ตอนที่ 20 : Chapter 19

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3426
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 124 ครั้ง
    19 มิ.ย. 60


Chapter 19

 

            เรือหางยาวมุ่งหน้าสู่เกาะเงาจันทร์โดยค่าจ้างอันสูงลิ่วเพราะเป็นเกาะที่ไม่ค่อยมีใครเข้าไปท่องเที่ยวและอยู่ค่อนข้างไกล แต่ผมก็ยอมจ่ายเพราะต้องการจะไปที่นั่นจริงๆ

ท้องฟ้าวันนี้ปลอดโปร่งและไม่มีวี่แววของพายุ การนั่งเรือข้ามเกาะแบบนี้ทำให้หวนคิดถึงวันแรกที่ผมนั่งเรือประมงแล้วอ้วกแตกอ้วกแตนจนต้องให้หมอมาดูอาการ

ถือเป็นเรื่องดีเหมือนกันครับ เพราะจากเหตุการณ์นั้น ทำให้ผมได้เจอหมอชล

ผมหันไปมองผู้ชายที่กำลังสนอกสนใจทะเลสีสวย เขาดูมีความสุขกับการได้เห็นน้ำใสๆของทะเลทางภาคใต้ หมอชลหันมายิ้มตาปิดให้ผม แค่นั้นก็ทำให้ผมสัญญากับตัวเองไว้เลยว่า

ยังไงก็จะอยู่ข้างผู้ชายคนนี้ ยังไงก็จะไม่ปล่อยให้เขาต้องเดินตัวคนเดียวอีก

ใช้เวลาค่อนข้างนานพอสมควรกว่าจะมาถึงเกาะเงาจันทร์ ความรู้สึกแรกหลังจากเท้าสัมผัสกับผืนทราย แดดจ้าในตอนกลางวัน แต่กลับรู้สึกว่าทุกอย่างมันดูสวยงามเหลือเกิน

คิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นที่นี่ คิดถึงมากๆเลย

เรือหางยาวที่ถูกจ้างมาค่อยๆไกลออกไป ผมจ้างแค่ขามาอย่างเดียว เพราะไม่แน่ใจว่าเราจะอยู่บนเกาะนี้กันอีกนานแค่ไหน รู้แค่ว่าหมอมีบ้านพักอยู่ที่นี่ เขาไม่จำเป็นต้องรีบร้อนอะไรเลย

สู้แดดอยู่สักพักเลยหันไปมองหมอชลที่กำลังมองทะเลตาละห้อย

หมอ ชอบเหรอ

เราจำไม่ได้ว่าครั้งล่าสุดที่มาทะเลคือเมื่อไร

นัยน์ตาสีสวยของเขาสะท้อนกับแสงแดดที่ตกกระทบกับผืนน้ำ พอเห็นแบบนั้นผมเลยก้มไปถอดรองเท้าผ้าใบของตัวเอง หมอชลมองหน้าผมด้วยความแปลกใจ

เรายังมีเวลาอีกเยอะ จริงมั้ย

พอได้ยินแบบนั้นเขาก็คลี่ยิ้มออกมา หมอชลถอดรองเท้าของตัวเองออกก่อนเราสองคนจะวิ่งแข่งกันลงไปในทะเล

ผมไม่ได้เล่นน้ำทะเลกับใครสักคนแบบนี้มานานขนาดไหนกันนะ

รอยยิ้มบนใบหน้าของหมอชลตอนนี้ คือสิ่งที่ผมอยากเห็นมาตลอด เขามีความสุข เหมือนไม่มีเรื่องอะไรต้องคิด แวบหนึ่งผมคิดว่าหรือเราจะหนีมาใช้ชีวิตที่นี่ดี หากแต่นั่นคงจะเป็นสิ่งที่เห็นแก่ตัวที่สุด

เพราะยังไงหมอชลก็ยังมีหน้าที่ที่เขาต้องรับผิดชอบ

ต่างจากผมที่ไม่มีที่ไปอีกแล้ว นอกจากการได้อยู่ข้างๆเขา

เล่นน้ำกันจนหมดแรงเราก็ตัดสินใจว่าจะเดินเข้าไปที่หมู่บ้าน แม้ระยะทางการเดินเท้าจะค่อนข้างไกล แต่ระหว่างทางคงจะมีชาวบ้านผ่านไปมาและจำพวกเราได้

และแล้วโชคก็เข้าข้างเราสองคน

อ้าวหมวด หมอชล!!!”

