ตอนที่ 8 : Chapter 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3537
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 129 ครั้ง
    16 เม.ย. 60


Chapter 7

 

            “ผู้กองเนี่ยนะแบกหน้าไปหาหมอชลถึงบ้าน

            ผมพยักหน้าตอบจ่าขาว ผมรอจนหมอชลหลับสนิทถึงได้ออกจากบ้านมาตรวจตรา หลังจากออกเวร ผมกับจ่าขาวก็ชวนกันมากินน้ำเต้าหู้ปาท่องโก๋เจ้าประจำในตลาด พร้อมทั้งถกปัญหาประจำวัน ปกติแล้วจะมีผมกับจ่าขาวสองคน แต่วันนี้มีแขกไม่ได้รับเชิญเพิ่มมาอีกหนึ่ง

            แทน ผู้ช่วยหมอนั่นเอง

            บทสนาของเราวันนี้ เกี่ยวกับบุคคลที่เป็นที่รักของชาวบ้านอย่าง หมอชล

            ตกลง…”

            ผมไม่ตกลงอะไรกับหมวดทั้งนั้นอ่ะ

            ฟวย นี่ไม่เจอหน้ากันสองสามวัน นึกว่าอาการพูดขัดคนอื่นของมันจะดีขึ้น

            ไม่เลย

            ไม่ฟังกูเลยไอ้หำ!

            ผมไม่ได้อยากจะตกลงอะไร ผมแค่อยากรู้ว่าตกลงมันเกิดอะไรขึ้นระหว่างหมอชลกับผู้กอง

            แทนมองหน้าผมนิ่งๆ ยกถ้วยน้ำเต้าหู้ขึ้นซดเหมือนไม่อยากจะคุยกับผมเท่าไร

            ผมแค่…”

            “แค่อยากเป็นพระเอกขี่ม้าขาว

            กูแค่อยากช่วยหมอโว้ยย

            คำตอบของแทนทำเอาคิ้วผมกระตุก ไม่ใช่กระตุกเพราะบอกว่าผมอยากเป็นพระเอกขี่ม้าขาว กระตุกเพราะว่าเมื่อไรมึงจะฟังกูพูดให้จบก่อน

จ่าขาวยกมือห้ามปราม

            อย่าตีกัน ไอ้แทน เอ็งก็บอกหมวดเขาไปเถอะ ถ้าเกิดอะไรขึ้นหมวดเขาจะได้ช่วยอีกแรงไง

            “ถ้าเขาไม่อยากบอกก็ช่างเขาเถอะครับ ยังไงหมอชลก็คงจะบอกผมสักวันผมประชด ดูจากสายตาของแทนที่มองผมแบบไม่ค่อยพอใจแล้ว เสือด้วยกันย่อมดูออก ว่าไอ้แทนเองก็หลงเสน่ห์หมอชลเหมือนกัน

            ผมวางเงินสำหรับน้ำเต้าหู้สามที่ลงบนโต๊ะพลางบอกลาจ่าขาวแล้วเดินออกไปขึ้นจักรยาน

            อันที่จริงผมไม่ต้องการให้ใครมาช่วยอยู่แล้ว หมวดอย่างผม เรื่องแค่นี้ผมสืบเองก็ได้

            แต่กว่าจะรู้เรื่องก็คงชาติหน้าตอนบ่ายๆ

            กัดกระบอกปืนร้องไห้แปป

            จริงๆแล้วไม่ใช่ผู้กองหรอกที่มีเรื่องกับหมอชล

            แทนเดินตามผมออกมา ผมมองหน้าผู้ชายผิวเข้ม 

            หมายความว่ายังไง

            “สารวัตรสิงห์อยากให้หมอชลไปช่วยลูกชายของเขา

            “ลูกชาย?” ไม่ยักรู้ว่าสารวัตรสิงห์มีลูกชายแล้ว

            แทนอ้ำอึ้งอยู่สักพักพลางขยับเข้ามาใกล้ผม เขามีสีหน้าไม่ค่อยสบายใจเท่าไรกับเรื่องที่กำลังจะพูด

            ลูกชายสารวัตรติดยาบ้า เขาก็เลยอยากให้หมอชลไปช่วย ที่ไม่อยากให้ใครรู้เพราะกลัวภาพพจน์ตำรวจจะเสื่อมเสีย

