ตอนที่ 17 : Chapter 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3591
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 161 ครั้ง
    6 พ.ค. 60


Chapter 16

 

            “เป็นอาการอย่างหนึ่งทางสมอง

            เคยได้ยินเรื่องคนที่ความจำหายไปช่วงหนึ่งมั้ย

            ผมนั่งกุมขมับอยู่ภายในห้องของคุณหมอท่านหนึ่งที่รู้จักเป็นอย่างดี ผู้ชายผิวขาวหน้าตาอ่อนกว่าวัยตรงหน้าคนนี้คือจิตแพทย์ ไม่ใช่หมอสมอง แต่ก็พอจะรู้เรื่องสมองอยู่บ้าง

            ตอนอยู่ที่เกาะ อาจารย์หมอคนนึงก็พูดแบบนี้

            “แบบไหนล่ะ

            เหมือนเขาช็อกจนความจำที่เคยมีหายไป

            “อืมก็เป็นไปได้อยู่นะ

            เพราะยังสงสัยในอาการของหมอชล ผมถึงต้องมานั่งฟังคำตอบด้วยตัวเอง

            “อาจจะเกิดเหตุการณ์กระทบกระเทือนอะไรบางอย่าง เลยทำให้เขากลับมาจำอดีตได้ แต่ความจำช่วงสองปีที่ไปอยู่ที่เกาะกลับหายไป

            “เป็นไปได้เหรอ

            สำหรับผม ฟังแล้วยังไงก็เป็นเรื่องเหลือเชื่อ

            การที่ความจำของคนเราจะหายไปดื้อๆแบบนั้น มันเหลือเชื่อจริงๆ

            เป็นไปได้นะ สมองคนเรามันซับซ้อนมาก ทุกวันนี้ยังมีเคสที่อธิบายไม่ได้อีกหลายเคส

            คนตรงหน้าหยิบกระดาษมาวาดรูปประกอบการอธิบายให้หมวดตัวน้อยๆอย่างผมได้เข้าใจ

            ความจำระยะยาวของเขาคือช่วงก่อนไปอยู่เกาะ ช่วงอยู่เกาะคือความจำระยะสั้นของชีวิต พอความจำระยะยาวกลับมา ก็ลืมความจำระยะสั้นส่วนนี้ไป

            “แล้วคิดว่าความจำระยะนี้มันจะกลับมาได้มั้ย

            นิ้วของผมชี้ลงบนกระดาษ บนข้อความที่ถูกเขียนว่าความจำระยะสั้น

            ก็เป็นไปได้

            “แต่น้อยมากๆเดาจากสีหน้าของหมอคุณแล้ว แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยมากกว่า

            ทั้งผมและหมอคุณต่างก็นั่งเงียบ ตอนนี้ในหัวของผมมีแต่ความคิดหลายๆเรื่องตีกันไปหมด หมอคุณยื่นมือมาจับมือผมแล้วบีบเบาๆเหมือนต้องการจะให้กำลังใจ

            พักบ้างก็ได้นะคุณตำรวจ ยิ่งเครียดยิ่งไม่ดีต่อสุขภาพ

            “ขอบใจมาก

            ผมยิ้มให้หมอคุณแล้วเดินออกจากห้อง มานั่งง่อยอยู่ตรงบันไดหน้าโรงพยาบาลรัฐบาลแห่งหนึ่ง

            วันนี้อาจจะเป็นวันที่ว่างที่สุดเลยมั้งตั้งแต่ผมกลับจากเกาะเงาจันทร์ เพราะจู่ๆทีมของผมก็โดนเบื้องบนปลดออกจากการทำคดีฆ่าสาวอายุ 19 โดยมีตำรวจชุดใหม่เข้ามาแทนที่ ทั้งหมอทั้งทีมชันสูตรถูกเปลี่ยนจนหมด ดูก็รู้ว่าอำนาจเงินสามารถทำได้ทุกอย่าง

