Goodnight Sleep tight #ฝันดีของคุณ (yaoi) END

ตอนที่ 14 : Chapter 13 :: You seemed tired

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,305
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 516 ครั้ง
    15 พ.ย. 62

Chapter 13

You seemed tired

 

            ชามะนาวหอมๆ กับเกมทำสวน คือการพักผ่อนที่แท้จริง

            ฝันไม่ถนัดเกมประเภทอื่นนอกจากเกมยิง แต่เกมทำสวนแบบง่ายๆ นั้นช่วยผ่อนคลายสมอง

            วันนี้ไม่มีใครอยู่บ้าน โก๋ไปหาแม่กานเพราะเป็นวันครบรอบการตายของพ่อ ปอนด์กลับบ้านไปช่วยแม่ขายข้าวแกง กายออกไปหาครอบครัว จะมีก็แต่ฝันที่นั่งว่างอยู่ในบ้านหลังโต ไม่มีที่จะไป

            อันที่จริงแม้ลุงจะกลับมาจากอังกฤษแล้ว บ้านหลังใหญ่ก็ยังไม่มีใครเข้าไปเหยียบ มีก็แต่คนงานที่พี่เฟิร์สจ้างให้เข้าไปดูแลบ้าน คุณหมอเฟิร์สยังคงไปนอนคอนโด ส่วนมากใช้ชีวิต 24 ชั่วโมงอยู่ที่โรงพยาบาล ลุงเองก็ไม่ได้เหยียบบ้านหลังใหญ่ตั้งแต่น้องสาวตัวเองเสียไป ลุงภาคอาศัยอยู่บ้านริมน้ำแถบอัมพวา เป็นสถานที่โปรดในวัยเด็กของฝัน จะว่าไปเขาคิดถึงหิ่งห้อยที่อัมพวาเป็นบ้า ใช่ช่วงปลายฝนต้นหนาวหรือเปล่านะ ที่หิ่งห้อยจะสวยที่สุด

            ฝันนั่งเล่นเจ้าเกมทำสวนมาตั้งแต่เช้าตรู่ เคลียร์พื้นที่ ถางหญ้า ทุบหิน เฉาะไม้ หลังจากนั้นจึงพรวนดินเพื่อปลูกกะหล่ำปลี นอกจากนั้นเมื่อเวลาในเกมเป็นใจ ฝันก็จะขึ้นไปเก็บหน่อไม้บนภูเขามาขาย ขุดเหมืองแร่เก็บแร่หายาก เก็บเงินเพื่อไปซื้อไวน์จีบสาว

แถมในเกมยังมีเพลงบรรเลงให้ฟังเพลินๆ เพลินจนไม่รู้ว่าตัวเองเล่นไปสองชั่วโมงกว่าแล้ว ฝันกระดิกเท้าตามทำนองอย่างมีความสุข จู่ๆ ประตูห้องก็ถูกเปิดเข้ามา ใบหน้าของเจ้าของบ้านในวันนี้ดูโหลเหลอย่างเห็นได้ชัด

            ไม่สบายเหรอ

            ชินดูแปลกใจที่เห็นฝันอยู่ในห้อง ถึงกระนั้นก็ไม่ได้ถามอะไรออกมา เจ้าตัวเดินไปหยุดอยู่ที่หน้าคอมพิวเตอร์ของตัวเอง ใช้ผ้าที่เอามาด้วยเช็ดฝุ่นออกไป แถมยังก้มลงเสียบปลั๊กแล้วเปิดคอม ดวงตากลมจ้องมองทุกอิริยาบถของเจ้าของบ้านด้วยความแปลกใจปนตื่นเต้น

            ทำไมอยู่ดีๆ มาปัดฝุ่นคอม แถมยังเปิดคอมเครื่องที่ใช้เล่นเกมล่ะ

            ชินนั่งลงบนเก้าอี้ตัวโปรด พลางยกคีย์บอร์ดมาปัดฝุ่นออก พอสายตาเรียวดุนั่นหันมาสบกับฝันที่กำลังมองด้วยแววตาเป็นประกาย คนแอบมองอยู่ก็รีบหันขวับไปสนใจการปลูกกะหล่ำปลีต่อ

            ฝันแอบมองคนด้านหลังเป็นระยะๆ ผ่านไปหลายนาทีแล้วชินก็ไม่มีวี่แววว่าจะเดินออกจากห้อง หันไปก็ยังเห็นว่านั่งทำอะไรสักอย่างกับคอมพิวเตอร์อยู่

            สารพัดคำถามพุ่งเข้ามาในหัวของฝัน

            กลับมาเล่นเกมเหรอ เพราะอะไรล่ะ ทำไมจู่ๆ ถึงกลับมาเล่น หรือมีเกมที่อยากเล่น หรือแค่มาเปิดคอมพิวเตอร์เช็คสภาพวินโดว์อัพเดต หรืออะไร ยังไง ฝันใจเต้นไปหมดแล้ว

            เพราะทนไม่ไหว คนดื้อเลื่อนเก้าอี้ไปนั่งข้างชิน ดวงตาจับจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดกว้าง ภาพวินโดว์อัพเดตบนหน้าจอตีหน้าฝันจนแทบตกเก้าอี้ แต่คิดในแง่ดี การที่กลับมาเปิดคอมเครื่องนี้ มันอาจจะมีอะไรดีๆ เกิดขึ้นก็ได้

            นิ้วเรียวของชินดีดหน้าผากของคนชอบสอดรู้สอดเห็นจนฝันหน้าหงาย มือเรียวลูบหน้าผากมนป้อยๆ

            อะไรล่ะ

คุณนั่นแหละอะไร

แค่ตื่นเต้นน่ะ ไม่เห็นจับคอมเครื่องนี้ตั้งนาน มีเกมที่อยากเล่นเหรอ

เปล่า ไม่ได้จะเล่นเกม

ดับฝันจนสลายกลายเป็นควัน แม้จะได้ยินแบบนั้นฝันก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจอะไร กลับมีความสุขเสียอีก ยังไงมันก็ยังมีความหวังอยู่เล็กๆ ล่ะนะ ถ้าไม่ได้คิดว่าจะทำอะไรกับคอมเครื่องนี้ คงไม่กลับมานั่งกดอัพเดตวินโดว์หรอก

ฝันนั่งเท้าคางอยู่กับโต๊ะไม้สีสวยที่ชินเอาไว้ตั้งคอมของตัวเอง เป็นโต๊ะไม้ดูดีต่างจากโต๊ะคอมพิวเตอร์ของพวกฝันที่ซื้อมาใช้ตั้งชั่วคราว บนโต๊ะของชินโล่งยิ่งกว่าอนาคตของฝัน ไม่มีอะไรนอกจากคีย์บอร์ดและเมาส์ มันดูโล่งจนเกินไป

ขาเรียวดันพื้นปล่อยให้เก้าอี้ขยับไปตามพื้นห้อง ฝันหยิบเจ้าตุ๊กตาหมาชิบะตัวเล็กบนโต๊ะของตัวเอง กลับมาวางไว้บนโต๊ะของชิน เขายิ้มภูมิใจอยู่พักหนึ่ง พอมีเจ้าตุ๊กตาตัวเล็ก โต๊ะคอมของชินก็ดูมีอะไรขึ้นมาบ้าง

เอามาให้ทำไม

มันเป็นของคุณ เหมาะจะอยู่ตรงนี้มากกว่า

ชิบะบอย นักแคสเกมที่สร้างความสุขให้ผู้คน คนที่สร้างเสียงหัวเราะ คนที่ช่วยชีวิตใครหลายคนเอาไว้ ฝันเคยนั่งอ่านคอมเมนต์ในคลิปแคสเกมของชิน แฟนคลับมากมายต่างขอบคุณที่ชินช่วยฉุดพวกเขาขึ้นมาจากความเศร้า ในวันที่แย่ ในวันที่แสนเฮงซวย การได้ฟังเสียงของชินเป็นเหมือนกับยาบรรเทาความเลวร้ายของชีวิต

เพราะแบบนี้ยังไงล่ะ ผู้คนถึงได้ตกหลุมรักน้ำเสียงขึ้นจมูกของเขา

ฝันและน้ำเสียงขึ้นจมูกของชิบะบอย ก็เรียกชื่อฝันอีกแล้ว

ชินคงไม่รู้ว่าการใช้น้ำเสียงที่ฝันชอบ มาเรียกชื่อแบบนี้ มันทำให้ใจสั่นได้มากมายแค่ไหน

อะไร

ทำไมถึงชอบเล่นเกมคำถามง่ายๆ ที่มีคำตอบง่ายๆ ไม่ต้องคิดให้ปวดหัว

สนุกไง ถ้าไม่สนุกก็ไม่เล่น

แล้วถ้าไม่มีอะไรสนุกอีกแล้วล่ะ

ก็ไม่ต้องเล่นฝันอาจจะตอบคำถามเพื่อชักจูงชินให้กลับมาเล่นเกม เพราะเขาเองก็เป็นคนหนึ่งที่เฝ้ารอคอยการกลับมาของชิบะบอย แต่ถ้ามันฝืน มันจะไปดีอะไร ถ้ามันไม่สนุกก็ไม่ต้องเล่น รอจนกว่าอยากเล่นจริงๆ ค่อยเล่น

ความจริงแล้วผมอยากเล่นเกมนะชินเหม่อมองเจ้าวินโดว์อัพเดตที่หมุนเป็นเครื่องซักผ้าบนหน้าจอ

อยากเล่นก็เล่น

คุณพูดเหมือนง่าย

แล้วจะไปทำให้มันยากทำไมล่ะนิ้วเรียวของฝันเล่นเจ้าหมาชิบะตัวเล็กบนโต๊ะ บีบมันจนหน้าบูดหน้าเบี้ยว

ผมยังไม่เจอเกมที่ทำให้อยากเล่นขนาดนั้น

ไม่เจอหรือไม่หา คุณจับคอมนั่งดูเกมใหม่ครั้งล่าสุดเมื่อไร เดือนที่แล้ว ปีที่แล้ว หรือสองปีที่แล้ว ในสองปีนี่เกมใหม่ออกมาเพียบเลยนา แน่ใจเหรอว่าไม่อยากลองดู

ฝันตะล่อมชิน จนอีกฝ่ายต้องนั่งนึกคิด

ผมเปิด Steam* เมื่อสองปีที่แล้ว

**Steam = โปรแกรมสำหรับเล่น และ ซื้อเกม**

เห็นมั้ยล่ะ

วินโดว์อัพเดตเสร็จสรรพระหว่างที่ทั้งสองคนนั่งคุยกัน ชินนั่งมองหน้าจอคอมพิวเตอร์นิ่งงัน จนฝันต้องตบบ่าคนข้างตัวปุๆ มองดูหน้าจอที่เป็นรูปหมาชิบะนอนหลับตาพริ้ม

ลองดูไหมล่ะ ลองหาเกมที่คุณสนใจดู

ฝันละจากชินแล้วปล่อยให้อีกฝ่ายจมไปกับตัวเอง ใช้เวลาอยู่สักพักเขาถึงหันมองชิน แผ่นหลังกว้างนั่นยังแนบชิดสนิทกับเก้าอี้ มือสองข้างวางกอบกุมไว้บนหน้าตัก ไม่ขยับเขยื้อนไปไหน ไม่แม้แต่จะขยับเมาส์เพื่อเปิดหาเกมใหม่ๆ

ยังไม่ไหวจริงๆ สินะ

ชินเสียงใสนุ่มเรียกอีกฝ่ายที่กำลังเหม่อลอยเหมือนกับโดนหน้าจอคอมพิวเตอร์ดูดวิญญาณหลุดไปจากร่าง

หืม

มาดูผมเล่นเกมมั้ย

คำพูดของฝันทำให้คนที่นั่งสมองโล่งๆ อยู่เมื่อกี้ตัดสินใจปิดคอมแล้วเคลื่อนเก้าอี้มาหยุดข้างตัวฝัน พอชินเห็นว่าฝันกำลังเล่นเกมอะไรอยู่ก็รู้สึกแปลกใจ

ทำสวน?”

