ตอนที่ 24 : Chapter 23

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3404
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 135 ครั้ง
    14 ก.ค. 60

 

Chapter 23

 

            ได้เบาะแสอะไรบ้างมั้ย

            การส่ายหน้ากลับมาจากเพื่อนร่วมงาน เป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุด ว่าไอ้สนและประภาสมันยังลอยนวลอยู่

ใช้เวลาครึ่งปีเต็มๆที่ผมยังคงตามล่าไอ้สิงสนและไอ้ประภาส หลังจากเหตุการณ์วันนั้น โดยมีท่านนายพลเป็นพยาน ผู้กองประภาสถูกปลดออกจากการเป็นตำรวจ กลายเป็นอาชญากรภายในข้ามคืน

คดีถูกผลักให้กลายเป็นคดีอันดับต้นๆหลังจากที่ลิลลี่ไปขอร้องให้พ่อของเธอช่วยพิจารณา ยิ่งพอรู้ว่าผมเกือบจะโดนตัดลิ้น ยัยเด็กบ้านั่นก็ร้องงอแงเป็นบ้าเป็นหลัง แทบจะสั่งให้พ่อของตัวเองส่งกองกำลังตามหาไอ้สองชั่วนั่นทั่วทั้งแผ่นดิน เด็กยังไงก็ยังเป็นเด็กล่ะน่า

สารวัตรสิงห์ถูกปลดออกจากหน้าที่ เรื่องที่ลูกชายของเขาเสพยากระจายตัวไปอย่างรวดเร็ว สารวัตรสิงห์เองทราบมาก่อนหน้านั้นว่าลูกชายของเขาติดยา จึงจ้างหมอศศิ เธียรธีระมารักษาในฐานะหมอประจำตัว แต่ไม่เคยทราบมาก่อนว่าลูกชายของตัวเอง เคยจะข่มขืนหมอชล

            ผมไม่ได้เจอหมอชลเลยครับ พยายามข่มใจเอาไว้ไม่ให้ไปถามพ่อ เพราะถ้าผมรู้ล่ะก็ ผมดิ่งไปหาเขาแน่ๆ การกระทำแบบนี้มันอาจจะดูเห็นแก่ตัวก็จริง แต่ตราบใดที่ไอ้สนและไอ้ภาสมันยังไม่เข้าไปนอนในคุก ผมก็ยังไม่ไว้ใจที่จะเก็บหมอชลไว้ข้างตัว

            ขนาดตอนนั้น ทั้งๆที่อยู่ด้วยกันแท้ๆ ยังโดนจับตัวไปง่ายๆแบบนั้นเลย

            กาแฟแก้วที่ห้าของวันถูกซดลงไปในลำคอ ผมยืนอยู่หน้าโรงพยาบาลเอกชนที่หมอชลทำงานอยู่เพื่อที่จะมาพบคุณหมออีกหนึ่งคน คนที่เปรียบเสมือนพี่สาวของหมอชลและได้กลายมาเป็นน้องสาวคนสนิทของผม ทั้งๆที่อายุอานามก็ใกล้เคียงกันแท้ๆ

            สวัสดีค่ะหมวดกล้าหมอลินทักทายอย่างเป็นมิตร รอยยิ้มสดใสยามเช้าของคุณหมอ เห็นเมื่อไรก็รู้สึกสดชื่นทุกครั้งไป

            เห็นหมอลินมีเรื่องจะคุยกับผม

            “อ้อ ใช่ค่ะคุณหมอคนสวยยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลบางอย่างส่งมาให้ ผมรับมาไว้ในมือ คิ้วขมวดเข้าหากันวุ่นด้วยความไม่เข้าใจ

            มีคดีอะไรเหรอครับ

            “เปล่าค่ะ พอดีช่วงนี้หมวดยุ่งๆ ไปนู่นมานี่ไม่ค่อยอยู่ติดที่ น้องผู้ชายที่หมวดช่วยเอาไว้เขาฝากมาให้

            หือ

            เด็กผู้ชายคนนั้นน่ะเหรอ คนที่ผมช่วยเขาเอาไว้จากการเป็นแพะรับบาป โดยที่ตัวเองถูกไล่ออกจากอาชีพตำรวจ ผมค่อยๆแงะซองเอกสารออกมาดู หมอลินชะเง้อคอมามองด้วยความสนอกสนใจว่าข้างในคืออะไร

