่กานที่โต๊ะอาหาร

เป็นตั้งแต่เมื่อไร โก๋ถามเสียงนิ่ง

            ฝันได้แต่นิ่งเงียบ หลบสายตา

            “กูถาม ว่าเป็นตั้งแต่เมื่อไร

            “แข่งพรีเมียร์...”

            คำตอบของฝันทำให้โก๋หงุดหงิดขึ้นมาดื้อๆ โก๋ถึงกับต้องลุกขึ้นยืน เอามือกุมหน้าผาก ภาพที่เขาสงสัยมาตลอดว่ามันไม่ใช่แค่อาการเป็นหวัดหรือเป็นไข้ธรรมดาย้อนกลับเข้ามา งั้นที่หายไปเข้าห้องน้ำ ที่ไม่สบาย คือเจ็บมือใช่มั้ย

            “อือ

            “ทำไมต้องปิดบัง ทำไมต้องโกหก มึงเจ็บมือหนักขนาดนี้ มันไม่ควรจะแข่งต่อแล้วด้วยซ้ำ

            “เพราะกูรู้ไง ว่ามึงจะเลิกแข่ง

            “ฝัน แล้วมันคุ้มหรือไงวะถ้าต้องเสียมือไป

            “ไม่เสีย กูทำกายภาพบำบัดจนสภาพมือกลับมาเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์แล้ว

            “กายภาพบำบัด? ตอนไหน?”

            “พี่รินเป็นหมอกายภาพบำบัด

            โก๋ถอนหายใจเสียงดัง งั้นที่บอกว่าเรียนทฤษฎี เรียนภาษาญี่ปุ่น คือโกหกหมดเลยใช่มั้ย

            ริมฝีปากสีสวยเม้มแน่นจนเจ็บแสบไปหมด อือ

            “มึงคิดจะบอกกูตอนไหน จะปิดไปตลอดจนแข่งจบเลยหรือไง

            “ถ้าทำได้ก็ดี

            “ฝัน!”

            “น้องโก๋แม่กานส่ายหน้าไม่ให้โก๋ขึ้นเสียงใส่เพื่อน คุยกันดีๆ

            “แล้วทุกคนรู้เรื่องนี้หมดเหรอ ทั้งที พี่ริน ชิน

            “รู้หมด ยกเว้นทีมของเรา

            “ทำไมวะ กูเป็นเพื่อนมึงมาตลอด ทำไมถึงไม่ยอมบอกกู มึงเห็นเพื่อนเป็นอะไรวะ มึงเห็นไอ้ปอนด์ ไอ้กายเป็นอะไร มึงรู้มั้ยตอนที่มึงอ้วกแตกอ้วกแตนพวกกูห่วงมึงมากแค่ไหน

            “กูขอโทษ เพราะกูรู้ว่าถ้าบอกไป ทุกคนจะมานั่งกังวลว่ากูจะเล่นไม่ไหว ถ้ากูบอกไป มึงจะแข่งต่อเหรอโก๋ ระดับโลกคือความฝันของมึงไม่ต่างจากกูเลยนะ

            “แต่มันไม่คุ้ม ถ้ากูต้องเสียเพื่อนไป

            ฝันกำหมัดแน่นอย่างเจ็บใจ ทำไมต้องมาเป็นอะไรตอนนี้ก็ไม่รู้ มันชักจะน่ารำคาญขึ้นทุกทีแล้วนะไอ้มือบ้านี่

แล้วไหนร้อยเปอร์เซ็นต์ ถ้าดีขึ้นแล้วทำไมยังเจ็บแบบนี้

            “ก็แค่บางช่วง เวลาคิดถึงเรื่องอดีต

            “แล้วถ้าวันหนึ่งเจ็บจนล้มไปเลย จะทำยังไง

            “ไม่มีทาง

            “มึงเป็นหมอหรือไง

            ความเงียบปกคลุมระหว่างทั้งคู่ ฝันไม่กล้าพูดอะไรออกไปอีกหลังจากนั้น เหมือนกับว่ายิ่งแก้ตัว ยิ่งทำให้โก๋โกรธมากขึ้นไปอีก มันเป็นความผิดของเขามาตั้งแต่แรกที่เลือกจะปิดบังสมาชิกทีมเกี่ยวกับอาการเจ็บมือของตัวเอง แต่ถ้าไม่ทำแบบนี้ ความฝันทั้งหมด ก็คงพังเละแบบไม่เป็นท่า พังลงไปทั้งที่ยังไม่ได้พยายามทำอะไรเลยด้วยซ้ำ

