Goodnight Sleep tight #ฝันดีของคุณ (yaoi) END

ตอนที่ 16 : Chapter 15 :: Everything's gonna be ok 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,726
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 647 ครั้ง
    3 ธ.ค. 62


Chapter 15

Everything’s gonna be ok

 

            ด้านหน้ากระจกเงา คนหัวรั้นกำลังพยายามยัดบางอย่างเข้าไปในดวงตา

            อั้ย

            ฝันหยีตาลงเมื่อรับรู้ว่ามีบางอย่างสัมผัสดวงตา ส่งผลให้เจ้าซิลิโคนนุ่มนิ่มเด้งดึ๋งตกลงบนฝ่ามือ ฝันถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาวางซิลิโคนเจ้าปัญหาไว้กลางฝ่ามือ ใส่น้ำยาล้างแล้วใช้นิ้วถูเลนส์นิ่มเบาๆ

            ไม่ได้ใส่นาน ใส่ยากเป็นบ้า แต่ถ้าให้ยอมแพ้กลับไปใส่แว่นก็ไม่อยาก

            แค่วันเดียวแหละน่า

            เขาใส่คอนแทคเลนส์ครั้งล่าสุดก็สมัยมหาวิทยาลัย และใส่ไม่กี่ครั้งเพราะเผลอนอนทับแว่นหักเลยต้องส่งซ่อม พอจะกลับมาใส่อีกก็ดันไม่กล้ายัดมันใส่เข้าไปในตา เปลือกตาจะปิดลงตลอดเลยให้ตายสิ

            ฝันมองนาฬิกาบนหน้าจอโทรศัพท์ ตอนนี้สี่โมงครึ่ง ยังมีเวลาสู้รบปรบมือกับคอนแทคเลนส์อีกประมาณครึ่งชั่วโมง พอมั่นใจว่าล้างคอนแทคเลนส์สะอาดดีแล้ว ฝันก็ค่อยๆ แตะมันลงไปที่ตาอีกครั้งและอีกครั้ง

            ได้แล้วโว้ย

            เจ้าตัวกระโดดกระเด้งอยู่ในห้องน้ำอย่างมีความสุขที่ประสบความสำเร็จในการใส่คอนแทคเลนส์ ฝันมองสภาพตัวเองในกระจกเงา ใบหน้าเนียนกับกลุ่มผมยุ่งๆ ทำให้ต้องยกมือสางผมให้ดูเป็นผู้เป็นคน ฝันเป็นหนึ่งคนที่ตอนใส่แว่นกับไม่ใส่แว่น ไม่ค่อยต่างกันเท่าไร แต่พอไม่มีแว่น ดวงตากลมก็เผยออกมาชัดๆ ใบหน้าจิ้มลิ้มในกระจกทำให้เขารู้สึกแปลกๆ

            ฝันได้ทางแม่มาค่อนข้างมาก ทั้งผิวเนียนละเอียด ทั้งใบหน้ารูปไข่ ไม่แปลกใจที่ลุงจะนึกว่าเป็นเด็กผู้หญิงในตอนแรก ลุงภาคชอบบอกว่าฝันหน้าตาเหมือนแม่ ทั้งตา จมูก ปาก และสีตา

            สีตาที่ฝันไม่พิศวาสมันตั้งแต่แม่เสียไป เพราะสีตาเหมือนกับแม่มาก จนบางครั้งทำให้ฝันกลัวการส่องกระจก ฝันนึกขอบคุณที่ตัวเองสายตาสั้น การใส่แว่นทำให้ช่วยบดบังดวงตาได้บ้าง พอใส่แว่นนานๆ เข้ามันก็เริ่มชิน ถ้าวันไหนต้องใช้ชีวิตแบบไม่ใส่แว่นก็จะรู้สึกเหมือนขาดอะไรบางอย่างไป

            จนกระทั่งชินออกปากชม ว่าสีตาของฝันสวยเหมือนสีที่ชินชอบ

            พอโดนชมว่าตาสวย เลยอยากลองเปลี่ยนแปลงอะไรดูบ้าง ฝันขยับใบหน้าเข้าใกล้กระจกมากขึ้น มองนัยน์ตาของตัวเองที่ใครคนนั้นบอกว่ามันออกสีส้มเหมือนสีที่ชอบ คงเป็นเพราะฝันเป็นคนนัยน์ตาสีน้ำตาลค่อนข้างอ่อน เวลาแสงตกกระทบจะเห็นออกเป็นสีน้ำตาลอมส้ม

            ฝันสูดอากาศหายใจเข้าเต็มปอด ค่อยๆ ผ่อนลมออกมาอย่างเชื่องช้าเพื่อระบายความตื่นเต้น มือสองข้างแตะลงที่แก้มส่งเสียงดังแปะๆ เป็นเชิงให้กำลังใจ เช็คสภาพการแต่งกายในวันนี้ให้เรียบร้อยทั้งที่ตัวเองสวมเพียงแค่เสื้อเชิ้ตแขนสั้นธรรมดาสีขาวกับกางเกงยีนส์ขายาวสีซีดแบบง่ายๆ

            ที่ตื่นเต้นขนาดนี้ ก็เพราะว่าวันนี้เป็นเดทแรกระหว่างเขาและชิน การออกไปเที่ยววันนี้ อาจจะไม่ใช่ครั้งแรกที่ไปกันสองต่อสอง แต่เป็นครั้งแรกที่ไปเที่ยวด้วยกันภายใต้ความสัมพันธ์ที่ต่างฝ่ายต่างก็ยอมรับว่าชอบพอกัน

            ฝันเปิดประตูออกจากห้องน้ำ ก่อนจะสะดุ้งเมื่อเห็นโก๋ยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่ด้านนอก บนไหล่ขวาพาดผ้าขนหนูเอาไว้บ่งบอกว่ากำลังรออาบน้ำอยู่ ฝันได้แต่ยิ้มแห้งส่งให้เพื่อน โก๋มองคนที่กำแว่นไว้ในมือขวา บรรดาขวดน้ำยาล้างคอนแทคเลนส์กับตลับคอนแทคเลนส์ในมือซ้าย ทำให้โก๋รับรู้ได้ว่าที่ใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำนานเป็นชั่วโมงเนี่ย คือยืนยัดคอนแทคเลนส์เข้าตาแน่

            เพราะกลัวว่าจะโดนแซว ฝันจึงรีบซอยเท้าหนีโก๋ เดินไปแค่ไม่กี่ก้าวก็เซจนเกือบล้ม

แต่งตัวซะหล่อเชียวนะ

            อย่าแซวดิเฮ้ย!

            “จะไปดูหนังเฉยๆ

            “ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่ ไม่เคยเห็นลุคนี้มาก่อน

            “มันทำไมฝันหันไปขู่เป็นแมวใส่เพื่อนสนิท ลุคนี้มันทำไม ไม่โอเคเหรอ

            “เปล่า ก็โอเคดี อย่ากลับดึกมากนะ

            ไม่ทันได้ถามอะไรต่อประตูห้องน้ำก็ฟาดปิดลง ฝันเริ่มไม่มั่นใจในตัวเองขึ้นมา ไม่เคยมีใครเห็นฝันถอดแว่นนอกจากตอนนอน ต่อให้เห็นก็เห็นเพียงแวบเดียวเพราะฝันต้องใส่แว่นตลอด ฝันเป็นมนุษย์สายตาสั้น 400 บวกทั้งสองข้าง อีกอย่างเขาชอบที่จะซ่อนดวงตาของตัวเองไว้หลังกรอบแว่น เพราะรู้สึกมั่นใจมากกว่า แต่ในเมื่อตัดสินใจแล้ว ก็ต้องเดินหน้าต่อไป

            ฝันเตรียมข้าวของที่จำเป็นใส่กระเป๋าสะพายพาดตัวใบเล็ก พอตระเตรียมทุกอย่างเสร็จก็เปิดประตูออกมาเจอปอนด์ที่กำลังคาบขนมอยู่ในปาก ดูเหมือนน้องเพิ่งจะเดินขึ้นมาเพราะขนมเต็มสองมือ ปอนด์เบิกตาโตเช่นเดียวกับฝันที่ถลึงตาใส่คนน้อง

ปอนด์รีบเคี้ยวขนมกลืนลงคอ อ้าปากเตรียมทักคนพี่ที่ดูแปลกตาไป ฝันเห็นแบบนั้นจึงรีบชิงออกปากพูดก่อน

            ห้ามทักนะ!”

            “อะไร!”

            “หยุดเลย!”

            “ทำไม!”

            “ไม่ ไม่สนฝันเดินปิดหูหนีออกห่างจากน้อง ปอนด์ส่งเสียงแซวไล่หลังมาแต่ไกล

            เขาว่าคนมีความรักจะดูเด็กไปนิดนึง ท่าจะจริงน๊า

            สาบานว่าถ้าไม่รีบลงไปข้างล่าง จะวิ่งกลับไปเตะตูดปอนด์สักป๊าบใหญ่ๆ ไอ้เด็กบ้า

            ขาสองข้างรีบวิ่งลงไปชั้นล่าง ฝันแอบอยู่หลังกำแพง ชะเง้อมองซ้ายมองขวาว่าใครอีกคนลงมาจากห้องหรือยัง บริเวณด้านล่างไม่มีใครอยู่ บูมและบีออกไปธรุกันช่วงบ่ายและยังไม่กลับ กายหมกตัวทำงานอยู่ในห้องซ้อม วันนี้โค้ชทีกับพี่รินก็ไม่เข้าบ้าน นอกจากปอนด์และโก๋แล้ว ฝันก็คงไม่ต้องบังเอิญเจอกับใครอีก

ฝันรีบกึ่งวิ่งกึ่งกระโดดตรงไปยังตู้เย็นสีดำ เปิดหาชามะนาวพลางเทลงคออย่างกระหาย พอปิดตู้เย็นลงถึงได้สังเกตเห็นเงาของตัวเองที่สะท้อนบนตู้เย็น

            เรียบแปล้ตั้งแต่หัวจรดเท้า ดูพิลึกพิลั่นพิกล ไม่สิ ทุกอย่างมันดูเนี๊ยบเกินไป เดี๋ยวชินจะรู้ได้ว่าตื่นเต้น ฝันขยี้หัวของตัวเองให้ดูยุ่งพอดีเหมือนทุกวัน ขยับขยำเสื้อให้ดูยับเล็กน้อย จะได้ไม่โดนจับได้ว่าแอบตื่นมารีดเสื้อตอนตีสาม ฝันดึงชายเสื้อด้านหลังออกมาจากกางเกง โอเค สภาพดูยุ่งเหยิงพอใช้ได้ ถึงกระนั้นก็ไม่ได้ดูยับเยินเหมือนเพิ่งตื่นนอน ไม่อย่างนั้นจะกลายเป็นดูเหมือนไม่ใส่ใจกับการเดทครั้งนี้ อีกคนคงจะรู้สึกไม่ดี

            ไงเสียงทักทายที่ดังขึ้นด้านหลังทำเอาฝันสะดุ้งโหยง เขาหันกลับไปมองคนที่เพิ่งลงมาจากชั้นสอง