น้ำเสียงของชายที่ผมจำได้แม่น พร้อมกับรถจี๊ปทหารคันใหญ่ที่มักจะตรวจตรารอบๆเกาะตอนกลางวัน

จ่า

จ่าขาวจอดรถแล้วปรี่ตรงเข้ามาหาเราสองคน ใบหน้าของจ่าขาวดูดีใจที่เห็นผมและหมอชล แต่จากใบหน้าของหมอชลแล้ว เจ้าตัวคงจำไม่ได้หรอกว่าจ่าขาวคือใคร

ไงจ่า สบายดีมั้ย

สบายดีครับ หมวดล่ะ หมอล่ะครับ จู่ๆก็หายตัวกันไปทั้งคู่ ชาวบ้านคิดถึงจะแย่อยู่แล้ว

พอดีพวกผมมีธุระที่กรุงเทพนิดหน่อย หมอเขาอยากกลับมาเยี่ยมเกาะน่ะ

หมอชลยิ้มให้จ่าขาวเล็กน้อย

คือผมกับหมอเพิ่งจะลงจากเรือมาเมื่อกี้ จ่าช่วยพากลับไปส่งที่บ้านหน่อยได้มั้ย

ด้วยความยินดีครับ ขึ้นรถเลยๆ

ผมและหมอขึ้นไปนั่งบนรถจี๊ปทหารก่อนจ่าขาวจะขับพาเข้าสู่ตัวเมืองของเกาะเงาจันทร์ บรรยากาศรอบๆหมู่บ้านยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง อาจจะดูเหงาๆหน่อยแต่ชาวบ้านก็ยังออกมาจับจ่ายใช้สอยและพูดคุยกันเฮฮาตามปกติ

ไม่นานนักรถก็จอดลงด้านหน้าบ้านพักของหมอชล ซึ่งหมอชลคงจำไม่ได้ว่าเก็บกุญแจไว้ไหนหลังจากที่ความทรงจำบนเกาะของเขาหายไป คุณหมอยืนมองบ้านพักหลังเล็กๆของตัวเองอย่างพินิจพิจารณา ส่วนผมยืนคุยกับจ่าขาวอยู่ข้างๆรถไกลออกมาเล็กน้อย

หมอจำอะไรไม่ได้น่ะ

หมายความว่าไงครับ

ความทรงจำที่เกาะนี้หายไปช่วงนึง

จ่าขาวร้องเสียงหลงอย่างตกใจ

จะว่าไปช่วงที่หมวดหายตัวไป อาการแกก็ไม่ค่อยดีเท่าไร ซึมๆลงไป

จ่าว่าสาเหตุที่ทำให้เขาลืม คือเพราะผมจากไปหรือเปล่าผมครุ่นคิดเรื่องนี้มานานพอสมควรแล้ว ถ้ามันเป็นแบบนั้นจริงๆ ผมคงโทษตัวเองที่ไปแล้วไม่ได้บอกเขา

ไม่ใช่หรอกครับจ่าขาวตอบอย่างมั่นใจ

หือ ทำไมจ่าถึงดูมั่นใจจัง          

            “ถ้าผมบอกไป หมวดสาบานก่อนได้มั้ยว่าจะไม่ไปเอาเรื่องใคร

            คำพูดของจ่าขาวทำให้ผมตะขิดตะขวงใจมากขึ้นกว่าเดิม แต่ยังไงผมก็คงไม่ใจร้อนอีกแล้ว จุดประสงค์ของการมาที่เกาะครั้งนี้คือหมอชล แค่ให้เขาได้กลับมาสัมผัสบรรยากาศเดิมๆที่เขาเคยใช้ชีวิต แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว ไม่ว่าความทรงจำของเขาจะกลับมาหรือไม่

