ตอนที่ 19 : Chapter 18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3635
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 140 ครั้ง
    8 ส.ค. 60


Chapter 18


            ผมเดินดุ่มๆเข้าไปในโรงพยาบาลโดยไม่สนใจใคร ตรงขึ้นไปยังแผนกบำบัดสารเสพติด แค่เห็นแผ่นหลังของผู้ชายที่ยืนหันหลังอยู่ตรงเคาน์เตอร์ก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นเขา

            ณ เวลานี้ผมกำลังทำตัวเป็นเด็ก ผมแค่อยากจะพาเขาไปให้ห่างจากไอ้เวรนั่น ผมไม่อยากฟังความจริงอย่างอื่นมากไปกว่านี้แล้ว ไม่อยากรู้ว่าความสัมพันธ์ของเขากับไอ้สนเป็นแบบไหนก่อนหน้าที่เราจะเจอกัน

            หมับ

            ฝ่ามือของผมคว้าเข้าที่แขนของหมอชล เขาสะดุ้งพลางหันมามองผม

            หมวด

            “ไปกับผมหน่อย

            “แต่เราทำงานอยู่นะ

            “ไม่ต้องทำแล้ว

            “หมวด เดี๋ยว!”

            ไม่สนใจว่าเขาจะค้านยังไง ผมฉุดกระชากลากถูหมอชลออกมาท่ามกลางสายตาของพยาบาลที่มองมาด้วยความตกใจ ผมลากหมอชลจนถึงลานจอดรถ เปิดประตูแล้วโยนเขาเข้าไปนั่งด้านข้างคนขับ ก่อนตัวเองจะตามเข้าไปแล้วกดล็อคประตู

            หมวด! เป็นบ้าอะไรเนี่ย

            เขาหันมาตะคอกใส่ผม

            เออ ผมเป็นบ้า

            เป็นบ้าเพราะห่วงหมอ ห่วงจนจะบ้าแล้วเนี่ย!

            มือสองข้างของผมขยี้หัวตัวเองจนยุ่ง หันไปมองหน้าหมอชล เขาส่งสายตาไม่พอใจมาให้

            หมอรู้มั้ยว่าไอ้ผู้ชายที่หมอดูแลอยู่ มันเป็นไอ้สารเลว

            “แต่เขาเป็นคนไข้ของเรา ต่อให้เขาสารเลวแค่ไหนเขาก็คนเหมือนกัน

            เห็นมั้ย

            เขามันหัวแข็ง

            แล้วถ้ามันสารเลวแบบที่ให้อภัยไม่ได้ล่ะ หมอจะยังคลุกคลีกับมันอีกมั้ย

            “กล้าเป็นอะไรอ่ะ ทำไมต้องมาหงุดหงิดใส่เรา เฮ้ยเราไม่เข้าใจอ่ะ เราก็รักษาคนไข้ของเราแบบนี้ปกติ

            “ปกติคือยังไง ที่ผ่านมารักษามันยังไง ถึงได้เลิกไม่ได้เนี่ย

            “หมายความว่าไง อย่ามาปากพล่อยนะ!”

            “แล้วมีวิธีไหนที่จะทำให้หมอหยุดรักษามันผมพยายามทำใจเย็นๆ ไม่ขึ้นเสียงใส่เขา เพราะอีกฝ่ายตอนนี้กำลังโมโหหน้าแดงจนแทบจะชกผมได้แล้วล่ะมั้ง

            จนกว่าเขาจะหาย

            “แล้วถ้ามันไม่หายล่ะ ถ้ามันยังเล่นยาแบบนี้ไปเรื่อยๆ

            “ก็จะรักษาไปเรื่อยๆนั่นแหละ

            ‘ปึง

            ผมตบกระจกรถฝั่งของหมออย่างแรงจนเขาสะดุ้ง ดวงตากลมโตเบิกกว้างแบบไม่ยอมแพ้

            เย็นไม่ไหวแล้วแม่ง!

            แล้วถ้าผมบอกว่า ไอ้สนมันเคยจะข่มขืนหมอตอนที่หมออยู่ที่เกาะ หมอจะยังอยู่กับมันมั้ย

            หมอชลนิ่งลงไป

            อะไร พูดอะไรเราไม่เข้าใจ

            “ที่มันจ่ายยานอนหลับกับยาแก้เครียดให้ เพราะไม่อยากให้หมอจำได้ ว่ามันเคยทำเลวทรามอะไรไว้