ใช่ คุณเคยเล่นแล้วนี่

ฝันขยับนิ้วบนคีย์บอร์ดพาตัวละครสวมหมวกสีฟ้าวิ่งไปตามทางในหมู่บ้าน เขากำลังจะไปซื้อไวน์และมอบให้กับหญิงสาวที่กำลังจีบอยู่ อีกคนจากที่ดูเหนื่อยๆ เหมือนสติหลุด ชินเริ่มดูมีท่าทีสนใจสิ่งที่ฝันกำลังเล่นเมื่อเขาเห็นว่าฝันเลือกจีบตัวละครที่จีบยากที่สุดในเกมนี้

คาเรนเหรอ

อือฮึคาเรน สาวมั่นที่ภายนอกดูเย็นชา แต่ความจริงเธอเป็นคนร่าเริงและเต็มไปด้วยเสน่ห์ ถ้าเป็นคุณ คุณจะจีบคนไหนถ้าให้ฝันเดา คงไม่พ้นสาวน้อยผมสีส้ม

แน่นอนว่ารัน

ฝันอยากรู้เหตุผลว่าทำไมชินถึงชอบสาวน้อยผมสีส้มคนนั้น ถ้าให้เดา คงเป็นเพราะผมสีส้มล่ะมั้งนะ

ทำไมถึงเลือกรันล่ะ

เพราะผมชอบสีส้ม

เดาผิดซะที่ไหน

เห็นมั้ยล่ะ ทีแบบนี้คุณยังเลือกเพราะความชอบกับไม่ชอบเลย ชอบคนนี้ก็จีบคนนี้ ไม่ชอบคนนี้ ก็ไม่ต้องจีบคนนี้ อยากเล่นเกมก็เล่น ไม่อยากเล่นก็ไม่ต้องเล่น ตราบใดที่ไม่กระทบกับความรู้สึกของใคร อยากทำอะไรก็ทำไป

มันคนละแบบกัน ผมอยากเล่น แต่ผมเล่นมันไม่ได้

เพราะอะไรล่ะ เพราะคุณกลัวว่าถ้ากลับไปเล่น จะต้องเจอคำพูดแย่ๆ จากคนพวกนั้นเหรอ

ชินหลุบตาต่ำ สีหน้าเหนื่อยล้าบ่งบอกชัดเจนว่าคงคิดมากเรื่องคำพูดของไอ้บ้าพี่ตองอะไรนั่น

มันก็มีบางครั้ง ที่ผมอ่านคอมเมนต์พวกนั้นแล้วทำเป็นลืมไปไม่ได้ ไม่มีใครหรอกอยากทำให้คนอื่นเสียหาย ทุกวันนี้เวลาผมย้อนกลับไปนึกถึงวันนั้นทีไร ผมรู้สึกเหมือนกับว่าทำชีวิตเด็กสองคนพังเละไม่เป็นท่า

โอเคมั้ยฝันถามคนตรงหน้า มือลูบหลังอีกฝ่ายป้อยๆ

คิดดูสิ เวลาผมเปิดเกมขึ้นมา ผมจะนึกตลอดเลยว่า ไอ้ชิน มึงยังมีหน้ามานั่งเล่นเกมหัวเราะได้อีกเหรอวะ มึงทำได้ยังไงวะหลังจากที่มึงปล่อยให้น้องคนหนึ่งเสียอนาคต มึงยิ้มออกได้ยังไงในเมื่อมึงปล่อยให้น้องโดนข่มขืน ถ้ามึงรับโทรศัพท์เร็วกว่านี้น้องอาจจะไม่ต้องฝันร้ายเหมือนทุกวันนี้

อย่าโทษตัวเองแบบนี้จากฝ่ามือที่ลูบหลัง ฝันบีบลงบนไหล่ของชิน ความผิดเรื่องบีไม่ใช่ความผิดของคุณ คุณไม่รู้ว่ามันจะเกิดขึ้น

ผมทำไม่ได้เลยฝัน มันเหมือนฝันร้ายที่ติดตัวผมตลอด จนทุกวันนี้ผมผวาเวลาได้ยินเสียงโทรศัพท์ตอนกลางคืน

เห็นแววตาเหมือนหลุดลอยไปที่ไกลๆ นั่นแล้ว ไม่อยากให้ชินต้องเจ็บปวดเลยสักนิด

นี่สินะ ความรู้สึกเวลาเป็นห่วงใครอีกคนอย่างจับใจ อยากจะกอดโอ๋ให้หายเศร้า แต่ทำได้แค่เพียงปลอบห่างๆ

ผมน่ะ โคตรอยากเล่นเกมเลยนะ เวลาเห็นคุณมีความสุขกับสิ่งที่ผมเคยทำ มันทำให้ผมเองก็มีความสุข แต่ตอนนี้ผมจะทำให้คนอื่นมีความสุขได้ยังไง ในเมื่อเวลาเล่นเกมผมไม่มีความสุขกับมัน

การตกเป็นขี้ปากชาวบ้านในเรื่องที่ตัวเองไม่ได้ทำ มันหนักหนาขนาดนี้นี่แหละ ในขณะที่ทุกคนพูดกันปากต่อปาก พวกเขาไม่ได้ใส่ใจหรอกว่าจะกระทบชีวิตใคร เพราะไม่ใช่เรื่องของพวกเขา ก็แค่คุยสนุกไปอย่างนั้น แต่รู้ไหม ว่าคนโดนเอาไปนินทารู้สึกแย่จนจมกับมัน หาทางออกไปไหนไม่ได้ จะแก้ตัวก็คงไม่มีใครใส่ใจ

ฝันเองก็เคยกลัวเหมือนกัน กลัวว่าการกลับมาเล่นเกม จะทำให้ครอบครัวรู้สึกไม่ดีหลังจากที่เสียแม่ไป แต่เพราะเขารักการเล่นเกม เกมเป็นชีวิตของฝัน สุดท้ายก็รั้นกลับมาเล่น จนกระทั่งเสียพ่อไปอีกคน แม้จะเสียพ่อไป ฝันก็ไม่เคยคิดจะเลิกเล่นเกม เกมเป็นสิ่งที่ทำให้ชีวิตของฝันมีค่า ดังนั้นต่อให้ต้องเจอคำพูดถากถางจากพี่ชายมากมายเท่าไร ต่อให้ต้องโดนญาติรุมประนามว่าเป็นสาเหตุทำให้พ่อและแม่ตาย ฝันก็ยังจะเลือกเส้นทางนี้อยู่ดี

คนที่ทำให้ฝันกลับมายืนได้ทุกวันนี้ นอกจากแม่กาน โก๋ ก็มีชินรวมอยู่ด้วย

โธ่เจ้าหมาน้อย ที่ผ่านมาคุณทำหลายอย่างมามากมาย ทำให้ผู้คนมีรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ฉุดคนที่กำลังจะตายให้กลับมามีชีวิตใหม่ ถ้าคุณเล่นเกมแล้วร้องไห้ไปด้วยก็ไม่มีใครโกรธคุณแล้วล่ะตอนนี้

ใครจะบ้ามานั่งดูผมร้องไห้ไปเล่นเกมไป

ผมไงหนึ่งคนฝันยกมือข้างขวาขึ้นเหมือนเด็กแย่งตอบคำถามในห้องเรียน กินข้าวไปเล่นเกมไปคุณก็ทำมาแล้วไม่ใช่เหรอดวงตากลมสดใสกะพริบปริบๆ กวนคนข้างตัว ชินทำท่าคิดเหมือนว่าสิ่งที่ฝันพูดเริ่มจะเข้าท่า

น่าสนดีเหมือนกัน ผมมีอย่างหนึ่งที่อยากทำอยู่

อะไรล่ะ

หลับไปเล่นไป

เหมือนสารคดีหมีแพนด้าน่ะเหรอที่ให้นั่งดูหมีแพนด้านั่งนิ่งๆ หนึ่งชั่วโมงขยับตัวสามวิแบบนั้นน่ะเหรอ สาบานว่าถ้าชินทำจริง ก็มีคนยอมดูอยู่แหละนะ

ก็ได้นะชินเลิกคิ้วแปลกใจกับคำตอบที่เห็นด้วยของฝัน บอกตามตรงว่าถ้าอยู่ด้วยกันไปเรื่อยๆ ฝันคงจะตามใจพ่อนักแคสเกมคนนี้จนเสียคนแน่ แต่ขอล่ะ จะทำอะไรก็ตาม อย่าเก็บความคิดลบพวกนั้นมาไว้กับตัวได้มั้ย ไม่ชอบเห็นคุณเศร้าเลยจริงๆ

เป็นห่วงผมเหรอ

แหงสิ ผมเป็นแฟนคลับคุณมาตั้งหกปีนะ ทำไมจะไม่ห่วง

ห่วงในฐานะแฟนคลับเหรอ

แล้วคุณอยากให้ผมห่วงคุณในฐานะอะไรล่ะ เจ้าของหมากับหมาน้อยมั้ยล่ะแหม่

ดวงตาเรียวที่จดจ้องฝันกลับมา ไม่รู้ว่ามีอะไรแฝงอยู่ในแววตาคู่นั้นหรือเปล่า เพราะเผลอสบตาอีกฝ่ายนานเกินไป ฝันจึงรีบหลบสายตามาสนใจเกมที่กำลังเล่น

ตึกตัก

หัวใจ...เต้นแรงขึ้นอีกแล้ว

ฝันพยายามดำดิ่งไปกับเกมปลูกผัก ที่ถึงแม้จะมีเพลงช่วยผ่อนคลายสมอง แต่ตอนนี้เขากลับนั่งไม่อยู่สุข โดยเฉพาะเมื่อรับรู้ว่าชินกำลังมองใบหน้าของเขาอยู่ โดนนั่งจ้องหน้าแบบนี้ ทำตัวไม่ถูก ไปไม่เป็น เลิ่กลั่กไปหมด กดแป้นคีย์บอร์ดผิดถูก ลืมไปหมดแล้วว่าเมื่อกี้จะทำอะไรต่อจากเก็บหน่อไม้ มัวแต่วนอยู่บนภูเขา