            “แล้วทำไมหมอชลถึงต้องกลัวผู้กองขนาดนั้น

            ชาวบ้านลือกันว่าหมอเกือบโดนลูกชายสารวัตรข่มขืน แล้วผู้กองก็เป็นคนเก็บความลับไว้ให้ สารวัตรสิงห์ยังไม่รู้เรื่องนี้ด้วยซ้ำ

            ว่าไงนะ

            เลือดในร่างกายของผมสูบฉีดด้วยความโมโห มือสองข้างกำหมัดแน่น

            นี่พวกมันทำชั่วขนาดนั้นเลยเหรอ

            เป็นตำรวจภาษาเหี้ยอะไรวะ!

            “ทำไมไม่มีใครท้วงอะไรบ้าง ไม่มีใครคิดจะช่วยหมอเลยเหรอ ผู้ใหญ่บ้านล่ะ

            “ระหว่างหมอกับผู้กองพูด หมวดคิดว่าสารวัตรจะฟังใครล่ะ นั่นลูกชายเขาแท้ๆนะ ส่วนผู้ใหญ่บ้านแกอายุปานนั้นแล้ว แกทำอะไรมากไม่ได้หรอก

            เลว

            โคตรเลว

            ไร้คำบรรยาย

            ผมไม่แปลกใจเลยว่าทำไมหมอชลถึงเกลียดและกลัวตำรวจขนาดนั้น เขาต้องทนทุกข์ทรมานกับฝันร้ายขนาดไหนกัน ทั้งๆที่พวกมันเป็นตำรวจแท้ๆ กลับทำร้ายประชาชนตัวเล็กๆแบบนี้

            ผมบอกได้แค่นี้ หมวดอย่าเอ็ดไปล่ะ ถ้าสารวัตรรู้เข้า คนซวยสุดก็คือหมอ เข้าใจหรือเปล่า

            “แล้วทำไมคุณถึงยอมบอกผมเรื่องนี้ล่ะ

            แทนมองผมนิ่งๆ

            ก็ดูหน้าตาหมวดท่าทางจะขี้เผือกใช้ได้

            เดี๋ยวๆ

            เอาดีๆ

            “ผมแค่คิดว่าหมวดน่าจะปกป้องหมอได้

            “…”

            “แต่อย่าคิดนะ ว่าผมจะยกหมอให้หมวดฟรีๆ

            “ผม…”

            “ฝันเถอะหมวด

            เรื่องของมึงแล้วกันครับแทน!       

 

            ผมวางกระเป๋าคาดเอวลงบนเก้าอี้ภายในคลินิกหมอ เวลาเจ็ดโมงเช้าที่แสนจะเงียบสงบ เสียงกุกกักดังอยู่บริเวณเตียงคนไข้ที่มีผ้าสีขาวปิดบังเอาไว้ ผมนั่งพิงกับโต๊ะทำงานของหมอ เหลือบตามองเอกสารสารพัดอย่างที่กองอยู่ พลางนึกไปถึงคำพูดของแทน

            ชาวบ้านลือกันว่าหมอเกือบโดนลูกชายสารวัตรข่มขืน แล้วผู้กองก็เป็นคนเก็บความลับไว้ให้

            แค่นั้นผมก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาซะเฉยๆ

            เรื่องแบบนี้จ่าขาวเองยังไม่กล้าพูด ทุกคนเงียบกันหมดเพราะกลัวอำนาจของพวกตำรวจสารเลวนั่น พอได้ยินมาแบบนี้ ผมไม่อยากโทษหมอเลยที่รู้สึกรังเกียจตำรวจขนาดนั้น

            ขนาดผมเป็นตำรวจด้วยกัน ผมยังรู้สึกขยะแขยงกับการกระทำเหล่านั้นเลย

            ความยุติธรรมมันอยู่ที่ไหนกัน คิดว่าเป็นเกาะเล็กๆ จะเบ่งอำนาจแค่ไหนก็ได้อย่างนั้นสินะ

            อ่ะ เสร็จแล้ว

            ผ้าสีขาวถูกเปิดออก เผยให้เห็นผู้ชายร่างเพรียวผิวขาวสะอาดตา รอยยิ้มเล็กๆปรากฎอยู่บนใบหน้า หมอชลอุ้มเด็กตัวเล็กอายุประมาณ 8 ขวบลงจากเตียง เด็กคนนั้นวิ่งสวนผมออกไป หมอชลหันมาสบตากับผม