            กูจะบอกโค้ชที ว่าขอถอนตัวจากการแข่งแชมป์เปี้ยนชิป

            “โก๋!” ฝันคุกเข่าลงต่อหน้าเพื่อน มือคว้าขากางเกงของเพื่อนพลางขยำมันแน่น กูขอร้องล่ะ กูไม่อยากล้มเลิกตอนนี้ เจ็บมือมันก็แค่นิดเดียว มันไม่ได้ส่งผลอะไรต่อการแข่งเลย

            “ไม่ มึงเองก็ต้องถอนตัวด้วย

            “แล้วกายล่ะ มึงจะทิ้งกายไว้คนเดียวแบบนั้นเหรอ

            “ถ้ากูบอกเหตุผลว่ามึงเจ็บมือ กายคงไม่ว่าอะไร

            แย่ โคตรแย่

            ฝันก้มหน้าอย่างหมดหนทาง เขาพึมพำออกมาอย่างอ่อนล้า

            มึงก็รู้ ว่ามันเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้กูรู้สึกมีค่าขึ้นมา กูพยายามมากเลยนะโก๋ พยายามทำกายภาพบำบัดทั้งที่กูไม่เคยทำมาก่อน พยายามไม่นึกถึงเรื่องเก่าๆ ในอดีต พยายามที่จะพาพวกเราทุกคนไปถึงตรงนั้นให้ได้

            “แล้วถ้ามึงเล่นเกมไม่ได้ตลอดไป มันจะมีความหมายอะไร ไม่ใช่ว่าเกมเป็นสิ่งที่มึงรักหรือไง

            “ก็บอกว่าหายแล้ว วันนี้มันก็แค่เจอหลายเรื่อง

            “เลิกพูดสักที ยังไงก็ต้องถอนตัว

            “โก๋…”

            ฝันจ้องมองเพื่อนสนิท ยิ่งพอเห็นเพื่อนยกโทรศัพท์ขึ้นมาทำท่าจะโทรหาโค้ชที ฝันก็ยิ่งรู้สึกแย่ มือเรียวหันไปคว้าหมอนบนโซฟาแล้วปาใส่หน้าเพื่อนจนโทรศัพท์กระเด้งตกไปที่พื้น โก๋หันมาตะคอกใส่ฝันอย่างเหลืออด

            หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ!”

            “มึงบอกเอง!”

            “อะไร!”

            “มึงบอกเอง ไม่ว่ายังไงเราก็ต้องไปแตะระดับโลกด้วยกันให้ได้ มึงสัญญากับกูแล้ว ว่าจะช่วยให้กูได้พิสูจน์ตัวเองกับพ่อกับแม่ ว่ากูก็ทำได้ ถ้ามึงล้มเลิกทุกอย่างตอนนี้...

            ฝันพยุงตัวลุกขึ้นยืน ดวงตากลมภายใต้กรอบแว่นคลอไปด้วยน้ำตา

            กูจะไปสู้หน้าแม่กับพ่อที่หลุมศพพวกเขาได้ยังไงวะ

            พูดจบฝันก็เดินหนีออกจากบ้าน แม้ปอนด์จะพยายามเข้ามาดึงรั้งเอาไว้ แต่ฝันกลับผลักน้องจนลงไปนั่งก้นจ้ำเบ้าที่พื้น ฝันเดินเลียบไปกับกำแพงปูนสีเทา เดินไปตามฟุตปาธอิฐตัวหนอนที่วางเรียงไม่สม่ำเสมอ ท้องฟ้าครึ้มเหมือนฝนจะตกทำให้ฝันต้องกอดตัวเองเอาไว้ ไม่น่าถอดเสื้อฮู้ดทิ้งไว้ที่บ้านเลย เสื้อตัวใหญ่นั่นทำให้ฝันรู้สึกปลอดภัย เขาเริ่มรู้สึกอยากเป็นเต่า ที่เมื่อไม่สบายใจก็ทำเพียงแค่หดหัวกลับเข้าไปในกระดอง  

ฝันหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า มือสั่นเทาสองข้างเลื่อนหาชื่อคนคนหนึ่ง ที่ฝันคิดว่าตอนนี้อยากได้อ้อมกอดจากเขาคนนั้นมากที่สุด ขอเพียงแค่เสียงก็ได้