ไม่มีอะไรทำหรือไง มานั่งจ้องผมอยู่นั่นน้ำเสียงใสเอ่ยถามคนที่มัวแต่นั่งเท้าคางมองหน้าฝัน

ก็ทำอยู่นี่ไง

ทำอะไร

มองคุณเล่นเกม

ฝันหันขวับไปส่งเสียงตะกุกตะกักใส่ชิน กะ...ก็มองเกมสิ มองผมทำไม

ผมสงสัย

สงสัยอะไร

ทำยังไงถึงจะเข้มแข็งได้แบบคุณ

กินผักคนดื้อตอบกวนเพราะรู้ว่าอีกคนน่ะ รังเกียจเจ้าผักใบสีเขียวขนาดไหน ฝันยักคิ้วกวนประสาทใส่ ชินยกมือจะเขกกะโหลกฝันแล้วถ้าไม่ใช่เพราะว่าเจ้าตัวรีบยกมือห้าม เปลี่ยนคำพูดโดยฉับไว

ความจริงผมไม่ได้เข้มแข็งเลยนะ คุณเองก็เห็นอยู่

ความอ่อนแอของฝันถูกเปิดเผยจนหมดเปลือกต่อคนตรงหน้า สาบานได้ว่าถ้าไม่เข้าตาจนจริงๆ ฝันไม่มีทางให้ใครมาเห็นสภาพที่ตัวเองหัวจุ่มชักโครกเกือบตายแน่

แม้ต่อหน้าทุกคนผมจะทำเหมือนเข้มแข็ง ความจริงแล้วผมอ่อนแอและอยากหาที่พึ่งพิงอยู่ตลอด คุณเองก็เหมือนกันนั่นแหละ ไม่ต้องเข้มแข็งตลอดเวลาหรอก อ่อนแอบ้างก็ได้ ถ้าไม่มีใครคอยรับคุณ ผมจะรับคุณให้ก็ได้อ่ะ ตัวหนักไหมก็ไม่รู้ จะได้เจ๊ากันไง คุณดูแลผมในฐานะเจ้าบ้านที่แสนใจดี ส่วนผมดูแลคุณในฐานะแฟนคลับหกปะ…”

ยังไม่ทันจะพูดอะไรต่อ ศีรษะของอีกฝ่ายก็ร่วงลงมาสัมผัสกับไหล่ของฝัน ลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดอยู่บริเวณช่วงอกซ้ายที่มีเพียงแค่เสื้อยืดสีขาวกั้นขวางเอาไว้ อากาศหนาวภายในห้อง พลันร้อนขึ้นมาทันใด ดวงตาซุกซนเบิกกว้างด้วยความตกใจกับท่าทีของชิน ฝันกำลังจะเอ่ยปากถาม แต่ชินกลับพึมพำเสียงแผ่วออกมา

พูดเก่งจังคุณน่ะ

รำคาญเหรอ

เปล่า ขออยู่แบบนี้สักพักนะ

สักพักเนี่ย นานเท่าไรกัน จะนานจนรับรู้ได้หรือเปล่า

ว่าหัวใจที่เคยเป็นของตัวเอง ตอนนี้ใจไม่ใช่ของฝันอีกต่อไปแล้ว

           

            ***

            สิบโมงเช้า

ฝันนั่งเหม่ออยู่บนเก้าอี้ภายในห้องทำงานอีกห้อง ห้องนี้เป็นคนละห้องกับห้องทำงานของชิน เป็นห้องที่อยู่ถัดจากห้องน้ำด้านล่าง ห้องสี่เหลี่ยมจัตุรัสแคบๆ ที่โค้ชทีมักชอบมาเก็บตัวและเป็นห้องเอาไว้สำหรับทำกายภาพบำบัด ต่างจากห้องทำงานของชินที่ปิดมู่ลี่มืดสนิทตลอดเวลา ห้องนี้เปิดกว้างให้แสงแดดส่องถึง มีโต๊ะทำงานสีขาวสะอาดตาตั้งริมหน้าต่าง มองออกไปเห็นสวนนอกบ้านและต้นสนเกาหลีที่มีเจ้านกกระจิบมาทำรัง

คนหัวดื้อนั่งทบทวนความรู้สึกของตัวเอง ว่าที่ผ่านมาเกิดอะไรขึ้นบ้าง ทั้งอาการแปลกประหลาด ใจเต้นไม่เป็นส่ำเวลาอยู่ใกล้ชิน โดยเฉพาะเวลาถูกอีกฝ่ายสัมผัสตัว ไหนจะสายตา คำพูด

            มันเหมือนกับโลกของฝันหมุนวนไปเรื่อยๆ หวังว่าจะได้พบเจอผู้คนใหม่ๆ ก่อนจะหยุดชะงัก หยุดชะงักที่บ้านหลังนี้ หยุดชะงักที่เจ้าของนัยน์ตาสีเข้มที่น่าหลงใหล และเสียงที่เป็นเอกลักษณ์ อยากหยุดที่นี่ ไม่อยากเจอใครใหม่อีกแล้ว

รู้สึกยังไงกันแน่ หรือแค่หวั่นไหวในฐานะแฟนคลับ

            ฝันพร่ำถามคำนี้กับตัวเองตั้งแต่วันที่หัวใจของเขาเต้นแรง แม้จะมีบางอย่างต่อต้านอยู่ภายในลึกๆ ว่าตัวเองนั้น ไม่สมควรจะชอบผู้ชายคนนั้น ชินเป็นผู้ชายที่ฝันเอื้อมไม่ถึงด้วยซ้ำ แต่ทุกครั้งที่ได้รับคำชม หรือเป็นการขอบคุณแบบง่ายๆ ก็ดันเผลอมีความสุขไปกับมัน

            ความกลัวบางอย่างเริ่มเกาะกุมหัวใจดวงน้อยๆ ของเขา กลัวว่าการกระทำของอีกฝ่ายคือการกระทำของคนใจดีที่ชอบดูแลเทคแคร์คนนั้นคนนี้ กลัวว่าถ้าวันหนึ่งเผลอหลงรักโดยสมบูรณ์แบบ กลัวว่ามันจะเจ็บปวด

            กลัวจะคิดไปเอง ว่าอีกฝ่ายก็มีใจ

            มีเรื่องให้คิดเหรอช่วงนี้รินขยับตัวมานั่งตรงหน้าฝัน มองดูเด็กหนุ่มที่มักจะเจื้อยแจ้วพูดคุยกับเธอ แต่ช่วงหลายวันมานี่เหม่อลอยเหมือนมีเรื่องให้คิด ในแง่ดี ก็ดีแล้วที่ฝันมีเรื่องให้คิด ว่าแต่คิดเรื่องอะไรล่ะ

            ครอบครัว? การแข่ง? เพื่อน? สุขภาพ?

            พี่ริน

            หืมหญิงสาววุ่นวายอยู่กับการถอดถุงมือของเด็กหนุ่มออก เธอสำรวจดูการตอบสนองของมือด้านซ้าย ล่าสุดแข่งเกมจบก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ที่น่าห่วงคงเป็นสภาพจิตใจนั่นแหละนะ

            พี่เคยชอบใครไหม

            รินเงยหน้าสบตากับเจ้าเด็กหัวรั้นพลางขมวดคิ้ว แอบแปลกใจกับคำถามนั่น เด็กที่มักจะตัดสินใจอะไรเองเสมอ  ทำไมจู่ๆ ถึงมาถามเรื่องนี้กับเธอ

            เคยสิ ทำไมเหรอ

            อาการมันเป็นแบบไหนเหรอ

            ก็ต้องดูว่าชอบแบบไหน ชอบเพราะเขาใจดี ชอบเพราะเขาคุยเล่นเก่ง ชอบเพราะเขาเป็นเพื่อนที่ดี หรือชอบเพราะเขาเอาใจใส่เรา การชอบก็มีหลายแบบนะ

            ชอบแบบไหนเหรอ

            สบายใจที่ได้เจอหน้า มีความสุขที่ได้คุยด้วย ใจเต้นเมื่อได้รับคำชม ดีใจที่ได้รับการดูแล

            นั่นสินะ มันคือความชอบแบบไหนล่ะ ถ้าพูดถึงเรื่องชอบ ฝันก็ชอบชินอยู่แล้ว ชอบมาตั้งหกปี ชอบในฐานะแฟนคลับติดตามน้ำเสียงและผลงานมาตลอด ไม่แปลกหรอกมั้งที่จะหวั่นไหวไปบ้าง

            รินเอียงคอมองคนที่คิดหนักยิ่งกว่าทำข้อสอบ

            ที่พูดว่าชอบเนี่ย คือแบบไหนล่ะ

            แบบ ทำตัวไม่ค่อยถูกเวลาอยู่ด้วย

            ฝันก้มมองพื้น เท้าสองข้างขยับทับกันไปมา

อืมม ถ้าอยากรู้ว่าชอบเขามั้ย ก็ลองสังเกตตัวเองว่าใจเต้นเวลาอยู่กับเขาหรือเปล่า นอกจากใจเต้นก็ เขิน ทำตัวไม่ถูก รู้สึกอึดอัดแต่ก็มีความสุข ประมาณนั้นแหละ

            ริมฝีปากสีสวยขบเม้มแน่น ฝันถึงกับกุมขมับ เพราะตรงกับตัวเองทุกข้อ

            ทั้งใจเต้นรัวเป็นกลอง เขินจนทำตัวไม่ถูก รู้สึกอึดอัดจนอยากจะร้องไห้แต่กลับรู้สึกดีเป็นบ้า

            อาการเหล่านี้น่ะเพิ่งมาเป็นได้ไม่กี่วันแท้ๆ แต่มันชัดเจนมากว่ามีอะไรบางอย่างเปลี่ยนไป

            ถ้าชอบแบบปลื้ม ก็คงจะแค่อยากเห็นเขามีความสุข สุขภาพแข็งแรง กินอิ่มนอนหลับ มองเขาจากที่ไกลๆ ก็มีความสุขฝันพยักหน้าคิดตาม ก็ยังคงเป็นแบบนั้นอยู่นะ ยังอยากให้ชินมีความสุขไม่ต่างจากตอนแรกที่ได้ยินเสียง

แต่ถ้าชอบแบบรัก คืออยากจะเป็นความสุขให้เขา อยากจะให้เขามีชีวิตยืนยาว อยากจะเป็นฝันดีให้กับเขา อยากจะอยู่ข้างๆ เขาไปตลอด ประมาณว่านึกภาพในอนาคตที่มีเราอยู่ข้างเขา

เสียงนกร้องด้านนอกหยุดไป หรือไม่ก็หูอื้ออึงเพราะได้ยินสิ่งที่พี่รินพูด ดวงตากลมขยับไปทางซ้ายทีขวาที

            ชอบแบบรักชอบแบบรัก? แบบรัก? แอบรักน่ะเหรอ?!

