ตอนที่ 25 : Chapter 24

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3565
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 124 ครั้ง
    17 ก.ค. 60


Chapter 24

(หมอชล Part)

 

            ซ่า ซ่า

            เสียงคลื่นกระทบฝั่ง น้ำทะเลใสๆกับหาดทรายสีขาว แม้จะไม่สวยเหมือนเกาะอื่นๆ แต่เกาะเงาจันทร์นั้นให้ความสงบมากกว่าเพราะห่างไกลจากความวุ่นวายของผู้คน

            ฝ่าเท้าของผมสัมผัสกับผืนทรายนุ่มๆ กับน้ำทะเลเย็นๆยามเช้า ลมทะเลที่พัดผ่านร่างกาย การสูดอากาศริมทะเลยามเช้าแบบนี้ทุกวัน มันสดชื่นจนไม่อยากจะกลับไปเผชิญกับโลกความจริง

            โฮ่ง

            เจ้าสุนัขลาบราดอร์ขนสีน้ำตาลอ่อนตัวใหญ่วิ่งคลอเคลียอยู่ข้างๆขาของผม มันเป็นของขวัญล้ำค่าที่ใครคนหนึ่งมอบเอาไว้ให้ก่อนที่เขาจะหายตัวไป เหลือทิ้งเพียงคำพูดแค่ว่า ให้มันอยู่เป็นเพื่อนเวลาเหงา

            ตั้งแต่ได้มา ผมยังไม่ได้ตั้งชื่อเจ้านี่เลย จากตัวเล็กๆ ตอนนี้โตสูงกว่าเข่าของผมแล้ว

            ผมค่อยๆเดินตามชายหาดตรงไปที่ท่าเรือที่อยู่ไม่ไกล ชานไม้ไผ่ที่ถูกสร้างเอาไว้อย่างแข็งแรงยื่นออกไปในตัวทะเลเล็กน้อย มีไว้สำหรับให้เรือเทียบท่า

            ไม่รู้ว่าวันนี้เป็นวันที่เท่าไรแล้ว ที่ผมมานั่งรอเขาอยู่ตรงนี้ นั่งรออย่างไร้จุดหมาย

            การรออย่างไร้จุดหมายน่ะ ทรมานเป็นบ้าเลยจริงๆ  

ใครหลายๆคนบอกกับผมว่า ความสุขที่แท้จริงนั้นเกิดขึ้นจากสิ่งที่เรียกว่า ครอบครัว’ บางครั้งผมเคยรู้สึกอิจฉาคนมีครอบครัว ผมเคยสัมผัสกับความอบอุ่นเหล่านั้นมาจนกระทั่งได้เข้าทำงานเป็นหมอที่โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง ครอบครัวของผมเกิดอุบัติเหตุเสียชีวิตคาที่ ทั้งพ่อ แม่ และน้องสาว

ผมเคยโทษตัวเองหลายครั้งที่ไม่สามารถช่วยพวกเขาได้ทั้งๆที่ตัวเองเป็นหมอ ผมรู้สึกไร้ค่า เมื่อถูกปฏิเสธให้เข้าไปช่วยเหลือครอบครัวของตัวเอง เพราะผูกสัญญาเป็นแพทย์ใต้สังกัดของโรงพยาบาลเอกชนแห่งนั้น ผมที่ไม่รู้สึกถึงคุณค่าของตัวเอง จึงพยายามที่จะหลุดพ้นจากจุดๆนั้น แต่ผมไม่สามารถทำได้

คุณสนเป็นบุคคลหนึ่งที่ทำให้ผมได้กลายเป็นแพทย์ที่โรงพยาบาลแห่งนั้น แล้วหลังจากนั้นผมก็ได้รู้ความลับว่าเขาติดยา เลยถูกจ้างเป็นกรณีพิเศษเพื่อรักษาเขา ในช่วงระหว่างการรักษา ผมถูกลวนลาม เมื่อทำอะไรไม่พอใจ ก็ถูกต่อว่าและถูกข่มขู่หลายครั้ง จนกระทั่งทนไม่ไหว ผมเลยตั้งใจจะไปแจ้งตำรวจ

วันต่อมา ผมโดนคำสั่งย้ายกะทันหันให้มาประจำการที่เกาะเงาจันทร์ พร้อมกับคุณสนที่จะย้ายมารักษาตัวห่างจากผู้คน ซึ่งผมไม่เคยทราบมาก่อนเลยว่า พ่อของเขาทำงานอยู่ที่เกาะเงาจันทร์

