Godzilla Next Door #พี่เขาบุกโลกของผม (yaoi) END [ตีพิมพ์สนพ.เฮอร์มิท]

ตอนที่ 24 : Chapter 23

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 48,262
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7,072 ครั้ง
    18 มิ.ย. 62


Chapter 23


เมื่อมีเขาเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต

การแชร์ความรู้สึกของกันและกัน จึงเป็นเรื่องสำคัญ

 

“แค่กๆ”

ผมมองคนที่ไอไม่ยอมหยุดด้วยความเป็นห่วง วางหน้ากากอุลตร้าแมนลงข้างตัวแล้วถอยห่างออกมาจากเขาเล็กน้อย คนตรงหน้ากำลังเอากำปั้นปิดปากไอเพราะจู่ๆก็เกิดอาการสำลักน้ำลาย

ใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากมานานแสนนาน วันนี้ได้เห็นหน้าพี่ก็อดแล้ว

เพราะไม่เคยจินตนาการมาก่อนว่าหน้าตาเขาจะเป็นแบบไหน สิ่งเดียวที่เห็นมาตลอดคือหน้ากากอุลตร้าแมนตาจุด ดังนั้นเลยไม่ได้คาดหวังอะไรกับหน้าตาของเขา แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าโครงหน้าที่ชัดเจน ตาจมูกปากที่ดูเข้ากันลงตัวไปหมดทุกสัดส่วน เป็นคนที่ถ้าเจอข้างนอกคงต้องเหลียวหลังมองเพราะความโดดเด่นของเขา

แม้กลุ่มผมสีเข้มจะลู่ลงไปเล็กน้อยเพราะสระผมมา แม้เส้นผมจะชี้ไปคนละทิศละทางเพราะยังไม่ได้หวีผม หัวยุ่งกระเซอะกระเซิงนั่น ไม่ได้ทำให้ความดูดีของผู้ชายคนนี้ลดลงไปเลย

เข้าใจแล้วว่าทำไมสาวๆหลายคนถึงเป็นแฟนคลับพี่ก็อด เขาเป็นคนที่มีเสน่ห์มากจริงๆ

แต่สำหรับผมแล้ว สิ่งที่ตราตรึงใจของผมเอาไว้อย่างแรก คือนัยน์ตาสีสวยของเขา มันเป็นสีน้ำตาลเข้มวาวสวย ราวกับจักรวาลอันกว้างใหญ่ที่น่าค้นหา ดูน่าหลงใหลจนหาทางออกไม่เจอ

ตาของเขาวาวเหมือนคุณชายเลยครับ

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ได้จ้องตากันตรงๆแบบนี้ แม้เพียงแค่ไม่นานผมต้องเป็นฝ่ายหลบตาไปซะก่อน เพราะพี่ก็อดจ้องหน้าผมไม่ยอมเลิก เขาดูตกใจกับการกระทำของผม การเปิดหน้ากากที่มาแบบไม่ทันให้ตั้งตัว 

“พี่ก็อด…อย่าเงียบสิ”

“เดียว…”

“ครับ”

“พี่…ตั้งตัวไม่ทัน”

“...”

“จู่ๆมาเปิดหน้ากากแบบนี้...เขินว่ะแม่งเอ้ย”

เงยหน้าขึ้นไปมองคนที่ลุกลี้ลุกลนอยู่ตรงหน้า คนตัวสูงยกหลังมือขึ้นมาบังเสี้ยวหน้าของตัวเองเอาไว้ สายตาเบนออกไปมองที่อื่น เขานั่งหายใจลึกๆอยู่สักพักกว่าจะยอมหันกลับมาเผชิญหน้ากับผม แต่เผชิญหน้ากันได้แปปเดียวก็หันหนีไปอีกครั้งพร้อมทั้งยกมือขึ้นๆลงๆปิดใบหน้า เกาท้ายทอยบ้าง จับต้นคอบ้าง

นี่น่ะเหรอ การกระทำที่พี่ว่านชอบว่าเขาว่า ‘เสียอาการ’

เขิน ทำตัวไม่ถูก พูดจาตะกุกตะกัก

เพราะถ้าไม่ได้เปิดหน้ากากออกมาก็คงไม่รู้ ว่าคนผิวสีน้ำผึ้งนั้นหูเหอแดงไม่ต่างกับผมเลย

“พี่ดูตื่นเต้นกว่าผมอีก…ทั้งๆที่...พี่เห็นหน้าผมก่อนตั้งนานแล้ว” ผมบ่นอุบ มือหยิบจับขากางเกงเล่นไปมาเพราะไม่รู้ว่าจะไปวางมือไว้ที่ไหน อีกอย่างการมีอะไรอยู่ในมือมันช่วยลดความประหม่าลงบ้าง