            มันคือการ์ดคำขอบคุณครับ การ์ดที่ถูกวาดขึ้นมาเป็นตัวการ์ตูนหัวลูกชิ้น ตัวลีบๆเหมือนไม้จิ้มฟัน ใส่ชุดตำรวจหน้าตาคล้ายๆผม เหมือนจะวาดขึ้นมาลวกๆแต่ก็เป็นความตั้งใจของเด็กคนนั้นที่จะขอบคุณผม หมอลินถึงกับหลุดหัวเราะ ผมเลยต้องไอกระแอมเล็กน้อยว่าเสียมารยาท

            เมื่อเปิดการ์ดออกมา กระดาษสีเหลี่ยมผืนผ้าบางๆก็ร่วงผล็อยลงบนพื้น ผมหยิบสิ่งที่ตกลงไปเมื่อกี้ขึ้นมาดูก่อนจะเบิกตาโพลงเมื่อเห็นว่ามันคืออะไร

            เช็ค…”

            ใช่ เช็คเงินสด พร้อมกับตัวเลขที่ถูกระบุเอาไว้เป็นจำนวน หลักล้าน

            เฮ้ยผมร้องออกมาด้วยความตกใจ

            บนการ์ดมีลายมือหงิกๆงอๆถูกเขียนเอาไว้

            ขอบคุณหมวดกล้าที่ช่วยผมจนตัวเองถูกปลดออกจากอาชีพตำรวจ พ่อแม่ผมอยากจะขอบคุณจากใจจริง แต่เพราะเราไม่สามารถไปพบหมวดได้เพราะติดธุระ พ่อกับแม่เลยฝากเงินมาเพื่อเป็นการขอบคุณครับ

            เรายังต้องการตำรวจดีๆแบบหมวดอีกมาก คนที่ทำหน้าที่โดยไม่หวังผล คนที่เรียกร้องความยุติธรรมให้กับคนหมดทางสู้อย่างผม ขอบคุณมากจริงๆครับ

            ปล. อาทิตย์หน้าพ่อกับแม่ของผมจะกลับจากต่างประเทศ พวกท่านอยากขอบคุณหมวดกล้าด้วยตัวเอง ดังนั้นอาทิตย์หน้าทำตัวให้ว่างไว้นะครับ

            “เห็นมั้ย ลินบอกหมวดแล้ว

            ผมหันไปมองหมอลินที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ออกมา

            บอกว่าอะไรครับ

            “อ้าว หมวดจำไม่ได้เหรอ ที่ลินเคยบอกว่าพ่อแม่ของฝ่ายผู้ถูกกล่าวหาเป็นคนใหญ่คนโตไงหมอลินตีแขนผมเบาๆอย่างเคอะเขิน ฟ้าหลังฝนมักจะสว่างกว่าที่เคย จำได้มั้ยคะ

            อ่า ผมพยายามนึกย้อนไปวันนั้น วันที่เราเดินคุยกันก่อนจะไปเยี่ยมหมอชล

            นี่น่ะเหรอคือความหมายของหมอลิน

            ผมเกรงใจ เอาเงินไปคืนดีกว่า

            “โนๆๆๆๆ ไม่นะคะหมวด เขาให้มาก็รับไว้เถอะค่ะ เงินจำนวนนี้มันแค่เล็กน้อยค่ะ เทียบกับชีวิตของเด็กผู้ชายคนนึงเป็นอิสระจากการโดนใส่ร้ายป้ายสี

            รอยยิ้มบนใบหน้าของหมอลินทำให้ผมชักรู้สึกตะขิดตะขวงใจ

            เด็กนั่นบอกให้พูดเหรอเจ้าตัวส่งยิ้มแห้งๆมาให้

            ก็แหม รู้ๆกันอยู่ว่าหมวดต้องปฏิเสธแน่ๆอีกอย่างตอนนี้หมวดไม่ได้เดินตัวคนเดียวแล้วนะคะ ถ้าใครยื่นมือมาช่วยเหลือ ก็รับๆไว้บ้างเถอะค่ะ เราจะได้ไม่หนักจนเกินไป