การมาอยู่บนเกาะเงาจันทร์ ทำให้ผมรับรู้ว่าตัวเองไม่ได้ไร้ประโยชน์อย่างสิ้นเชิง นอกจากคุณสน ผมได้ช่วยเหลือชาวบ้านคนอื่นๆ ในฐานะ หมอ ที่แท้จริง  

            ทุกอย่างคงเป็นไปด้วยดีแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะว่าการตรวจครั้งสุดท้ายนั้น คุณสนพยายามจะข่มขืนผม แต่เขาทำไม่สำเร็จ เพราะอาการเมายา ทำให้ผมเอาตัวรอดมาได้ แต่ก็สะบักสะบอม ทั้งความตกใจ ความเสียใจ หลายๆอย่างประเดประดังเข้ามา ผมพยายามร้องขอความช่วยเหลือ วิ่งไปถึงศาลากลางเพื่อขอความช่วยเหลือจากผู้กอง แต่สิ่งที่ได้รับกลับมา คือใบหน้าของผู้ชายคนหนึ่งที่เพิ่งจะวางหูโทรศัพท์ สายตาที่บ่งบอกว่า เขาไม่มีทางปล่อยให้ผมปากพล่อยไปบอกใครแน่ๆ

            ณ ตอนนั้น มีเพียงความคิดเดียว

            ผมต้องกลับไปที่คลินิก ลากร่างสะบักสะบอมของตัวเองกลับไป ไม่ใช่เกือบจะโดนข่มขืนอย่างเดียว ผมถูกทำร้ายร่างกายหลายจุด ทุกอย่างมันไม่ใช่ครั้งแรก แต่มันเป็นครั้งแรกที่ไปไกลกว่าทุกครั้ง

            อาจารย์หมอที่คอยสอนงานภายในเกาะเงาจันทร์ เป็นคนช่วยเหลือผมเอาไว้ เพราะช็อคจนไม่ได้สติ พูดจาอะไรออกมาไม่เป็นคำ อาจารย์หมอจึงฉีดยาบางอย่างให้ ทำให้ผมหลับไป

            พอตื่นขึ้นมา ผมลืมเรื่องราวทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้นก่อนหน้า ทั้งเรื่องของใครคนหนึ่งที่ไม่อยากลืม จำได้แค่เพียงฝันร้ายที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ มันย้อนกลับมาทำร้ายผมทุกคืน

            ผมใช้ชีวิตอยู่ในวังวนของฝันร้ายทุกคืน และมันทำให้ต้องพึ่งยาแก้เครียดรวมถึงยาระงับประสาท บางครั้งถึงขั้นปวดหัวจนทำงานไม่ได้ จนกระทั่งได้พบเขา

            หมวดกล้า

            มันเป็นความคุ้นเคยบางอย่างเมื่อเราเจอกันครั้งแรก แต่ผมเองก็นึกไม่ออกว่าเราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่า เขาเป็นตำรวจคนแรกที่ผมรู้สึกว่าพูดคุยด้วยได้ เขาไม่เหมือนตำรวจคนอื่น

            เขาทำให้ผมลดอคติต่อคำว่าตำรวจลงไป เพราะความเข้มแข็งและรักความยุติธรรม

            ผมค่อยๆเปิดใจให้เขา และเมื่อถึงจุดที่ใจมันกำลังเปิด เขาก็หายตัวไปพร้อมกับข้อความบางอย่างบนสมุดที่เหมือนลืมมันไปนานแสนนาน สมุดปกแข็ง ที่มีข้อความเขียนไว้ว่า ผมรู้จักกับหมวดกล้ามาก่อน

            และเขานั่นแหละคือผู้ชายที่ผมกำลังรอมาตลอด

            เขาคือรักแรกของผม

            เพราะต้องการอยากจะไปตามหาเขา ผมเลยถูกทำร้ายร่างกายโดยผู้กองประภาสและคุณสนจนหมดสติไป มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่อยู่โรงพยาบาลเอกชนที่เดิมที่เคยทำงานอยู่ ความทรงจำช่วงที่อยู่บนเกาะหายไปราวกับทุกอย่างนั่นไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