            เสียงที่จะทำให้ฝันไม่ตัดสินใจเดินออกไปให้รถชนตัวเองตอนนี้

            (เสร็จธุระหรือยัง ให้ผมไปรับมั้ย)

            “ชิน

            ปลายสายเงียบไปเหมือนตกใจที่ได้ยินน้ำเสียงสะอึกสะอื้น

            (ฝัน เป็นอะไร ร้องไห้เหรอ ใครทำอะไร)

            “ชิน มาหาหน่อย

            (ส่งโลเคชั่นมา เดี๋ยวผมไปรับ)

            “มาหาเราหน่อย

            (เดี๋ยวก็ถึงแล้ว ไม่ต้องวางสายผมนะ แถวนั้นฝนตกหรือเปล่า ไปรอที่ป้ายรถเมล์ก็ได้)

            “อือ

            (ฝัน ผมเป็นห่วงนะ อย่าตากฝนนะครับ)

            หยาดฝนตกกระทบร่างของฝัน ทีละเม็ดสองเม็ด ในเวลาไม่นานก็พรั่งพรูลงมาจากฟากฟ้าจนกลุ่มผมสีน้ำตาลสวยลู่ไปกับใบหน้า ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน แว่นตาเปียกไปหมดจนมองไม่เห็นทางข้างหน้า ฝันทรุดนั่งยองลงกับพื้นด้วยความอ่อนล้า เขากอดโทรศัพท์พลางร้องไห้โฮออกมาเหมือนเด็กๆ โดยไม่สนใจว่าเสียงของตัวเองจะน่าเกลียดแค่ไหน

ขอบคุณเสียงฟ้าร้องและเสียงฝนในวันนี้

ขอบคุณ ที่ช่วยกลบเสียงร้องไห้ของเขา

เหมือนกับวันนั้น

วันที่ฝันสูญเสียผู้หญิงที่รักที่สุดในชีวิตไป



 

// ยาวมากเลยตอนนี้ ค่อยๆ อ่านไปนะคะ เจ็บเหมือนมดกัดนิดนึง เหมือนเวลาหมอฟันบอกเจ็บนิดนึงน๊า

เดี๋ยวทุกอย่างก็จะดีขึ้นเรื่อยๆ ค่ะ รักทุกคนเลยน๊า หอมม


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 544 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,215 ความคิดเห็น

  1. #1212 Touktickk (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 มีนาคม 2564 / 13:46
    ร้องหนักมากกกกกกกกกกกกกกกกกก แงงงง
    #1,212
    0
  2. #1196 pala phet (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 กันยายน 2563 / 20:57
    หลังจากที่น้ำตาคลอมาหลายตอน มาเจอตอนนี้เข้าไป น้ำตาแตกเลยจ้า สงสารไปหมด คือเข้าใจความรู้สึกของทุกคนอ่ะ
    #1,196
    0
  3. #1187 theskyandsea (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 กันยายน 2563 / 23:28
    ดีใจกับชินไม่เท่าไหร่ มาร้องไห้กับลูเซียนดรีมหนักมาก น้องปอนด์ที่น้องรับภาระทางครอบครัว โก๋ที่แม่บาดเจ็บไหนจะรู้เรื่องฝันอีก แต่ฝันก็อยากพิสูจน์ตัวเองฮือออออ
    #1,187
    0
  4. #1173 kkkggg0401 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 23:35
    ฮืออ ร้องไห้หนักมาก เข้าใจในมุมของทุกๆคนนะว่าเป็นห่วงฝันเป็นเพื่อนมาตั้งนานแต่ไม่บอกอะไรเลย แต่คือฝันก็อยากจะพิสูจน์ให้ทุกๆคนเห็นว่าเกมมันไม่ได้ไร้ค่า