เฮ้อ

            แต่เงินเป็นล้านเนี่ย มันมากเกินไปจริงๆนะครับ

            รับไม่ไหวหรอก

            แต่หมอลินเองก็มีส่วนช่วยเด็กคนนั้นเหมือนกัน แบ่งคนละครึ่งมั้ยครับผมยื่นเช็คไปตรงหน้าคุณหมอ เจ้าตัวรีบถอยหลังกรูดส่ายหน้าเป็นพัลวัน

            ขืนน้องเขารู้ว่าหมวดมาแบ่งลิน ก็ซวยสิคะ ไม่เอาอ่ะ อีกอย่างลินได้ของที่ต้องการแล้วเหมือนกันค่ะเจ้าตัวหัวเราะพลางโบกมือลาผมแล้ววิ่งกลับเข้าไปในโรงพยาบาลใหญ่

            ผมถอนหายใจออกมา

            ยัยตัวแสบเอ้ย

            ‘กริ๊ง กริ๊ง

            ผมกดรับโทรศัพท์สายของจ่าการันต์พลางเดินห่างออกจากตัวโรงพยาบาลเพื่อจะไปขึ้นรถที่จอดอยู่ไม่ไกล

            ว่าไงจ่าจ่าการันต์ยังคอยเป็นลูกมือเพื่อช่วยตามหาไอ้สิงสนและไอ้ประภาสอีกแรง แม้งานจะยุ่งจนล้นมือ แต่เขาก็ยังสละเวลามาช่วยบอกเบาะแสให้กับผมเสมอ

            (มีเบาะแสแล้วครับ)

            ในที่สุด

            หลังจากหลายเดือนมานี่

            (มีคนแจ้งมาว่าเห็นคนหน้าคล้ายกับภาพสเก็ตที่จังหวัดเชียงใหม่ครับ)

            ไปไกลถึงเชียงใหม่เลยเหรอไอ้พวกเวร

            (หมวดจะเอายังไงครับ ไปเลยมั้ย)

            “แจ้งทางเชียงใหม่ให้ซุ่มดูพวกมันเงียบๆไปก่อน อย่าให้รู้ตัว ยังไงซะก็บินออกนอกประเทศไม่ได้อยู่แล้ว

            (ครับผม)

            “อีกอย่างหนึ่ง ผมฝากจ่าจองตั๋วเครื่องบินให้ผมด้วย

            (วันไหนครับหมวด)

            “เย็นวันนี้

            (ครับ!)

            ปลายสายวางไปพร้อมกับผมที่มุ่งหน้าตรงกลับไปยังสถานที่ทำงานของตัวเอง ผมได้รับผิดชอบคดีสิงสนและประภาสอย่างเต็มตัวหลังจากเกิดเหตุการณ์ลักพาตัวหมอชลตอนนั้น นอกจากลักพาตัวแล้ว ตำรวจยังรู้เพิ่มเติมอีกว่าไอ้สิงสนเป็นพ่อค้ายารายใหญ่ แต่ใช้ชื่อโรงพยาบาลเอกชนที่มันร่วมหุ้นเอาไว้บังหน้าเม็ดเงินจำนวนมากที่หลั่งไหลเข้าบัญชีธนาคาร

ดังนั้นคราวนี้แหละผมจะไม่ปล่อยให้พวกมันลอยนวลเป็นครั้งที่สอง ต่อให้ต้องตามล่าสุดขอบฟ้า ผมก็จะลากมันกลับมานอนในคุกให้ได้ แล้วอย่าหวังว่าเม็ดเงินของพวกมันจะทำให้พวกมันหลุดรอดไปง่ายๆ

            อย่างที่หมอลินว่า ตอนนี้ผมไม่ได้เดินตัวคนเดียวอีกแล้ว เพราะทุกคนคอยช่วยเหลืออยู่ด้านหลัง

            ไอ้สิงสน ไอ้ประภาส ครั้งนี้แหละ มึงไม่รอดแน่!

