Godzilla Next Door #พี่เขาบุกโลกของผม (yaoi) END [ตีพิมพ์สนพ.เฮอร์มิท]

ตอนที่ 2 : Chapter 01

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 82,171
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8,628 ครั้ง
    2 มี.ค. 62


Chapter 01


มนุษย์ introvert นั้นมีหลายประเภท

ผมเป็นประเภท ขี้อาย

 



            ผมเป็นสิ่งมีชีวิตที่ขี้อายเหมือนเต่า เวลาอยู่กับตัวเองผมคือเต่าปกติ แต่เวลาออกไปเจอผู้คน ผมจะหดหัวเข้าไปในกระดอง ไม่ใช่เพราะว่ากลัว แต่ไม่กล้าที่จะสบตาหรือพูดคุยกับใครต่อหน้า

            ยกตัวอย่างเช่น

            ถ้าเดินออกไปข้างนอก ผมจะมองเท้าของตัวเอง แทนที่จะมองหน้าคนอื่น

ถ้าเข้าเซเว่น ผมจะจดจ้องอยู่กับข้าวของและเงิน ผมจะไม่มองตาพนักงานขาย

ถ้าพรีเซนต์งาน ผมจะมองไปยังสไลด์ ทั้งๆที่ควรมองตาผู้ฟัง

ผมไม่ชอบการสนทนาแบบเผชิญหน้ากัน ผมชอบบทสนทนาที่ไม่ต้องเจอกันมากกว่า รู้สึกสบายใจที่จะพูดคุยถ้าไม่ได้เห็นหน้า เพราะเราไม่ต้องคาดหวังกับสีหน้าหรือแววตาของเขา ว่าจะชอบวิธีการพูดของเราไหม น้ำลายจะกระเด็นใส่หน้าเขามั้ย มีผักติดฟันมั้ย หรือพอใจกับคำพูดของเราหรือเปล่า

และนั่นคือเหตุผลแรก ที่ผมมีความสุขอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแห่งนี้

ไม่ต้องเจอหน้าใคร ไม่ต้องหลบตาใคร ไม่ต้องคาดหวังอะไร มีชีวิตอยู่เงียบๆกับเต่าญี่ปุ่นตัวสีเขียวแก้มแดงที่มีชื่อว่า คุณชาย ที่ไม่ใช่คุณหญิงคุณชายแต่เป็นคุณชายที่แปลว่า ขี้อาย

ทุกๆวันหลังเลิกเรียน ผมมักจะใช้เวลาอยู่ในห้องจนถึงเช้าของอีกวัน นอนอ่านหนังสือบ้าง เล่นกับคุณชายบ้าง เล่นทวิตเตอร์ส่งเสียงหัวเราะอยู่คนเดียวบ้าง ไม่ได้ไปปาร์ตี้กับเพื่อน ไม่ได้ไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุด ไม่ได้เข้าชมรม ไม่ได้เข้ารับน้อง  

ชอบมากที่สุด คือการนั่งอ่านหนังสือที่ริมระเบียงห้อง รับลมเย็นๆตอนกลางคืนบนชั้นสิบ

ระเบียงห้องของผม เป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจที่ดีที่สุด เป็นระเบียงห้องที่ไม่ใช่ปูนก่อทึบ แต่ถูกตีเป็นระแนงสีดำสนิท ทำให้เวลานั่งลงกับพื้นแล้วมีลมพัดโกรกอยู่ตลอด 

วันนี้เป็นอีกวันที่ผมออกมานั่งดูดาวพลางอ่านหนังสือ โคมไฟเล็กๆข้างตัวถูกเปิดทิ้งไว้

ผมอ่านหนังสือได้ทุกประเภท ไม่ว่าจะการ์ตูน นิยาย วรรณกรรม ปรัชญาชีวิต ประวัติศาสตร์ รวมไปถึงหนังสือเรียนที่ผมสามารถอ่านได้โดยไม่รู้สึกง่วง

