ตอนที่ 23 : Chapter 22

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3223
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 119 ครั้ง
    14 ก.ค. 60


Chapter 22

 

            เมื่อยตัวเป็นบ้า

            ผมสะลึมสะลือลุกขึ้นมาจากเตียง ลำคอแห้งผากแถมยังรู้สึกเหมือนจะไม่สบาย มือควานหาคนข้างๆเพื่อจะปลุกเขา จะได้ไปหาอะไรกินกันตอนเช้าแต่กลับพบแต่ความว่างเปล่า

            หือ

            นาฬิกาบนหัวเตียงบอกเวลาแปดโมงครึ่ง ห้องที่เงียบสงัดเหมือนมีเพียงแค่ผมคนเดียว ผมขมวดคิ้วพลางตะโกนเรียกหมอชลเบาๆ

            หมอ

            เงียบ

            ไม่มีเสียงตอบรับ

            ค่อยๆทิ้งตัวลงจากเตียงแล้วเดินไปรอบๆห้อง สำรวจว่าใครอีกคนที่ควรจะนอนอยู่ข้างๆหายไปไหน ห้องน้ำก็ไม่มี ห้องครัวก็ไม่อยู่ ระเบียงก็เงียบกริบ

            อ้าว หายไปไหนล่ะ

            ผมยกโทรศัพท์โทรหาหมอชลระหว่างเข้าไปชงอะไรอุ่นๆดื่มในครัว รอไม่นานปลายสายก็รับ ผมกำลังจะเอ่ยปากถามว่าเขาลงไปหาอะไรกินด้านล่างเหรอ เพราะข้างๆคอนโดมีตลาดตอนเช้า แต่เสียงที่ดังแทรกขึ้นมาก่อน กลับทำให้มือที่กำลังจับช้อนคนโกโก้ให้ละลายไปกับน้ำหยุดชะงัก

            (ไง หมวดกล้า)

            น้ำเสียงทุ้มแหบนั่น ไม่ใช่เสียงของหมอชลแน่นอน สัญชาติญาณสั่งให้กดบันทึกเสียงเอาไว้ด้วยความรวดเร็ว

            ใคร…”

            (จำกันไม่ได้แล้วเหรอ นั่นสินะ ไม่ได้เจอกันนานเหมือนกันนี่นา ตั้งแต่วันนั้นที่มึงโดนย้ายกลับมาประจำการที่กรุงเทพ จริงมั้ย) ผมหันไปตบเคาน์เตอร์ครัวดังปัง น้ำเสียงที่เคยจำได้แม่นย้อนกลับเข้ามาในหัวอีกครั้ง ไอ้เวรตะไลที่ช่วยปิดบังความผิดของไอ้สน

            ผู้กองประภาส

            (โอะๆ จำกูได้แล้วนี่ไอ้ลูกหมา)

            “หมอชลอยู่ไหน

            (อยู่ข้างๆนี่แหละ ไม่ต้องเป็นห่วง มันหมดหน้าที่ของมึงแล้ว)

            “มึงมัน…”

            (จุ๊ๆ คุณหมอคนดีกำลังหลับสบายเลย มึงคงไม่อยากปลุกหรอกมั้ง)

            “อย่ายุ่งกับหมอ อย่าหาว่ากูไม่เตือน

            (ขอโทษทีว่ะ ปล่อยให้มึงทำตามใจตัวเองมานานแล้ว เลิกทำคดีคุณสนซะ แล้วหมอของมึงถึงจะปลอดภัย)

            “ถ้ากูไม่เลิกล่ะ

            (งั้นก็บอกลาหมอสุดที่รักของมึงได้เลย ตอนแรกคุณสนแกก็กะจะเก็บเอาไว้เป็นของเล่นยามเหงา แต่เมื่อของเล่นมันดื้อด้าน แถมยังสามารถเป็นพยานปากเอกได้ ก็กำจัดไปซะสิ้นเรื่อง)

            “ไอ้เวรเอ้ย!!!”