“ก็ใช่ แต่ไม่เคยได้จ้องตาตรงๆแบบนี้นี่”

 ริมฝีปากของผมเม้มแน่น ปฏิกิริยาตอบรับของเขา ทำให้ผมอยากจะหันหลังกลับไปซะตอนนี้ ไม่ใช่เพราะรู้สึกอึดอัดอะไร แต่เพราะรู้สึกว่าอีกไม่นาน ตัวเองคงกลายร่างเป็นลูกมะเขือเทศก้อนกลมให้เขาได้เอ่ยปากล้อแน่ๆ

“โอเคแล้วเหรอ ที่ทำแบบนี้”

“ผมตัดสินใจ...มาสักพักแล้ว” ถึงจะรู้สึกเก้ๆกังๆอยู่นิดหน่อยก็เถอะ

“แล้วเป็นไงบ้าง พี่หล่ออย่างที่คิดมะ” ขนาดไม่สบายยังหลงตัวเองได้อีกเหรอครับ

“หล่อ”

ไม่อยากจะชมนักหรอก แต่สุดท้ายก็ปฏิเสธไม่ได้เพราะคนที่ชอบชมตัวเองมาตลอดนั้นหล่อตามที่ปากพูดจริงๆนั่นแหละ

“แล้วพี่หล่อกว่าคุณชาร์โคลมั้ย”

คำถามของคนเมาพิษไข้ถูกส่งมา ถามแบบต้องการคำตอบเพราะเขาทำหน้าจริงจังกับคำตอบที่จะได้รับซะเหลือเกิน จนบางทีผมชักจะคิดจริงจังแล้วล่ะว่าพี่แกน่ะอิจฉาคุณชาร์โคล คุณหมาตัวดำเมี่ยมข้างล่างหอที่ชอบมาคลุกคลีกับผมบ่อยๆ ตั้งแต่เปรียบเทียบสีผิวของตัวเองกับสีขนของหมา จนตอนนี้หันมาเปรียบเทียบความหล่อกับหมาแล้ว

“หล่อกว่า”

พูดจบ คนตัวสูงก็เกาหูเกาคอเขินม้วนจนแทบจะกลายร่างเป็นแยมโรล

ในที่สุดก็ชนะหมาแล้ว สมใจเขาแล้วสิท่า

เราสองคนนั่งเงียบใส่กันซักพักหนึ่ง ก่อนที่ผมจะค่อยๆผลักชามข้าวไปตรงหน้าเขา เวลาพี่ก็อดไม่สบายนี่งอแงเก่งเป็นที่หนึ่งเลย

“กินอีกห้าคำได้มั้ย...กลัวยาจะกัดกระเพาะ”

“สามได้มั้ย”

ต่อเป็นตลาดโรงเกลือเชียวนะ

“สามแบบพูนๆนะ”

“ต่อรองเก่ง”

ถึงจะบ่น แต่ก็ยอมตักข้าวพูนๆสามคำเข้าปากอย่างว่าง่าย รีบๆเคี้ยวแล้วกลืนลงไปแบบฝืนๆ หลังจากนั้นเขาจึงกินยาลดไข้ตาม รู้แหละว่าเวลาไข้ขึ้นร่างกายจะไม่ค่อยอยากอาหาร อีกทั้งเวลากลืนลงไปจะรู้สึกอยากอาเจียนเพราะอุณหภูมิภายในร่างกายสูงขึ้น แต่ก็อยากให้ฝืนกินเข้าไปหน่อย 

ผมมองคนที่ตาปิดลงไปครึ่งหนึ่งระหว่างที่โดนลากมาเป่าผม ความหนาวจากเครื่องปรับอากาศผสมผสานกันอย่างลงตัวกับความอุ่นจากเครื่องเป่าผม สามารถเปลี่ยนก็อดซิลล่าตัวเขื่องให้กลายสภาพเป็นโกลเด้นตัวใหญ่

พอกินข้าวกินยาเสร็จ ก็ดูเหมือนร่างกายของเขาเริ่มจะชัตดาวน์ หัวจะทิ่มแหล่ไม่ทิ่มแหล่ ตากฝนติดๆกันแบบนี้ ผมจะไม่แปลกใจเลยถ้าเขาไข้ขึ้น

คิดได้แบบนั้น ผมก็ค่อยๆขยับฝ่ามือแนบลงบนแก้มของเขา เมื่อมือสัมผัสแก้ม ใครอีกคนก็สบตากลับมาแทบจะทันที ความร้อนที่ส่งผ่านมาบ่งบอกว่าเขากำลังมีไข้

“ตัวร้อนแล้วนะครับ…รีบๆนอนดีกว่า”

ยังไม่ทันจะได้ดึงมือกลับ พี่ก็อดก็จับข้อมือของผมเอาไว้ แววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลายๆอย่างจ้องมองผม

ตาแดงก่ำไปหมดแล้ว

พี่ก็อด…”

“จำได้มั้ยที่พี่เคยบอกว่า ถ้าวันหนึ่ง เดียวพังสัญญาลง...”