จนกระทั่งสิ่งมีชีวิตข้างห้องคนใหม่ย้ายเข้ามาเมื่อเดือนที่แล้ว

สิ่งมีชีวิตที่น่ารำคาญ แหกปากโวยวาย ส่งเสียงดังตึงตังเหมือนก็อดซิลล่าถล่มเมือง

นาฬิกาบนผนังบอกเวลาสองทุ่มตรง และอีกประเดี๋ยวเสียงไขกุญแจของห้องข้างๆก็จะดังขึ้น พร้อมกับเสียงโหวกเหวกโวยวายของเพื่อนเขาที่ผมฟังจนชิน แล้วก็เป็นอย่างที่คิด เพราะพอสองทุ่มห้านาที เสียงพูดคุยก็ดังขึ้นหน้าห้อง

เสียงฝีเท้าของผู้คน ตามด้วยเสียงไขกุญแจ เสียงโวยวาย ไหนจะเสียงโทรทัศน์ที่สามารถระบุได้ว่าเป็นช่องไหน ยิ่งวันนี้เป็นวันแดงเดือด นั่นหมายความว่าพวกเขาจะส่งเสียงเชียร์บอลตอนตีสองตีสาม และผมจะไม่ได้นอน

            คิดได้แบบนั้นก็ถอนหายใจออกมา

            มองเข้าไปในห้องที่ถูกตกแต่งอย่างดี มองลงไปยังวิวสวยๆของมหาวิทยาลัยชานเมืองตอนกลางคืน สีส้มๆวิบวับของไฟถนน นานๆทีจะมีเสียงรถมอเตอร์ไซค์วิ่งผ่านให้ปวดหู

            ผมไม่อยากย้ายห้องเพราะห้องนี้วิวดีที่สุด อีกอย่างมันเป็นห้องริมสุด ถ้าต้องมาสู้รบปรบมือกับเสียงดังๆจากสองห้องพร้อมๆกันล่ะก็ ยอมฟังเสียงจากห้องเดียวดีกว่า

            ดังนั้นมีทางเดียวก็คือต้องอดทน

ตึง

ผมสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงกระแทกลงบนผนังห้อง หันไปมองด้วยความตกใจเพราะเสียงมันดังเหมือนกำแพงจะพังลงมา หลังจากนั้นก็มีเสียงแหกปากดังขึ้นมา

            “กูเจ็บนะไอ้ว่าน!”

            ตามด้วยเสียงคนทะเลาะกันงุ๊งงิ๊งๆเหมือนแมลงหวี่

            ผมเปิดเพลงจากโทรศัพท์คลอเบาๆเพื่อกลบเสียงเจี๊ยวจ๊าวข้างห้อง พยายามหลับตาอดทน

            เพียงแค่ฝนตกลงที่หน้าต่างในบางครา

เพียงแค่ฝนตกลงในวันหยุดในตอนเช้า

มันก็อาจจะมีนิดเดียวที่คิดถึงเธอ

มันก็อาจจะเป็นครั้งเดียวที่บอกรักเธอ     

แกร๊ก

            เสียงเปิดประตูระเบียงของห้องข้างๆดังขึ้น พร้อมกับเสียงโหวกเหวกที่ดังชัดเจนมากเข้าไปอีก นอกจากนั้นก็ยังมีเสียงปาข้าวของไม่ต่างอะไรจากร้านเหล้าเลยสักนิด

            ใจคอจะไม่เกรงใจข้างห้องเลยหรือไง

            “เฮ้อ

            “มีคนอยู่ด้วยเหรอเพราะเสียงถอนหายใจของผมคงจะดังเกินไป คนที่ออกมายืนที่ระเบียงถึงได้เอ่ยปากถาม ผมขยับตัวลุกขึ้นนั่งตรงๆจากที่นอนเอนไปกับหมอนใบใหญ่อยู่เมื่อกี้

            ทำไมจะไม่มี การที่ผมอยู่เงียบๆในห้องไม่ได้แปลว่าห้องนี้ไม่มีคนนะ

            ฮัลโหล

            หลังมือของสิ่งมีชีวิตข้างห้องเคาะลงบนระเบียงดังก๊องแก๊ง

            วอหนึ่งเรียกวอสอง ข้างห้องตอบหน่อย

            “น่ารำคาญ

            พอบ่นออกไปเขาถึงได้เงียบลง ไม่มีใครหรอกนะที่จะมานั่งทนเสียงดังๆเป็นเดือนแบบนี้ เป็นคนอื่นเคาะประตูไปชี้หน้าด่าแล้ว นี่ผมใจดีสุดๆแล้วนะเนี่ย

