Goodnight Sleep tight #ฝันดีของคุณ (yaoi) END

ตอนที่ 11 : Chapter 10 :: Stay by my side

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,467
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 476 ครั้ง
    26 ต.ค. 62


Chapter 10

Stay by my side

 

            มือขวากวักน้ำเย็นๆ ล้างใบหน้า ก่อนจะเงยหน้ามองในกระจก นอกจากเงาสะท้อนของตัวเอง ยังมีเงาสะท้อนของใครอีกคนด้านหลัง

            ผี!  

ฝันสะดุ้งตัวโยน มือกอบกุมหัวใจที่เต้นรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก ตกใจหมดไอ้บ้า แวบแรกนึกว่าผีเพราะเขาไม่ได้ใส่แว่นอยู่ พอหรี่ตามองให้ชัดอีกครั้งถึงได้รู้ว่าไม่ใช่

อย่างกับหนังสยองขวัญที่ตัวเอกก้มลงไปล้างหน้า พอเงยหน้ามามองในกระจกก็พบว่าผียืนแสยะยิ้มอยู่ด้านหลัง แต่หนังของฝัน เปลี่ยนจากผีหน้าตาสยดสยองเป็นบอสซอมบี้ตัวเขื่อง สายตาที่แสนเย็นชาภายใต้กรอบแว่นทรงสี่เหลี่ยมถูกส่งมา ราวกับมีอะไรไม่พอใจนัก

            จะเข้าห้องน้ำก็ไปเข้า มายืนจ้องนึกว่าผี

            ฝันบ่นอุบ ใช้ชายเสื้อเช็ดแว่นทรงกลมที่เปียกน้ำจนแห้ง แล้วสวมกลับลงบนใบหน้า

            ไปพูดอะไรกับลุง

            น้ำเสียงเย็นๆ จากคนพี่ไม่ได้ทำให้ฝันรู้สึกกลัว ติดจะอยากแกล้งเสียมากกว่า

            เปล่านี่ ทำไมอ่ะ

            เฟิร์สถอนหายใจ จะชักจูงให้ลุงชอบสิ่งที่ทำ ก็ตามสบาย แต่ไม่ต้องให้ลุงมาบอกว่าพี่ควรจะทำตัวยังไง

            “แล้วพี่ทำตัวยังไงลุงถึงต้องพูด

            “ฝัน

            “ที่ผ่านมาพี่ทำตัวยังไงล่ะ ผมคุยกับลุง ลุงยังเข้าใจและรับฟัง แล้วพี่เคยคิดจะรับฟังมันบ้างหรือเปล่า

            “ฟัง แต่ไม่เห็นดีเห็นงามด้วย

            คำตอบของเฟิร์สทำเอาฝันเผลอกำหมัด เป็นคำตอบที่น่าหงุดหงิดทุกครั้งเวลาได้ยิน ฟังเหรอ มีครั้งไหนที่ตั้งใจฟังกันจริงๆ บ้าง มีแต่ฟังหูซ้ายทะลุหูขวา เมินหน้าหนี ไม่ก็ประชดประชัน

            งั้นก็ตามสบาย ผมก็แค่พูดกับลุงว่าผมจะเล่นเกมต่อ แม้ว่าพี่จะเกลียดมันเข้ากระดูกดำ

            “อย่ามาประชดนะ

            “ผมไม่ได้ประชดฝันตะเบ็งเสียง เพิ่มระดับเสียงขึ้นเล็กน้อยเพราะความไม่พอใจ ลุงหายไปหลายปี กลับมายังทำให้ฝันรู้สึกสบายใจมากกว่าพี่น้องท้องเดียวกันด้วยซ้ำ ผมก็แค่จะพิสูจน์ให้พี่เห็น ว่าเกมมันไม่ได้เลวร้าย พี่จะได้เลิกบ้าเอาแต่โทษว่าเกมฆ่าแม่

            “หุบปากเดี๋ยวนี้นะ!” เฟิร์สขยับตัวเข้ามาใกล้น้อง แต่ฝันไม่รู้สึกกลัวแม้แต่นิด คนหัวดื้อเดินเข้าไปประชิดตัวพี่ชาย ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ราวกับจะยั่วให้โมโห

            ไม่ ผมจะพูดจนกว่าพี่จะเข้าใจ ทำไมพี่ไม่เลิกอคติสักที เกมมันเป็นสิ่งไม่มีชีวิต มันจะฆ่าคนได้ยังไง

            ‘ตึง!’

            “โอ้ย

            ฝ่ามือของคุณหมอคว้าหมับเข้าที่คอเสื้อของคนน้องพลางดันร่างของฝันไปชนกับผนัง มือเรียวบีบลงบนข้อมือของพี่ชาย พยายามที่จะดันอีกฝ่ายออกไป

            แกจะให้พี่ยอมรับได้ยังไง ไอ้เกมบ้าบอนั่น ในเมื่อถ้าแกไม่เล่นเกม ไอ้พวกสารเลวมันคงไม่ยกพวกมาตีแกจนแม่ต้องตาย!” ฝันสะอึก ริมฝีปากเม้มแน่น ดวงตาสดใสหม่นหมองลงเพียงแค่เสี้ยววินาที เขาหลุบตามองต่ำ ความน้อยใจพรั่งพรูเข้ามาในอกจนรู้สึกหนักหน่วงไปหมด

            อีกแล้วคำนี้อีกแล้ว

            ยังไงเกมสำหรับพี่ มันก็เป็นสิ่งทำลายชีวิตคน ดังนั้นไม่ต้องมาบังคับให้พี่ชอบมัน ถ้าจะเล่น ก็ตามสบาย แต่ไม่ต้องมาพิสูจน์อะไรให้พี่เห็นทั้งนั้น

            เฟิร์สดึงมือออกจากเสื้อของคนน้อง พลางเสมองไปอีกทาง ในขณะที่ฝันค่อยๆ เลื่อนสายตาขึ้นมองเสี้ยวหน้าของพี่ชายอย่างผิดหวัง ตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุ ต่อให้โดนต่อว่าแค่ไหน ฝันก็ไม่เคยโกรธ ต่อให้โดนประชดประชันใส่เท่าไร ฝันก็ไม่เคยเกลียด

            แต่วันนี้ทุกอย่างชัดเจนที่สุดแล้ว ว่าพี่เฟิร์สไม่ต้องการข้อพิสูจน์อะไรใดๆ ไม่ต้องการจะรู้ว่าฝันเสียใจแค่ไหน ที่เป็นสาเหตุให้แม่ตายในวันนั้น

ผมต้องทำยังไงยอมรับว่าตัวเองเป็นฆาตกรอย่างนั้นเหรอ พี่ถึงจะพอใจ 

            ใช่เสียงนุ่มพึมพำแผ่วออกจากริมฝีปาก เจือความสั่นเครือเอาไว้ ผมฆ่าแม่เอง พี่พอใจหรือยังล่ะ

            “ฝัน

            “ผมฆ่าพ่อเอง พี่อยากให้พูดผมแบบนี้ใช่มั้ยฝันสูดหายใจลึกเข้าเต็มปอด กลั้นน้ำเสียงสั่นเทาของตัวเองกลืนกลับเข้าไปในลำคอ เขาสบตากับพี่ชาย ที่หลังจากนี้ คงไม่ใช่พี่ชายอีกต่อไป

            แย่จังเลยนะ ที่พี่มีน้องชายเป็นฆาตกร ถ้าพี่รังเกียจผมมากนะ ก็ตัดพี่ตัดน้องกันเลยก็ได้

            “ฝัน!”

            “จะได้ไม่ต้องทนเห็นหน้าฆาตกรคนนี้เพ่นพ่านอยู่ในชีวิตไง

            ฝันเดินชนไหล่คนพี่อย่างแรงจนเฟิร์สเซ ขายาวก้าวหนีออกจากห้องน้ำอย่างไม่คิดจะหันหลังกลับไป

            ก็ดีเหมือนกันที่ได้รู้ความคิดของพี่ชาย ดังนั้นหลังจากนี้ฝันคงมุ่งมั่นทำเพื่อความสบายใจของตัวเอง ทำเพื่อเป็นของขวัญให้แม่ ไม่ต้องพิสูจน์ให้ใครได้เห็น เพราะคนคนนั้นไม่คิดจะอยากรับรู้มันตั้งแต่แรกแล้ว

            ประตูรถถูกเปิดออก ก่อนจะถูกปิดลงหลังจากที่ฝันทิ้งตัวนั่งลงด้านข้างคนขับ ชินหันมองคนที่สีหน้าไม่สู้ดีนัก กำลังจะเอ่ยปากถามว่าไปเจออะไรมา ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังร่าเริงยิ้มไม่หุบ แต่ฝันขัดขึ้น เขายังไม่อยากตอบคำถามอะไรตอนนี้ ดังนั้นจึงเลี่ยงไปพูดเรื่องอื่นแทน

            คุณชอบเค้กที่นี่มั้ย

            “ก็อร่อยดี แต่ผมมีที่ประจำอยู่

            “ที่ไหนเหรอ

            เสียงทุ้มขึ้นจมูกบรรยายร้านขนมร้านโปรดให้กับฝันฟัง แม้จะตั้งใจฟังอย่างดี ข้อความเหล่านั้นกลับไม่สามารถกลบความวุ่นวายภายในหัวของฝันได้แม้แต่นิด ภาพทุกภาพไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวราวกับคลื่นซัดสาดเข้าชายฝั่ง

            ทั้งภาพงานศพของพ่อ ภาพที่เฟิร์สร้องไห้ขังตัวเองไว้ในห้อง และภาพที่แม่ล้มลงต่อหน้าต่อตา

            ไม่เหลือใครสักคนความเคว้งคว้างอ้างว้างเหมือนกำลังลอยเท้งเต้งอยู่ในอวกาศทำเอาฝันเกือบจะหลุดเข้าไปยังหลุมดำแห่งความว่างเปล่า มือขวาคว้าหมับเข้ายังแขนของอีกฝ่าย ให้มั่นใจว่าตัวเองไม่ได้อยู่คนเดียว คนที่กำลังพูดเรื่องขนมที่ชอบหยุดชะงัก

ความเงียบก่อตัวขึ้นภายในรถเก๋งสีดำ ฝันหันมองเจ้าของรถ ในขณะที่ชินนั้นมองมาอยู่ก่อนแล้ว ดวงตาเจือความเศร้าหมองก้มมองมือของตัวเองที่กำลังบีบแขนชินเอาไว้ ไม่นานนักถึงรู้สึกตัวว่าไม่ควรไปจับตัวคนข้างๆ อย่างถือวิสาสะ

            กำลังจะถอนฝ่ามือออก แต่อีกฝ่ายกลับเอ่ยขึ้นมาอย่างใจดี

            ถ้าอยากจับ จับไว้ก็ได้ ผมไม่หายไปไหนหรอก

            ริมฝีปากสีสวยคลี่ยิ้มเล็กน้อย ฝันเลื่อนฝ่ามือลงไป เปลี่ยนจากจับแขนของอีกฝ่าย เป็นคว้าชายเสื้อยืดสีเทาตัวใหญ่แล้วกำมันค้างไว้แบบนั้น ก็แค่ชายเสื้อแท้ๆ กลับทำให้โล่งใจ เริ่มที่จะเชื่อมั่นว่าคนข้างๆ จะไม่มีวันหายไปไหน

            นั่นสินะ ยังมีชินอยู่ ลุงเองก็กลับมาแล้ว ที่บ้านก็ยังมีเพื่อน มีน้อง ไม่เห็นต้องง้อคนที่ไม่ได้แคร์กันสักนิดเลย

            ไม่เห็นต้องสนใจเลย

 

            ***

            พี่ฝัน ถอยมา!”