    คือ หน่วงมากก ร้องแล้วนะะ
    #1,173
    0
  5. #1166 WSwen (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 15:26
    ฮือเราอ่านเรื่องนี้แล้วน่ำตาคลอบ่อยมากเลยมันแบบดีมากเลยฮืออินไปหมด
    #1,166
    0
  6. #1144 CallistoJpt (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 22:22
    เพิ่งโล่งใจเรื่องชินไป แต่พอมาเจอปอนด์ โก๋ ฝัน ไม่ไหวปวดใจไปหมด เจ็บกันไปทุกทางเลย T^T
    #1,144
    0
  7. #1061 Jinjoo.K (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 04:35
    หน่วงมาก ฮรืออ
    #1,061
    0
  8. #953 Sasitron24092547 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:23
    หน่วงเกินไปแย้ววว
    #953
    0
  9. #937 mileyduchess (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:04
    ฮือ น้องฝันค้าบบบบ อยากกอดน้อง
    #937
    0
  10. #862 TTSRLN (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:10
    น้องฝันนนนนน
    #862
    0
  11. #632 TmwMixer (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2562 / 15:01
    😭 ฮือ น้ำตาไหลเลย
    #632
    0
  12. #596 Dak บ๊องๆๆ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 19:31
    โอ้ยยยยย เจ้าหมาชิบะ! หวงไปหมด กับน้องกับนุ่งที่ชอบตัวเองยังหวง กะเค้ารู้ว่ามีไฝที่หลังหูนี้ ตัวเองไม่รู้มีงุ้งงิ้งๆ น่าไหมล่ะ อิจเนี่ย!
    #596
    0
  13. #557 Beztherday (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 09:50
    เราเชื่อว่าฟ้าหลังฝนจะสวยงามเสมอ ปมชินก็คล้ายแล้ว เหลือน้องฝัน สู้นะ ไม่ว่าฝันเลือกทางไหน หันมาก็ยังมีชินอยู่ข้างๆเสมอ
    #557
    0
  14. #528 plumfloral (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2562 / 14:39
    เป็นตอนที่ทำให้โล่งใจเรื่องชิน แต่ก็มาหนักใจเรื่องฝัน โก๋ ปอนด์ต่อ แต่ชอบมากเลยนะ แบบเป็นนิยายที่เน้นความสัมพันธ์ระหว่างตัวละคร กับพื้นฐานสังคม พื้นฐานครอบครัวแต่ละคนได้ดี ดีใจกับพี่ชินมากๆที่ได้ระบายความรู้สึก และไม่ต้องเก็บเรื่องพวกนี้ให้หนักใจคนเดียวอีกต่อไป ขอบคุณเจ้าฝันที่คอยอยู่เคียงข้างพี่ชินด้วย จนตอนนี้ที่ฝันเผขิญกับปัญหา หวังว่าพี่ชินจะคอยรับฟังและอยู่เคียงข้างน้องเช่นกัน ฮื่อ กอดนะคะน้องฝัน หนูจะผ่านมันไปได้แน่นอนค่ะ ถ้าชื่อตอนคือได้โปรดอย่าร้องไห้ เราจะขอบอกเจ้าฝันว่าได้โปรดอย่าตากฝนได้ไหม หนูจะป่วยหนักนะคะ พี่ชินช่วยน้องด้วยยย
    #528
    0
  15. #527 doublendoubleo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2562 / 19:52
    ฮึกมดตัวใหญ่​ เจ็บใจไปหมด
    #527
    0
  16. #525 chichaaaaaaaaaaa (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2562 / 08:10
    โอ้ยยยนนยนย แค่มดกัด แค่ มด กัด ฮืออออออออออออ
    #525
    0
  17. #516 ooy1565 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 15:32
    ทำไมมันหน่วงทั้งตอนขนาดนี้ปัญหารุมเร้าทุกคน
    #516
    0
  18. #515 dukdikdog (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 13:04
    น้ำตาไหลถึงตีนแล้วแม่
    #515
    0
  19. #514 รักแมวมากกว่าชีวิต (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 10:40
    มดกัดน้ำตาไหลเลย..
    #514
    0
  20. #513 amcb614_ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 01:42
    ฮือออน้องฝัน กอดๆนะะ เดี๋ยวชินก็มาหาแล้ว
    #513
    0
  21. #512 DAlSY (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 01:23
    ไรท์อย่ามาขี้จุ๊คนอ่านเลยค่ะ เพราะทุกครั้งที่หมอฟันบอกว่าเจ็บนิดนึงนะ มันไม่เคยจริง และหลังทำฟันเสร็จมันก็จะเจ็บมาก ๆ มากกว่าตอนที่ทำฟันอยู่ซะอีก แต่เราก็หวังว่าตอนที่มันหายเจ็บแล้วมันจะดีขึ้นล้านเท่านะคะ รักคนเขียนรักเรื่องนี้ หลงเจ้าหมาชิบะและฝันดีของเขาหนักมากจริง ๆ ค่ะ
    #512
    0
  22. #510 Mymars (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 23:20
    น้องงงง ฮือออออยากเข้าไปกอดน้อง