            อ้าวหมวด

            ผมยกน้ำตะไคร้ในมือให้หมอดู

            ของโปรดใครหว่า

            หมอทำหน้าเบื่อใส่ผม เขาเก็บอุปกรณ์ทำแผลพลางเช็ดทำความสะอาดก่อนจะมานั่งลงตรงที่ประจำ โต๊ะทำงานเล็กๆของหมอชล

            วันนี้ดูสงบเสงี่ยมดีนะหมวด

            ทำไม ไม่ชอบเหรอ

            ผมเวอร์ชั่นนี้ก็หล่อไปอีกแบบนะ

            หมอไหวไหล่เบาๆ ไม่ได้ตอบอะไร สายตาจับจ้องไปที่เอกสารตรงหน้า เปิดอ่านทีละฉบับเหมือนคนไม่มีอะไรต้องกังวล ผมล่ะนับถือเขาจริงๆ โดนมาขนาดนั้น ถ้าเป็นผมคงหนีออกไปจากเกาะนี้แล้วด้วยซ้ำ

            เป็นอะไร หมวดแปลกๆนะวันนี้ เดี๋ยวก็เหม่อ เดี๋ยวก็ทำหน้าเหมือนขี้ไม่ออก

            ถ้าผมขี้ไม่ออกล่ะ

            “ก็เรื่องของหมวดดิวะ

            “อ้าวๆ เป็นหมอก็ต้องดูแลคนป่วยสิ

            “อย่างหมวดเนี่ยมีแค่สองโรค

            “หือ โรคอะไรครับ

            “โรคบ้ากับโรคสำออยโอ้โห เอาซะทรุดเลยไอ้หำนี่

            พูดความจริงออกมาได้ไง เสียหมวดหมด

            ผมนั่งมองหมอชลไปเรื่อยๆระหว่างที่เขากำลังทำงาน ทั้งๆที่ในหัวมีแต่ความคิดฟุ้งซ่าน

            หมอเจ็บปวดหรือเปล่า อยู่คนเดียวรู้สึกแบบไหน ทรมานมากมั้ยที่ต้องเก็บมันเอาไว้ ให้ผมแบ่งเบามันได้หรือเปล่า สารพัดคำพูดวนเวียนอยู่ในหัวผม แต่ไม่ได้พูดออกไป

            ความคิดที่จะกลับบ้านของผม ถูกกลบด้วยความคิดที่ว่า ผมจะต้องอยู่ต่อเพื่อปกป้องหมอชล

            พ่อคงมีความสุข ที่จะไม่เห็นหน้าผมไปอีกหลายเดือน

            หมวด!” ผมสะดุ้งเมื่อหมอมาตะโกนเสียงดังอยู่ข้างหู

            ห๊ะ ว่าไง

            “เป็นอะไร

            “เอ่อ เปล่านี่ ผมเป็นอะไรงั้นเหรอ

            “หมวดเหม่อไง ผมไม่เคยเห็นหมวดเหม่อแบบนี้นะ ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า

            มือของหมอชลสัมผัสลงบนหน้าผากของผมอย่างทะนุถนอม

            เท่านั้นแหละ ความอดกลั้นมันพังทลายลงในพริบตา

            ผมคว้าปากกาบนโต๊ะทำงานกับกระดาษโน้ตใบเล็กๆมาเขียนข้อความก่อนจะวางมันไว้ในที่ที่เห็นได้ชัด

            วันนี้ให้แทนมันดูแลคลินิกไปก่อนนะ

            “ห๊ะ

            “ไปกับผมหน่อย

            “เฮ้ยหมวด!”