            (จุ๊ๆ ถ้าไม่อยากให้หมอเป็นอะไร เอาเอกสารเกี่ยวกับคดีที่มึงรวบรวมมาแลกกันดีมั้ยล่ะ)

            (แล้วเราจะได้อยู่กันสงบๆไง)

            ผมกัดฟันกรอด มือกำเข้าหากันแน่น ไอ้ชาติชั่ว ไอ้พวกเวรตะไล

            พวกมึงมันเลวไร้ที่ติจริงๆ

            ที่ไหน ว่ามา

            (ท่าเรือ มาคนเดียวล่ะ หมวดกล้า…)

            พูดจบปลายสายก็วางไป ผมรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วตรงดิ่งออกจากบ้านพร้อมกับเอกสารคดีของไอ้สน มือรีบกดต่อสายไปหาคนๆหนึ่ง คนๆหนึ่งที่หลังๆมานี่ขอความช่วยเหลือจากเขามากเกินไปแล้ว

            (ว่าไง) เสียงทุ้มแหบแฝงไปด้วยอำนาจ ผมเรียบเรียงคำพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำให้พ่อของตัวเองฟัง

            ผมมีหลักฐานที่จะชี้ชัดว่านาย สิงสน เดชาหิรัญ ได้ทำการขู่คุกคามและทำร้ายร่างกายนายแพทย์ ศศิ เธียรธีระครับ

            (จะให้ฉันเชื่อแกได้ยังไง ไม่ใช่แกตั้งสมมติฐานขึ้นมาเป็นตุเป็นตะเหรอ)

            “ถ้าอยากรู้ว่าสิ่งที่ผมพูดคือความจริงหรือเปล่า ผมกำลังจะไปที่ท่าเรือ…”

            ผมกดวางสายแล้วรีบขับรถตรงไปยังท่าเรือที่ไอ้ประภาสจับหมอชลไป มือสองข้างกำพวงมาลัยรถแน่น หลังจากนี้พ่อจะตัดสินใจยังไง มันก็แล้วแต่เขาแล้ว เพราะถ้าเรื่องนี้ไม่มีใครช่วยจริงๆ ผมก็จะใช้สองมือของตัวเองเนี่ยแหละช่วยหมอมาให้ได้

            ถ้าผมบอกให้หมวดไปตาย หมวดก็จะตายอย่างนั้นเหรอ

            เสียงของหมอชลดังก้องขึ้นมาในหัว ผมถอนหายใจออกมาแผ่วเบา

            ผมไม่ตายเพราะหมอสั่งหรอกน่า แต่หมอก็รู้นี่ ว่าผมรักหมอขนาดไหน ดังนั้นถ้าสามารถตายแล้วทำให้หมอพ้นอิสระได้ผมก็ยอม

            เป็นห่วงเขาจะบ้าตายอยู่แล้ว

            ขอล่ะ ผมไม่เคยเชื่อเรื่องสิ่งศักดิ์สิทธิ์เลยสักครั้ง

            แต่ครั้งนี้ ถ้าสิ่งศักดิ์สิทธิ์มีจริง

            คุ้มครองหมอชลด้วยนะครับ

 

            รถของผมจอดลงที่หน้าท่าเรือที่ผู้กองประภาสนัดเอาไว้ มือค้นเอกสารออกมาจนหมด ผมเหน็บปืนไว้ด้านหลังก่อนจะลงจากรถด้วยความระมัดระวัง ท่าเรือที่เงียบสงัด มีเพียงนกนางนวลบินไปมาอยู่บนท้องฟ้า

            ขาของผมพาตัวเองเข้าไปในโกดังของท่าเรือ ก่อนจะพบกับหมอชลที่นอนนิ่งสนิทอยู่บนพื้น ใจที่เป็นห่วงเขาร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ผมรีบวิ่งเข้าไปหาหมอชลแต่กลับถูกสกัดด้วยเสียงปืนหนึ่งนัด

            ปัง

            กระสุนกระทบลงบนพื้นห่างจากปลายเท้าเพียงแค่นิดเดียว ผมหยุดชะงักแล้วเงยหน้าไปมองไอ้คนที่หายหัวไปหลายเดือน แต่กลับมาทำชั่วได้อย่างหน้าตาเฉย นอกจากนั้น ไม่ได้มีแค่ผู้กองประภาสคนเดียว ลูกสมุนของมันค่อยๆเดินออกมาจากที่ซ่อน นับรวมๆก็ประมาณหกคน