            ฝันได้ยินเสียง ป๊อง ดังขึ้นในหัว เหมือนเส้นอะไรบางอย่างขาดผึง

            ครั้งแรกฝันวางตัวเองไว้ในฐานะแฟนคลับที่ปลื้มชิน แต่ตอนนี้เขาไม่แน่ใจ

            อยากจะปรากฏอยู่ในสายตาของอีกฝ่าย อยากจะเป็นคนสำคัญ อยากจะทำทุกอย่างที่พี่รินพูดมา ไม่อยากทำแค่นั่งมองเฉยๆ อีกต่อไปแล้วอยากจะอยู่ข้างๆ ชิน

ใบหน้าของฝันร้อนผ่าวเหมือนเตาอบขนมที่กำลังจะระเบิด ความรู้สึกโหวงเหวงโคลงเคลงเหมือนตัวเองกำลังนั่งรถไฟเหาะตีลังกาที่ไร้จุดสิ้นสุด แย่ล่ะ แย่แล้ว ใจมันสั่นไม่ยอมหยุดเลย

รินเบิกตากว้างมองเด็กหนุ่มที่หน้าแดงแจ๋เป็นลูกตำลึงด้วยความตกใจ ไปตกหลุมรักใครเข้าแล้วน่ะ คุณหมอกายภาพบำบัดหลุดยิ้ม จะมาบอกทีหลังว่าไม่ใช่เรื่องของผมคงไม่ได้ เพราะสีหน้าชัดเจนว่าเป็นเรื่องของตัวเองขนาดนั้น

            แล้วอีกฝ่ายชอบเราหรือเปล่าล่ะ

            ฝันเงยหน้าขึ้นมาสบตากับหญิงสาว ดวงตากลมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย

            ไม่ ไม่สิ มันเป็นเรื่องสมมติเฉยๆ นะพี่ริน

            ช้าไปแล้วล่ะมั้ง รินส่ายหัวให้กับอาการเลิ่กลั่กของเจ้าตัวแสบ

            ถ้าอยากรู้ว่าใจตรงกันหรือเปล่า ก็ลองสังเกตปฏิกิริยาโต้ตอบของเขาดู อย่างเช่นเขินเวลาเราทำอะไรให้เป็นพิเศษไหม หรือออกอาการเก้ๆ กังๆ ไม่ชอบมาพากลหรือเปล่า หรือถ้าไม่รู้จริงๆ บอกพี่ก็ได้นะว่าคนคนนั้นคือใคร จะได้ช่วยดูหะ…”

            ครืด

            ประตูห้องถูกเลื่อนเปิดออกพร้อมใบหน้าของเจ้าของบ้านที่แทรกเข้ามา รินถอนหายใจ เข้ามาจังหวะดีเชียวนะ กำลังจะเค้นความลับออกจากปากฝันได้แล้วแท้ๆ เชียว

            ว่าไงน้องชิน

            ชินเกาะบานประตูเอาไว้ กำลังจะตอบคำถามรินแต่สายตาหันไปเห็นอีกคนที่นั่งหน้าแดงเป็นลูกเชอร์รี่ แหงล่ะ ชินคงไม่เปรียบเทียบฝันเป็นมะเขือเทศ เพราะเขาเกลียดมะเขือเทศเข้าไส้ เจ้าของบ้านขมวดคิ้วสงสัย

ฝันค่อยๆ เงยหน้าสบตากับชิน ดวงตากลมขยายขึ้นด้วยความตกใจที่จู่ๆ อีกฝ่ายเลื่อนประตูเปิดออก เพียงแค่เห็นใบหน้า ความคิดแรกที่เด้งขึ้นมาคือ ทำไมวันนี้หล่อจังดวงตาเรียวรีจดจ้องมาไม่ละสายตา พอถูกจ้อง ใจก็เต้นแรงอย่างหยุดไม่อยู่จนต้องรีบหลบตา ฝันยกมือซ้ายบังใบหน้าของตัวเองเอาไว้ ความร้อนทำให้รู้ว่าตอนนี้คงหน้าแดงแจ๋แน่

แย่แล้ว แย่มาก แย่โคตรๆ เมื่อกี้ทำหน้าแบบไหนออกไปหรือเปล่านะ ทำหน้าเขินออกไปหรือเปล่า ใจมันเต้นจนอยากจะล้มลงไปกลิ้งกับพื้น ไม่ไหวจะระเบิดเป็นเสี่ยงๆ เอาให้ได้

            ยิ่งพอรู้ว่าชอบแบบ แอบรักเขาข้างเดียว ทีนี้แหละ ทำตัวไม่ถูกเข้าไปใหญ่

            อาการของฝันชัดเจนในสายตาของรินจนเธอต้องร้อง เดี๋ยวขึ้นมาในใจ อย่าบอกนะว่าคนที่ฝันชอบ...

            เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมหน้าแดงแบบนั้น ชินถามด้วยความเป็นห่วง

มะ…”

            ฝันพูดไม่ออก จะให้พูดได้ยังไงว่าเมื่อกี้กำลังคุยเรื่องของชิน แถมยังเป็นเรื่องที่ไม่อยากให้รับรู้ด้วยซ้ำ

            ไม่เป็นอะไรหรอก ร้อนมั้ง สรุปแล้วมีอะไรเหรอ

            ปอนด์ถามหาอยู่ เห็นว่าจะชวนไปงานเกมมะรืนนี้

            อ้อ เดี๋ยวพี่ก็ตรวจเสร็จแล้ว รอแปปหนึ่งนะ

            ไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ เหรอชินปิดประตูบานเลื่อนลง ล็อคแน่นหนาเพราะไม่อยากให้ใครเปิดผ่างเข้ามา ไม่อย่างนั้นจะรู้ได้ว่าฝันกำลังทำกายภาพบำบัด ไม่ใช่แอบมาเรียนพิเศษภาษาญี่ปุ่นกับรินอย่างที่โกหกเอาไว้

            ฝ่ามือใหญ่ทาบลงบนหน้าผากของคนที่นั่งนิ่งเป็นท่อนซุง

ตัวรุมๆ ไข้จะขึ้นอีกหรือไง ทำไมมีไข้บ่อย พักผ่อนไม่พอเหรอ

ความอบอุ่นจากฝ่ามือของชิน น้ำเสียงทุ้มขึ้นจมูกที่มีอิทธิพลต่อหัวใจของฝัน ดวงตาเรียวดุที่อ่อนโยนเมื่ออยู่ต่อหน้าฝัน ทุกสิ่งทุกอย่างรวมกันเป็นระเบิดอานุภาพสูง ฝันรับรู้ถึงไอร้อนที่แผ่ออกจากร่างกายของตัวเอง หูสองข้างอื้ออึงไปหมด อา ความรู้สึกของรถไฟไอน้ำส่งเสียง ปู๊น ปู๊น เป็นแบบนี้นี่เอง การเป็นรถไฟนี่มันก็ดี อย่างน้อยในช่วงเวลาที่ไอน้ำพุ่งออกไป พวกมันก็ไม่ได้ทำหน้าแปลกประหลาดออกมาให้เห็น

คนดื้อรีบส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากพี่ริน

เอ่อ น้องชิน ใจเย็นก่อน ออกไปข้างนอกก่อนเนอะ

ทำไม เขาเป็นอะไรเหรอครับ หรือเจ็บมือขึ้นมาอีก

อาการของชายหนุ่มวัยยี่สิบห้าปีสวมแว่นทรงกลมตรงหน้า บ่งบอกชัดเจนเลยว่า คนที่ฝันชอบคือชิน

น่าๆ ออกไปก่อนเนอะ เดี๋ยวพี่ให้ฝันออกไป รอแปปหนึ่ง

รินรีบผลักเจ้าของบ้านออกไปจากห้อง ชินพยายามยื้อเอาไว้แต่ไม่เป็นผล คุณหมอล็อคประตูห้องเสร็จสรรพ เธอพรูลมหายใจออกมา หน้าผากชนบานประตูก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับฝันที่ใช้มือสองข้างปิดใบหน้าร้อนผ่าวของตัวเอง

รู้ตัวหรือเปล่าว่าไม่ได้ชอบเขาแค่เพื่อนหรือคนรู้จักแล้วรินว่า แอบรักเขาไปแล้วไม่ใช่หรือไง เราน่ะ

พี่ริน…” ฝันรู้ว่าปิดบังอะไรไม่ได้อีกต่อไป เพราะแบบนั้น อย่าเพิ่งบอกใครนะ

ไม่บอกหรอกน่า

ผมเป็นแฟนคลับชินมาหกปี แน่นอนผมชอบเสียงเขา ตกหลุมรักเสียงเขามาตลอด ผมไม่นึกว่ามันจะกลายมาเป็นแบบนี้เลยน้ำเสียงอู้อี้ลอดผ่านฝ่ามือของตัวเอง ฝันอยากจะหายตัวไปซะตอนนี้

ไม่เห็นเป็นไรเลย ก็แค่ชอบนี่นา

ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะ แต่ลึกๆ รินเป็นห่วงความรู้สึกของฝัน อย่างที่รู้กันว่าชินค่อนข้างจะเอื้อมถึงยาก เธอในฐานะคุณหมอประจำตัวของฝัน เจอหน้าชินไม่ค่อยเท่าไร ยังรู้สึกถึงกำแพงได้อย่างชัดเจน

เป็นสิ เป็นมากเลยด้วย เขาเป็นคนของสังคมเลยนะพี่ เป็นคนที่มีคนชอบหลายล้านคน แถมผมเองก็ไม่เคยแน่ใจเลยด้วยว่าชินมีคนที่ชอบอยู่ไหม ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ ผมต้องทำยังไงอ่ะพี่ริน

ผมต้องเลิกชอบชินหรือเปล่าพี่…”

ฝันต้องทำยังไงถ้าชินมีคนที่ชอบอยู่แล้ว ฝันต้องทำยังไงถ้าชินไม่ได้ชอบผู้ชาย ฝันต้องทำยังไงถ้าการกระทำของชินที่ผ่านมาเป็นการกระทำที่มีให้ฝันในฐานะเพื่อน

กังวลไปหมด

ฝันควรทำยังไง นอกจากหยุดความรู้สึกพวกนี้ ย้อนกลับไปเป็นเหมือนเดิม เหมือนช่วงที่สัมผัสร่างกายของอีกฝ่ายแล้วไม่รู้สึกอะไร เหมือนช่วงที่สบตากันแล้วไม่ใจเต้นรัวแบบนี้

เขาต้องทำยังไง ที่จะไม่ต้องรู้สึกเจ็บปวดถ้ารู้ว่าชินกำลังสนใจใครอยู่

ทำไมความรักมันถึงได้น่ากลัวแบบนี้นะ

 

***

พี่ฝัน!”