            ผมก็จะยอมรับมัน

            อือ ผมสัญญา

            “ช่วงหมวดหายไป คุณสนแกเข้ามาที่บ้านหมอชล แล้วหลังจากนั้นหมอก็โดนหามออกมา ผมไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้นจนกระทั่งไปถามอาจารย์หมอ

            “…”

            “เห็นว่ามีร่องรอยทำร้ายร่างกาย แต่โชคดีที่ไม่สาหัส แล้วหลังจากนั้นอาทิตย์หนึ่ง หมอชลก็ถูกส่งตัวกลับไปกรุงเทพ ทั้งสารวัตรสิงห์ ผู้กองประภาส รวมถึงจ่าสัก ทุกคนย้ายกลับไปประจำการที่กรุงเทพหมดแล้วครับ

ผมเผลอกำหมัดแน่น ไอ้พวกสารเลวเอ้ย หมอไปทำอะไรให้วะถึงต้องมาทำร้ายเขา

ชาติชั่ว

ตอนนี้มีตำรวจชุดใหม่เข้ามาทำงานแทน เห็นว่าน่าจะถาวร ชาวบ้านเลยโล่งอกโล่งใจกันใหญ่

พยายามข่มใจสงบสติอารมณ์ของตัวเองเอาไว้

เป็นแบบนั้นก็ดีแล้ว

ฝ่ามือของผมตบเบาๆลงบนไหล่ของจ่าขาว อย่างน้อยก็รู้ว่าบนเกาะนี้ปลอดภัยจากการรบกวนจากพวกสันดารเลวทรามนั่น ให้หมอได้พักผ่อนสมองอยู่ที่นี่สักพักก็แล้วกัน

จะว่าไป หมวดกับหมอจะอยู่ที่นี่กันนานมั้ยครับ เดี๋ยวผมจะไปซื้อเสบียงมาตุนไว้ให้ แล้วหมวดจะกลับมาทำงานที่นี่มั้ย ผมจะได้ไปแจ้งกับผู้กองชาติ

ผมมองจ่าขาวเงียบๆ

ทำงานเหรอ

เมื่อไม่กี่วันก่อน ผมยังทำงานจนหัวยุ่งอยู่เลย แต่ตอนนี้ ไม่มีงานให้ทำแล้วล่ะ

ผมถูกปลดออกจากการเป็นตำรวจแล้วจ่า ตอนนี้ว่างงานละ

พูดจบผมก็เดินไปหาหมอชล เดินเข้าไปด้านหน้าบ้านพัก ยกกระถางต้นไม้หน้าบ้านขึ้นเล็กน้อย กุญแจสำรองยังคงวางอยู่ที่เดิม ผมไขประตูเข้าไปในบ้านก่อนจะพบว่าบ้านพักของหมอเละเป็นหน้ากลองเลย

เวรเอ้ย

พายุถล่มเหรอหมอชลพูดติดตลก เขาเป็นฝ่ายเดินนำเข้าไปสำรวจภายในตัวบ้าน

ดูจากสภาพบ้านแล้ว ที่จ่าขาวบอกว่าหมอโดนทำร้าย น่าจะไม่ใช่เรื่องเบาๆแล้วล่ะ ดูร่องรอยแล้วน่าจะมีการต่อต้านขัดขืน รวมถึงตอบโต้ด้วยความรุนแรงด้วยซ้ำ

