ตอนที่ 5 : Chapter 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4021
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 170 ครั้ง
    6 มี.ค. 60


Chapter 4

 


            13:00 นาฬิกา

            ผมตื่นขึ้นมาบนเตียงแข็งๆแคบๆ ตาสองข้างยังไม่เปิดดี จุดหมายคือห้องน้ำที่อยู่ตรงข้ามห้องนอน บ่ายโมงเป็นช่วงเวลาที่ร้อนที่สุด เพราะฉะนั้นผมมักจะสะดุ้งตื่นเวลานี้ กว่าจะหลับต่อได้ก็ประมาณสามโมงเมื่อพระอาทิตย์เปลี่ยนองศา

            มือปลดกางเกงลงตามความเคยชิน เตรียมพร้อมยิงกระต่าย พอยิงจนหนำใจ มือของผมก็เอื้อมไปกดชักโครก เอี้ยวตัวไปล้างมือที่อ่างล้างมือ ล้างอยู่สักพักเสียงอะไรบางอย่างดังขึ้น

            ก๊อง

            หืม เสียงอะไรวะ

            แกร๊ก

            ‘ซ่า!!!’

            น้ำประปาจำนวนมหาศาลสาดใส่หน้าผมเหมือนคับแค้นใจอะไรหนักหนา ความแรงของน้ำประปาเมื่อท่อแตก แรงพอๆกับสายฉีดน้ำของดับเพลิง แรงดันน้ำดันตัวผมจนติดประตู

            กลับกรุงเทพฯเมื่อไร กูคงจะเขียนนิยายได้หนึ่งเล่ม

            ชื่อเรื่อง เกาะมหัศจรรย์และหมวดซวยๆหนึ่งตัว

            ซวยไรนักหนาโว้ย!!”

            ผมเบี่ยงตัวออกจากสายน้ำที่ซัดโฮกใส่ เนื้อตัวเปียกแฉะไม่ต่างอะไรกับหมาตกน้ำ ตอนนี้คิดได้อย่างเดียวคือต้องเดินไปที่โทรศัพท์ กดเบอร์ที่คุ้นเคย จริงๆคือจำได้แค่เบอร์เดียว รอสายสักพักเสียงใสๆของผู้หญิงก็ดังขึ้นมา คงจะเป็นฟ้าใส ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของจ่าขาวที่ผมยังไม่เคยเจอหน้าค่าตา ได้ยินแต่กิตติศัพท์ว่าแสบใช่เล่น

            (สวัสดีจ้ะ บ้านจ่าขาวจ้ะ)

            “สวัสดีครับ จ่าขาวอยู่มั้ยครับ

            (พ่อนอนอยู่จ้า)

            “เอ่อ พอดีผมมีเรื่องเดือดร้อนต้องให้จ่าช่วย ช่วยไปปลุกหน่อยได้ไหมครับ จะพูดคำนี้ออกไปก็เกรงใจ เพราะผมเองก็ควรจะนอนอยู่บนเตียงเอาแรงเพื่อลาดตระเวนตอนค่ำ

            แต่ทำไงได้ น้ำท่วมบ้านแบบนี้ นอนไม่ได้ครับ เป็นหมวดนะไม่ได้เป็นปลา

            (เดี๋ยวหนูไปปลุกให้จ้า ให้บอกว่าใครโทรมาจ๊ะ)

            “หมวดกล้าครับ ขอบคุณมาก

            เสียงปลายสายตะกุกตะกักอยู่สักพัก

            (กรี๊ดดดดดด แม่! หมวดกล้าโทรมา! ทำไงดีๆๆๆ)

            ฟ้าใสใจเย็นๆลูก ไปปลุกพ่อก่อน อย่าเพิ่งกรี๊ด มีเวลาให้กรี๊ดอีกเยอะ แต่ตอนนี้หมวดกำลังจะจมน้ำครับ!

            รอเกือบสิบนาที จ่าขาวถึงจะลุกจากเตียงมารับโทรศัพท์ได้

            (ว่าไงครับหมวด)

            “จ่า!!! บ้านผมน้ำท่วม!!!”

            (หา หมวดเมาหรือเปล่าครับ มันจะท่วมได้ยังไง บ้านหมวดอยู่บนทะเลนะ เมาแดดหรือเปล่า)

            “ผมไม่เมาจ่า จ่าช่วยผมด้วย พาช่างประปามาด้วยนะ ไม่งั้นผมไม่ได้นอนแน่ๆวันนี้

            (ผมว่าหมวดไปนอน...)