            ผมฉุดกระชากลากถูหมอชลออกมาจากคลินิก เขายื้อยึงไม่ยอมจะไป พอเห็นแบบนั้นผมเลยช้อนตัวหมอชลขึ้นพาดบ่าเหมือนเขาเป็นกระสอบข้าวสาร ถึงหมอจะหนักกว่ากระสอบข้าวสาร แต่ไม่คณามือผมหรอก

            หมวด ไอ้หมวดบ้า ปล่อยนะเว้ย

            “เงียบน่า

            “จะพาผมไปไหน

            “ไปเที่ยว

            “เที่ยวบ้าอะไร ผมต้องทำงานนะ

            “มีเวลาให้ทำจนตายนั่นแหละ

            แรงทุบตีบนแผ่นหลังของผมยังไม่ยอมหยุด ผมวางหมอชลลงบนเบาะนั่งท้ายจักรยาน เอามือข้างหนึ่งจับกับท้ายจักรยานเพื่อกันเขากระโดดหนี อีกข้างจับแฮนด์จักรยานแล้วเดินลากมันออกไปให้ห่างจากตัวคลินิก

            หมวด!!! เป็นบ้าอะไร ผีเข้าหรือไง

            ผมไม่ตอบอะไร ปล่อยให้หมอชลโวยวายไปแบบนั้น

            โมโห ที่เขาเก็บงำอะไรไว้คนเดียว

            โมโห ที่เขาทำเหมือนว่าเขาสบายดี

            โมโห ที่บอกว่าไม่มีอะไร ทั้งๆที่ตัวเองต้องกินยาแก้เครียด

            แล้วทำไมผมต้องโมโหด้วยวะ

            บางทีการกระทำของผม ก็ไร้เหตุผลสิ้นดี

            หมวดกล้า!” หมอชลพยายามจะหนี แต่ก็ไร้หนทาง ออกมาไกลสักช่วงหนึ่ง ผมถึงได้ปล่อยมือออก หมอชลทำท่าจะกระโดดลงจากท้ายจักรยานแล้ววิ่งหนีไป

            ถ้าหมอหนี ผมจับจูบกลางถนนนี่จริงๆด้วย

            “อย่ามาขู่ผมนะ

            “แล้วคิดว่าผมไม่กล้าหรือไง

            “ไม่กล้า!”

            “เออก็ไม่กล้าไง!”

            ไอ้บ้า!”

            อย่ามายอกย้อนนะ!

            หมอขมวดคิ้วมองผมด้วยความไม่เข้าใจ ผมหัวเสีย ยืนเตะฝุ่นอยู่คนเดียวเหมือนคนบ้า ฝุ่นแดงๆขึ้นมาจับตัวที่ขากางเกง ฟุ้งตลบไปหมด

            หมวด

            “ผมก็ไม่รู้ว่าผมเป็นบ้าอะไรเหมือนกัน

            ดวงตาเรียวสวยกระพริบปริบๆมองผม หมอชลถอนหายใจพลางเอามือกุมหัว เราสองคนยืนหันหน้าไปคนละทางเหมือนต้องการจะสงบสติอารมณ์ ไอร้อนๆแผ่ออกมาจากร่างกายผม

            ผมต้องทำงาน ถ้าหมวดมีอะไร เจอกันคืนนี้แล้วกันหมอว่าแบบนั้น แต่ผมไม่ได้หันไปมองเขาและไม่ได้ตอบอะไรเขา

            ผมจะรอที่คลินิกตอนทุ่มนึง หมวดจะมาก็มา ถ้าหมวดไม่มา ผมก็จะกลับบ้าน

            เหมือนเป็นเพียงแค่ประโยคบอกเล่า หากแต่ลึกๆมันเหมือนประโยคคำสั่งว่าผมต้องทำตาม เสียงฝีเท้าของหมอชลค่อยๆไกลออกไป ทิ้งให้ผมกลายเป็นบ้าที่คิดมากไปเองอยู่คนเดียว

            ถ้าทำได้ ผมอยากจะพาหมอชลออกจากเกาะนี้ วันนี้ และตอนนี้

            แต่เพราะผมเองก็มีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ ถ้าผมหายไป ภาระหน้าที่ก็จะไปตกที่จ่าขาวทั้งหมด สิ่งที่พยายามพิสูจน์มาก็จะไร้ค่าทั้งหมด

            ยังไงผมก็จะเดินต่อ จะพิสูจน์ให้หมอชลเห็นว่า ตำรวจมันไม่ได้แย่ไปหมดซะทุกคน

            เพราะผมคนนี้เนี่ยแหละ จะปกป้องหมอ และกู้ศักดิ์ศรีของตำรวจคืนมาให้ได้

 

 

            ร้านอาหารริมหาดตอนกลางคืน มีชาวบ้านมาจับจองที่นั่งกันบ้างประปราย หลอดไฟตะเกียบที่อาศัยพลังงานจากเครื่องปั่นไฟเครื่องเล็กๆทำท่าจะดับแหล่ไม่ดับแหล่