            มาไวดีนี่ ทำไม กลัวเหรอว่าหมอชู้รักของมึงจะตายห่าไปซะก่อน

            “หุบปากผมกัดฟันคำรามเสียงดัง ไอ้ผู้กองประภาสหัวเราะ

            ไม่คิดเลยนะว่าเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมอย่างมึง จะสร้างความเดือดร้อนได้ถึงขนาดนี้ คิดว่าตัวเองเป็นใคร เป็นพระเอกเหรอวะ

            คำพูดดูถูกไม่ต่างจากวันแรกที่ได้เจอกัน ผมยกแฟ้มเอกสารขึ้นมาชูเอาไว้ ไม่อยากนอกเรื่องไปมากกว่านี้ ผมไม่รู้ว่าอาการหมอชลเป็นยังไงบ้าง ดังนั้นทางที่ดีคือจบเรื่องซะ

            นี่เอกสาร อยากได้ไม่ใช่หรือไง

            ผมโยนแฟ้มเอกสารไปตรงหน้า ไอ้ผู้กองประภาสรีบสั่งสมุนของมันให้รีบวิ่งมาหยิบไปเปิดเช็คดูว่าใช่ของจริงหรือเปล่า พวกมันยืนเช็คกันอยู่สักพัก พอผมจะขยับตัวเพื่อเข้าไปหาหมอชล กลับถูกปืนหลายกระบอกจ่อร่างเอาไว้

            พยายามทำใจให้เย็น อย่ากระโตกกระตาก

            ผมจะตายตอนนี้ไม่ได้

            ต้องช่วยหมอชลออกไปให้ได้ก่อน

            กูจะรู้ได้ยังไงว่ามึงไม่ได้มีสำรองเอาไว้

            “ผมเป็นตำรวจที่ซื่อสัตย์กับคำพูดของตัวเอง ไม่เหมือนงูเห่าบางตัว

            “ไอ้กล้า มึงนี่มัน!”

            “อาประภาส…” น้ำเสียงของใครอีกคนดังขึ้นมา ขัดไอ้ผู้กองประภาสที่ยกปืนขึ้นหมายจะยิงผม มือของคนๆหนึ่งแตะลงที่กระบอกปืนที่อยู่ในมือของผู้กอง

ใบหน้าของมัน แม้จะเห็นชัดๆเพียงแค่ครั้งเดียวแต่ผมจำได้แม่น ความน่ารังเกียจเหมือนพ่อมันไม่มีผิด แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ ชั่วช้า ไอ้เวรที่เกือบจะข่มขืนหมอชล ทำเหมือนหมอชลเป็นของเล่น ทำให้หมอช็อกจนความทรงจำรวนไปหมด ไอ้เวรตะไลที่ใช้กำลังกับคนบริสุทธิ์

ไอ้สิงสนเดินมาหยุดอยู่ใกล้ๆร่างของหมอชล มันนั่งยองๆลงแล้วดึงคอเสื้อหมอชลขึ้นมา ผมขมวดคิ้ววุ่นด้วยความเป็นห่วง ขยับตัวไปไหนไม่ได้เพราะโดนปืนจ่อไว้รอบทิศ

เวรเอ้ย

หมอชล ตื่นสิ ที่รักของหมอมาหานู่นแล้วไงนิ้วของไอ้สนชี้มาที่ผม ก่อนฝ่ามือหนาๆนั่นจะฟาดลงบนใบหน้าของคนที่หลับไม่ได้สติ

ไอ้เหี้ยสน!!!”

มึงมีสิทธิ์พูดอะไรด้วยเหรอหมวดกล้าน้ำเสียงเย็นๆนั่นถูกส่งมา ผมกัดฟันกรอด มองดูนาฬิกาที่ป่านนี้พ่อควรจะส่งกองหนุนมาแล้ว

หรือว่า เขาไม่ได้สนใจเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับผม

เหอะ ก็จริงสินะ

ตั้งแต่เกิดมา ก็ไม่เคยสนใจลูกคนนี้นี่

กูจะแน่ใจได้ยังไง ว่าเอกสารที่มึงให้มานี่คือทั้งหมด และมึงไม่ได้ทำสำเนาเอาไว้ไอ้สนหยัดตัวลุกขึ้นมาเผชิญหน้ากับผม มันเดินข้ามหมอชลราวกับว่าเขาเป็นเพียงผักที่ไร้ชีวิต

กูไม่ได้ทำสำเนาอะไรไว้ทั้งนั้น ทั้งหมดอยู่ในแฟ้มนั่น ทุกหลักฐานทุกข้อมูล

อ่า แต่มึงคงลืมอะไรไปบางอย่าง

ผมกัดริมฝีปากของตัวเองจนห้อเลือด ไอ้สนยกกระบอกปืนเล็งมาตรงหน้าผม

หลักฐานทุกอย่าง มันอยู่ในหัวสมองของมึงต่างหาก

“!!!”