คนเหม่อลอยสะดุ้งเมื่อปอนด์เรียกฝันเสียงดัง ฝันสะบัดหัวเล็กน้อย ตั้งแต่ลงจากรถก็มัวแต่คิดอะไรวุ่นวายอยู่ในหัว ไม่ทันได้สังเกตเลยว่างานวันนี้คนเยอะเป็นพิเศษ

ยืนเหม่ออยู่ได้ ไปขึ้นเวทีได้แล้ว เขาเรียกรวมตัวแล้ว

อ่า

เพราะมีเวลาว่างก่อนการแข่งขันแชมป์เปี้ยนชิป ฝันจึงมาลงแข่งโซโล่ที่งานเกมแก้เบื่อ

งานเกมถูกจัดขึ้นในฮอลล์ใหญ่ใจกลางเมือง สารพัดบูธเกมตั้งเป็นระเบียบตั้งแต่ทางเข้า เวทีเล็กตามบูธต่างๆ ผุดเป็นดอกเห็ด มีบรรดาผู้คนที่ชอบการแต่งตัวเป็นตัวละครตามเกมหรือคอสเพลย์ มีซุ้มขายของจำพวกอุปกรณ์คอมพิวเตอร์แบรนด์ดัง เชิญชวนให้ผู้คนแวะเข้าไปเยี่ยมเยียน ตลอดทางเต็มไปด้วยผู้คน ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ ส่วนมากจะเป็นกลุ่มวัยรุ่น เสียงเพลงและเสียง MC ของแต่ละบูธตีกันจนฟังไม่ออก เหมือนกำลังแข่งว่าใครดังสุดจะเป็นผู้ชนะ

เด่นที่สุดในงานนี้ ก็คงเป็นเวทีใหญ่ที่เรียงรายไปด้วยคอมพิวเตอร์หลายเครื่อง ป้ายไวนิลอลังการงานสร้างเป็นภาพเกม FPS ผสมผสาน Battle Royale ที่กำลังโด่งดังในช่วงนี้ ด้านหน้าเวทีมีบริเวณให้คนที่เข้ามาร่วมงานได้นั่งชมการแข่งขัน ผู้ชนะการแข่งในวันนี้จะไม่ได้เงินรางวัลกลับบ้าน แต่จะได้พวกอุปกรณ์คอมพิวเตอร์ต่างๆ ที่ราคาแพงกลับไป

เนื่องจากรางวัลที่หนึ่งของการแข่งโซโล่เป็นคีย์บอร์ดหายาก ปอนด์ที่อยากได้จนตัวสั่นจึงร้องขอให้ฝันมาร่วมการแข่งขันครั้งนี้ และฝันเองก็ไม่ปฏิเสธ อยู่บ้านเฉยๆ ก็ฟุ้งซ่านเอาเปล่าๆ

ฝันไม่รู้เกี่ยวกับอุปกรณ์การเล่นเกมเท่าไร เห็นปอนด์บอกว่ารางวัลที่หนึ่งเป็นคีย์บอร์ด Kinesis Freestyle Edge คีย์บอร์ดเกมเมอร์ราคาแพงสีดำด้านที่ผ่าครึ่งซีกเป็นสองส่วนได้ เหมาะแก่การเล่นเกม FPS เป็นอย่างมาก บรรดานักแข่งเกมยิงมักจะใช้เพียงแค่ส่วนซ้ายของคีย์บอร์ด ใช้มากสุดคือ W S A D แทนลูกศร ขึ้น ลง ซ้าย ขวา เป็นการเคลื่อนที่ การเอาส่วนขวาออกไปเปิดพื้นที่ให้สามารถขยับเมาส์ได้กว้างขึ้น ราคาของเจ้าคีย์บอร์ดหน้าตาแปลกประหลาดตัวนี้จัดว่าสูงเกินกว่าที่ปอนด์จะเอื้อมถึง

ถือซะว่าเป็นของขวัญให้กับคนน้อง เนื่องในโอกาสชนะโปรลีกก็แล้วกัน

ดวงตาคู่สวยภายใต้กรอบแว่นมองตรงไปด้านหน้า มีจุดโฟกัสเพียงแค่จุดเดียวคือเวทีใหญ่ ระหว่างทางเดิน ผู้คนต่อแถวตามบูธเกมเพื่อรับของรางวัลการมาเข้าร่วมงานเกม รวมไปถึงไอเทมพิเศษที่มีขายเฉพาะที่งาน ฝันไม่ได้ใส่ใจบูธเกมพวกนั้นเพราะมัวแต่เหม่อ เลยไม่ทันระวัง อีกนิดเดียวคงจะชนเข้ากับสาวน้อยในชุดคอสเพลย์จิ้งจอกเก้าหางเข้าแล้ว โชคดีโดนดึงแขนเอาไว้ซะก่อน

            เดินระวังๆ หน่อยสิ

            ฝันที่กำลังเหม่อหันไปมองเจ้าของฝ่ามือ สายตาสบเข้ากับนัยน์ตาสีสวยของอีกฝ่าย ไม่ทันไรใจก็เต้นรัวขึ้นมาอีก

วันนี้ชินสวมมาส์กสีดำปิดใบหน้าครึ่งล่างเอาไว้ สวมเสื้อเชิ้ตสีดำตราจระเข้บนอกซ้าย และกางเกงยีนส์ขายาวรวมถึงรองเท้าผ้าใบคู่โปรด ดูเรียบง่าย ปะปนไปกับผู้คนในงาน แต่กลับดูมีเสน่ห์ อาจจะเป็นเพราะไหล่ที่กว้าง กลุ่มผมที่เพิ่งตัดมา หรือออร่าบางอย่างที่แผ่ออกมาเป็นเชิงว่าคนคนนี้ต้องไม่ใช่เพียงผู้เล่นเกมธรรมดา

            ตั้งแต่เมื่อไรที่สนใจรายละเอียดของอีกฝ่ายมากมายขนาดนี้

            เป็นอะไร

            เปล่า

            คนหัวดื้อส่ายหัวเล็กน้อย ดึงแขนที่ถูกอีกฝ่ายเกาะกุมแล้วออกเดินต่อ ปล่อยให้ชินมองตามด้วยความสงสัย

            เมื่อถึงเวทีของบูธเกมที่จะมาแข่ง ฝันเข้าไปลงชื่อและรับบัตรห้อยคอ หลังจากนั้นรอสักพักถึงถูกเรียกตัวขึ้นไปบนเวทีพร้อมกับผู้แข่งคนอื่นประมาณห้าสิบคน

            ฝันต่อคีย์บอร์ดและเมาส์ที่พกมาเองเข้ากับคอมพิวเตอร์ที่ทางงานจัดมาให้ เป็นเรื่องปกติสำหรับนักแข่งเกม FPS ที่ต้องทำแบบนี้เพราะถนัดมือกว่า บางครั้งคีย์บอร์ดที่จัดมาให้ปุ่มแป้นอาจจะแข็งเกินไป เมาส์อาจจะเลื่อนไม่ถูกใจ จึงต้องพกมาเองดีที่สุด ฝันขยับถุงมือบนมือซ้าย เคลื่อนไหวนิ้วมือให้คุ้นชิน พอตั้งค่าเกมให้เหมือนเครื่องที่บ้านเสร็จสรรพ สายตาจึงมองลงไปยังล่างเวทีที่ปอนด์กับชินยืนอยู่ข้างกัน เด็กหัวหยอยเสื้อฮาวายโบกไม้โบกมือให้ฝัน พลางหันไปสะกิดแขนชิน ชินทำเพียงแค่มองตามนิ้วของปอนด์ที่ชี้มา ดวงตาเรียวดุจดจ้องมาที่ฝันจนเขาต้องหลบตา

            คำพูดของพี่รินย้อนกลับเข้ามาในหัวของฝัน

            แล้วอีกฝ่ายชอบเราหรือเปล่าล่ะ

          บ้าหรือไง ชินน่ะเหรอจะมาชอบคนกะโหลกกะลาอย่างฝัน อนาคตก็ไม่แน่นอน หัวก็รั้นเก่งที่หนึ่ง

            แต่ฝันไม่ได้คิดไปเอง ว่าบรรยากาศระหว่างสองคนนั่นมันต่างจากบรรยากาศระหว่างฝันกับชินอย่างเห็นได้ชัด ชินตั้งกำแพงสูงเมื่ออยู่ข้างปอนด์ แต่เมื่ออยู่กับฝัน ช่วงหลังมานี่ฝันแทบไม่รู้สึกถึงกำแพงนั่นแม้แต่นิด เหมือนเพียงแค่เอื้อมมือก็คว้าผู้ชายคนนั้นได้ ก็แค่ไม่รู้ทำไมมันมีบางอย่างห้ามมือของฝันเอาไว้ ไม่ให้ยื่นออกไป

            การแข่งขันเริ่มขึ้นหลังจากผู้เข้าแข่งขันคนสุดท้ายทิ้งตัวนั่งบนเก้าอี้ได้ไม่นาน ส่วนมากผู้เข้าแข่งขันจะเป็นเกมเมอร์ทั่วไป มีมือใหม่มากหน่อยเพราะเป็นงานเกมที่ใครก็เข้าร่วมได้ ส่งผลให้ฝันไม่ต้องเกร็งหรือเครียดเท่าตอนแข่งรายการใหญ่ เสียงเชียร์และเสียงเฮดังขึ้นเป็นระยะ ให้ความรู้สึกสนุกสนาน ฮึกเหิม ฝันเห็นภาพเมื่อตัวเองยังเด็กแทรกขึ้นมา

            เต็มไปด้วยไฟลุกโชน โหยหาการแข่ง สนุกสนานไปกับมัน

            ความสนุกในครั้งแรกที่ได้จับเกมยิง ค่อยๆ ย้อนกลับเข้ามาจนรู้สึกขนลุกไปทั้งร่าง ยิ่งเล่นยิ่งสนุก เพราะความสนุก ทำให้การเล่นลื่นไหล นิ้วของฝันเคลื่อนที่บนคีย์บอร์ดอย่างอิสระ ไร้ข้อจำกัด ไร้กกฎเกณฑ์ ราวกับนกที่กำลังสยายปีกออกบิน

            นี่แหละคือข้อดีของการแข่งโซโล่ ไม่ต้องพะวงหลัง พุ่งตรงไปด้านหน้าโดยไม่ต้องหยุด

            การแข่งดำเนินไปเรื่อยๆ คนแล้วคนเล่าถูกเก็บออกจากสนาม แต่ไม่มีใครหัวร้อนใส่กันแม้แต่นิด รอบข้างมีเพียงเสียงหัวเราะเวลาโดนยิงล้มออกไป นอกจากนั้นก็มีเสียงคุยเจื้อยแจ้วจากที่นั่งด้านข้างฝัน เพราะเขาเป็นคนสุดท้ายในแถวที่ยังรอดอยู่ในเกม จนกระทั่งเหลือเพียงสองคนในสนามรบ อีกฝ่ายกดไมค์ตะโกนขึ้นมาอย่างนึกสนุก