            ไม่มีใครเอ่ยปากว่าทำไมผมถึงมานอนอยู่ในโรงพยาบาล ไม่มีใครตอบคำถามว่าเกิดอะไรขึ้น หมอพฤกษ์คนสนิทของคุณสน เป็นเจ้าของไข้ผม

            ผมไม่เคยรู้เลย ว่าได้หลงลืมสิ่งสำคัญที่สุดไป

            ชีวิตของผมอาจจะดำเนินต่อไปในขุมนรกแห่งนั้น แต่เหมือนโชคชะตาเล่นตลก เมื่อหมวดกล้ากลับมาเจอผมอีกครั้ง แต่ไม่ใช่ความทรงจำของหมอชลบนเกาะ ตอนนั้นผมคือศศิ เพื่อนร่วมชั้นของเขาเมื่อตอนมัธยม

            ผมพยายามหาคำตอบของเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อรู้ว่าเคยมีความทรงจำดีๆกับเขาตอนอยู่ที่เกาะเงาจันทร์ เพราะความพยายามเหล่านั้น ทำให้ความทรงจำทุกอย่างกลับคืนมา ทั้งช่วงสมัยเด็กและช่วงเวลาบนเกาะเงาจันทร์ที่ได้ใช้เวลาร่วมกันกับเขา

            แล้วเขาก็จากไปอีกครั้ง

            มันเป็นช่วงเวลายาวนานที่ผมไม่สามารถเอ่ยปากถามใครได้ การมาอยู่บนเกาะเงาจันทร์ คือคำขอร้องจากผู้ชายในชุดทหารคนหนึ่ง เขาอ้างตัวว่าเป็นพ่อของผู้ชายที่ผมรัก ผมพยายามขอคำตอบจากเขาว่าหมวดกล้ากำลังทำอะไร ทำไมถึงได้โยนผมทิ้งขว้างแบบนี้ แต่คำตอบของคนเป็นพ่อ ที่ไม่มีโอกาสได้พูดคุยกับลูกชายมาเป็นสิบๆปี กลับทำให้ผมตั้งใจจะรอ โดยไม่มีข้อแม้

            ถ้ารักเจ้านั่นจริงๆ รอมันหน่อย เจ้านั่นน่ะตั้งแต่เล็กๆก็มีความมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยวเสมอ ไม่เคยย่อท้อหรือยอมแพ้ต่ออุปสรรคใดๆ ดังนั้นถ้าเริ่มต้นอะไรแล้ว เจ้านั่นก็จะสานต่อให้มันจบ แต่ผมไม่เคยเห็นมันก้มหัวขอร้องผมเลยสักครั้ง มันไม่เคยเรียกผมว่าพ่อมาก่อนตั้งแต่แม่ตาย ขอบคุณคุณหมอ ที่ทำให้ลูกชายของผมยอมลดทิฐิของตัวเองลงบ้าง ขอบคุณที่ทำให้เราได้กลับมาคุยกันอีก

          เจ้านั่นน่ะเป็นเด็กที่เก่งกล้าสมชื่อ ผมอยากให้คุณหมอรอมันอีกนิด ทุกอย่างที่มันทำก็เพื่อความสบายใจของหมอ ซึ่งเป็นครั้งแรกเลยที่ผมเห็นมันตั้งใจจะปกป้องใครสักคน พอเห็นแบบนั้นแล้วก็รู้สึกดี อย่างน้อยลูกชายของผม ก็ไม่ใช่พวกไร้หัวใจที่ใช้ชีวิตอยู่กับงานเป็นบ้าเป็นหลัง

          ลมเย็นๆที่พัดผ่านเข้าหน้า ผมนั่งเหม่อมองออกไปยังขอบฟ้าแสนไกล

            ตำนานของเกาะเงาจันทร์ เป็นความจริง

            มันเคยเกิดขึ้นกับผมมาแล้วหนึ่งครั้ง และผมหวังว่า มันจะเกิดขึ้นอีกสักครั้ง

            ไม่ว่าจะต้องใช้เวลานานเท่าไรก็ตาม

 