กูเองก็ไม่ใช่คนป่าเถื่อนอะไรแบบนั้น ถ้าขืนพลั้งมือฆ่ามึงไป อาชีพพ่อกูจะแย่ซะเปล่า

ไอ้เวรนี่

พูดจาทำตัวยิ่งกว่างูพิษ ไอ้สนมันหัวเราะออกมาเบาๆ

ดังนั้นเรามาคุยกันแบบผู้ดีชนดีกว่า อาประภาส!” ไอ้สนหันไปสั่งผู้กอง

พาพวกมันไปบ้านพัก

ครับคุณสน

พูดจบไอ้สนก็เดินนำหน้าออกไป พวกสมุนของมันกรูเข้ามาจับตัวผมเอาไว้ ปืนถูกจ่อไว้ที่ขมับและเอว หมอชลถูกไอ้ประภาสแบกขึ้นหลังนำทางไปยังบ้านพักที่ติดกับท่าเรือ

เมื่อเข้ามาในบ้านพักสภาพซอมซ่อแล้ว ร่างของหมอชลก็ถูกโยนลงบนโซฟาตัวกว้าง ผมถูกกดไหล่ให้ทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ตรงกันข้ามกับไอ้เวรสนที่หยิบซองอะไรบางอย่างออกจากกระเป๋า

มันเทผงสีขาวในซองลงบนโต๊ะ ก่อนจะก้มลงไปใกล้ ใช้จมูกสูดเข้าไปในปอดเสียงดัง

โคเคน…

มันยังเล่นยาอยู่ ดังนั้นประวัติการรักษาที่ผมรวบรวมหลักฐานมา ทั้งหมดปลอมเปลือกทั้งสิ้น ประวัติการรักษาชี้ว่าสิงสนหายขาดจากอาการติดยา แม้จะเคยเล่นยาด้วยกันถึงสามชนิด และไม่มีระบุว่าเขากลับไปเล่นยาอีกหลังจากหายไปรักษาตัวที่เกาะเงาจันทร์ 

เพราะเหตุนั้นมันเลยเลือกหมอชลเพื่อให้เป็นหมอประจำตัว โดยใช้หมอพฤกษ์ที่เป็นพวกเดียวกันบังหน้าเอาไว้ เพราะรู้ว่าหมอชลไม่กล้าทำอะไรมัน รู้ว่าหมอชลต่อต้านไม่ได้ ใช้วิธีข่มขืนเพื่อข่มขู่หมอ แต่โชคดีที่หมอชลรอดออกมา แต่ถึงอย่างนั้นโชคก็เข้าข้างมันเหลือเกินที่หมอชลดันช็อกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขาจำอะไรไม่ได้ มันถึงได้ลอยนวลมาถึงตอนนี้

พอความทรงจำทั้งหมดของหมอชลกลับมา มันเลยต้องการจะกำจัดหมอสินะ

เหอะ สารเลวเอ้ย

 หมวดกล้า ชื่อก็บอกอยู่แล้วว่ากล้าไอ้สนโพล่งขึ้นมา มันยกเท้าขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะ ราวกับทุกอย่างไม่ใช่เรื่องน่ากังวลเลยสักนิด

แต่มึงกำลังกล้าในเรื่องที่ผิด มึงไม่น่าสอดรู้สอดเห็นยุ่งเรื่องของคนอื่นเลย โดยเฉพาะเรื่องของหมอชล

ผมกำหมัดแน่น

กูไม่มีทางปล่อยให้พวกมึงทำตามใจชอบหรอกว่ะ เพราะคนแบบพวกมึงเนี่ยแหละโลกมันถึงได้ต่ำอยู่ทุกวันนี้ ใช้อำนาจเงิน ข่มขู่คนไม่มีทางสู้ ฆ่าคนเป็นผักปลา