            “ไม่นอนโว้ยย บอกว่าบ้านน้ำท่วมแล้ว ท่วมแล้ว!!!”

            (มันจะท่วมได้ยังไงบะเฮ้ย!)

            “จ่าฟังเสียงสิ จ่าฟัง!” ผมพยายามยกหูโทรศัพท์เข้าไปใกล้เสียงซ่าจากท่อน้ำแตกในห้องน้ำให้จ่าขาวได้ยิน เสียงน้ำที่พุ่งออกจากท่อที่แตกค่อนข้างดังเพราะน้ำกระทบประตูดังตึงๆ

            (ไปทำอิท่าไหนครับนั่น เดี๋ยวผมเรียกช่างมหาให้ อดทนหน่อยนะหมวด)

            จ่าขาวว่าพลางวางสายไป ปล่อยให้หมวดตัวน้อยๆที่น่าสงสารยืนเปียกหมดสภาพอยู่ที่ห้องครัวที่เริ่มจะเอ่อล้นไปด้วยมวลน้ำมหาศาล ไม่ต้องพูดถึงห้องนอนที่อยู่ตรงข้ามกับห้องน้ำ ป่านนี้คงจะเป็นบ่อปลาขนาดย่อมๆไปแล้ว

            ผมหยิบข้าวของส่วนตัวที่วางกองอยู่ที่พื้นขึ้นไปวางไว้บนโต๊ะเตียงตู้จนหมด มองสภาพน้ำตกไนแองการ่าแบบไซส์มินิในบ้านไม้พลางก่ายหน้าผาก

            จะรอดมั้ยวะกู

 

           

            “ท่าจะยาก

            เสียงจากช่างประปาหนึ่งเดียวบนเกาะยืนพิจารณาน้ำจำนวนมหาศาลที่เจิ่งนองอยู่บนพื้นบ้าน ผมมองจ่าขาวสลับกับช่างมหาที่ตอนนี้กำลังทำตัวเป็นนักวิเคราะห์การซ่อมท่อประปากันอย่างเชี่ยวชาญ ถึงแม้จะหยุดความแรงของน้ำลงไปได้ แต่ก็ยังไม่สามารถทำให้น้ำประปาหยุดไหล

            ภายในครึ่งวัน น้ำจำนวนมหาศาลทำให้บ้านผมกลายเป็นน้ำตกไนแองการ่าขนาดย่อมๆ เพราะว่าตัวบ้านตั้งอยู่บนผืนไม้ไผ่ น้ำบางส่วนจึงสามารถซึมตามร่องลงไปได้ แต่เพราะปริมาณน้ำมันเยอะ มันก็เลยไหลเผื่อแผ่ไปยังห้องครัว ห้องนั่งเล่น และห้องนอนจนแทบจะไม่มีที่ให้หมวดตัวเล็กๆอย่างผมซุกหัวนอนอีกต่อไป

            ผมว่าเราน่าจะหาอะไรมาปิด

            “โอ้ยไม่ไหวหรอกไอ้ขาว เอ็งดูรู ใหญ่เบ้อเริ่มขนาดนี้

            “ตัดน้ำก่อนมั้ยล่ะมหา

            “ถ้าตัดก็ต้องตัดทั้งหมู่บ้านนิ ท่อมันเชื่อมกัน

            “แล้วจะทำยังไงดีทั้งจ่าขาวและช่างมหาหันมามองหน้าผมพลางทำท่าครุ่นคิด

            หันมาหาผมเพื่อ ผมเป็นผู้มาเยือน ผมไม่หลูเลื่อง!

            ผมยืนเช็ดหัวตัวเองท่ามกลางน้ำตกไนแองการ่า มองสภาพบ้านที่ไม่สามารถอยู่ได้ก็รู้สึกหดหู่ เหมือนสัมผัสได้ถึงชะตากรรมอันรันทดอดสูในวันข้างหน้า มีแววว่าอาจจะต้องไปนอนเต้นท์ริมหาดกับบรรดาลิงต้นมะพร้าว

            มีอะไรกันจู่ๆเพื่อนบ้านก็โผล่เข้ามาเยี่ยมเยียน คนที่สมควรจะอยู่ที่คลินิกทำหน้าตาตื่นตกใจเมื่อเห็นพื้นบ้านที่เต็มไปด้วยมวลน้ำมหาศาล