ผมไม่อยากให้เขานึกถึงเรื่องแบบนี้

เราไปพักกันที่อื่นมั้ย คลินิกก็พอนอนได้นะ

หมอชลส่ายหน้าเบาๆ นิ้วเรียวๆลูบไล้ไปตามฟอร์นิเจอร์ไม้สีขาวภายในตัวบ้าน ราวกับคุ้นเคยกับมันเป็นอย่างดี เขาเดินไปเปิดลิ้นชักในห้องครัวเพื่อสำรวจก่อนจะเจอะกับลิ้นชักที่ใส่เทียนหอมกลิ่นตะไคร้ เจ้าตัวหยิบเทียนหอมมาไว้ในมือ

นอนที่นี่สิ

แต่…”

แค่เก็บกวาดก็พอแล้วใช่มั้ยพูดพลางหันมายิ้มให้ผม

แล้วจะทำไงได้ล่ะครับ

ก็ต้องตามใจเขาไง

เราเริ่มเก็บกวาดจากของที่หล่นระเกะระกะบนพื้น เก็บข้าวของที่พังแล้วไปทิ้ง ใช้เวลาค่อนข้างนานจนกระทั่งฟ้ามืด บ้านเริ่มกลับมาเข้าที่เข้าทางเหมือนอย่างเคย

หมอชลทิ้งตัวนั่งลงบนพื้นข้างโซฟาพร้อมกับยื่นน้ำตะไคร้ให้กับผม เราสองคนเหงื่อโชกตัวไปหมด

จ่าขาวแวะมาตั้งแต่ช่วงเย็นเพื่อเอาข้าวของมาให้ โดยไม่ลืมน้ำตะไคร้ที่หมอชอบมากเป็นพิเศษ มากไปกว่านั้น ชาวบ้านหลายๆคนเองก็เริ่มจะรู้ข่าวเรื่องที่ผมกับหมอกลับมาที่เกาะ พวกเขาเลยเอาข้าวของมาต้อนรับ

จากตู้เย็นโล่งๆกับของเน่าๆที่เพิ่งโละออกไป ตอนนี้ถูกเติมเต็มด้วยของสดใหม่ จนดูมีชีวิตชีวา

คนที่นี่ใจดีเนอะ

ผมก็ใจดีนะ ผมยิ้มให้หมอชล เลยโดนเขาผลักหัวเบาๆ

ทุกอย่างมันคุ้นไปหมดเลย เราเลยไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหน

เริ่มจากที่ๆคุ้นที่สุดดีมั้ย

หือ

ผมวางเฟรนด์ชิพลงตรงหน้าหมอชล เฟรนด์ชิพของเขายังคงตั้งอยู่ที่เดิม ที่โต๊ะข้างหน้าต่าง ไม่ต่างจากวันนั้น วันที่ผมจากไปและคิดว่าคงไม่ได้เจอเขาอีก

คุณหมอกระพริบตาปริบๆ มือเรียวๆค่อยๆเปิดสมุกปกแข็งทีละหน้า ทีละหน้าไปเรื่อยๆ

เฟรนด์ชิพนี่นา

เขาคลี่ยิ้มออกมาพลางไล่อ่านข้อความของเพื่อนแต่ละคนอย่างมีความสุข ความทรงจำสมัยเด็กๆย้อนกลับเข้ามา ช่วงมัธยมเป็นช่วงที่สนุกที่สุดแล้วสำหรับผมและเขา จนกระทั่งถึงหน้าสุดท้าย หน้าที่มีลายมือของผมปรากฎอยู่บนนั้น หมอชลลูบลายมือไก่เขี่ยของผมบนกระดาษสีขาวที่กรอบไปตามกาลเวลาเบาๆ

ตอนนั้น เราไม่คิดด้วยซ้ำว่ากล้าจะยอมเขียนให้เรา

ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ

ไม่รู้สิ เราคิดว่ากล้าเหมาะสมกับผู้หญิงที่ฉลาด

หมอไง

เราไม่ใช่ผู้หญิงไง

ไม่เห็นจำเป็นว่าผู้ชายจะต้องชอบผู้หญิงนี่ผมจ้องนัยน์ตาสีสวยนั่น หมอชลหลบตาเล็กน้อย