เอางี้ กูจะใจดีให้สักครั้งแล้วกัน ... มึงต้องออกจากอาชีพตำรวจซะ แล้วหายตัวไปจากโลกใบนี้ หายไปแบบเงียบๆ เหมือนไร้ตัวตน แล้วหลังจากนั้นกูถึงจะปล่อยหมอชลให้เป็นอิสระ

ว่าไงนะ

เมื่อกี้ได้ยินไม่ชัดเหรอ มึงเป็นคนเดียวที่รู้ความลับทั้งหมดของกู ลำพังหมอชลคนเดียว มันไม่ยากหรอกในการปิดบังความลับ แต่มึง มึงมันปากพล่อย แถมยังเป็นตำรวจ

กูไม่ฆ่ามึงก็ดีถมเถแล้วไม่ใช่เหรอไอ้กล้า

ผมลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ตั้งใจจะพุ่งใส่ไอ้เวรตรงหน้าแต่กลับโดนอะไรหนักๆฟาดลงบนแผ่นหลังจนต้องทรุดกลับมานั่งลงบนเก้าอี้พร้อมกับอาการเจ็บปวดรวดร้าวบริเวณต้นคอ

เชี่ย

เวรเอ้ย

ผมควรจะทำยังไงดี

ควรจะทำยังไง

ผมหันไปมองหมอชลที่นอนนิ่งอยู่บนโซฟา ดูจากสภาพแล้ว เจ้าตัวก็คงโดนหนักมาไม่แพ้กัน ผมนั่งนิ่งใช้ความคิดอยู่พอสมควร ก่อนจะเอ่ยปากออกไปท่ามกลางเสียงหัวเราะของพวกเวรนั่น

ก็ได้ กูจะลาออกจากตำรวจ แล้วหายตัวไป ถ้ามึงสัญญาว่าจะปล่อยหมอชลให้เป็นอิสระ

นั่นสิเด็กดี ฉลาดสมกับเป็นมึง

แต่มีข้อแม้

หืม

มึงต้องทำเรื่องลาออกให้หมอชล ให้เขากลับไปใช้ชีวิตที่เขาควรจะได้รับมาตลอดหลายปีมานี่ไอ้สนกำหมัดแน่น มันเองก็คงไม่ปล่อยหมอไปง่ายๆผมเชื่อแบบนั้น แต่เพื่อแลกกับความปลอดภัยของตัวเอง

มันเป็นข้อเสนอที่ไอ้สนยอมตกลงแน่นอน

ก็ได้

ถ้างั้นตกลง กูจะกลับไปลาออกเดี๋ยวนี้

คิดว่ามันจะง่ายขนาดนั้นเหรอวะ

นี่มึง!

คิดว่ากูเชื่อคำพูดแบบขอไปทีของมึงหรือไง มึงก็ไม่ต่างอะไรจากกูเลยหมวด มึงก็เป็นงูพิษเหมือนกัน จับตัวมันไว้

เฮ้ย

ลูกสมุนของไอ้สนกรูกันเข้ามาจับตัวผมไว้ ไอ้สนยื่นมีดเล่มหนึ่งให้กับผู้กองประภาสที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ไม่ไกล มันเดินดุ่มๆเข้ามาหยิบมีดนั่นแล้วกดใบมีดออกมา ใบมีดคมๆสะท้อนแสงทำให้ผมเสียวสันหลังวาบ

ตัดลิ้นมันซะ!”

ไอ้พวกนรก!!!”

ผู้กองประภาสมันแสยะยิ้มอย่างได้ชัย มันเดินย่างสามขุมเข้ามาใกล้ผม บีบแก้มของผมเอาไว้

ซอรี่นะหมวด แต่พวกกูไม่ไว้ใจมึงว่ะ

ปึง!!’

