Godzilla Next Door #พี่เขาบุกโลกของผม (yaoi) END [ตีพิมพ์สนพ.เฮอร์มิท]

ตอนที่ 30 : Chapter 29 (END)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 46,673
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4,740 ครั้ง
    11 ก.ค. 62

 

Chapter 29 (END)

เหรียญนั้นมีสองด้าน

แต่สุดท้ายก็ยังเป็นเหรียญเดียวกัน

 

          แสงที่ลอดผ้าม่านเข้ามากระทบกับเปลือกตาทำให้ผมค่อยๆกะพริบตาตื่นขึ้นมา แม้ห้องจะไม่ได้หันหน้าออกทางทิศตะวันออก แต่เพียงแค่แสงเล็กน้อยก็สามารถปลุกผมให้ตื่นได้ ภาพแรกที่เห็นคือนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มสวยที่มองจ้องมาอยู่ก่อนแล้ว พี่ก็อดคลี่ยิ้มจางๆพลางวางมือลงบนแก้มของผม ลูบไล้เบาๆจนต้องขยับใบหน้าเข้าซุกกับฝ่ามืออบอุ่น นิ้วเรียวๆไล่ไปตามผิวหนัง ก่อนเขาจะปาดขี้ตาออกจากหางตาของผมจนผมต้องหยีตาใส่

            มอนิ่งครับ

            เสียงทุ้มๆเป็นเอกลักษณ์ ยังคงตราติดตรึงใจเหมือนวันแรกที่ได้ยิน

            “มอนิ่ง

            ผมบอกอรุณสวัสดิ์เขาด้วยเสียงอู้อี้แล้วซุกหน้าลงบนหมอนต่อ พอปิดเทอมแล้ว จากที่ต้องตื่นเช้าทุกวัน ผมก็อยากจะใช้เวลาอยู่บนเตียงให้นานกว่าเดิม การได้นอนแผ่บนเตียงมันคือความสุขที่เด็กมหาลัยหลายคนเฝ้าฝันหา ไม่ต้องเร่งรีบไปไหน ฝ่ามือของพี่ก็อดเลื่อนมาขยี้หัวผมแผ่วเบา

            “ตื่นสายกว่าพี่ ... ง่วงเหรอ

            ไม่ได้ง่วงอะไรขนาดนั้นหรอก เมื่อคืนก็นอนตั้งแต่หัวค่ำ แค่รู้สึกเขินเวลาที่ตื่นขึ้นมาแล้วเจอเขานอนอยู่ข้างๆจนต้องซ่อนใบหน้าไว้กับหมอนใบโตก็แค่นั้นเอง

            กลิ่นแชมพูสระผมของผมที่มักจะติดอยู่บนหมอน ตอนนี้ปะปนไปกับกลิ่นน้ำหอมประจำตัวของคนข้างกายจนเริ่มจะชินไปแล้ว

            วันนี้พี่ไปช่วยงานข้างล่างหอนะ พอดีเมื่อคืนเขาติดต่อมา

            “อือ งานอะไรเหรอ

            หันไปถามคนข้างๆด้วยความสงสัย

            วันเกิด

            “อือ

            “อือเก่ง งอแงเป็นแมวเลยนะเราอ่ะ แต่เป็นแมวไม่ได้หรอก เพราะเราน่ะเป็นเต่า น้องต่าววพูดจบก็เอามือขยี้หัวผมอีกครั้งแล้วกดจมูกลงบนศีรษะของผมก่อนจะถอนออกไป การกระทำของเขานั้นทำให้มนุษย์เดียวดายอย่างผมใจเต้นรัวจนอยากจะหลอมรวมไปกับที่นอน

            ไม่เคยชินสักทีกับสัมผัสของพี่ก็อด

            จะว่าอบอุ่นก็อบอุ่น จะว่ากวนประสาทก็มีอยู่เหมือนกัน สรุปแล้วเป็นการรวมกันระหว่างความอบอุ่นที่น่ารำคาญ แต่ก็ดันชอบเหลือเกินไอ้ความอบอุ่นแบบกวนๆนี่

            คนตัวสูงขยับตัวลงจากเตียง ยืนบิดขี้เกียจอยู่ข้างเตียงสองสามทีแล้วเดินหายเข้าห้องน้ำไป เหลือทิ้งเพียงแค่ที่นอนที่ยวบตัวลงไปเล็กน้อย ฝ่ามือของผมเลื่อนไปสัมผัสบริเวณที่เพิ่งมีคนลุกออกไป ความอบอุ่นจากร่างกายของเขา ยังคงแผ่อยู่บนที่นอนอย่างชัดเจน ผมเงยหน้ามองคุณสมายที่นอนกลับหัวกลับหางอยู่ไม่ไกล

            พี่เขาตัวอุ่นจังเนอะคุณสมาย

            พี่ก็อดน่ะ เป็นคนที่อุณหภูมิร่างกายสูง น่าจะเป็นเพราะเล่นกีฬาล่ะมั้ง เวลาอยู่ข้างๆเขาถึงได้รับรู้ถึงไออุ่นตลอดเวลา เหมือนเขาเป็นฮีทเตอร์ที่แผ่ความร้อนออกมาต่อเนื่อง ซึ่งบางทีก็ร้อนเกินไปด้วยซ้ำ

            เดียว มาแปรงฟัน เดี๋ยวลงไปกินข้าวต้มปลากัน

            “วันนี้ร้านเปิดเหรอ

            เท้าของผมสัมผัสกับพื้นห้องก่อนจะเดินดุ่มๆเข้าไปในห้องน้ำ หยิบแปรงสีฟันที่ใส่ไว้ในแก้วคิตตี้สีชมพูขึ้นมาถือเอาไว้แล้วทิ้งตัวนั่งลงบนฝาชักโครก พี่ก็อดบีบยาสีฟันลงบนแปรงให้ผม