            หมวดฉี่ราดเหรอ

            “ตลกละหมอ

            ฉี่อะไรไหลทะลักเป็นเขื่อนแตกขนาดนี้วะ

            “อ้าวหมอชล

            “ดีครับจ่าจ่าขาวทักทายหมอชลทันทีเมื่อเห็นหน้า แกละจากการคุยกับช่างมหาเดินย่ำน้ำมาหาหมอที่ยืนด้อมๆมองๆอยู่หน้าบ้าน

            น้ำรั่วน่ะ ไม่รู้หมวดทำอิท่าไหน

            ท่ายากมั้งจ่า แค่ยืนฉี่แล้วมันก็ทะลักออกมาเฉยเลย

            แล้วจะทำไง

            ทั้งผมและจ่าขาวมองหน้ากัน ส่ายหน้าด้วยความหดหู่ ทำไมชีวิตหมวดหล่อๆแบบผมต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยวะ อ้วกบนเรือก็แล้ว น้ำเสือกท่วมบ้านอีก

            ว่าแต่ คลินิกไม่เปิดเหรอวันนี้ผมถามหมอ เจ้าตัวยกไก่ทอดข้าวเหนียวในมือมาโชว์

            แม่อันดาซื้อมาฝาก เลยแวะเอามาเผื่อหมวดด้วย

            แหม น่ารักน่าชังจริงๆ

            จะว่าไป บ้านหมอก็อยู่ข้างๆนี่ ให้หมวดไปนอนด้วยซักคืนสองคืนสิครับหมอชลจ่าขาวเสนอขึ้นมา ผมหันไปมองหน้าหมอชลนิ่งๆ พร้อมทำสายตาอ้อนวอนแบบสุดขีด

            ถ้าได้หมอช่วย จะเป็นพระคุณมากครับ เพราะตอนนี้ไม่รู้จะไปไหนแล้วจริงๆ นอกจากไปนอนกับลิงริมหาด หรือเลือกนอนตบยุงที่ศาลากลาง

            หมอเหมือนจะรู้ว่าผมกำลังขอร้องเขาผ่านสายตา เจ้าตัวถอนหายใจ

            แล้วกี่วันจะซ่อมเสร็จอ่ะจ่า

            “สภาพแบบนี้น่าจะสามสี่วันแหละหมอเอ้ย!” ช่างมหาตอบแทน หมอหันมามองผมอีกครั้งสลับกับจ่าขาว แล้วเอ่ยปากถามออกมาอีก

            ไม่มีที่อื่นเหรอ

            หมออย่าใจร้ายกับผมแบบนี้สิ ให้ผมไปนอนด้วยนะ น๊า หมอทนได้เหรอที่จะเห็นผมกลายเป็นอาหารยุงอ่ะ

            “ไม่มีครับ บ้านผมก็มีลูกสาว ผมก็ห่วงจ่าขาวว่า ผมหันขวับไปมองจ่า

            อ่าวจ่า พูดแบบนี้ได้ไง ผมเป็นตำรวจนะ ผมไม่ทำอะไรลูกสาวจ่าหรอก

            “ผมไม่ได้ห่วงว่าหมวดจะทำอะไรลูกผม ผมกลัวไอ้ฟ้าใสมันจับหมวดปล้ำต่างหาก

            ‘พรืด

            เสียงขำนี้ไม่ใช่ของผมและไม่ใช่ของจ่าขาว แต่เป็นของคนที่ยืนแผ่ออร่าความขาวโอโม่อยู่ข้างๆผม หมอชลหัวเราะออกมาแบบไม่มีกั๊ก และนี่คือครั้งแรกที่ผมเห็นเขาหัวเราะขนาดนี้

            ทั้งรอยยิ้ม ทั้งเสียงหัวเราะ มันดูนุ่มนวลและน่ารักไปพร้อมๆกัน

ว่าแต่ ทำไมมันถึงคุ้นแบบนี้นะ

            หรือว่าบังเอิญ เพราะหมอชลดูคล้ายกับผู้ชายคนหนึ่งที่ผมเคยรู้จักเหลือเกิน

            ไม่หรอก ไม่ใช่หรอกมั้ง อาจจะแค่คล้ายกันก็ได้ เพราะผู้ชายคนนั้น คงไม่มีวันมาอยู่ที่แบบนี้หรอก