หมอรู้มั้ยว่าอะไรในตัวหมอที่ผมชอบ

เขาส่ายหน้าเบาๆ

หมอเป็นคนฉลาด เข้มแข็ง กล้าหาญ และคิดถึงคนอื่นก่อนเสมอ นั่นแหละหมอชลที่ผมตกหลุมรักล่ะ

หมอชลเงยหน้ามามองผม เหมือนเคย เขาชอบกระพริบตาปริบๆใส่ผมทุกครั้งเวลาที่ทำอะไรไม่ถูกหรือรู้สึกเขิน ใบหน้าใสๆของคนตรงหน้าขึ้นสีแดงจางๆ

พอเห็นแบบนั้นก็อยากแกล้งเขาทุกครั้ง

ผมยื่นมือออกไปหยิกแก้มสองข้างนั่นแล้วขยี้มันเบาๆ

หมั่นเขี้ยวว่ะ

เขาหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนที่ผมจะทิ้งหัวหนักๆลงบนโซฟาแล้วหลับตาลง ผมแค่อยากใช้เวลาอยู่ตรงนี้นานๆ อยากลืมเรื่องราวบ้าบอที่เกิดขึ้นแล้วปล่อยตัวเองให้ลอยไปเรื่อยๆ

ฝ่ามือของหมอชลกุมมือผมไว้หลวมๆ ผมบีบมือตอบเขา

ขอบคุณที่เป็นพลังให้ผม

ถ้าไม่มีหมอล่ะก็

ผมอาจจะยอมแพ้ไปนานแล้วก็ได้

 

ไม่รู้ว่าเผลอหลับไปตอนไหน ตื่นขึ้นมาอีกทีก็มานอนอยู่บนโซฟาพร้อมกับผ้าห่มผืนใหญ่แล้ว ผมค่อยๆยันตัวขึ้นมานั่งด้วยอาการมึนหัวแบบแปลกๆ ไล่สายตาไปรอบๆบ้านที่เงียบสงัด

หมอ

เปล่งเสียงออกไปเบาๆ หากแต่ไม่มีการตอบรับ ผมค่อยๆลุกจากโซฟาแล้วเดินสำรวจไปรอบๆบ้าน

หมอชล

เขาไม่อยู่ ไม่อยู่บนชั้นสอง ไม่อยู่ในห้องน้ำ ไม่อยู่ในบ้าน

พอเห็นแบบนั้นก็ทำให้ใจผมหวิวแปลกๆ

หมอ!”

เปิดประตูออกไปนอกบ้านก็ไม่มี ผมสวมรองเท้าแล้วเดินออกไปตามทาง ด้วยความกังวล กลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเขา เดินไปไม่ไกลนักก็เห็นชาวบ้านกำลังมุงดูอะไรอยู่สักอย่างอยู่หน้าบ้านของใครสักคน

เกิดอะไรขึ้น

ผมเดินเข้าไปหาตาหมายคนเดินเรือประจำเกาะที่ยืนชะเง้อคอมองอยู่หน้าบ้าน

ก็ยายใจน่ะสิ หัวใจหยุดเต้นขึ้นมาเฉยๆ เลยรีบไปตามหมอชลกันแทบไม่ทัน

หัวใจหยุดเต้น?

ผมแทรกตัวผ่านชาวบ้านเข้าไปในตัวบ้าน หมอชลกำลังปั้มหัวใจของยายใจอยู่ เจ้าตัวยังอยู่ในชุดเสื้อยืดกับกางเกงผ้าขายาวอยู่เลย เหงื่อผุดซึมบนหน้าผากและใบหน้า เขาพยายามทุกวิถีทางที่จะช่วยชีวิตยายใจ แต่ยายใจก็ไม่ยักจะตื่นขึ้นมา