            เปิดดิ ทำไมต้องปิดอ่ะ

            “วันนี้...ไม่ใช่วันหยุดเหรอ

            “วันนี้วันอังคารนะ

            “แต่เฮีย...ปิดทุกวันอังคารนะพี่ก็อดขมวดคิ้วใส่ผม น่าจะเป็นเพราะพี่ก็อดไม่ค่อยกินข้าวต้มปลาเท่าไร เลยไม่รู้ว่าจริงๆแล้วมันปิดวันไหน ส่วนใหญ่เจ้าตัวน่ะจะวนเวียนอยู่แค่ร้านเกาเหลากับซูชิแค่นั้น

            จริงดิ

            “อื้อ ร้านข้าวต้มปลา...ปิดทุกวันอังคาร...ร้านสุกี้ปิดวันอาทิตย์

            พูดจบก็ยัดแปรงสีฟันเข้าปาก

            แล้วกินไรกันดี เกาเหลาอีกละเหรอ

            “อือ เอาเอ๋าอ้อไอ้

            “พูดไรวะตัวเล็ก ฟังไม่รู้เรื่อง

            ดึงแปรงสีฟันออกจากปากแล้วพูดพร้อมกับฟองเต็มปาก

            เกาเหลาก็ได้

            ไม่เบื่อเหรอ

            ผมส่ายหน้ายิกๆให้กับคนตรงหน้า ผมน่ะเป็นคนทำอะไรซ้ำได้เป็นเวลานาน กินอะไรซ้ำๆได้เป็นเดือนๆ สบายมากอยู่แล้ว แถมเมื่อไม่กี่วันก่อนลุงร้านเกาเหลาเพิ่งบอกว่ามีเมนูใหม่ เลยคิดว่าจะพาพี่ก็อดไปลองกินดู เราไม่ได้กินเกาเหลากันมาสามสี่วันแล้วด้วย

            พอแปรงฟันเสร็จผมก็บ้วนน้ำทิ้ง หยิบผ้าขนหนูผืนเล็กที่ห้อยไว้บนราวผืนหนึ่งยื่นให้พี่ก็อดที่กำลังล้างหน้าหลังจากแปรงฟัน ส่วนผมหยิบผ้าขนหนูอีกผืนมาเช็ดปาก

            ลุงบอกว่ามีเมนูใหม่ด้วย

เมนูใหม่เหรอ มีหมูตุ๋นป่ะ พี่อยากกินหมูตุ๋น

ไม่ใช่หมูตุ๋น...แต่เป็นเกาเหลา...เต้าหู้หมูกรอบ

คนตรงหน้าซี๊ดปากขึ้นมาเมื่อได้ยินคำว่าหมูกรอบ ก็พี่ก็อดน่ะชอบกินหมูมาก

ทำไมถึง...ชอบกินหมูขนาดนั้นผมยิ้มนิดๆระหว่างมองไปในกระจก คนที่กำลังวุ่นวายอยู่กับหัวยุ่งๆของตัวเองมองผ่านกระจกบานใสมา ก่อนเขาจะหันหลังกลับมาแล้วขโมยจูบผมไปหนึ่งทีโดยไม่ทันได้ตั้งตัว จูบเสร็จก็ยิ้มเผล่ชอบใจใหญ่ มีความสุขนักล่ะที่ได้แกล้งผม

พี่ก็ชอบกินหนูเหมือนกันนะ

ผมยกหลังมือมาปิดใบหน้าที่ร้อนผะผ่าวของตัวเอง            

คนนิสัยไม่ดี!

แล้ววันนี้งานเสร็จกี่โมงเหรอครับ

ก็ไปช่วยตอนห้า เสร็จหกโมง ชั่วโมงเดียว

ช่วยแค่...ชั่วโมงเดียวเหรอ

อือ จริงๆพี่จะปฏิเสธ แต่ทำไม่ได้เพราะหลานชายพี่แกรีเควสมา

แล้วทำไมถึงรีเควสพี่ล่ะ

            ติดใจความน่ารักของพี่ไงพูดจบก็จิ้มแก้มใส่ ไม่ได้ดูน่ารักเลยสักนิด

            ไปเลยไป

            ผมผลักคนตัวสูงออกจากห้อง บริเวณรอบๆหอค่อนข้างเงียบ จะมีก็แต่เสียงเจี๊ยวจ๊าวของลูกหลานเจ้าของหอพัก นั่นก็เป็นเพราะอยู่ในช่วงปิดเทอม ในขณะที่คนอื่นๆกลับบ้าน ผมและพี่ก็อดดันติดแหง็กอยู่ที่หอพักเพราะพ่อแม่พี่ก็อดไปเที่ยวต่างประเทศ ส่วนผมก็ยังกลับภูเก็ตไม่ได้เพราะมรสุมเข้าภูเก็ตเกือบอาทิตย์

            เรายืนสั่งเกาเหลากันอยู่หน้ารถเข็นที่ไร้ผู้คนในยามเช้า เพราะอากาศดีทำให้ผมสูดหายใจเข้าเต็มปอด กลิ่นน้ำซุปกระดูกหมูหอมๆจากร้านเกาเหลายังคงเป็นเอกลักษณ์ของหน้าหอ ที่ไม่ว่าใครผ่านไปผ่านมาก็ต้องลองแวะชิมดูสักครั้ง

            กินไรอ่ะเรา

            “เอา...เกาเหลาหมูกรอบเต้าหู้ครับ

            “สองเลยนะเฮีย แต่ถุงนึงขอตำลึงน้อยๆ มันพันคอ

            ดูท่าว่าจะเกลียดตำลึงเอามากๆสินะครับเนี่ย

            อ้าว ไม่ใส่หน้ากากอุลตร้าแมนละเรอะลุงเอ่ยปากถามคนที่กำลังตาเป็นประกายสนอกสนใจหมูกรอบในตู้

            ไม่ละเฮีย ทำไม ชอบอ่ะดิ

            “เอ้อ ก็เป็นสีสันดี เด็กๆแถวนี้มันชอบ ว่าแต่ใส่ทำไมล่ะ ไม่อึดอัดหรือไง

            “อึดอัดอ่ะผมทนได้ แต่ทำคนอื่นอึดอัดอ่ะผมทนไม่ได้พูดจบก็หันมาแปะมือลงบนหัวของผม ขยี้อย่างชอบใจจนเส้นผมชี้โด่ชี้เด่ไปคนละทาง จะแหวใส่เขาก็ไม่ได้ โดนท่าไม้ตายเข้าไป หัวหดไม่มีปากมีเสียงตลอด