    ทุกคนก็มีเหตุผลเป็นของตัวเองแหละ เเค่ต้องรอเวลาให้เเต่ละคนปรับตัวทำความเข้าใจเหตุผลของกันเเละกันหนูต้องรอเวลานะลูก
    #510
    0
  23. #509 +++DOUBLE B++++ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 22:45
    ฮือออออ เข้าใจฝนนะ เข้าใจมากๆๆๆๆ แต่ก็เข้าใจโก้ด้วยว่าไม่อยากให้เพื่อนเป็นอะไร
    #509
    1
    • #509-1 theskyandsea(จากตอนที่ 17)
      14 กันยายน 2563 / 23:25
      ดีใจเรื่องชินไม่เท่าไหร่แต่ร้องไห้กับแก๊งค์ลูเซียนดรีมหนักมาก ฝันต้องผ่านมันไปให้ได้เลยนะ
      #509-1
  24. #508 pam223 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 22:42
    แง่งงง สู้ๆนะคนดี
    #508
    0
  25. #507 Lonicera (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 22:10
    เป็นตอนที่ดีใจกับชินมากจริงๆ มันแบบโล่งแล้ว เราว่าบีเป็นคนที่เข้มแข็งมากๆคนนึงเลย ถึงแม้จะผ่านเรื่องเลวร้ายมา แต่ก็ยังพยายามที่จะลุกขึ้นมาได้แล้วก็ทำได้สำเร็จ อยากขอบคุณบีที่ทำเรื่องนี้ให้มันจบซะที เหมือนได้ปลดปล่อยให้ทั้งชินแล้วก็ตัวเองได้เดินต่อไปข้างหน้าได้จริงๆ เหลือแต่เคลียร์กับบูมแล้ว กายก็น่ารักมาก เจ้ามาร์ชเมลโล่ เจ้าเด็กน่ารัก ส่วนปัญหาทีมลูเซนตท์ดรีม ทำเอาน้ำตาคลอ บีบใจคนที่ยอมสละความฝันของตัวเองแบบฉันซะจริงๆ เรารู้สึกว่าปัญหาของปอนด์ที่ไม่น่าจะได้แข่งต่อดูแก้ยากกว่าเพราะเป็นที่เรื่องที่ผูกติดกับพ่อแม่และปัญหาทางการเงินของครอบครัว ส่วนโก๋กับฝัน เฮ้อ อยากถอนหายใจออกมายาวๆ ฝันเดาทางโก๋ออกทุกอย่าง มันจริงตามที่ฝันคิดเดาไว้ โก๋ก็ทำแบบนั้นจริงๆ แต่นั่นก็เพราะโก๋เป็นห่วงมาก แต่ฝันก็ผิดในแง่ไม่บอกเพื่อนสนิท ถ้าเราเป็นโก๋เราก็รู้สึกน้อยใจนะ มันส่งผลกับทีมด้วย ที่โก๋พูดเป็นสิ่งที่โก๋คิดในส่วนที่ตัวเองคิดได้/คิดออก ส่วนฝันที่เกิดเหตุการณ์เลวร้ายมาก็จะยึดติดอยู่กับการพิสูจน์ตัวเอง เหมือนนั่นเป็นสิ่งที่ยึดเหนี่ยวให้ก้าวเดินต่อไปได้ ในความรู้สึกเราการพิสูจน์ตัวเองของฝันมันใหญ่กว่าความฝันของฝันไปแล้ว เราคิดว่าเรื่องความคิดไม่ตรงกันของโก๋กับฝันมันแก้ไขได้ มันมีทางออกที่จะไปต่อได้ ถ้าเป็นเราก็คงอยากจะสู้ให้เต็มที่เพราะมันคงเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว พอทีมเป็นแบบนี้ (ขาดปอนด์และสภาพจิตใจแต่ละคนก็แย่) ห่วงน้องกายแหละ ไม่ว่าจะยังไงเราว่าน้องก็เข้าใจ ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้นหรอกเนอะ ฝากชินดูแลฝันแล้วก็ช่วยคิดแก้ปัญหาให้หน่อยนะ เราว่านายทำได้ /ตบบ่า เหมือนเมนท์แข่งกับความยาวของตอนอ่ะ ชอบการดำเนินเรื่องที่เร็วแต่ไม่ห้วนนะคะ เป็นกำลังใจให้เสมอนะคะ
    #507
    0