            “หา

            ฝันโดนยิงหัวด้วยปืนสไนเปอร์สองนัด ล้มลงตายก่อนใครเพื่อนจนทำเอาปอนด์ลอบถอนหายใจ เหมือนจะเป็นการพลาดตามปกติ แน่นอน การแข่งขันทุกคนมีพลาด มีวันที่โชคร้าย กายและโก๋เองก็ไม่ได้ทักท้วงอะไร มีแค่ปอนด์ที่สังเกตเห็นได้ว่าคนพี่ดูแปลกไป

            มันไม่ใช่การพลาดธรรมดา แต่เป็นการพลาดที่ไม่ควรจะพลาด ปกติฝันเป็นคนคุมสมาธิได้ดีมากเวลาแข่ง แต่วันนี้หลุดเหม่อจนต้องเรียกสติเกินสามครั้งเข้าไปแล้ว

            สี่เกมผ่านไป การแข่งวันนี้ไม่ดีเท่าที่ควร ทีมเลเจนด์ไล่ขยี้ทีมลูเซนท์ดรีมอย่างเอาเป็นเอาตายเหมือนแค้นกันมาจากไหน แถมทีมไนซ์ไทร์ที่เอาแต่เล่น ก็หันมาจริงจังมากขึ้น ปอนด์คำนวณคะแนนระหว่างที่รอเกมสุดท้ายเริ่ม ผลสรุปออกมาว่าคะแนนของทีมลูเซนท์ดรีมตกหล่นมาอยู่ที่สี่ ในขณะที่ทีมเลเจนด์ยืนหนึ่งติดกันสองวัน และทีมไนซ์ไทร์เลื่อนจากอันดับที่ห้าแซงหน้ามาอยู่อันดับที่สอง  

            เกมต่อไปลองมูฟแนวนี้ดูนะ อาจจะได้ผลกว่า เมื่อกี้วงไม่ค่อยเป็นใจเท่าไร

            ฝันเสนอ พยายามตั้งสมาธิโฟกัสกับเกมให้มากกว่าเดิม ตั้งแต่กลับถึงบ้าน อาบน้ำอาบท่า กินข้าวเตรียมแข่ง สมาธิก็เหมือนไม่อยู่กับตัว หัวสมองตื้อไปหมด

            มึงโอเคป่ะฝัน หน้าแดงๆโก๋เป็นคนแรกที่ทักขึ้นระหว่างกำลังวางแผนเกมต่อไปกันอยู่ ฝันเงยหน้ามองเพื่อนสนิท แววตาแฝงความเป็นห่วงกำลังจดจ้องใบหน้าของเขา ฝันส่ายหน้า ก็แค่รู้สึกว่าอากาศวันนี้มันร้อนผิดปกติ

            ร้อนเฉยๆ

            “ร้อนไรวะ พี่ขี้หนาวจะตายปอนด์บ่นคนพี่ ขนาดปอนด์ขี้ร้อน วันนี้ยังรู้สึกหนาวจนต้องคว้าเสื้อแขนยาวมาสวมทับอีกชั้น นับประสาอะไรกับฝันที่ขี้หนาว นั่งห้องแอร์แปปเดียวน้ำมูกก็ย้อยซะแล้ว

            กายลุกไปหยิบรีโมทแอร์มาดู ก่อนจะโพล่งขึ้นมา

            สิบเก้าองศาแล้วนะพี่ฝัน

            “โห ตั้งให้เพนกวินอยู่เหรอกายปอนด์ขดตัวเป็นกุ้ง ถูมือส่งเสียงดัง หนาวจนมือแข็งหมดแล้วเนี่ย

            “พี่ชินอ่ะชอบตั้งให้มันหนาวๆ ไม่รู้ทำไม

            แอร์เสียหรือเปล่า ออกจะร้อนฝันไม่รู้สึกถึงความหนาวแม้แต่นิด เขายกแขนเสื้อซับเหงื่อบนขมับ ด้านหลังเสื้อเปียกเหงื่อเป็นวงกว้าง เหมือนเพิ่งไปวิ่งออกกำลังกายมา ทั้งที่นั่งเล่นเกมอยู่ในห้องแอร์

            “ไข้ขึ้นเปล่าวะด้วยความเป็นห่วงโก๋จึงต้องลุกมาหาเพื่อนแล้ววางหลังมือลงบนหน้าผากของฝัน อุณหภูมิร่างกายของเพื่อนทำเอาโก๋ตกใจ เปลี่ยนจากทาบหลังมือเป็นวางฝ่ามือลงบนแก้มของอีกฝ่าย เคลื่อนไปยังลำคอที่ร้อนผ่าว ความร้อนบ่งบอกว่าอีกฝ่ายมีไข้มาได้สักพักแล้ว 

            เชี่ย มึงไปทำไรมาเนี่ย ตัวร้อนแล้วนะ

            “กูก็แค่ออกไปกินข้าว

            “ก็ว่า พี่ดูเหม่อๆปอนด์มองคนพี่ด้วยความเป็นห่วง ไหวมั้ยเนี่ย

            “ไหวดิ ไม่เป็นไรมากหรอก

            “ถ้าไม่ไหวต้องบอกเลยนะ

            “กูจะไม่ไหวได้ไง ต้องไหวดิ ตามอยู่ขนาดนี้ ขืนไม่ไหวได้ตกไปท้ายตารางพอดี

            “ไอ้ห่าฝันโก๋ส่งเสียงดุคนหัวรั้น มันไม่คุ้มนะเว้ยถ้ามึงเล่นๆ อยู่แล้วช็อคไปอ่ะ โค้ชแม่งก็หายไปไหนไม่รู้

            “เออหน่า กูไหว ถ้าไม่ไหวเดี๋ยวบอกเอง

            ฝันบอกปัดเพราะไม่อยากให้เพื่อนเป็นห่วง หันกลับมาวางมือลงบนคีย์บอร์ดเตรียมพร้อมสำหรับเกมต่อไป

            เกมสุดท้ายเริ่มขึ้นในเวลาห้าทุ่มกว่า

            ฝันดื่มน้ำเพื่อให้ตัวเองตื่นอยู่ตลอด น้ำเย็นช่วยไล่ความร้อนออกจากร่างกายได้นิดหน่อย ปากบอกไหว ความจริงนั้นสมองเริ่มจะเบลอ แต่ก็พยายามเล่นไม่ให้พลาดตายโง่ๆ เหมือนเกมที่แล้ว เกมนี้เป็นเกมสุดท้ายของวันนี้ อย่างน้อยก็ขอกลับขึ้นไปอยู่ที่สาม ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้งานช้างแน่ๆ

ระหว่างที่กำลังฟาร์มของอยู่ ปอนด์ก็บ่นเรื่องที่บ้านขึ้นมา

            เออ เมื่อเช้าแม่ผมโทรมาหา

            “แล้วเสาร์นี้มึงต้องกลับไปช่วยแม่ขายข้าวแกงป่ะโก๋ถามน้อง

            “ไปๆ แต่แม่บอกพ่อโดนไล่ออกจากงานเฉยเลย

            มือเรียวที่กำลังกดแป้นคีย์บอร์ดนิ่งไป ฝันเงี่ยหูฟังบทสนทนาของน้องชายคนสนิทและเพื่อนอย่างตั้งใจ

            หะ ที่มึงเล่าให้ฟังว่าสาขาจะเจ๊งน่ะเหรอ

            “ใช่พี่ เศรษฐกิจตอนนี้แม่งอย่างแย่ พ่อก็ตกงาน ดีที่ข้าวแกงยังขายดีอยู่

            ปอนด์เป็นเด็กที่มาจากครอบครัวฐานะไม่ได้ดีมากนัก แต่เป็นเด็กหัวดี ได้ทุนเรียนทุกปี พอเรียนจบมัธยมหก ก็ยังไม่ตัดสินใจว่าจะเรียนต่อมหาวิทยาลัยหรือเปล่า สาเหตุหลักเพราะทางบ้านกลัวว่าจะส่งลูกเรียนไม่ไหว พ่อของปอนด์เป็นพนักงานธนาคาร เงินเดือนไม่ได้มาก ช่วงนี้ธนาคารสาขาย่อยหลายสาขาทยอยปิดตัวลงเพราะเศรษฐกิจไม่ดี ปอนด์เคยบ่นหลายครั้งว่าพ่อหวิดจะโดนไล่ออก และก็เป็นอย่างที่กลัว การที่เสาหลักของบ้านโดนไล่ออกแบบนี้ ทำให้ฝันเป็นห่วงอนาคตของปอนด์ ฝันรู้ดีว่าบางคน ไม่สามารถทำตามความฝันของตัวเองได้ เพราะมีภาระหน้าที่ที่ต้องทำ หรือไม่ก็ทางบ้านไม่สามารถสนับสนุนความฝันนั้น

            “เออ มีปัญหาไรก็มาหากูได้นะ

            “จ้า ตอนนี้ยังไม่มีอะไรหรอก พ่อก็คงหางานใหม่แหละ แต่อายุสี่สิบกว่าแล้ว หายากหน่อย ผมเองก็กังวล กลัวค่าใช้จ่ายที่บ้านไม่พอใช้

            บทสนทนาถูกขัดเมื่อเสียงปืนดังขึ้นไม่ไกล ฝันรีบหันกลับมาสนใจเกมต่อ เขาวิ่งขึ้นภูเขาไปพร้อมกับกาย นั่งสอดส่องหาศัตรู จนกระทั่งพบสามชีวิตกำลังวิ่งข้ามถนนด้านล่าง ระหว่างที่กำลังเล็งอยู่

ข้อความบางอย่างที่คล้ายคลึงกันไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวของฝัน

            เล่นเกมแล้วจะทำอะไรกิน เกมมันไม่ใช่อาชีพ มันแค่สิ่งที่เล่นเพื่อความบันเทิง เดี๋ยวก็ได้อดตายหรอก

          “พ่อนี่ก็ ลูกก็บอกอยู่ว่าจะไปแข่ง เงินรางวัลเป็นหมื่นเป็นแสน แทนที่จะให้กำลังใจกัน

          “เป็นหมื่นเป็นแสนแล้วมันกินได้ตลอดหรือไง อายุห้าสิบหกสิบยังแข่งเกมไหวเหรอ แทนที่จะเริ่มสร้างเนื้อสร้างตัวเรียนหมอตั้งแต่ตอนนี้ก็ยังไม่สาย อนาคตจะได้ไม่ลำบาก คุณน่ะเข้าข้างลูกจนเกินไป เกมมันก็คือเกม เด็กติดเกมยังไงมันก็ไม่ดี

          เจ้าฝันไม่ได้ติดเกม ไม่ได้โดดเรียนไปเล่น ลูกเล่นเป็นเวลา คุณเอาแต่ทำงาน จะมารู้ได้ยังไงว่าลูกทำอะไรบ้าง!”