            ทั้งสองคนสบตากัน ต่างคนต่างแปลกใจในลุคใหม่ของอีกฝ่าย

            วันนี้ชินเหมือนเจ้าชายเลย

ฝันมองชินตาไม่กะพริบ กลุ่มผมสีดำสนิทถูกเสยขึ้นไปเล็กน้อยเผยให้เห็นหน้าผากมนสวย ขับใบหน้าหล่อเหลาให้ชัดเจนขึ้นกว่าเดิม เจ้าตัวสวมเสื้อเชิ้ตสีกรม กางเกงสแล็คสีดำความยาวเหนือข้อเท้าขึ้นมาเล็กน้อยดูเรียบง่าย แถมยังใส่นาฬิกาข้อมือสีเงินวาววับ ตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าดูดีไปทุกส่วน การแต่งตัวเนี๊ยบผิดปกติบ่งบอกว่าไม่ใช่ฝันคนเดียวที่ตื่นเต้นกับการไปดูหนังในวันนี้

            ชินเองก็มองฝันตาค้าง แม้จะเคยเห็นตอนที่ไม่ใส่แว่นบ้างแล้ว แต่ครั้งนี้ดูแปลกตาอย่างชัดเจน ดวงตากลมขับให้ใบหน้ายิ่งดูน่าเอ็นดูขึ้นกว่าเดิม นัยน์ตาสีน้ำตาลอมส้มดูสวยสดงดงามราวกับลูกแก้ว กลุ่มผมสีน้ำตาลสวยที่เพิ่งไปตัดมาไม่นานเผยให้เห็นใบหน้ารูปไข่ชัดๆ การแต่งกายดูน่ารักคล่องตัวตามแบบฉบับคนขี้เล่น เสื้อเชิ้ตสีขาวแขนสั้นใหญ่กว่าขนาดตัวเล็กน้อย กางเกงยีนส์สีซีดรับพอดีกับช่วงขา ขากางเกงพับขึ้นเผยให้เห็นข้อเท้า และถุงมือสีดำบนมือซ้ายที่ใส่ติดเป็นประจำ ชินมองปราดเดียวก็รับรู้ได้ว่าอีกคนตั้งใจแต่งตัวไม่ต่างกัน

            อาจจะเป็นเพราะต่างฝ่ายต่างเห็นสภาพยับยู่ยี่หลังตื่นนอนกันบ่อย จึงค่อนข้างแปลกใจกับลุคใหม่ๆ แบบนี้

            ผมโอเคไหมฝันเกาคอตัวเองอย่างเก้อเขินที่โดนอีกฝ่ายจ้องมองอยู่นาน ชักจะไม่มั่นใจขึ้นเรื่อยๆถ้าไม่โอเคเดี๋ยวใส่แว่นดีกว่ากำลังจะหยิบแว่นออกจากกระเป๋าเพื่อนำออกมาเปลี่ยน ก่อนจะโดนชินห้ามไว้

            “โอเค โอเคมาก ชินตอบ แล้วผมล่ะ ดูโอเคไหมเสียงทุ้มขึ้นจมูกเอ่ยถาม ชินลูบต้นคอ ท่าทางดูกังวลไม่ต่างกัน ฝันกะพริบตาปริบๆ มองชิน จนอีกคนเริ่มจะรู้สึกไม่มั่นใจขึ้นมา

            ไปเปลี่ยนเสื้อดีกว่า

            “เดี๋ยว!”

            มือเรียวยื่นออกไปด้านหน้า รีบห้ามไว้ก่อนที่อีกฝ่ายจะหนีไปเปลี่ยนชุด ทั้งที่ชุดนี้ดูหล่อมากแล้ว ปกติเจอแต่ลุคเกมเมอร์ วันนี้ชินเหมือนนักธุรกิจพันล้านอะไรเทือกนั้น ซึ่งไม่ว่าลุคไหน ก็ดูดีในสายตาฝัน

            ดีแล้ว ไม่ต้องเปลี่ยนหรอก

            เหรอ ไม่เกินไปใช่ไหม

            ไม่เลย

            ไม่เกินไปเลย ฝันดีใจด้วยซ้ำที่อีกฝ่ายเองก็ตื่นเต้นกับการเดทครั้งแรก

            พอเตรียมตัวพร้อมเสร็จทุกอย่าง ทั้งคู่ก็ขึ้นมานั่งบนรถ มุ่งตรงสู่ห้างสรรพสินค้าที่ประจำ ฝันนั่งกดโทรศัพท์เล่นระหว่างที่รถเคลื่อนตัวไปเรื่อยๆ ไม่รู้ต้องทำยังไง ไม่รู้ว่าต้องแสดงออกแบบไหนหลังจากที่รับรู้ว่าชินเองก็ชอบฝันเหมือนกัน

            ปกติแล้วคนเดทกันต้องทำอะไรบ้างนะ ดูหนัง กินข้าว พูดคุยเรื่องนู้นเรื่องนี้ แล้วยังไงต่อ

            ความเงียบภายในรถทำให้ฝันต้องยื่นมือไปกดวิทยุ และเหมือนจะใจตรงกันกับเจ้าของรถที่ยื่นมือมาพร้อมกัน ส่งผลให้มือแตะโดนกัน ทั้งคู่ดึงมือกลับอย่างไวเหมือนไฟช็อต ชินกระแอมไอเบาๆ

            คุณอยากฟังอะไร เปิดเลย

            “ไม่ๆ คุณเปิดเลย

            “คุณเปิดสิ

            “คุณนั่นแหละ

            โคตรเงอะงะ มันเป็นเรื่องปกติของคนชอบกันหรือเปล่า ที่รู้สึกเลิ่กลั่กตลอดเวลาที่ได้อยู่ใกล้กัน หรือว่ามีแค่ฝันกับชินเท่านั้นที่เป็น

            ดวงตาซุกซนกวาดไปรอบๆ หัวใจเต้นรัวภายในอกไม่รู้ว่าอีกคนจะได้ยินชัดมั้ย แต่ฝันได้ยินเสียงหัวใจตัวเองชัดก้องเต็มสองรูหู จากจะเปิดเพลง ฝันเลือกเปิดเกมโทรศัพท์เล่นฆ่าเวลาและความอึดอัดภายในรถ เกมง่ายๆ อย่าง Line Bubble ถูกหยิบขึ้นมาเล่น นอกจากจะเพลินแล้ว เสียงเพลงยังน่ารัก ฝันนั่งเช็คไอเทมในตัวไปเรื่อยเปื่อย

            ยังไม่ทันจะได้เริ่มเกม โทรศัพท์ก็ดังขึ้นจนฝันสะดุ้ง โทรศัพท์ตีลังกาสามสี่ตลบกว่าจะลงมานอนนิ่งอยู่บนตัก

            ชินหลุดขำกับท่าทางเด๋อด๋าของอีกฝ่าย ส่วนฝันพอตั้งสติได้จึงกดรับสายจากลุงภาค

            คะ...ครับลุง

            (ฝัน เฟิร์สมาอยู่กับลุงแล้วนะ)

            “หือ

            ฝันเลิกคิ้วกับสิ่งที่ได้ยิน เมื่อไม่กี่วันก่อนฝันเพิ่งโทรคุยกับพี่นิล ฝากให้พี่นิลเข้าไปดูพี่เฟิร์สที่บ้าน ซึ่งพี่นิลก็ออกปากตกลงแต่โดยดี ตอนนี้เฟิร์สย้ายไปอยู่กับลุงแล้วเหรอ

            ก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องรบกวนพี่นิล

            ไปวันนี้เหรอครับ

            (ใช่ เพิ่งมาถึงตอนช่วงบ่าย เฟิร์สบอกว่าฝันเข้าไปหาเฟิร์สที่บ้านเหรอ)

            “ครับ เข้าไปก็เห็นคนขี้เมานอนกอดขวดเหล้า ก็เลยเอาฉลามไปให้กอดแทนถ้าให้ฝันเดา เฟิร์สคงนั่งฟังพลางหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่ข้างลุงภาคแน่ คงจะเขินล่ะสิที่หลุดมาดให้น้องชายคนนี้เห็น จะเขินไปทำไมกัน ตอนเฟิร์สร้องไห้ขี้มูกโป่งเพราะสอบได้คะแนนไม่ดี เขาก็เคยเห็นมาแล้ว ขี้มูกยืดเหมือนโบจังในเรื่องชินจังจอมแก่นฝันก็เคยเห็น

            ลุงภาคหัวเราะ

            (เพลาๆ กับพี่เขาหน่อยนะ พี่เขาเสียใจที่เราบอกจะตัดพี่ตัดน้อง)

            ฝันสะอึกกับคำพูดนั้น ก็มันโมโหนี่ คำก็ไม่ชอบเกม อีกคำก็บอกว่าเกมไร้สาระ พอบอกว่าอยากพิสูจน์ตัวเองให้เห็นก็ทำเป็นเมินใส่ ฝันไม่เคยไปดูถูกความฝันของเฟิร์สเลยสักครั้ง

ก็เห็นใจอยู่หรอก ที่เฟิร์สต้องเดินตามสิ่งที่พ่ออยากให้เป็น ก็เข้าใจอยู่ที่เฟิร์สเลือกความมั่นคงในอนาคต

เพราะฉะนั้น จะขอคืนคำก็แล้วกัน

เสียใจจนลาออกเลยเหรอ

            (ใช่ เสียใจจนไม่เป็นทำการทำงาน)

            “งั้นก็ดีแล้วฝันได้ยินเสียงสบถจากปลายสาย เดาไม่ผิดจริงๆ ว่าพี่เฟิร์สนั่งอยู่ข้างลุงภาค

            (ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะ)

            “ก็พี่เฟิร์สไม่ได้อยากเป็นหมอ ทำไมต้องฝืนทำมันด้วย

            ลุงภาคเงียบไปพักหนึ่ง (เรารู้เหรอ)

            “ครับ เพิ่งมารู้นี่แหละ ผมรู้ว่าเฟิร์สอยากมีฐานะมั่นคงเพื่อดูแลครอบครัว อยากเป็นหมอเพื่อพ่อ อยากดูแลแม่ตอนแก่ แต่ตอนนี้พ่อกับแม่ก็ไม่อยู่แล้ว ทำตามใจตัวเองมั่งเถอะ

            (ทำไมไม่คุยกับน้องล่ะเจ้าเฟิร์ส)

            (ไม่ล่ะ) เสียงแข็งส่งมาตามสาย คนน้องเบ้หน้าไปหนึ่งทีให้ความหัวแข็งของพี่ชาย

            ตัวอยากทำอะไรก็ทำ ส่วนเรื่องที่เค้าบอกว่าจะตัดพี่ตัดน้อง เค้าจะอีฟไว้ก่อนแล้วกัน ถ้าตัวไม่ด่าว่าเค้าเรื่องเล่นเกมเค้าจะพิจารณาให้ตัวเป็นพี่เค้าต่อไป เพราะต่อให้ตัวห้าม เค้าก็จะเล่น ยังไงเค้าก็จะพิสูจน์ว่าเกมไม่ใช่สิ่งไม่ดีให้ตัวเห็นให้ได้ เข้าใจป่ะ แค่นี้นะ บายยย

            ฝันกดวางโทรศัพท์ เจ้าคนดื้อหัวเราะคิกคักอยู่คนเดียวที่ได้แกล้งพี่ชาย ก่อนจะหันไปสบตากับชินที่มองจ้องกลับมา ฝันหุบยิ้ม ยกมือขึ้นตีแขนคนที่กำลังยิ้มตาม

            อะไร

            “แทนสรรพนามตัวเองน่ารักจัง

            “ก็ใช้แบบนี้มาตั้งแต่เด็กแล้วคนหัวรั้นหน้าร้อนผ่าว รีบหลบสายตาชินด้วยความฉับไว

            ไม่ได้ว่าอะไรนี่นาชินพูดพลางลอยหน้าลอยตา ส่งผลให้ฝันต้องหันไปหรี่ตาใส่

            อยากเปลี่ยนสรรพนามบ้างเหรอ

            “แบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว

            “เค้ากับตัวเองเอามั้ยเสียงใสเอ่ย ฝันจิ้มนิ้วลงบนแขนของชิน หยอกล้อ เล่นเป็นนิสัย ตัวเองไม่ชอบเหรอ ตัวเองชอบแบบไหนอ่ะ มีหลายแบบให้เลือกใช้เลยนะ คุณผม เค้าตัวเอง เราเธอ ข้าเอ็ง หรือว่า กูกับมึงดี

            “คุณ!” ชินส่งเสียงดุใส่ตัวซนที่นั่งทำหน้านึกว่าควรจะใช้สรรพนามอะไรแทนตัวทั้งคู่ดี

            ไรครับตัวเอง

            “หยุดเลยนะเจ้าของรถใบหูขึ้นสี ชินตบเกียร์ถอยหลังเพื่อเข้าจอดรถในลานจอดรถของห้าง

            ไรวะเอ็ง

            “ฝัน อย่าเล่น

            “ไรมึง!”