 

            สวัสดีครับหมวด

            ผมเหยียบบนพื้นเงามันปลาบภายในสนามบินเชียงใหม่ มีเพื่อนตำรวจมารอรับถึงที่พร้อมกับรายงานถึงสถานการณ์ตอนนี้ ที่ยังไม่กล้าสั่งบุก เพราะข้อหนึ่งกลัวจะไหวตัวทันแล้วหลบหนีไปอีกครั้ง คราวนี้ถ้าไอ้สองชั่วนั่นหลบหนีไปได้ พวกมันจะเริ่มระวังตัวมากขึ้นและจะยิ่งยากต่อการจับกุม

            จ่าคนหนึ่งนำผมตรงไปยังรถจี๊ปทหารที่จอดรออยู่ก่อนหน้านั้น ก่อนเราจะมุ่งหน้าสู่ตัวเมืองเชียงใหม่

            บรรยากาศรวมไปถึงอากาศสดชื่นตอนกลางคืนทำให้ผมต้องถือโอกาสสูดหายใจเข้าลึกๆเพื่อผ่อนคลายความเครียด ผมมองแสงไฟถนนสลับกับบ้านช่อง ตัวเมืองเชียงใหม่ไม่ค่อยมีตึกสูงมากมายเหมือนในกรุงเทพ ถ้าเป็นตอนเช้าก็คงจะเห็นวิวเป็นภูเขาจากที่ไกลๆ ไม่ได้มาเป็นสิบปี ยังคงเหมือนเดิมไม่ผิดเพี้ยน

            มีรายงานว่าคุณสิงสนเคลื่อนไหวเมื่อบ่ายวันนี้ เหมือนกำลังจะเตรียมตัวขึ้นดอยกันครับ

            หือ ไหนจ่าการันต์บอกว่ายังไม่เคลื่อนไหวไง

            “ทางนี้ได้หาเบาะแสเรื่องยาหรือเปล่า เพราะผมมั่นใจว่าคุณสิงสนยังเสพยาอยู่ ผมเปิดเอกสารที่ส่วนมากเป็นภาพจากกล้องวงจรปิดขึ้นมาดู ขอบคุณที่กล้องวงจรปิดที่เชียงใหม่ใช้ได้ผล

            “ได้เบาะแสเป็นโคเคนครับ

            ถูกต้อง

            เพราะมันเสพโคเคนยังไงล่ะ ถ้าเป็นแบบนี้แสดงว่าไม่ผิดตัวแน่ๆ

            เมื่ออาทิตย์ก่อนเราให้สายเข้าไปลอบซื้อยาผมหันขวับไปมองจ่าที่อายุอานามไม่น่าต่างจากจ่าขาวเท่าไรด้วยความตกใจ

            หมายความว่ายังไง ไม่มีรายงานนี่ว่ามีสายเข้าไปลอบซื้อยา

            “ทางพวกผมไม่ได้รายงานไปครับ

            “จ่า!”

            “ขอโทษจริงๆครับ

            โถ่เอ้ย

            ที่พวกมันเตรียมตัวจะขึ้นดอย ก็คงรู้สึกตัวกันแล้วล่ะว่าตำรวจตามกลิ่นใกล้จะเจอแล้ว

            ผมไม่อยากพลาดหรอกนะ!

            รถจี๊ปทหารจอดลงหน้าค่ายทหารแห่งหนึ่งภายในตัวเมืองเชียงใหม่ ผมรีบเดินดุ่มๆเข้าไปในค่าย พร้อมทั้งทำความเคารพผู้ใหญ่ชั้นสูงกว่า มีทั้งนายตำรวจและทหารปะปนกันไปเพราะเป็นคดีที่เราต้องร่วมมือกันจับกุมพ่อค้ายาอย่างไอ้สิงสน ที่ต้องพึ่งทหารเพราะว่าพวกเขามีความชำนาญทางด้านพื้นที่มากกว่า เราทักทายกันอย่างเป็นกันเองก่อนที่จะเริ่มปฏิบัติหน้าที่กันอย่างจริงจัง

            คืนนี้คงไม่ได้นอนกันแล้วล่ะ

            ผมจะส่งทหารลงพื้นที่ หมวดไปกับกลุ่มที่หนึ่งนะผมพยักหน้าตอบนายทหารชั้นสูงขณะที่เรากำลังดูแผนที่และเส้นทางที่ไอ้สิงสนสามารถหลบหนีไปได้ สถานที่ที่มันอยู่คือบริเวณตีนเขา ด้านหลังเป็นป่ารกทึบ ดังนั้นการจะเข้าจับกุมจึงเป็นเรื่องยาก เพราะต้องใช้คนที่มีความชำนาญด้านการเดินป่าเข้ามาช่วยอีกแรงในกรณีที่พวกมันหนีเข้าไปในป่า

            ถ้าจับกุมได้แล้ว ให้ส่งสัญญาณบอกกับทางเราด้วย

            “รับทราบครับ!”