            “หยุดพูดนะ

            “มันเคยจะข่มขืนหมอ ถ้าหมอไม่เชื่อ เรากลับไปที่เกาะกันคืนนี้เลย

            ผมสตาร์ทรถแล้วบึ่งรถออกจากโรงพยาบาล ตั้งใจว่าจะขับลงใต้เพื่อไปเกาะเงาจันทร์จริงๆอย่างที่ปากบอก หมอชลนิ่งเงียบเหมือนกำลังทบทวนอะไรอยู่ เขาพึมพำบางอย่างในลำคอ

            คุณสนไม่ใช่คนแบบนั้น

            “ถ้างั้นดูนี่ ดูว่ามันทำอะไรเอาไว้

            ยื่นเอกสารส่งตัวให้เขาดู เรียกว่าโยนมันไปไว้บนตักเขามากกว่า ตอนแรกดูเหมือนหมอจะปฏิเสธ แต่ไปๆมาๆเขาก็ยอมหยิบมันมาอ่านแต่โดยดี

            มะไม่จริง

            “ถ้ายังไม่พอ นี่ผลแสกนกับตรวจสมอง เป็นหมอนี่ อ่านออกอยู่แล้ว

            โยนเอกสารอีกสองแผ่นให้กับหมอชล เขาขมวดคิ้วมากเข้าไปอีก

            จากที่พยศอยู่เมื่อกี้ ตอนนี้เจ้าตัวนั่งนิ่ง มือสองข้างกำแน่นเมื่อเห็นผลตรวจสมองของตัวเอง

            นี่มันบ้าอะไรโอ้ย

หมอกุมศีรษะของตัวเองแล้วโค้งตัวงอลงหน้าผากชิดกับหัวเข่า ผมค่อยๆผ่อนคันเร่งลงเมื่อเห็นหมอชลเริ่มจะไม่โอเค เปิดไฟเลี้ยวเพื่อตีเข้าไหล่ทาง

น้ำตาพาลจะไหลออกมาเมื่อเห็นเขาเป็นแบบนั้น ผมยอมรับว่าผมมันเลวทรามจริงๆ

ผมขอโทษ

แต่ผมยอมให้หมออยู่ข้างๆมันต่อไปไม่ได้จริงๆ

โอเคมั้ย ดึงเขาขึ้นมานั่งตัวตรง คิ้วของเขาขมวดเป็นปมอย่างทรมาน ผมแกะยาแก้ปวดให้เขาทานกันเอาไว้ก่อน แม้ตอนนี้จะไม่มียานอนหลับหรือยาแก้เครียด แต่ให้เขากินยาแก้ปวดก็น่าจะทุเลาลงได้

หมอชลยอมรับยาไปกินแต่โดยดี

เขาพยายามเพ่งเอกสารเหล่านั้นอีกรอบ ฝ่ามือขยำกระดาษจนยับ ยิ่งเห็นแบบนั้น ก็ยิ่งทำให้ความบ้าของผมค่อยๆจางหายไป

พอเหอะ

พอจะดึงกระดาษออกจากมือเขา เจ้าตัวกลับยื้อเอาไว้ไม่ยอมปล่อย หมอชลเงยหน้าขึ้นมามองผมนิ่งๆ เขาพึมพำอะไรบางอย่างออกมา

สน…”

พอเหอะน่า ไม่เอาแล้ว ผมขอโทษ

หมอดึงกระดาษเข้าหาตัว ไม่ยอมคืนให้ผม เขาบรรจงอ่านมันช้าๆชัดๆออกเสียง

ส่งตัวนายแพทย์ ศศิ เธียรธีระ ไปประจำยังเกาะเงาจันทร์ มีผลใช้นับตั้งแต่วันที่…”

หมอ พอแล้ว

ผมดึงกระดาษออกจากมือหมอแล้วขยำโยนทิ้งไปไว้เบาะหลัง หมอชลนิ่งเงียบไป จากที่เหม่ออยู่เขาเลื่อนสายตามาสบกับผม นัยน์ตาสวยๆของเขา จู่ๆน้ำตาก็ไหลออกจากดวงตาคู่สวย ผมตกใจเมื่อจู่ๆหมอร้องไห้ออกมา ถึงจะเป็นการร้องไห้แบบไม่รู้ตัว แต่นั่นทำให้ใจผมแทบสลาย

คว้าเขาเข้ามากอด ฝ่ามือลูบเบาๆบนกลุ่มผมนุ่มนิ่มนั่น

ผมขอโทษ ขอโทษจริงๆ

ไอ้สน…”

หือ

หมอ

ดันตัวหมอชลออก จากสีหน้าสับสนเมื่อกี้เปลี่ยนเป็นสีหน้าจงเกลียดจงชัง หมอหลุดหัวเราะออกมาแบบสมเพชทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกนี้ ซึ่งนั่นทำให้ผมเริ่มกลัว

