ตอนที่ 3 : Chapter 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4667
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 157 ครั้ง
    18 ก.พ. 60



Chapter 2

 

            “หมวด

            “หมวดโว้ย

            “หมวดดดด

            เสียงโหวกเหวกโวยวายที่ไม่รู้ดังมาจากไหนทำให้ผมค่อยๆสะลึมสะลือตื่นขึ้น ตายังไม่ลืมเต็มที่ รู้เพียงแค่ว่าข้างนอกแดดจัดแล้ว ร่างกายล้าไปหมด ปวดตั้งแต่ต้นคอไปถึงไหล่

โอย ปวดตัวเป็นบ้า

            เหล้าตาสีนี่โคตรแรง ขนาดผมดื่มไปแค่ค่อนแก้วเองนะ

            ตอนแรกก็ตื่นไม่ค่อยจะเต็มตาเท่าไร แต่พอหันไปเห็นเท้าของใครสักคนที่วางอยู่ข้างหมอนเท่านั้นแหละ ตาสว่างยันชาติหน้าเลย ผมกระเด้งตัวขึ้นมานั่งพลางมองเจ้าของฝ่าเท้าที่นอนหมดสภาพอยู่ข้างๆ

            ตายยังวะเนี่ย

เฮ้ยหมอ เตียงมีทำไมไม่นอนดีๆวะ

คนเขาสละเตียงให้ มันก็ไม่นอน รักกันขนาดนั้นเลยถึงได้ลงมานอนข้างๆเนี่ย

            หมอนอนคว่ำหน้าอยู่ข้างๆผม เสื้อยืดเลิกขึ้นไปถึงกลางหลังบ่งบอกว่าเจ้าตัวนอนดิ้นโคตรๆ ผมมองแผ่นหลังเนียนๆนั่น กางเกงขาสั้นที่ร่นลงไปเผยให้เห็นสะโพกเล็กน้อย จะพูดความจริงก็คือคิดกามไปแล้ว จินตนาการไปไกลถึงดาวเสาร์ แต่เพราะคำว่าผู้ผดุงความยุติธรรมมันค้ำคอ ผมเลยทำได้แค่โยนผ้าไปปิดร่างกายของหมอเอาไว้แล้วใช้เท้าเขี่ยเขา

            หลับสนิท ไม่ขยับซักกะติ๊ด

            หมอเวร

            นี่มันไปก๊งเหล้ากับเทวดาบนสวรรค์เลยหรือไง

            ยัง เตะแล้วก็ยังไม่ตื่นอีก

            ไอ้ขี้เมาเอ้ย

            หมวดกล้า!!”

            ‘ปัง

            ประตูห้องนอนถูกถีบพังเข้ามาด้วยฝีตีนของผู้กองประภาส สายตาเหยียดหยามนั่นจ้องมองหน้าผมแบบรังเกียจเหมือนผมเป็นเชื้อโรคชนิดหนึ่ง ด้านหลังมีจ่าขาวที่ยืนกุมขมับอยู่ ผู้กองประภาสมองเลยไปยังผู้ชายที่นอนหมดสภาพด้านหลังผม ดูจากสายตาครุ่นคิดนั้นแล้ว เขาเข้าใจผิดอยู่แน่ๆ

            เหอะ มายังไม่ถึงอาทิตย์ก็ล่อกันแล้วหรือไง

            “พูดอะไรวะ

            ภาพตรงหน้ามันก็ชัดอยู่แล้วนะมึง เมื่อคืนล่อกันไปกี่ยกล่ะ

            “ผมถามว่าคุณพูดอะไรผมมองผู้กองกลับไปด้วยสายตาไม่พอใจ ปกติแล้วผมเป็นคนเคารพผู้ใหญ่ ไม่ค่อยมีปากมีเสียง แต่คำพูดคำจาของเขาที่ไม่ให้เกียรติหมอนั้น ผมรับไม่ได้ว่ะ

            ทำไม กูพูดความจริงนี่ แต่อย่าไปจริงจังอะไรนะ หมอมันก็ร่านไปทั่วแบบนี้แหละ

            “เวรเอ้ย!”