            เสียงดังเหรอน้ำเสียงทุ้มๆนั่นพูดขัดขึ้นระหว่างที่ผมกำลังเก็บของจะกลับเข้าห้อง พอได้ยินแบบนั้นเลยคิดจะบอกเขาไปว่า ใช่ คุณทำเสียงดังตั้งแต่วันแรกจนวันนี้ การที่ผมไม่ได้ร้องเรียนกับทางหอพัก หรือการที่ผมไม่ได้ส่งเสียงอะไรออกไป ไม่ใช่ว่าคุณจะส่งเสียงยังไงก็ได้

            ผมแค่ไม่อยากมีเรื่องวุ่นวาย

            อือ

            สุดท้ายก็ตอบไปได้แค่คำว่าอือ

            ถ้าเขามีสมอง เขาคงคิดได้แหละ คำว่า เกรงใจ น่ะ

            สิ่งมีชีวิตข้างห้องไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาเงียบไปสักพักก่อนเสียงโวยวายในห้องของเขาจะดังขึ้นอีกครั้ง

            เฮ้ย วันนี้ไปหมูทะกัน

            “ห้ะ กูมาถึงห้องมึงแล้วจะออกไปหมูทะเนี่ยนะ

            “เออ ดูบอลละเสียงดัง

            “ทำไมวะ

            “ข้างห้องเขารำคาญ

            “ข้างห้องมึงมีคนด้วยเหรอ

            “กูยังไม่แน่ใจเลยว่าใช่คนมั้ย

            “ไอ้ก็อด!”

            “ไปๆ ห้องกูไม่ใช่ร้านเหล้า ออกไป

            แล้วผมก็ได้ยินเสียงปิดประตูกระจก ไม่นานนักก็ได้ยินเสียงปิดประตูพร้อมกับเสียงฝีเท้าของคนกลุ่มหนึ่งที่เดินไกลออกไป ทุกอย่างรอบกายกลับมาเงียบสงบลงอีกครั้งจนได้ยินเสียงลมที่พัดผ่านหู

            เงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาติ๊กต่อกบนผนัง

            ก็ไม่ได้เป็นคนเลวร้ายอะไรนี่นา

 

            ***

            เน็คไทสีกรมท่าถูกดึงขึ้นจนสุด ผมเช็คสภาพตัวเองในกระจกเล็กน้อย ให้อาหารคุณชายแล้วเก็บเตียงให้เรียบร้อย เมื่อคืนเป็นคืนแรกเลยที่ได้หลับเต็มอิ่ม เพราะไม่ได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวายจากข้างห้อง ผมมองนาฬิกาบนหน้าจอโทรศัพท์ที่บอกเวลาหกโมงครึ่ง

            เวลาประจำของทุกๆวัน

            ผมเปิดประตูออกจากห้องแต่เช้าตรู่ สังเกตเห็นถึงสิ่งแปลกปลอมที่ห้อยอยู่กับลูกบิดประตูหน้าห้อง ชะโงกซ้ายชะโงกขวาขมวดคิ้วมองของแปลกประหลาดสิ่งนั้นอย่างพินิจพิจารณา พลางค่อยๆหยิบจับมันขึ้นมา

            ป๊อกกี้รสสตอเบอร์รี่

            โพสต์อิทสีชมพูถูกแปะอยู่ในถุง บนโพสต์อิทนั้นมีข้อความที่ถูกเขียนด้วยลายมือไก่เขี่ยสั้นๆว่า

            ไม่รู้ว่ามีคนอยู่ข้างห้องเลยเสียงดังทุกวัน โทษนะ

          เหอ...