            “เธอ หยุด

            คนอายุเท่ากันที่กำลังทำตัวเด็กกว่าถึงกับชะงัก ฝันจ้องมองชิน พ่อนักแคสเกมพรูลมหายใจออกมาจากริมฝีปาก เหมือนเหนื่อยที่จะต่อกรกับฝัน หารู้ไม่ว่าคนที่ซนเป็นลิงอยู่เมื่อครู่โดนไฟฟ้าช็อตจนนิ่งไปแล้ว

            เธอ สรรพนามที่โดนเรียกเมื่อกี้ จู่ๆ ก็ทำให้ร่างกายร้อนวูบ ฝันยกมือลูบใบหน้าของตัวเองอยู่สองสามครั้ง ไม่น่าเล่นเลย ก็รู้อยู่ว่าเวลาอีกฝ่ายเอาจริง คนที่มักจะแพ้ราบคาบก็คือตัวเขาเองนี่แหละ ฝันเงียบอยู่ครู่หนึ่ง จนกระทั่งชินเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติของคนที่ตัวแดงเป็นลูกเชอร์รี่

            ชอบเหรอ

            “บ้าเหรอฝันบ่นอุบก่อนจะรีบหนีลงจากรถ

            ขืนนั่งอยู่ในรถต่อไปล่ะก็ คงโดนจับได้แน่ว่าตัวเองน่ะ ชอบสรรพนามที่อีกฝ่ายเรียกมากมายขนาดไหน นึกขอบคุณที่ยังไม่คิดจะเปลี่ยนสรรพนามกันตอนนี้ ไม่อย่างนั้นล่ะก็

            Headshot ตายคาที่แน่นอน

 

            ***

            หลังกินข้าวเสร็จ ก็ถึงเวลาเข้าโรงภาพยนตร์

            วันนี้คนไม่เยอะเท่าไร เป็นช่วงเวลาหกโมงเย็นของวันธรรมดา แถมหนังเรื่องนี้เข้าฉายมาระยะเวลาหนึ่งแล้ว ฝันกับชินจึงได้ที่นั่งบริเวณตรงกลางของแถว D ด้านข้างของชินมีคู่รักคู่หนึ่ง ส่วนด้านข้างของฝันถัดออกไปสามที่นั่งมีกลุ่มเด็กวัยรุ่นสี่คน ทั้งคู่ตัดสินใจว่าจะไม่ซื้อป๊อปคอร์นเข้ามากินเพราะกลัวจะขัดอารมณ์ในการดูหนัง

            ฝันขยับตัวนั่งให้สบายที่สุด เพราะเป็นคนขี้หนาวก็เลยต้องพกเสื้อคลุมกันหนาวมาเผื่อ เขาซุกตัวในเสื้อคลุมกันหนาวตัวใหญ่ที่ไม่ใช่ของตัวเอง กลิ่นกาแฟผสมกลิ่นไม้อ่อนๆ จากน้ำหอมบนเสื้อให้ความรู้สึกผ่อนคลาย

            ไม่ได้มาดูหนังในโรงภาพยนตร์แบบนี้นานแค่ไหนฝันเองก็จำไม่ได้ ปกติดูแต่ Netflix อยู่หน้าคอมพิวเตอร์ พอได้มานั่งเก้าอี้นุ่มๆ แอร์เย็นๆ โดยเฉพาะเวลาได้มากับคนพิเศษแล้ว ไม่ว่าสถานที่ไหน ก็กลายมาเป็นสถานที่พิเศษได้

            ระหว่างที่หนังฉาย ฝันแอบมองคนข้างตัวเป็นพักๆ ชินดูจดจ่อกับมันมาก ถึงได้ดูตาไม่กะพริบ แทบไม่ขยับตัวเลยแม้แต่นิด ยิ่งเห็นชินดูผ่อนคลาย ได้หัวเราะกับมุกตลกของหนังแล้ว ฝันก็เผลอยิ้มตาม

            ดีจังเลยนะ ในที่สุดก็กลับมายิ้มได้สักที

            เขาภาวนาให้ผู้ชายคนนี้มีความสุขในทุกวัน กินอิ่ม นอนหลับ มีเสียงหัวเราะและมีความสบายใจ สองปีที่ชินหายไป ใครหลายคนพยายามตามหาตัว แต่สุดท้ายก็ไม่มีใครรู้ว่าเกิดเรื่องราวอะไรขึ้น จนกระทั่งฝันได้รับรู้ ยิ่งได้รับรู้ว่าชินหมดไฟกับการเล่นเกม ทั้งที่ชินรักเกมเหมือนชีวิต ยิ่งได้รับรู้ว่าเจอเรื่องราวอะไรมา ก็ยิ่งอยากทำให้คนคนนี้มีแต่ความสุข

            พลังบวกของชิน เยียวยาคนที่รู้สึกสิ้นหวัง เป็นเพื่อนให้กับคนที่กำลังเศร้าหมอง คอยฉุดพวกเขาขึ้นจากความมืดอันว่างเปล่า ชินอาจจะไม่รู้ตัว ว่าแค่เสียงทุ้มขึ้นจมูกของตัวเองนั้น ได้ช่วยชีวิตใครหลายคนเอาไว้

            เพราะฉะนั้นฝันถึงมีความสุข ที่เห็นชินมีความสุข ขอแค่ได้เป็นความสุขให้ชิน แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว

            ฝันไม่อยากกวนอีกคนที่กำลังดื่มด่ำไปกับภาพยนตร์เรื่องโปรด จึงหันกลับมาตั้งใจดูบ้าง จนกระทั่งเห็นคนข้างตัวเริ่มถูแขนเพราะแอร์ในโรงภาพยนตร์เปิดซะเย็นเฉียบ ฝันจ้องมองแขนของอีกฝ่ายที่กลายสภาพเป็นหนังไก่ก่อนจะเผลอหลุดขำ เขาขยับเสื้อคลุมครึ่งหนึ่งไปให้ชิน อย่างน้อยก็พอที่จะทำให้แขนข้างหนึ่งอุ่นได้บ้าง

            พ่อนักแคสเกมหันมองคนข้างตัวที่แบ่งปันเสื้อคลุมมาให้ มองนัยน์ตาสีสวยที่สบกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มเล็กๆ อะไรบางอย่างดึงดูดให้ชินขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ดวงตากลมใสแจ๋วเหมือนลูกกวางนั่น ก่อนที่เสียงยิงกันสนั่นจะดังขึ้นจนทั้งสองต้องกระเด้งตัวห่างออกจากกัน

            หัวใจของฝันเต้นเสียงดังจนหูอื้อไปหมด เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นกัน เหมือนกับถูกดวงตาสีเข้มนั่นดึงดูดเข้าไปจนละสายตาไปไหนไม่ได้ รับรู้ถึงลมหายใจร้อนๆ ของชินที่เป่ารดปลายจมูก จากอากาศหนาวภายในโรง กลับทำให้ฝันรู้สึกร้อนจนเหงื่อซึม

            ทั้งที่หนังกำลังสนุกมากแท้ๆ

            ตอนนี้ดูไม่รู้เรื่องเลย

            ครึ่งชั่วโมงที่หนังเดินเข้าสู่จุดจบ หลังจากนั้นไฟจึงเปิดขึ้น ฝันหยีตาเล็กน้อยเพื่อปรับแสง มองผู้คนที่ทยอยเดินออกไปจากโรงหนัง ก่อนจะขยับเดินตามชินออกไป มองแผ่นหลังกว้างๆ นั่น ในหัวมีความคิดพรั่งพรูขึ้นมาหลายอย่าง

            นั่นสินะ พอรู้สึกเหมือนกัน มันก็ต้องขยับความสัมพันธ์ก้าวไปอีกขั้น

            จูบเหรอ

            ใบหน้าของคนดื้อแดงแจ๋ ฝันไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อนเลยในชีวิต อาจจะเห็นในหนังมาบ้าง แต่บอกตามตรงไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีความสัมพันธ์กับใครในเชิงลึกซึ้งแบบนี้มาก่อน

            แค่นึกถึงตอนที่ริมฝีปากสัมผัสกัน ก็เหมือนจะล้มซะให้ได้

            จู่ๆ ชินก็หยุดเดิน คนที่กำลังก้มหน้างุดๆ มองเท้าเอาหัวชนเข้ากับหลังของอีกฝ่ายเข้าอย่างจัง ฝันกุมศีรษะของตัวเองพลางร้องโอดโอยจนชินต้องหันกลับมาดู

            เดินยังไงของคุณเนี่ย

            “แล้วทำไมถึงหยุดเดินเล่าฝันบ่น เงยหน้าสบตาสวยของชิน ใจก็กระตุกขึ้นมา

            เป็นอะไร หน้าแดงอีกแล้ว

            “เปล๊า ไปไหนต่อดีล่ะ ตู้เกมมั้ย ไปตู้เกมกันดีกว่าป่ะ

            คนตัวเล็กกว่าเดินนำออกไป ปล่อยให้ชินมองตามด้วยความแปลกใจ

            ฝันเดินเข้ามาในเกมเซนเตอร์ ส่วนชินแยกไปยังเครื่องเล่นประจำ คนหัวดื้อกำลังเอาหัวของตัวเองโขกกับตู้หนีบตุ๊กตาเพื่อไล่ความคิดฟุ้งซ่านในหัวสมอง คิดบ้าอะไรอยู่ฝัน หนทางกว่าจะถึงตอนนั้นอีกยาวไกล ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเกิดอะไรขึ้นระหว่างทาง อาจจะเลิกคุยกันไปก่อน หรืออาจจะไปไม่ถึงขั้นเป็นแฟนกัน อนาคตมันคาดเดาไม่ได้หรอก ฝันเห็นโก๋อกหักมานับครั้งไม่ถ้วน ทั้งหมดก็เพราะความสัมพันธ์นั้นมันไปต่อไม่ได้แล้ว

            หนึ่งนาทียี่สิบสเตตัส สาบานได้ว่าถ้าฝันนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ เขาคงจะอัพสเตตัสบ่นถึงความรู้สึกในใจที่กำลังสับสนวุ่นวาย ทั้งที่มันเพิ่งจะเริ่มต้นด้วยซ้ำ