            แค่คำพูดง่ายๆแค่นี้ เขินขึ้นมาทำไมก็ไม่รู้

            ซื้อเกาเหลาเสร็จ สุดท้ายเราก็ต้องเอามันกลับขึ้นมากินบนห้อง นอกจากเกาเหลาแล้ว ผมก็ไปแวะซื้อซูชิมาเผื่อตอนบ่าย จะได้ไม่ต้องลงไปหาอะไรกินเพิ่ม ส่วนข้าวเย็นนั้น พี่ก็อดบอกว่าจะซื้อขึ้นมาฝากหลังจากที่ทำงานเสร็จแล้ว

            ผมมองคนที่ยังไงก็ไม่ยอมเทเกาเหลาลงไปในชามเพราะขี้เกียจล้าง แม้จะบอกว่าเดี๋ยวล้างให้ พี่ก็อดก็ยังคงเทข้าวผสมเกาเหลาในถุงอยู่ดี คนตรงหน้าดูมีความสุขเหลือเกินกับเมนูใหม่ในวันนี้ ทั้งสีหน้าทั้งแววตาที่เป็นประกายวิบวับ ผมอมยิ้มพลางมองคนที่เอาแต่พูดคำว่าหมูกรอบกรอบอร่อยละลายในปาก ซึ่งหายากล่ะนะที่จะเจอร้านที่ทอดหมูกรอบได้อร่อย ไม่เหนียวไม่แข็ง มันไม่เยิ้มเป็นก้อน เต้าหู้ทอดเองก็เข้ากันดี ไม่มีกลิ่นหืนไม่แข็งจนเคี้ยวไม่เข้า สรุปว่าเมนูใหม่ของลุง ยกให้เป็นเมนูโปรดไปเลย

            หลังจากนี้คงไม่ร้องหาอย่างอื่นแล้วล่ะ ลุงเกาเหลาคงได้เงินจากพี่ก็อดทุกเช้า

            “กินช้า พี่แย่งนะพี่เขาทำท่าจะจกเต้าหู้ทอดของผมไป ผมรีบเบี่ยงตัวหนี

            โกรธนะ

            “เดี๋ยวพี่ง้อ

            “ง้ออะไร

            “ง้อววว

            “ไม่ให้!”

            กิจวัตรประจำวันของเรานั้นก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม ผมเองก็ยังใช้ชีวิตในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆกับคุณชายและคุณสมาย พี่ก็อดก็ออกไปพบปะเพื่อนบ้างทำงานบ้างตามประสาคนอยู่นิ่งไม่เป็น พอตกเย็น คุณก็อดซิลล่าก็จะพังประตูเข้ามาในห้องของผม แล้วเราก็ใช้เวลาทำนู่นทำนี่ หลังจากนั้นก็จะเข้านอนด้วยกัน ยกเว้นวันที่พี่ก็อดโดนบังคับให้ออกไปกินเหล้า เขาจะไม่ยอมเข้าห้องของผมเพราะไม่อยากให้ห้องผมเหม็นกลิ่นเหล้า

            พี่ก็อดบอกว่าห้องของผมมันมีกลิ่นที่เขาชอบอยู่ มันเป็นกลิ่นที่ทำให้รู้สึกสบายใจ นอกจากกลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขาที่ชอบพาเข้ามาปะปนแล้ว ก็ไม่อยากให้กลิ่นอื่นๆมากลบมัน

            ซึ่งกลิ่นที่เขาชอบ มันก็คือกลิ่นแชมพูกับน้ำยาอาบน้ำของผมนั่นแหละ

            เพราะแบบนั้นพี่ก็อดถึงได้ชอบฟัดผมบ่อยๆ

            ถ้าชอบกลิ่นมันขนาดนั้น ทำไมไม่ใช้เองเล่า

            พี่ก็อดไม่ชอบใช้ของส่วนตัวของผมครับ มันเหมือนเขาจะติดเป็นนิสัยว่ายังต้องเกรงใจเจ้าของห้องอยู่ เพราะแบบนั้นเขาถึงได้ไปซื้อแชมพูและสบู่ส่วนตัวของเขามาตั้งไว้ในห้องน้ำของผม เผื่อว่าวันไหนห้องโดนเพื่อนยึด เขาก็จะระเห็จมาอาบน้ำกินข้าวแล้วก็นอนกับผมไปเลย

            ผมเคยใช้เวลาว่างๆยืนมองข้าวของในห้องน้ำที่ปกติแล้วไม่ค่อยจะมีอะไรเท่าไร ตอนนี้กลับกลายเป็นมีทั้งแก้วน้ำคิตตี้ แปรงสีฟันสองด้าม ผ้าเช็ดหน้าสองผืน แชมพูคนละกลิ่น สบู่คนละยี่ห้อ รวมไปถึงสติ๊กเกอร์คิตตี้น่ารักๆที่พี่ก็อดได้มาจากแฟนคลับ เลยเอามาติดไว้ตรงนั้นตรงนี้ดูน่ารักฟรุ้งฟริ้งไปหมด

            นอกจากห้องน้ำแล้ว พอกวาดสายตาไปรอบๆห้องนอน บนเตียงนอกจากจะมีคุณสมายที่นอนหงายท้องอยู่ ก็มีตุ๊กตาก็อดซิลล่าหน้าตาน่ารักตัวสีฟ้าที่แกลงทุนไปซื้อมาจากร้านสัญชาติญี่ปุ่น ทั้งๆที่ตอนแรกปฏิเสธชื่อ ก็อดซิลล่า ไปๆมาๆพี่ก็อดก็ดันชอบจนทุกอย่างรอบตัวกลายเป็นก็อดซิลล่าหมด