ผมปราดเข้าไปผลักผู้กองจนเซไปชนกับผนังห้อง ฝ่ามือขยำคอเสื้อของเขาไว้จนแทบจะบีบมันให้สลายกลายเป็นผง จ่าขาวยกมือห้ามทัพด้วยความตกใจ

            หยุดเถอะครับผู้กอง หมวดพอได้แล้วครับ!”

            “ทำไม แอบชอบมันแล้วหรือไงถึงได้เป็นเดือดเป็นร้อนแบบนี้

            ถ้าขืนยังพูดจาส้นตีนๆแบบนั้นออกมาอีก เป็นผู้กองผมก็ไม่ไว้หน้านะ

            “แล้วมึงกล้าทำอะไรกูหรือไง ในเมื่อตัวมึงเองยังไม่หัดมีความรับผิดชอบผู้กองประภาสว่า พลางผลักผมออกห่างตัวเขาแล้วปัดเสื้อตัวเองเล็กน้อย

            ฝากจ่าสั่งสอนเด็กจ่าหน่อยนะ ว่านี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว เมื่อวานเป็นอุบัติเหตุ สารวัตรแกก็หยวนให้ วันนี้ยังสายอีก สงสัยอยากจะไปนั่งเรือเล่นกลางพายุอีกสักรอบสองรอบ

            แล้วอีกอย่าง มาทำงานหรือมาเที่ยวเล่น ถ้ามาเที่ยวเล่นก็เลิกเป็นตำรวจซะ เผาชุดทิ้งไปเลย

            ผู้กองว่าจบก็เดินดุ่มๆออกไปจากบ้านทันที ผมที่อารมณ์คุกรุ่นจนแทบจะระเบิดชกฝ่ามือลงบนผนังบ้าน ก่อนจ่าขาวจะเดินเข้ามาตบไหล่ผมเบาๆ

            สิบโมงแล้ว ไปเตรียมตัวไป วันนี้สารวัตรจะแจงเรื่องหน้าที่บนเกาะให้ ไปถึงก็ทำตัวดีๆล่ะ

            ทุกอย่างที่ผู้กองพูดเป็นความจริง ผมมาที่นี่เพื่อเป็นตำรวจ แต่กลับละเลยหน้าที่ถึงสองวันติดกัน ก็ไม่แปลกที่เขาจะไม่ชอบขี้หน้า ยิ่งเป็นถึงลูกพลอากาศเอกแล้ว พวกเขายิ่งคาดหวังสูง

            ผมถอนหายใจพลางหันไปมองผู้ชายที่นอนหลับสนิทแบบไม่รู้เรื่องรู้ราว คำพูดของผู้กองประภาสต่อคนที่เป็นหมออย่างหมอชล ทำไมถึงไร้ความเคารพได้ขนาดนั้น ทั้งๆที่หมอคือคนที่ช่วยเหลือผู้คนในเกาะนี้แท้ๆ ทั้งตำรวจและหมอเราต่างก็มีเป้าหมายเดียวกันคือรับใช้ประชาชนไม่ใช่หรือไง

            ฝากหมอด้วยนะครับจ่า

            “เออ รีบๆไปเถอะ

 

           

            ดูแลความปลอดภัยหลังสี่ทุ่มขึ้นไป

            และนั่นคือหน้าที่แรกที่ผมได้รับมอบหมาย

            ถึงจะรู้สึกว่าโดนแกล้ง แต่ผมก็จะทำหน้าที่ตรงนี้ให้เต็มที่ และจะไม่ยอมให้ใครมาพูดได้ว่าเป็นถึงลูกพลอากาศเอกแต่ดันทำอะไรไม่ได้นอกจากพึ่งบุญบารมีพ่อ

หน้าที่ผมส่วนมากคือออกดูแลรักษาความปลอดภัย ไม่ค่อยมีหน้าที่ทางเอกสารหรือในออฟฟิศ สารวัตรเลยไม่ได้จัดเตรียมโต๊ะเอาไว้ให้ อาจจะเป็นเพราะคิดว่าผมคงอยู่ได้ไม่นานเดี๋ยวก็คงวิ่งแจ้นกลับไปฟ้องพ่อว่าโดนตำรวจรุ่นพี่แกล้งมา