            ผมหลุดยิ้มแห้งออกมาเมื่อเห็นแบบนั้น ก่อนจะเก็บป๊อกกี้ลงไปในกระเป๋า แล้วขยำโพสต์อิทนั่นโยนทิ้งถังขยะอย่างไม่ไยดี ขาสองข้างเดินผ่านห้องข้างๆไปเหมือนทุกเช้า

            ถ้าเขารู้สึกตัวแล้วก็ดี คงไม่ใช่แค่ห้องผมหรอกที่รู้สึกรำคาญ

            ลิฟต์เปิดออกพร้อมกับเสียงเจื้อยแจ้วของนักศึกษาคนอื่นๆที่กำลังจะออกไปเรียน ผมไม่ได้สนใจใคร กระชับกระเป๋าข้างตัวเดินดุ่มๆออกไปเรียกรถแท็กซี่เพื่อตรงไปยังมหาลัย

            ลูปชีวิตของผมน่ะ มีแค่ไม่กี่อย่าง

            ผมชอบตื่นเช้าเพราะเช้าๆไม่ค่อยมีคน แถมตอนเช้าแบบนี้รถก็ไม่ค่อยแน่น นั่งแท็กซี่ไม่ถึงสิบนาทีก็ถึงมหาลัย

ห้องแล็บของเอกวิทยาศาสตร์ในเวลาเจ็ดโมงนั้นเงียบสงบ ผมจะมาทำงานที่ค้างไว้เวลานี้ทุกวัน เพราะจะได้ยินแค่เสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังหึ่งๆอยู่ข้างหู  ผมสวมเสื้อทำแล็บขนาดยาวสีขาว ติดกระดุมให้เรียบร้อย ก่อนจะหันไปสนใจกับขวดโหลแก้วที่ตั้งอยู่บนโต๊ะแล้วลงมือทำงานของตัวเองให้เสร็จสรรพ

จนกระทั่งเริ่มคลาสแรกแปดนาฬิกา การเรียนเนิบนาบไปเฉกเช่นทุกวัน ตกกลางวันผมก็ไปนั่งกินข้าวมันไก่กับสตอเบอร์รี่โยเกิร์ตอยู่ที่แคนทีนหรือโรงอาหารของคณะ นั่งอ่านข้อความบนทวิตเตอร์ แอคหลุมของตัวเองที่มีคนฟอลอยู่สิบคนจนเกือบจะกลายเป็นแอคสแปม รูปโปรไฟล์เป็นรูปคุณชายตอนตัวเท่าเหรียญสิบ แก้มแดงๆดูน่ารักน่าชัง

พอกินข้าวเสร็จก็กลับไปเข้าแล็บช่วงบ่าย จากนั้นก็กลับห้องไปอ่านหนังสือ ใช้ชีวิตแบบเถรตรงยิ่งกว่าไม้บรรทัด นานๆทีอย่างเช่นวันนี้จะเลี้ยวซ้ายก่อนกลับหอพักเพื่อแวะซื้อซูชิขึ้นไปกินบนห้อง

สองร้อยบาทพอดีค่ะ

ผมหยิบกระเป๋าสตางค์ในกระเป๋ากางเกง รีบหยิบเงินสองร้อยจ่ายให้กับร้านซูชิโดยไม่มองหน้าพนักงานก่อนจะเดินออกจากร้านตรงกลับไปที่หอพัก ขึ้นไปยังชั้นสิบ เดินไปตามพื้นกระเบื้องสีขาวเพื่อตรงไปยังห้องริมในสุด ตามปกติแล้วก็คงจะไขกุญแจผลักประตูเข้าไปในห้อง แต่วันนี้

ดันสังเกตเห็นความผิดปกติอีกครั้งที่ประตูห้อง

โพสต์อิทสีชมพู

อีกแล้ว?

ยังไม่หายโกรธเหรอ ถ้าหายแล้วเขียนตอบมาหน่อย

แล้วมันกงการอะไรที่ต้องไปเขียนตอบเขาล่ะเนี่ย

ผมขยำโพสต์อิทพลางผลักประตูเข้าไปในห้อง วางกล่องซูชิลงบนโต๊ะอ่านหนังสือแล้วโยนโพสต์อิทนั่นลงถังขยะ

มันไม่ใช่ว่าไม่อยากตอบ แต่ไม่รู้ว่าตอบไปแล้วจะได้อะไร ขอแค่เขารู้ตัวว่าตัวเองทำผิด แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว

ผมหยิบชีทหนาเป็นตั้งออกมาจากกระเป๋า อีกไม่นานจะใกล้สอบมิดเทอม ดังนั้นผมคงต้องใช้สมาธิในการอ่านหนังสือ ถ้าขืนข้างห้องเสียงดังขึ้นมาอีกล่ะก็ ... ผมจะสติแตกน่ะเหรอ