เวรเอ้ย ทำไมถึงลืมไปได้นะว่ามันชั่วขนาดไหน

หมอกุมใบหน้าของตัวเองเอาไว้

ขอลาออก ก็บอกไม่ให้ออก พอจะออกก็ดันมาขู่ว่าจะทำให้ไม่มีที่ยืนในอาชีพหมอ โรงพยาบาลบ้าอะไร รักษาคนไข้ตามจำนวนเงิน เหอะ โคตรไร้สาระ คนเป็นหมอเรียนมาเยอะแยะเพื่อมาทำอะไรแบบนี้เหรอ แล้วพอขู่ไม่ไหว เลยใช้วิธีย้ายไปอยู่เกาะ น่าสมเพชเป็นบ้า

หมอ

ความทรงจำของหมอเริ่มค่อยๆหวนกลับมา ซึ่งบอกตามตรงผมตกใจเหมือนกันที่ได้ยินเรื่องแบบนี้ ตอนแรกผมนึกแค่ว่าไอ้สนมันแค่สนใจหมอ แต่เรื่องมันซับซ้อนมากกว่านั้น

แล้วไม่ใช่ครั้งเดียวนะที่โดนขู่ ทั้งลวนลาม สารพัดจะทำ ใครมันจะไปทนไหววะ

 “ก็ไม่ต้องทน

เขาเงยหน้าขึ้นมามองผมเงียบๆ ฝ่ามือของผมสัมผัสกับแก้มนุ่มนิ่มของหมอชลแผ่วเบา

ผมไม่อยากพูดว่าผมสงสารเขา แต่ตอนนี้ผมสงสารเขาจับใจ เขาเป็นคนที่เจอเรื่องร้ายๆมามากจนทุกอย่างมันควรจะพอได้แล้ว หมอชลเหมือนจะคุ้นเคยกับสัมผัสของผม เขาไม่ผลักไสมัน กลับคลอเคลียเหมือนแมวที่ต้องการที่พักพิง

หลังจากวันนี้ผมจะอยู่ข้างหมอ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม

นัยน์ตาสวยๆสบกับผมนิ่งๆ

เพราะผมสัญญาแล้ว ว่าจะปกป้องหมอ

ริมฝีปากของผมกดลงเบาๆบนริมฝีปากของเขา เนิบนาบเพื่อปลอบโยน

ผมรักเขามากขนาดนี้ได้ยังไงก็ไม่รู้ตัวเหมือนกัน อยากจะทำเพื่อเขาทุกอย่าง อยากจะอยู่ข้างๆเขาตลอดเวลา

น้ำตาหนึ่งหยดไหลลงมาสัมผัสกับแก้มของผม หมอร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมาเหมือนจะขาดใจ

ที่ผมทำได้ตอนนี้ คือกอดเขาเอาไว้

 

แสงอาทิตย์ส่องผ่านมู่ลี่เข้ามาในตัวห้องพักขนาดเล็ก ผมขยับตัวเล็กน้อยเพื่อหันไปมองใครอีกคนที่หลับสนิทมาตั้งแต่เมื่อคืน ใช้มือเกลี่ยปรอยผมที่ปรกหน้าผากเขาเล็กน้อย หมอชลนอนนิ่งเชียว ปกติไม่เคยนิ่งขนาดนี้นะ ดิ้นจนผมนอนด้วยไม่ได้

คิ้วของเขายังคงขมวดเป็นปมเข้าหากัน ทำให้ผมต้องค่อยๆนวดมันเบาๆเพื่อคลายมันออก แต่ไม่นานเขาก็กลับมานอนขมวดคิ้วใหม่

ผมหยัดตัวขึ้นนั่งบนเตียงพลางบิดขี้เกียจ นาฬิกาบอกเวลาเจ็ดโมงเช้า คิดว่าคงจะลงไปซื้ออะไรอุ่นๆมาให้เขากิน กับเดินเล่นที่ตลาดด้านข้างสักหน่อย

ปิดประตูลงเบาๆพร้อมกับไขกุญแจเสร็จสรรพ ผมจองห้องพักโรงแรมเอาไว้ ตอนนี้เราอยู่ที่จังหวัดราชบุรี เพราะเมื่อวานออกจากโรงพยาบาลดึก ผมเองก็ง่วง หมอชลเองก็หลับหัวชนกระจก ผมเลยตัดสินใจหยุดพักที่นี่ก่อน เป็นโรงแรมขนาดเล็กสไตล์ไทยๆ แต่คุณภาพดีระดับหนึ่ง