            อย่างอื่นๆก็จะมี กระเป๋าของพี่ก็อด ฟิกเกอร์วันพีซที่เจ้าตัวสั่งซื้อมา ไม่รู้ว่าทำไมต้องเอามาตั้งไว้ที่ห้องผม เขาบอกว่าตั้งห้องตัวเองแล้วกลัวเพื่อนจะทำพัง โดยเฉพาะพี่ต้นที่มือบอน ไหนจะมีเสื้อยืดตัวใหญ่ของเขาที่วางรวมอยู่ในตู้เสื้อผ้า พวงกุญแจก็อดซิลล่าตัวเล็กๆที่ซื้อมาห้อยคู่กับพวงกุญแจเต่าของผมเพราะพี่ก็อดน่ะชอบของกระจุกกระจิกชิ้นเล็กๆยกตัวอย่างเช่นกระดิ่งลมที่เขาเคยซื้อมาให้ อ้อ แล้วก็ยังมีหนังสือการ์ตูนวันพีซสามสี่เล่มที่วางอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือ

            ไม่ว่าจะหันไปทางไหน ก็มีกลิ่นอายของพี่ก็อดแฝงไปทั่วทุกที่ ราวกับว่าห้องนี้มีเขามาตลอด

            ไม่ยอมให้มีที่ว่างเลยนะ คุณคนวุ่นวายคนนี้น่ะ      

            แต่ก็รักล่ะนะ รักในกลิ่นอายความวุ่นวายของเขา

            โลกของผมสดใสขึ้นเยอะเลย

           

***

            ทุ่มกว่าๆ ผมค่อยๆขยับตัวกระดื้บลงจากที่นอน ไม่รู้ว่าป่านนี้งานวันเกิดข้างล่างจะเลิกหรือยัง ผมเปลี่ยนจากนอนฟังเพลงตากพุงมาเป็นนั่งอ่านหนังสือปลายเตียง พลางพูดคุยกับคุณชายที่เดินไปเดินมาอยู่ในกล่องสี่เหลี่ยม

            คุณชาย อาทิตย์หน้าเรากลับภูเก็ตกันนะ

            ผมลูบกระดองคุณชายเบาๆ

คุณตาโทรมาหาผมเมื่อช่วงเย็น บอกว่าอาทิตย์หน้าจะมารับกลับภูเก็ต ตอนแรกคุยกันว่าจะให้ผมนั่งเครื่องกลับไปคนเดียว แต่เพราะคุณตามีธุระที่กรุงเทพด้วย ก็เลยให้นักศึกษาฝึกงานมาช่วยขับรถให้

            กลับไปครั้งนี้ ไปหาเพื่อนมาให้คุณชาย ดีมั้ย

            ผมรู้ว่าคุณชายน่ะไม่เหงาหรอก เพราะเราอยู่ด้วยกันตลอด แต่ก็อยากหาเพื่อนมาให้คุณชาย เพราะผมคิดว่าการมีเพื่อนมันก็ไม่ได้แย่เท่าไร คุณชายจะได้คุยเล่นกับเพื่อนได้

            “หรือคุณชายอยากได้น้องชาย

            ‘ก๊อกๆ

            ยังไม่ทันจะได้คุยกับคุณชายเพิ่มเติม เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นหน้าห้อง ผมแปลกใจนิดหน่อยเพราะดูจากนาฬิกาบนหน้าจอโทรศัพท์แล้ว พี่ก็อดน่าจะเลิกงานแล้วนี่นา แล้วเขาที่มีกุญแจสำรองห้องของผมทำไมถึงต้องเคาะประตูล่ะ

            เพราะห้องไม่มีตาแมว ผมเลยต้องลุกเดินไปเปิดประตู พอประตูเปิดออก สิ่งแรกที่เห็นตรงหน้า

            คือมาสคอตหมีตัวสูงชะลูดที่ถือลูกโป่งสีชมพู

            กะจากระดับความสูงแล้ว

            พี่ก็อด

            “ทำไมทำหน้าตกใจ พี่น่ารักล่ะสิพูดจบก็เอียงตัวบิดม้วนเป็นแยมโรล น่าตีเป็นบ้า

            เจ้าหมีตัวสูงยื่นลูกโป่งสีชมพูมาให้ ผมค่อยๆรับมันเอาไว้ก่อนที่พี่ก็อดจะเบียดตัวเข้ามาในห้อง เขาถอดหัวมาสคอตออกเผยให้เห็นกลุ่มผมสีเข้ม หยิบป๊อกกี้สตอเบอร์รี่ที่วางอยู่บนโต๊ะเข้าปากแถมยังบ่นพึมพำว่าลืมกุญแจห้อง แล้วหันมาเผชิญหน้ากับผมที่กำลังมองไปยังหัวหมีบนโต๊ะอย่างพินิจพิจารณา

            ภาพวันเก่าๆย้อนกลับเข้ามา

          เห็นลูกโป่งหน้าห้องมั้ย พี่เอาไปไถ่โทษ’   

          จำได้ว่าวันนั้น เคยตั้งคำถามไว้ว่าเขาไปเอาลูกโป่งมาจากไหน...

ไม่ชอบก็ไม่ต้องเอามันลอยออกมาต่อหน้าต่อตาก็ได้นี่ ใจร้ายว่ะ

          “คนเอาไปง้อแท้ๆ เจาะให้มันแตกในห้องก็ได้ จิตใจทำด้วยไรวะ

          “เต่าเดียวดายแม่งใจร้าย

            จำได้ว่าเขาโวยวายแค่ไหน ตอนที่ทำลูกโป่งที่เขาให้ลอยออกไปนอกห้อง

          ‘อวยพรให้สอบได้ทีนะ

            แล้วก็เพิ่งจะจำได้ว่า มาสคอตหมีตัวสูงชะลูดในงานวันเกิดใต้หอ ที่ทำหน้าตาเหมือนกับจะบอกว่า กอดฉันสิ กอดฉันคือมาสคอตตัวเดียวกับที่พี่ก็อดใส่ในวันนี้

ผมกะพริบตาปริบๆมองเจ้าหมีที่กำลังถอดชุดออก คนตัวสูงเดินเข้ามาใกล้ผม จากที่ยืนห่างกัน กลายเป็นว่าตอนนี้พี่ก็อดเข้ามาประชิดตัวจนรับรู้ถึงไอร้อนๆจากร่างกายของเขา