กล้า ทำไมยายไม่ฟื้นล่ะ ทำไม

เขาเงยหน้าขึ้นมาถามผมทั้งน้ำตาที่คลอเบ้า หมอชลยังคงไม่ล้มเลิกความพยายาม

ภาพเก่าๆซ้อนทับเข้ามา ผมยังจำได้ ผู้ชายที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความกล้าหาญในวันนั้น วันที่เขาพยายามจะช่วยแม่ของอันดาแต่กลับช่วยไม่ได้ ณ เวลานั้น เขาโทษตัวเองที่ไม่สามารถช่วยคนไข้ของเขาได้

แต่สุดท้ายเราก็ต้องยอมรับ

ว่าเราช่วยคนไข้ไม่ได้ทุกคนหรอก โดยเฉพาะคนไข้ที่ถึงเวลาต้องจากไป

ผมเดินเข้าไปจับแขนของหมอชลเบาๆ เขาหันมามองหน้า แววตาแฝงไปด้วยความไม่เข้าใจ

พอเถอะหมอ

ไม่

ชล

ทำไมไม่ฟื้นล่ะ

พอเถอะ

ผมดึงร่างหมอชลออกห่างจากยายใจ ริมฝีปากของเขาสั่นราวกับทำอะไรผิดพลาด หากแต่มันไม่ใช่ความผิดพลาด มันคือสัจธรรมของชีวิตต่างหาก

ยายใจน่ะเก้าสิบสามแล้วนะ เกิดแก่เจ็บตายเป็นเรื่องธรรมชาติอยู่แล้ว

ญาติๆทุกคนของยายใจต่างก็พยักหน้าราวกับรู้ว่าเวลานี้จะต้องมาถึง ลูกสาวของยายใจจับไหล่ของหมอชลพลางบีบเบาๆเพื่อปลอบโยนเขา

หมอไม่ได้ผิดหรอก ยายแกส่อว่าจะไปมาหลายเดือนแล้ว พวกเราทำใจไว้แล้วค่ะ

ถึงจะพูดแบบนั้น แต่หมอชลก็คือหมอชลแหละครับ

ผมขอโทษจริงๆครับ ขอโทษจริงๆ

ก้มหัวขอโทษขอโพยเสร็จก็เดินหนีออกไปจากบ้าน ผมถอนหายใจเบาๆออกมา

เขาน่ะเป็นประเภทที่ว่า ยังไงก็ต้องช่วยให้ได้ ไม่ว่าเด็ก คนแก่ วัยรุ่น หรือคนที่ยังไงก็ต้องตาย เจ้าตัวจะโทษตัวเองทุกครั้งที่ไม่สามารถยื้อชีวิตของคนไข้เหล่านั้นได้

ผมคุยกับญาติๆของยายใจสักพัก ก่อนจะเดินตามหมอออกมาจากบ้าน หมอชลยืนมองออกไปยังทะเลอยู่ไม่ไกลนัก พอเดินเข้าไปหาเขา ก็เห็นว่าเขากำลังร้องไห้อยู่

อ่อนไหวขนาดนี้

แล้วจะทิ้งให้อยู่คนเดียวได้ยังไงว้า

            “อย่าเพิ่งพูด

            ผมกำลังจะพูดออกไปแต่โดนอีกคนยกมือห้ามซะก่อน หมอกำลังพยายามสงบสติอารมณ์ของตัวเองด้วยการหายใจเข้าออกลึกๆ

            โอเคยัง

            พอเห็นว่าเขาเริ่มที่จะหยุดสะอื้น ผมเลยถามออกไป เขาพยักหน้าเล็กน้อยบ่งบอกว่าตัวเองโอเคแล้ว

            หมอน่ะ ทำดีแล้วนะ

            ดีเหรอ

            “อือ ผมชอบนะเวลาหมอตั้งใจช่วยคนไข้อ่ะ

            “เหงื่อท่วมตัวไปหมดอ่ะนะ

            “ใช่

            “…”

            “เซ็กซี่ดี

            หมอถึงกับสำลักน้ำลายแล้วไอค่อกแค่กออกมา ผมหัวเราะร่วนแบบมีความสุขที่ได้แกล้งเขาอีกครั้ง ปฏิกิริยาเวลาเขาตกใจกับคำพูดของผมนี่ โคตรน่ารักเลยจริงๆครับ

            เซ็กซี่บ้าอะไร

            “ก็จริงป่ะล่ะ แบบหน้าตาจริงจัง แล้วก็…”

            “เงียบไปเลย!”