            เหอะ ดูถูกคนกันเก่งจริงๆ

            เดี๋ยวก็รู้ว่าไอ้หมวดที่เมาเรือคนนี้ มันทนกว่าที่คิดเว้ย

            หมอเป็นไงบ้างจ่าผมถามจ่าขาวเมื่อขึ้นรถมาด้วยกัน วันนี้จ่าขาวจะออกไปแนะนำสถานที่ว่าส่วนไหนควรตรวจตรา ส่วนไหนไม่จำเป็นต้องตรวจตรา บ่ายแก่ๆนู่นกว่าผมจะได้กลับไปนอนเอาแรงเพื่อออกปฏิบัติหน้าที่กะกลางคืนยันถึงหกโมงเช้า

            โอเคขึ้นแล้วครับ ตอนนี้คงเข้าคลินิกแล้ว เห็นเมื่อเช้าบุญมีโทรมาบอกว่าเด็กท้ายหมู่บ้านเป็นไส้ติ่ง

            “อ้าว แล้วเมาแบบนั้นจะผ่าตัดไหวมั้ยนั่น

            “อย่าดูถูกหมอเชียวนะหมวด ขนาดไม่ได้นอนสามคืนติดกัน หมอยังเคยช่วยตาหมายที่เป็นลมชักได้เลย ฝีมือดีขนาดนี้ ผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมแกถึงคิดจะมาอยู่เกาะห่างไกลความเจริญแบบเกาะเงาจันทร์

            จ่าไม่รู้เหรอว่าหมอมาได้ยังไง

            “ไม่ค่อยมีใครรู้หรอก มีแต่สารวัตรสิงห์เท่านั้นแหละที่รู้ เห็นว่ามีจดหมายส่งตัว

โดนบังคับมาเหรอเหมือนผมเลย

ไม่รู้เหมือนกันครับ หมอเองก็ไม่ค่อยได้บอกใครว่ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

หรือเบื่อชีวิตเมืองกรุง

ก็อาจจะเป็นแบบนั้น

จ่าขาววนรถเข้าไปในหมู่บ้าน ชี้ให้ผมดูบริเวณที่จะต้องตรวจตราในคืนนี้ เพราะตำรวจมีแค่ห้าคนบนเกาะ การตรวจตราเลยไม่ค่อยทั่วถึง ตามปกติแล้วจ่าขาวจะเป็นคนเดียวที่คอยตรวจตราทั้งเกาะภายในคืนเดียว การมีผมมาช่วย จ่าขาวเองก็บอกว่าช่วยแบ่งเบาความเหนื่อยไปได้ครึ่งหนึ่ง

ตอนกลางคืนเราต้องแยกกัน ปกติแล้วผมจะตรวจบริเวณหมู่บ้านกับตลาดก่อน ส่วนท้ายเกาะไม่ต้องตรวจมากเพราะมันไกลเกินไป

แล้วให้ผมตรวจตรงไหนครับ

ตรงแถวบ้านพักหมวดนั่นแหละ ท่าเรือ แล้วก็บริเวณคลินิกกับศาลากลาง

โอเค รับทราบ

ส่วนบริเวณป่าหลังลำธารไม่ต้องตรวจนะ ตรวจแค่บริเวณน้ำตกก็พอ พวกเด็กๆชอบไปเล่น

ระหว่างที่จ่าขาวขับรถเข้าไปยังบริเวณป่า ตามลำธารที่มีน้ำไหลเชี่ยว แม่บ้านกลุ่มหนึ่งก็กรูเข้ามาขวางรถเอาไว้ด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

จ่า! หมวด! ช่วยด้วยค่ะมีเด็กจมน้ำ!!”

เรียกหมอหรือยัง!” จ่าขาวเอ่ยถาม ผมรีบกระโดดลงจากรถจี๊ปทหารแล้วตรงไปยังที่ที่กลุ่มแม่บ้านชี้โดยไม่ได้สนใจจ่าขาว มันเหมือนกับว่ามันเป็นสัญชาติญาณเวลาได้ยินว่ามีใครเดือดร้อน ผมต้องรีบไปให้เร็วที่สุด

อันดา!”