ที่ผมเลือกที่นี่ ก็คงจะเป็นเพราะมันมีตลาดอยู่ข้างๆนี่แหละ

กำลังจะเดินไปซื้อน้ำเต้าหู้ แต่นึกได้ว่าหมอชลไม่ชอบน้ำเต้าหู้ ผมเลยซื้อน้ำตะไคร้มาสองขวด แล้วก็หาซื้อโจ๊กร้อนๆสองถุง ก่อนจะไปเจอะกับร้านขายเครื่องหอม

เทียนหอมและเครื่องหอมตั้งเรียงรายกันอยู่บนชั้น เพราะไม่สันทัดในเรื่องแบบนี้ผมเลยต้องเอ่ยปากถามคนขาย

เอ่อ ขอโทษนะครับ พอจะมีเทียนตะไคร้ขายมั้ยครับ

ทั้งเทียนตะไคร้ น้ำตะไคร้ กับโจ๊กสองถุงมาอยู่ในมือผม ผมรีบกลับขึ้นห้องเพราะกลัวว่าใครอีกคนจะตื่นขึ้นมาไม่เจอผมแล้วจะโวยวายจนห้องแตก โชคดีที่หมอชลยังหลับสนิท

ผมจุดเทียนตะไคร้วางไว้ข้างเตียง น่าแปลกที่พอมันเริ่มส่งกลิ่น คิ้วที่ขมวดเป็นปมของหมอก็ค่อยๆคลายออกจากกันเหมือนคุ้นชินกับมัน เขาติดเทียนตะไคร้มากๆ ทั้งๆที่บนเกาะเงาจันทร์ไม่มีขาย เขาก็สั่งตาหมายให้ไปเหมาจากตัวเมืองมาให้เป็นโหลๆ

นั่งมองหน้าเขาอยู่สักพักเจ้าตัวก็บิดขี้เกียจแล้วค่อยๆลืมตาขึ้นมา นัยน์ตาสวยๆเมื่อตกกระทบกับแสงอาทิตย์ที่ลอดผ่านมู่ลี่ มันสวยซะจนไม่อยากละสายตาไปไหนเลย

หมอชลกระพริบตาไล่ความง่วงพลางหันไปมองรอบๆกาย เขาหยัดตัวขึ้นมานั่ง

ที่ไหนอ่ะ

ราชบุรี

เหรอหมอชลงัวเงียๆอยู่สักพัก เขาก็หันมาเห็นเทียนตะไคร้ที่อยู่ข้างเตียง

หอมจัง

ของชอบของหมอไง ขาดไม่ได้เลยรู้ป่ะ

จริงเหรอเขาหยิบมันขึ้นมาสำรวจดูใกล้ๆพลางสูดกลิ่นหอมๆของตะไคร้เข้าปอด

หมวดรู้เรื่องเรามากกว่าตัวเราเองอีกนะเนี่ย

หมอนั่นแหละบอกผม

ดึงเทียนตะไคร้ให้ห่างจากตัวเขาพลางยื่นชามโจ๊กให้ เขารับไปแต่โดยดีแล้วค่อยๆตักมันเข้าปาก ผมเองก็นั่งกินอยู่ข้างเตียง กลายเป็นว่าเรานั่งกินโจ๊กไปมองหน้ากันไป

ตลกดี

เมื่อคืนถ้าเราพูดอะไรแรงไปขอโทษนะเขาเอ่ยปากขอโทษขึ้นมา ผมส่ายหน้าเบาๆ

คนที่ควรขอโทษคือผมมากกว่า

เผลออารมณ์ร้อนใส่เขาไปซะเยอะเลย

ผมแค่เป็นห่วงหมอ ผมต่างหากที่ต้องขอโทษ

เราเข้าใจ

แล้วหมอจะกลับไปทำงานมั้ย ถ้าจะไปผมจะไปส่ง

คนผิวขาวส่ายหน้ารัวๆ

หมวดได้ยินที่เราพูดเมื่อคืนแล้วนี่ ยังจะให้เรากลับไปอีก

ก็เผื่อหมอจะดื้อ

เขาแลบลิ้นใส่

เป็นไอ้ตัวดื้อจริงๆนั่นแหละ

เราอยากออกตั้งนานแล้วอ่ะ จำได้ว่าทะเลาะกับคุณสนมาตั้งนานแล้ว แต่เขาไม่ยอมให้เราออก เราไม่ค่อยชอบทัศนคติของโรงพยาบาล ที่จะช่วยเฉพาะคนมีเงิน

อือ ผมรู้ว่าหมอไม่ชอบเขาเป็นคนทุ่มเทขนาดนั้น เป็นคนที่รักในอาชีพของตัวเองมากๆ ครั้งแรกที่ได้ยินว่าเขาอยู่โรงพยาบาลนั่นผมยังแปลกใจเลยด้วยซ้ำ