            “ออกปฏิบัติหน้าที่ได้!”

            ทหารจำนวนหกคนพร้อมกับผมอีกหนึ่งคนมุ่งหน้าไปเป็นกลุ่มแรก กลุ่มที่สองจะเข้าไปยังบริเวณอีกฟากหนึ่งซึ่งเป็นลำธารขนาดใหญ่ เราจอดรถที่ไกลๆก่อนจะเริ่มเดินเท้าฝ่าพงหญ้าเข้าไป

            เห็นตัวบ้านหลังใหญ่จากที่ไกลๆปะปนกันไป แต่มีบ้านหลังเดียวที่แยกออกจากตัวบ้านหลังอื่นๆ บ้านที่ทำจากไม้สักทั้งหลัง ดูก็รู้ว่าเจ้าของคงเป็นผู้มีอิทธิพล หัวหน้าหน่วยส่งสัญญาณให้เราแยกกันออกเป็นสองกลุ่มเล็กๆ กลุ่มหนึ่งจะซุ่มอยู่ด้านนอก ส่วนอีกกลุ่มจะค่อยๆแทรกตัวเข้าไปที่บ้านพักตากอากาศ

            ใจของผมรัวเร็วด้วยความลุ้นระทึก

            ยิ่งพอนึกภาพตอนจับพวกมันสองคนแล้ว ยิ่งรู้สึกฮึกเหิมมากขึ้นไปอีก

            ขาของผมสัมผัสกับพื้นโคลนก่อนจะเข้าไปหลบอยู่หลังเสาต้นใหญ่ใต้ถุนบ้าน รอบๆบ้านมีสมุนของไอ้สนยืนอยู่ สองคนอยู่ที่บันไดทางขึ้นบ้าน ส่วนอีกกลุ่มหนึ่งนั่งรวมกันอยู่ที่แหย่งหลังบ้าน

            ทหารนายหนึ่งใช้นิ้วเป็นสัญลักษณ์เพื่อบ่งบอกว่ามีชายฉกรรจ์ไม่ต่ำกว่าห้าคนจับกลุ่มกันอยู่ด้านหลัง เราค่อยๆย่องเข้าไป ยังไม่ทันไรทหารนายหนึ่งก็เตะเข้ากับฝาโอ่งน้ำที่เป็นสังกะสีดัง ผ่าง!

            เท่านั้นแหละ แตกรัง!

            จริงๆแล้วความจำนงในตอนแรกคือจับเป็นทั้งหมด หากแต่ถ้ามีการใช้อาวุธ เราจึงไม่สามารถเลี่ยงการจับเป็นได้ นอกจากความจริงที่ว่าพวกมันค้ายาแล้ว ผมยังล่วงรู้ความลับอีกอย่างว่าพวกมันฆ่าคนที่เป็นอริเป็นผักปลาอีกต่างหาก

            คำสั่งที่สองเมื่อมีการใช้อาวุธ ให้จับตาย

            ปัง!!!’

            เสียงปืนดังลั่นไปทั่วบริเวณ ผมที่พะว้าพะวงสอดสายตาไปรอบๆ เสียงโหวกเหวกโวยวายดังขึ้นภายในตัวบ้านก่อนที่จะมีเสียงปืนดังขึ้นสามสี่นัด เสียงจาก ว. ทหารดังขึ้นมาว่า

            ร่วงไปหนึ่ง อีกหนึ่งหนีไปที่ประตูด้านหลัง

            เพราะทุกคนมัวแต่วุ่นวายอยู่กับสมุนของไอ้สน ยิงกันสะบั้นหั่นแหลก เลยไม่มีใครใส่ใจว่าผู้ชายคนหนึ่งกระโดดลงมาจากตัวบ้านแล้ววิ่งหนีเข้าป่าไป ผมรีบปลดอะไรที่หนักอยู่บนตัวออก กระชับปืนในมือแน่นก่อนจะรีบวิ่งตามไอ้สนไปด้วยความรวดเร็ว

            คิดจะหนีเหรอวะ!