ริมลำธารใกล้ตัวน้ำตกมีชาวบ้านสามสี่คนยืนมุงอยู่ ทั้งหมดเป็นผู้หญิง คนหนึ่งดูท่าจะเป็นแม่ของเด็กเพราะมีสีหน้าร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด ในลำธารห่างจากฝั่งไปค่อนข้างไกล มีเด็กชายอายุประมาณ 6 ขวบเกาะตอไม้เอาไว้ น้ำไหลเชี่ยวทำให้เขาขยับตัวไปไหนไม่ได้

หมวด หมวดช่วยลูกดิฉันด้วยค่ะ อันดาว่ายน้ำไม่เป็น

ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลง ผมถอดชุดเครื่องแบบออกพลางกระโจนลงไปในน้ำ ถึงผมจะตัวใหญ่แต่แรงดันของกระแสน้ำกลับมีมากกว่า ทุลักทุเลอยู่สักพักอีกแค่เอื้อมเดียวผมก็จะถึงตัวเด็กคนนั้นแล้ว

อย่าปล่อยมือนะอันดา

เด็กชายตัวเล็กใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตาร้องไห้จ้า ผมพยายามหาที่พิงที่แข็งแรงอย่างโขดหินเล็กๆ ยื่นมือออกไปหมายจะคว้าตัวอันดา แต่เพียงแค่พริบตาเดียว อันดาก็เผลอหลุดมือจมหายไปกับสายน้ำเชี่ยวซะแล้ว

อันดา!”

ผมตะโกนเสียงดัง สายน้ำที่ไหลแรงพัดพาร่างของผมไปตามลำธารที่มีแต่โขดหิน กระแทกจนระบมไปทั้งร่าง ผมกวาดสายตามองไปรอบตัว ไม่มีวี่แววของเด็กคนนั้นเลย

หายไปไหนกัน

อันดา

เสียงอื้ออึงรอบกายสร้างความกดดันให้ผม อย่าทำแบบนี้เก่งกล้า อย่าโทษตัวเอง

เวรเอ้ย

ขนาดเด็กตัวแค่นี้ยังช่วยไม่ได้ แล้วยังจะมีหน้ากลับไปเจอพ่ออีกน่ะเหรอ

โถ่เว้ย!

หมวด!!!” เสียงคุ้นหูตะโกนมาจากริมฝั่ง ดึงสติผมกลับไปรวมอยู่ที่จุดเดียว หมอยืนหอบอยู่ริมลำธารพลางเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เจ้าตัวเดินตามผมที่กำลังถูกกระแสน้ำพัดไปไม่ต่างจากอันดา

หมอ

หายเมาแล้วเหรอ

ทำหน้าตกใจแบบนั้น เป็นห่วงผมหรืออันดากันแน่

หมวด ข้างหลัง!!”

หมับ

ร่างของเด็กชายตัวเล็กกระแทกเข้ากับไหล่ผม ผมคว้าอันดาไว้พลางกอดแน่นไม่ให้ห่างตัว สายน้ำที่ไหลเชี่ยวยังคงพาร่างผมไปตามธารน้ำเรื่อยๆ ร่างผมกระแทกเข้ากับโขดหินซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนระบมไปหมด แต่ผมไม่สนใจ รู้เพียงแค่ว่าเด็กคนนี้ต้องปลอดภัย

หมวด คว้าท่อนไม้เอาไว้!”

จ่าขาวตะโกนเสียงดัง ท่อนไม้ขนาดใหญ่ที่มีรูปร่างเหมือนสะพานอยู่ด้านหน้าไม่ไกล ผมพยายามเอื้อมมือคว้ามันเอาไว้แต่กลับหมดแรงซะแล้ว

อย่ายอมแพ้ดิวะ มึงชื่อเก่งกล้าไม่ใช่เหรอ แล้วที่สำคัญมึงเป็นตำรวจ

ตำรวจจะยอมท้อถอยเพราะเรื่องแค่นี้ไม่ได้

ผมกอดอันดาแนบอกพลางใช้แรงเฮือกสุดท้ายคว้าเข้าที่ตอไม้อีกท่อน แต่สิ่งที่คว้าได้ไม่ใช่ตอไม้ แต่กลับเป็นท่อนแขนเรียวๆของหมอ