จำได้ จำได้แม่นเลยด้วย

“ครับ...พี่จะอนุญาตให้ผมพูดได้หนึ่งคำ...แต่ถ้าคำนั้นไม่ดีพอ...พี่จะเลิกคุยกับผม”

พี่ก็อดยิ้มออกมานิดๆ

“แล้วตอนนี้ มีคำๆนั้นหรือยัง”

คำๆนั้นเหรอ…

พี่เบียร์เคยบอกกับผมไว้ว่าถ้าถึงเวลานั้น ก็จะรู้ได้เองว่าจะต้องพูดอะไร แล้วนี่ในเพียงแค่คืนเดียว ผมพังสัญญาลงไปพร้อมกันถึงสองข้อ ดังนั้นผมน่ะ เตรียมคำพูดเอาไว้แล้วล่ะ แต่พอเอาเข้าจริงๆ พอเจอสายตาของพี่ก็อดที่จ้องมองมาแล้ว ก็รู้สึกเหมือนเป็นใบ้ขึ้นมากะทันหัน เหมือนมีก้อนหินมาจุกในลำคอ พูดไม่ออก หน้าเน่อร้อนผ่าวเหมือนนั่งอยู่ในเตาอบ

“เอ่อระ…”

“หืม”

“ระ…”

“ครับ?”

รัง…”

รังนก?”

ไม่ใช่...

คนที่กำลังตั้งใจฟังส่งยิ้มมาให้ เท่านั้นแหละ ใจเหลวไม่เป็นท่า จากที่มั่นใจแล้วว่าจะพูดคำๆนั้น กลายเป็นลิ้นเปลี้ยไปหมด

“คะ…คือผม”

พี่ก็อดหุบยิ้มลง เขาไม่ได้พูดอะไรต่อหลังจากนั้น เขาแค่วางมือบนศีรษะของผมแล้วเดินดุ่มๆหายเข้าไปแปรงฟันในห้องน้ำ พอออกจากห้องน้ำปุ๊บ เขาก็ทิ้งตัวลงบนเตียง ไม่ยอมพูดอะไรกับผมอีกเลย

ถ้าเป็นตอนปกติ ผมคงจะนึกว่าเขาคงไม่อยากทำให้ผมรู้สึกอึดอัด แต่ในตอนนี้ ผมดันรู้สึกว่า

เขา…โกรธเหรอ

“นอนแล้วเหรอ”

“อือ” คนตัวสูงขยับตัวครางฮืออยู่บนเตียงกว้าง ทิ้งให้ผมนั่งจมกับความรู้สึกไม่ดีเท่าไร ริมฝีปากเม้มแน่น มือสองข้างชุ่มไปด้วยเหงื่อ

แย่จริงๆเลยเดียว แค่คำๆเดียวทำไมถึงพูดออกไปไม่ได้นะ

ผมเก้ๆกังๆเดินไปทิ้งตัวนั่งลงที่พื้นข้างเตียง มองพี่ก็อดที่นอนหันหลังให้ มือที่กำลังจะเอื้อมไปสัมผัสเขาชะงักเอาไว้ตามสัญชาติญาณของมนุษย์ที่แสนขี้กลัว

สัญญากับตัวเองเอาไว้แล้วนี่ ว่าถ้ากล้าเผชิญหน้ากับเขา นั่นหมายความว่าตัวเองมั่นใจแล้ว

ดังนั้น ทำไมต้องกลัวอีกล่ะเดียว

ผู้ชายคนนี้น่ะ ไม่ได้น่ากลัวเลยไม่ใช่หรือไง

ผมรวบรวมความกล้าวางมือลงบนไหล่ของพี่ก็อดแล้วดึงตัวเขาให้กลับมาเผชิญหน้ากัน คนตัวสูงสบตากับผมนิ่งๆ ก่อนที่ผมจะเคลื่อนตัวเข้าไปใกล้เขา แล้วกดริมฝีปากของตัวเองลงบนหน้าผากของคนที่ไม่สบาย