            จะเป็นห่วงก็แต่เด็กนั่น เด็กผู้ชายที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นฆาตกร

            ผมอยากจะช่วยเขา แต่มันก็แทบจะไม่เห็นทางเลย

            กริ๊ง กริ๊ง

            เสียงโทรศัพท์อันแสนจะหนวกหูดังขึ้นมาในเวลาที่ไม่อยากจะคุยกับใคร เบอร์แปลกๆที่โชว์บนหน้าจอทำให้ต้องกดรับ เพราะขืนไม่กดรับแล้วกลายเป็นเบื้องบนที่โทรมาล่ะก็ อาจจะมีชะตาขาดได้

            ครับ หมวดกล้าครับ

            (ได้ข่าวว่าแกโดนปลดจากคดี) น้ำเสียงที่ผมจำได้แม่นของผู้ชายคนนั้นดังขึ้นมา ผมหัวเราะเบาๆ

            (มันเป็นเรื่องตลกอย่างนั้นเหรอ)

            “ผมเป็นตำรวจธรรมดาครับ ไม่ได้มีอำนาจขัดคำสั่งจากเบื้องบน

            (แกคิดว่าประชดฉันแล้ว แกจะได้คดีคืนหรือไง)

            “แล้วคุณโทรมาทำไมล่ะครับ ถ้าไม่ใช่เพราะว่าอยากจะดูถูกผม เอ๊ะ หรือจู่ๆก็มีสำนึกเห็นผมเป็นลูกขึ้นมา

            (ไอ้กล้า!!!) ปลายสายตะคอกเสียงดัง

            ตลกชิบ ตอนผมโดนคำสั่งย้ายไปที่เกาะเงาจันทร์ไม่มีโทรมาสักแอะ ไม่รับรู้ด้วยซ้ำมั้งว่าผมโดนย้าย แล้วตอนนี้เกิดผีเข้าอะไรอย่างนั้นเหรอถึงได้โทรมาหา คดีนี้สำคัญมากหรือไงกัน

            ถ้าไม่มีอะไรก็แค่นี้นะครับ

            (แกมีนัดกับลิลลี่วันนี้ใช่มั้ย) ผมสะอึกไป

            ทำไม

            (ดีกับลิลลี่ไว้ จะได้ไม่โดนย้ายไปไหนอีก ถ้าฉลาดๆก็หัดใช้เส้นซะบ้าง คดีนี้เป็นคดีใหญ่ ถ้าคลี่คลายได้ก็อาจจะได้เลื่อนยศ)

            เหอะ โทรมาเพราะเรื่องแบบนี้อย่างนั้นเหรอ

            ไม่คิดจะถามหน่อยเหรอว่าผมสบายดีมั้ย หรือกำลังเสวยสุขอยู่กับเมียใหม่จนลืมไปแล้วว่าเคยมีลูก

            “ไม่ล่ะ ขอบคุณที่แม่สอนผมมาดี ว่าให้ใช้ความสามารถของตัวเองมากกว่าไปนั่งก้มหัวให้ใคร

            พูดแค่นั้นผมก็ตัดสายทิ้ง สูดอากาศร้อนๆของกรุงเทพมหานครเข้าปอด

            หัวร้อนโว้ยย

            เวลาร้อนๆแบบนี้ คิดถึงน้ำตะไคร้ชะมัด!

 

            “เอ่อ สวัสดีครับ หมอชลอยู่ไหมครับ

            ผมทักทายนางพยาบาลหน้าเคาน์เตอร์ในแผนกบำบัดสารเสพติด คุณพยาบาลยิ้มหวานให้

            คุณหมออยู่ในห้องทำงานค่ะ คุณตำรวจมีอะไรหรือเปล่าคะ?”