ดวงตากลมสวยจดจ้องเจ้าหมาชิบะในตู้คีบตุ๊กตาก่อนจะพ่นลมหายใจเนือยๆ ออกมา

            เหรียญเงินถูกหยอดลงไปในตู้ ฝันตบปุ่มแป้นบนตู้ โยกคันโยกเพื่อคีบเจ้าหมาชิบะที่นอนหลับตาพริ้ม คีบแล้วคีบอีกก็คีบไม่ได้ จนกระทั่งเหรียญเงินร่อยหรอลงไป

            ทำหน้าเหมือนแมวอดข้าวน้ำเสียงของใครสักคนดังขึ้นข้างตัว ฝันหันไปมองเจ้าของเสียง เด็กมัธยมกางเกงน้ำเงิน สวมเสื้อฮู้ดสีดำตัวใหญ่ยืนเป่าหมากฝรั่งอยู่ตรงหน้า  

            หะเสียงใสร้องด้วยความแปลกใจ ฝันหันซ้ายหันขวาพลางชี้นิ้วเข้าหาตัว ผมเหรอ

            “อือ ถ้าอยากได้เดี๋ยวคีบให้ จะได้เลิกทำหน้าหงอยแบบนั้น

            เด็กมัธยมที่สูงกว่าฝันทำมือปัดให้ฝันขยับออกห่างเจ้าตู้คีบตุ๊กตา เจ้าเด็กนั่นหยิบเหรียญเงินของตัวเองขึ้นถือ

            ถ้าผมคีบได้ พี่เอาคืนผมมาหนึ่งเหรียญ

            แล้วถ้าคีบไม่ได้ล่ะฝังหยั่งเชิงเจ้าเด็กที่ดูมั่นใจ ดวงตาเฉี่ยวเหมือนเหยี่ยวนั่นไม่มีแววล้อเล่นแต่อย่างใด

            ไม่มีทาง

            โอ้โห อย่างมั่น

            ฝันยิ้มเยาะอยู่ในใจ ตั้งแต่เกิดมาก็มีเพียงแค่ชินคนเดียวเท่านั้นแหละ ที่คีบตุ๊กตาได้ภายในเหรียญเดียว ริอาจจะเทียบคนเทพอย่างชิบะบอยเหรอ ฝันไปเถอะ

            และภายในสองนาทีต่อมาฝันถึงรู้ว่าตัวเองคิดผิดเป็นครั้งที่สอง ตุ๊กตาหมาชิบะถูกยื่นมาตรงหน้าด้วยน้ำมือของเด็กมัธยมปลายตัวแสบ หมากฝรั่งบนริมฝีปากของเจ้าเด็กหน้านิ่งแตกดังเป๊าะ เพียงแค่นี้ฝันก็เริ่มไม่ถูกชะตา

            แลกกับเหรียญหนึ่ง

            “ไม่แลก

            “เอ้า ไม่อยากได้เหรอ

            คิดเองเออเอง ฝันบ่นในใจพลางส่ายหน้า เขาก็แค่อยากใช้เวลามาคีบเล่น ไม่ได้กะว่าจะได้ เพราะยังไงสักวันก็จะพยายามคีบด้วยตัวเองให้ได้อยู่แล้ว มันเป็นสิ่งที่ฝันสัญญาไว้กับชิน ว่าถ้าวันหนึ่งคีบได้ จะเอาไปอวด

            อีกอย่างถ้าคีบไม่ได้ด้วยตัวเอง ฝันก็ไม่อยากได้มัน หมาชิบะที่บ้านชินอยู่ทุกมุมบ้านขนาดนั้น เอาไปเจ้าของบ้านคงได้บ่นเป็นไซบีเรียนฮัสกี้แน่

            เฮ้อ งั้นสงสัยต้องเอาไปทิ้ง

            เฮ้ย ทิ้งเลยเหรอ เดี๋ยว ทำไมถึงทิ้งล่ะ เอากลับบ้านไปก็ได้นี่

            “ผมไม่ชอบตุ๊กตา

            “หา แต่คีบเก่งขนาดนี้อ่ะนะ

            “ผมแค่อยากเอาชนะตัวเอง ได้มาก็เอาให้คนอื่นหมด

เอาชนะตัวเอง?” ฝันเลิกคิ้ว

ตู้เกมในนี้ผมเป็นที่หนึ่งทุกอย่าง ถ้ากับอิแค่ตุ๊กตายังคีบภายในเหรียญเดียวไม่ได้ จะเป็นที่หนึ่งได้ยังไง

            ภายในเสี้ยววินาที ฝันเห็นบางอย่างลุกโชนในตาสีเข้มของเด็กตรงหน้า

            เหมือนกับฝันเมื่อสมัยยังเล็ก ตอนที่พูดกับคนในร้านเกมว่า จะเป็นแถวหน้าของวงการเกม FPS ให้ได้

            อีกอย่าง เด็กตรงหน้าทำให้ฝันนึกถึงชิน คนที่เวลาทำอะไรก็จะตั้งใจทำมันให้ดีที่สุด

            ฝันหลุดยิ้มออกมา พลางยื่นมือไปหมายจะหยิบเจ้าตุ๊กตานั่นมาถือ ยังไม่ทันจะตะครุบมันเข้าฝ่ามือ ตุ๊กตาก็ถูกใครอีกคนดึงไปไว้ในอุ้งมือ ฝันเบิกตากว้างมองชินที่โผล่มาจากไหนไม่รู้ แถมยังดูไม่ค่อยพอใจที่ฝันทำท่าจะรับของจากคนแปลกหน้า

            ชินยื่นตุ๊กตากลับไปให้เด็กคนนั้น ริมฝีปากได้รูปแสยะยิ้มออกมาราวกับพวกตัวร้ายในการ์ตูน

            ไม่เจอกันนานเลยนะ ไอ้เด็กเวร

            “พี่เองก็เหมือนกันนะ ไอ้มารหัวขน

            คำทักทายของสองคนทำให้ฝันกะพริบตาปริบๆ บทสนทนาที่ดูสนิทสนมกันนั่นบ่งบอกว่าทั้งคู่รู้จักกันมาก่อน

            รู้จักกันเหรอฝันเอ่ยปากถาม ทั้งสองคนหันขวับมามองหน้าเขาพร้อมกันจนฝันต้องถอยหลังเล็กน้อย เดี๋ยวก่อนนะ พอมายืนข้างกันแบบนี้ เหมือนพี่น้องที่พลัดพรากจากกันมาก่อนเลย ทั้งกลุ่มผมสีเข้มเหมือนกัน ดวงตาเฉี่ยวดุเหมือนกัน

            ถ้าชินไม่เคยบอกว่าเป็นลูกคนเดียว ฝันก็คงนึกว่าเด็กนี่เป็นน้องชายของชินแน่

            รู้จักดีเลยล่ะ

            “อยากรู้จักกับพี่ตายล่ะ

            กระแสไฟฟ้าช็อตดังเปรี๊ยะจากดวงตาของทั้งคู่ที่จ้องมองกัน ก่อนทั้งสองจะพูดชื่อในวงการของแต่ละฝ่ายออกมา

            พี่ชิบะบอย

            “ไอ้เฟิร์สเชน


----- 50% -----


            เฟิร์สเชน?

เอ๋ อย่าบอกนะว่านิ้วเรียวชี้ไปยังใบหน้าของเด็กหนุ่มมัธยมปลายอย่างแปลกใจ เฟิร์สเชนที่หนึ่งตู้เทคเค่นเหรอ เฟิร์สเชนที่อยู่อันดับที่หนึ่งในตู้เกมเทคเค่น คนที่ชินในชื่อชินนาม่อนพยายามเอาชนะมาโดยตลอด เด็กมัธยมสี่ที่ชินบอกว่าเคยเจอครั้งเดียว ซึ่งพอฝันจะถามก็ดันเจอคนชื่อตองอะไรนั่นขัดเสียก่อน

เดี๋ยวก่อนนะ ถ้าเจอครั้งเดียวทำไมถึงรู้ล่ะว่านี่ชิบะบอย ไม่ใช่ว่าคุณใช้ชื่อชินนาม่อนเหรอฝันถามคนที่กำลังแยกเขี้ยวขู่เด็กอายุน้อยกว่า ชินหันมาหาฝัน ร้องอ๋อขึ้นมาในลำคอเบาๆ

แต่ไม่ใช่ชินที่เป็นคนตอบ เด็กหนุ่มกลอกตามองบนอย่างเหนื่อยหน่ายใจ เหมือนขี้เกียจจะอธิบาย

เพิ่งรู้ตอนแอดไลน์ไป

ก็ไม่ได้คิดจะปิดบังอะไรตั้งแต่แรกแล้ว อยากรู้จักด้วยซ้ำ ไม่อย่างนั้นจะขอไลน์เพื่ออะไร

ไม่รู้ หน้าพี่ไม่น่าไว้ใจ

ไอ้เชน

พี่ชินนาม่อน~” เฟิร์สเชนทำเสียงกวนประสาท สาบานได้ว่าฝันเห็นเส้นเลือดบนขมับของชินปูดขึ้นมา แล้ววันนี้มาทำไม ถ้าจะชวนไปเล่นทีมอะไรเทือกนั้นไม่เอานะ บอกอยู่ว่าสายโซโล่

ไม่ได้มาชวนก็แล้วกัน

อ่อ ไหนๆ ก็เจอกันละ รู้จักคนชื่อสวีทดรีมป่ะ อยู่ๆ มาแซงผมเฉย ป่านนี้ยังแซงกลับไม่ได้เลย

คนถูกกล่าวถึงทำตาโต ชินหันมองใบหน้าของฝัน เชนมองตามพลางขมวดคิ้วใส่เขา เหมือนไม่อยากจะเชื่อสายตาว่ามนุษย์ตากลมคนนี้น่ะหรือ ที่เป็นคนแซงขึ้นไปอยู่อันดับหนึ่งของตู้เกมเทคเค่น

พี่คือสวีทดรีมเหรอ

ฝันพยักหน้าตอบคำถาม

สายตาเนือยๆ ของเด็กหนุ่มตรงหน้าแปรเปลี่ยนไปอีกครั้ง คราวนี้เป็นสายตาที่เอาไว้ใช้มองศัตรู ฝันถึงกับเลิ่กลั่ก ดวงตาซุกซนกวาดมองซ้ายขวาอย่างหาที่พึ่งพิง วันนี้มาเดท ไม่อยากมีเรื่องกับใคร เขาขยับเข้าไปใกล้ชินเพราะกลัวจะโดนเจ้าเด็กตาเหยี่ยวตรงหน้าตะปบเอาเสียก่อน เด็กอะไรตาดุเป็นบ้า

พี่ทำได้ไง นั่นสถิติดีที่สุดของผมแล้วนะ!” เชนขึ้นเสียงเล็กน้อยพร้อมส่งเสียงไม่พอใจ

ก็แค่หลบสกิลแม่นๆ เองง่ายอย่างกับปอกกล้วยเข้าปากเชียวนะ

บ้า ต่อให้หลบสกิลก็ไม่มีทางไวขนาดนั้นแน่ โกงเหรอ

เล่นแพ้เองมาว่าคนอื่นโกงได้ไงฝันเถียงคอเป็นเอ็น

ตอนนั้นเขาก็แค่อยากให้ชินอารมณ์ดี โดยเอาตัวเองขึ้นไปแทนเฟิร์สเชน ชินจะได้มีเป้าหมายใหม่เป็นเอาชนะสวีทดรีมแทน ใครจะไปรู้ว่าจะได้มาเจอเฟิร์สเชนตัวจริงที่เป็นเด็กมัธยมสี่ แต่ระดับความสูง เลยหัวเขาไปแล้ว