            หมอยังไม่ตั้งชื่อให้มันอีกเหรอ

            เจ้าแทนผู้ช่วยของผมเอ่ยถามระหว่างที่กำลังเกาหัวเกาหางเจ้าหมาตัวใหญ่ไม่ยอมเลิก

            ยัง

            “ทำไมอ่ะ หน้าตาอย่างนี้น่าจะชื่อ ทุเรียนเป็นไงเสียงดีดนิ้วดังเป๊าะเมื่อคิดชื่อออก ผมส่ายหน้าให้เจ้าแทนเบาๆพลางหันมาสนใจการทำความสะอาดเครื่องมือการแพทย์ พลันสายตาก็เลยไปสะดุดกับหมวกของตำรวจที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน

            ของๆเขาที่ลืมเอาไว้ที่บ้าน เหมือนให้เอาไว้ดูต่างหน้า

            หมอยังไม่ล้มเลิกความคิดที่จะรอมันอีกเหรอ

            แทนนั่งลงบนโซฟาภายในคลินิก ผมสะบัดไล่ความคิดเพ้อเจ้อออกจากหัวพลางหันไปดุแทน

            เอาหมาออกไปก่อน คนไข้เข้ามาเห็นจะทำยังไง

            “โถ่ มานี่เร็วเจ้าทุเรียน มามา เดี๋ยวอาแทนจะพาไปกินขนมที่อร่อยที่สุดบนเกาะ มามะ

            เจ้าแทนพาหมาออกไปจากคลินิก ผมส่ายหน้าให้กับความเด็กของเจ้านั่น

            ตอนนี้อาจารย์หมอได้ฤกษ์เกษียณเต็มตัวแล้วครับ และแกก็ตั้งใจว่าจะใช้ชีวิตอยู่บนเกาะเงาจันทร์ในบั้นปลายชีวิต จะมีโผล่มานั่งเล่นที่คลินิกคลายเหงาบ้าง หมอคนใหม่ที่มาอยู่แทนช่วงเวลาที่ผมหายตัวไป ตอนนี้ก็กลายมาเป็นผู้ช่วยอีกคนหนึ่งในยามฉุกเฉิน ที่เห็นยังไม่โผล่มาเช้านี้ คงเป็นเพราะไปด้อมๆมองๆครูสาวคนสวยอยู่ที่โรงเรียนนั่นแหละ

            ระหว่างที่กำลังนั่งเช็ดทำความสะอาดเครื่องมือไปเรื่อยเปื่อย ลมแรงๆก็พัดผ่านเข้ามาในคลินิก แม้มรสุมจะเพิ่งผ่านพ้นไป แต่บางทีก็ยังชอบโผล่มาจ๊ะเอ๋ให้ตกใจอยู่เรื่อยๆ

            หนังสือบนโต๊ะทำงานถูกพัดจนร่วงตกจากโต๊ะระนาว เพราะมัวแต่ปกป้องเครื่องมือที่เพิ่งเช็ดเสร็จไม่ให้ตกลงไปบนพื้นสัมผัสกับเชื้อโรคอีกรอบ ผมเลยไม่ทันได้สนใจว่าอะไรบางอย่างที่สำคัญร่วงลงสู่พื้น

            สายตาเหลือบไปเห็นหมวกตำรวจของหมวดกล้าที่นอนแอ้งแม้งอยู่ที่พื้น ความวูบไหวบางอย่างแล่นเข้าสู่หัวใจ

            จะเกิดอะไรขึ้นกับเขาหรือเปล่านะ

            สวัสดีครับหมอชล

            เสียงเคาะประตูทำให้ผมหลุดจากภวังค์พลางหันไปมองจ่าขาวที่ยืนยิ้มหวานอยู่ด้านหลัง ตั้งแต่ผมกลับมา จ่าขาวแวะเวียนมาเยี่ยมบ่อยกว่าคนไข้ซะอีก

            สวัสดีครับจ่า

            “สวัสดีจ้าหมอชล!!” น้ำเสียงเจื้อยแจ้วที่ดังแทรกมาจากด้านหลังของจ่าขาว ผู้กองหนุ่มอายุประมาณผมชะเง้อคอผ่านบ่าของจ่าขาวมาโบกมือทักทายอย่างเป็นกันเอง เขามีชื่อว่าผู้กองทัต

            ตั้งแต่กลับมา ตำรวจบนเกาะเงาจันทร์ทั้งชุดถูกเปลี่ยนเป็นอีกชุดหนึ่ง ซึ่งชุดนี้จะมาอยู่ถาวรบนเกาะ ตำรวจทุกนายที่ผมรู้จักตอนนี้ ลดอคติของผมที่มีต่อตำรวจไปบ้าง พวกเขาไม่ต่างอะไรจากหมวดกล้าเลย พวกเขาทุ่มเทให้กับงาน ช่วยเหลือชาวบ้าน เป็นมิตรกับชาวบ้าน