          “ขวัญ!”

          แล้วอีกอย่างนะพ่อ ชีวิตลูก ก็ให้ลูกตัดสินใจเอง ในฐานะพ่อแม่เราทำได้เพียงแค่แนะนำ ดูแล และสั่งสอน ไม่ใช่บงการชีวิตลูกเหมือนตุ๊กตาที่จะโยนไปโยนมาแบบนี้!”

            ปังๆๆๆๆ

            ปืน M416 ยิงสเปรย์*ออกไป เกือบยี่สิบนัดกว่าอีกฝ่ายจะล้ม

**การยิงสเปรย์ = การสาดยิงออกไปหลายๆ นัดภายในครั้งเดียว หรือเรียกกันว่าโหมดออโต้ ปืนประเภทไรเฟิลหรือปืนกล สามารถปรับเปลี่ยนโหมดการยิงเป็นยิงทีละนัด หรือยิงแบบออโต้ ต่างจากปืนสไนเปอร์ที่ยิงได้แค่ทีละนัด**  

ฝันกำลังจะหมุนตัววิ่งตามกาย แต่ระหว่างที่นิ้วมือข้างซ้ายขยับกดปุ่มบนคีย์บอร์ด ฝันก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง อาการชาหนึบทำให้นิ้วเริ่มขยับไม่คล่อง นิ้วกลางที่กำลังกดปุ่มสั่นเทาจนต้องเกร็งค้างเอาไว้

            อะไรมาเป็นอะไรตอนนี้

            เฮ้ย บ้านหน้า ปอนด์มาเอายาจากกู

            “ครับพี่

            “กาย วิ่งเลย เดี๋ยวพี่ยิงคุ้มให้

            “ได้พี่โก๋

            ฝันใช้จังหวะช่วงเพื่อนกำลังชุลมุนกับศัตรู กำมือซ้ายแน่น สะบัดมันเล็กน้อยเพื่อไล่อาการชาออกไป วงบีบแคบลงเรื่อยๆ ทำให้ความกดดันเริ่มถาโถมลงบนร่างกายของเขา

            พี่ฝัน เลเจนด์เหลือแค่สองนะ ถ้าฆ่าได้เราขึ้นที่สามแน่

            “โอเคเสียงสั่นเครือตอบรับปอนด์

            การแข่งดำเนินไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเข้าสู่ช่วง 8 คนสุดท้าย กายและปอนด์ตายไปก่อนตั้งแต่ช่วง 16 คน ฝันกลั้นหายใจเป็นระยะเพื่อบังคับมือไม่ให้สั่นเวลายิง พยายามหาช่องทำแต้ม ใช้เวลาไม่นานเขาก็สามารถกำจัดอีกหนึ่งคนออกจากสนามไปได้

            4 KILLS

            ตัวเลขสีแดงปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ถือว่าโอเคกว่าเกมที่แล้วเพราะทำแต้ม kills ได้บ้าง ฝันใช้เวลาช่วงวงบีบนั่งเช็คกระสุนและข้าวของในตัว บวกกับใช้ช่วงเวลานั้นพักมือซ้ายที่เกร็งจนปวดระบม

            เข้าวงเลยมั้ยฝันถามเพื่อนที่ยังนั่งอยู่หลังต้นไม้ หมอกสีฟ้าเริ่มเคลื่อนตัวเข้าหาเรื่อยๆ แต่ทั้งสองคนยังอยู่นอกวงสีขาว ถ้าจะเข้าวงต้องวิ่งเลยขึ้นไปอีกนิดหน่อย ซึ่งระหว่างทางวิ่งค่อนข้างอันตรายเพราะไม่มีจุดกำบังให้

            ยัง รอแปปนึง อย่าเพิ่งวิ่ง มีคนเล็งมึงอยู่

            “โอเค

โก๋นั่งอยู่ใต้ต้นไม้นานสองนาน จนเสียงปืนด้านหน้าหยุดเงียบไป เจ้าตัวยังคงนั่งเล็งผ่านลำกล้องคูณแปดอยู่แบบนั้นไม่ขยับไปไหน ฝันหันมองโก๋สามสี่ครั้ง บางครั้งความใจเย็นของเพื่อนก็ทำฝันร้อนรนได้ หมอกบีบเข้ามาจนแทบจะชนตัวแล้วโก๋ก็ยังคงไม่ขยับ จนฝันต้องออกปากเรียกเพื่อน

โก๋ กูมีแค่น้ำสองกระป๋องนะถ้าโดนหมอกล่ะก็ เกรงว่าแค่น้ำจะเอาไม่อยู่

แปป อย่าเพิ่งวิ่ง

พี่โก๋ วงบีบแล้วโว้ยปอนด์ร้อง หมอกสีฟ้าเคลื่อนผ่านหน้าโก๋ไป เลือดของเขาเริ่มลดทีละนิด ในจังหวะนั้น เสียงปืนสไนเปอร์บวกกับที่เก็บเสียงดังขึ้นสามนัดติดกัน

จึก จึก จึก

บอสสึโนว่าออกจากสนามแข่ง

เฮ้ย ได้ไงวะ!”

โก๋ใช้ความแม่นยำและใจเย็นของตัวเองยิงบอสสึโนว่าที่อยู่ห่างออกไปจนล้ม และจัดการเก็บออกจากสนามไปโดยไม่ให้โอกาสได้เล่นต่อ ที่นั่งเล็งก็เพราะเห็นอีกฝ่ายเล็งมาที่เพื่อนอยู่นานสองนาน ขืนใจร้อนวิ่งบุ่มบ่ามออกไป คนที่โดนเก็บออกจากสนามคงเป็นพวกเขาแน่นอน เสียงโห่จากน้องสองคนดังขึ้นลั่นห้อง

กายถึงกับยกนิ้วโป้งให้โก๋ ตั้งแต่รู้จักชายที่ชื่อบอสสึโนว่า กายไม่เคยเห็นใครยิงแม่นเท่ากับเกมเมอร์นักฟิสิกส์คนนั้น จนกระทั่งมาเจอโก๋ จิ๊กโก๋เกมเมอร์ เกมเมอร์โนเนมที่เพิ่งเข้ามามีบทบาทในวงการอีสปอร์ตเมื่อช่วงต้นปี กายยอมรับว่าคนคนนี้ มีสิ่งที่เหนือกว่าบอสสึโนว่าอยู่หนึ่งสิ่ง คือความใจเย็น ถึงบอสจะเป็นคนที่แม่นยำที่สุดในทีมเลเจนด์ แต่เป็นคนใจร้อนเวลาอยู่ในสนามแข่ง เพราะมั่นใจว่ายังไงตัวเองก็ยิงได้ ดังนั้นความใจร้อนจึงย้อนกลับมาทำร้ายบอสบ่อยครั้ง ผิดกับโก๋ ที่เมื่อกี้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า อนาคตสไนเปอร์มือหนึ่งของวงการเกม ไม่ได้ไปไหนไกล  

ปัง!’

เฮ้ยเชี่ย

แต่โก๋ดันมาพลาดเพราะโดนบูมเมอแรงยิงขณะวิ่งเข้าวง

ไปเลย ไม่ต้องสนกู

ฝันพยักหน้าตอบรับเพื่อน ใช้ช่วงจังหวะโก๋ล้ม วิ่งหนีออกไปอีกทาง ปล่อยให้บูมเมอแรงสนใจมือสไนเปอร์ ส่วนเขามูฟเข้าวงกลมสีขาวเล็กๆ ได้อย่างปลอดภัย

            ตอนนี้ในสนาม เหลือผู้เล่นเพียงแค่สามคนเท่านั้น และต่างคนต่างปาร์ตี้ ดังนั้นจึงไม่มีโอกาสที่สอง ถ้าโดนยิงคือตายเลย ไม่มีล้มรอให้เพื่อนมาชุบชีวิต

            พี่ฝันขวา!”

            ฝันจัดการยิงผู้เล่นคนหนึ่งด้านขวา แต่ฆ่าไม่ตายเพราะหนีไปหลังหินซะก่อน ฝันดึงสลักระเบิด เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อเล็งให้มันไปตกหลังก้อนหิน

ขึ้นอีกนิด ขอบคุณที่มีเจ้าเด็กเก่งฟิสิกส์อยู่ตรงนี้ แม้จะยิงแม่น สกิลการปาระเบิดของฝันถือว่าเข้าขั้นห่วย เขาเงยหน้าขึ้นจนกระทั่งปอนด์บอกพอ แล้วปาระเบิดออกไป

ตู้มเดียว อีกฝ่ายออกจากสนาม

เห็นมะ บอกแล้วว่าให้เรียน S = [(u+v)/2]t ติดตัวไว้บ้าง ฟิสิกส์อ่ะฟิสิกส์ เนี่ยถ้าผมไม่อยู่นะ ปาไม่โดนหรอก

โว้ว รำคาญโก๋หยิกหูปอนด์จนเด็กเสื้อฮาวายร้องโอดโอย

มุก S = [(u+v)/2]t หรือ เอสเท่ากับยูบวกวีส่วนสองคูณที เป็นมุกตลกที่ปอนด์ชอบใช้เวลาเพื่อนปาระเบิดไม่ตรงจุด มันคือสูตรการเคลื่อนที่แนวตรง ที่เลือกสูตรนี้มาก็เพราะจำง่ายกว่าสูตรอื่น และมักจะเรียกเสียงโอดโอยจากพี่ทั้งสองคนได้ทุกครั้งเวลาร่ายสูตรออกมา

ในความเครียดก็ยังคงมีความตลก แต่ตอนนี้ฝันตลกไม่ออก เขาเริ่มจะปวดหัวตึ้บๆ ขึ้นทุกที

เหลืออีกแค่สองคน และอีกคนจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากบูมเมอแรง ในเมื่อด้านขวาเงียบ ฝันจึงขยับออกซ้ายอย่างระมัดระวัง ก่อนจะโดนกระสุนเจาะเข้าที่หัวจนหมวกกระเด็นหายไป ฝันรีบถอยหลังลงจากเนิน ริมฝีปากเม้มแน่น มือเริ่มเจ็บแปลบขึ้นมาเหมือนมีไฟช็อตเป็นระยะ