เปล่า เพราะผมจะย้ายลงไปอ่านที่ร้านกาแฟข้างล่างหอพักแทน

อย่างที่บอกไป ผมเป็นสิ่งมีชีวิตที่ขี้อายเหมือนเต่า ผมไม่ชอบความวุ่นวาย เพราะแบบนั้นจึงทนมาถึงทุกวันนี้ ตราบใดที่เสียงตึงตังเหล่านั้นยังถูกจำกัดพื้นที่อยู่แค่ในห้องนั้น

ผมจะถือว่าเราไม่มีเรื่องอะไรข้องเกี่ยวกัน

เวลาทั้งช่วงบ่าย ผมใช้ไปกับการนั่งอ่านหนังสือและสรุปเนื้อหาที่จะสอบ หันไปมองนอกหน้าต่างอีกทีก็เจอกับท้องฟ้าสีฟ้าแต่งแต้มไปด้วยสีส้มอ่อนๆที่ปลายขอบฟ้า พระอาทิตย์กำลังตกดิน พระจันทร์เริ่มโผล่ออกมาให้เห็นนิดๆ

สวยจัง

สิ่งเหล่านี้นี่แหละคือโลกของผม

ผมเปิดประตูระเบียงออกไปอีกครั้ง ทิ้งตัวนั่งลงบนหมอนเต่าตัวใหญ่พลางสูดอากาศสดชื่นเข้าปอด จริงๆแล้วมันควรจะสดชื่นแหละเพราะชั้นนี้อากาศดี แต่ดันได้เป็นกลิ่นบุหรี่ที่โชยมาแตะจมูกจนต้องเบือนหน้าหนี

สิ่งมีชีวิตข้างห้องของผม กำลังสูบบุหรี่เหรอ

กลับแล้วเหรอน้ำเสียงทุ้มๆนั่นถามขึ้นทำผมสะดุ้งโหยง จู่ๆก็ทักขึ้นมาแบบนี้เล่นเอาใจหายใจคว่ำหมด

ดูเหมือนว่าสิ่งมีชีวิตข้างห้องจะรอคุยกับผมอยู่ สังเกตจากโพสต์อิทสองใบที่ผมโยนทิ้งลงถังขยะไป ผมเองก็ไม่ค่อยเข้าใจหรอกว่าคุณก็อดซิลล่านั้นต้องการอะไร เราแทบไม่เคยพูดคุยกันเลยตั้งแต่เขาย้ายเข้ามา

สูบบุหรี่เหรอ

หือ เปล่านี่ ห้องถัดไปอ่ะ

อือ

ให้บอกให้มั้ย

ปากกำลังจะบอกออกไปว่าไม่ต้อง เขาสูบในห้องของเขา มันก็เป็นสิทธิ์ของเขา ผมก็แค่กลับเข้าห้องรอจนกว่าคนๆนั้นจะสูบเสร็จแล้วค่อยออกมานั่งต่อ แต่เสียงโวยวายจากระเบียงห้องข้างๆก็ดังขึ้นมาหลังจากนั้น

คุณๆ อย่าดูดหรี่ริมระเบียงดิ มันเหม็น

เอ้า แต่นี่ห้องผม

นี่ก็ห้องผม ผมเหม็น

ทีคุณทำเสียงดังผมยังไม่ว่าเลยนะ

ผมหลุดหัวเราะออกมาเสียงแผ่ว ไงล่ะคุณก็อดซิลล่า โดนสวนเข้าไป ไปไม่เป็นเลยสิท่า

ทำอย่างกับคุณเสียงเบ๊าเบา ให้ผมไปบอกแฟนคุณมั้ยว่าคุณหิ้วผู้หญิงขึ้นห้องหน้าไม่ซ้ำกันเลย

โอะ มีการแบล็คเมล์กันเกิดขึ้นล่ะครับ

อะไรของมึงวะ

อยากดูดก็ลงไปดูดข้างล่าง ไม่งั้นหอพักมันจะสร้างห้องดูดบุหรี่มาทำแมวอะไร

น่ารำคาญ

เสียงปิดประตูกระจกดังตึงทำเอาผมสะดุ้ง เฮ้อ คนหอพักนี้มันเป็นอะไรไปหมดวะ หรือเป็นก็อดซิลล่ากันไปหมดแล้ว ตึงตังๆกันไม่ได้เกรงใจคนอื่นเขาบ้างเลย