            ต่างกับชุดก่อนหน้าราวกับฟ้าและเหว

            ลมอะไรหอบมาล่ะ ทั้งคู่เลยผมเก็บอุปกรณ์ที่ทำความสะอาดแล้วเข้าตู้ฆ่าเชื้อ ก่อนจะโน้มตัวลงไปเก็บข้าวของที่ถูกลมพัดปลิวจนเลอะเทอะไปหมด

            “พวกระ…”

            พวกเราจะชวนหมอไปกินข้าวเช้าที่ตลาดกันจ้า

             จ่าขาวยังไม่ทันจะพูดจบ ผู้กองทัตก็แทรกขึ้นมาเลยโดนบิดหูไปหนึ่งที ผมหัวเราะเบาๆกับภาพตรงหน้า ก่อนจะหยิบหมวกของหมวดกล้าขึ้นมาปัดๆแล้วกอดมันเอาไว้

            ผมกินเรียบร้อยแล้ว จ่ากับผู้กองไปกินเถอะ

            ผมเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน วางหมวกของหมวดไว้ในที่ที่ปลอดภัยข้างๆกรอบรูปที่ใส่รูปของเขาเอาไว้ ผมมีรูปของเขาเพียงรูปเดียว คือรูปที่เขาติดใส่ลงในเฟรนด์ชิพให้

            เสียงโหวกเหวกโวยวายบางอย่างดังขึ้นด้านหลังก่อนฝ่ามือของใครสักคนจะแตะลงบนไหล่ของผมเบาๆ

            ยังไม่ลืมอีกเหรอครับ

            ส่ายหน้าเบาๆเพื่อตอบคำถามของจ่าขาว

            จะไปลืมได้ยังไงล่ะ

            ผู้ชายที่หายตัวไปเพราะต้องการจะช่วยให้ผมหลุดจากฝันร้าย

            หรือผมควรจะกลับไปตามหาเขา

            “หมอชล คนบนเกาะต้องการหมอนะครับจ่าขาวพูดเสียงแผ่ว ผมพยายามกลั้นความร้อนบางอย่างที่แล่นขึ้นมาบนใบหน้า พยายามกลืนมันกลับลงไป

            แต่นี่มันสามปีเต็มๆแล้วนะจ่า

            จ่าขาวเงียบไป ผมจำไม่ผิดหรอก แม้จะใช้เวลาอยู่บนเกาะแห่งนี้ แต่ทุกวันๆ ผมรอคอย รอคอยฟังข่าวดี รอคอยจดหมายจากเขา ผมรออย่างไร้จุดหมาย ไม่รู้ว่าเขาเป็นตายร้ายดียังไง

            มันเจ็บปวดเป็นบ้า

            จ่าขาวปลีกตัวออกไปปล่อยให้ความเงียบโอบอุ้มรอบกายของผม

            ขอแค่ข่าวคราว แค่ข่าวลือก็ได้ว่าเขาปลอดภัย

            แล้วหลังจากนั้นจะให้ผมรอทั้งชีวิตผมก็รอได้

            แต่ทุกวันนี้ แม้แต่ข่าวลือก็ยังไม่มี

แล้วผมจะรู้ได้ยังไง ว่าผู้ชายที่ผมกำลังรออยู่ ยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า

           

            หมอชล กลับก่อนนะครับ

            “อือผมรับไหว้หมอคนใหม่ที่ชื่อ หมอเพียง เจ้าตัวรีบวิ่งออกจากคลินิกไป พอมองผ่านหน้าต่างออกไปก็เห็นครูพิณมายืนรออยู่ก่อนหน้านั้นแล้ว ผมส่ายหน้าเบาๆ

            ดีจังนะ คนรักได้อยู่ด้วยกัน

            เจ้าแทนกลับไปตั้งแต่ตอนเย็นแล้วเพราะวันนี้ไม่ใช่เวรทำความสะอาดของเขาแต่เป็นของหมอเพียง ผมที่มีหน้าที่เช็คความเรียบร้อยเลยต้องอยู่มืดค่ำทุกวัน