จะวิ่งไปเอาหมวกจากศพโก๋ตอนนี้ก็ไม่ได้ เกราะก็เหลือน้อย ในตัวมีระเบิดควันเหลืออยู่สามลูก ระเบิดลูกปรายหนึ่ง และกระสุนไม่ถึงห้าสิบนัด มียาน้ำอยู่แค่หนึ่งกระป๋อง

เหลือแค่ทางนี้ทางเดียว คือใช้ระเบิดควันพรางตัว ถ้าอีกฝ่ายสเปรย์กระสุนเข้ามา มีสิทธิ์โดนสูง แต่ก็มีเปอร์เซ็นต์ที่จะไม่โดนอยู่ 

ฝันตัดสินใจในเสี้ยววินาที ดึงสลักระเบิดควันออก ปาออกไปด้านหน้าเพื่อพรางตัว ควันสีขาวพวยพุ่งไปทั่วบริเวณ ทำให้ไม่เห็นอีกฝ่าย และอีกฝ่ายเองก็ไม่เห็นเขา ได้ยินเพียงแค่เสียงฝีเท้าที่วิ่งเข้ามาใกล้ ฝันกลั้นหายใจวิ่งไปหลบหลังกลุ่มควันสีขาว ไม่ก้าวเข้าไปด้านในเผื่อกรณีบูมสาดกระสุนเข้ามา การอยู่ด้านหลังควันจึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

มือทั้งสองข้างเกร็งจนแทบจะจิกเข้าไปในคีย์บอร์ดและเมาส์ ไม่มีใครกล้าพูดอะไร ทุกคนต่างลุ้นการเผชิญหน้ากันของผู้เล่นชื่อดังอย่างบูมเมอแรง และผู้เล่นหน้าใหม่อย่างไนท์แมร์ สายดาเมจระยะประชิดทั้งคู่ ตอนนี้ฝันเสียเปรียบเพราะไม่มีหมวก อย่างไรก็ตามในระยะประชิด แถมยังมีกำแพงควันสีขาว ก็ใช่ว่าจะยิงโดนหัวได้ง่าย

อีกฝ่ายเองฉลาดหลักแหลมมากพอตัว เพราะนอกจากจะไม่สาดกระสุนเข้ามาในกลุ่มควันแล้ว ยังขยับตัวให้น้อยที่สุด ถ้าบูมเมอแรงสเปรย์กระสุนเข้ามาในควันล่ะก็ ฝันก็จะรู้จุดที่ศัตรูยืนอยู่ เช่นเดียวกัน ถ้าฝันขยับตัว อีกฝ่ายก็จะรู้จุดที่เขายืนอยู่ ดูจากเกราะที่ลดไปครึ่งหนึ่งแล้ว กระสุนสองนัดน่าจะทำให้ฝันตายได้ทันที

เอายังไงดีทำยังไงดี ในช่วงเวลานี้ปรึกษาใครไม่ได้ เพียงแค่หนึ่งวินาทีก็สามารถชี้ความเป็นความตาย สิ่งที่ฝันต้องทำคือการแก้สถานการณ์เฉพาะหน้าด้วยหัวสมองและไหวพริบของตัวเอง

ฝันตัดสินใจดึงสลักระเบิดควันปาออกด้านขวาไม่ไกลจากจุดที่ตัวเองยืนอยู่ ตามด้วยระเบิดลูกปรายปาออกไปด้านหน้า จุดที่คิดว่าบูมเมอแรงยืนอยู่แถวนั้น เสียงฝีเท้าวิ่งออกทางซ้ายของฝัน บ่งบอกว่าบูมวิ่งหลบระเบิด ฝันใช้ช่วงที่ระเบิดลูกปรายระเบิดเสียงดัง และระเบิดควันกลุ่มใหม่พวยพุ่งขึ้นมา วิ่งทะลุเข้าไป

ตามคาด บูมเมอแรงสาดกระสุนเข้ามาแบบสุ่ม เจาะโดนร่างของฝันไปหนึ่งนัด ฝันทิ้งตัวนอนลง สอดส่องหาอีกฝ่ายโดยใช้กลุ่มควันสีขาวพรางตัวเองเอาไว้ ช่วงเวลานั้น กลุ่มควันก่อนหน้าเริ่มจางลง เผยให้เห็นภาพที่ชัดเจนมากขึ้น

เจอแล้ว!

ฝันกดรัวยิงใส่ศัตรูอย่างแม่นยำ ไม่ปล่อยให้บูมได้ยิงสวน

            ปังๆๆ

            YOU killed Boomerang with M416

            “เชี่ย พี่ฝัน! ได้ไงวะ!”

            #1 เลขสีเหลืองปรากฎขึ้นบนมุมขวาบน พร้อมกับตัวอักษรสีเหลืองบนหน้าจอ

            MATCH FINISHED

            ทีมลูเซนท์ดรีม กลับขึ้นมาอยู่ที่สามบนตารางได้ดั่งใจ

            ฝันผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก ขืนโดนกระสุนอีกนัดจากบูมเมอแรงล่ะก็ เขาคงทวงที่สามกลับมาไม่ได้ ฝันถอดหูฟังออกจากศีรษะ กำลังจะขยับตัวลุกขึ้นยืน ก่อนความเจ็บร้าวจะวิ่งแล่นขึ้นสู่สมองจนน้ำตาเล็ด ฝันรีบวิ่งออกจากห้อง พุ่งตรงไปยังห้องน้ำแล้วฟาดประตูปิดดังปัง ท่ามกลางความตกใจของเพื่อนร่วมทีม ทุกคนต่างวิ่งตามออกมา

            ฝัน!”

            “พี่ฝัน!”

            อาการเจ็บจนหน้ามืด ไหนจะร่างกายที่ร้อนแทบระเบิด อีกทั้งยังปวดหัวจนอยากจะอาเจียน ฝันกระชากถุงมือสีดำออกจากมือซ้ายแล้วปามันลงพื้น มือซ้ายสั่นอย่างควบคุมไม่อยู่ ความเจ็บส่งผลให้ร่างกายทรุดฮวบ ขาเขออ่อนแรงราวกับจะตายเอาให้ได้ ฝันพยายามดึงกำไลข้อมือของแม่กานออกเพราะเริ่มรู้สึกว่ามันรัดมือจนเจ็บปวดไปหมด

            ‘ปึก

            เพราะรีบดึงและใช้แรงมากไปหน่อย กำไลหินยางยืดจึงขาดกระเด็น ลูกปัดหินสีฟ้าตกกระจัดกระจายไปทั่วพื้นห้องน้ำ ฝันไม่มีแรงแม้แต่จะเก็บลูกปัดหินพวกนั้น เขาลากตัวเองไปที่ชักโครก อาเจียนเอาอาหารเย็นออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า ไอค่อกแค่กน้ำหูน้ำตาไหล ระหว่างนั้นเสียงเคาะประตูหน้าห้องยังดังขึ้นไม่ยอมหยุด

            พี่ฝัน!”

            “ฝัน เปิดประตูดิวะ มึงเป็นอะไรเนี่ย

            “มีอะไรกันน้ำเสียงขึ้นจมูกที่ฝันจำได้แม่นดังขึ้นหน้าประตู พร้อมกับน้ำเสียงของโค้ช

            ฝันมันเหมือนเป็นไข้ พอเกมจบจู่ๆ ก็วิ่งเข้าห้องน้ำไปอ้วกเฉยเลย

            เสียงด้านนอกเงียบไปพักหนึ่ง หลังจากนั้นเสียงเคาะประตูจึงดังขึ้นอีก คราวนี้กลายเป็นเสียงของชินแทน

            คุณ โอเคมั้ย เปิดประตูหน่อย

            “คุณ

            ไม่มีแรงแม้แต่จะเปล่งเสียงตอบรับ หยดน้ำตาร่วงหล่นจากดวงตาคู่สวย ฝันมองภาพตรงหน้าไม่ค่อยชัดเพราะเผลอปัดแว่นตกไปไว้ที่ไหนไม่รู้ รู้แค่ว่าภาพตรงหน้ามันเริ่มจะมืดลงเรื่อยๆ ลมหายใจผ่อนเข้าออกอย่างยากลำบาก ศีรษะพิงไปกับอ่างอาบน้ำ ฝันพึมพำชื่ออีกฝ่ายเสียงแผ่วอยู่ซ้ำๆ หวังว่าคนที่อยู่อีกฟากฝั่งของประตูจะได้ยิน

            ชิน…”

            “ชิน

            เสียงด้านนอกเงียบไปพักใหญ่ ไม่นานนักเสียงกุญแจไขประตูก็ดังขึ้น ประตูถูกเปิดออกพร้อมกับร่างของใครสักคนที่พุ่งเข้าใส่เขา

            ฝัน!” ชินถลาเข้าหาคนที่นอนซมอยู่ข้างชักโครกด้วยความตกใจ สภาพดูไม่ได้แม้แต่นิด ใบหน้าซีดเซียว ไหนจะคราบอาเจียนที่เลอะแก้มไปหมด ชินคว้ากระดาษทิชชู่มาเช็ดใบหน้าของคนที่สติเริ่มจะหลุดลอยไป เสียงทุ้มขึ้นจมูกร้องเรียกชื่อของฝัน พร้อมฝ่ามือที่ตบเบาๆ ลงบนแก้มเรียกสติ เสียงที่แสนคุ้นเคย แม้จะไม่เห็นหน้าฝันก็รับรู้ว่าเจ้าของฝ่ามือที่กำลังประคองเขาอยู่เป็นใคร

            ชิน…”

            “ตัวร้อนจี๋เลยคุณ

            มือเรียวคว้าหมับเข้าที่เสื้อของอีกฝ่าย จิกดึงมันลงมาตามแรงโน้มถ่วง คิ้วสองข้างขมวดเป็นปมระหว่างที่โดนพยุงเข้าไปไว้ในอ้อมแขนกว้าง ฝ่ามือใหญ่ๆ พยายามประคองเขาให้ยืนขึ้น แต่ฝันไม่มีแรงแม้แต่จะก้าวขา

            อยากได้ยาแก้ปวด

            “ไปที่เตียงก่อน เดี๋ยวเอาให้

            “ชิน…”

            “อะไร

ปวดหัว

คนที่ถูกเรียกชื่อพยุงอีกฝ่ายออกมาจากห้องน้ำ ทีถึงกับเบิกตาโตด้วยความตกใจที่เห็นสภาพของฝัน ชินส่ายหน้าเป็นเชิงว่าไม่ให้ทำอะไรบุ่มบ่าม เพราะแค่จะตั้งสติพูดให้รู้เรื่อง ฝันยังแทบจะทำไม่ได้ สิ่งที่ต้องทำตอนนี้คือกินยาแก้ปวดลดไข้แล้วนอนพัก