จูบเบาๆเพื่อต้องการบอกกับเขาว่า …

ผมยอมรับเขาแล้ว

ผมยอมให้พี่เข้ามาอยู่ในโลกของผมแล้ว ยอมให้พี่เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตแล้ว

“ระรัก…”

เสียงแผ่วเบาที่หลุดลอดออกไปจากริมฝีปาก น่าจะดังพอให้ใครอีกคนได้ยิน

ปฏิกิริยาตอบรับของเขา ไม่ใช่การกระโดดลงจากเตียงออกไปตะโกนเสียงดังริมระเบียงว่า น้องบอกรักกูแล้วโว้ยหรือหยิบโทรศัพท์มาพิมพ์บอกเพื่อนว่า เชี่ย น้องบอกรักกูววว ไม่ใช่การร้องเสียงหลงกวนประสาทแบบที่เขาเคยทำบ่อยๆ พี่ก็อดก็แค่จ้องมองผมนิ่งๆ พอโดนจ้องก็ยิ่งทำตัวไม่ถูกเข้าไปใหญ่ ผมเม้มริมฝีปากของตัวเองแน่น ไม่แน่ใจว่าคำเมื่อกี้ที่บอกออกไปนั้นชัดมั้ย

หรือคนที่ชอบทำตัวเสียงดังมาตลอด จู่ๆก็ดันกลายเป็นคนหูตึงขึ้นมาซะอย่างนั้น

เสียงเครื่องปรับอากาศดังหึ่งๆ อุณหภูมิในห้องที่ถูกปรับให้สูงขึ้นเพราะเจ้าของห้องนั้นไม่สบาย แต่สำหรับคนที่สบายดีอย่างผมนั้น มันร้อนจนเหงื่อซกไปหมด

แล้วหลังจากนั้นสักพัก ถึงได้รับคำตอบว่า พี่ก็อดได้ยินมันจริงๆ คนตัวสูงคว้าคอผมพร้อมดึงเข้าไปใกล้ ริมฝีปากนุ่มนิ่มที่แตะลงมาบนริมฝีปากของผม ร่างกายของผมเกร็งตัวโดยอัตโนมัติเพราะตกใจกับจูบที่ไม่ทันได้ตั้งตัว แต่จูบเบาๆของเขา ฝ่ามือที่ลูบไล้เบาๆอยู่ที่ต้นคอ มันทำให้ความรู้สึกกลัว แปรเปลี่ยนไป ราวกับว่ากำลังล่องลอยอยู่บนเมฆก้อนใหญ่ จูบแผ่วเบา และเนิ่นนาน อากาศหายใจที่ถูกคนเป็นหวัดช่วงชิงไป มันเริ่มหมดลงทีละนิด

การจูบมันเป็นแบบนี้เองน่ะเหรอ อึดอัด หายใจไม่ออก เหมือนมีก้อนบางอย่างจุกอยู่ที่อก ใบหูและลำคอร้อนผ่าวราวกับเพิ่งไปวิ่งออกกำลังมา แต่พอผ่านไปสักพัก กลับรู้สึกเหมือนกับโลกทั้งใบเบาไปหมดเลย

พอผมเริ่มท้วงเพราะขาดอากาศหายใจ พี่ก็อดก็ค่อยๆถอนริมฝีปากออก เขาคลอเคลียเป็นแมวตัวโตไม่ยอมห่างไปไหน หนำซ้ำยังรับรู้ถึงลมหายใจของพี่ก็อดที่เป่ารดอยู่ตรงข้างแก้ม ความร้อนที่โอบอุ้มร่างกายของผมตอนนี้ มันปะปนไปหมดจนแยกไม่ออกว่าเป็นของใคร

ความร้อนจากร่างกายของคนเป็นไข้ หรือความร้อนจากร่างกายของผมที่เขินจนแทบจะกลั้นหายใจตาย

ขอฟังอีกทีสิ

ผมกำเสื้อยืดของคนตัวโตแน่นจนแทบจะฉีกมันขาดคามือ

รัก

เขาที่จูบผมจนพอใจเปลี่ยนมากอดศีรษะของผมเอาไว้

“พี่ขอโทษ”

“…ขอโทษทำไม” ส่งเสียงอู้อี้ไปให้เขา

ถ้าจะขอโทษ ก็ขอโทษเรื่องที่ผมอาจจะติดหวัดพี่ดีกว่า

“ขอโทษที่จูบโดยไม่ขอ แล้วก็ขอโทษที่ต้องให้เดียวพังสัญญาด้วยตัวเอง”