หายเหม็นยัง

ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ ไม่ได้กลิ่นบุหรี่อีกแล้ว ชั่งใจอยู่นิดหน่อยว่าควรจะขอบคุณเขาดีหรือเปล่า

ขอบคุณนะ

เห็นโพสต์อิทหน้าห้องมั้ยนึกไปถึงโพสต์อิทสีชมพูที่แปะอยู่บนประตู ที่ตอนนี้ลงไปนอนในถังขยะเรียบร้อย 

เห็นแล้ว

หายโกรธยัง

โกรธอะไร

ที่ทำเสียงดัง ผมไม่รู้ว่ามีคนอยู่ ไม่เคยเห็นเข้าออกจากห้องเลย แถมห้องก็เงียบมาก

อืม

ส่งเสียงครางเบาๆในลำคอเป็นอันรับรู้ ไม่แปลกหรอกที่เขาจะไม่รู้ว่ามีคนอยู่ เพราะตั้งแต่เขาย้ายมา ผมก็ยังไม่เคยเจอหน้าสิ่งมีชีวิตข้างห้องมาก่อนเลย แล้วก็ไม่คิดจะเจอด้วย

แต่ถ้าให้เดา คงจะเป็นสิ่งมีชีวิตที่นอนดึกและตื่นสาย

ผมขยับตัวเล็กน้อยพลางหยิบหนังสือมาวางไว้บนตัก ไม่ได้มีบทสนทนาอะไรต่อจากนั้นกับคุณสิ่งมีชีวิตข้างห้อง ผมจับคุณชายที่กำลังเดินบนพื้นพรมสะเปะสะปะมาวางไว้ในกล่องสี่เหลี่ยมข้างตัว เหยาะอาหารปลาซากุระลงไปเล็กน้อย นั่งมองดูคุณชายอ้าปากงับอาหารเหล่านั้นอย่างเพลิดเพลิน

ลมเย็นๆที่เข้าปะทะบนใบหน้านั้นทำให้ผมหยีตานิดๆ มองออกไปนอกระเบียงทางทิศตะวันตกที่พระอาทิตย์กำลังจะลับฟ้า โชคดีแค่ไหนที่ได้ห้องฝั่งนี้ ฝั่งพระอาทิตย์ตกน่ะ เป็นวิวที่ดีที่สุดเลย

คุณน้ำเสียงทุ้มๆทักขึ้นมาอีกครั้งหลังจากเงียบกันได้สักพัก นอกจากนั้นก็ยังมีเสียงก๊องแก๊งดังขึ้นมาเพราะเจ้าตัวดูจะชอบเคาะระเบียงเรียกผมซะเหลือเกิน

เขาเห็นผมเป็นหมาแมวที่เวลาเรียกกินข้าวต้องเคาะจานหรือไง

หือ

ชื่อไร

เดียว

เดียว เดียวดายอ่ะเหรอ

ครับ

เดียว เป็นชื่อที่แม่ของผมตั้งให้เพราะว่ามีลูกคนเดียว แม่เพิ่งมารู้ตัวหลังจากผมป.สาม ว่าการตั้งชื่อเดียวนั้น เป็นความคิดที่ผิดมหันต์ เพราะผมกลายเป็นเด็กที่ชอบอยู่คนเดียว ไม่เคยมีเพื่อนเลยสักคน

เคยพยายามเปลี่ยนชื่อเล่นกันอยู่หลายหน ไม่ว่าจะเป็นน้องเพื่อน น้องมาก น้องปาร์ตี้ น้องแฮปปี้ แต่สุดท้ายผมก็ยังอยู่คนเดียวอยู่ดี ตาก็เลยแก้เคล็ดว่า หนามยอกต้องเอาหนามบ่ง ไหนๆเดียวแล้วก็เดียวให้สุด เลยเพิ่มดายมาข้างหลัง กลายเป็นเดียวดาย