            ขาของผมก้าวฉับๆผ่านต้นไม้รกทึบเข้าไปในป่า ไม่ได้สนใจเลยด้วยซ้ำในตอนนั้นว่าตัวเองจะหลงป่าหรือไม่ รู้เพียงแค่ว่าแผ่นหลังไวๆนั่น ยังไงก็ต้องจับมันให้ได้

            วิ่งมาหลายนาที ไอ้สนก็หายไปจากระยะสายตา

            ชิบหายเอ้ย!

            หมวดกล้า หมวดกล้าตอบด้วยเปลี่ยน

            หูฟังที่ถูกเสียบเข้ากับ ว. ดังเป็นระยะๆ ผมดึงหูฟังออก ปิด ว. แล้วจมอยู่กับเสียงจิ้งหรีดและความเงียบสงัดภายในป่ากว้าง ผมไม่กลัวความมืด ณ เวลานี้ไม่กลัวอะไรทั้งนั้น

            ในใจมันร้องแค่ว่า

            ผมปล่อยมันไปไม่ได้

            เปรี้ยง

            เสียงปืนดังลั่นพร้อมกับกระสุนที่เฉียดเข้าที่หัวไหล่ ผมสะดุ้งพลางหันไปมองไอ้สนที่ยืนอยู่ไกลห่างออกไป มันยืนหอบแฮ่กๆอย่างไร้ทางหนี ผมรีบยกปืนแล้วยิงสวนกลับไปอย่างไว แต่มันดันหลบทัน!

            “มึง แน่จริงอย่าหนีดิวะ!”

            “ตามราวีกูไม่เลิกนะไอ้กล้า!”

            เสียงตะคอกดังลั่นส่งกลับมา ผมรีบวิ่งไปหลบหลังต้นไม้

            ถ้ามึงยอมมอบตัวดีๆ กูก็จะจับเป็นมึง

            “หึ เชื่อก็โง่แล้วไอ้ควาย

            คุยกับไอ้เวรนี่ไม่ได้เลยจริงๆ

            มึงคิดเหรอว่าฆ่ากูแล้วทุกอย่างมันจะดีขึ้น ถุ๊ย หมอชลน่ะไม่มีวันลืมเรื่องที่กูข่มขืนเขาได้หรอกว่ะ

            “มึงยังไม่ได้ข่มขืนหมอ อย่าพูดจาพล่อยๆ!”

            “ใครบอกมึงแบบนั้นล่ะ ถ้าแค่เกือบ ทำไมหมอชลถึงยังฝันร้ายอยู่ตลอดล่ะหมวดกล้า!” เสียงหัวเราะของมันดังลั่นขึ้นมา ผมเบิกตาในความมืดพลางกำกระบอกปืนไว้แน่น

            หมายความว่ายังไง

            มันข่มขืนหมอจริงๆเหรอ

            ไอ้ชาติชั่ว ไอ้สารเลว!

            มึงทำแบบนั้นลงไปได้ยังไงวะ!!!

            เขาไปทำอะไรให้มึงโกรธแค้นเจ็บใจขนาดนั้น มึงทำคนบริสุทธิ์แบบนั้นได้ยังไง

            มึงมันสมควรตายจริงๆว่ะ

            “เหรอ ใช้เวลาครึ่งปีตามหากู แต่กูก็ยังไม่ตายนี่ไอ้กล้า!!!”

            “ไอ้เวรเอ้ย!!!”

            ผมวิ่งออกจากที่กำบัง สาดกระสุนใส่ไอ้สนไม่หยุด พอหมดแม็ก ก็ใส่แม็กใหม่เข้าไป ยิงออกไปอีกครั้งและอีกครั้ง เพราะผมรุกเข้าไป ไอ้สนถึงได้พยายามหนี มันวิ่งหนีออกจากที่กำบังแต่ผมยิงขามันเข้าไปหนึ่งนัด

            ปัง!’

            โอ้ย!”