อื้อไม่เป็นไรเลย ก็สัญญานี้ผมสร้างมันขึ้นด้วยตัวเอง ตั้งกฎขึ้นมาด้วยตัวเองโดยที่พี่ก็อดไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้อง เขามีหน้าที่แค่ทำตามสัญญาเท่านั้น ดังนั้นถ้าจะพังมัน ก็มีเพียงแค่ผมคนเดียวนั่นแหละที่จะทำได้  

พี่มันกากชิบหายเลย แค่คิดว่าเดียวจะหนีพี่ จะรำคาญพี่ ใจมันก็วุ่นวายไปหมดแล้ว แค่กๆดังนั้นพี่ดีใจนะ ที่เดียวกล้าพังสัญญาของตัวเองลง พี่โคตรดีใจ”

ผมรู้ครับ เพราะพี่น่ะ อยากค่อยๆเป็นค่อยๆไป

ไม่ต้องกังวลแล้วนะ พี่ทำดีที่สุดแล้วล่ะ

ฝ่ามือของผมที่ยันอยู่บนแขนของเขาค่อยๆขยับวางลงบนกลุ่มผมของพี่ก็อด ถึงจะเป็นคนมีผมหยักศก แต่กลุ่มผมนุ่มนิ่มของเขาทำให้ผมไม่อยากละฝ่ามือออกไปไหนเลย

“นอนได้แล้ว”

“ขอบคุณนะครับ เต่าน้อยของพี่”

ครับ

รักเหมือนกันนะ

ตึกตักหัวใจมันเต้นรัวจนจะบ้าตายอีกแล้ว

คะครับ

พี่ก็อดปล่อยร่างกายของผมเป็นอิสระ ไม่นานนักเขาก็ผล็อยหลับไปเพราะพิษไข้ ผมทรุดตัวลงข้างเตียง ฟุบหน้าลงไปยังผ้าปูที่นอนที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นน้ำหอมที่เขาใช้ประจำ

ร่างกายที่ร้อนระอุในตอนนี้

ไม่ต่างอะไรจากภูเขาไฟที่พร้อมจะระเบิดออกมาเลยสักนิด

ผมก็…ดีใจเหมือนกันนะ ที่กล้าตัดสินใจแบบนี้

ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะครับ คุณก็อดซิลล่าของผม

“ฝันดีนะครับ”

 

***

‘ฮัดชิ้ว’

ได้เรื่องเลย ผมติดหวัดพี่ก็อดจริงๆ

ผ้าเช็ดหน้าสีฟ้าอ่อนถูกยื่นมาตรงหน้าผม ผืนเดียวกับที่เคยให้เขาไปนั่นแหละ ผมรับเจ้าผ้าเช็ดหน้าที่ถูกซักอย่างสะอาดมาถือเอาไว้ พลางเงยหน้ามองคนที่ขยับมานั่งข้างกายหลังจากที่เขาฟื้นตัวดีแล้ว ไม่มีไข้ เหลือก็แต่ไอกับสูดน้ำมูกเป็นพักๆ

เมื่อคืนพอส่งใครอีกคนเข้านอน ผมก็เผลอหลับไปข้างเตียงเขาแบบนั้นยันเช้า มาตื่นอีกทีก็ตอนแปดโมงกว่าๆโดยมีผ้าห่มคลุมร่างกายเอาไว้ นอกจากนั้นก็มีคนที่ลงมานอนอยู่ข้างๆด้วยกัน

ติดหวัดพี่ว่ะ

ผมมองค้อนเขาเล็กน้อย ได้เป็นรอยยิ้มแห้งๆตอบกลับมาจากใบหน้าคมๆของเขา

ก็ใครไม่รู้ห้ามใจไม่อยู่ รู้ว่าเป็นหวัดยังจะมาจูบคนอื่นอีก นอกจากจูบแล้วก็ยังหายใจรดใส่ ไม่ติดก็ให้มันรู้ไปสิ

โอ๋นะ ฝ่ามือใหญ่ๆวางลงบนศีรษะของผมแล้วขยี้เบาๆ

จะโกรธก็โกรธไม่ลง ทุกทีสิน่า

เรื่องจูบพี่ขอโทษ ตอนนั้นมันห้ามไม่อยู่จริงๆ เขาทำเสียงหงอยใส่ นอกจากเสียงแล้ว ก็ยังทำสีหน้ารู้สึกผิด ปากคว่ำหูตกเชียว

ผมไม่ได้ว่าเรื่องจูบซะหน่อย…”