จ่า ช่วยผมหน่อย

หมอพยายามดึงร่างของผมและอันดาขึ้นจากน้ำโดยมีจ่าขาวและชาวบ้านคนอื่นๆที่เพิ่งมาถึงเข้ามาช่วย ผมนอนแผ่ลงบนตอไม้ขนาดใหญ่ โกยอากาศหายใจเข้าออกจากปอดพลางสำลักน้ำออกมาเล็กน้อย

ส่วนหมอน่ะเหรอ

เจ้าตัวช่วยชีวิตเด็กน้อยอยู่ข้างๆผม สีหน้าจริงจังปนกังวลนั่น บ่งบอกว่าเขาต้องช่วยเด็กคนนั้นให้ได้

อันดา อันดาฟื้นสิ ฟื้นเร็วคนเก่ง

หมอปั้มหัวใจเด็กชายตัวเล็กแม้แขนตัวเองจะมีแผลจากการช่วยดึงผมขึ้นจากน้ำ เจ้าตัวก้มลงไปผายปอดให้กับอันดา ซ้ำแล้วซ้ำอีก ก่อนเด็กน้อยจะสำลักน้ำออกมายกใหญ่ ใบหน้าที่มีแต่ความกังวลของหมอคลายลงอย่างเห็นได้ชัด

ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ผมยื่นมือไปคว้ามือของหมอมากุมไว้พลางบีบให้กำลังใจเขาเบาๆ

เก่งมาก

เจ้าตัวหันมายิ้มให้ผมเป็นครั้งแรก

รอยยิ้มที่แสนคุ้นเคยนั่น

เหมือนเคยเห็นที่ไหนกันนะ

 

 

มาอยู่ที่เกาะเงาจันทร์ไม่ถึงอาทิตย์ ผมเข้าโรงหมอเป็นว่าเล่น

ควรจะรู้สึกดีมั้ยวะเนี่ย

อันดานอนหลับสนิทอยู่ที่เตียงคนไข้ตรงข้ามกับผม ส่วนผมที่ควรจะกลับไปนอนพักที่บ้านเพราะต้องปฏิบัติภารกิจในคืนนี้กลับมานั่งตาแป๋วอยู่บนเตียงทำแผล เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดคนไข้เรียบร้อยโดยมีคุณหมอหน้าใสนั่งเตรียมอุปกรณ์ทำแผลอยู่ข้างๆ

จ่าขาวยืนจังก้าอยู่ปลายเตียง คุยโทรศัพท์กับใครสักคนอยู่

จากที่ฟัง คงเป็นสารวัตร ไม่ก็ผู้กอง

ครับ ครับ ขอบคุณครับ

จ่าขาววางโทรศัพท์บ้านไร้สายลงบนโต๊ะของหมอ พลางถอนหายใจ

ผู้ใหญ่บ้านแกรู้เรื่องแล้ว แกบอกให้หมวดพักไปก่อน คืนนี้ผมจะตรวจตราแทนเอง

เฮ้ยจ่า ผมพูดคำไหนคำนั้นนะ

หมวดช้ำมาทั้งตัวแบบนี้ พักผ่อนเถอะครับ พวกเราเข้าใจ มันเป็นเหตุสุดวิสัย

จ่าผมคว้าแขนจ่าขาวไว้ไม่ยอมปล่อย จ่าอย่าทำเพราะว่าเห็นผมเป็นลูกของเพื่อนเจ้านายจ่า

จ่าขาวอึกอัก ผมรู้ว่าเพื่อนพ่อเป็นคนแบบไหน ถึงผมจะไม่ถูกกับพ่อที่เป็นพลอากาศเอก แต่สำหรับอาวิทูลที่เป็นถึงพลตำรวจเอก การให้จ่าขาวตามประกบติดผมทุกฝีก้าว ทำไมผมจะไม่รู้ว่าเขาเองก็เป็นห่วงผมในฐานะหลาน แม้จะไม่ใช่หลานแท้ๆ แต่อาวิทูลก็เห็นผมตั้งแต่ผมยังเล็ก