            ก็ได้ ให้หมวดไปอยู่บ้านผมก็ได้ ถือว่าเห็นแก่จ่าขาวแล้วกัน

            เย้ดีใจจนเผลอร้องออกมา

            ร้องทำไม หรืออยากไปนอนศาลากลาง ก็ได้นะ ไปตีกับพวกผู้กองกับสารวัตร ชอบไม่ใช่เหรอ

            ดูความขี้ประชดของเขาสิครับ นี่ถ้าไม่บอกว่าเป็นหมอ ผมอาจจะนึกว่าเป็นเมียผม

            อะไรนะ ยังไม่ใช่เมียเหรอ อ๋อๆโอเค

            ถ้างั้นฝากหมวดด้วยนะครับ อีกอย่างเราคงต้องประกาศปิดน้ำประปาช่วงเย็นนี้ ไหลแบบนี้มันจะเปลืองน้ำเอาจ่าขาวว่าพลางตบบ่าผมเบาๆเหมือนจะให้กำลังใจ

            สู้ๆนะหมวด อย่าเพิ่งทิ้งผมกับหมอไปล่ะ

            “ถ้าคนมันจะไป จะไปห้ามอะไรได้ล่ะจ่า

            หมอหันหลังเดินออกไป ผมรีบกลับเข้าห้องไปเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋ารวมถึงข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัว ก่อนจะฝากบ้านไว้กับจ่าและช่างมหา ทั้งสองคนช่วยผมอย่างเต็มที่ และผมซึ้งในน้ำใจมาก

            คราวนี้ก็ถึงเวลาเคลียร์กับหมอสุดที่รักตัวต่อตัวแล้ว

            ทำไมชอบกัดผมจัง เป็นหมาเหรอหมอยกมือจะฟาดผม ผมหัวเราะพลางโยกตัวหลบ คนตัวเล็กกว่าผมไขกุญแจเข้าไปในบ้าน

            ตลกดีครับ มาอยู่จะเกือบอาทิตย์แล้ว แต่เพิ่งรู้ว่าหมอนอนอยู่บ้านข้างๆ

            บ้านไม้สองชั้นต่างจากบ้านพักชั้นเดียวของผม ตัวบ้านถูกตกแต่งสไตล์เรียบง่ายแต่สวยงาม ข้าวของที่วางเป็นระเบียบบ่งบอกถึงนิสัยเจ้าของบ้านได้เป็นอย่างดี ผ้าม่านลายทหารเรือสีขาวสลับน้ำเงินทำให้ตัวบ้านดูนุ่มนิ่มน่าอยู่ไม่ต่างจากเจ้าของบ้าน ผนังบ้านถูกทาเป็นสีขาวสะอาดตา อุปกรณ์การทำครัวทุกชิ้นดูสะอาดไปหมด รวมถึงกลิ่นตะไคร้ที่ยังทิ้งไอจางๆอยู่ในบ้าน สังเกตจากเทียนแท่งตันสีเขียวที่ตั้งอยู่เกือบทุกมุมห้อง ทั้งห้องครัว ห้องนั่งเล่น ห้องน้ำ

            หมอชอบตะไคร้มากสินะ ผมวางกระเป๋าเสื้อผ้าลงบนโซฟานุ่มนิ่มที่ห้องรับแขก

            ภายนอกบ้านไม่ต่างกันเลย แต่ทำไมในบ้านหมอถึงโคตรน่าอยู่แบบนี้วะ

            ห้องนอนมันมีห้องเดียว

            “ผมนอนโซฟาได้แค่มาขออยู่ด้วยก็เกรงใจแล้ว ผมรู้ว่าหมอเป็นคนโลกส่วนตัวสูง คนโลกส่วนตัวไม่สูงจริง จะมาอยู่บนเกาะแบบนี้คนเดียวได้ยังไง จริงไหมครับ

            ผมนอนแค่ตอนเช้า ยังไงกลางคืนผมก็ออกอยู่แล้ว

            หมอพยักหน้าพลางหันซ้ายหันขวา

            คือปกติผมอยู่คนเดียว…”

            ผมมองหน้าหมอพลางตั้งใจฟัง

            ครับ แล้วไงต่อ

            คนตรงหน้าเกาแก้มเหมือนไม่รู้จะเรียบเรียงคำพูดยังไง มองไปมองมาก็เพลินดีเหมือนกัน เปรียบเหมือนเวลาเรามองอะไรสวยๆ เราก็มักจะมองมันเพลินใช่มั้ยครับ แต่หมอนี่เหมือนก้อนเมฆอ่ะ นุ่มนิ่มไปหมด แต่บางทีก็ดูล่องลอยไกลออกไป