            แหม จะบรรยายให้เห็นภาพซะหน่อย

            หมอชลเหม่อมองออกไปยังทะเลกว้างที่เล่นแสงกับแสงอาทิตย์ยามเช้า อากาศอุ่นๆที่ไม่ร้อนจัดจนเกินไป ไหนจะลมทะเลที่พัดผ่านมาเอื่อยๆ ดูจะทำให้เขาผ่อนคลายลงบ้างหลังจากที่ต้องมาพบเจอคนตายตั้งแต่วันที่สองที่มาถึงเกาะ

            เมื่อก่อนตอนเราอยู่ที่นี่ ก็ช่วยคนแบบนี้เหรอ

            “อือ ช่วยมากกว่านี้ด้วยซ้ำ

            เขายิ้มออกมา

            “ดีเนอะ ถ้าเราได้มาอยู่ที่เกาะนี้จริงๆคงจะดี

            “มามั้ยล่ะ

            เหมือนคำพูดของผมจะทำให้เขาประหลาดใจ หมอชลขมวดคิ้วไม่เข้าใจกับสิ่งที่ผมพูด

            หมายความว่ายังไง มามั้ย?”

            “อยากมาอยู่ที่นี่มั้ย ไม่ต้องกลับไปแล้ว ที่นั่น

            “ถ้าทำได้ ก็คงจะดี

            นั่นสินะ ถ้าทำได้ก็คงจะดี 

            ยืนรับลมอยู่สักพัก ผมกับหมอก็กลับเข้ามาในบ้านเพื่อที่จะอาบน้ำแต่งตัวแล้วออกไปที่คลินิก ยังมีอีกหลายอย่างที่เราต้องทำก่อนจะกลับไปเผชิญความจริง หลังจากอาบน้ำเสร็จผมก็เห็นหมอชลยืนหันหลังอยู่ที่ห้องครัวราวกับว่าเขากำลังจะทำอะไรกิน

            ทุกอย่างเป็นปกติตั้งแต่เมื่อวาน ไม่มีสัญญาณว่าเขาจะอาการไม่ดี

            ซึ่งนั่นทำให้ผมใจหายเมื่อจู่ๆร่างของหมอก็ทรุดฮวบลงกับพื้น ฝ่ามือสองข้างของเขาสั่นเทาราวกับกลัวอะไรบางอย่าง ผมคว้าร่างของหมอชลมาอยู่ในอ้อมกอด คิ้วสองข้างของเจ้าตัวขมวดเข้าหากัน เหงื่อผุดซึมไปทั่วใบหน้าและฝ่ามือ

            อาการแบบนี้

            ผมไม่เคยเห็น

            หมอ!”

            ไม่มีเสียงตอบรับ เขาไม่รู้สึกตัวด้วยซ้ำ

            ณ เวลานั้นมีเพียงอย่างเดียวที่ผมคิดออก

            ผมต้องพาเขาไปคลินิก

            เขาจะต้องไม่เป็นอะไร

            หมอชลจะต้องปลอดภัย



// หมวดหมอกลับมาแล้ววว ขออภัยที่หายไปนานค่า รักก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 124 ครั้ง