เด็กสมัยนี้กินอะไรเป็นอาหารกันนะ

แล้วทำไม มีปัญหาอะไรชินดึงฝันไปไว้ข้างหลัง แผ่นหลังกว้างของคนตรงหน้าช่วยบดบังสายตาของเชนได้เป็นอย่างดี ใบหน้าของเขาร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ความรู้สึกเวลาโดนใครสักคนปกป้องมันเป็นแบบนี้เอง

รู้สึกดีเป็นบ้าเลย

ก็ไม่ทำไม อยากดวลด้วยเชนชะโงกหน้ามามองฝัน แถมยังส่งรอยยิ้มชั่วร้ายมาให้

ยิงซอมบี้กันสักตาสิ พี่สวีทดรีม

 

***       

เริ่มเข้าใจแล้วล่ะ ว่าทำไมชินถึงได้ไม่ชอบหน้าเด็กคนนี้สักเท่าไร

นิสัยใจคอของเชนอาจจะไม่ใช่เด็กชั่วร้าย แต่เป็นมนุษย์เด็กที่ชอบเอาชนะจนเกินเหตุ เชนต้องเป็นที่หนึ่งในทุกด้าน เสมอไม่ได้ แพ้คะแนนเดียวไม่ยอม จะย้ำคิดย้ำทำอยู่แบบนั้นจนกว่าจะเป็นฝ่ายชนะ

ฝันยืนจนขาล้าไปหมด สุดท้ายก็พ่ายแพ้เชนไป เชนเป็นเด็กมัธยมปลายที่เล่นเกม FPS เก่งมาก น่าจะเก่งกว่าบูมด้วยซ้ำ ดูจากการเล็งเป้าที่ไม่พลาดสักนัดแล้ว ฝันไม่อยากคิดเลยว่าถ้าเด็กคนนี้นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ จับเมาส์ยิงปืน คงจะกลายมาเป็นผู้เล่นอีสปอร์ตแถวหน้าได้อย่างง่ายดาย แถมอายุก็ยังน้อย

ติดปัญหาตรงที่ว่า เชนจะไม่เล่นเป็นทีมเด็ดขาด

ระหว่างที่ชินหายไปซื้อของกินเข้าไปฝากเด็กๆ ที่บ้าน เชนก็เดินมาทิ้งตัวนั่งข้างฝัน เด็กนั่นยังคงหนีบตุ๊กตาหมาชิบะอยู่ที่รักแร้ เพราะโดนชินห้ามเอาไว้ว่าอย่าคิดจะให้ฝันเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นโดนดีแน่

สรุปแล้ววันนี้ฝันมาเดทหรือมาดวลกับเด็กนี่กันนะ เขาใช้เวลาอยู่กับเจ้าตัวแสบนี่มากกว่าชินเสียด้วยซ้ำ

พี่สนิทกับพี่ชินมากไหมเสียงทุ้มต่ำถามขึ้นระหว่างที่ฝันกำลังวุ่นวายอยู่กับการนวดมือซ้าย

อือ ทำไมเหรอ

รู้ไหมว่าเมื่อไรเขาจะกลับมาเล่นเกมพีซี*”

**เกมพีซี (PC) = เกมบนคอมพิวเตอร์**

คำถามของเชนทำเอาฝันสะอึก ฝันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน อาจจะเป็นวันนี้ วันพรุ่งนี้ เดือนหน้า ปีหน้า หรืออีกหลายปีข้างหน้า ไม่มีใครรู้แน่ชัด ตัวชินเองก็คงไม่รู้

เป็นแฟนคลับชินเหมือนกันเหรอ

เชนหันมาทำตามองบนใส่ฝัน พร้อมกับใบหน้าเหม็นเบื่อประมาณว่า พูดเข้าไปได้ยังไงน่ะ ประโยคเมื่อกี้

ไม่ใช่ ใครจะเป็นแฟนคลับไอ้หมาโง่นั่นกัน

แฟนคลับนัมเบอร์วันของชินถึงกับกำหมัด แล้วทำไมถึงอยากรู้

ผมก็แค่อยากเห็นพี่เขากลับมาเล่นเกม

เพราะอะไรล่ะ

ผมไม่ชอบเห็นคนพูดว่าพี่ชินไร้ความสามารถ

ดวงตาซุกซนของฝันหลุบมองฝ่ามือของตัวเอง

            ไม่อยากได้ยินคำนี้เลย

            ฝันอยู่ในฐานะเกมเมอร์มาตลอด พ่วงด้วยฐานะแฟนคลับตัวยงของชินที่ไม่เคยมีปากมีเสียงกับใคร ยกเว้นไอ้ตองเอไว้หนึ่ง เขาขึ้นลิสต์บัญชีดำหมอนั่นไปแล้ว ฝันยอมรับว่าตัวเองหงุดหงิดทุกครั้งเวลาเจอคอมเมนต์หรือใครก็ตามที่บอกว่าชินไร้ความสามารถ

            ชิบะบอยเป็นเกมเมอร์และนักแคสเกมสายเอนเตอร์เทน เป็นแบบนี้มาตั้งแต่แรกเริ่ม พอชินโด่งดังขึ้นมา มีจำนวนผู้ติดตามหลักล้าน กลับมีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งออกมาบอกว่าชินไม่สมควรจะเป็นเกมเมอร์ เพราะเล่นเกมไม่เก่ง

            เกมเมอร์บางส่วนไม่ยอมรับชินในฐานะเกมเมอร์

            และฝันคิดว่านั่นคือสาเหตุหลักที่ทำให้ชินไม่อยากลงแข่งเกม FPS ถ้าไม่ใช่เพราะบูมขอร้องเอาไว้

            พวกเขาไม่เคยเห็นตอนพี่ชินพยายาม พี่รู้ไหมว่าพี่ชินเล่นตู้เกมไม่เก่ง เขามานั่งทุกวันจนในที่สุดก็เล่นแซงผมได้ แล้วทำไมคนอื่นถึงบอกว่าเขาไม่มีอะไรดีนอกจากความตลก

            รู้ รู้ดีเชียวล่ะ จากที่เฝ้ามองมา แม้จะในระยะเวลาไม่นานก็สามารถรับรู้ถึงความพยายามของผู้ชายคนนี้

ฝันเข้าใจดีด้วย เมื่อมีคนรัก ย่อมมีคนเกลียด มันคือสัจธรรมของโลกใบนี้ โลกใบนี้มันก็โหดร้ายแบบนี้แหละ ชินก็แค่ผู้ชายคนหนึ่งที่ชื่นชอบการเล่นเกม รักการเล่นเกมเป็นชีวิตจิตใจ ทำไมคนเราถึงต้องคิดว่า เล่นเกมไม่เก่งไม่สมควรจะมีคนรักคนชอบ

สมัยนี้คนเราไม่ได้วัดกันที่ฝีมือเพียงอย่างเดียวแล้ว แต่วัดกันที่ความคิดสร้างสรรค์ที่จะทำให้ผู้ชมติดเสียมากกว่า บางคนไม่จำเป็นต้องเล่นเกมเก่งก็มีคนติดตามเป็นแสนเป็นล้าน เพราะอะไรล่ะ เพราะพวกเขาเหล่านั้นทำให้ผู้คนชื่นชอบ ทำให้ผู้คนมีความสุขไปกับคลิปหรือวีดีโอที่ทำขึ้นมา

เหมือนอย่างที่ฝันชื่นชอบชิบะบอย เพราะเสียงที่เป็นความสบายใจให้กับเขา

พวกเขาก็แค่อิจฉาอ่ะริมฝีปากสีสวยขยับพูด

คนพวกนั้นก็เก่งอยู่แค่หลังคีย์บอร์ด ในชีวิตจริง ถ้าเจอคนมาพูดแนว ชิบะบอยไม่ควรเป็นเกมเมอร์ ฝันจะสวนกลับให้จั๋งหนับเลย ว่าชินแล้วทำได้แบบชินหรือเปล่า ทำให้คนมีความสุข ช่วยฉุดผู้คนขึ้นมาจากความมืด เป็นพลังบวกที่แผ่ออกมามากมายได้เหมือนชินมั้ย

ถ้าทำไม่ได้ก็เงียบปากไปซะ

ถึงอยากให้กลับมาเล่นไง เล่นให้ดังกว่านี้สักล้านเท่า จะได้ต่อยหน้าพวกมันให้หงายไปสักตั้ง

ฝันหัวเราะกับคนที่กำหมัดชกมือตัวเอง อย่างน้อยเชนก็เป็นเด็กดี ถึงจะชอบเอาชนะแต่ไม่เคยดูถูกใคร ฝันเริ่มจะชอบเด็กนี่ขึ้นมานิดหน่อยแล้ว

ไว้ถึงวันนั้น วันที่ชินกลับมาเล่นเกม ก็อย่าลืมรอดูล่ะ

หืมเชนเลิกคิ้วแปลกใจ จะเปิดตัวแบบอลังการเหรอ

ไม่รู้สิ อาจจะจัดชุดใหญ่ไฟกะพริบก็ได้

แฟนคลับไม่หายหมดแล้วเหรอ

ไม่หายหรอก ต่อให้หาย ยังไงก็ยังมีฝันอยู่คนหนึ่ง ที่จะเป็นแฟนคลับชินไปจนแก่ ต่อให้ชินใส่ฟันปลอมแคสเกม ฝันก็จะรอฟังเสียงขึ้นจมูกนั่น

แฟนคลับชินน่ะ รอเก่งนะจะบอกให้

คุยอะไรกันน้ำเสียงทุ้มขึ้นจมูกดังขึ้นด้านหลัง พร้อมกับเงาใหญ่ๆ ที่ทาบทับลงมาบนร่างกายของฝันและเชน ฝันรีบขยับตัวไปช่วยอีกคนถือของ ดูเหมือนว่าจะเดินซื้อของเพลิน ถุงถึงได้เยอะแบบนี้

เปล่านี่ พวกพี่จะกลับแล้วใช่ป่ะ ผมจะได้ไปล้มสถิติพี่ฝันต่อ

จะกลับแล้ว

โอเค งั้นเจอกันพี่ฝันเชนยกมือบ๊ายบายให้ฝัน คนดื้อทำเพียงแค่ส่งรอยยิ้มตอบกลับไป เด็กตัวแสบหันไปมองจ้องชินพลางยื่นตุ๊กตาชิบะที่คีบได้ไปให้คนพี่

อะไร

ถือว่าเป็นของขวัญ

ของขวัญ?”