            หมวดทำตัวตามสบายนะ ถ้าข้างล่างมันร้อนก็ไปนอนข้างบนได้ ข้างบนมีพัดลมไอน้ำ

            “ครับผมผมยิ้มให้หมอ หมอไปทำงานเถอะ ผมรบกวนเวลามากแล้ว

            จริงๆก็เพลียมากแล้วด้วย คืนนี้ต้องลาดตระเวนอีก

            โอเค ข้าวเหนียวไก่ทอดอยู่ในห้องครัวนะ เผื่อหมวดหิว

            ครับ ขอบคุณมาก

            หมอทำท่าเหมือนจะพูดอะไรออกมาสักอย่าง แต่ก็ไม่ได้พูด เจ้าตัววางกุญแจบ้านสำรองลงบนโต๊ะก่อนจะเดินออกจากบ้านไป ผมถอนหายใจพลางทิ้งตัวลงนอนบนโซฟา

            สู้ๆนะหมวด อย่าเพิ่งทิ้งผมกับหมอไปล่ะ

          “ถ้าคนมันจะไป จะไปห้ามอะไรได้ล่ะจ่า

            ที่หมอพูดก็ถูก เพราะความจริงแล้วในใจผม ถ้าเรือเทียบท่าเมื่อไรผมก็คงทิ้งชีวิตที่เกาะนี้เพื่อกลับไปใช้ชีวิตหรูหราฟู่ฟ่าในเมืองใหญ่ ที่ผมมาอยู่ที่นี่ก็เพราะประชดพ่อเท่านั้น ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้นเลย

            แต่ทำไมถึงรู้สึกโหวงแปลกๆเมื่อได้ยินหมอพูดแบบนั้นออกมากันนะ

            ชีวิตตำรวจคนหนึ่ง สิ่งที่ต้องการก็คือทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด ผมเคยฝันว่าจะได้อยู่ในกองปราบที่มีชื่อเสียงที่สุด แต่ตอนนี้กลับกลายมาเป็นหมวดต๊อกต๋อยไร้ชื่อที่ทำหน้าที่ตรวจตราตอนกลางคืน

            น่าสมเพชเป็นบ้า

            ผมปล่อยความคิดเหล่านั้นพลางผล็อยหลับไปเพราะความเหนื่อยล้า

 

           

            กลิ่นตะไคร้หอมๆลอยมาแตะจมูก ผมค่อยๆลืมตาขึ้น กระพริบตาถี่ๆปรับความชัดของภาพรอบตัว สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานไม้ ผมค่อยๆยันตัวขึ้นมานั่ง ด้านนอกมืดสนิทแล้ว เสียงนาฬิกาที่ยังไม่ปลุกบ่งบอกว่ายังไม่ใช่เวลาทำงานของผม ข้างตัวของผมบนโต๊ะน้ำชาสีขาวขนาดเล็กมีเทียนแท่งตันสีเขียวถูกจุดเอาไว้ หากแต่ตัวบ้านกลับไม่ได้เปิดไฟ

            หมอกลับมาแล้วเหรอ

            นาฬิกาบนโทรศัพท์มือถือไร้สัญญาณของผมบอกเวลาสองทุ่มครึ่ง

            ทำไมวันนี้กลับเร็วจัง ปกติกว่าจะกลับก็สี่ทุ่มนี่

            เสียงเอี๊ยดอ๊าดของพื้นไม้ดังขึ้นด้านหลัง ใครบางคนกำลังเดินลงจากบันไดมา ผมรีบทิ้งตัวกลับไปนอนเหมือนเดิมทำเหมือนว่ายังไม่ตื่น แอบแง้มตาดูเจ้าของบ้านที่สวมชุดนอนแขนยาวขายาวสีครามลายพระจันทร์สีเหลือง หัวยุ่งๆเปียกๆนั่นบ่งบอกว่าหมอเพิ่งจะสระผมเสร็จ