แต่ไม่รู้ว่าทำไมถึงลืมไป เมื่อวานตอนเห็นจดหมายส่งตัวเลยนึกได้

ผมพยักหน้าตอบเขา ก็คงจะเป็นเพราะอาการช็อกนั่นแหละความจำถึงได้รวนไปหมด หมอวางช้อนโจ๊กพิงกับขอบชามเหมือนไม่อยากจะกินมันแล้ว

แล้วเรื่องที่หมวดพูด…”

หืม

เรื่องที่เราเกือบจะโดนข่มขืน

เอาละไง

ไอ้เวรกล้า จะตอบยังไงดีวะเนี่ย

จริงเหรอ

หมอชลมองตาผมเหมือนต้องการจะเค้นความจริง ซึ่งผมก็ทำได้เพียงแค่พยักหน้าตอบเขากลับไป

เมื่อคืนผมรู้สึกแย่จริงๆที่ฝืนเขาแบบนั้น แต่มันก็อดไม่ได้ที่จะเห็นเขาไปคลุกคลีกับคนที่พยายามจะข่มขืนเขา

กลัวมั้ยถามหมอแล้วยื่นมือไปจับมือเขา หมอชลบีบมือตอบผมเบาๆ

นิดหน่อย แต่เมื่อก่อนเราโดนมันลวนลามตลอดอ่ะ ไม่เคยนึกว่าจะถึงขั้นข่มขืน

ไม่เอาไม่พูดแล้ว กินต่อให้หมดดีกว่า

แล้วหมวดจะทำยังไงต่อจะพาเราไปที่เกาะเหรอ หรือจะพาเรากลับไปที่โรงพยาบาล แล้วถ้าเกิดเราจำเรื่องที่เกาะไม่ได้ขึ้นมาล่ะหมวดจะทำยังไง

ตาแป๋วๆมองผมพร้อมกับคำถามที่รัวออกมาเป็นชุด

อยากไปมั้ยล่ะ เกาะเงาจันทร์น่ะ

ถามความเห็นของเขา เกาะเงาจันทร์ไม่ใช่ใกล้ๆเลย ต้องขับรถไปอีกหลายชั่วโมงและต้องนั่งเรือต่อไปอีก ผมเลยต้องขอความสมัครใจจากหมอ คราวนี้ไม่อยากบังคับเขาแล้ว เมื่อวานเราเถียงกันหน้าดำหน้าแดงไปหมด และผมไม่อยากเถียงกับเขาอีก

ถ้าไปแล้วเราจำเรื่องบนเกาะได้ เราก็อยากไป

ทำไมถึงอยากจำได้ขนาดนั้น

ก็อย่างที่บอกไง มันเห็นแก่ตัวถ้าเราจะเป็นฝ่ายลืมคนเดียว จริงมั้ย

แล้วไม่กลัวเหรอ ว่าจะจำเรื่องข่มขืนได้

เขาส่ายหน้าเบาๆ มือที่จับมือผมอยู่บีบแน่น

หมวดอยู่ข้างๆเรา เราจะกลัวทำไมล่ะ

แหนะ

ขี้อ่อยอ่ะ

อ่อยอะไร ไม่ได้อ่อย

แบบนี้เขาเรียกว่าอ่อยแล้วยื่นมือไปหยิกแก้มหมอเบาๆ

            ถ้าหมอเลือกแบบนั้น ผมก็จะทำตามสิ่งที่เขาตั้งใจ

            แต่ก่อนไปเกาะ ไปเดินเที่ยวกันก่อนมั้ย

 

            เพราะไม่ค่อยได้ไปเที่ยวไหนหลังจากกลับจากเกาะ หมอชลเองก็ทำงานไม่หยุดเหมือนๆกัน ผมเลยพาหมอชลไปแวะโบสถ์คริสต์เพื่อสงบจิตสงบใจ ต่อด้วยการพาไปเดินเล่นที่ตลาดน้ำ ก่อนจะออกเดินทางตรงไปยังเกาะเงาจันทร์ช่วงค่ำๆ ซึ่งถ้าผมกะเวลาถูก เราสองคนจะถึงท่าเรือประมาณแปดโมงเช้า

            พอขึ้นรถมา คุณหมอก็ชวนคุยเล่นไม่หยุด ผมชอบฟังเขาคุย แม้มันจะเป็นเรื่องไร้สาระ แต่มันน่าฟังกว่าการที่จะต้องมานั่งฟังว่าอยากใช้เส้นสายเลื่อนหน้าที่การงานมั้ย