            ร่างของไอ้สารเลวทรุดฮวบลงกับพื้นดินและหญ้า เสียงร้องดังลั่นไปทั่วบริเวณ ดูจากป่ารอบกายแล้ว เราสองคนวิ่งกันเข้ามาลึกพอสมควร ถ้าให้ทหารตามมาล่ะก็อาจจะต้องใช้เวลา เพราะเสียงปืนเมื่อยิงไปแล้ว มันดังก้องไปหมดจนไม่รู้มาจากทิศไหน

            ไอ้สนกระเสือกกระสนไม่ต่างจากชื่อของมัน ลากร่างอันสะบักสะบอมของตัวเองพยายามหนีผม ผมเดินเข้าไปเตะปืนออกห่างจากตัวมันก่อนจะกระชากมันขึ้นมา ใช้หมัดหนักๆฟาดลงไปบนใบหน้าของมันอย่างบันดาลโทสะ

            มึงมันสวะนรก

            “หึ เออ ชกกูดิ ชกกูเลย ยังไงสิ่งที่เกิดขึ้นก็เกิดไปแล้ว มึงย้อนไปแก้ไขอะไรไม่ได้หรอกขอบตาคล้ำๆของคนตรงหน้า สภาพที่แทบจะดูไม่ได้เมื่อเข้ามามองใกล้ๆ มันคงติดยาเข้าขั้นเสียสติแล้วจริงๆ

            ผมเปิด ว. ที่ปิดเอาไว้เมื่อกี้ก่อนจะส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ พูดออกไปเพียงแค่ไม่กี่ประโยค เสียงดังสนั่นจนแก้วหูสะเทือนไปหมดก็ดังขึ้น

            อาการเจ็บแปลบที่ไหล่ข้างซ้ายเหนือหัวใจไปเพียงแค่เล็กน้อยทำให้ผมทรุดลงกับพื้น ไอ้สนมันซ่อนปืนไว้อีกกระบอกหนึ่งที่หลังเอวของมัน เวรเอ้ย!!! ไอ้เวรตะไลนั่นแลบลิ้นเลียฝีปากพลางหัวเราะเหมือนคนบ้า ก่อนจะเล็งปืนเข้าหาผมอีกครั้ง

            มันยิงออกมาแบบไม่รอช้า ไม่รอให้ผมได้คว้าปืนของตัวเองขึ้นมายิง เพราะรีบหลบโดยการหันหลังหนี กระสุนเลยเจาะเข้ามาที่หลัง ไม่รู้ว่าโดนจุดไหน แต่ร่างทั้งร่างของผมทรุดฮวบ อาการชาหนึบที่ปลายเท้าทั้งสองข้างทำให้ขยับไปไหนไม่ได้

            ผมใช้แรงเฮือกสุดท้ายยกปืนขึ้นก่อนจะหันหลังไปยิงเข้าที่ขมับของไอ้สน มันแน่นิ่งไป เสียงวิ้งในหูทำให้โลกมันหมุนไปหมด รู้เพียงแค่ว่ามีเสียงโหวกเหวกโวยวายดังขึ้น นายทหารคนหนึ่งวิ่งเข้ามาหาผม ก่อนจะเรียกสติผมด้วยการตบหน้าผมเบาๆ

            หมวดกล้า หมวดกล้า!!!”

            ไม่ไหว

            ภาพตรงหน้ามันพร่าไปหมด

            ผมได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ได้ยินเสียงโวยวายว่าไอ้สนตายคาที่แล้ว สิ่งที่หนักอยู่ในอกในใจถูกปลดปล่อยออกไปจนหมด มือล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อที่มีรูปภาพของใครอีกคนที่ไม่ได้เจอกันครึ่งปี ผมกำมันเอาไว้แน่น

            สิ่งสุดท้ายที่นึกถึงตอนนั้น

            คือหน้าพ่อ

            และใบหน้าของหมอชล บุคคลที่เป็นที่รักของผม

ผมทำได้แล้วนะครับ

            ผมกำจัดฝันร้ายให้หมอได้แล้วนะ

            รอผมหน่อยนะ

ก่อนภาพทุกอย่างจะดับลงไป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 135 ครั้ง

754 ความคิดเห็น

  1. #734 bh___ (@bh___) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 00:52
    ขอเดาว่าครอบครัวเด็กผชคนนั้นเกี่ยวกับหมอชลแน่ๆ
    #734
    0
  2. #721 Husky 'Baby (@srichisan) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 20:45