            ปาระเบิดแข่งกันมั้ยล่ะฝันไม่รู้ว่าเจ้าของน้ำเสียงนั่นเป็นใคร ไม่รู้ว่านั่งอยู่ส่วนไหนของเวทีเพราะรอบข้างก็รายล้อมไปด้วยนักแข่งมากหน้าหลายตา แต่เสียงมันคุ้นอยู่ในหู

            ก็มาดิครับคนดื้อกดไมค์ตอบโต้อีกฝ่าย แม้สกิลการปาระเบิดของฝันจะเข้าขั้นห่วย แต่ก็เล่นเอาสนุก ฝันคิดว่าอีกฝ่ายเองก็คงปาไม่แม่นขนาดนั้น

            ข้อตกลงของทั้งสองฝ่ายทำเอาผู้เล่นคนอื่นที่โดนเก็บออกจากสนามไปแล้วหันมาสนใจ เสียงหัวเราะดังขึ้นเมื่อทั้งสองผู้รอดชีวิตขยับห่างออกจากกัน แล้วปาระเบิดเพื่อทำให้อีกฝ่ายตายโดยไม่ใช้ปืน

            ผลสรุปคือ ปาห่วยทั้งคู่

            สงสัยคู่นี้น่าจะทั้งวันมั้งครับเสียงพากย์ดังขึ้นพร้อมเสียงฮาครืนจากทั่วบริเวณ

            ฝันใช้ช่วงจังหวะที่อีกคนปลดสลักระเบิดแล้วปาออกมา เขากระโดดหลบอย่างคล่องแคล่ว หมอกบีบเข้าหาทั้งคู่จนไม่เหลือที่ให้ปาระเบิดอีกต่อไป ทั้งสองคนจึงวิ่งเข้าหากันแล้วซัดกันด้วยหมัดส่งเสียงดัง ปั่กๆๆหน้าบูดหน้าเบี้ยวกันไปคนละทิศละทาง

            หมัดแลกหมัดกันอยู่พักหนึ่ง ฝันก็เป็นฝ่ายชนะ ได้คีย์บอร์ดราคาแพงมาไว้ในครอบครอง

            ฝันลงจากเวทีพร้อมกับคีย์บอร์ดในอ้อมกอด ปอนด์รีบตรงดิ่งเข้ามาหา กระโดดโลดเต้นอย่างมีความสุข

            บอกแล้ว พี่ผมเทพโคตรๆ

            อยากได้ไม่ใช่หรือไงมือเรียวยื่นกล่องคีย์บอร์ดให้คนน้อง แอบชักกลับเมื่อเด็กเสื้อฮาวายยื่นมือออกมารับ

น่ะ ทำไงก่อน

ขอบคุณค้าบปอนด์กอดแขนคนพี่ ฝันส่งมอบคีย์บอร์ดให้ปอนด์ เจ้าตัวรีบรับไปถือพลางทำตาเป็นประกายวิบวับใส่ฝัน ใจดีสุดๆ ไปเลยครับคนนี้เรื่องประจบเก่งนี่ยกให้ปอนด์เลย

            ระหว่างที่ปอนด์กำลังลูบไล้กล่องคีย์บอร์ด ชินก็วางมือลงบนศีรษะของฝัน ขยี้เบาๆ อย่างอ่อนโยน หัวใจเต้นรัวไม่เป็นส่ำทำให้ฝันต้องเม้มริมฝีปากของตัวเองแน่น

            เก่งมาก

            รู้แล้วน่าฝันบ่น เบี่ยงศีรษะออกห่างจากฝ่ามือของชิน

            อย่างน้อยก็ขอเวลาคุยกับใจตัวเองสักพัก ช่วงนี้การแตะตัวกันคงไม่ใช่เรื่องดีเท่าไร โดยเฉพาะเวลาที่ฝันห้ามใจตัวเองไม่ได้ ยิ่งถูกสัมผัสก็ยิ่งคล้อยตาม ยิ่งถูกตามใจก็ยิ่งอยากเอาแต่ใจ กลายเป็นว่าอยากเก็บชินเอาไว้คนเดียว

             จะทำยังไงให้เลิกชอบผู้ชายคนนี้ ฝันหาหนทางไม่เจอเลยสักนิด ความอบอุ่นของชินทำให้จิตใจที่หนาวเหน็บของฝันอบอุ่นเป็นบ้า แล้วแบบนี้จะห้ามตัวเองได้เหรอ

ฝันไม่อยากให้ความสัมพันธ์ของเขาและชินต้องพังลง โดยเฉพาะในเวลาที่ไม่มั่นใจว่าอีกฝ่ายมีใครอยู่ในใจหรือเปล่า

            ก็ว่าทำไมยิงคมจังเสียงคุ้นหูดังขึ้นด้านหลัง ฝันหันไปมองเจ้าของน้ำเสียงก่อนจะเบิกตาโต

            บูม

            เจ้าของดวงตาเจ้าเล่ห์ถอดมาส์กสีดำบนใบหน้าออกแล้วส่งยิ้มมาให้ ก็ว่าทำไมเสียงคุ้นๆ เหมือนเคยได้ยินที่ไหน เมื่อกี้อยู่บนเวที ฝันไม่ได้สนใจว่าคู่แข่งเป็นใคร ได้รับของรางวัลก็รีบตรงดิ่งลงจากเวทีมาหาปอนด์อย่างไว

ที่ไม่มีใครสังเกตว่าเป็นบูมเพราะเจ้าตัวสวมทั้งหมวกแก๊ปและมาส์กปิดปาก แถมยังใช้ไอดีสำรองในการแข่งเหมือนกับฝัน จึงไม่มีใครรู้ว่าบูมเมอแรงมางานเกมในวันนี้

            ไม่ใช่ว่าบูมเป็นพวกชอบโชว์ออฟหรือชอบความเด่นดังอะไรเทือกนั้นหรอกเหรอ ฝันคิดแบบนั้นมาตลอด

            บูมหันไปมองชินเล็กน้อย ดูแปลกใจที่คนพี่ออกมาเปิดหูเปิดตา เมื่อก่อนชวนทีไรไม่เคยมาสักครั้ง

            ปิดหน้าปิดตาทำไม เปิดไปก็ไม่มีใครรู้หรอกคำประชดประชันดังออกมาจากริมฝีปากบูม ชินถอนหายใจ

            แล้วคุณปิดทำไม ไม่ใช่ว่าชอบโชว์หรือไง

            เหอะ ผมแค่มาเอาคีย์บอร์ดเฉยๆ ไม่อยากเจอคนเยอะ แต่ดันโดนพี่ฝันแย่งไปได้

            บรรยากาศคุกรุ่นก่อตัวขึ้น ปอนด์รีบแทรกเข้ามาตรงกลางพร้อมกับใบหน้ากวนๆ

            หน่าๆ อย่าทะเลาะกันเลยพี่ ไปกินข้าวกันพี่ฝัน หิวแล้ว อยากกินราเม็ง

           

            ***

            ร้านบะหมี่หมายเลขแปด แต่เปิดเพลงเจ้าหญิงวุ่นวายกับเจ้าชายเย็นชาของเกาหลี แอร์เย็นจัดให้ความรู้สึกเหมือนกำลังนั่งกินบะหมี่ร้อนๆ พลางมองวิวภูเขาฟูจิ ทั้งที่ความจริงแล้วสิ่งนั้นคือวอลเปเปอร์ติดผนังร้านที่เริ่มจะซีดไปตามกาลเวลา บรรยากาศที่ควรจะผ่อนคลายกลับกลายเป็นสงครามประสาทระหว่างชินและบูม

            ฝันกระทุ้งสีข้างของคนที่นั่งเขี่ยบะหมี่ในชามตั้งแต่มันถูกนำมาเสิร์ฟ ชินหันมามองฝัน

            หืม

            กินสิ เขี่ยอยู่นั่น

            กินผักให้หน่อยชินหนีบเจ้าต้นหอมญี่ปุ่นมาใส่ชามของฝัน ส่วนฝันหนีบเจ้าลูกชิ้นสีชมพูหมายเลขแปดไปใส่ชามของอีกฝ่าย เขาชอบกินทุกอย่างในชาม ทั้งน้ำซุปหอมๆ เส้นนุ่มๆ ต้นหอมญี่ปุ่นยิ่งชอบ แต่ไม่ค่อยชอบเจ้าลูกชิ้นหมายเลขแปดนี่เท่าไร

            การกระทำของทั้งคู่เหมือนสร้างโลกส่วนตัวขึ้นมา บูมกับปอนด์หันมองหน้ากัน ถึงกระนั้นก็ไม่ได้พูดอะไร

            ฝันเคี้ยวเส้นเต็มแก้มพลางมองชินที่คีบบะหมี่เข้าปากถึงค่อยโล่งใจขึ้นมาหน่อย เวลาเจอหน้าบูมทีไร ฝันรู้ว่าชินไม่โอเค ดังนั้นจึงไม่อยากให้ชินคิดมาก อย่างน้อยก็ในเวลากินข้าว

            จนในที่สุด บูมก็ทนความเงียบไม่ไหว

            พี่ฝัน

            หืมฝันละสายตาจากชินไปมองบูม สีหน้าของเจ้าตัวไม่ค่อยดี เหมือนมีเรื่องอยากจะพูดคุยด้วย

            คือช่วงนี้ ผมไปนอนกับพวกพี่ได้มั้ย

            ดวงตากลมกะพริบปริบๆ ไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ได้ยินถูกต้องหรือเปล่า

            คือผมมีปัญหากับเพื่อนนิดหน่อย ขอไปนอนที่บ้านด้วยได้มั้ย

            เพื่อนนี่ สมาชิกในทีมเหรอฝันถาม

            รู้เหรอ

            ก็พอเดาออก เวลาเล่นเกมอ่ะ

            เก่งจังบูมหัวเราะ แต่รอยยิ้มเจือไปด้วยความอ่อนล้าต่างจากวันแรกที่ได้เจอกัน

            สิ่งที่ฝันได้ยิน ตอกย้ำชัดเจนว่าฝันคิดไม่ผิด ตั้งแต่ช่วงแข่งแล้วที่ฝันเห็นว่าทีมเลเจนด์เล่นไม่ค่อยเข้าขากัน เหมือนเปิดจุดอ่อนให้เห็นมากเกินไป ทั้งที่พี่บอสไม่ใช่คนสะเพร่า ในสายตาของฝัน บูมเกาะติดพี่บอสเหมือนในทีมมีกันแค่สองคน ส่วนวิคตอรี่ซีและอะมาเกดอนก็เล่นตามใจตัวเอง