            “พอดีผมมาเยี่ยมเขาน่ะครับ เพื่อนเก่าน่ะพูดจบก็ยิ้มส่งกลับไปให้

            รอสักครู่นะคะพยาบาลคนสวยกดโทรศัพท์ต่อสายไปยังที่ไหนสักแห่ง

            สวัสดีค่ะหมอชล มีคุณตำรวจมาขอเข้าพบค่ะ ค่ะเดี๋ยวจะบอกให้ค่ะ

            “คุณหมอบอกว่าให้ไปรอที่ล้อบบี้ด้านล่างค่ะ เดี๋ยวจะลงไปพบ

            “ขอบคุณมากครับ

            ผมย้ายตัวเองมานั่งรอคุณหมออยู่ที่ล้อบบี้ ระหว่างรอก็กดโทรศัพท์ดูอะไรไปเรื่อยเปื่อย คดีที่ผมทำอยู่ขึ้นหน้าหนึ่งของเว็บสำนักข่าวชื่อดัง เป็นคดีที่คนจับตามอง ทำไมผมจะไม่รู้ว่าถ้าเคลียร์คดีนั่นไปได้อาจจะทำให้ผมได้เลื่อนยศ แต่ของแบบนี้มันขึ้นกับผมซะที่ไหน

            แค่ข้างบนดีดนิ้วเป๊าะเดียว ถ้าพวกเขาไม่อยากได้ผม ก็ปลิวเหมือนฝุ่นผงอย่างที่เห็นนี่แหละ

            วันนี้ไม่มีงานเหรอ

            ริมฝีปากคลี่ยิ้มออกมาทันทีเมื่อได้ยินเสียงที่จำได้แม่น ผมเงยหน้ามองคนหน้าใสที่ดูนุ่มนิ่มตรงหน้า วันนี้สวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้ากับกางเกงผ้าสีดำโชว์ตาตุ่ม นี่ขนาดแต่งตัวปิดมิดชิดขนาดนี้ยังดูน่ารักเลย แล้วหมอชลเองก็ไม่ได้ใส่รองเท้าหนัง แต่ใส่รองเท้าผ้าที่เอาไว้สำหรับเดินในบ้าน

            แค่โชว์ตาตุ่มก็ดูโป๊อ่ะ คนอะไรวะ

            ไม่มี โดนไล่ออกแล้ว

            “ห๊ะหมอทำหน้าตกใจ ยิ่งเห็นแบบนั้นก็ยิ่งอยากแกล้ง

            เสียใจอ่ะ

            “ทำไมโดนไล่ออกอ่ะ ไปทำอะไรมา

            “ไปชกคนมา

            คนตรงหน้ามองผมอึ้งๆ

            สมแล้ว

            ผมยิ้มออกมา ตอนอยู่บนเกาะหมอจะชอบบอกผมว่าให้คิดก่อนทำเสมอ ตอนนี้เขาก็ยังคงเป็นแบบนั้น เวลาได้ยินเรื่องว่าผมไปชกต่อยใครมา ก็จะทำหน้าไม่พอใจออกมาให้เห็นก่อนเป็นอันดับแรก

            พอเห็นหน้าหมอแล้วก็นึกอะไรบางอย่างได้ ผมยื่นขวดพลาสติคที่บรรจุน้ำสีเขียวใสให้กับคนข้างตัว หมอชลเลิกคิ้วแบบแปลกใจเล็กน้อย

            อะไรอ่ะ

            “น้ำตะไคร้

            เขานิ่งไป งงล่ะสิว่าทำไมผมถึงรู้ว่าเขาชอบกินน้ำตะไคร้

            ทำไมถึง…”

            “รู้ก็แล้วกันน่า

            ริมฝีปากของหมอสัมผัสกับตัวหลอดแล้วดูดน้ำตะไคร้เข้าปาก ผมมองภาพตรงหน้าเงียบๆ ถึงเขาจะจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นบนเกาะเงาจันทร์ แต่ความชอบของเขายังคงไม่เปลี่ยนไป เวลาได้กินน้ำตะไคร้ เขาจะทำหน้ามีความสุขออกมาเสมอๆ