            จะว่าไป พี่เอง ก็เพิ่งจะนึกออก

            “…”

            “งานวันเกิดครั้งที่แล้ว ใครก็ไม่รู้ตัวเล็กๆบอกว่า อวยพรให้สอบได้ทีนะ แล้วก็เดินเข้ามากอดพี่

            ริมฝีปากของผมเม้มแน่น ใบหน้าเห่อร้อนจนซ่อนเอาไว้ไม่ไหว

            ใช่จริงๆด้วย

            เขาน่ะ คือหมีตัวนั้น

            เรากอดกันก่อนที่จะเจอหน้ากันแล้ว

            บอกตามตรง ถ้าไม่เห็นเจ้ามาสคอตหมีตัวนี้ ผมก็แทบจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำ ภาพความจำมันค่อนข้างเลือนราง เพราะตอนนั้นกำลังโฟกัสอยู่กับการจำข้อสอบ รู้แค่ว่าเจ้าหมีตัวนั้นน่ะสูงเท่าพี่ก็อดนี่แหละ แล้วก็อบอุ่นเหมือนกัน อ้อมกอดกว้างๆเหมือนกันไม่มีผิดเลย

            แย่จังอ่ะเรา ขโมยกอดพี่ไปก่อน ไม่ยุติธรรม

            “ผมไม่รู้นี่นา…” ผมไม่รู้ว่าพี่น่ะ เป็นคุณมาสคอตหมีในวันนั้น ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนั้นพี่สูงขนาดไหน ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอ้อมกอดพี่อบอุ่นเท่านี้ ผมไม่ได้คาดหวังว่าจะเห็นพี่เลยตอนนั้น แล้วพี่จำผมไม่ได้เหรอ

            “จำไม่ได้ ก็ตอนนั้นเราก็เพิ่งทำสัญญากัน พี่เลยไม่คิดว่าจะได้เห็นหน้าเดียว อีกอย่างตอนนั้นมันร้อน แทบไม่ได้สนใจเลยว่าใครเป็นใคร หงุดหงิดไปหมด ในหัวพี่มีแต่คำว่า อยากดูดบุหรี่ว่ะ เมื่อไรจะเลิกวะ ภาพตรงหน้าก็เลยเบลอๆไปหมด แล้วเขาก็หัวเราะเสียงแผ่ว

            จริงสินะ ถ้าย้อนกลับไปแล้ว ช่วงนั้นก็คือช่วงที่พี่ก็อดหักดิบเลิกบุหรี่

ฝ่ามือของพี่ก็อดแนบลงบนแก้มของผม ลูบไล้อย่างทะนุถนอม ราวกับผมนั้นเป็นสิ่งที่มีค่าสำหรับเขามากๆ มืออีกข้างของเขาสวมกอดเอวของผมเอาไว้ กระชับเข้าหาตัวจนแทบไม่เหลือที่ว่างระหว่างเรา

            “แต่พอจำได้ว่าคนในอ้อมกอดตอนนั้น ตัวเล็กเท่านี้ บอบบางเท่านี้ และตัวหอมเท่านี้

            พูดจบจมูกโด่งๆก็ซุกลงมาบนแก้มแล้วฟัดไปฟัดมาแบบที่ชอบทำจนผมจั๊กจี้หดคอหนี

            ขอบคุณนะครับ ที่อนุญาตให้พี่เข้ามาอยู่ในโลกของเรา

            “ครับ

            ริมฝีปากของพี่ก็อดทาบทับลงมาบนริมฝีปากของผม เนิบนาบและนุ่มนวลจนเผลอปล่อยลูกโป่งให้ลอยขึ้นไปติดเพดานห้อง ก้อนเมฆนับร้อยก้อนที่โอบอุ้มร่างกายเวลาที่โดนเขาจูบ ปลายลิ้นยังมีกลิ่นและรสหวานของสตอเบอร์รี่จางๆจากป๊อกกี้รสสตอเบอร์รี่ที่เขาเคยบอกว่าไม่ชอบกิน แต่หลังๆกลับกินบ่อยจนขาดไม่ได้ ลมหายใจที่คลอเคลียอยู่ที่ปลายจมูก ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านลงมาบนร่างกายของผม

            รักที่มีเขาอยู่ตรงนี้จัง

            พอเขาถอนริมฝีปากออก พี่ก็อดก็หลุดยิ้มกว้างออกมาอย่างมีความสุข พร้อมๆกับเสียงหัวเราะของเราสองคนภายในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ อีกครั้ง และอีกครั้ง ดำเนินต่อไปในแต่ละวัน

ห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆที่กำลังเริ่มต้นบันทึกเรื่องราวของเราสองคน

กลิ่นอายของความทรงจำที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น และไม่ว่าจะจบลงแบบไหน ก็คงจะไม่เสียดายที่ได้รู้จักกับเขา

            เพราะครั้งหนึ่ง จะจดจำไว้ว่า โลกใบเล็กของผม ไม่ได้มีผมเพียงคนเดียวอีกต่อไป

            ผู้ชายที่มีชื่อว่า เดียวดาย ผู้ชายที่เป็นมนุษย์ introvert ใช้ชีวิตตัวคนเดียวมาตลอด เดียวดายที่มีความสุขอยู่ในโลกส่วนตัวของตัวเอง มีความสุขที่ได้ทำอะไรคนเดียว

ในวันนี้ไม่ได้เดียวดายอีกแล้ว

            ตั้งแต่วันที่ได้ทำความรู้จักกับคุณก็อดซิลล่าจอมวุ่นวายข้างห้อง ไม่ว่าจะผ่านไปกี่วัน กี่เดือน ไม่ว่าเขาจะทำตัวน่ารำคาญ งอแง ขี้โวยวาย ขี้น้อยใจขนาดไหน พี่ก็อดก็ยังเป็นคนที่ผมอยากจะให้อยู่ข้างกันไปเรื่อยๆ ในวันธรรมดา วันพิเศษ วันที่รู้สึกว่าอยากกอดใครสักคน วันที่เหงา