เอายาให้หน่อย

โอเคทีตอบรับพลางหายกลับเข้าไปยังห้องนอนรวม

            ชินไม่อยากให้เพื่อนร่วมทีมมาเห็นสภาพฝันในตอนนี้ เพราะพรุ่งนี้ยังต้องแข่งอีกวัน สภาพจิตใจจะปั่นป่วนเอาได้ เขาพยุงคนหัวรั้นไปยังห้องนอนของตัวเอง เปิดประตูเข้าไป ค่อยๆ วางฝันลงบนเตียงกว้างแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อเตรียมผ้าเช็ดตัว ขืนไม่เช็ดตัวล่ะก็ ไข้ขึ้นสูงกว่านี้แน่

            ตุบ

            เสียงอะไรบางอย่างตกลงที่พื้น ชินรีบวิ่งออกจากห้องน้ำภายในห้องนอนของเขา ออกมาก็พบว่าฝันหล่นตุ้บลงมานั่งที่พื้น เจ้าคนหัวดื้อพึมพำงึมงำไม่ยอมหยุด ประจวบเดียวกับที่ทีเข้ามาในห้องพร้อมกับยาแก้ปวดชนิดรุนแรงที่หมอจ่ายมาให้

            รินบอกให้กินยาไปก่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้จะรีบเข้ามาดู

            ขอบใจมาก มึงไปดูคนอื่นเถอะ

            “ไข้หนักมั้ยวะ ต้องไปโรงพยาบาลหรือเปล่า

            ยังไงก็ต้องกินยาก่อน นี่ก็ดึกแล้ว ไว้ถ้าไม่ไหวค่อยพาไปพรุ่งนี้

            “โอเค งั้นกูไปบอกพวกนั้นก่อน มันตกใจจะตายอยู่แล้ว

            ทีออกไปจากห้อง ปล่อยให้ชินจัดการกับคนป่วย เขานั่งยองๆ ลงที่พื้นข้างตัวฝัน หมายจะพยุงอีกคนขึ้นไปนอนบนเตียงดีๆ ตามเดิม แต่ฝันกลับไม่ยอมขยับตัว เอาแต่บ่นเสียงเหมือนแมวเวลาไม่พอใจ

            เจ็บ เจ็บมือ

            “อย่างอแงสิ ขึ้นไปนอนบนเตียงดีๆ จะได้กินยา

ปวดหัว

หึชินหัวเราะในลำคอเสียงแผ่ว ปกติหัวดื้ออย่างกับอะไรดี พอป่วยทีงอแงเหมือนเด็กเลยให้ตาย

แม้ความสูงจะต่างกันไม่มาก แต่ฝันตัวบางกว่าเขาพอสมควร ชินออกแรงพยุงฝันไปนอนบนเตียงอีกครั้ง ก่อนจะยื่นยาและน้ำเปล่าให้กับคนตรงหน้า

อ่ะนี่ยา กินแล้วก็นอนพักซะ

            ใช้เวลาอยู่พักใหญ่กว่าอีกฝ่ายจะหลับไป ชินนั่งถอนหายใจอยู่ปลายเตียง มองดูคนที่นอนขมวดคิ้วยุ่งเหยิงไปหมด เขาลุกไปหยิบตุ๊กตาหมาชิบะที่อัดแน่นอยู่ในตู้เสื้อผ้ามาวางไว้ข้างตัวของฝัน ห่มผ้าให้กับทั้งคนและทั้งตุ๊กตา พลางปลีกตัวออกไปจากห้องนอน

            สรุปว่าฝันเป็นอะไร ผมรู้ว่าโค้ชรู้ แต่โค้ชไม่ยอมบอก

            “เอาหน่า ใจเย็นๆ ก็แค่เป็นไข้นั่นแหละ

            “เป็นไข้มันหนักขนาดนั้นเลยเหรอครับ

            ชินมองทีและโก๋ที่ยืนเถียงกันอยู่หน้าห้อง เขาปลีกตัวกลับเข้าไปยังห้องน้ำที่แสนเลอะเทอะ กดชักโครกให้สะอาดเรียบร้อย เจ้าของบ้านก้มตัวลงหยิบแว่นตาทรงกลมมาใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อ พลางสอดสายตามองลูกปัดหินที่กระจัดกระจายเต็มพื้นห้องน้ำ

            ไม่รู้ว่ากำไลลูกปัดหินสำคัญต่ออีกฝ่ายมากแค่ไหน แต่คงจะสำคัญมากถึงขนาดตอนแข่งยังไม่ถอดออก ชินค่อยๆ หยิบมันทีละเม็ดวางลงบนมือซ้ายของตัวเอง เมื่อมั่นใจว่าเก็บกวาดทุกอย่างดีเรียบร้อยจึงออกจากห้องน้ำ เดินกลับเข้าไปยังห้องนอนของตัวเองที่มีใครอีกคนนอนอยู่บนเตียง ชินเดินไปหยุดที่โต๊ะทำงานภายในห้อง หยิบถุงซิปล็อคใบเล็กออกมา เขาเทลูกหินพวกนั้นใส่ถุง เก็บไว้อย่างดีเพื่อที่จะคืนให้อีกฝ่ายตอนตื่น ก่อนอะไรภายในใจจะสั่งให้เขาเก็บมันไว้เม็ดหนึ่ง

            ถ้าเจ็บมือ ใส่ไว้ที่ข้อมืออาจจะไม่ดีเท่าไรล่ะมั้ง

            ชินเคยเห็นอาการเจ็บมือของฝันอยู่ครั้งหนึ่ง แต่ครั้งนี้หนักกว่าครั้งนั้น อาจจะเป็นเพราะมีอาการเป็นไข้ร่วมด้วย อย่างไรก็ตามที่ได้ยินจากริน อาการด้านกายภาพของฝันดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมากด้วยซ้ำ มันไม่ควรจะเจ็บทั้งที่ทำกายภาพแล้ว ดังนั้นสาเหตุที่เป็นไปได้ คงจะมาจากเรื่องเมื่อตอนเช้า คงเป็นเพราะมีอะไรที่วุ่นวายอยู่ในหัว

            เสียงครางไม่ได้ศัพท์ดังขึ้นมาจากคนที่หลับอยู่บนเตียง ชินวางถุงซิปล็อคลงบนโต๊ะทำงาน เดินมานั่งลงข้างคนที่นอนขมวดคิ้ววุ่น เขาใช้นิ้วชี้จิ้มลงไประหว่างคิ้วของอีกฝ่าย แต่มันก็ไม่ยอมคลายตัวลงสักที

            ฝันร้ายหรือไง

            เจ้าของห้องหวนนึกไปถึงตอนฝันนอนหลับอยู่ที่โซฟาห้องรับแขก เจ้าคนดื้อเปิดเสียงของเขาฟังระหว่างนอน พอปิดก็ส่งเสียงไม่พอใจราวกับว่าต้องเปิดมันกล่อมถึงจะยอมหลับ ชินหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋า ลังเลอยู่ครู่หนึ่งถึงจะกดเปิดคลิปของตัวเอง แม้จะรู้สึกแปลกๆ เวลาย้อนกลับมาฟัง แต่ถ้ามันทำให้อีกฝ่ายนอนหลับฝันดีได้ ก็คงจะดีไม่ใช่น้อย

            เพียงแค่เสียงโวยวายของเขาที่ดังออกจากลำโพง คิ้วขมวดวุ่นก็ค่อยๆ คลายตัวลง ชินเพิ่งเห็นชัดๆ วันนี้ ว่ามันได้ผลจริงๆ เขาเคยได้ยินแฟนคลับบอกอยู่บ่อยครั้ง ว่าเสียงของเขาทำให้หลับสบาย ชินเคยคิดว่านั่นเป็นเรื่องตลก การที่เสียงของเราทำให้คนฟังหลับสบาย ไม่ใช่ว่ามันน่าเบื่อหรอกเหรอ จนกระทั่งได้มาเจอฝัน

            มันไม่ใช่ความน่าเบื่อ แต่คงจะเป็นเพราะรู้สึกสบายใจ ที่ได้ยินมัน

            ฝันดีนะ

            ชินวางโทรศัพท์ของตัวเองลงข้างเตียง ปล่อยให้เสียงของเขาทำหน้าที่กล่อมอีกคนให้หลับฝันดี

 

            ***

            ความนุ่มนิ่มบางอย่าง ทำให้ฝันค่อยๆ ลืมตาขึ้น ภาพแรกที่เห็นคือตุ๊กตาหมาชิบะตัวใหญ่หลับตาพริ้มภายในอ้อมกอด ฝันผละออกจากตุ๊กตานุ่มนิ่มนั่น หันซ้ายหันขวามองภาพที่ไม่คุ้นตา มือควานสะเปะสะปะไปหยิบแว่นตาที่วางไว้บนโต๊ะข้างเตียงก่อนจะสวมแว่น ภาพชัดเจนตรงหน้าทำเอาเขาเผลอขมวดคิ้ว

            ไม่ใช่ห้องนอนที่คุ้นตา ห้องที่นอนประจำไม่มีเตียงใหญ่แบบที่กำลังนอนอยู่ ไม่มีโต๊ะทำงาน ผนังไม่ใช่สีเทา ไม่มีตู้เสื้อผ้าและไม่มีห้องน้ำส่วนตัว

            กลิ่นอะไรบางอย่างลอยมาแตะจมูก คล้ายกับกลิ่นในห้องทำงานของเจ้าของบ้าน กลิ่นกาแฟฝันมองหาต้นตอของกลิ่น ก่อนสายตาจะไปหยุดยังโต๊ะทำงานสีเทา บนโต๊ะมีเทียนหอมถูกจุดเอาไว้

            ฝันกระเด้งตัวขึ้นนั่งตัวตรง สายตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ

            สมองที่กำลังเบลออยู่ประมวลผลให้เสร็จสรรพว่า

            เขาอยู่ในห้องของชิน

            แย่ล่ะ นี่มันห้องต้องห้ามภายในบ้านหลังนี้ เขาไม่ควรจะมานอนอยู่ในห้องนี้ ฝันขยับตัวลงจากเตียง รีบกึ่งวิ่งกึ่งกระโดดไปยังประตูที่ปิดสนิท เจ้าตัวบิดลูกบิดแง้มประตูเปิดออก ยังไม่ทันจะได้สอดส่องด้านนอก สายตาก็ดันไปเจอะเข้ากับเจ้าของบ้านที่ยืนจังก้าอยู่หน้าประตู

            ฝันชะงักถอยหลังด้วยความตกใจ ส่งยิ้มแห้งให้กับชินเพราะทำตัวไม่ถูก ในมือของชินมีถาดอาหารพร้อมกับชามข้าวบางอย่างและแก้วใสใส่น้ำเปล่า ฝันเดินถอยหลังทีละก้าว ปล่อยให้อีกฝ่ายเดินเข้ามาในห้อง ชินใช้ขาเตะประตูปิดลงเบาๆ ก่อนจะวางข้าวของทั้งหมดในมือลงบนโต๊ะทำงาน

            อ่าคุณจะกินข้าวเหรอ งั้นผมไป…”