    ไม่ไหวแล้วใจ
    #721
    0
  3. #669 noeyeol (@Noey_CHP) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 10:02
    สน-เลว หมวดทำได้แล้วนะ หมวดต้องไม่เป็นอะไรหมวดต้องหายแล้วไปเจอหมอชลนะ
    #669
    0
  4. #622 TTSRLN (@TTSRLN) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 00:51
    คุณพี่หมวดดดดดดดดดดเจ้าคะะะะั
    #622
    0
  5. #604 Bell_Kwan (@Bell_Kwan) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 20:36
    หมวดดดดดดดดดดดดด
    #604
    0
  6. #579 Orathaiks (@Orathaiks) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 22:14
    หมวดดดดดดอย่าเป็นอะไรไปนะ
    #579
    0
  7. #536 sehun-hunhan (@hunhan-sehun) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 04:51
    หมวดดดดดดด
    #536
    0
  8. #505 Maylyunho (@Maylyunho) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 01:30
    หมวดดดดด ห้มเป็นไรนะะะ
    #505
    0
  9. วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 21:50
    ม่ายยยยอย่าบอกว่าหมวดกล้าถูกยิงกลางหลังแล้วจะตายนะหมอชลต้องไม่โดนข่มขืนนะ
    #337
    0
  10. #336 itchaayaa (@itchaayaa) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 16:19
    บีบใจเหลือเกินนน ฮืออ
    #336
    0
  11. #335 soraAP (@soraAP) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 08:49
    ขอให้ที่สนพูดไม่จริงน้าาาา
    #335
    0
  12. #334 6002thecey (@pikipinocchio) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 01:53
    หมวดดดดด สู้อีกนิดนะ!!!!!
    #334
    0
  13. #333 minminmel007 (@minminmel007) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 01:39
    หมวดกล้าาาาา สู้นะหมวดหมอรออยู่
    -สน-เลวแกโกหกใช่ม้ายยยย
    สงสารทั้งหมวดทั้งหมอ
    #333
    0
  14. #332 Kwonki (@chinkichki) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 01:37
    ฮือหมวดดด อย่าสนใจคำพูด-สนมากเพราะสุดท้ายมันจะกลายเป็นอดีต รอดนะหมวดน้าา หมอรออยู่
    #332
    0
  15. #331 Meka'at (@acrbaka) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 01:30
    ค้างงงง หมวดต้องกลับไปหาหมอชลนะ อย่าเป็นอะไรนะ รัก#หมวดหมอ
    #331
    0
  16. #330 pcard (@pcardcards) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 01:02
    หมวดดดดดด อย่าเป็นอะไรนะ ต้องกลับไปหาหมอชลนะ !!!!
    #330
    0
  17. #329 kennyjungja (@kennyjungja) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 23:30
    อย่าตายนะหมวด หมอโดนข่มขืนจริงๆเหรอเนี้ย ม่ายยยย
    #329
    0
  18. #328 Felinonajang (@Felinonajang) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 23:08
    หมวดดดดดดด
    อย่าเป็นอะไรไปนะ
    ยูอย่าโหดร้ายกับหมอเกินไปน้า
    ฮือออออ
    #328
    0
  19. #327 PanchatPoorahong (@PanchatPoorahong) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 22:51
    หมวดกล้า!!!!!
    #327
    0
  20. #326 Glass Heart (@nutttja) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 22:51
    งื้อออ อย่าตาย ห้ามตาย
    #326
    0
  21. #325 กระต่าย มาเฟีย (@8888811) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 22:45
    หมวดจะเป็นอะไรไหม หมอชลเป็นยังไงบ้าง
    #325
    0
  22. #324 Timond_Keol-ei (@sharakung025) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 22:44
    หม๊วดดดดดดดดดด ค้างมากกกกกกก
    #324
    0
  23. #323 พาติพาม (@pastr_y) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 22:43
    หมวดอย่าเป็นไรนะ
    #323
    0
  24. #322 Tiptip SuNg (@tiptipsung) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 22:42
    ทำไมไรต์มาปล่อยค้างแบบนี้
    ฮืออออออออ อย่าเป็นอะไรนะหมวดดดดดด ????????????????????
    #322
    0
  25. #321 C+ph (@momonuke) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 22:40
    ครึ่งปี ....
    #321
    0