            หลังๆมานี่ผมไม่ค่อยได้กลับบ้านเท่าไร เป็นเพราะคนไข้เข้ามานอนที่คลินิกถี่ๆติดๆกันหลายอาทิตย์ เลยต้องคอยอยู่เฝ้าดูอาการพวกเขา พยาบาลเราก็มีไม่พอ แถมค่าจ้างก็ยังน้อยนิด คงไม่มีใครหรอกอยากจะมาอยู่บนเกาะกันดารแบบนี้ ที่พอฟ้าฝนจะตกเข้าหน่อย ไฟก็ดับทั้งหมู่บ้านซะแล้ว

            แต่ก็มีความสุขดีครับ ชาวบ้านน่ะ ไม่ได้คาดหวังการรักษาที่ดีเด่ พวกเขาไม่มีเงินไปจ่ายค่ารักษาที่แพงหูฉี่ในตัวเมือง พวกเขาแค่ต้องการต่อชีวิตเพิ่ม แค่เพียงหนึ่งวันก็ยังดี ดังนั้นความหวังเดียวที่จะทำให้มีชีวิตรอดต่อไป ก็คือพวกผมนั่นแหละ

            ผมปิดไฟในคลินิกลงหลังจากเช็คคนไข้ที่เป็นเด็กอายุสิบสามเสร็จ ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียงคนไข้แล้วใช้แสงเทียนในการอ่านหนังสือยามค่ำคืน

            วันนี้ลมแรงตั้งแต่เช้า ขนาดปิดหน้าต่าง กระจกยันสั่นกึกๆเพราะแรงลมเลย

            นั่งอ่านหนังสืออยู่พักใหญ่ๆก่อนจะเผลอหลับไปเพราะความเหนื่อยล้า ผมมาสะดุ้งตื่นอีกทีเมื่อฝ่ามือเล็กๆสัมผัสลงบนกลุ่มผมของตัวเอง พลางค่อยๆเงยหน้าขึ้นมอง นิ้วเล็กๆของมะลิเด็กอายุสิบสามขวบที่มารักษาด้วยอาการอาหารเป็นพิษชี้ไปยังประตูที่มีแสงจากไฟฉายสาดส่องเข้ามา

            หือ

            ใครน่ะ

            ผมเดินตรงไปที่ประตูคลินิก พอเปิดประตูก็เห็นจ่าขาวยืนทำหน้าเหมือนโดนผีหลอกอยู่ด้านนอก ใบหน้าตื่นตระหนกตกใจ หนำซ้ำยังเหมือนหอบเหนื่อยราวกับวิ่งมาจากที่ไกลๆ ผมมองเลยไปด้านหลังจ่าข่าวที่มีจักรยานสีขาวนอนแอ้งแม้งอยู่

            มีอะไรจ่า

            “ผะผมคนตรงหน้าหอบจนพูดไม่รู้เรื่อง ผมพยายามเงี่ยหูฟังเขาอย่างตั้งใจ

            อะไรจ่า เกิดอะไรขึ้น มีคนไข้เหรอ

            “ปะ เปล่าครับ เปล่า คือว่า…”

            “ว่า?”

            “ผมได้รับว.จากตาหมาย…”

            “…”

            “หมวดกล้ามาขึ้นเรือทีท่าเมื่อตอนหัวค่ำครับ!!!”

            ว่าไงนะ!

            “จ่าผมฝากมะลิหน่อยนะ!”

            “เดี๋ยวครับหมอ หมอ!!!”

            ผมวิ่งออกจากคลินิกด้วยความรวดเร็ว ยึดจักรยานของจ่าขาวมาเป็นของตัวเองแล้วออกแรงปั่นตรงไปยังชายหาด หัวใจเต้นรัวเพราะความตื่นเต้น ทั้งดีใจ ทั้งเป็นห่วง หลายๆอย่างประเดประดังเข้ามา มันอึดอัดสุมอยู่ในอก แต่ก็รู้สึกดีจนแทบบ้า ผมคลี่ยิ้มกว้างออกมาเมื่อจะได้เจอเขาอีกครั้ง

            หมวดกลับมาแล้ว

            ระยะทางจากคลินิกไปที่ชายหาดค่อนข้างไกลพอสมควร ไม่อย่างนั้นจ่าขาวคงไม่หอบกลับมาแบบนี้หรอกเพราะปกติจ่าขาวจะมีหน้าที่ไปรับของที่ตาหมายซื้อมาจากตัวเมือง รวมไปถึงจดหมายต่างๆ