            อันนี้ของคุณ

            “หะคนที่กำลังจะหนีหันกลับมามองใบหน้าของเจ้าของบ้าน ชินนั่งลงปลายเตียง พยักพเยิดหน้าไปยังถาดอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะ

            ของคุณ กินก่อนแล้วค่อยออกไป

            “ของผมเหรอ แต่ผมลงไปกินข้างล่างก็ได้…”

            “ข้างล่างเก็บหมดแล้ว คนอื่นไปข้างนอกกันตั้งแต่เช้า

            หือ วันนี้มีแข่งไม่ใช่หรือไง ทำไมถึงออกไปข้างนอกกันล่ะ

            “ไปไหน

            “ทำบุญ

            เห…” วันนี้วันสำคัญทางศาสนาเหรอ

            วันนี้วันพระ

            ชินตอบคำถามให้เสร็จสรรพ เจ้าตัวลุกขึ้นยืน เดินมาใกล้ฝันแล้วออกแรงผลักแผ่นหลังของฝันให้นั่งลงบนเก้าอี้หน้าชามข้าว ฝ่ามือใหญ่ๆ เปิดฝาชามข้าวขึ้นมา เผยให้เห็นโจ๊กหมูใส่ไข่หน้าตาน่ากิน คนที่อาเจียนหมดไส้หมดพุงไปเมื่อคืนถึงกับกุมท้อง ท้องของเขาร้องโครกครากประท้วงว่าหิวจนไส้แทบกิ่ว

            คุณไม่กินเหรอฝันเงยหน้าถามชิน

            กินเสร็จแล้ว กินให้หมดด้วยนะ

ทำเองเหรอ

เปล่า ซื้อมา โจ๊กหมูเจ้านี้อร่อย

พออีกฝ่ายเงียบลงไป ฝันจึงหยิบช้อนขึ้นมาตักโจ๊กหมูอุ่นๆ เข้าปาก ความเค็มกำลังดีและความนุ่มของหมูทำเอาฝันหยีตาอย่างชอบใจ มาอยู่บ้านนี้ได้กินอะไรอร่อยๆ บ่อยจนไม่อยากให้การแข่งขันจบลงไปเลย

            ฝันค่อยๆ กินเพราะไม่อยากให้โจ๊กหมดไว ระหว่างที่กำลังกินอยู่ก็ชะเง้อมองเจ้าของห้อง ชินนั่งอยู่ปลายเตียง กำลังวุ่นวายอยู่กับโทรศัพท์เหมือนมีธุระอะไรสำคัญ

            หายปวดหัวหรือยังเสียงทุ้มขึ้นจมูกเอ่ยถาม ฝันพยักหน้าตอบทั้งที่สายตายังสนใจโจ๊กอยู่

            หายแล้ว

            “มือล่ะหายเจ็บยัง

            “หายแล้ว

            “แล้วรู้สึกยังไงบ้างฝันดึงช้อนออกจากปาก วางมันไว้ในชามนิ่งๆ

            รู้สึกยังไงเหรอ ตอนนี้เขาตอบได้ว่าตัวเองมีความสุขกับโจ๊กหมูตรงหน้า แล้วก็มีคำถามอยากจะถามชินว่าทำไมฝันถึงมานอนในห้องนี้ได้ เพราะหลังจากอาเจียนเมื่อวาน ก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย

            แต่ถ้าถามว่ารู้สึกยังไงก่อนที่จะเจ็บมือจนอาเจียนออกมา มันทรมานจนบรรยายออกมาเป็นคำไม่ได้

            “เมื่อคืนคุณพาผมออกจากห้องน้ำเหรอฝันเอ่ยถาม

            ใช่ คุณไข้ขึ้นสูง อาเจียน แถมยังบ่นเจ็บมือ

            “อ่า ฮะๆ ขอโทษนะ สภาพผมคงเละเทะแน่เลย

เละสิ อีกอย่างคุณตัวร้อนจัด ผมเลยต้องนั่งเช็ดตัวให้คุณทั้งคืน

ทั้งคืนเลยเหรอฝันกุมขมับ ความรู้สึกเกรงใจตีตื้นขึ้นมาปะปนกับความรู้สึกผิด

ขะขอโทษ แต่จริงๆ แค่ให้กินยาแก้ปวดลดไข้ก็พอแล้ว ไม่ต้องพาผมมานอนที่ห้องคุณก็ได้

            “คุณอยากกลับไปนอนที่ห้องทั้งสภาพแบบนั้นจริงๆ เหรอ คุณโอเคเหรอที่จะให้น้องๆ เห็นแบบนั้น

            ฝันสะอึก ก้มมองฝ่ามือของตัวเอง

            ไม่โอเค เขาไม่โอเคที่จะให้เพื่อนสนิทและน้องๆ มาเห็นสภาพทุเรศทุรังแบบนั้น

            ขอโทษนะ คุณลำบากหรือเปล่า

            “ลำบากอะไร ใช่ว่าผมเพิ่งเคยเจอคนป่วย อย่างน้อยคนป่วยก็ดีกว่าคนเมาก็แล้วกัน

            เสียงหัวเราะแห้งๆ หลุดออกจากลำคอของฝัน คำพูดของชินบ่งบอกชัดเจนว่าเจ้าตัวเป็นคนดูแลเขาเมื่อคืน แต่ฝันจำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง ไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรแย่ๆ ออกไปหรือเปล่า ดูจากสภาพชุดยังคงเป็นตัวเดิมกับเมื่อวาน แสดงว่าเขาไม่ได้อาเจียนใส่เตียงของชินใช่มั้ย ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะก็ฝันคงไม่ให้อภัยตัวเองแน่ๆ

            อ้วกใส่เตียงไอดอลที่ตามมาหกปี ใช้ได้ที่ไหน

            ก๊อกๆ

            ความเงียบถูกขัดด้วยเสียงเคาะประตูหน้าห้อง ชินลุกไปเปิดประตูให้ผู้มาใหม่ คุณหมอกายภาพบำบัดประจำตัวของฝันเดินเข้ามาพร้อมกับสีหน้าเป็นห่วง

            ดีครับพี่รินฝันยกมือไหว้ริน

            “ดีค่ะ ไข้ลดแล้วใช่มั้ยรินหันไปถามคนที่ดูแลฝันเมื่อคืน ชินพยักหน้านิดๆ

            ลดแล้ว มือก็หายเจ็บแล้ว

            หญิงสาวดึงเก้าอี้มานั่งข้างฝัน พลางจับมือซ้ายของฝันขึ้นดูอย่างเบามือ

            ถ้าเจ็บบอกพี่เลยนะ

            “ครับ

            มือของฝันไม่ได้เจ็บเหมือนก่อนช่วงทำกายภาพบำบัด ช่วงนั้นแตะต้องมันแทบไม่ได้ ฝันรับรู้ว่าคุณหมอออกแรงกดลงบนมือ ทุกอย่างดูปกติราวกับว่าเมื่อคืนเป็นเพียงแค่ความฝัน ไม่เจ็บ ไม่ปวด การตอบสนองยังคงเหมือนเดิม

            รินจับชีพจรของฝันดู ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา

            พี่ไม่รู้นะว่าเกิดอะไรขึ้น มือน่ะดีขึ้นมากแล้ว จากตอนแรกกล้ามเนื้อขยับได้แค่สามสิบเปอร์เซ็นต์ ตอนนี้เคลื่อนไหวคล่องได้เก้าสิบเปอร์เซ็นต์ แต่ที่อยากรู้น่ะไปเจออะไรมา ก่อนพี่ไปยังดูแฮปปี้อยู่เลย

            คำถามของคุณหมอรุ่นพี่ทำเอาฝันงับริมฝีปากของตัวเอง ดวงตาซุกซนหลุบมองต่ำ เมื่อรินเห็นว่าฝันดูไม่สบายใจที่จะพูดออกมา เลยหันไปจับแขนอีกคนที่ยืนอยู่ไม่ไกล

            ชินออกไปก่อนไป

            ไม่เป็นไรครับฝันท้วงเสียงแผ่ว เงยหน้าสบตากับชิบะบอยที่กำลังจะเดินออกจากห้อง

            แน่ใจเหรอรินถามอีกครั้ง

            ทุกครั้งเวลาทำกายภาพบำบัด นอกจากทางด้านกายภาพแล้ว รินมักจะรับฟังปัญหาที่ฝันเจอมา ในบรรดาทุกคนที่อยู่ในบ้านหลังนี้ มีรินเพียงคนเดียวที่รู้ว่าสภาพจิตใจของฝันมันบิ่นไปเหมือนถ้วยชามที่ตกแตก ถึงกระนั้นฝันก็ยังพยายามจะต่อส่วนที่บิ่นกลับเข้าไป แม้จะไม่มีกาวช่วยผสาน ทำเสมือนกับว่าทุกอย่างยังปกติ ทั้งที่ความจริงพยายามอย่างมากในการปิดบังทุกอย่างเอาไว้

            “ครับ ให้เขาอยู่ฟังก็ได้

            ยอมรับว่าที่ผ่านมา ฝันไม่อยากให้ชินได้เห็นด้านที่อ่อนแอของตัวเอง ไม่ใช่แค่ชิน แต่ทุกคน ไม่ว่าจะเป็นพี่ริน โค้ชที โก๋ ปอนด์ หรือกาย เพราะฝันไม่รู้ว่าคนเหล่านั้นพบเจออะไรมาบ้าง ทุกคนมีสิ่งเลวร้ายในชีวิตของตัวเอง คงไม่มีใครอยากจะมีเรื่องกังวลเพิ่มเติมไปมากกว่าที่เป็นอยู่ เพราะแบบนั้นฝันจึงปิดบังทุกอย่างเอาไว้ด้วยรอยยิ้มมีความสุข

เขาไม่อยากให้ใครมาสงสาร โดยเฉพาะผู้ชายตรงหน้า ฝันรู้ว่าชินเป็นคนใจดี คอยดูแลทุกคนในบ้าน เขาไม่อยากเอารัดเอาเปรียบผู้ชายคนนี้ ไม่อยากให้คนคนนี้เห็นด้านที่เศร้าหมองของตัวเอง ถ้าเป็นไปได้ก็ไม่อยากเอาเรื่องปวดหัวไปเพิ่มใส่ชีวิตของชิน

แต่จากเหตุการณ์เมื่อวาน ทั้งขับรถพาเขาไปหาลุง ทั้งคอยดูแลเขาตอนที่ไข้ขึ้น หนำซ้ำยังรับรู้ว่าฝันสูญเสีย มีปัญหากับพี่ชาย และเป็นคนที่รู้ความลับเรื่องมือทั้งที่ฝันอยากจะปิดบังมันใจแทบขาด การปล่อยให้อีกฝ่ายได้รับรู้เรื่องราวเจ็บปวดของตัวเองมากมายขนาดนี้ มันบ่งบอกอะไรหลายๆ อย่าง ว่าตัวฝันนั้น ไว้ใจที่จะบอกเรื่องราวให้ชินได้รับรู้และรับฟัง