            ผมเลือกจับจองโต๊ะไม้เก่าๆติดทะเลที่ค่อนข้างห่างไกลผู้คน หมอชลเดินมาที่โต๊ะพร้อมกับอาหารง่ายๆอย่างข้าวไข่เจียวปู ข้าวปูผัดผงกระหรี่และห่อหมกทะเล ใส่มาในใบตองขนาดกลาง

            คนตรงหน้าดูอารมณ์ดีตั้งแต่ออกจากคลินิก ผิดกับผมที่ยังอารมณ์ไม่คงที่มาตั้งแต่เช้า

            ยิ้มร่าเชียวนะ ไม่รู้หรือไงว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในอันตราย

            หมวดลองชิมดู ไข่เจียวปูที่นี่เด็ดสุดๆเลยนะ

            หมอวางช้อนพลาสติกลงบนใบตองพลางตักไข่เจียวกินแล้วยิ้มหน้าบานใส่บ่งบอกว่าอร่อยมาก

            อารมณ์ดีเชียวนะ

            “แล้วทำไมผมต้องอารมณ์ไม่ดีล่ะเคี้ยวไปก็พูดไป โคตรเด็กเลยแม่ง

            ผมตักห่อหมกทะเลเข้าปาก รสชาติเค็มกำลังดีผสมกับกลิ่นกะทิหอมๆทำให้ลืมอะไรได้ชั่วครู่ ถ้านับห่อหมกที่กินมาทั้งชีวิต ห่อหมกบ้านๆแบบชาวทะเลแท้ๆเนี่ยแหละอร่อยสุด

            เป็นไง อร่อยใช่ป่ะ

            “อร่อย

            หมอชลอมยิ้ม

            ตกลงบอกได้ยัง ว่าทำไมอารมณ์ดี๊ดี

            “แล้วหมวดมีปัญหาอะไรกับการที่ผมอารมณ์ดีอ่ะ

            ก็ผมอยากรู้

            “ยุ่ง

            “กวนตีน เดี๋ยวปั๊ดผมยกมือจะตบหัวหมอ นี่เอาจริงนะ จะตบจริงๆ แต่หมอนึกว่าผมเล่นๆไง

            บอกก็ได้หมอก้มลงไปหยิบอะไรบางอย่างออกจากกระเป๋าผ้าของเขา กระดาษหลากสีใบเล็กๆหน้าตาคุ้นๆถูกวางลงบนโต๊ะ

            ผมถูกหวย

            ถูกหวย!?

            แค่ถูกหวยต้องมีความสุขขนาดนี้?

            “ถูกเท่าไรเชียว

            “หกสิบ

            ‘พรืด

            ผมหลุดหัวเราะออกมาระลอกใหญ่จนข้าวกระเด็นไปติดหน้าหมอ หมอหลับตาพลางทำหน้าเอือม

            เฮ้ยโทษๆมือของผมปาดเศษข้าวออก ทั้งๆที่ตัวเองกำลังหัวเราะอยู่

            ขำทำบ้าอะไร

            “อ่าว ขำดิ แค่หกสิบต้องดีใจขนาดนั้นเลย นี่อย่าบอกนะว่าที่อมยิ้มตั้งแต่ออกจากคลินิกเพราะว่าถูกหวยหกสิบบาทเนี่ย

            หมวดรู้มั้ย กว่าจะถูกซักงวดเนี่ย ผมใช้เวลาเป็นปีๆเลยนะ

            “มันยากขนาดนั้นเลยเหรอ จะว่าไปบนเกาะนี้มีเล่นหวยด้วยหรือไง

            หมอชลส่ายหน้าจุ๊ปากเป็นเชิงว่า อย่าดูถูกเกาะเงาจันทร์เชียว

            ผู้ใหญ่บ้านทำขึ้นมาให้เป็นสีสันของเกาะ เลขนี่ก็เดากันเอง ไม่มีให้ซื้อเหมือนในเมืองหรอก