            แต่วันนี้มีใครอีกคนร่วมเรือมาด้วย

            ผมใช้แรงทั้งหมดที่มีปั่นจักรยานไปถึงหาดก่อนจะทิ้งจักรยานลงเมื่อล้อสัมผัสผืนทรายหนาๆ ขาสองข้างออกวิ่งไปตามผืนทราย เห็นจากไกลๆแล้วว่าเรือของตาหมายเทียบท่าเรียบร้อย

            สายตาของผมเลื่อนหาคนที่จ่าขาวบอกว่าติดเรือมาด้วยอย่างร้อนใจ ไม่ได้เจอกันนานขนาดนี้ เขาจะเป็นยังไงบ้างนะ พลางคิดหัวเราะกับตัวเอง จะเปลี่ยนไปได้ขนาดไหนเชียวไอ้ชล แค่สามปีเอง

            ผมวิ่งตรงไปยังท่าเรือ เห็นตาหมายอยู่ที่หัวเรือกำลังดูความเรียบร้อยแต่ไม่ยักจะเห็นใครอีกคน ปากกำลังจะตะโกนถามออกไปว่า แล้วหมวดกล้าล่ะแต่ภาพที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้หัวใจของผมร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม

            ผู้ชายตัวสูงตอนนี้สภาพไม่ต่างจากคนป่วย มากไปกว่านั้น เขานั่งอยู่บนรถเข็นผู้ป่วย โดยมีผู้ชายอีกคนเข็นลงมาจากตัวเรือ ผมมองหมวดกล้าตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยอาการตกใจแต่อะไรก็ไม่เท่ากับความดีใจที่ได้พบเขาอีกครั้ง

            น้ำตาที่รื้นขึ้นมาทำให้ผมต้องสะบัดไล่มันไป หมวดสบตากับผมนิ่งๆ สักพักเขาก็ยิ้มกว้างออกมา

รอยยิ้มที่ผมจำได้แม่น

            หมอ

            น้ำเสียงทุ้มๆเอ่ยเรียกชื่อของผม ราวกับมันดังก้องอยู่ในหัวซ้ำไปซ้ำมา

            ขาสองข้างของผมที่ปั่นจักรยานจนอ่อนแรงค่อยๆก้าวออกไป จากเดิน เป็นวิ่ง ผมวิ่งเข้าไปสวมกอดผู้ชายตรงหน้าด้วยความคิดถึง ฝ่ามือของหมวดกล้าโอบกอดผมเอาไว้พลางหัวเราะออกมา

เขากลับมาแล้วจริงๆ

พระอาทิตย์ของผม

กลับมาแล้วจริงๆ



// ตอนหน้า #หมวดหมอ จบแล้วนะคะ 

มาร่วมบอกลาทั้งคู่กันน๊า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 124 ครั้ง