เหตุการณ์ทุกอย่างมันเกิดขึ้นไวมาก เมื่ออยู่ดีๆประตูบ้านพักก็ถูกถีบเข้ามา เสียงปืนดังลั่นไปหมด ผมถีบไอ้ผู้กองประภาสออกจากตัวแล้ววิ่งถลาเข้าไปหาหมอชลที่นอนนิ่งอยู่ โซฟาถูกพลิกไปอีกด้านเพื่อบดบังกระสุนที่ถูกสาดไปมาไม่ต่างอะไรกับอยู่ในสนามรบ

ผมกอดหมอชลเอาไว้แน่น ท่ามกลางเสียงโหวกเหวกโวยวาย เพียงแค่ไม่กี่นาทีทุกอย่างก็เงียบลงไป ฝ่ามือของใครสักคนสัมผัสลงบนหัวไหล่ของผม เขย่าเบาๆ

เงยหน้าขึ้นไปมองคนที่เข้ามาช่วยเหลือ เขาสวมชุดทหารสีเขียวกากี ใบหน้าคุ้นเคยนั่นทำให้ผมถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

หมวดกล้าโอเคหรือเปล่า บาดเจ็บตรงไหนมั้ย

ผมส่ายหน้าเบาๆ พลางมองเลยไปยังผู้ชายมีอายุที่เดินเข้ามาในตัวบ้านพัก สายตาคมแข็งกระด้างนั่นปราดมองผมนิ่งๆ ภายในแววตานั่น แวบหนึ่งที่ผมเห็นว่ามันวูบไหวราวกับว่าโล่งอกที่เห็นผมปลอดภัย

จับพวกมันได้มั้ยหยัดตัวขึ้นมานั่งพลางถามทหารนายหนึ่งที่กำลังคุยกับพ่อของตัวเองอยู่ ผมลูบกลุ่มผมนุ่มนิ่มของคนที่นอนทับตักเบาๆอย่างอ่อนโยน

หายไปสองคน คุณสิงสนกับผู้กองประภาส

เผลอกำหมัดแน่นด้วยความโมโห

ผมจะไม่ยอมให้มันลอยนวล เพราะถ้าพวกมันลอยนวลล่ะก็ หมอชลก็จะไม่มีวันได้อยู่อย่างสงบสุข เรื่องมันก็จะไม่จบ

ขอคุยกับนายพลสองคนได้มั้ย

            ทุกคนให้ความเคารพต่อคำพูดของผมไม่ต่างจากพ่อ เพราะแบบนี้ใครๆถึงพูดว่าผมเป็นเด็กเส้น ใช้เส้นท่านนายพลสอบเข้าตำรวจจนกลายเป็นตำรวจดีเด่น พ่อทิ้งตัวนั่งลงที่เก้าอี้ตรงหน้าผม

            “แกโอเคหรือเปล่า

            “ผมโอเค

            “แล้วหมอล่ะเขาพยักพเยิดหน้ามายังคนที่ยังหลับสนิทไม่รู้สึกตัว

            น่าจะโดนชกจนหมดสติ

            “ฉันขอโทษที่ไม่ยอมเชื่อแกคำพูดของเขาราวกับปุยนุ่นที่โอบอุ้มร่างกายของผม ผมลูบใบหน้าของหมอชลเบาๆอย่างทะนุถนอม ถ้าหมอชลยังอยู่ตรงนี้ ผมจะต้องพะวงกลัวว่าเขาจะโดนลูกหลงไปด้วย

            ไม่เป็นไร

            เราสองคนเงียบใส่กัน จากที่ไม่เคยคุยกันเลย วันนี้ผมกลับเปิดปากคุยกับเขาได้อย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับว่ามันเป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้คุยกับเขา

            และมีอย่างสุดท้าย ที่จะขอร้องเขา

            พ่อ

            คนตรงหน้าชะงักไปเมื่อได้ยินคำเรียกของผม เขาตอบรับเพียงแค่เสียงอืมเบาๆในลำคอ

            คำขอร้องสุดท้ายของผม ไม่ใช่ในฐานะตำรวจ ไม่ใช่ในฐานะหมวดที่ต้องการรักษาความยุติธรรม

            “…”

            “แต่ในฐานะลูกชายคนหนึ่ง

            ผมสูดหายใจเข้าเต็มปอด

            ผมปล่อยพวกมันไปไม่ได้ ถ้าไม่เห็นจุดจบของพวกมัน ชาตินี้ทั้งชาติผมคงหลับตานอนไม่ได้