            แค่ไปนอนสักพักอ่ะ ยังไม่อยากกลับบ้าน พี่บอสก็วุ่นๆ ไม่อยากไปกวน

            ฝันไม่กล้าตอบคำถามนั้น เพราะตัวเองไม่ใช่เจ้าบ้าน เขาหันมองเจ้าของบ้านที่แท้จริงที่คีบเส้นราเม็งค้างอยู่กับตะเกียบ สุดท้ายชินก็ปล่อยเส้นราเม็งตกกลับเข้าไปในชาม วางตะเกียบพิงกับขอบชามแล้วเงยหน้ามองบูม

            ทำไมไม่ถามเจ้าของบ้านล่ะ ฝันเป็นเจ้าของบ้านหรือไง

            ถ้าผมถามพี่ พี่จะให้ไปอยู่เหรอ

            ต่อให้ถามฝันแล้วฝันอนุญาต ถ้าผมไม่อนุญาตคุณก็เข้าบ้านไม่ได้

            ก็ถามอยู่นี่ไง!” บูมขึ้นเสียง หลังจากนั้นจึงผ่อนเบาลงมาไม่รู้จะโกรธอะไรนัก คนที่โกรธควรเป็นผมต่างหาก

            กูไม่มีสิทธิ์โกรธใครเลยว่างั้น? กูมีความสุขมากเลยดิบูม

            ใจเย็น

            ปอนด์รีบสูดเส้นราเม็งเข้าปากเพราะกลัวว่าจะมีเรื่องกันใหญ่โตไปกว่านี้แล้วจะอดกิน ส่วนฝันหันไปปลอบคนข้างตัวที่เริ่มขึ้นกูมึงใส่คนน้อง เขานึกขอบคุณที่ตัวเองนั่งกันทางออกเอาไว้ ทำให้ชินขยับไปไหนไม่ได้ จึงต้องนั่งจ้องตาบูมอยู่แบบนี้

            คุณว่าไงเจ้าของบ้านหันมาถามฝันที่นั่งเลิ่กลั่กอยู่ข้างตัว

            ว่าไงคืออะไร

            ถ้าคุณอยากให้มันมาอยู่ ก็ตามใจคุณ แต่คุณต้องดูแลมันเอง

            ฝันหันมองบูมที่บ่นพึมพำกับเส้นบะหมี่ ดูเหมือนจะไร้ทางออกจริงๆ ล่ะนะถึงได้มาขอร้องแบบนี้ ฝันนึกถึงตัวเองตอนไม่มีที่จะไป จนต้องหอบข้าวหอบของมานอนบ้านโก๋ การมีที่พึ่งพิงในยามที่รู้สึกแย่ มันช่วยชีวิตคนคนหนึ่งไว้ได้เยอะเลย มากไปกว่านั้น การทิ้งบูมไปในยามที่น้องต้องการความช่วยเหลือ อาจจะเพิ่มความบาดหมางระหว่างชินและบูมได้ ถ้าในอนาคตเกิดอะไรขึ้นกับบูมอีก ชินคงโทษตัวเองหนักขึ้นแน่

ในฐานะเพื่อนร่วมบ้านที่อยากเห็นสองคนนี้กลับมาคืนดีกัน ฝันคิดว่ามันน่าจะดีกว่าถ้าตอบตกลง

            ให้มาอยู่ก็ได้ ห้องนอนก็กว้าง อีกอย่างกายคงดีใจ

            พอฝันอ้างกาย ชินก็ดูเหมือนจะผ่อนลง ส่วนบูมรีบเอ่ยปากขอบคุณฝันยกใหญ่

            ขอบคุณนะครับ ขอบคุณมากๆ

            ไม่เป็นไร

            หลังกินข้าวเสร็จ บูมก็แยกตัวกลับไปเก็บเสื้อผ้าที่บ้าน และจะย้ายเข้ามานอนบ้านชินเย็นนี้ ฝันรู้ว่าชินรู้สึกไม่ดีที่บูมจะมานอนที่บ้าน และไม่รู้ว่าเจ้าของบ้านโกรธฝันหรือเปล่าที่เขาตัดสินใจไปแบบนั้น เพราะตั้งแต่ออกจากร้านอาหาร ชินก็ไม่ยอมพูดอะไร ตรงดิ่งไปขึ้นรถแล้วขับกลับบ้านโดยไม่คิดจะแวะที่ไหน

            รถเก๋งสีดำจอดลงหน้าบ้าน ปอนด์รีบกระโดดลงจากรถอย่างไวเพราะความอึดอัดภายในรถ ฝันนั่งมองเจ้าหมาชิบะที่เสียบอยู่ตรงช่องแอร์ ราวกับมันเป็นที่พึ่งสุดท้ายทางสายตา ไม่กล้าจะมองคนข้างตัว ไม่กล้าเปิดประตูรถออกไป ชินไม่มีทีท่าว่าจะดับเครื่อง บ่งบอกว่าคงมีเรื่องอยากจะคุย

            คุณรู้สึกไม่ดีเหรอ เวลาผมแตะตัวเสียงทุ้มขึ้นจมูกเอ่ยถาม ฝันรีบหันขวับไปมองเสี้ยวหน้าของชินพลางส่ายหน้าปฏิเสธ

            ไม่ใช่อยากจะคุยเรื่องบูมเหรอ ทำไมจู่ๆ มาถามเรื่องนี้ล่ะ

            เปล่า

            แต่พักหลังมานี่เหมือนคุณไม่ชอบให้ผมแตะตัว ถ้าคุณไม่ชอบผมก็จะไม่ทำ

            ไม่เกี่ยวเลย ไม่ได้ไม่ชอบริมฝีปากของฝันเม้มจนเจ็บ ที่ไม่ยอมให้ชินเข้าใกล้ก็เพราะกลัวหัวใจตัวเอง

            ผมทำอะไรผิดไปหรือเปล่า อึดอัดใจอะไรหรือเปล่า

            เปล่าคนที่ทำผิดน่ะ คือฝันต่างหาก

            ความเงียบที่ก่อตัวขึ้นบ่งบอกได้ดีว่าฝันไม่อยากจะพูดถึงเรื่องนี้ ชินดับเครื่องรถยนต์ เปิดประตูรถค้างเอาไว้ ทำท่าหันมาเหมือนจะพูดอะไรสักอย่างที่สำคัญ แต่สุดท้ายก็เป็นฝ่ายก้าวออกจากรถไปก่อน

            ผมวางกุญแจไว้ตรงนี้ ล็อกรถให้ด้วยนะ

            ประตูรถปิดลงพร้อมกับความหนักอึ้งที่ถาโถมสู่ร่างกายของฝัน หน้าผากมนทิ้งลงยังคอนโซลรถ ผ่อนลมหายใจออกมายาวและเชื่องช้า ดวงตากลมหันไปมองกุญแจรถที่วางทิ้งไว้บนเบาะหนัง พวงกุญแจที่มีตุ๊กตาหมาชิบะตัวเล็กห้อยไว้ ฝันคว้ากุญแจนั่นขึ้นมาพลางลูบเจ้าตุ๊กตานุ่มนิ่มนั่นอยู่พักหนึ่ง

            จะให้ทำยังไงล่ะ ผมน่ะ ชอบคุณไปแล้วน่ะสิ

            ฝันเขกหน้าผากตัวเองกับคอนโซลรถไปหนึ่งครั้งจนร้องโอดโอย

            ไอ้บ้าฝัน ตกหลุมรักเขาเองแล้วยังมีหน้าทำให้ชินคิดมากอีก ใช้ได้ที่ไหน

                       

            ***

            ประตูห้องซ้อมถูกเปิดออก ฝันชะโงกหน้าเข้าไปภายในห้องบุผนังเก็บเสียงสีดำ มองดูโก๋ที่นอนหงายคออยู่กับเก้าอี้ ส่วนปอนด์ไม่อยู่ คงหนีไปนอนเล่นเกมมือถืออยู่ในห้องนอน

            ฝันปิดประตูลง ทำให้เพื่อนสนิทลืมตาตื่นขึ้น โก๋หันมองใบหน้าของเพื่อนที่หายไปตั้งแต่เช้า ตอนแรกเขาก็กะจะไปงานเกมด้วยหรอก แต่เพราะความขี้เกียจบวกกับวันนี้ต้องทำงาน โก๋จึงจำเป็นที่จะต้องนั่งรีวิวเกมที่เพิ่งออกใหม่อยู่ที่บ้านของชิน

            เป็นไง ไอ้ปอนด์บอกว่าชนะขาดลอยเลยนี่โก๋ถามคนที่ทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเขา ฝันแกะถุงขนมมันฝรั่งทอดที่หยิบติดมือมาจากห้องครัวออก หยิบมันใส่ปากเคี้ยวหงับๆ พลางเหม่อมองไปยังหน้าจอคอมพิวเตอร์ของโก๋

            ก็ชนะ

            ชนะบูมด้วยนี่

            อือ

            ท่าทีแปลกไปทำให้โก๋เลิกคิ้วสงสัย ยิ่งรอยแดงบนหน้าผากที่เหมือนไปกระแทกอะไรมายิ่งน่าสงสัย เป็นอะไรมาอีกล่ะเนี่ย เอาหัวไปโขกกับอะไรมา

            เป็นอะไรเจ้าของร่างผอมสูงขยับตัวนั่งตัวตรง มองเพื่อนที่เคี้ยวขนมหงับๆ แต่ท่าทางไม่อร่อยเอาซะเลย

            กูว่ากูชอบชิน

            แค่กโก๋ถึงกับสำลักน้ำลายจนฝันต้องยกมือตบแผ่นหลังให้

            ถามจริง?”