แต่เดียวโกรธพี่

ไม่ได้โกรธ

แล้วทำไมทำตาขวางใส่พี่ขนาดนั้น ขวางอีกนิดก็คุณชาร์โคลตอนอดกินไส้กรอกแล้วนะ

พี่ว่าผมเป็นหมาเหรอ

เปล๊า

เดี๋ยวจะส่งคุณชายไปกัดหน้าแหกให้

จะว่าไปเรื่องคุณชาย ยังไม่ได้ขอบคุณเขาเป็นเรื่องเป็นราวเลย เขาตั้งใจไปรับคุณชายให้ ที่เป็นไข้หนักก็เพราะติดฝนกลับหอไม่ได้

ความผิดผมล้วนๆ

ขอบคุณนะครับที่ไปรับคุณชายมาให้ พูดพลางมองคุณชายที่เดินต้วมเตี้ยมอยู่ในกล่อง

ไม่เป็นไรครับ พี่เต็มใจ

จริงๆแค่คำขอบคุณอาจจะไม่มากพอด้วยเพราะคุณชายสำคัญกับผมมาก

คุณชายน่ะ แทบจะเป็นเพื่อนคนสำคัญในชีวิตของผมเลย ไม่ว่าเมื่อไรที่อยู่คนเดียวแล้วรู้สึกต้องการพูดกับใครสักคน โดยที่คนๆนั้นไม่จำเป็นต้องตอบกลับ คุณชายก็มักจะคอยรับฟังอยู่เสมอ ถึงคุณชายจะไม่รู้ว่าผมบ่นขิงข่าอะไรก็เถอะ

เดียวก็สำคัญกับพี่มากเหมือนกัน

ผมยิ้มออกมานิดๆพร้อมกระชับผ้าห่มเข้าหาตัว หันไปมองใครอีกคนที่เหม่อมองออกไปนอกประตูกระจก ใครจะมานึกว่าคนที่คุยกันริมระเบียงทุกคืน จู่ๆจะมานั่งอยู่ข้างๆกันแบบนี้ คนที่เลี่ยงจะมองหน้ากันตลอด กลับมานั่งมองหน้ากันอยู่แบบนี้

รู้สึกดีมั้ยที่ไม่ต้องใส่หน้ากากแล้ว

ดีนะ แต่พี่ก็ชอบใส่หน้ากาก

ไม่ร้อนเหรอ

ลองใส่ดูมั้ย

ไม่ต้องรอให้ตอบ พี่ก็อดก็ลุกไปหยิบหน้ากากอุลตร้าแมนลายใหม่ออกมาจากลิ้นชักใต้โต๊ะเขียนหนังสือ เขาทิ้งตัวนั่งลงตรงหน้า พลางขยับหน้ากากแนบลงบนใบหน้าผมอย่างเชื่องช้า นิ้วเรียวๆขยับยางสวมไว้กับท้ายทอย เหมือนกลัวว่ามันจะดีดหัวผม เจ้าตัวเลยใช้มืออีกข้างสอดเอาไว้ พอสวมเสร็จ ก็ใช้นิ้วลากมาที่ใบหูเพื่อเกลี่ยปอยผมให้เข้าที่เข้าทาง ไม่ปล่อยให้มันชี้โด่ชี้เด่ยุ่งเหยิงเหมือนตอนสวมหน้ากากเข้าไปตอนแรก พอโดนสัมผัสใบหูแล้ว ให้ความรู้สึกจั๊กจี้จนต้องหดคอเหมือนคุณชาย

ทัศนียภาพที่ถูกบดบัง ทำให้การมองเห็นถูกจำกัดอยู่ด้านหลังตาจุดๆของหน้ากากพลาสติก พอมาสวมหน้ากากแบบนี้แล้ว รู้สึกได้เลยว่าเวลามองอะไรสักอย่าง จะต้องใช้การเพ่งไปที่จุดๆเดียว

มองยากจัง

ผมมองไปยังใบหน้าของพี่ก็อด แค่ใบหน้าของคนๆเดียว ก็เต็มจอประสาทตาไปหมด 

ตอนแรกคิดว่าพี่ก็อดจะรู้สึกไม่ดีหรือเปล่าที่ต้องมาใส่หน้ากากทุกวันแบบนี้ แต่การสวมหน้ากากนั้นไม่ได้แย่อย่างที่คิด อาจจะเป็นเพราะว่ามันเป็นหน้ากากพลาสติกแบบบาง เลยไม่ได้ทำให้รู้สึกอบอ้าว ขยับถอดเข้าออกง่าย