เขาอยากไปก็ให้เขาไปเถอะจ่า ตำรวจก็แบบนี้แหละ หัวแข็ง

หมอแซวผมทั้งๆที่มือยังง่วนกับการทำแผลที่แขนตัวเอง เห็นแบบนั้นผมเลยสงสาร

มาผมช่วย

เป็นหมอหรือไง

อ้าวๆ หำน้อยนี่ คนเขาหวังดี

เดี๋ยวก็ตบด้วยจูบเลยแม่ง

หมอทำแผลที่แขนขวาของตัวเองอย่างทุลักทุเล สุดท้ายผมก็ทนไม่ไหวกระชากแขนเขามาใกล้ตัวพลางค่อยๆกดสำลีชุบเบตาดีนลงบนบาดแผลยาวนั่น

ถ้าแบบนั้น หมวดก็พักผ่อนที่นี่ไปก่อนแล้วกัน ตกดึกผมจะเอาจักรยานมาวางไว้ให้ ตรวจบริเวณคลินิกก่อน แล้วก็ตรงกลับบ้านไปเลย

ครับผม!” ผมยกมือทำความเคารพจ่าขาว คนอายุมากกว่าผมส่ายหัวนิดๆพลางโค้งตัวให้หมอ

ฝากหมวดด้วยนะครับ

ผมบอกกี่ครั้งแล้วไงจ่า ผมไม่รับฝากตำรวจ

ถ้างั้นก็ฝากเขาในฐานะผู้ชายธรรมดาๆที่มีจิตใจงดงามด้วยครับหมอหันไปค้อนจ่าขาวดังขวับ

จะไปไหนก็ไปเลยไป แก่แล้วยังกวนตีนอีก

ขอบคุณนะครับหมอ ขอบคุณครับหมวดจ่าขาวโค้งขอบคุณอีกรอบแล้วหายออกไปจากคลินิก

            ทิ้งให้ผมกับหมอนั่งจ้องหน้ากันเงียบๆ จนกระทั่งผมทำแผลให้หมอเสร็จ สวยงามตามท้องเรื่อง

            ถอดเสื้อออกซะหมอสั่งผม ผมยกมือขึ้นปิดอกของตัวเองด้วยความตกใจ

            หมอจะทำอะไรผม

            หมอบ้า บัดสีบัดเถลิง!

            “อยากให้ทำหรือไง

            จะบอกว่าอยากก็ดูจะตรงไป

            นิดนึง

            “บ้ากาม ถอดเร็วๆจะดูแผลให้

            ผมอดขำกับความขี้โวยวายของเขาไม่ได้ เพราะว่ากระแทกโขดหินจนช้ำไปทั้งตัว ตอนเปลี่ยนชุดถอดเสื้อทีระบมไปทั้งแผ่นหลังและไหล่ ผมค่อยๆดึงเชือกที่มัดอยู่ใต้เสื้อคนไข้ออกเบาๆก่อนจะเผยให้เห็นร่างกายที่ช้ำเป็นจ้ำๆ รวมทั้งบาดแผลโดนขีดข่วน

            พอหมอเห็นสภาพร่างกายผมปุ๊บ เจ้าตัวก็ถึงกับกุมขมับ หมอเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานของเขา หยิบเทียนในโหลแก้วอันเดิมขึ้นมาจุด เทียนหอมกลิ่นตะไคร้ทำให้รู้สึกผ่อนคลายทุกครั้งที่ได้กลิ่นของมัน

            หมอวางเทียนไว้ที่หัวเตียงคนไข้ ก่อนจะเริ่มสำรวจแผลบนร่างกายผม เขาสวมถุงมือพลางไล้นิ้วไปตามหัวไหล่ ก่อนจะแตะลงบริเวณเชิงกรานและใต้ซี่โครงที่ช้ำเป็นจ้ำ