            เมื่อก่อนเราอยากเป็นหมอมากๆ หมวดจำได้ป่ะ

            “อือ จำได้ เพื่อนผมมันยังแซวอยู่เลยว่าไอ้ชลอ่ะนะยังไงก็ต้องสอบหมอให้ได้ ถ้าสอบไม่ได้มันจะไปไถนา

            หมอชลหัวเราะ

            ก็มันจริงนี่ เราตั้งใจมากจริงๆนะ

            “ผมก็ตั้งใจจะเป็นตำรวจเหมือนกัน

            “แล้วเป็นไง ยากมะ

            “ไม่ยากอ่ะ จิ๊บๆ

            “หมวดก็เก่งนะเขาทำหน้าซึมลงไป เราเองแม้จะจบหมอมา ก็ยังช่วยคนไม่ได้เท่าตำรวจเลยมั้ง

            ยกฝ่ามือผลักหัวเขาเบาๆ

            ตอนอยู่บนเกาะ หมอช่วยเด็กผู้ชายคนนึงเอาไว้นะ

            คุณหมอหันมาทำตาวาวใส่ผม เหมือนอยากจะให้เล่าต่อ

            เขาชื่ออันดา หมอดีใจใหญ่ตอนช่วยเขาได้ แล้วเขาก็ติดหมอแจเลย แต่ทีนี้แม่ของอันดาเสีย ตอนนั้นหมอร้องไห้เลยรู้ป่ะ ที่ช่วยแม่ของอันดาไม่ได้ แต่ผมบอกหมอว่าหมอทำดีที่สุดแล้ว

            “…”

            “ผมไปหลังหมอตั้งนาน แต่ชาวบ้านก็รักหมอเหมือนกับคนในครอบครัว คงไม่ต้องบอกนะว่าหมอช่วยคนไปเยอะขนาดไหน

            ริมฝีปากของหมอชลคลี่ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข เพราะเขาเป็นแบบนี้ไง ผมถึงได้หลงรักเขา เป็นคนที่ทุ่มเทกับการช่วยเหลือคนอื่น เป็นคนที่อ่อนโยนแต่ในขณะเดียวกันก็เข้มแข็ง

            เขาเป็นคนที่ผมอยากจะทุ่มเทเพื่อปกป้อง

            ถ้าหมวดง่วงบอกเรานะ เดี๋ยวเราจะชวนคุย

            “ไม่หรอก ผมมันถึกอยู่แล้ว

            ผมขับรถไปตามถนนตอนกลางคืน มีแวะซื้อกาแฟดื่มบ้างเพื่อคลายความง่วง คนที่บอกว่าจะชวนคุยเพราะกลัวผมง่วงหลับหัวทิ่มไปตั้งแต่หัวค่ำแล้ว

แอร์ในรถเริ่มจะเย็น ทำให้ผมต้องควานหาเสื้อคลุมมาคลุมให้เขา คว้าได้ก็แต่ชุดฟอร์มตำรวจ ก็เลยต้องเอาเสื้อมาคลุมให้คนที่นอนกอดตัวเองไว้ก่อน เดี๋ยวจะเป็นหวัด

ใช้เวลาเดินทางจนถึงเช้าตามที่วางแผนไว้ ผมก็มาถึงท่าเรือเพื่อที่จะเดินทางไปเกาะเงาจันทร์

ผมหวังว่าการเดินทางไปเกาะเงาจันทร์ครั้งนี้ จะทำให้อะไรหลายๆอย่างเปลี่ยนไป

นาฬิกาในรถบอกเวลาเจ็ดโมงครึ่ง ผมหันไปมองคนที่ยังหลับสนิท คลี่ยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าหมอชลกำลังหลับสบาย ค่อยไปติดต่อขอเช่าเรือซักเก้าโมงก็แล้วกัน

ผมยกโทรศัพท์ที่ไม่ได้จับมาตั้งแต่ออกจากกรุงเทพขึ้นมาดู สายเข้านับร้อยที่ผมไม่ได้รับ มีทั้งสายจากลิลลี่ที่ผมทิ้งเธอไว้ที่ร้านอาหารกระทันหัน กับสายจากจ่าการันต์ จากที่ทำงาน และจากพ่อ

เปิดเช็คข้อความดูเล็กน้อย

จากหมอลิน คดีเป็นไปด้วยดีนะคะ ตอนนี้ตำรวจกำลังดำเนินการตามจับแฟนใหม่ของผู้ตายอยู่ ขอบคุณหมวดที่สละเวลาช่วยไขคดีนะคะ ความยุติธรรมต้องพึ่งคนดีๆอย่างหมวดแล้วล่ะค่ะ :)

            จริงเหรอ

            ดีใจแฮะ

            ผมเลื่อนดูข้อความอย่างอื่น ก่อนจะไปสะดุดกับข้อความของจ่าการันต์ ยังไม่ทันจะได้กดอ่าน สายเรียกเข้าจากจ่าการันต์ก็ทำให้ผมรู้สึกแปลกใจ