            อร่อยป่ะ

            “อือ

            ตลกดีเหมือนกันนะ

            ครั้งแรกที่ผมเห็นหมอชล ก็รู้สึกได้ว่าผู้ชายคนนี้น่าปกป้องดีแฮะ เป็นคนที่ดูอ่อนนุ่มเหมือนสำลี น่าทะนุถนอม แต่เอาเข้าจริงๆหมอชลเป็นผู้ชาย เขาไม่ใช่ผู้ชายตัวเล็กซะด้วยซ้ำ ก็จริงที่เขาตัวเล็กกว่าผมแต่เพราะว่าตัวผมมันใหญ่เกินกว่าผู้ชายปกติ

            ส่วนสูงของคนตรงหน้าน่าจะอยู่ประมาณ 170 กว่าๆ ก็ไม่ได้ถึงกับเตี้ยถ้าเทียบกับมาตรฐานชายไทย

            แล้วก็ตลกมากขึ้นไปอีก ที่ผมไม่เคยเห็นเขาอยู่ในสายตาเลยเมื่อสมัยมัธยม แต่ดันรู้สึกสนใจเขาตั้งแต่แรกเจอเมื่อไปถึงเกาะเงาจันทร์

            ถามว่าตอนมัธยมกับตอนนี้หมอชลต่างกันยังไง ก็ถือว่าเปลี่ยนแปลงไปค่อนข้างมาก เมื่อก่อนเขาตัวเล็กนิดเดียวเอง แต่ตอนนี้เขาดูอิ่มเอิบมีน้ำมีนวล เพราะเหตุนี้ผมเลยจำเขาไม่ได้

            ส่วนผมน่ะเหรอ

            หล่อแบบไหนก็หล่อแบบนั้น ไม่เปลี่ยนแปลง

            หึหึ

            เอ้อจะว่าไป เรื่องเกาะเงาจันทร์น่ะ

            ผมพยักหน้าแล้วตั้งใจฟังคนตรงหน้า

            อือ ว่าไง

            “ทุกคนบอกว่าเราไปที่เกาะนั้นจริงๆ แต่ตอนกลับมาเราแอดมิทเข้าที่โรงพยาบาล

            ว่าไงนะ

            “แอดมิท?” ผมเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม

            ใช่ จำได้ว่าตื่นมาก็อยู่ในโรงพยาบาล

            “แล้วหมอที่ตรวจได้บอกอาการหรือเปล่าว่าเป็นอะไร

            “ไม่ได้บอก

            อย่างนั้นเหรอ

            แต่มีอีกคนที่บอก คนไข้ของเรา

            คนไข้ของหมอตอนนี้คนไข้ที่หมอชลดูแล ก็มีเพียงคนเดียวที่ผมพอจะรู้

            ไอ้สน ลูกชายของสารวัตรสิงห์

            เขาบอกว่าเราหมดสติไป เลยพาเข้ามารักษาที่กรุงเทพ เขาเองก็ไม่นึกว่าเราจะลืมเรื่องบนเกาะ

            เหอะ โคตรงี่เง่าเลย ดีสำหรับมันน่ะสิเพราะหมอชลจะได้ลืมเรื่องที่มันพยายามทำความเลวทรามต่ำช้ากับหมอ

            แล้วทีนี้กล้ามาพูดเรื่องเกาะเงาจันทร์ ไหนจะเรื่องน้ำตะไคร้นี่อีก

            มือของหมอสัมผัสลงบนแขนของผม ขยำแขนเสื้อของผมเอาไว้

            เราเจอกันที่เกาะใช่มั้ย

            …

            ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เบือนสายตาหลบจากหมอ

            ถ้าผมตอบว่าใช่

            มันจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงอย่างนั้นเหรอ

            กล้า

            “อือ เราเจอกันที่เกาะ

            หมอเงียบไป เหมือนโดนจี้ถูกจุด ฝ่ามือของเขาถอนออกไปแล้วกุมมือตัวเองไว้แน่น ริมฝีปากของหมอเม้มเข้าหากัน ท่าทางแบบนี้ที่เคยเห็น คือเวลาที่เขารู้สึกเครียด