ฝันยอมรับ ว่าตัวเองยอมแพ้ความเอาใจใส่ แค่โดนใส่ใจนิดหน่อย ก็โอนอ่อนจนเชื่อใจซะแล้ว

เมื่อวานผมทะเลาะกับพี่

รินถึงกับกุมขมับเมื่อได้ยินคำนั้น

ก่อนขึ้นรถน่ะเหรอชินเอ่ยถาม ฝันพยักหน้าตอบ

อือ ผมผิดเองแหละที่ไปประชดเขาก่อน ก็เลยโดนสวนกลับมา เขาบอกว่าไม่ต้องพิสูจน์อะไรให้เขาเห็น เขาเกลียดเกม เพราะผมเล่นเกม เลยทำให้พวกนักเลงนั่นมารุมทำร้าย ทำให้แม่ต้องตาย

            ผมก็เลยบอกตอบกลับไปว่า ใช่ ผมฆ่าแม่เอง ผมฆ่าพ่อเอง พี่อยากได้ยินคำนั้นเหรอ ใช่ ผมเป็นฆาตกร ถ้าพี่รังเกียจผมมากนักก็ตัดพี่ตัดน้องไปซะ

            ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ส่วนฝันทำเพียงแค่หัวเราะเสียงแผ่ว

            แล้วเมื่อวานตอนแข่งอยู่ ปอนด์ก็พูดเรื่องพ่อโดนไล่ออกจากงานขึ้นมา ผมเลยย้อนไปคิดถึงสมัยที่พ่อยังอยู่ พ่อน่ะไม่อยากให้ผมเล่นเกมเพราะมันไม่ใช่อาชีพยืนยาว พ่อบอกว่าอายุหกสิบก็คงเล่นไม่ได้แล้ว แล้วตอนนั้นจะทำยังไง กลัวผมจะอดตาย แต่ความจริงผมคิดตลอดนะ ว่าถ้าแข่งระดับโลกจบ ก็คงจะหาอะไรที่มันยืนยาวอย่างที่พ่อบอกทำ ก็แค่อยากไปถึงระดับโลกให้ได้ซะก่อน อยากพิสูจน์ตัวเองให้พ่อและพี่ชายได้เห็น ว่าผมทำได้ แค่เล่นเกมก็ประสบความสำเร็จได้

            “ก็แค่ตอนนี้พี่ชายไม่อยากรับรู้มันแล้ว

            รินวางมือลงบนตักของฝันพลางตบเบาๆ เป็นการให้กำลังใจ เธอสวมกอดเจ้าเด็กที่แสนเข้มแข็งตรงหน้า ลูบแผ่นหลังอันแสนบอบบางนั่นโดยไม่พูดอะไรออกไป ในช่วงเวลาที่จิตใจแสนเปราะบางกำลังไร้การคุ้มกัน ไม่ควรอย่างยิ่งที่จะเจาะมันเข้าไปลึกกว่านี้

            ระบายออกมาให้หมดเลย จะได้สบายใจ

            ฝันทำเพียงแค่ยิ้ม ก่อนที่อีกฝ่ายจะถอนกอดออก

            ผมโอเคดีพี่ สบายหายห่วง ก็แค่เวลามีอะไรมากระตุ้นมันก็ชอบนึกถึงเรื่องเก่าๆ

            “ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องไปนึกถึงมันสิเสียงทุ้มขึ้นจมูกดังขึ้น ฝันหันมองชินที่เดินมาหยุดอยู่ข้างตัว ฝ่ามือใหญ่วางลงบนศีรษะของฝันพลางขยี้จนมันยุ่งเหยิงไปหมด

            ทำอะไรเนี่ย

            “ถ้าเล่นเกม ก็โฟกัสแค่ที่เกม ไม่ต้องไปนึกถึงอย่างอื่น

            “ผมรู้อยู่แล้วน่า

            “ถ้าไม่ไหว ก็ระบายมันออกมา ไม่ต้องเก็บมันเอาไว้

            ดวงตาซุกซนด้านหลังกรอบแว่นสบเข้ากับนัยน์ตาสีสวยของชิน เมื่อยามแสงแดดตกกระทบ ดูสวยงามราวอัญมณี นัยน์ตาสีเข้มหากแต่สุกสกาว

            แต่ถ้าทำไม่ได้ ก็นึกถึงอย่างอื่นแทน

            “อย่างอื่น?” ฝันขมวดคิ้ว คิดถึงคำว่า อย่างอื่นมีอะไรที่สามารถดึงดูดจิตใจให้จดจ่อได้ขนาดนั้นเชียวเหรอ ขนาดที่สามารถกลบเกลื่อนความเจ็บปวดออกไปได้ นอกจากเกมแล้วฝันก็ยังหามันไม่เจอเลย

            ก็จริงอย่างที่ชินว่านะ ลองหาอย่างอื่นที่ทำให้โฟกัสได้มากกว่าการกลับไปคิดถึงเรื่องเก่าๆ พี่รู้ว่ามันลืมไม่ได้หรอก พี่ไม่ได้อยากให้ฝันลืม แค่ลองหาสิ่งที่มีความสุขทำดู อย่างเช่นติดจักรวาลอเวนเจอร์อะไรแบบนี้อ่ะ

            ฝันถึงกับหลุดหัวเราะ

            ทุกวันนี้ผมก็ติดอยู่นะ

            “นั่นแหละ ดูให้ตาแฉะไปเลย

            ขอบคุณนะครับ

            ครับผม แล้วก็ วันนี้แข่งสู้ๆ นะ มีอะไรคุยกับชินเอาก็ได้ฝันเลิกคิ้วหันมองชิน

            ทำไมต้องชินอ่ะพี่

            “อ้าว ก็ดูเราสองคนจะเข้ากันได้ดี จริงมั้ยล่ะ

            คุณหมอกายภาพบำบัดทิ้งระเบิดลูกโตเอาไว้ก่อนจะปลีกตัวออกไปจากห้อง ส่วนฝันต้องกลับมานั่งจัดการเคลียร์โจ๊กให้หมดถ้วย แม้มันจะเย็นลงไปนิดหน่อย

            เย็นๆ กินได้เหรอชินถามคนที่ตักโจ๊กเข้าปาก ฝันส่ายหน้านิดๆ

            พอเย็นแล้วไม่อร่อยเลย

            “งั้นเดี๋ยวเอาลงไปอุ่นให้

            เดี๊ยว!” ฝันยกปางห้ามญาติใส่อีกคนที่หมายจะยื่นมือมาดึงชามโจ๊กไป ฝันไม่อยากให้ชินทำเหมือนเขาเป็นเด็กที่ดูแลตัวเองไม่ได้ แค่อุ่นโจ๊กแค่นี้ฝันทำเองได้อยู่แล้ว

            คุณอ่ะ อย่าทำเหมือนผมเป็นเด็กสิ

            “ทำยังไง ผมก็แค่จะไปอุ่นให้

            “ผมเอาไปอุ่นเองได้น่าคนหัวดื้อหยิบชามโจ๊กมาถือไว้ในมือ เดินตรงไปยังประตูห้อง ก่อนจะหันมามองคนที่ยังยืนกอดอกอยู่ตรงโต๊ะทำงาน ฝันมีคำถามติดค้างอยู่ในใจอยากจะถาม เพราะเมื่อกี้พี่รินขัดขึ้นเลยไม่ทันได้พูดออกไป

            เอ่อ ที่คุณบอกว่าให้สนใจอย่างอื่นเนี่ย คือจักรวาลอเวนเจอร์เหรอ

            “อเวนเจอร์ก็ได้ กว่าคุณจะเอาตัวเองออกมาได้ก็คงอีกสามพันปีข้างหน้า

            “ไม่ต้องมาเล่นมุกรักนะสามพันกับผมเลยนะ

            “บ้า ใครจะเล่น ผมจะเล่นสานสามพันต่างหาก

            ฝันอ้าปากค้าง รีบหันขวับไปจนหัวโขกประตูดังโป๊ก เสียงหัวเราะของชินดังไล่หลังมา

            ไอ้บ้าชิบะบอย เล่นอะไรเนี่ย

            คุณนี่มันกวนจริงๆ อย่าไปเล่นแบบนี้กับใครนะ

            “ทำไม เขาจะเขินผมหรือว่ายังไง

            “เขาจะเตะคุณให้อ่ะดิ

            ฝันบิดลูกบิดประตู ขืนอยู่ตรงนี้นานกว่านี้ มีหวังได้วิ่งไปประเคนฝ่าเท้าให้อีกฝ่ายแน่ ชิบะบอยนี่กวนเก่งใช้ได้ จะว่าไป ชินก็กวนแบบนี้มาตั้งแต่แรกแล้ว ตอนแคสเกมก็ชอบเล่นมุกปวดหัว แต่ก็เป็นมุกที่ทำให้อารมณ์ดีเสมอ ยังไม่ทันจะก้าวขาออกไปเสียงทุ้มขึ้นจมูกก็ดังขัดขึ้นซะก่อน

            ฝันชื่อของฝันชัดเจนเต็มสองรูหู นับว่าเป็นครั้งแรกเลยหรือเปล่านะ ที่อีกฝ่ายเรียกชื่อเล่นของเขา คนที่นิ่งไปรีบกะพริบตาไล่อาการเลิ่กลั่กของตัวเอง

            คุณจะกวนอะไรผมอีก

            “เปล่า ผมแค่จะบอกว่าถ้ามีอะไรอยากระบาย ผมอยู่ตรงนี้นะ ผมนั่งฟังคุณได้ทั้งวันอ่ะบอกเลย

            คุณคิดว่าคุณเป็นกัปตันอเมริกาหรือไง ถ้าผมขี้ไม่ออกคุณจะรับฟังป่ะล่ะ

            “I can do this all day”

            ฝันปิดประตูใส่หน้าเจ้าของบ้าน รีบลงไปยังชั้นล่างเพื่ออุ่นโจ๊กที่ป่านนี้ไข่คงกลายเป็นลูกเจี๊ยบไปแล้ว

            เจ้าของดวงตาซุกซนยืนเอาหน้าผากชนกับประตูตู้เย็น พลางผ่อนลมหายใจออกมายืดยาว

            ถ้าทำไม่ได้อย่ามาพูดแบบนั้นนะ รู้มั้ยว่ามันให้ความหวังคนอื่นเขา จะมีสักกี่คนกันที่สามารถนั่งฟังเรื่องราวไร้สาระของคนอื่นได้โดยไม่รู้จักเบื่อ จะมีสักกี่คนที่ยอมนั่งฟังเรื่องราวเจ็บปวดที่ไม่ได้เกี่ยวกับตัวเอง ทุกคนต่างก็มีเรื่องราวที่ต้องเผชิญ ใครจะกล้าแบกรับความรู้สึกของอีกคนไว้บนบ่า ทั้งที่มือสองข้างของตัวเอง ก็เต็มไปด้วยภาระหน้าที่และความรู้สึกที่แสนหนักอึ้ง