แล้วก็เดียวดายมาตลอดสิบแปดปี

แต่ผมก็มีความสุขกับชื่อนี้นะ ดีซะอีกที่แม่ไม่ได้เปลี่ยนชื่อผมเป็นน้องแฮปปี้ถาวร

เพราะผมคงไม่แฮปปี้กับชื่อนั้น

อยู่คนเดียวเหรอ

อือคนเดียวเงียบๆ ไร้รูมเมท ผมสบายใจที่จะจ่ายค่าห้องคนเดียว ไม่ต้องมีใครมาหาร

ไม่เหงาเหรอ

น้ำเสียงทุ้มๆของเขาเจือปนความเหงาเล็กๆ แหงล่ะ กับสิ่งมีชีวิตอย่างก็อดซิลล่าที่มีเพื่อนส่งเสียงโหวกเหวกเหมือนกับจะพังห้องได้ทุกวี่ทุกวันน่ะ เวลาอยู่คนเดียวคงจะรู้สึกเหงาล่ะมั้ง

ไม่เลย

คนเดียวเก่งเขาพูดพลางหันไปทำอะไรกุกกัก ก่อนที่เสียงโทรศัพท์ของเขาจะดังขัดขึ้นมา

เออ เดี๋ยวกูไป ชีทไรวะ ไม่กูไม่ได้เก็บแคลฯไว้กับตัว มีแต่ฟิ เออๆได้ๆเดี๋ยวกูเอาไปให้

ฟังจากบทสนทนาของเขาแล้ว ดูเหมือนว่าสิ่งมีชีวิตข้างห้องนั้นจะเรียนอะไรเกี่ยวกับตัวเลข ถ้าให้เดาก็คงเป็นวิศวะ อีกอย่างเขาคงเรียนมหาลัยเดียวกับผม คงไม่ได้เรียนมหาลัยในเมืองแล้วมาเช่าหอพักอยู่ตรงนี้หรอก

ผมสะบัดไล่ความคิดเหล่านั้นออกจากหัว หันมาสนใจคุณชายที่กำลังก่ายมือไปมาอยู่ คุณตามอบเจ้าตัวนี้เป็นของขวัญให้ผมก่อนที่ผมจะออกจากบ้านมาเรียนที่นี่ และถ้าคุณชายโต ก็ให้เอาไปคืนแกเพราะเต่าน่ะมีนิสัยดุร้าย

แต่คุณชายของผมน่ะ นอกจากไม่ดุแล้ว ยังเชื่องเหมือนหมาเลย

เดียว

หือ” 

ไปติวก่อน เดี๋ยวคืนนี้มาคุยด้วยใหม่

ทำไมต้องมาคุย

อยากคุย คุยไม่ได้ไง โพสต์อิทก็ไม่ตอบ ใจร้ายชิบหายเลยนะ

เอ้า แล้วทำไมผมต้องไปตอบเขาล่ะ ในเมื่อเขานั่นแหละผิดที่ส่งเสียงดัง

ไปละ เจอกันมืดๆ

เสียงปิดประตูกระจกดังขึ้นพร้อมกับเสียงรอบตัวที่เงียบลงไป ผมได้แต่ขมวดคิ้วสงสัย สิ่งมีชีวิตข้างห้องของผมนอกจากขี้โวยวายแล้ว ก็ยังเป็นคนที่คิดเองเออเอง เอาแต่ใจ อยากทำอะไรก็ทำโดยไม่ฟังคำพูดของคนอื่นเลยสักนิด

ผมทิ้งตัวนอนพิงกับหมอนเต่าใบโตแล้วถอนหายใจออกมา ผมถอนหายใจเป็นรอบที่ล้านได้แล้วมั้ง

อยากทำอะไรก็ทำเลย ในเมื่อหนึ่งเดือนที่ผ่านมานี่ เขาก็ทำตัวตามใจจนผมไม่อยากจะสนแล้ว

.