            ในความมืดที่มีเพียงแค่แสงเทียน หมอชลเดินไปหยุดอยู่ที่ครัว เทน้ำจากกระบอกพลาสติคมาดื่ม ทำอะไรยุกยิกอยู่ตรงห้องครัวพลางเดินตรงมาที่ผม ผมรีบปิดตาทำเหมือนว่าตัวเองกำลังหลับให้เนียนที่สุด หมอนั่งลงตรงพื้นหันหลังให้กับผม กลิ่นตะไคร้ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมๆของแชมพูสระผม เขายื่นมือไปจับเทียนให้ขยับห่างออกไปพลางวางหนังสือเล่มหนึ่งลงบนโต๊ะ

            ผมมองทุกการกระทำของผู้ชายตรงหน้า เห็นแล้วก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ หมอเปิดหนังสืออ่านเงียบๆโดยใช้แสงเทียนเพียงน้อยนิด ไม่รู้ว่าหมอกำลังทำอะไร แต่พอเห็นว่าเขาไม่ยอมขยับไปไหน ทำไมถึงรู้สึกว่าเขากำลังนั่งเฝ้ารอให้ผมตื่นอยู่กันนะ

            มองจนเพลินสักพัก ผมก็แกล้งขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้นเหมือนเพิ่งตื่นนอนจริงๆ หมอหันมามองผมพลางทักทายด้วยประโยคเรียบง่าย  

            “ตื่นแล้วเหรอ

            “ครับผมลุกขึ้นนั่งพลางบิดขี้เกียจสองสามที หมอมองจ้องผมไม่ละสายตาไปไหน

            เอ่อ

            มีอะไรติดหน้าผมเหรอ หรือตื่นมาแล้วหน้าไม่หล่อ ต้องวิ่งไปดูกระจกก่อนป่ะวะ

            มีอะไรหรือเปล่า

            “ไม่กวนตีนเหรอ

            “ห๊ะคำถามของหมอเล่นเอาผมงงเป็นไก่ อะไรคือการที่ผมตื่นมาแล้วหมอถามว่าไม่กวนตีนเหรอ นี่หมอเห็นผมเป็นตลกคาเฟ่ที่จะต้องกวนตีนหมอตลอดเวลาเหรอวะ ผมนั่งทำหน้ามึนใส่หมอ เห็นเจ้าตัวทำหน้าไม่ถูก ริมฝีปากของเขาถูกเม้มเข้าหากันแน่น

            เดี๋ยวนะ

            ท่าทางแบบนี้

            กลับบ้านเร็วขนาดนี้

            มานั่งเฝ้าแบบนี้

            อย่าบอกนะว่า

            “หมอ…”

            “หมวดโกรธผมเหรอ

            ห๊ะ

            โกรธไรวะ

            เครื่องหมายคำถามโชว์เต็มอยู่บนใบหน้าผม แต่ที่ตลกที่สุดคือ หมอเมินสายตาไปทางอื่นเหมือนว่าเขากำลังรู้สึกผิดและต้องการจะง้อผมอยู่

            เดี๋ยวๆๆ

            อย่ามาทำตัวแบบนี้ตอนบรรยากาศแบบนี้

            หม๊อออออ

            ผมขอโทษนะ

            ใจผมเต้นผิดจังหวะขึ้นมาทันทีเมื่อหมอเอ่ยประโยคนั้นออกมา ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

            เกลียดตัวเองที่เป็นคนขี้ใจอ่อน เจอลูกอ้อนลูกง้อแค่นี้ผมก็แพ้ซะแล้วว่ะ

            ขอโทษเรื่องอะไรครับ

            “เรื่องที่ผมพูดเมื่อตอนบ่าย

            “หืมผมทำเป็นลืม แต่จริงๆกลับจำได้แม่น ผมไม่ได้โกรธอะไรหมอเลย มันเป็นเรื่องจริงต่างหาก แต่หมอกลับคิดว่าผมโกรธเขาแล้วมานั่งเฝ้าจนกว่าผมจะตื่นเพื่อที่จะบอกว่าขอโทษเนี่ย...

            บอกตามตรงว่าถ้าไม่ใช่ผู้ผดุงความยุติธรรม ผมคงทำให้หมอเข้าผดุงครรภ์ได้แน่ๆ

            หมอเงียบไป เม้มริมฝีปากแน่นขึ้นไปอีก ปกติเห็นแต่ด้านกวนประสาทกับด้านทุเรศๆ เจอด้านอ้อนแบบนี้ ห้องนอนไปทางไหนวะ หำเอ้ย!