และที่สำคัญที่สุด เมื่ออยู่ด้านหลังหน้ากากแบบนี้

จะทำหน้าแบบไหนก็ได้ ไม่ต้องกลัวเลยว่าจะโดนล้อ

            เปิดหน้ากากแบบนี้ เดียวก็รู้หมดว่าพี่ยิ้มเรี่ยราดขนาดไหน

            ผมอยากเห็นรอยยิ้มของพี่นะ

            พี่ก็อดนิ่งไป พลางขยับเข้ามาใกล้ก่อนจะประทับริมฝีปากลงบนหน้ากากที่ผมสวมใส่อยู่ ผมตกใจจนเผลอกลั้นหายใจไปพักหนึ่ง เวลาเขาเข้ามาใกล้ ภาพที่เห็นมีเพียงแค่นัยน์ตาสีสวยของใครอีกคนที่ชัดเจนในระยะสายตา

            เขาไม่หลับตาด้วยซ้ำตอนจูบผม

            คนตัวสูงถอยออกไป พร้อมกับรอยยิ้มเล็กๆที่มุมปาก นอกจากนั้นสายตาที่ส่งมาบ่งบอกว่าเขาพอใจแค่ไหน

            เดียว

            “ครับผมขานตอบด้วยน้ำเสียงสั่นคลอนพอๆกับหัวใจตัวเอง

            ไหนๆก็มาถึงขนาดนี้แล้ว

“…”

เราอยากคบกับพี่มั้ย

            น้ำเสียงจริงจังของคนตรงหน้า ไม่มีแววล้อเล่นใดๆ บทเวลาจะจริงจัง ก็ตั้งตัวไม่ติดทุกที

            ผมที่กำลังซ่อนใบหน้าของตัวเองอยู่ใต้หน้ากากสบตาเข้ากับเจ้าของดวงตาวาวสวย รอยยิ้มที่น่าหลงใหลของเขา รู้สึกเสียดายที่ได้เห็นมันช้าขนาดนี้ แล้วก็รู้สึกดีใจ ที่ในที่สุดก็ได้เห็นแววตาอบอุ่นของเขาที่ทอดมองมาที่ผมทุกๆครั้ง

            ถึงจะรู้สึกกังวลใจอยู่บ้าง เพราะไม่เคยมีความรักเชิงนี้แบบเป็นจริงเป็นจังมาก่อน แต่ก็คิดว่าพี่ก็อดนั้นน่าจะเป็นที่พึ่งพาได้ อีกอย่าง ผมกล้าสารภาพออกไปแล้ว ก็แน่นอนว่าสิ่งที่ตามมาจะต้องเป็นการสานสัมพันธ์หรือการขยับสถานะให้เปลี่ยนไปจากเดิม

            อือ

            คนที่พยายามจะกลั้นยิ้มซ่อนความตื่นเต้นเอาไว้เริ่มทำตัวไม่ถูก พี่ก็อดยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ฝ่ามือใหญ่ๆค่อยๆบรรจงถอดหน้ากากของผมออกราวกับกลัวว่ามันจะบาดผิว เขาทำท่าจะจูบผมอีกครั้ง แต่ผมดันรู้สึกคัดจมูกขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

            ฮัดชิ้ว

            “เดียว!”

            จามใส่เขาไปเต็มๆ

            ขะขอโทษครับ

            ผมลุกลี้ลุกลนเอาผ้าเช็ดหน้าเช็ดหน้าให้กับเขา ถึงจะไม่ได้จามแรงก็เถอะแต่เขาดันยื่นหน้าเข้ามาก่อนเองนะ

เช็ดหน้าให้กับเขาสักพัก พี่ก็อดก็หัวเราะออกมา ใบหน้าที่ถูกปกปิดมานานแสนนาน เวลาเขาหัวเราะนั้น มันเหมือนโลกของผมสดใสมากขึ้นเป็นร้อยเท่า

แล้วก็ กระตุ้นอัตราการเต้นของหัวใจให้เต้นรัวเป็นร้อยเท่าเช่นกัน

ผมยื่นผ้าเช็ดหน้าไปปิดริมฝีปากของเขาที่กำลังคลี่ยิ้มอย่างมีความสุข เป็นช่วงเวลาที่เราสองคนจ้องตากันได้นานกว่าครั้งไหนๆ ก่อนที่คนตรงหน้าจะจามใส่ผ้าเช็ดหน้าออกมา

ฮัดชิ้ว

เราสองคน คงจะไม่หายหวัดกันเร็วๆนี้แน่ๆล่ะ ผมว่า




// จูบน้องไม่หยุดเลยนะแกร


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7.072K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11,269 ความคิดเห็น

  1. #11266 Saltan (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2564 / 22:40