แต่เดียวดายไม่รู้ตัวเลย

ว่าโลกที่เดียวดายของเขานั้น

กำลังค่อยๆถูกรุกราน โดยสิ่งมีชีวิตข้างห้องอย่างก็อดซิลล่า



// #พี่เขาบุกโลกของผม



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8.628K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11,269 ความคิดเห็น

  1. #11224 mnrฯ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มกราคม 2564 / 23:08
    เลี้ยงเต่าด้วยยยยย แงงงง
    #11,224
    0
  2. #11105 คยองซู_lovelove (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2563 / 01:44
    ความเลี้ยงเต่านี้55555 ก็อตซิลานี่ก็ตีสนิทประหนึ่งรุ้จัก5ชาติ
    #11,105
    0
  3. #11078 slpxbear (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2563 / 08:51
    แงงง น่ารักกกกมากกกก ตามค่ะ 🥺💗
    #11,078
    0
  4. #11040 dreammy2805 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กันยายน 2563 / 18:02
    💜💙🧡🤍💛🧡
    #11,040
    0
  5. #10935 pommys (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 15:36
    ค่อยๆคืบคลาน
    #10,935
    0
  6. #10876 fafame235 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 08:03
    แงงพี่ก็อตซิล่าาา
    #10,876
    0
  7. #10833 Niponza (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 10:40
    น่ารักกกกก
    #10,833
    0
  8. #10789 GubGif1146 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 21:38
    ชอบอะไรเเบบนี้~~~~🔂🔅🧡
    #10,789
    0
  9. #10762 rnhaha (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 00:04
    โคตรชอบเลยอ่ะ ฮื้อออ
    #10,762
    0
  10. #10717 Jinjoo.K (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 20:59
    ต่างกันสุดขั้วเลยนะคู่นี้
    #10,717
    0
  11. #10702 Sivapark (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 12:40
    เค้าอยากคุยด้วยอะน้องเดียวลูก แค่นี้ก็เขิลแล้ววว
    #10,702
    0
  12. #10678 IiIingg (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 13:29
    น้องเดียวค้าบบบบบ
    #10,678
    0
  13. #10617 คืนอำมหิต (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มีนาคม 2563 / 00:26

    เดียวจริงๆไปนั่นแหละ
    #10,617
    0
  14. #10588 Wafuii (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:45
    แงงงงวอแวน้องเก่ง
    #10,588
    0
  15. #10563 baekbow (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:04
    งื้อออออออ แลดูน่ารักจัง คนนึงชอบการอยู่คนเดียว ส่วนอีกคนก็เพื่อนเยอะ แสดงให้เห็นว่าน่าจะเป็นคนผูกมิตรเก่ง น่ารักอ่ะ ทำเสียงดังมีความแปะโพสอิทขอโทษ เขาไม่ตอบก็ว่าเขาใจร้ายอีก มุ้งมิ้งเหมือนกันนะผู้ชายแบบนี้
    #10,563
    0
  16. #10555 MyPoon (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:10
    เราก็ชอบอยู่คนเดียว ไม่ได้ขี้อาย เเต่มันสบายใจดี
    #10,555
    0
  17. #10503 runchana_rirun (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 00:42
    ชอบอ่า... อื้ม..... ดือมันเเบบ....
    น่ารักอ่า....อบอุ๊น...อบอุ่น
    #10,503
    0
  18. #10470 DANDELIONESS (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มกราคม 2563 / 12:56
    เราก็ชอบอยู่ในห้อง เตียงดูด5555555555
    #10,470
    0
  19. #10332 เดือนสิบไงจะใครล่ะ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 15:39
    เราชอบชีวิตแบบน้องเดียวนะ แต่เราไม่ขี้อายขนาดนั้น

    ชอบที่จะอยู่เงียบๆๆ มองฟ้ามองฝน อยู่กับแมวสักตัว หนังสือที่อยากอ่านสักเล่ม
    #10,332
    0
  20. #10204 GSstory (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2562 / 00:56
    เข้าใจฟิลลิ่ง รักการอยู่ห้อง 55
    #10,204
    0
  21. #10108 mariko102548 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 22:58

    น้องงงง
    #10,108
    0
  22. #10106 OMG yaoi (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 20:43
    แงงงน้องเดียวค้าบบ
    #10,106
    0
  23. #10099 YellowKitsune (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2562 / 17:33

    แค่ชื่อน้องก็แพ้แล้ว ฮือ

    #10,099
    0
  24. #10051 ojay2 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 12:03
    น้องเดียวววว
    #10,051
    0
  25. #10030 SandSeaSun (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 18:12
    จะโดนบุกแล้ววววว
    #10,030
    0