ถึงจะไม่ชอบหน้าพี่เท่าไร แต่ก็ยังรอการกลับมาของชิบะบอยอยู่ รีบๆ กลับมาไวไวล่ะ

ชินรับเจ้าตุ๊กตานั่นมาถือเอาไว้ ทั้งสองคนยืนมองแผ่นหลังภายใต้เสื้อฮู้ดสีดำตัวใหญ่จวบจนกระทั่งลับสายตาไป ฝันแอบมองคนข้างตัวที่จ้องมองเจ้าตุ๊กตาหมานุ่มนิ่มนั่นอยู่พักหนึ่ง

ถึงภายนอกจะดูไม่ชอบขี้หน้ากันเท่าไร แต่เชนคงจะเป็นความสบายใจให้กับชินไม่มากก็น้อย ไม่อย่างนั้นผู้ชายคนนี้คงไม่มาขลุกอยู่ที่เกมเซนเตอร์ทั้งวันทั้งคืนหรอก

เด็กคนนั้น ทำให้ชินยังขลุกอยู่กับสิ่งที่เรียกว่าเกม ทำให้ชินพยายามตั้งหน้าตั้งตาที่จะเอาชนะ ฝันคงต้องขอบคุณเชน ที่ทำให้ชินไม่ละทิ้งสิ่งที่ชินรักที่สุดในชีวิตไป

ผมถือให้มั้ยมือเรียวตั้งใจยื่นไปดึงเจ้าหมานุ่มนั่นมาถือเอาไว้ ชินรีบดึงมันไปหนีบที่แขนแน่นไม่ยอมปล่อย

ไม่ คุณรับได้แค่ของผมคนเดียว

เห

ถ้าคุณอยากได้ตุ๊กตา ผมจะคีบให้ ห้ามให้คนอื่นคีบให้

พูดจบก็รีบเดินดุ่มๆ ออกไป ปล่อยให้ฝันยืนจมกับคำพูดเหล่านั้น ริมฝีปากสีสวยคลี่ยิ้มออกมา

เจ้าหมาชิบะนั่น หวงเหรอ

ฝันกึ่งวิ่งกึ่งกระโดดตามอีกฝ่ายไป ไม่ลืมออกปากล้อพ่อนักแคสเกมที่กำลังหูแดง

หึงก็บอกว่าหึงสิ

ก็หึงไง

คนที่กำลังกระโดดดึ๋งๆ อยู่ ถึงกับสะดุดจนหัวเกือบทิ่ม เดือดร้อนให้ชินต้องรีบคว้าแขนฝันเอาไว้ ไม่อย่างนั้นหน้าคงได้จุ่มพื้น ฝากเลือดฝากเนื้อไว้กับพื้นห้างสรรพสินค้าเป็นแน่ ชินหัวเราะเสียงแผ่ว

แค่นี้ถึงกับล้มเลย

โถ่ ก็ใครจะนึกว่าจะพูดออกมาตรงๆ เล่า ฝันยังไม่ชินกับการโดนหยอดโดนจีบนะ ให้ตายสิ

ขอบคุณนะ สำหรับวันนี้ชินโพล่งขึ้นหลังจากดึงอีกคนขึ้นมายืนตัวตรง

ผมต่างหากต้องขอบคุณแม้จะแค่กินข้าว ดูหนัง ทำอะไรเล็กๆ น้อยๆ ก็มีความสุขมากแล้ว

ไว้คราวหน้าไปสวนสัตว์กันมั้ย

สวนสนุกด้วย

ชินยิ้มขำกับคนที่กำลังร่ายว่าอยากไปนู่นไปนี่ออกมา

อยากไปที่ไหนก็จะพาคุณไปทุกที่นั่นแหละ

ที่ไหนก็ได้นัยน์ตาสีสวยจดจ้องมองอีกฝ่ายระหว่างที่กำลังเดินเคียงข้างไปด้วยกัน แม้จะไม่ได้จับมือถือแขนเหมือนคู่รักคนอื่น แค่ได้เดินข้างกันแบบนี้ ก็อบอุ่นมากเกินพอ

ไปที่ไหนก็ได้ จะนั่งอยู่บ้านเฉยๆ ก็ยังได้

ขอแค่เพียงอย่างเดียว ที่ไหนก็ได้ ที่มีคุณ

 

***

รถเก๋งสีดำจอดลงหน้าบ้าน เพียงแค่ก้าวขาลงจากรถ ฝันก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายเหมือนใครกำลังทะเลาะกัน ทั้งฝันและชินสบตามองกันด้วยความแปลกใจ

เกิดอะไรขึ้น?

ฝันเลื่อนประตูรั้วเปิด หญิงสาวตัวเล็กกำลังยืนก่นด่าพี่ชายอยู่ตรงประตูบ้านอย่างเอาเป็นเอาตาย โดยข้างๆ บีมีกายยืนปลอบอยู่ไม่ห่าง

ถ้าพี่อยากแข่งทีมชาติ พี่ก็กลับไปหาพี่ซีซะ เอาให้ผ่านแชมป์เปี้ยนชิปไป ยังไงพี่ก็ได้เข้าทีมชาติอยู่แล้ว

            ไม่ พวกมันเป็นหมาลอบกัดแบบนั้น ยังไงก็ไม่กลับ

            งั้นก็เรื่องของพี่แล้วล่ะ อยากทำอะไรก็เชิญ!”

            เออ!”

            “ไม่ต้องมาง้อให้บีกลับไปคุยกับพี่ซีให้ด้วย เพราะบีไม่คุย!”

            “ไม่ง้อแน่!”

            บีทำท่าจะเดินหนี ก่อนเธอจะหันไปชี้หน้าด่าพี่ชายอีกครั้ง

แล้วก็นะ พี่อยากทิ้งเลเจนด์ก็เรื่องของพี่ พี่จะไม่ไปแข่งทีมชาติมันก็เรื่องของพี่ แต่ไม่ใช่โทษพี่ชินถึงสาเหตุที่พี่ชวดทีมชาติ สองปีผ่านไปแล้วก็คือผ่านไป เลิกขุดอดีตสักทีได้มั้ย!”

ใจเย็นพี่บีกายสบตากับฝันที่เพิ่งกลับเข้ามาในบ้าน น้องทำหน้าเหมือนจะร้องไห้เพราะไม่อยากเห็นพี่สองคนทะเลาะกันแบบนี้

            คำสองคำก็อ้างพี่ชินตลอด ทำไมไม่เคยโทษตัวเองบ้าง ว่าตัวเองก็ไปบังคับให้เขาแข่งเกมที่เขาไม่ถนัด

ถ้ารู้ว่าไม่เต็มใจแข่งก็คงไม่ขอร้องหรอก

นั่นปากเหรอ! ถามจริงเถอะ พี่สนิทกับพี่ชินที่สุดในบ้าน ทำไมถึงไม่รู้อ่ะ ว่าที่ผ่านมาพี่ชินตั้งใจฝึกซ้อมแค่ไหน

“…”

หน้าโง่

บี! ทำไมต้องไปเข้าข้างมันขนาดนั้นวะ

บีหยิบรองเท้าของใครสักคนที่วางอยู่บนพื้นหินอ่อนหน้าบ้านปาใส่บูม

ทำไม ก็เขาเป็นคนที่ช่วยชีวิตเราสองคนไง ถ้าไม่ได้พี่ชินป่านนี้พี่จะเป็นยังไง เราสองคนพี่น้องคงได้ไปนอนใต้สะพานลอยกันแล้ว

มันคนละเรื่องกันมั้ยอ่ะ เรื่องนั้นก็รู้ ก็เข้าใจ แล้วก็ขอบคุณที่พี่ชินช่วยเอาไว้ แต่เรื่องนี้ยังไงก็ไม่เข้าใจ บีบอกว่าพี่มันมีความรับผิดชอบ แล้วทำไมถึงบอกไม่ได้ว่าทำไมมันถึงไม่มาแข่ง จริงหรือเปล่าที่แอบไปเที่ยวกันสองคนจนลืมเวลาแข่ง

บีหยิบรองเท้าอีกข้างปาเข้าไปในบ้านอีกครั้งจนบูมร้องโอ้ย

กับน้องสาวแท้ๆ พี่ยังไม่เชื่อใจเลยเนี่ยนะ

ก็บอกมาดิ ว่าวันนั้นมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ จะได้รู้ไงว่าความจริงคืออะไร

ไม่มือเรียวเล็กกำหมัดแน่น

ทำไม มันเป็นเรื่องส่วนตัวขนาดนั้นเลยเหรอถึงบอกไม่ได้

ความกดดันทำให้หญิงสาวก้มหน้ามองพื้น ฝันกำลังจะเข้าไปห้ามทัพแต่ถูกขัดเอาไว้

            ใช่น้ำเสียงทุ้มขึ้นจมูกดังขึ้นด้านหลังฝัน เป็นน้ำเสียงที่ชินไม่เคยใช้มาก่อนตั้งแต่ฝันรู้จักผู้ชายคนนี้ น้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความโมโห ราวกับจะฆ่าคนได้โดยใช้เพียงแค่น้ำเสียงโทนต่ำนั่น

ชินเดินผ่านฝันไป ตรงไปยังร่างของเด็กผู้หญิงที่กำลังโดนกดดันให้บอกความจริง

มันเป็นเรื่องส่วนตัวของกูกับบี มึงไม่น่ายุ่งนะบูม

งั้นก็จริงเหรอ เรื่องที่คนอื่นพูดกัน ว่าพี่หนีไปเที่ยวกับบีจนลืมแข่ง

ไม่จริงบีพูดเสียงสั่น ไม่จริงเลยสักนิด

แล้วมันอะไรล่ะ ก็บอกมาดิว่ามันเกิดอะไรขึ้น!”

กับคนที่ยังฟังคำพูดของคนอื่นมากกว่าเชื่อใจน้องสาวตัวเอง กูยังต้องอธิบายอะไรอีกหรือไง

เสื้อคลุมกันหนาวที่เคยคลุมอยู่บนร่างของฝัน ถูกเหวี่ยงคลุมลงบนแผ่นไหล่เล็กของเด็กผู้หญิงที่กำลังตัวสั่นเทา

ไปสงบสติซะบูม หายบ้าแล้วค่อยมาคุยกัน

ชินโอบแขนของบีเอาไว้ พาน้องเดินห่างออกมาจากบูมที่กำลังหัวเสีย

แล้วพี่จะพาน้องสาวผมไปไหน 

เรื่องของกู

พี่ชิน!”

กูมั่นใจแล้วกัน ว่ากูดูแลบีได้ดีกว่าพี่ชายแท้ๆ อย่างมึง

ชินพาบีเดินตรงมายังจุดที่ฝันยืน ก่อนที่ฝันจะคว้าแขนของชินเอาไว้ ดวงตาคู่สวยจดจ้องมองคนตรงหน้านิ่งงัน ฝันไม่อยากทำตัวงอแงตอนนี้แม้แต่นิด เพราะแบบนั้นเขาจะพยายามเข้าใจ

อย่าไปไหนไกลนะ

ครับ

รถเก๋งสีดำขับออกไปจากหน้าบ้าน เหลือทิ้งเพียงความเงียบที่ก่อตัวขึ้น กายเดินกลับเข้าไปในบ้าน หลังจากนั้นไม่นานฝันถึงได้ยินเสียงร้องดังออกมา ขายาวๆ ก้าวเข้าไปในบ้านด้วยความรวดเร็ว ฝันมองดูเด็กที่เพิ่งระบายอารมณ์กับโต๊ะน้ำชาตัวเล็กจนแผ่นกระจกปลิวไปตกบนโซฟา เจ้าบูมนั่งก้มหน้ากุมขาอยู่ที่พื้นบ้าน

พี่ฝันกายร้องเรียกคนพี่เสียงแผ่ว ส่วนฝันส่ายหน้าเบาๆ เป็นเชิงให้ปล่อยบูมไว้แบบนี้ก่อน

ไฟกำลังร้อน ขืนโยนเชื้อไฟเข้าไปเพิ่ม ดีไม่ดีจะมอดไหม้กว่าเดิม รอให้เย็นลงกว่านี้แล้วค่อยคุยก็แล้วกัน

เกือบครึ่งชั่วโมงกว่าบูมจะสงบสติอารมณ์ลงได้ ฝันที่อาบน้ำอาบท่าเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยหยุดยืนอยู่ที่ประตูบ้าน มองแผ่นหลังของเจ้าเด็กตาแหลมที่นั่งกอดเข่าทำตัวกลมเป็นหนูแฮมสเตอร์อยู่บนเก้าอี้ม้าหิน