            พี่ก็อดสอนให้ผมเรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง ทั้งการเปิดรับใครอีกคนเข้ามาในชีวิต การยอมรับความต่างและเปิดใจให้กว้าง การวางอคติต่อความคิดเดิมๆ รวมไปถึงการให้เกียรติต่อเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน

            พี่ก็อดสอนให้ผมรู้ว่า โลกภายนอกนั้นไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด และการมีเพื่อนฝูง ก็ไม่ได้แย่อย่างที่คิด

            โลกของเรานั้น มันก็เหมือนเหรียญสองด้าน อยู่ที่ว่าเราน่ะจะมองด้านไหนของเหรียญ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าอีกด้านนั้นจะไม่ดีเสมอไป เราเพียงแค่ต้องปรับมุมมอง ลองมองในมุมต่าง แล้วเราจะได้เห็น...

            ว่าโลกอีกใบ มุมมองอีกฝั่งนั้น สวยงามไม่ต่างกันเลย

 

            ขอบคุณนะครับ คุณก็อดซิลล่าที่แสนวุ่นวายข้างห้อง

            คุณก็อดซิลล่าที่พยายามจะบุกโลกของผมด้วยความเข้าใจและความอดทน

            คุณก็อดซิลล่าที่เป็นมนุษย์ต่างขั้วกับผม

            มนุษย์ extrovert ที่พยายามทำความเข้าใจมนุษย์ introvert คนนี้

            แม้ว่าเราจะต่างกัน แต่การที่มีพี่มาอยู่ในโลกของผม มันเป็นของขวัญที่ดีที่สุด

            .

          .

            ก็อดซิลล่ากับภารกิจบุกโลกของผม

            Mission complete แล้วนะครับ

            และผมหวังว่าพวกคุณ จะได้พบเจอกับก็อดซิลล่าของตัวเองเข้าสักวันนะ

 

            “จะว่าไป...ผมเคยบอกพี่หรือยัง...ว่าตาของพี่เหมือนคุณชายเลย

            “นี่คือโรแมนติคแล้ว?”

            “ตาสวยไง

            “บ้า ตาเป็นผู้ชาย จะสวยได้ไง

            “พี่ก็อด!”

            อิอิ

 


END



จบกันไปอีกคู่แล้วสำหรับพี่ก็อดและน้องเดียว 

หวังว่าเรื่องนี้จะเป็นความสุข เป็นกำลังใจ เป็นรอยยิ้มให้กับทุกคนนะ

ถ้ามีข้อมูลส่วนไหนผิดพลาด หรือส่วนไหนที่อ่านแล้วรู้สึกไม่สบายใจ ต้องขออภัยด้วยนะคะ

ไม่ได้มีเจตนาจะโจมตีอะไรคนที่เป็นintrovert เลยเพราะตัวนักเขียนเองก็เป็นintrovertค่ะ

จริงๆแล้วคำว่า introvertมีหลายแบบ น้องเดียวอาจจะเป็นแบบนี้ แต่ไม่ใช่ว่าคนที่เป็นintrovertทุกคนจะเป็นเหมือนน้องเดียว ดังนั้นอย่าตัดสินว่าทุกคนจะเป็นแบบนี้นะคะ รวมไปถึงพี่ก็อดที่เป็น extrovert ด้วยเช่นกัน ใช้วิจารญาณในการอ่านกันด้วยน๊า


ขอบคุณอีกครั้งสำหรับทุกการติดตาม ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์ ขอบคุณทุกรีวิวและทุกทวีตที่ติดแท็ก

ขอบคุณคนอ่านทุกๆคนมากเลยค่ะที่เดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนจบ

ขอบคุณแฟนอาร์ต รวมไปถึงข้อความที่ถูกส่งมาหลังไมค์ 

(ยังคงรับแฟนอาร์ตเรื่อยๆนะคะ จะนำมาใส่หน้าบทความให้) 

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจด้วยนะคะ จะพยายามปรับปรุงและพัฒนาตัวเองต่อไปเรื่อยๆ

หวังว่าพวกคุณจะยังอยู่กับเราไปเรื่อยๆนะ 


หลังจากนี้อาจจะมีตอนพิเศษมาให้หายคิดถึงกันก่อนที่จะไปเจอกันในหนังสือ (ตีพิมพ์กับสนพHermitค่ะ)

เรื่องตอนพิเศษเบียร์ว่าน จะอยู่ในหนังสือนะคะ ส่วนตอนพิเศษที่ลงเว็บจะไม่มีลงในหนังสือ

คาดว่าหนังสือน่าจะออกตอนตุลา มีเวลาหยอดกระปุกอยู่น๊า

ติดตามเรื่องหนังสือได้ทางทวิตเตอร์@jiwinil_ ทวิตเตอร์ของ@hermitbooks หรือทางเพจFB Jiwinil นะคะ


ขอให้วันนี้ทุกคนมีความสุข หลับฝันดี แล้วเจอกันเรื่องหน้า

Goodnight Sleep Tight #ฝันดีของคุณ


รักคนอ่านนะคะ

<3 








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.74K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11,269 ความคิดเห็น

  1. #11237 Normall (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 มกราคม 2564 / 14:16
    ขอบคุณเช่นกันนะคะ ที่เขียนนิยายน่ารักแบบนี้มาให้อ่าน ยิ้มละมุนทุกตอนเลย ขอบคุณจริงๆค่ะ... ☺️☺️☺️
    #11,237
    0
  2. #11218 dinsor456 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 มกราคม 2564 / 19:35
    ขอบคุณที่เขียนนิยายดีๆแบบนี้ขึ้นมานะคะ น่ารักมากๆเลยคาะ น่าจะเตอกันไวกว่านี้ ;-;
    #11,218
    0
  3. #11214 Maymay123456789 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 มกราคม 2564 / 08:55