            “ที่ผมบอกว่าถ้าหมวดจะไป จะไปห้ามอะไรได้…”

            “อ่อทำขรึมไปแบบนั้นแหละ แต่จริงๆขำอยู่ในใจครับ

            บางทีก็รู้สึกว่าตัวเองนี่ก็เลวใช้ได้

            โกรธผมจริงๆสินะ

            “แล้วทำไมผมต้องโกรธล่ะ หมอพูดความจริงนี่นา

            “คือผมไม่ได้ตั้งใจ

            “ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่ครับ

            หมอเม้มปากอีกแล้วว่ะ เม้มปากนี่แปลว่าอ่อยป่ะเนี่ย

            เอ้ยอย่าเป็นงี้ดิ กลับมากวนตีนได้ละคนตรงหน้าบ่นพลางสะบัดตัวกลับไปนั่งหันหลังให้ผมเหมือนเดิม พอหมอหันหลังไปปุ๊บ ผมก็หลุดยิ้มกว้างออกมา

            ทำไมผมต้องกวนตีนหมอด้วยล่ะ

            “หมวด!” หมอหันมาทำหน้าบูดใส่ผม

            นี่ผมจริงจังนะเนี่ย

            “ก็ผมไม่ชอบเวลาหมวดหงอยๆแบบนี้ มันไม่มีใครเถียงด้วย

            อ๋อเหรอ

            เหงาก็บอก

            หมอนิ่งไป นัยน์ตาสวยๆนั่นสบกับผมนิ่งๆ ตอนแรกผมกำลังแกล้งหมออยู่ดีๆ กลายเป็นว่าตอนนี้ผมกลับตกหลุมที่เขาขุดเอาไว้อย่างแรง

            ผมละสายตาไปไหนไม่ได้ มันราวกับมนต์สะกด

            ดวงตาหมอเหมือนกับพระจันทร์ ที่นุ่มนวลและอยากมองไปเรื่อยๆ

            หมอ

            “อะไร

            “จริงๆคือผมไม่ได้โกรธ

            พอได้ยินแบบนั้นปุ๊บ เจ้าตัวก็ถลึงตาใส่ผมทันที ผมเผลอหลุดหัวเราะออกมาพร้อมกับฝ่ามือของหมอชลที่ฟาดรัวๆบนร่างของผม

            ตำรวจนี่มันเลวจริงๆ หลอกลวงประชาชน!”

            หมอตีผมไม่หยุดจนผมต้องคว้าแขนเขาไว้

            ก็ประชาชนแถวนี้มันน่าหลอกนี่

            หลอกง่ายด้วยครับ

            “เลว

            “ถ้าผมเป็นตำรวจเลว ทำไมหมอให้ผมเข้ามานอนในบ้านหมอล่ะ

            “ก็…” คนตรงหน้ากำลังจะอ้าปากเถียง แต่ผมพูดแทรกขึ้นมาก่อน

            เพราะหมอไว้ใจผม

            “ไม่

            “แล้วเพราะอะไร ผมอาจจะเลวก็ได้นะ

            ยิ่งแกล้งก็ยิ่งเห็นหมอในด้านอื่นๆที่ไม่เคยเห็น สนุกดีครับ คลายเหงาดีด้วย

            บอกก็รู้ดิ

            “อ้าวๆ

            “ไปทำงานได้แล้วไป!” หมอเปลี่ยนเรื่องเฉย แต่คิดเหรอว่าผมจะยอม

            หมอ ผมรู้สึกไม่ค่อยดีอ่ะ ก่อนไปทำงานตรวจผมหน่อยดิ

            “อะไรอีก เป็นอะไร วันละโรคเหรอ

            “เปล่าครับ

            “แล้วเป็นอะไร

            “ชีพจรผมเต้นผิดปกติ

            “…”

            “เต้นแรงมาก

“…”

สาเหตุน่าจะมาจากคนแถวนี้ ที่ทำตัวน่ารักเกิน



// ถ้ารัก #หมวดหมอ ฝากทั้งคู่ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะคะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 170 ครั้ง

755 ความคิดเห็น

  1. #744 cookies (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 13:42

    อหนอยนังหมวดขี้อ่อย!!!!