เกิดอะไรขึ้นฝันถามกายที่ยืนอยู่ข้างตัวเสียงแผ่ว กายถอนหายใจ

พี่บูมทะเลาะกับทีมครับ บอกว่าจะออกจากทีมเลเจนด์ ตอนแรกก็คุยกันดีๆ พี่บีบอกให้อดทนหน่อย อีกนิดก็จะผ่านการแข่งแชมป์เปี้ยนชิปไปแล้ว ถ้าเข้าทีมชาติได้ อะไรๆ ก็คงดีขึ้น แต่พี่บูมอ้างเรื่องเมื่อสองปีที่แล้วขึ้นมา ก็เลยทะเลาะกันอย่างที่เห็น

สมควรล่ะ บีเป็นคนที่ไม่ควรขุดอดีตมาพูดคุยด้วยมากที่สุด ยิ่งทำให้น้องหวนกลับไปคิดถึงวันนั้นเมื่อสองปีที่แล้ว มันไม่ใช่เรื่องดีแม้แต่นิด

แล้วทำไมบูมถึงอยากออกจากทีมเลเจนด์ ไม่ใช่ว่ารักทีมนั้นมากเหรอ

ทีมเลเจนด์เป็นถึงทีมในตำนาน ทีมรวบรวมผู้เล่นมากฝีมือ เป็นทีมที่คนอย่างบูมดูไม่น่าจะปล่อยมือง่ายๆ ด้วยซ้ำ ทำไมจู่ๆ ถึงจะออกจากทีมกะทันหันแบบนี้

เหมือนพอพี่บอสออกไป พี่วิคตอรี่ซีก็หาคนมาแทน แล้วผลักพี่บูมไปเป็นตัวสำรองน่ะครับ

หา ผลักคนเก่งไปเป็นตัวสำรองเนี่ยนะ

ครับ เหมือนรอเวลาให้พี่บอสออกจากทีม แล้วก็เลือกคุมทีมเอง พี่แกน่าจะไม่ชอบหน้าพี่บูมอยู่แล้วด้วย

            เข้าใจแล้ว

            ฝันพอรู้ว่าทีมเลเจนด์มีรอยร้าว เขาแค่ไม่นึกว่ามันจะใหญ่โตถึงขั้นนี้ ครั้งแรกเห็นว่าทีมเลเจนด์เล่นไม่เข้าขากัน จนมาวันที่พี่บอสวางมือ ไหนจะตอนได้ยินบูมตะโกนเถียงกับคนในโทรศัพท์ว่าทีมเลเจนด์ตายไปตั้งแต่สองปีที่แล้ว และในที่สุดก็ถึงจุดที่บูมทนไม่ได้ ต้องออกจากทีม

            มือเรียวของฝันตบลงบนบ่าของกาย

เดี๋ยวพี่คุยให้เอง ไปนอนเถอะ

ฝันเดินไปทิ้งตัวนั่งข้างบูมที่เหม่อมองหน้าจอโทรศัพท์ เหมือนกำลังรอให้ใครสักคนโทรกลับมาหา คงรอบีโทรมานั่นแหละ เด็กคนนี้ข้างนอกดูเผินๆ เหมือนไม่เอาใคร แต่ความจริงคงแคร์และรักน้องสาวมาก แค่อาจจะเข้าหาน้องไม่ค่อยถูก เลยมักจะลงเอยโดยการทะเลาะกันเสียมากกว่า เหมือนใครกันนะ อ่อ เหมือนพี่เฟิร์สเลย

            “โอเคหรือยัง

            “ขอโทษด้วยพี่ ทำให้วุ่นวายกันไปหมดเด็กตาแหลมส่งเสียงอู้อี้ใส่

            “ไม่เป็นไร

            ฝันไม่พูดอะไรต่อจากนั้น เขานั่งลูบมือซ้ายของตัวเองเบาๆ ไม่มีเสียงจิ้งหรีดเรไรในยามค่ำคืน ไม่มีเสียงรถขับผ่านไปผ่านมาเพราะเป็นบ้านที่อยู่ในสุดของหมู่บ้าน ความเงียบกดดันให้บูมพูดเรื่องที่คิดอยู่ในใจออกมา

            พี่ฝัน

            “ว่าไง

            “พี่ว่าผมผิดหรือเปล่า ที่โกรธพี่ชิน

            “เรื่องเมื่อสองปีที่แล้วน่ะเหรอ

            อือ

            “ผิดฝันตอบอย่างไม่คิด บูมร้องโหออกมาเสียงแผ่ว

            แต่ผมไม่รู้อะไรเลยนะพี่ ไม่รู้ถึงเหตุผลที่พี่ชินหายตัวไป ทั้งที่พี่ชินไม่ใช่คนแบบนั้น

            “ในเมื่อไม่รู้ ก็ควรจะถามเหตุผลก่อนที่ไปชกหน้าเขา

            เจ้าเด็กข้างตัวหงอยลงไปอย่างเห็นได้ชัด

            แต่เรื่องอื่น พี่จะไม่โทษว่าบูมผิดนะ เพราะไม่รู้ มันก็อีกเรื่องหนึ่ง

            “ผมแค่ไม่เข้าใจ ว่าทำไมพี่ชินกับบีถึงทำเหมือนมีอะไรปิดบังผมอยู่

            “บูมบูมเชื่อใจทั้งคู่มั้ยคำถามของฝันทำให้บูมหันหน้ามามองเขา แววตาแข็งกร้าวของน้อง วูบไหวเล็กน้อย

            ผมไม่แน่ใจ

            “ถ้ามีคนบอกว่าชินกับบีเป็นแฟนกัน บูมจะเชื่อมั้ย

            “ไม่ บูมปฏิเสธเสียงแข็ง พี่ชินไม่มีทางเป็นแฟนบี ยังไงก็ไม่มีทาง

            “ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ

            “เพราะพี่ชินเคยบอกผมไว้ ว่าเขาคิดกับบีแค่น้องสาวเท่านั้น

            “แล้วบีล่ะ คิดกับชินแบบไหน

            “บีเป็นแฟนคลับของพี่ชินมาตั้งแต่ผมรู้จักกับพี่ชินแล้ว ยังไงสองคนนั้นก็ไม่มีทางเป็นแฟนกัน

            “แล้วทำไมถึงเชื่อ ว่าชินไปเที่ยวกับบีจนเสียงานฝันถามต่อ เหมือนคำพูดของฝันจะทำให้บูมคิดได้นิดหน่อย ถ้าเชื่อว่าทั้งสองคนไม่ใช่คนแบบนั้น ก็อย่าให้คำพูดคนอื่นมาทำให้ความเชื่อเรามันผิดเพี้ยนไป

ผมไม่ได้ตั้งใจบูมกอดเข่าตัวเองแน่น ไม่ได้ตั้งใจชกหน้าพี่ชินเลยสักนิด แต่เพราะโมโห โมโหที่พี่ชินหายตัวไปแบบนั้น แถมกลับมายังไม่พูดอะไรสักอย่าง ไม่เคยแก้ตัวอะไรปล่อยให้คนพูดกันไปต่างๆ นานา โมโหที่ตัวเองทำอะไรไม่ได้ถ้าขาดพี่ชิน โมโหที่ต่อให้พยายามจะพึ่งพาตัวเองมากแค่ไหน สุดท้ายก็ต้องกลับมาอยู่ที่นี่

แล้วชินปฏิเสธเหรอ ชินเคยพูดสักครั้งไหม ว่าไม่อยากให้บูมอยู่ที่นี่

เด็กข้างตัวของเขาส่ายหน้าพัลวัน

ไม่เคย

บูมรู้มั้ย ตั้งแต่ที่พี่รู้จักกับชินมา แม้จะเป็นเวลาไม่มาก แต่พี่รับรู้เสมอว่าชินรู้สึกผิดกับบูมและบีมากแค่ไหน ในระยะเวลาสองปีที่ผ่านมา บูมก็น่าจะเห็นแล้วว่าชินทุกข์ทรมานกับมัน

กับน้องที่ชินรักมากที่สุด เจ้าตัวถึงกับเลิกทำในสิ่งที่รัก ชินไม่กล้าแม้แต่จะทำให้ตัวเองมีความสุข เพราะน้องสองคนไม่มีความสุข แค่นี้ก็บ่งบอกได้ว่าชินแคร์ทั้งสองคนมากแค่ไหน

พี่แค่จะบอกว่า ถ้าเชื่อมั่นในตัวทั้งคู่ ก็รอหน่อย เขาอาจจะมีเหตุผลที่ไม่บอกเราเรื่องนั้น

พี่รู้หรือเปล่า ว่ามันเกิดอะไรขึ้น

รู้ แต่ให้เจ้าตัวบอกเองดีกว่าเนอะ ถ้าถึงเวลานั้นก็รับฟังพวกเขาด้วย โอเคมั้ย

ครับ ผมจะรอฝันตบบ่าเด็กข้างตัว มองดูคนที่น้ำตาคลอเบ้าแล้วก็หลุดหัวเราะออกมา

ไรวะ เสียชื่อบูมเมอแรงเครื่องจักรสังหารหมดเลยอ่ะ ว้ายขี้แย

พี่ฝัน!”

มือเรียวของฝันขยี้ลงบนกลุ่มผมของไอ้ตัวแสบอย่างนึกเอ็นดู ทำเป็นเข้มมาได้ตั้งนานไอ้เด็กนี่ คงกำลังพยายามทำตัวให้เข้มแข็งเพื่อเป็นเสาหลักให้กับบีอยู่ล่ะมั้ง ถึงได้พยายามยืนด้วยขาสองข้างของตัวเองให้ได้ แต่คนเรามันก็ต้องมีล้มบ้าง ล้มแล้วก็ลุก เป็นเรื่องปกติของชีวิต

เหมือนพี่เฟิร์สกับฝันไม่มีผิด คนที่โตกว่ามักจะคิดว่าตัวเองต้องเข้มแข็งเพื่อพยุงคนที่เด็กกว่า ทั้งที่ต่อให้โตหรือเด็กกว่า ต่างคนต่างก็มีด้านอ่อนแอด้วยกันทั้งนั้น

พี่เชื่อว่ายังไงบ้านหลังนี้ก็ยังต้อนรับบูมเสมอนั่นแหละ

ลมเย็นๆ พัดผ่านร่างกายของฝันกับเด็กอีกคนที่นั่งอยู่ข้างกัน ในเวลาไม่นานหลังจากนั้นรถเก๋งสีดำก็จอดลงหน้าบ้าน ชินเปิดประตูลงจากรถพร้อมกับใบหน้าไม่สู้ดีเท่าไร กลุ่มผมยุ่งเหยิง เสื้อเชิ้ตถูกพับแขนขึ้น ชายเสื้อหลุดลุ่ยพร้อมกับเหงื่อชุ่มเต็มหลังเหมือนไปวิ่งมาราธอนมา

บีล่ะบูมพึมพำเมื่อไม่เห็นน้องสาวตัวเองกลับมาด้วย มีเพียงแค่ชินที่เดินกลับเข้ามาในบ้าน

ทำไมพี่ชินกลับมาคนเดียว

ฝันห้ามบูมเอาไว้ เขาเดินตรงไปหาชินด้วยความเป็นห่วง ก่อนไม่ทันไรชินจะล้มเซไปชนเสาโรงรถ

คุณ!”