            “เดาเองเนี่ยนะ

            “ใช่ อย่างรอบนี้ออกหกสองผมก็เดาเองนะ

            ไม่ว่าเปล่า เจ้าตัวยังโชว์ลายมือของตัวเองที่เขียนบนกระดาษหวยงวดนี้

            แบบนี้ถ้ารางวัลออกอะไร คนก็แก้ได้ดิ

            “ไม่ได้ เพราะว่าต้องไปขึ้นทะเบียนเลขกับศาลากลางก่อน

            “ก็เลยดีใจมากก ถูกตั้งหกสิบบาทหมอชลพยักหน้าพลางชูแผ่นกระดาษในมือด้วยความภูมิใจแบบสุดๆ หารู้ไม่ว่าผมประชด เจ้าตัวยิ้มเล็กยิ้มน้อยพร้อมตักอาหารเข้าปากไปด้วย

            ดังนั้นมื้อนี้ผมเลี้ยงหมวดเอง

            “ถูกมาแค่หกสิบเลี้ยงเป็นร้อยเนี่ยนะ

            “พูดมาก ไม่ต้องแดก

            “อ้าวๆ พูดจาไม่เพราะกับเจ้าหน้าที่ เดี๋ยวจับติดคุกเลยแม่ง!”

            หมอแลบลิ้นใส่ผม เหลือเกินจริงๆผู้ชายคนนี้

            น่ารักเหลือเกิน!

            ด้วยความหมั่นไส้ ผมยื่นมือไปหยิกแก้มหมอชลจนเจ้าตัวต้องเอียงหัวตาม นัยน์ตาสีสวยของคนตรงหน้าจับจ้องมองผมนิ่งๆ จากที่หัวเราะกันสนุกเมื่อกี้ ทุกอย่างกลับนิ่งลง มีเพียงเสียงคลื่นซัดชายฝั่งที่ดังเป็นระลอกๆ

            “ยิ้มแล้วคนตรงหน้าว่าแบบนั้น ทำให้ผมค่อยๆหุบยิ้มลง

            ผมแค่มีเรื่องไม่สบายใจนิดหน่อยน่ะ

            ตอแหลไปหน้าด้านๆ ทั้งๆที่เรื่องไม่สบายใจ ก็คือเรื่องของคนตรงหน้านั่นแหละ

            ดูก็รู้หมอว่า หลังจากนั้นเราก็เงียบกันไปอีก คราวนี้เป็นหมอที่พูดแทรกเสียงคลื่นขึ้นมาก่อน

            ผมอยากให้หมวดยิ้มเยอะๆ ยิ่งมาอยู่บนเกาะกันดารแบบนี้ สิ่งที่หมวดต้องคิด คือทำยังไงก็ได้ให้วันนี้เป็นวันที่มีความสุขที่สุด

            “…”

เพราะเราไม่รู้หรอก ว่าวันหนึ่ง เราอาจจะไม่มีโอกาสได้ยิ้มแบบนี้อีกแล้ว

            รอยยิ้มของหมอค่อยๆเจื่อนลงไป ผมรู้สึกผิดขึ้นมาทันทีที่ทำให้หมอชลต้องมาคิดมาก

            ไม่มีไรหรอก แค่เรื่องงาน

            คนตรงหน้าพยักหน้า พอเห็นว่าบรรยากาศมันไม่ค่อยจะดีผมเลยพยายามเปลี่ยนเรื่องคุย

            จะว่าไป หมออายุเท่าไรนะ

            “ถามแบบนี้เขาเรียกว่าขี้เสือกนะ

            “เดี๋ยวจะโดนตบปากเข้าจริงๆ

            “สามสิบ

            “แค่สามสิบเหรอ

            “สอง

            “เฮ้ย เท่าผมเลยแปลกใจจริงๆนะเนี่ย หมอชลเองก็ทำท่าประหลาดใจไม่ต่างกัน

            หมวดเกิดเดือนอะไร

            “ผมเกิดตุลา

            “ผมเกิดพฤศจิกา

            “เขาว่าคนเกิดเดือนพฤศจิเป็นคนเร่าร้อน จริงป่ะครับ

            “แล้วคนเกิดเดือนตุลานี่เป็นอะไร เป็นลาเหรอ

            ลาพ่อง

            ทนไม่ไหวละ ขอตบปากซักที

            ผมตบปากหมอเบาๆ เบาดังเพี๊ยะเลย

            หมวดกล้า!!!”