    แอแงงสนุกมากเลยค่ะไรท์

    ฮือออออ แฮปปี้
    #11,214
    0
  4. #11209 S-litch (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 มกราคม 2564 / 12:11
    สนุกมากๆเลย ขอบคุณนะคะไรต์ เพิ่งมาเจอ อ่านรวดเดียวจบเลย สนุกมากๆๆๆ
    #11,209
    0
  5. #11206 feelsmiley (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 มกราคม 2564 / 14:28
    ขอบคุณคุณไรท์มากๆ เลยนะคะ ขอบคุณจริงๆ เรามีความสุขกับน้องเดียว พี่ก็อดแล้วก็ผองเพื่อนมากๆ จริงๆ ขอบคุณที่เข้ามาเป็นความสุขสำหรับวันหยุดยาวปีใหม่นี้ ขอบคุณจริงๆ ค่ะ รัก 😊❤️
    #11,206
    0
  6. #11175 Baekberry12 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2563 / 23:11
    ขอบคุณมากๆเลยค่ะ ไรท์เขียนดีมากๆ และชอบตรงที่อวยพรให้รี้ดนร้แหละ
    #11,175
    0
  7. #11167 shopshop (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2563 / 22:01
    ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆค่ะ

    อ่านแล้วอมยิ้มตลอดเลย happy มากค่ะ 🥰🥰👍👍
    #11,167
    0
  8. #11162 LUKKADE31 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2563 / 22:12
    เป็นนิยายฟีลกู้เที่ฟีลกู้ดจริงๆ ยิ่งอ่านยิ่งดีต่อใจ อบอุ่นเสียจนต้องเปิดแอร์23องศา
    #11,162
    0
  9. #11125 manee_kk (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2563 / 17:21
    เป็นอีกเรื่องที่เราจะจดจำเลยค่ะว่าน่ารักขนาดไหน เราชอบภาษาคุณไรท์มาก มากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ รักนะคะ ♡
    #11,125
    0
  10. #11077 cloundkissing (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2563 / 00:43
    มุแงเรื่องนี้แสนน่ารักเลยค้าบ ;-;
    #11,077
    0
  11. #11076 1 9 9 $ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2563 / 21:36
    จบแล้ว :| ใจหายเลยค่ะ แงงงงงงงงง เรื่องนี้คือหนึ่งในนิยายที่เราชอบมากเลยค่ะ ฟีลกู้ดม้าก มู้ดเรื่องก็ดีดี๊ดี อ่านไปแล้วมีความสุขทุกตอน ยิ้มตามทุกตอนเลยค่ะ ;) อยากขอบคุณไรท์มากๆเลยนะคะที่เขียนเรื่องนี้มาให้รีดทุกคนได้อ่าน อยากบอกคุณไรท์ด้วยค่ะ ว่า mission ของคุณไรท์ complete เหมือนพี่ก็อดแล้วนะคะ ที่หวังให้รีดมีความสุข ยิ้มตามกับนิยายเรื่องนี้ ไรท์ทำสำเร็จแล้วค่ะ :)♡
    ปล. นี่ก็คิดไว้ตั้งแต่แรกว่าคุณมาสค็อตหมีที่น้องเดียวกอดต้องเป็นพี่ก็อดแน่ๆ ^^
    #11,076
    0
  12. #10969 pommys (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 21:33
    คนเดียวกันจริงด้วย
    #10,969
    0
  13. #10939 KanyapakNG (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 01:51

    จบแล้วววว เราขอบมู้ดโทนนิยายเรื่องนี้มากเลย มันแฝงไปด้วยความอบอุ่น ละมุน หวาน ๆ อีกอย่างเราชอบความคิดตัวละครและความสัมพันธ์ในเรื่องนี้ ทั้งกลุ่มเพื่อน ที่เพื่อนมีปัญหาอะไรแบบมา! ฉันพร้อมที่ช่วยเสมอ คอยเตือนกันและกันงี้ คนรักก็เหมือนกันคุณเป็นแบบไหนเราก็รักอ่ะ เพราะเรารักในแบบที่เป็นคุณ เข้าใจซึ่งกันและกันไม่ว่าจะต่างกันแค่ไหนก็ตาม ทำอะไรให้กันได้ก็ทำให้ ใจฟูมากเลยนะเจอความสัมพันธ์แบบนี้ ส่วนแฟนคลับในเรื่องนี้ก็เรียนรู้สิ่งที่ผิดพลาดในอดีตและนำมาแก้ไขและปรับกันใหม่ ให้เกียรติคนที่เราชอบและคนที่เขาชอบ เป็นแฟนคลับที่ดีกันมากเลย เราชอบมากจริง ๆ อ่ะแงงง

    ขอบคุณสำหรับนิยายดี ๆ แบบนี้นะคะ
    #10,939
    0
  14. #10811 _SOJIRAT (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 11:42

    อ่าาาา จบแล้ว... ใจหายเฉยเลย ขอบคุณนะคะที่แต่งเรื่องนี้ขึ้นมา เราชอบมากๆๆๆๆเลยค่ะ ขอบคุณอีกครั้งนะคะ
    #10,811
    0
  15. #10805 berry kiki (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 19:52

    เป็นเรื่องที่น่ารักมากๆเลย ขอบคุณนะคะ💘💘
    #10,805
    0
  16. #10801 หนมจีนนามข้าวปุ้น (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 17:32
    รักไรท์เหมือนกัน ขอบคุณที่แต่งนิยายน่ารักๆแบบนี้นะคะ
    #10,801
    0
  17. #10777 K-Chatuphon (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 23:06
    ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆ สนุกมาก อ่านเพลินเลย
    #10,777
    0
  18. #10760 Mymay_kacha (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 21:21
    จบแล้วววว..อยากปรบมือรัวๆและไหว้ย่อ คือเนื้อหานิยายดีมากกกก บรรยายไม่น่าเบื่อเลย เรื่อยๆแต่น่าติดตามอ่ะ feel good ของจริง ชอบนิสัยของตัวละครความต่างกันที่ลงตัวอ่ะ เป็นนิยายที่ทำให้เราเข้าใจโลกของคนที่ไม่ชอบเข้าสังคมมากขึ้นอ่ะ คือมันดีแบบดีมากๆ อีกอย่างที่ชอบมากๆเลย คือเรื่องของแฟนคลับ ถ้าทำเป็นซีรี่ย์ได้จะดีมาก ได้ถ่ายทอดมุมมองของคนที่เหมือนกับก็อดอ่ะ //ขอบคุณนิยายดีๆแบบนี้นะคะ ยอมรับว่าไม่ได้ตั้งใจเข้ามาอ่านแต่แรก แต่กักตัวนาน