            เขากำลังคิดมากอยู่แน่ๆ

            ไม่เห็นจะต้องฝืนตัวเองเลยแท้ๆ

            ผมวางมือลงบนมือของคนข้างๆ หมอชลเงยหน้ามามองผม คิ้วขมวดเป็นปม

            มีอะไรเกิดขึ้นบนเกาะบ้าง

            “ผมว่า…”

            “เล่ามาให้หมด

            หมอ

            “เอาอีกแล้ว กล้าเรียกเราว่าหมอ ทั้งๆที่เราจำอะไรไม่ได้เลย กล้ารู้ว่าเราชอบกินน้ำตะไคร้ทั้งๆที่เราไม่เคยบอกใคร ไหนจะเรื่องเฟรนด์ชิพอีก เรากลับไปหาที่บ้านก็หามันไม่เจอ

            เขากำลังฝืนตัวเอง หมอกำลังพยายามจำเรื่องที่มันหายไปจากสมองของเขา

            ซึ่งนั่นไม่ใช่ความคิดที่ดีเลย

            หมอจะเจ็บนะ ถ้าฝืนแบบนี้

            เย็นนี้ สองทุ่มที่ร้านกาแฟตรงหัวมุมถนน เราอยากฟังทุกเรื่องที่เกิดขึ้นบนเกาะนั่น

            “ชล

            แต่ตอนนี้เราอยากรู้แค่อย่างเดียว

            “…”

            “ระหว่างหมวดกับเรา เรื่องที่เกิดขึ้นบนเกาะนั่น มันเป็นความทรงจำที่ดีใช่มั้ย

            เหมือนทุกอย่างรอบๆตัวหยุดหมุน เหมือนทุกเสียงที่เคยมีเงียบลงไป ผมมองหมอชลนิ่งๆ

            ทุกอย่างบนเกาะเงาจันทร์ เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดนั่น ผมได้กลับไปเจอกับเขาอีกครั้ง ผมได้สารภาพรักกับเขาและสัญญาว่าจะปกป้องเขา ผมได้เห็นด้านที่เข้มแข็งแม้ว่าจะเกิดเรื่องร้ายๆกับตัวเอง ได้เห็นด้านที่อ่อนแอของหมอเมื่อเขาไว้ใจให้ผมอยู่ใกล้ๆ ผมกับหมอได้อยู่ข้างๆกันทุกๆวัน

            มันเป็นความทรงจำที่ดีใช่มั้ย

            ใช่ ดีมากๆเลยล่ะ

            น้ำตาหยดหนึ่งหล่นลงจากดวงตาสวยๆของหมอชล ผมกระเด้งตัวขึ้นมายืนด้วยความตกใจ เขาพยายามจะปาดมันออก ลุกขึ้นยืนแล้วทำท่าจะเดินหนีผมออกไป

            ชล

            “เรียกเราว่าหมอก็ได้นะ

            “เดี๋ยวดิ

            ผมพยายามจะยื้อเขาเอาไว้ แต่หมอสะบัดผมออก

            ซึ่งนี่เป็นครั้งแรกเลย

            ขอโทษนะ กล้าคงจะรู้สึกแย่มากเลยที่เราจำอะไรไม่ได้

            “มันไม่ใช่แบบนั้น

            “ใช่สิ มันเป็นแบบนั้นแหละมือหมอตบเบาๆลงบนบ่าของผม เพราะกล้าบอกว่ามันเป็นความทรงจำที่ดี เพราะอย่างนั้นเราถึงอยากจะจำมันให้ได้