            ว่าไงจ่า

            (หมวด! หมวดอยู่ไหนครับ)

            “ผมกำลังจะไปเกาะเงาจันทร์ จ่าเก็บเป็นความลับให้ผมหน่อยนะ

            (ห๊ะ ไปตอนนี้เนี่ยนะครับ)

            “อือ มีเรื่องอะไรรีบร้อนหรือเปล่า

            (คือมันก็ไม่ใช่เรื่องรีบร้อนอะไรหรอกครับ หมวดทราบข่าวหรือยังว่า…)

            “ว่า…” เสียงเงียบของจ่าการันต์เริ่มทำให้ผมไม่ค่อยสบายใจ

            หรือนี่อาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้ทั้งที่ทำงานและพ่อต่างก็กระหน่ำโทรเข้าหาผม

            (ผมเสียใจจริงๆครับ มีคำสั่งให้หมวดสิ้นสุดหน้าที่การเป็นตำรวจตั้งแต่วันนี้)

            คำพูดของจ่าการันต์ทำให้ผมช็อคค้าง

            สิ้นสุดหน้าที่

            ปลดจากการเป็นตำรวจน่ะเหรอ... เหอะ 

            “รู้มั้ยว่าเพราะอะไร พยายามคุมเสียงของตัวเองไม่ให้สั่นไปมากกว่านี้ ความรู้สึกเสียใจ ผิดหวังเริ่มถาโถมเข้ามาเกาะกุมจิตใจ

            ถ้าให้เดา ต้องเป็นเพราะเรื่องคดีแน่ๆ 

            (ไม่ทราบครับ แต่น่าจะเป็นเรื่องคดี)

            ไงล่ะ เดาผิดซะที่ไหน

            อือ ถ้าอย่างนั้นผมรบกวนจ่าเก็บของในห้องทำงานผมหน่อยนะ

            (หมวดครับ)

            “เอาไปฝากยามหน้าคอนโดผมไว้ก็ได้ บอกว่าฝากให้หมวดกล้า เขารู้จักผมดี

            (ผมขอโทษ)

            “ไม่เป็นไร ไม่มีใครอยากให้เกิดหรอก ผมดีใจซะอีกที่ผมได้ทำอะไรดีๆก่อนจะโดนปลด ยังไงก็ขอบคุณจ่ามากๆนะ ถึงจะทำงานด้วยกันไม่นาน แต่จ่าเป็นเพื่อนที่ดีจริงๆ

            ผมกดวางสายโทรศัพท์แล้วเปิดกระจกรถ ปาโทรศัพท์ออกไปนอกตัวรถโดยไม่ได้สนใจว่ามันจะตกทะเลไปหรือเปล่า มือสองข้างกำหมัดแน่นแล้วทุบพวงมาลัยรถแรงๆด้วยความหงุดหงิด จนลืมไปว่าใครอีกคนกำลังนอนหลับอยู่

            หมอชลงัวเงียตื่นขึ้นมา เขามองหน้าผมก่อนจะยื่นมือมาแตะไหล่ผมเบาๆ

            หมวด โอเคมั้ย…”