    อ้ยยยจุดๆนี้ก็คือปริ่มเเล้วค่ะเเงงงงงงงหุบยิ้มไม่ได้เลยยยย
    #11,266
    0
  2. #11200 feelsmiley (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 มกราคม 2564 / 12:02
    พี่ก็อดดดด เอ๊ะอะ จูบอ่ะเรา 555
    #11,200
    0
  3. #11157 LUKKADE31 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2563 / 01:36
    ได้ทีละไม่หยุดเลยหนาาาาา~
    #11,157
    0
  4. #11122 manee_kk (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2563 / 15:52
    แงงงงงงงงงงงงงงงง้
    ㅜㅜㅜㅜㅜㅜㅜㅜㅜㅜㅜㅜㅜ
    #11,122
    0
  5. #11100 slpxbear (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2563 / 22:38
    มดขึ้นแล้วววววว แงงงง /จุดพลุฉลองงงเลยค่าา
    #11,100
    0
  6. #11070 1 9 9 $ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2563 / 20:46
    กรี๊ดดดดดดด คบกันแล้วววววว >< แต่พี่ก็อดนี่ใช่ย่อยน้าาาาา จูบน้องเก่งม้ากกกกกก
    #11,070
    0
  7. #11021 similunkh (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2563 / 08:36
    สรุป...epหน้าเป็นไข้แพ็คคู่จ้า~
    #11,021
    0
  8. #10984 Katai (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 13:13

    จูบได้จูบใหญ่เลยน๊าาาคนพี่

    #10,984
    0
  9. #10962 pommys (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 12:58
    งุงิงุงิงุงิ
    #10,962
    0
  10. #10795 หนมจีนนามข้าวปุ้น (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 14:46
    ไข้แพ็คคู่ก็มาจ้าาา555555
    #10,795
    0
  11. #10747 Jinjoo.K (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 01:58
    นี่ก็ฮัดชิ้วนะคะ จามเพราะเหม็นกลิ่นความรัก!!! อิพี่นะอิพี่ พอใจตรงกันปุ๊ปล่ะจูบเอาๆ อิแม่อกจะแตกตาย หวงลูก
    #10,747
    0
  12. #10657 cherrybombfeelityum.y (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 มีนาคม 2563 / 22:52
    ฮัดชิ้ววว สำลักความรักตามค่า ฮี่___ฮี่
    #10,657
    0
  13. #10651 goi_iog (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มีนาคม 2563 / 01:00
    พ่นรักใส่กันใหญ่เลยนะ ฮัดชิ้วววว
    #10,651
    1
    • #10651-1 Saharthai(จากตอนที่ 24)
      13 เมษายน 2563 / 11:58
      5555 ฮัดชิ้ว💕
      #10651-1
  14. #10586 baekbow (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 07:18
    งื้อออออออ ในที่สุดน้องก็ได้เห็นหน้าพี่สักที แถมบอกรักกันแล้วด้วย จูบกันด้วย และที่สำคัญคบกันแล้วด้วยนะ ดีใจด้วยน้าาาา ทั้งคู่เลย
    #10,586
    0
  15. #10550 sunsansun2 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 10:29
    น่ารักมากๆเลย คุณก็อดซิล่าน่ารักมากจริงๆ
    #10,550
    0
  16. #10493 meowten_0227 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 22:05
    ปากลูกหนุเปื่อยแล้วค่ะพี่ขาาา ฮืออ
    #10,493
    0
  17. #10354 ppprangwalaa97 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2562 / 16:05
    น่ารักสุดๆ
    #10,354
    0
  18. #10124 OMG yaoi (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 20:39
    ก็อดซิล่ากลายเป็นโกลเด้นไปแร้ววว
    #10,124
    0
  19. #10075 ojay2 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 17:14
    โอ้ย จ้าาาาาา
    #10,075
    0
  20. #10016 Nattgaporn_ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 00:43
    ได้ทีละเอาใหญ่เลยน้าาาาา
    #10,016
    0
  21. #10006 pcy921 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 16:30
    บร้าจีงงงงงงงหยุดยิ้มไม่ได้เลยยยยยย
    #10,006
    0
  22. #9937 soul_hyukjae (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 02:09
    ไม่แคร์ความป่วยใดๆเลยแกร
    #9,937
    0
  23. #9917 Pimnok2124 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 13:34
    แต่ก็จูบน้องไม่หยุดจริงๆนั่นแหละฮึ้ย
    #9,917
    0
  24. #9916 Pimnok2124 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 13:34
    จะจูบกันหลังจากเป็นแฟนกันก็ไม่ได้ น้องจามเฉ้ย คนเขียนนนน แงงง555 เอ็นดูววว
    #9,916
    0
  25. #9915 Pimnok2124 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 13:31
    เลิกจีบกันก่อนนนนน หวานไปหมดแล้วววว คิคิ
    #9,915
    0