            ฝ่ามือของหมอกดลงเบาๆ แค่นั้นก็เล่นเอาตัวผมงอเป็นกุ้ง

            “เจ็บมากมั้ย พอทนไหวหรือเปล่าหมอว่า มือก็ลูบไล้ไปทั่วทั้งตัว

            เกิดมาเพิ่งเคยโดนลวนลามมากขนาดนี้ แถมคนลวนลามยังเป็นผู้ชายอีก  

            แต่ถ้าเป็นหมอ มันก็ดีนะ

            “ทนไหว

            “อยากเอ็กซเรย์หน่อยมั้ย เช็คกระดูกหน่อย

            ไม่ต้องหรอก คงแค่ช้ำใน

            “เป็นหมอหรือไง

            อ้าว กวนตีนอีกละ

            สุดท้ายผมก็โดนจับเข้าห้องเอ็กซเรย์ ทำแผลกันอยู่ยกใหญ่ ระหว่างทำแผลผมก็ชวนหมอคุยไปเรื่อยเปื่อย ส่วนมากจะเป็นเรื่องไร้สาระอย่างกวนประสาทกันไปมา อย่างเช่นล้อหมอเรื่องดื่มน้ำเปล่าแล้วเมาหัวจุ่มส้วม จู่ๆผมก็เอ่ยปากถามออกไปถึงเรื่องที่คุยกับจ่าขาวเมื่อตอนช่วงบ่าย

            หมอมาที่เกาะนี้ได้ยังไง

            หมอหันมามองหน้าผมนิ่งๆ

            “ไม่รู้

            เห็นจ่าขาวบอกว่ามีจดหมายส่งตัว หมอโดนบังคับมาหรือเปล่าเนี่ย

            ไม่รู้เหมือนกันคำตอบที่ดูเหมือนจะกวนประสาท แต่หากฟังดีๆแล้ว คนตรงหน้าพูดเรื่องจริง

            จำไม่ได้เหรอ

            จำได้แค่ว่าตื่นมา ก็นอนอยู่ในบ้าน

            คนตรงหน้าเหม่อลอยออกไปสักพัก ก่อนจะหันมาเก็บอุปกรณ์ทำแผลแล้วหายไปข้างนอก ปล่อยให้ผมพักผ่อนจนถึงเวลาทำงาน สามทุ่มครึ่งผมออกมาเตรียมจักรยานอยู่หน้าคลินิก เห็นหมอกำลังดูแลอันดาอยู่ข้างในผ่านกระจกบานพับแบบโปร่งแสง ใบหน้าที่แสนใจดีเวลาอยู่กับเด็ก แต่ดื้อรั้นเวลาอยู่กับผม ดูรวมๆแล้ว หมอเองก็เป็นคนตั้งใจในหน้าที่การงานมากๆคนหนึ่งเหมือนกัน

            ผมไม่เข้าใจว่า ไม่รู้ ของหมอหมายความว่าอย่างไร หมายความว่าเขาไม่อยากบอกผมถึงเรื่องที่เกิดขึ้น หมายความว่าเขาไม่อยากจะจำหรือใส่ใจมัน หรือว่าเขาจำไม่ได้จริงๆว่าเขามาที่นี่ได้ยังไง

            ยืนทำหน้าบื้ออะไรอยู่ คลินิกจะปิดแล้ว

            หมอว่าพลางปิดไฟหน้าคลินิก ผมยิ้มๆให้เขาพลางนึกบางอย่างขึ้นได้

            จะว่าไปบ้านหมออยู่ไหนน่ะ ดึกแล้วผมไปส่งมั้ย

            ผมคงไม่กลับบ้านวันนี้ ต้องอยู่เฝ้าอันดา

            อ่า นั่นสินะ

            ถ้างั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าผมแวะมานะ

            “จะแวะมาทำไม

            “อยากเจอหน้า

            “แต่ผมไม่อยากเจอ

            “ผมก็ป่วยนะ

            “แล้วไง

            ดูแลผมหน่อย


//มาอีกตอนพร้อมกับความอ้อยของหมวดเก่งกล้าคืออะไรไปให้เขาดูแล สงสัยเป็นโรค 

โรคบ้าอะ555555555555555555

ชอบไม่ชอบยังไงฝากติชมด้วยนะคะ 1 คอมเม้นท์ คือกำลังใจน้า #หมวดหมอ รักเสมอ 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 157 ครั้ง