754 ความคิดเห็น

  1. #670 noeyeol (@Noey_CHP) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 10:25
    เจอกันสักที ฮืออออ ได้อยู่กันอย่างมีความสุขแล้วนะ ><
    #670
    0
  2. #580 Orathaiks (@Orathaiks) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 22:38
    หมวดต้องหายดีนะ ;_;
    #580
    0
  3. #537 sehun-hunhan (@hunhan-sehun) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 05:01
    หมอรอนานมาก ดีใจที่ได้เจอกันสักทีนะคะ
    #537
    0
  4. #506 Maylyunho (@Maylyunho) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 07:53
    ในที่สุดตำนานเกาะแสงจันทร์ก็เป็นจริง ความรักที่แท้จริงกี่ปีๆก็ยังรอ หมวด หมอ มีความสุขมากๆนะคะ ขอบคุณไรต์ที่แต่งเรื่องดีๆนะคะ
    #506
    0
  5. #415 Sky's human (@AshleyHonySweet) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 16:34
    รอนะคะ..
    #415
    0
  6. #414 Sky's human (@AshleyHonySweet) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 16:34
    จะมีใครที่รักกันจริง.. ถึงขนาดรอกันมาจนถึง3ปี นี่แหล่ะหนอ 'คนรักจริง'
    #414
    0
  7. #413 Sky's human (@AshleyHonySweet) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 16:33
    ในที่สุดพระเอกก็มา.. ให้แม่นากรอนานเลย555
    #413
    0
  8. #408 ItCity (@ItCity) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 20:40
    ยิ้มไปกับหมวดหมอเลยอ่ะ 3ปีนี่คือ1095วันเลยนะ เวลานานขนาดเนี้ย คือหมอสุดยอดมากอ่ะ รอมาตั้งนานได้เจอกันสักที หมอคงหายเหนื่อยจากที่ปั่นมาแล้วล่ะ
    #408
    0
  9. #404 don't touch me (@plengpng) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 23:56
    3ปี ขอบคุณหมอด้วยที่รอหมวดอยู่ตลอด แล้วก็ขอบคุณหมวดที่ไม่เคยยอมแพ้เลย
    อบอุ่นใจจังเลยค่ะ ในที่สุดเขาก็ได้เจอกันแล้ว :)
    #404
    0
  10. #374 ♡ aunjai ♡ (@aumten) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 07:30
    เราอ่านรวดเดียวมาถึงตอนนี้เลย อบอุ่นแล้วก็ผ่านอะไรมาด้วยกันมากจริงๆ ดีใจด้วยน้าได้เจอกันแล้ววว
    #374
    0
  11. #373 Paeng Jaa (@mtypaeng) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 21:25
    3 ปี ขอบคุณหมอ ที่ทนรอ ขอบคุณหมวดที่ทำเพื่อหมอได้ขนาดนี้ หมวดเป็นไงบ้างนะ
    #373
    0
  12. #357 Mookkiepcy (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 16:43
    ประทับใจเรื่องนร้มากเลยค่ะ ชอบจริงๆ สนุกมาก
    #357
    0
  13. #352 Kwonki (@chinkichki) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 16:41
    ตั้ง3ปี หูยนานมากเลยนะ ได้เจอกันแล้ว หมวดเป็นไรขาหักเมาเรือหรืออุบัติเหตุจากครั้งนั้น หรืออะไรโอ้ยเย้
    #352
    0
  14. #350 minminmel007 (@minminmel007) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 10:03
    3 ปีสำหรับคนรอไม่ใช่ระยะเวลาสั้นๆเลย นับถือใจหมวดหมอ
    #350
    0
  15. #349 jellaly (@chanamonjelly) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 04:26
    ดีแล้วนะที่-ังรอหมวดเสมอ
    #349
    0
  16. #348 6002thecey (@pikipinocchio) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 03:59
    ได้เจอกันแล้วนะ
    #348
    0
  17. #347 pcard (@pcardcards) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 01:29
    ดีใจจัง ได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง :)
    #347
    0
  18. #346 Glass Heart (@nutttja) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 00:48
    เป็นอะไรอ่าาา มาต่อไวไวน้าา ค้างมั่กๆ
    #346
    0
  19. #345 PanchatPoorahong (@PanchatPoorahong) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 00:30
    หมวด. มันดีใจแต่ก็แอบเศร้าใจ
    #345
    0
  20. #344 Felinonajang (@Felinonajang) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 00:11
    ใจหายเลยอะที่จะจบแล้ว ฮืออออ

    ชอบเรื่องนี้มากเลยอะ 

    อบอุ่น ละมุน หัวใจ
    #344
    0
  21. #343 seschung (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 23:15
    อยู่บนรถเข็นคนป่วยนี่ไม่ใช่ว่าเมาเรืออีกนะหมวดกล้า 555555555555555555
    #343
    0
  22. #342 mnpin (@mnpin) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 23:15
    แงงง อบอุ่นมากเลย
    #342
    0
  23. #341 CBAM (@CBAM) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 23:09
    ร้องไห้้้ ฮืออออออ หมวดเป็นอะไรรรรรรรรรร สามปีเลยนะ ยังนั่งรถเข็นอยู่อีก ฮือออออออ จะงอแงละนะ จะจบแล้วอยากให้ทั้งคู่มีความสุขที่สุดจริงๆ
    #341
    0
  24. #340 กระต่าย มาเฟีย (@8888811) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 23:09
    คิดถึง หมวดเป็นอะไร ขอให้เขาทั้งคู่มีความสุขกันเสียทีนะคะ
    #340
    0
  25. #339 C+ph (@momonuke) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 23:05
    3ปีเลยเหรอ แงงงงงง หมวดเป็นอะไรรร
    #339
    0