            ขนาดกัปตันอเมริกายังทำไม่ได้เลย

            แล้วคุณน่ะเป็นอะไร กัปตันหมาชิบะเหรอ

ฝันนึกภาพหมาชิบะใส่ชุดกัปตันอเมริกาขึ้นมาในหัว ก่อนจะยืนหัวเราะกับตู้เย็นเงียบๆ คนเดียว

 

                       



// 


55555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555

ขอโทษค่ะ อย่าบูลลี่พี่ชินสิฝัน แม่ตีเรยนะ


ขอบคุณสำหรับการติดตาม กำลังใจ คอมเมนต์ รวมถึงโดเนทน่ารักๆ นะคะ 

มีคำผิดแจ้งได้เสมอเลยนะคะ

ใครมีความคิดเห็นเพิ่มเติมที่อยากจะบอกคนเขียน สามารถติดแท็ก #ฝันดีของคุณ ในทวิตเตอร์ได้น๊า

หลังจากนี้จะมาอัพทุกวันศุกร์นะคะ รักทุกคนเลย หอมหัวว ฝันดีนะคะ 

                       

           

                       


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 476 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,214 ความคิดเห็น

  1. #1207 Observer (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2563 / 02:41
    แง้ น้ำตาไหลไม่พักเลย
    #1,207
    0
  2. #1179 pinkyyyy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 กันยายน 2563 / 23:13
    น้ำตาไหลและหัวเราะไปกับน้องฝันเลยยย รักน้อนน
    #1,179
    0
  3. #1138 CallistoJpt (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 20:44
    ปวดใจไปกับน้องฝันด้วยเลย อ่านไปถึงกับน้ำตาซึมสงสารน้อง ส่วนตอนแข่งก็อย่างลุ้น และคุณชิบะบอยคะนั่นมุกหรือหยอดจริงๆน้าาาาา
    #1,138
    0
  4. #1113 Sivapark (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 21:50
    น้ำตาไหลทุกครั้งเวลาน้องพูดถึงครอบครัว คือเข้าใจความรู้สึกน้องมากๆ
    #1,113
    0
  5. #1108 prinntt (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 21:41
    ขำรูปกัปตันหมาชิบะมากค่ะ55555555555555
    #1,108
    0
  6. #1101 rnhaha (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 04:14
    ตลก55555555555
    #1,101
    0
  7. #1055 Jinjoo.K (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 01:46
    สงสารน้องมากเลยเวลาถึงพาร์ทครอบครัว สู้ๆนะฝัน น้องไม่ได้อยู่คนเดียวนะ มีทั้งเพื่อน ทั้งพี่ๆ ทั้งลุง และกัปตันหมาชิบะ (ใช่ค่ะ บุลลี่คุณชินเค้าสักหน่อย55555)
    #1,055
    0
  8. #922 pinkpeach🍑 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:37
    น้องฝันนนนนน
    #922
    0
  9. #902 mileyduchess (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:24
    กัปตันหมาชิบะ แง 5555555555 ยิ่งอ่านยิ่งหลงรักชิน ทำไมถึงดีขนาดนี้กันนะ
    #902
    0
  10. #645 salipta13 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 17:03
    เดี๋ยว ต่อไปมันก็จะดีขึ้นแล้วฝัน
    #645
    0
  11. #590 Dak บ๊องๆๆ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2562 / 04:16
    ลั่นกับการเล่นให้ได้ของไรท์
    #590
    0
  12. #524 chachap (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2562 / 01:53
    ลุ้นมาก แง น้ำตาซึม
    #524
    0
  13. #420 รออยู่ที่เดิม (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 / 01:04
    ร้องไห้กับน้องทุกครั้งเลยที่น้องคิดถึงเรื่องครอบครัว ฮืออออออ กอดๆนะเจ้าฝัน
    #420
    0
  14. #412 Beztherday (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 21:40
    เราจะผ่านไปด้วยกันกับฝันนะ ความโดดเดี่ยวมันน่ากลัวเสมอแหละ ;-;
    #412
    0
  15. #368 ppvs_ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 23:23
    มันเส้ามากแม่ แงแง
    #368
    0
  16. #325 +++DOUBLE B++++ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 02:43
    สงส่ารฝันอ่ะ มันเจ็บปวดมากนะที่คนในครอบครัวพูดแบบนั้น สู้ๆนะเดี๋ยวสักวันพี่ชายจะเข้าใจแล้วยอมรับเอง โอ้ยยยยยย กำลังเศร้าแค่รูปเข้าไป เอาซะขำกลิ้ง 555555
    #325
    0
  17. #280 Abigail1543 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 09:32
    อยากให้พี่ของฝันเข้าใจนะจะได้กับไปเป็นครอบครัวเหมือนเดิม ส่วนกัปตันชิบะนั้นฉันนั่งขำจนน้ำตาไหล555555555
    #280
    0
  18. #279 โรสชอบจัสมิน (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 23:38
    ภาพสุดท้ายทำชั้นน้ำตาเล็ด;-;5555

    ชินกวนเก่งงง อ่านแล้วก็รู้สึกอบอุ่นนน
    #279
    0
  19. #278 ooy1565 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 23:20
    ลุ้นแทบแย่กลัวฝันตายสุดท้ายก็ชนะกลับมาเป็นที่สามแต่ก็เกือบแย่ทั้งมือเจ็บทั้งไข้ขึ้นดีที่พี่ชินหมาชิบะดูแลนะเค้ามีหยอกกันด้วย
    #278
    0
  20. #277 nnuttns (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 12:00
    แอบน้ำตาคลอตรงที่ทะเลาะกะพี่เฟิร์สเลยอะะ สงสารน้องฝัน อิพี่ก็พูดอะไรไม่คิดถึงใจน้องบ้างเลย
    #277
    0
  21. #276 Paradai​🌙 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 07:19
    อ่านตอนนี้แล้วน้ำตาไหลเลย สงสารฝันอะ
    #276
    0
  22. #275 DAlSY (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 02:33
    บอกก่อนว่าเราไม่เก่งภาษาอังกฤษเท่าไหร่ แต่ที่เข้าใจมาตลอดคือ Lucid dream มันออกเสียงว่า ลู-สิด ดรีม เพราะเราติดตามการแข่งขันของเกมส์ pubg มาตลอด และในทีมต่างชาติทีมหนึ่งที่ติดท็อปเลยก็มีชื่อทีมแบบนี้ ได้ยินคนพากย์เขาออกเสียงแบบนี้น่ะค่ะ พอมาอ่านเจอในนิยายของไรต์เลยทำให้เราไม่แน่ใจว่ามันออกเสียงยังไงกันแน่ จนต้องไปเสิร์ชหาในกูเกิ้ล = = (แอบเขินความอ่อนด๋อยในสกิลภาษาอังกฤษของตัวเอง) ถ้าที่เราอ่านคำนี้มันผิดมาตลอดช่วยชี้แจงแถลงไขทีค่ะว่าทำไมมันไม่ได้อ่านแบบนั้นขอบคุณค่ะ

    อ้อ ขอแนะนำให้ใช้ "สัก" แทน "ซัก" ในภาษาเขียนค่ะ เช่น สักที สักครั้ง

    ปุจฉา -

    เมื่อไหร่พระนายเขาจะแสดงออกว่าปิ๊งปั๊งกันสักทีคะ คนอ่านลุ้นยิ่งกว่าหวยรางวัลที่ 1 อีกค่ะ
    #275
    2
    • #275-1 DAlSY(จากตอนที่ 11)
      26 ตุลาคม 2562 / 02:36

      เรื่องชื่อทีมเราย้อนกลับไปดูชื่อทีมใหม่ละ คือเราเข้าใจผิดไปเอง งงของเราเอง ขอโทษจริง ๆ ค่ะ ตอนนี้เก็ทละ แหะ ๆ
      #275-1
    • #275-2 jiwinil(จากตอนที่ 11)
      26 ตุลาคม 2562 / 06:43
      Lucid คือ ลูสิด ค่า ทีนี้เราเปลี่ยนชื่อทีมเป็น Lucent ลูเซนท์เพราะมีคนอ่านแจ้งว่า ลูสิดดรีมมีทีมอีสปอร์ตในชีวิตจริงค่ะ / ขอบคุณเรื่องคำผิดด้วยนะคะ TT จะรีบแก้ไขให้เลยงับ
      #275-2
  23. #274 plumfloral (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 00:36
    ตอนฝันเจ็บมือตอนเล่นเกมคือเครียดตามเลย อินตามตัวละครและมู้ดในเรื่องมาก นี่ยังยอมรับว่าประทับใจบทบรรยายคุณอยู่TT บรรยายได้เรียลและเห็นภาพแม้ไม่ต้องใช้คำสละสลวยมาก แต่อ่านแล้วลื่นจริงๆ อ่า ขอแนะเรื่อง จ้ะ/จ๊ะ หน่อยนะคะ อันนี้น่าจะใช้เหมือน คะ/ค่ะ หรือเปล่าคะ 'จ้ะ' เสียงต่ำใช้ลงท้ายหรือตอบรับเหมือน 'ค่ะ' แต่ 'จ๊ะ' ใช้ท้ายคำถาม เสียงสูงเหมือน 'คะ' ตรงที่รินเดินเข้ามา 'ดีจ๊ะ' ควรเป็น 'ดีจ้ะ' นะคับ ขอบคุณที่มาในคืนนี้นะคะ หวังว่าคุณจะฝันดีเช่นกันนะ Good night
    #274
    1
    • #274-1 jiwinil(จากตอนที่ 11)
      26 ตุลาคม 2562 / 06:45
      ขอบคุณมากเลยค่า ปกติไม่ค่อยได้ใช้คำว่า จ้ะ กับ จ๊ะเท่าไร น่าจะเป็นดีจ้ะ ตามที่ว่าเลยค่า เดี๋ยวจะรีบแก้ให้น๊า ขอบคุณมากงับ
      #274-1
  24. #273 Lonicera (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 23:52
    เข้ามาดีใจ มีคนร้องไห้แบบเราด้วย อาการปวด/เจ็บมือของฝัน มันมีชื่อทางการแพทย์อยู่เหมือนกันนะคะ เคยอ่านเจอ แบบสภาพจิตใจลิงค์กับความเจ็บของบาดแผล เราเคยอ่านเคสคนโดนรถชน รักษานานมาก ๆ แล้ว หายดีแล้ว แต่ยังเจ็บยามนึกถึงเหตุการณ์อะไรแบบนี้ ปล. ขำตรงกัปตันหมาชิบะเหมือนกันค่ะ
    #273
    0
  25. #272 รักแมวมากกว่าชีวิต (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 23:08
    ตอนแรกที่จินตนาการว่าหมาชิบะใส่ชุดกัปตันมันน่ารักพอเลื่อนลงมาดูภาพที่ไรท์ลงเท่านั้นแหละลั่น
    #272
    0