            “ผมชอบให้หมอเรียกชื่อผมนะ

            “ไอ้กล้า

            “อ้าวๆ ชักลามปามละ ผมเป็นพี่หมอหนึ่งเดือนนะเว้ย

            “แล้วไง ใครแคร์

            “แป้งแคร์

            หมอหุบยิ้ม

            ไม่ขำเหรอ ว้านี่ก็ว่าตลกสุดแล้วนะเนี่ย

            ถุ๊ย

            ผมกับหมอชลนั่งคุยอะไรเรื่อยเปื่อยจนเกือบสามทุ่ม เราสองคนถึงจะปั่นจักรยานกลับบ้านกัน ปกติแล้วหมอจะชอบเก็บจักรยานไว้ในบ้าน แต่พอมีผมมาอาศัย เขาจึงต้องเอาจักรยานไว้ข้างนอกแล้วล็อคเพื่อกันขโมย

            นี่ถ้าโจรมันกล้าขโมยล่ะก็ แสดงว่ามันไม่กลัวตำรวจเลยนะครับเนี่ย

            ยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ตั้งหนึ่งคน

            ผมสวมเครื่องแบบตำรวจเสร็จสรรพพลางหันไปหาหมอชลที่นั่งแช่อยู่บนโซฟาอ่านหนังสืออะไรเรื่อยเปื่อย วันแรกๆเจ้าตัวดูจะเกร็งๆตอนผมมาอยู่ด้วย ไปๆมาๆกลายเป็นชินซะแล้ว

            ผมไปทำงานนะ หมออยู่ได้ใช่มั้ย หันไปถามด้วยความเป็นห่วง

            “ผมอยู่คนเดียวมาตั้งหลายปีนะหมวด แถวนี้ไม่เถื่อนอยู่ไม่ได้หรอก

            อ่ะจ้า เถื่อนมาก หน้าตาเหมือนกระต่ายขุนอ้วนขนาดนี้ เถื่อนมากเลยครับ

            งั้นไม่ต้องเรียกหมอละ เรียกไอ้ชลดีกว่า

            “ไอ้หมวด หมอปาหมอนอิงใส่ผม

            เอ้า อะไรวะ ไอ้ชลก็เถื่อนดีออก

            “ดีออกหน้าหมวดอ่ะดิ

            ด่าดอกมาเลยก็ได้ง่ายดี

            แล้วตกลง หมอจะให้คำตอบผมได้ยัง

            “คำตอบอะไร

            “ก็ถ้าหมอโสด ผมจะจีบหมอ

            “นั่นคือประโยคคำถามเหรอ นึกว่าประโยคคำสั่งอ้าว สรุปนี่ผมโง่ไปเองอย่างนั้นเหรอ

            ถ้าไม่ด่า แสดงว่าจีบได้

            “ควาย

            เดี๋ยวๆ ไม่ได้บอกให้ด่าโว้ย

            ไม่ชอบเหรอ

            “ไม่ใช่

            “ไอ้หะ…”

            “เฮ้ยหยุดถึงจะไม่ได้ออกเสียง แต่คำว่าเหี้ยจากปากหมอนี่ออกมาชัดมากเลยครับ

            หมอชลก้มหน้าพลางยิ้มเล็กๆออกมาเหมือนกับว่าเขาชนะผม แต่จริงๆคือผมนั่นแหละยอมแพ้เขา

            ตอนแรกก็แค่อยากจะแกล้ง ไปๆมาๆ

หลงเลย

            ผมว่าผมเป็นภูมิแพ้

            “โรคสำออยอีกแล้วสินะ

            “เฮ้ย แพ้จริงๆ

            “แพ้อะไร

            “แพ้รอยยิ้มของหมอ

            หมอกวนประสาทผมด้วยการยิ้มหวานใส่ผม 

            ยิ้มมากๆเดี๋ยวโดนจูบไม่รู้ตัว

            “ควายหมวด ไปไกลๆตีนเลยไป” 

            พูดไปงั้นแหละ เอาจริงๆผมไม่กล้าทำอะไรเขาด้วยซ้ำ ผมเป็นตำรวจ ย่อมคิดดีทำดีอยู่แล้ว

            แต่กับหมอนี่ คิดไม่ดีเรื่อยเลย

            แย่จัง



// ก็ว่าจะดราม่า แต่ก็ดราม่าไม่ไหวเพราะ #หมวดเป็นคนตลก แต่ #หมอเป็นคนตลกกว่า 

รัก #หมวดหมอ ฝากทั้งคู่ไว้ในหัวใจด้วยนะคะ 

           