พี่ชิน!”

ทั้งฝันและบูมปรี่เข้าไปหาเจ้าของบ้าน มองดูชินที่ค่อยๆ ทรุดลงนั่งที่พื้น

เกิดอะไรขึ้น บีล่ะพี่

ไปแล้ว…”

หมายความว่ายังไง

จู่ๆ ก็ลงจากรถไป หายไปไหนแล้วไม่รู้

เวรเอ้ย!” บูมรีบสวมรองเท้าแล้ววิ่งออกไปจากบ้าน ฝันจะอ้าปากห้ามก็ไม่ทันเสียแล้ว

คุณโอเคมั้ย ทำไมสภาพเป็นแบบนี้เนี่ยมือเรียวสัมผัสใบหน้าของชินที่ซีดเซียว อุณหภูมิร่างกายปกติ ไม่ได้เป็นไข้ตัวร้อนอะไร ผิวออกจะเย็นน่าจะเป็นเพราะแอร์บนรถ จนกระทั่งฝ่ามือของชินสัมผัสลงบนแขนของฝัน

มือของชินสั่นไม่หยุดเลย

เข้าบ้านก่อนมั้ย ไปนอนพักหน่อยปะ…”

ร่างของฝันถูกดึงเข้าไปกอด ลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดอยู่บนแผ่นอกข้างซ้ายของเขา

ชิน

ผมทำผิดหรือเปล่าฝัน ผมทำอะไรผิดไปหรือเปล่า ทำไมจู่ๆ น้องถึงได้วิ่งลงจากรถไปแบบนั้น

ฝันวางมือลงบนกลุ่มผมนุ่มนิ่มของอีกคนด้วยความใจหาย ลูบไล้มันเบาๆ เพื่อปลอบโยน

เสียงอู้อี้ของคนตรงหน้า เหมือนกำลังจะแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ เลย

น้องพูดอะไรใส่เหรอ

น้องบอกว่าปล่อยน้องไว้คนเดียวเถอะ พี่ชินเลิกทำตัวเป็นพ่อพระสักที ผมทำอะไรผิดไปเหรอฝัน ผมเป็นพี่ชายที่แย่มากใช่มั้ย น้องถึงได้หนีไปแบบนี้ ผมพยายามหาแล้วก็หาไม่เจอ ผมไม่รู้จะทำยังไงอีกแล้ว

ชู่ว ไม่เอาไม่พูดแล้ว

ฝันโอบกอดอีกคนเอาไว้แน่น โยกตัวไปมาเพื่อปลอบประโลม

เดี๋ยวทุกอย่างก็ดีขึ้นเอง ไม่ร้องนะคนเก่งของเรา

 

 


       // โอ๋ๆ คนเก่งของเรา 

พบคำผิดตรงจุดไหน แจ้งได้เลยนะคะ 

เนื้อเรื่องจะเข้มข้นขึ้นแล้ว เตรียมพร้อมกันนะทุกคน

ขอบคุณที่ยังรอคอยกันอยู่เสมอ ขอบคุณทุกกำลังใจเลยค่ะ รักนะ 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 647 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,214 ความคิดเห็น

  1. #1186 theskyandsea (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 กันยายน 2563 / 19:47
    น้องเฟิร์สเชนน่ารักมากๆ เลยเด็กชอบเอาชนะ ปมชิน บูม บีนี่รอเคลียร์กันเลยค่ะ ฝันพูดให้น้องบูมริดขึ้นมาได้นิดนึงแล้ว นอทุกคนหันหน้าเข้าหากันเสียที
    #1,186
    0
  2. #1143 CallistoJpt (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 20:20
    ฝากน้องฝันกอดๆนะคุณชิบะบอย //เอ็นดูฝันตอนคุยโทรศัพทย์กับลุงแต่พูดถึงพี่เฟิร์ส น่ารักกกกก
    #1,143
    0
  3. #1060 Jinjoo.K (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 04:15
    อึดอัดกับปม 3 พี่น้องนี่เหลือเกิน เง้อ
    #1,060
    0
  4. #1000 Vivee1230 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 01:31
    อึดอัดอะ จริงๆก็ผิดทั้งคู่แหละ บีก็ไม่ยอมบอกพี่แต่ก็รู้แหละว่ากลัวพี่เป็นห่วง ส่วนบูมพี่แท้ๆเป็นเราจะโกรธนะที่เป็นพี่แต่กลับไม่รู้อะไรเลย ตอนนั้นคงโมโหไม่ทันคิดจริงๆ
    แต่ขอโทษนะ ไม่ชอบบียังไงไม่รู้อะ555555 กัปตันชิบะสู้ๆนะ น้องด้วยย แงง
    #1,000
    0
  5. #928 pinkpeach🍑 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2563 / 08:23
    บี! พี่ชินเก่งแล้วไๆ
    #928
    0
  6. #926 mileyduchess (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:21
    เห้อ จริงๆ อยากให้บีบอกความจริงกับบูมจัง เพราะยังไงบูมก็เป็นพี่ชายของตัวเอง รู้ว่ามันยากแหละที่จะบอก แต่อย่างน้อยถ้าบอกกับบูมเรื่องคงไม่เลยเถิดไปมากกว่านี้หรอกมั้งนะ
    #926
    0
  7. #739 1ni8_MiraO (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 มกราคม 2563 / 15:29
    พี่ชินคนดี คนรอบข้างจะรัก ชอบ ไม่แปลกนะ
    #739
    0
  8. #595 Dak บ๊องๆๆ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 16:53
    ในตอนที่แน่ที่สุด ดีใจนะที่มี 'คุณ' อยู่ข้างๆ
    #595
    0
  9. #561 คนผ่านมา (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 13:40
    มาม่ากำลังมาาาา
    #561
    0
  10. #506 Beztherday (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 22:00
    อยากขอบคุณฝัน ที่เข้ามาช่วยชีวิตชินไว้ มาเป็นที่พักพิงให้ชิน เหมือนชินโดดเดี่ยวมานานมากแล้ว ควรจะมีใครไว้พักใจพักกาย งื้ออออออออ
    #506
    0
  11. #500 +++DOUBLE B++++ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 21:17
    ฮึบไว้นะเจ้าชิบะะะ
    #500
    0
  12. #480 Numuguin (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2562 / 11:51
    โอ๋น้าคนเก่ง~
    #480
    0
  13. #479 Ringka Maiyass (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2562 / 01:38
    คนเก่งงง เชื่อว่าเราต้องฮึบได้ ฮึบ!!
    #479
    0
  14. #478 smileofOSH (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2562 / 00:37
    ตอนต่อไปรีบมานะคะ ชอบทั้งฝันทั้งชินอะ คือสาดความอบอุ่นใส่กันจนเขินมาก รีบๆตกลงเป็นแฟนกันนะ อยากเห็นหวานเจี๊ยบฟใส่กัน
    #478
    0
  15. #477 ooy1565 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 22:43
    สงสารพี่ชินชอบเชนนะอย่างน้อยก็ไม่ได้ร้ายกาจส่วนบูมถ้ารุ้ความจริงเรื่องสองปีก่อนจะช็อคไหมบีหายไปไหนอย่าเป็นอันตรายอะไรอีกนะไม่อย่างนั้นพี่ชินต้องโทษว่าเป็นความผิดของตัวเองอีกแน่ฝันกอดชิบะบอยแน่นๆ
    #477
    0
  16. #476 LukeFay-- (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 22:29
    ตอนต่อไปต้องมาแบบต่อเนื่องแล้วป้ะ ค้างงงงง //กอดๆนะ-ต้าวชิบะบอย
    #476
    0
  17. #475 Mymars (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 21:32
    เธอเก่งมากเเล้วนะเจ้าชิบะน้อย มากอดๆกันเร็ว
    #475
    0
  18. #474 รออยู่ที่เดิม (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 21:15
    คุณเก่งมากแล้ววววว
    #474
    0
  19. #473 _oshnnnn (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 20:51
    กอดๆนะคุณชิบะบอยยยยยยยย 🐶
    #473
    0
  20. #472 doublendoubleo (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 20:47
    คุณ​ ฮืออออ​ เราชอบคุณจัง​ คุณ​ทำได้ไง​ มันแบบครบรสในตอนเดียว​ เอ็นดูน้องเชนมากเลยอะ​ แล้วก็ใจเสียมาก​ ๆ​เลยตอนท้าย
    #472
    0
  21. #471 Redviolet (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 20:37
    ชินลูกแม่ .ให้ฝันปลอบใจนะลูก
    #471
    0
  22. #470 ppvs_ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 20:30
    เฟิร์สเชนน่าร้ากกก
    #470
    0
  23. #469 Lonicera (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 20:17
    มันหลายอารมณ์ในตอนเดียวจังเลยค่ะ จะเริ่มจากตรงไหนก่อนดี เจ้าเชนแล้วกัน เราขำอ่ะ อยากเป็นที่1ขนาดนั้น สงสารเจ้าฝันเลยยืนจนเมื่อย เชนเป็นเด็กดีจังค่ะ สัมผัสได้เลยจากความคิดของน้อง ชินขี้หวงมากกกกกก แง ใครไม่เขินเราเขิน เราคิดว่าถ้าบูมปรับตัวและเปลี่ยนนิสัยสักหน่อยก็น่าจะไปได้กับทีมนะคะ มันไม่ใช่เรื่องดีเลยที่จะมารื้อฟื้นและโทษนู่นนี่ทั้งที่ไม่รู้รายละเอียดจริงๆทั้งหมด บีก็น่าสงสาร เราพอจะเข้าใจที่บีวิ่งหนีไปแบบนั้นนะคะ บีคงเห็นพี่ชินก็ทุกข์มานานด้วย คงไม่อยากให้แบกรับแล้วบวกกับรับรู้ว่าพี่ชินชอบฝันแถมยังอารมณ์ต่างๆที่เกิดจากการทะเลาะกับบูมอีก แต่หวังว่าบีจะกลับมาและปลอดภัยนะคะ ส่วนนึงคือเราไม่อยากให้พี่ชินโทษตัวเองว่าเป็นพี่ที่ไม่ดีอ่ะ และเราหวังว่าวันนึงบีจะยอมพูดความลับกับบูมนะ ฝันให้คำแนะนำบูมได้ดีมากๆเลย ค่อยๆพูด สอนและเตือนสติให้คิดได้ ความเชื่อใจเป็นสิ่งสำคัญจริงๆ อ่านตอนที่ฝันพูดกับบูมแล้วอยู่ๆก็นึงถึงประโยคที่ว่าเก่งเรื่องคนอื่นแต่เรื่องตัวเองเอาตัวไม่รอด เพราะเรื่องของฝันกับพี่เฟิร์สนี่ก็ได้คนอื่นมาช่วยเตือนสติเหมือนกัน ส่วนใหญ่คนเราก็มักจะแบบนี้ พอเป็นเรื่องตัวเอง มันก็ดึงตัวเองออกมาดูภาพกว้างได้ยากกว่า ยาววววววเหลือเกินอะ เป็นตอนที่สนุกและหลากอารมณ์จริงๆ 555 ขอบคุณมากนะคะ เป็นกำลังใจให้เสมอค่า
    #469
    0
  24. #468 รักแมวมากกว่าชีวิต (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 19:27
    ทุกข์สุขปนๆกันไป;-;
    #468
    0
  25. #467 MMMM●ㅅ● (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 19:26
    เกียมปาดน้ำตาTT แต่ก็กอดๆกันนะ:)
    #467
    0