    นิยายก่อนๆก้อ่านหมดเเล้ว เลยมาเจอเรื่องนี้ พอกดอ่านดูมันสนุกมากๆเลยค่ะ
    #10,760
    0
  19. #10758 0954565184 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 เมษายน 2563 / 18:42
    ขอโทษที่อ่านน้องสมายเป็นสมชายขอโทษต๊ะ
    #10,758
    0
  20. #10753 Jinjoo.K (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 03:00
    ฮือออ จบแล้วว แอบใจหาย นี่เราอ่านนิยายไรต์ 2 เรื่องติดๆกันใน 2-3 วันเลย และเราก็ได้รู้แหละว่าฟิคไรต์มีฟีลอุ่นๆละมุนตลอด เนื้อเรื่องน่ารักมากเลย ขอบคุณอีกครั้งกับนิยายเรื่องนี้นะคะ ช่วงนี้เราค่อนข้างเครียดมากๆ แต่นิยายไรต์ 2 เรื่องที่เราอ่านช่วยเราได้มากเลย ขอบคุณนะคะ
    #10,753
    0
  21. #10676 •SAI (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 08:03
    ชอบมู้ดโทนเรื่องนี้มากเลย ชอบคุณชายมาก ทำให้เราอยากซื้อเต่ามาเลี้ยงบ้างเลย 555555 น้องเดียวดายจะไม่เดียวดายแล้วเนอะ ขอบคุณไรท์ที่แต่งนิยายดีๆแบบนี้มาให้อ่านนะคะ
    #10,676
    0
  22. #10673 PD2T (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 11:36
    ฮือ ชอบนิยายของไรท์มากเลยค่ะ แต่ละตัวละครของไรท์ให้พลังบวกแก้คนอ่านมากจริงๆ ขอบคุณที่แต่งนิยายดีๆให้อ่านนะคะ สู้ๆนะคะ เป็รกำลังใจให้ค่ะ จะติดตามผลงานต่อๆไปนะคะ ว่าละก็ไปอ่านพี่กันดีกว่าคิดถึงเลย5555555
    #10,673
    0
  23. #10669 0828863327 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 11:20

    สนุกๆฟินๆ

    อ่านแล้วสบาย
    #10,669
    0
  24. #10655 goi_iog (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 มีนาคม 2563 / 12:52
    พี่ก็อดก็ยังคงเป็นพี่ก็อด น้องเดียวน่ารักมากเลย น่ารักจนแอบเสียดายที่คนอื่นไม่ได้ทำความรู้จักน้องแบบเต็มๆ แต่น้องก็มีความสุขกับตรงนี้อ่ะเนอะ
    #10,655
    0
  25. #10600 baekbow (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:51

    โอ๊ยยยย กวนกันยันตอนสุดท้ายเลยนะ จบแล้วอ่ะ เป็นเรื่องที่น่ารักมากเลย ก็อดคือมีความพยายามสูงมาก ที่จะเข้าไปอยู่ในโลกของน้อง จากแค่เพื่อนข้างห้อง ที่เพิ่งมารู้หลังจากอยู่มาเดือนนึงว่ามีอยู่อ่ะ ดันกลายเป็นคนที่สนใจ กลายเป็นคนที่อยากเรียนรู้ เพื่อทดแทนที่เคยทำเพื่อนที่เป็นแบบนี้หายออกไป กลายเป็นความเคยชิน และสบายใจที่ได้คุยกัน อ้อ แต่ไม่พูดถึงไม่ได้คือเรื่องกฎ คือมันจะมีใครทำสักกี่คน ใส่หน้ากากเวลาเจอหน้าเข้าใจได้นะ แต่คือในมอไง คนเยอะแยะ แต่ก็อดก็ยังจะทำ บางครั้งถึงขนาดจับตัวได้แล้วอ่ะ แต่ก็ไม่เห็นหน้ากัน คือเป็นใครไม่แพ้บ้างกับความพยายามนี้ นิสัยส่วนตัวก็อดก็น่ารักด้วย เป็นคนตลก เฟรนด์ลี่ คุยด้วยแล้วสบายใจอ่ะ ส่วนเดียว มนุษย์ผู้มีความสุขกับการอยู่คนเดียว มนุษย์ผู้เข้าสังคมไม่เก่ง อย่างที่บอกว่าเรามีนิสัยบางอย่างคล้ายๆเดียวคือเรามีความสุขกับการอยู่คนเดียวเหมือนกัน แต่ไม่เชิงว่าเข้าสังคมไม่เก่งคือเป็นคนที่ไม่ก้าวเข้าไปเองมากกว่า แต่ถ้ามีคนดึงไปก็คือปกติ คุยได้กับทุกคน พร้อมเป็นเพื่อนกับทุกคน ...แต่พอได้มาเจอกับพี่ทั้งๆที่เป็นคนตั้งกฎเองแท้ๆ แต่ดันเป็นคนอยากพังกฎเองซะงั้น 5555 แต่สิ่งที่เราชอบในตัวน้องอย่างนึงคือพอพี่คาดคั้นน้องก็ยอมพูดออกมาตรงๆนะ ในความชอบอยู่คนเดียวเนี่ย บางคนจะเป็นคนชอบเก็บอะไรไว้คนเดียว ซึ่งน้องก็เป็นแหละ แต่ถ้าเป็นเรื่องที่มีพี่เกี่ยวข้องด้วยนอกก็มักจะพูดออกไป มันทำให้พี่สามารถอธิบายได้อ่ะ ลดปัญหาการไม่เข้าใจกันไปได้เยอะเลย สุดท้ายนี้ก็ขอขอบคุณไรท์สำหรับนิยายสนุกๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #10,600
    0