754 ความคิดเห็น

  1. #731 bh___ (@bh___) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 00:01
    หมอชลน่าสงสารมากแต่ก็เข้มแข็งมากเกินกว่าคนๆนึงจะรับไว้ ฮือ
    #731
    0
  2. #717 Husky 'Baby (@srichisan) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 20:13
    หมอความจำกลับมาเหรอ สงสารหมอมากเลยอ่ะ ว่าแล้ว-เลวนั่นต้องเป็นคนทำ ตอนนั้นหมอต้องกลัวมากแน่ๆ ฮื่อออ
    #717
    0
  3. #665 noeyeol (@Noey_CHP) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 23:52
    หมอเป็นอะไรอะ สงสารหมอมาก 😭
    #665
    0
  4. #575 Orathaiks (@Orathaiks) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 17:52
    หมอออออออออออ
    #575
    0
  5. #532 sehun-hunhan (@hunhan-sehun) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 04:13
    หมออออออออ
    #532
    0
  6. #501 Maylyunho (@Maylyunho) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 00:59
    หมอออออออออ อย่าเป็นอะไรนะ
    #501
    0
  7. #297 don't touch me (@plengpng) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 23:07
    หมออออออออออ หมอโดนทำมาเยอะมากเลยจริงๆค่ะ ฮือ สงสารหมอ
    คนเลวยังไงก็เลวอะ หมวดช่วยหมอด้วยนะ
    #297
    0
  8. #292 snoopma (@majik0605) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 22:02
    หมออย่าเป็นอะไรนะะะะะะ
    #292
    0
  9. #267 Sky's human (@AshleyHonySweet) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 20:34
    ไรท์สู้ๆค่ะ  นิยายหนุกมาก!!
    #267
    0
  10. #266 Sky's human (@AshleyHonySweet) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 20:33
    พี่หมอชลของหนู  อย่าเป็นอะไรนะ  พี่หมวดวิ่งๆๆๆๆ...
    #266
    0
  11. #265 Sky's human (@AshleyHonySweet) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 20:32
    คิดถึงพี่หมอกับพี่หมวดมากกกกกก..  ดีใจจังที่กลับมาแว้ววววว ^0^

    #265
    0
  12. #248 jellaly (@chanamonjelly) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 15:05
    หมออย่าเป็นอะไรนะะะะะะ
    #248
    0
  13. วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 14:13
    หมอเห็นอดีตใช่ไหมถึงเป็นแบบนี้หมวดรีบเลย
    #247
    0
  14. #246 Glass Heart (@nutttja) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 10:36
    หายนานมากกก จนลืมไปแล้ว
    #246
    0
  15. #245 6002thecey (@pikipinocchio) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 03:42
    อ้าวววว ค้างงงงงงงงง ฮื่ออออ ;-;
    #245
    0
  16. #244 itchaayaa (@itchaayaa) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 00:46
    คิดถึงงงงง :-)
    #244
    0
  17. #243 seschung (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 23:27
    ทำไมคนเลวนี่ก็เลววันนังค่ำน้าาา ส่วนอิหมวดนอกจากเป็นที่พึ่งทางใจแล้ว ทำไมดูเป็นคนต้อยต่ำมาก พ่อก็ไม่แล โดนออกจากงาน ถถถถถถถถถถ
    #243
    0
  18. #242 Meka'at (@acrbaka) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 22:52
    อ้าวค้าง5555 ปมก็ยังไม่เคลียร์ เฮ้อออออ หมอหายไวไวนะคะ จะได้สวีทหวานๆกับหมวดสักทีอยากเห็น5555
    #242
    0
  19. #241 typedef34 (@nattawika03) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 22:48
    หมอออ อย่าเป็นอะไรมากนะ
    #241
    0
  20. #240 Chinkikwon (@chinkichki) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 22:45
    เนี้นปมสนมันทำไรไว้บ้างว่ะ เกลียดมันเหม็นมันมากกกกก
    #240
    0
  21. #239 PanchatPoorahong (@PanchatPoorahong) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 22:39
    หมออออเป็นอัลไร อย่าบอกนะว่า สนทำไรหมอไว้อ่ะ
    #239
    0
  22. #237 pcard (@pcardcards) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 22:25
    หมออออออ เป็นอะไร???
    #237
    0
  23. #236 preesia (@nuii_21) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 21:59
    หมอชลสู้ๆน้า😭😭😭
    #236
    0
  24. #235 zeezeenan (@zeenan144) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 21:57
    สงสารหมอชล
    #235
    0