    #744
    0
  2. #736 Dobamboo (@Dobamboo) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 21:34
    อ่านแล้วแม่งเขินนนน ชอบบบ
    #736
    0
  3. #727 nanami87 (@nanami87) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 17:53
    อ่อยขั้นสุดเลย555555
    #727
    0
  4. #649 noeyeol (@Noey_CHP) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 11:05
    ยอมความหยอดของหมดเลยจริงๆ5555555
    #649
    0
  5. #637 Jemin0218 (@Jemin0218) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 15:26
    หมวดความจำเสื่อมหรอ
    #637
    0
  6. #612 TTSRLN (@TTSRLN) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 15:19
    หมวดดดดด
    #612
    0
  7. #597 filmfilm12123 (@filmfilm12123) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:54
    เกลียดดดดดดดดด
    #597
    0
  8. #594 Sphier (@sphier) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:24
    ตลกหมวดความหล่อไม่ช่วยอะไรเลย นี่คือตัวอย่างของคนหน้าตาดีที่ไม่มีสติฮื้อ555555 รวักนระหมวด555555 เอ็นดูหมออออคลซึนนนนงอนง้อตะเร้กตะน้อยนัลลัคคค
    #594
    0
  9. #552 GottomonEye (@gottomon03) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 17:55
    เจ้าค่าเอ้ยยย รถอ้อยคว่ำเอ้ยยย 5555
    #552
    0
  10. #543 ปากวัยรุ่น (@prang_kanlayanee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 14:48
    หมวดคลบ้าาา ฮือิอออออ เขินอ่ะะะ
    #543
    0
  11. #516 sehun-hunhan (@hunhan-sehun) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 01:42
    อิตาหมวดดดด คนบ้าาาา คนผีทะเล ฮื่อออ
    #516
    0
  12. #478 PiimJU (@PiimJU) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 19:07
    ฮือออ เขินนนน แก้มแตกเเล้วค่าา^///^
    #478
    0
  13. #471 bluebegin (@ggggggear) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 15:05
    แงงงงงงงพี่หมอน่ารักมากเลย
    #471
    0
  14. #468 Na mw_svt. (@Nanae123) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 16:40
    อ้ายยยย เกลียดความอ่อยยยยของอิผู้หมวดดดด 5555
    #468
    0
  15. #448 gabriel.la(: (@facklazy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 07:03
    อะจ้าาาหัวใจเต้นแรงเนอะ
    #448
    0
  16. #418 moony+lilac (@Pinocchio-fate) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 09:37
    โว้ยย ไมมันมุ้งมิ้งแบบเน้ เกลียดมุกผดุงครรภ์มากเลย อะไรของแกอะหมวด 55555555555
    #418
    0
  17. #396 tuckkiijung (@tuckkii1996) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 15:39
    อะฮืออออออออออ เขิน คนเป็นบ้าน่าจะไม่ใช่หมวด แต่เป็นเรานี่แหละ
    #396
    0
  18. #358 Paeng Jaa (@mtypaeng) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 19:13
    เอาเข้าไปอิหมวด หยอดเข้า อ่อยเข้า หมอก็น่าเอ็นดูจังเลยค่ะ
    #358
    0
  19. #274 snoopma (@majik0605) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 09:13
    หมอเราก็ไม่สบายนะ เราหน้าร้อนมากเลยย โอยยยยยยยยยย
    #274
    0
  20. #179 蛇。 (@inspirit-yeol) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 14:29
    ยังไม่ใช่เมียนี่แต่เดี๋ยวก็ใช่ช่ะ 555555555
    #179
    0
  21. #92 Titlekaitod (@montawat10) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 10:52
    อิหมวดนี่มันแพรวพราวจริงๆโอ๊ยยยยยย ตอนนี้จีบกันใหญ่แล้ววว5555555 ฟินนนน
    #92
    0
  22. #74 pcard (@pcardcards) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 00:06
    ชอบหมวดอ่า ฮาได้อีก อ้อยได้อีก ><
    #74
    0
  23. #65 waqnalis (@ooqwaq) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 01:12
    โอ้ยยย อ่านจบละอยากตะโกนว่า อิหมวกดกท่งงง!!! ขี้อ่อยมากกกกกกกกก ถ้าเขาเคยรู้จักกันจริงๆ จำได้ไวๆน้าา มันดีย์ใช่มั้ยคะคุณหนู ชอบง่ะ
    #65
    0
  24. #61 plengmalik (@plengpng) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 19:01
    เค้าเคยรู้จักกันใช่มั้ยคะ... หมวดรีบๆจำหมอให้ได้เร็ว!!
    #61
    0
  25. #24 annjija2 (@annjija) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 23:22
    น่ารักดีตอนนี้
    #24
    0