754 ความคิดเห็น

  1. #743 cookies (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 13:24

    แงงง คุณหมอมีเรื่องความหลังแหงเลย


    #743
    0
  2. #726 Farfer Ppnk (@farfer69) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 23:57
    หมวดอ้อยได้ดี
    #726
    0
  3. #702 Husky 'Baby (@srichisan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 21:13
    หมวดดดดด อ้อยเก่งนะเนี่ย
    #702
    0
  4. #690 tarun_ (@tarun_) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 16:28
    แหมคุณหมวดดดดดด
    #690
    0
  5. #684 pirch (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 17:33

    หมวด โคตรกาก55555

    #684
    0
  6. #647 noeyeol (@Noey_CHP) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 09:51
    แหมมมม หมวดไม่เบาเลยนะ55555555
    #647
    0
  7. #643 _oshnnnn (@_oshnnnn) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 19:39
    เคยรู้จักกันมาก่อนใช่มั้ยยยย
    #643
    0
  8. #636 Jemin0218 (@Jemin0218) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 23:28
    เค้าพึ่งรู้จักกันจริงๆหรอ55
    #636
    0
  9. #611 TTSRLN (@TTSRLN) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 05:22
    หุ้ๆๆๆๆ
    #611
    0
  10. #589 feonixsh (@feonixsh) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:50
    หมวดหมอ เคยรู้จักกันมาก่อนใช่มั้ยยย
    #589
    0
  11. #559 Orathaiks (@Orathaiks) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 18:54
    เคยเจอกันจริงๆใช่ไหม หมวดเป็นคนทำให้หมอเกลีบดตำรวจหรอออ
    #559
    0
  12. #514 sehun-hunhan (@hunhan-sehun) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 00:03
    โห หมวดดดดด เท่มากค่าาา
    #514
    0
  13. #487 Maylyunho (@Maylyunho) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 19:00
    ตอนนี้หมวดเท่ แอบสงสัยอดรตของหมวดและหมอจริงๆค่ะ
    #487
    0
  14. #476 PiimJU (@PiimJU) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 17:08
    อื้อหือ หมวดนี่ไม่เบาเลย^^
    #476
    0
  15. #466 Na mw_svt. (@Nanae123) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 14:20
    อ้ายยยยย ความอ้อยยยยนี้ไม่มีใครเกินนนนนน 55555
    #466
    0
  16. #442 gabriel.la(: (@facklazy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 22:05
    หมวดคะโยนอ้อนเรี่ยราดมากเลยค่ะ
    #442
    0
  17. #433 omaaum (@omaaum) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 15:34
    อ่อยยยยยยยยยย วู้ววว
    #433
    0
  18. #356 Paeng Jaa (@mtypaeng) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 08:10
    หมสดคะ เค้าให้มาเป็นตำรวจค่ะ ไม่ใช่พ่อค้าขายอ้อย 5555
    #356
    0
  19. #272 snoopma (@majik0605) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 08:56
    อ้าว มีประเด็นนนนน
    #272
    0
  20. #177 蛇。 (@inspirit-yeol) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 03:22
    หมอมีเรื่องอะไรหนอ;-; นี้บางทีก็แอบหมั่นไส้หมวด แพรวพราวจริงเรา5555555555
    #177
    0
  21. #113 C+ph (@momonuke) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 00:48
    หมอโดนพ่อหมวดส่งตัวมาป่าวเนี่ยยยยย
    #113
    0
  22. #90 Titlekaitod (@montawat10) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 09:30
    เขิลลลล อิหมวดขี้อ่อยไปแล้วววววว ชอบคาแรคเตอร์หมอมาก ซึนๆหยิ่งๆไม่ง่ายดี55555
    #90
    0
  23. #84 Queenghini (@lonely-pooly) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 21:26
    ฮั่นแน่ -..-
    #84
    0
  24. #72 pcard (@pcardcards) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 23:44
    นี่ยอมแพ้กับความอ้อยของหมวดจริงๆ - -"
    #72
    0
  25. #63 waqnalis (@ooqwaq) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 00:47
    ว่าแต่หมอขี้อ่อย หมวดก็ขี้อ่อยไม่แพ้หมอเล้ยยยยย
    #63
    0