            อือฝันพยักหน้าตอบรับ โก๋ กูชอบเขาไปแล้ว กูต้องทำยังไงอ่ะ เขามีแฟนหรือยังก็ไม่รู้ มีคนที่ชอบมั้ยก็ไม่รู้ แล้วกูไปคิดแบบนั้นกับเขา กูต้องทำยังไงดี

            แต่ไหนแต่ไรฝันไม่เคยมีความลับกับเพื่อนคนนี้ ยกเว้นก็แต่เรื่องมือ เรื่องครอบครัวของฝัน โก๋เองก็รับรู้ทุกอย่าง รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น รู้ว่าฝันหนีอออกจากบ้าน รู้ว่าฝันไม่คุยกับพี่ชายตัวเอง รู้ว่าฝันทำอะไรและไปไหนมาไหน ดังนั้นจึงไม่แปลกที่ฝันเลือกบอกโก๋เกี่ยวกับความรู้สึกที่มีให้กับชิบะบอยช่วงหลังมานี่

            แน่ใจแล้วเหรอ

            แน่ใจ

            กี่เปอร์เซ็นต์

            ฝันเงยหน้าสบตาเพื่อน น้ำตาคลอเบ้าด้วยความกังวล

            กูเขินเวลาเขาจับตัว ใจเต้นเหมือนจะหลุดออกมาจากอก แค่โดนชมนิดหน่อยก็เหมือนหนูแฮมสเตอร์ในลูกบอลที่วิ่งแถ่ดๆๆ ไปทั่วบ้าน มึงคิดว่ากี่เปอร์เซ็นต์ล่ะ

            เกินร้อยเลย

            ฝันทิ้งหน้าผากบวมแดงลงบนต้นแขนของเพื่อน ถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้า แถมชินก็ดูเข้าใจผิดว่าฝันไม่ชอบโดนสัมผัสตัว ทั้งที่มันไม่ใช่ ความจริงคือถ้าปล่อยให้อะไรมันถลำลึกมากกว่านี้

            คงตกหลุมรักแบบถอนตัวไม่ขึ้นแน่

            แล้วหน้าผากไปโดนอะไรมาโก๋จับศีรษะของเพื่อนเอาไว้ ฝ่ามือเย็นเจี๊ยบเพราะนั่งอยู่ในห้องแอร์นานสัมผัสลงบนหน้าผากมน รอยแดงเป็นปื้นอย่างกับโดนตบมา

            เอาไปโขกกับคอนโซลรถ

            บ้าเหรอ สมองเสื่อมขึ้นมาทำไง

            ก็ดีดิ จะได้จำไม่ โอ้ยๆๆ ทำบ้าอะไรเนี่ย

            ฝันร้องโอดโอยเมื่อโก๋กดนิ้วลงมาบนหน้าผาก ไม่ทันได้รู้ตัวเลยว่าใครบางคนเปิดประตูเข้ามาในห้อง รู้ตัวก็ตอนที่โก๋เงยหน้าจากหน้าผากของเขาไปมองคนตรงประตู พลางเอ่ยปากทักทาย

            มีอะไรหรือเปล่าชิน

            ดวงตากลมโตเบิกกว้าง รีบหันไปมองที่ประตู ชินไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้นอีกแล้ว บานประตูที่เปิดกว้างค่อยๆ เคลื่อนตัวปิดลงไป พร้อมกับฝันที่หันมองหน้าโก๋

            ชินมาเหรอ

            อือ ทำหน้าโหดเหมือนจะกินหัวกูเลย

            ฉิบหาย!”

            โดนเข้าใจผิดอีกหรือเปล่าเนี่ย ฝันรีบหยัดตัวลุกจากเก้าอี้ ก้าวขาจะวิ่งตามอีกฝ่ายออกไป ก่อนจะชะงักนิ่ง

            เดี๋ยวก่อนนะ ทำไมฝันต้องกังวลด้วยล่ะว่าชินจะเข้าใจผิด ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ได้ชอบเขา

            อยากให้กูพูดอะไรมั้ย

            “…”

            ถ้ามึงอยากตัดใจ ก็ไม่ต้องเดินตามออกไป

            ไม่ต้องเดินตามออกไปถ้าทำแบบนั้นจะเกิดอะไรขึ้น กลับไปเป็นเพื่อนกันแบบเดิมเหรอ?

            แต่ถ้ามึงอยากรู้ว่ามันคิดยังไง ก็ตามออกไป ถ้ามันไม่ได้คิดแบบเดียวกับมึงก็กลับมานี่

            โก๋

            กูจะนั่งรออยู่ตรงนี้นี่แหละ




// เย้ย! ซีนอารมณ์มาเต็มเลย

ดีใจที่ยังรอกันอยู่นะคะ รักทุกคนเลยนะ หอมๆ 

ติดแท็กพูดคุยในทวิต #ฝันดีของคุณ คอมเมนต์บอกความรู้สึกกันได้นะคะ

สำหรับคืนนี้ ฝันดีราตรีสวัสดิ์ ใครรู้สึกไม่ดีกอดนะคะ ใครที่มีความสุขขอให้มีความสุขมากขึ้นไปอีกนะ


เผื่อใครอยากเห็นคีย์บอร์ด Kinesis Freestyle Edge ค่ะ น้องชิคๆ คูลๆ 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 516 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,215 ความคิดเห็น

  1. #1141 CallistoJpt (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 16:27
    โก๋อบอุ่นเหมือนแม่กานเลย บ้านนี้คือน่ารักมากๆเลย ส่วนชินหึงแหละดูออก
    #1,141
    0
  2. #1058 Jinjoo.K (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 03:32
    ชินก็เริ่มรู้สึกแล้วป่ะ ไม่ใช่น้องฝันรู้สึกคนเดียวแน่ๆ
    #1,058
    0
  3. #999 Vivee1230 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 23:43
    ทำไมเราคิดว่าโก๋แอบชอบฝันอะ55555จากประโยคสุดท้าย

    ไม่หรอก เพื่อนกันนน
    #999
    1
    • #999-1 Sivapark(จากตอนที่ 14)
      9 มิถุนายน 2563 / 11:49
      เราคิดมานานแล้ว5555 แต่ไม่มั้งเพื่อนกัน
      #999-1
  4. #925 pinkpeach🍑 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:04
    โก๋หล่อเลยย
    #925
    0
  5. #913 mileyduchess (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:04
    ชินก็น่าจะมีความรู้สึกดีๆ กับฝันด้วยรึเปล่า ดูออกนะ
    #913
    0
  6. #859 TTSRLN (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:49
    รักโก๋ และอยากบีบแก้มเจ้าฝัน
    #859
    0
  7. #620 TmwMixer (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2562 / 22:47
    ดูออกนะชิน!!!
    #620
    0
  8. #526 chachap (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2562 / 08:34
    ฮั่นแน๊ อาการผิดตกกะปินะชิบะบอยย
    #526
    0
  9. #430 plumfloral (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 14:58
    ชินจะได้ยินที่ฝันบอกชอบบ้างไหมนะ แงงงงงง น่ารักมาก ตอนหลังๆน่ารักมากเลยค่ะ ฮื่อ อยากได้แฟนแบบพี่ชินㅠㅡㅠ เนี่ย เป็นคนไม่ถูกกับเกมเลย แต่สนใจเพราะเรื่องนี้จริงๆ
    #430
    0
  10. #426 Beztherday (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 / 06:57
    งื้ออออออ เป็นเขินนนนน ชอบมาก ครส.แบบนี้ ค่อยรู้ๆสึก ค่อยๆรัก ชอบเวลาอยู่กับคนอื่นแล้วเย็นชา แต่กับฝันคืออ่อนโยน ละมุนตุ่น งื้ออออออ >/////<
    #426
    0
  11. #424 รออยู่ที่เดิม (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 / 01:48
    ชินหึงฝันใช่มั้ยยยยยยย
    #424
    0
  12. #376 BLK.PRL (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 13:11
    ตามอ่านจนทันแล้ว ตอนแรกกะจะอ่านเล่นๆ สุดท้ายอ่านมาราธอน แพ้ฝันน่ารักบอบบาง อยากปกป้องงงงง
    #376
    0
  13. #375 Syl-vania (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 01:39

    ชอบมากกกกกกกกกค่ะ อ่านตอนแรกถึงตอนล่าสุดเลย รู้สึกรักเรื่องนี้มาก ชอบสุดๆเลยค่ะ ถ้าทำเล่มจะซื้อแน่นอนค่ะ รอตอนต่อไปอยู่นะคะ
    #375
    0
  14. #373 fkp20942 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 22:31

    โก๋เป็นเพื่อนที่น่ารักมากจริงๆค่ะ การที่มีเพิ่อนสนิทคอยดูแลห่วงใยแบบนี้มันดีจริงๆนะ

    #373
    0
  15. #372 Deepgray (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 08:22
    ฮีลใจได้ดีไปหมด คุยกันเร็วๆนะ อยากเห็นหมาเขิน
    #372
    0
  16. #371 LOMAbin (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 06:00

    น่ารักมาก ชินก็ชอบเขานั่นแหละ ชอบกันทั้งคู่สินะ (โก๋เป็นเพื่อนที่ดีมากๆๆๆๆๆเลย แง)

    #371
    0
  17. #370 ppvs_ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 00:13
    แองงงงงงง สนุก สนุกมาก อยากอ่านอีกๆๆๆๆๆๆ ฮิแแแแแแแ
    #370
    0
  18. #357 isskitten (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 19:50
    ไรท์ขาาา อ่านรวดเดียวถึงนี่เลยค่ะ/แล้วก็มาชักดิ้นชักงออยู่ตรงนี้ไงล่ะ แงงงงง/
    เอ็นดูวน้องฝัน เอ็นดูวพิชิน//อายุเท่ากันมั้ย
    อ่านไปเขินไป โฮรววววว รอค่ะะ รอติดตาม
    ไรท์เขียนดีมากๆๆๆคืออ่านแล้วอารมณ์หน่วงๆฟูๆปนๆกันยังไงไม่รู้แต่มันดีมากๆเลยค่ะ วางไม่ลงอะ โอยย พูดไม่รู้เรื่อง 55555
    #357
    0
  19. #356 รักแมวมากกว่าชีวิต (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 12:18
    ตอนนี้โก๋เปนพระเอกไปเลยย
    #356
    0
  20. #355 callmeGALALOBB (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 01:42
    แงงงงง โก๋ อ่านแล้วน้ำตาจะซึม อบอุ่นแทนฝันมาก โก๋คือเดอะเบสต์เลย เหมือนเพื่อนที่พร้อมที่จะอยู่ข้างๆเราเสมอ เป็นคนในครอบครัว นี่ไม่อยากนึกตอนที่โก๋รู้เรื่องมือน้องเลย โก๋ต้องเสียใจมากแน่ๆอะ แต่ก็คงโกรธไม่นานหรอก เพราะความเป็นเพื่อนนี่แหละ ส่วนชินก็คือเธอคิดอะไรอยู่ เผยออกมาซะ! ไอคนเดายากเอ้ย รีดเดอร์เขาหัวปั่นกับเทอไปหมด ชอบใช่ไหม หรือแค่ชิน แงง
    #355
    0
  21. #353 Unun7889 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 20:42
    ชินหึงฝันโก๋กับรึเปล่าน้าาาา ฝันสู้ๆนะ
    #353
    0
  22. #352 ไข่อบ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 08:34
    แงงงงง ไรท์จ๋า มาต่อเลยได้มั้ยคะ อดทนรอไม่ไหวแน้ววววว อยากอ่านต่อ ได้รู้แน่ว่าชินชอบฝันรึเปล่า พี่ชินต้องชัดเจนได้แล้วนะ ไม่งั้นฝันร้องไห้แน่
    #352
    0
  23. #351 Y'O'Y (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 08:14
    เพื่อนโก๋ผู้น่ารัก..
    #351
    0
  24. #350 Mindchth_Y (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 06:17
    ชินก้มีใจแหละเนอะะะ ตามไปเลยฝัน! แล้วตกลงเป้นแฟนกันไปเลยยยย555
    #350
    0
  25. #349 DAlSY (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 02:53
    มีใจทั้งคู่แหละ ดูออก
    #349
    0