            ไม่เลย ผมอยากจะพูดว่าผมไม่โอเค

            แต่ตอนนี้คนที่แย่กว่าผมคือหมอชล ดังนั้นผมจะไม่มีวันพูดคำนั้นออกไป

            ถึงท่าเรือแล้ว เราไปกันเลยมั้ย




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 140 ครั้ง

755 ความคิดเห็น

  1. #752 cookies (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 07:47

    อย่างเรียลเลย

    คนดีมักไม่มีที่อยู่

    สงสารทั้งสองคนเลยค่ะ

    #752
    0
  2. #676 Beom_0601 (@Beom_0601) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 17:48
    ไปเกาะไม่กลัวตำรวจเลวที่อยู่ที่นั่นเหรอ
    #676
    0
  3. #664 noeyeol (@Noey_CHP) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 23:29
    หมวดทำดีที่สุดแล้ว สู้ๆนะทั้งหมวดแล้วก็หมอด้วย
    #664
    0
  4. #620 TTSRLN (@TTSRLN) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 22:54
    ลิลลี่ชะนีหน้าแตแอ๊ดรึเปล่าที่เป็นส่วนหนึ่ง
    #620
    0
  5. #574 Orathaiks (@Orathaiks) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 17:40
    ดีแล้วคนมีความรู้แบบหมวด ไปทำอาชีพอื่นได้อีกเยอะ หรือจะไปตั้งหลักกับหมอที่เกาะเลยก็ยังได้!
    #574
    0
  6. #531 sehun-hunhan (@hunhan-sehun) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 04:07
    ทีคนชั่วๆ ล่ะได้ดิบได้ดี แต่คนดีๆ กลับไม่มีที่ยืน ไม่เป็นไรนะหมวด ทุกอน่างจะดีขึ้น
    #531
    0
  7. #500 Maylyunho (@Maylyunho) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 00:52
    สงสารหมวด สงสารหมอ มันจะต้องดีขึ้นสิ
    #500
    0
  8. #370 Paeng Jaa (@mtypaeng) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 20:51
    เดี๋ยวนะ เรื่องนี้มีแต่คนมีอำนาจ หมวดหมอต้องสู้
    #370
    0
  9. #291 snoopma (@majik0605) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 21:55
    เห้ยอะไรวะ เพราะมีอำนาจจะทำอะไรก็ได้เหรอ แม่ง
    #291
    0
  10. #280 ALOHA (@chatriya) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 17:00
    อำนาจ อำนาจตลอด เบื่ออะ ไม่มีแม่งเหมือนหมาเลย
    #280
    0
  11. #234 Chinkikwon (@chinkichki) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 14:21
    เบื่ออำนาจในหลายๆ ทำให้ชีวิตคนนึงๆแย่ได้ตลอดเวลาแล้วไม่รู้มันจะมาตอนไหนอีก เฮ้อรีบอัพมานะครับไรท์ อ่านแล้วชอบมาก
    #234
    0
  12. #233 kennyjungja (@kennyjungja) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 20:49
    อัพเรื่องนี้บ้างก็ได้นะค่ะไรท์ คิดถึงหมอกับหมวด
    #233
    0
  13. #232 plengmalik (@plengpng) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 23:03
    สงสารหมวดจังเลย สงสารหมอด้วย ;--;
    หวังว่ากลับเกาะคราวนี้จะเคลียร์เรื่องทั้งหมดได้นะคะ อยู่กินกันบนเกาะนั่นแหละดีแล้ว5555
    #232
    0
  14. #231 6002thecey (@pikipinocchio) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 05:45
    อืมมม มันอยู่ที่เด็กของใครจริงๆสินะ
    #231
    0
  15. #229 กระต่าย มาเฟีย (@8888811) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 20:25
    มารอบนี้มันจะจบทุกปัญหาไหมนะ สงสารหมออยากให้หมอมีความสุข
    #229
    0
  16. #228 Meka'at (@acrbaka) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 00:22
    เฮ้อออออ มีแต่เรื่องเลยอ่ะ เรื่อง-ังเคลียร์ไม่เสร็จเลย หมวดก็มีเรื่องอีกล่ะ สู้ๆนะคะ #หมวดหมอ สู้ๆนะคะไรท์เตอร์ รอนิยายไรท์ูุ้กกกกกกกวันเลยค่ะ!!????????
    #228
    0
  17. #227 Sky's human (@AshleyHonySweet) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 20:10
    ชอบเรื่องนี้มากกกกกกก. ไรท์สู้ๆนะคะ... รอค่ะ รอกอดกับกันด้วย555555
    #227
    0
  18. #226 Sky's human (@AshleyHonySweet) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 20:10
    คนดีตกน้ำไม่ไหลตกไฟไม่ไหม้ค่ะ. สู้ๆนะคะพี่หมอกับพี่หมวด
    #226
    0
  19. #225 Sky's human (@AshleyHonySweet) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 20:09
    ลุ้นนนนนน
    #225
    0
  20. วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 10:39
    เจอมรสุมรุมเร้าทั้งคู่เลยสงสารจัง
    #224
    0
  21. #223 mwtpn (@tanaporn_mm45) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 06:29
    สรุป ทั้งสองคนก็ไปใช้ชีวิตบนเกาะด้วยกันอย่างมีความสุข จอบอ555
    #223
    0
  22. #222 PhamaiZhang (@phamaizhang) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 00:42
    สงสารหมวดกับหมออะ จากนี้ขอให้ทั้งสองคนมีเรื่องดีๆเข้ามากันทั้งคู่เลยนะ
    #222
    0
  23. #221 C+ph (@momonuke) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 00:21
    ฮืออ ขอให้มีแต่เรื่องดีดีเข้ามาแทนนะ
    #221
    0
  24. #220 pcard (@pcardcards) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 00:01
    ฮืออออออ T^T สงสารหมอกับหมวดอ่าาา
    #220
    0
  25. #219 jellaly (@chanamonjelly) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2560 / 22:41
    ฮืออ ต่อจากนี้ขอให้ดีขึ้นนะะะะ
    #219
    0