            “ดังนั้น พาเขาไป พาเขาไปให้ไกลๆ ไปที่ที่ผมเอื้อมไม่ถึง ไปที่ที่ไม่มีใครเอื้อมถึง ไปที่ที่ไม่มีใครจะทำร้ายเขาได้อีกถือว่านี่เป็นคำขอร้องสุดท้ายของผม

            ผมก้มหน้าลง กอดหมอชลเอาไว้ในอ้อมกอดอันสั่นเทาของตัวเอง

            ผมชื่อเก่งกล้า

            และเก่งกล้า มีความหมายว่า ผู้กล้าซึ่งเก่งกาจและไม่มีวันยอมแพ้

            โอเค

            คำตอบของพ่อทำให้ใจผมวูบไหวไปช่วงหนึ่ง ผมหยัดตัวลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินออกไป โดยไม่หันหลังไปมองอีก

            ผมยังมีธุระที่ยังต้องสะสางให้จบ

            ดังนั้น

            หมอช่วยรอผมหน่อยนะครับ

            สักวันผมจะตามหาหมอ ต่อให้สุดขอบโลก ผมก็จะตามหาคุณ

            หมอชล



// อัพเดทแบบเรียลไทม์ อิอิ

           

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 119 ครั้ง

755 ความคิดเห็น

  1. #733 bh___ (@bh___) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 00:38
    ซีนพ่อลูกคือร้องไห้เลยย แงง/แต่สนก็คือเลวมากๆๆๆๆๆๆๆ
    #733
    0
  2. #720 Husky 'Baby (@srichisan) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 20:37

    หมวดต้องกลับมานะ
    #720
    0
  3. #697 immortal_ploy (@ploykannikar) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 19:17
    น้ำตาซึมแล้ววว
    #697
    0
  4. #668 noeyeol (@Noey_CHP) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 09:37
    หมวดต้องทำให้ได้นะ แล้วรีบกลับมาหาหมอนะหมวดจะได้มีความสุขซะที ;-;
    #668
    0
  5. #621 TTSRLN (@TTSRLN) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 00:17
    รักกล้าาาาาาาาา
    #621
    0
  6. #602 KaewsKaews (@KaewsKaews) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 22:15
    ฮือออออออ
    #602
    0
  7. #585 neet_ner (@baifernza087) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:24
    สนุกกกกกกกก
    #585
    0
  8. #578 Orathaiks (@Orathaiks) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 21:59
    ทำให้ซับซ้อนเพิ่มอี้ก
    #578
    0
  9. #547 มินมิ๊นนนน(nAdaLyn) (@neera2007) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 00:50
    งื้อออ หมวด สู้เค้านะ!!
    #547
    0
  10. #535 sehun-hunhan (@hunhan-sehun) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 04:41
    หมวดสู้ๆ นะ หมอรออยู่ หมวดต้องทำสำเร็จแน่ๆ
    #535
    0
  11. #504 Maylyunho (@Maylyunho) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 01:23
    ฮือ ทำไมมมม รีบกำจัดให้หมดแล้วรีบตามหมอนะหมวด
    #504
    0
  12. #318 minminmel007 (@minminmel007) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 20:38
    เกลียดแก๊งค์-สนจริงๆเลย โอ้ยยย
    หมวดอย่าทิ้งหมออออ
    #318
    0
  13. #312 mwtpn (@tanaporn_mm45) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 06:51
    หมวดใจร้ายอ่ะ ทิ้งหมอโดยไม่บอกหมออีกแล้ว...
    #312
    0
  14. #310 C+ph (@momonuke) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 01:36
    หมวดจะให้หมอไปไหนอีกอะ จะทิ้งหมออีกแล้วเหรอ
    #310
    0
  15. #308 don't touch me (@plengpng) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 00:22
    โอ้ย น้ำตาไหลเลยค่ะ T_____T
    พวกคนเลวก็เลวจริงๆ เราลุ้นมากว่าคุณพ่อจะมาช่วยมั้ย ฮือ สุดท้ายคุณพ่อก็มาจนได้ ขอบคุณที่เชื่อมั่นในตัวลูกชายด้วยนะคะ
    แล้วก็หมอชล ;____; น่าสงสารมากๆ หมอต้องเชื่อใจหมวดนะ รอหมวดด้วยนะ
    #308
    0