           

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 129 ครั้ง

755 ความคิดเห็น

  1. #746 cookies (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 05:57

    ผู้ชายแมนๆ เขาจีบกัน 55555

    #746
    0
  2. #738 Dobamboo (@Dobamboo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 22:36
    -มากกก แต่ละคน
    #738
    0
  3. #707 Husky 'Baby (@srichisan) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 16:59
    เห็นแก่หมวดนะ อย่าดราม่าเลย 5555555 โอ้ยยย ยอมใจ
    #707
    0
  4. #692 tarun_ (@tarun_) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 19:15
    กากมากหมวด55555
    #692
    0
  5. #685 pirch (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 18:15

    ไม่กล้า! 5555555555 กากกกกก

    #685
    0
  6. #652 noeyeol (@Noey_CHP) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 21:49
    ขนาดนี้แล้วก็จีบเลยหมวด5555555
    #652
    0
  7. #519 sehun-hunhan (@hunhan-sehun) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 02:18
    จีบเลยๆๆๆ
    #519
    0
  8. #491 Maylyunho (@Maylyunho) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 20:10
    ตกลงจีบได้ใช่มั้ยเนี่ย
    #491
    0
  9. #481 PiimJU (@PiimJU) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 21:35
    น่ารักแท้ ;-; ดีต่อใจสุดๆ
    #481
    0
  10. #451 gabriel.la(: (@facklazy) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 07:39
    อ่านไปยิ้มไปแก้มจะแตกกกก
    #451
    0
  11. #400 tuckkiijung (@tuckkii1996) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 20:40
    ศีลเสมอกันสุดๆคู่นี้ 555555555555555
    #400
    0
  12. #361 Paeng Jaa (@mtypaeng) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 19:44
    น่ารักมากๆๆๆๆๆ หมวดคะ ฮาไปไหน 5555555555 ชอบตรงหมอทำท่ารับไม่ได้นี่ล่ะ
    #361
    0
  13. #277 snoopma (@majik0605) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 09:42
    หมวดจะมาสายฮาจริงๆสินะ555555555555555555
    #277
    0
  14. #182 蛇。 (@inspirit-yeol) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 16:10
    แป้งแคร์55555555555555555 หมอไม่ขำแต่เราขำ555555555
    #182
    0
  15. #95 Titlekaitod (@montawat10) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 12:26
    รักทั้งคู่เลยยยยยย จุ๊บกันได้ละ5555555
    #95
    0
  16. #77 pcard (@pcardcards) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 00:37
    ฮามุขหมวดตลอดดด 555++
    #77
    0
  17. #68 waqnalis (@ooqwaq) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 01:43
    ฮือออ ยิ้มๆบ่อยๆ จะได้โดนจูบบบบ
    #68
    0
  18. #38 Aeyomi (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 21:20
    ฟินปนมีปม หมวดรักษาความยุติธรรมให้หมอด้วย มีรางวัล คือ รอยยิ้มหมอ
    #38
    0
  19. #37 Meka'at (@acrbaka) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 09:57
    โอ้ยยอมใจกับความตลกไร้สติของหมวดจริงๆ ไปเปิดคาเฟ่เถอะ อย่าเป็นเลยตำรวจ555555
    #37
    0
  20. #36 annjija2 (@annjija) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 23:30
    ขอบคุณที่ไรท์ที่ขยันอัพค่ะ ชอบจัง
    #36
    0
  21. #35 PanchatPoorahong (@PanchatPoorahong) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 22:00
    น่ารักมากๆ
    #35
    0
  22. #34 jellaly (@chanamonjelly) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 21:49
    ขอเอาระเบิดไปปาใส่บ้านลูกสารวัตรได้ป่าว เค้าไม่ได้โกรธแทนจริงๆนะ //ยิ้มเ-้ยม
    #34
    0
  23. #33 ภัยสยองใกล้ตัว (@42130) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 21:21
    ไม่เอาดราม่านะ พลีส(หน้าตาอ้อน....)
    หมวดก็รุกแล้วนะคะหมอ หมอเมื่อไหร่จะใจอ่อนน่าา
    #33
    0