            “แต่ว่า…”

            “อย่าห้ามเราเลยนะ

            พูดจบก็เดินดุ่มๆออกไปทิ้งให้ผมยืนเป็นบ้าอยู่คนเดียว

            ทำไมเรื่องมันถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้

            ผมไม่ได้ห่วงเรื่องความทรงจำที่หายไปของหมอเลย ที่ผมห่วงคือตัวหมอต่างหาก

            คนบ้า ชอบทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อย

 

            เวลาสองทุ่มผมมารอหมอชลอยู่ที่ร้านกาแฟตรงหัวมุมถนนถัดจากโรงพยาบาลประมาณสามช่วงตึก สั่งอเมริกาโน่เย็นหนึ่งแก้วมาตั้งเอาไว้ กระดิกขาไม่หยุดเพราะความกังวลที่ถาโถมเข้ามา

            แม่ง

            ก็อยากให้เขาจำได้อยู่หรอก แต่อีกใจก็ไม่อยากจะฝืนเขา

            ทำไมหมอถึงดื้อแบบนี้วะ

            หงุดหงิดโว้ยยย

            กริ๊ง

            เสียงกระดิ่งหน้าประตูดังขึ้นพร้อมกับผู้ชายที่ผมกำลังรออยู่เปิดประตูเข้ามา หมอชลยังอยู่ในชุดทำงานชุดเดิม เขาหันซ้ายหันขวาอยู่สักพักก็สังเกตเห็นผม

            ใบหน้าของเขาฉายแววกังวลอย่างเห็นได้ชัด เขาเลือกที่จะเดินไปสั่งกาแฟ รอไม่นานก็เดินมาทิ้งตัวนั่งลงตรงหน้าผม พร้อมกับกาแฟเย็นหนึ่งแก้ว

            มานานหรือยัง

            “เพิ่งมาถึงนี่แหละ

            หมอยิ้มบางๆออกมา เห็นท่าทางของเขาแล้ว ผมอยากจะวิ่งหนีกลับบ้านซะตั้งแต่ตอนนี้

            แน่ใจเหรอว่าจะทำแบบนี้จริงๆ

            “ทำไมเหรอ เป็นห่วงเราหรือไง

            “มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆนะ

            “เราก็ไม่ได้เล่นนี่ท่าทีตั้งใจของเขานั้น

            ทำให้ผมยอมแพ้อย่างราบคาบเลย

            เล่าให้ฟังหน่อยสิ ว่าเกิดอะไรขึ้นที่เกาะบ้าง เราเจอกันได้ยังไงดวงตาสีสวยจับจ้องมองผมไม่ขยับไปไหน เหมือนต้องการอยากจะรู้แต่ก็ยังกังวลว่ามันจะส่งผลแย่กับตัวเอง

            พอๆกับผมที่ไม่อยากเห็นเขาทรมานเหมือนตอนที่อยู่บนเกาะ

            เราเรียกกล้าว่าอะไรตอนอยู่บนเกาะ

            “หมวด

            “เหรอ ดูสนิทสนมดีแฮะ

            พูดไปก็ดูดกาแฟเย็นไป แถมยังกัดหลอดอีกต่างหาก กังวลขนาดนี้แล้วจะมาทำไมเนี่ย

            เอาอย่างนี้ ถ้ารู้สึกไม่ดีเมื่อไรให้บอก โอเคมั้ยผมสร้างเงื่อนไขให้เขา ดูเหมือนหมอชลจะค่อนข้างโอเคกับเงื่อนไขนั้น มันทำให้เขาคลายความกังวลลงได้นิดหน่อย

            กล้า เอ้ย หมวด แล้วตอนเราเจอกันครั้งแรก หมวดจำเราได้มั้ย

            “ไม่ได้

            “เราเปลี่ยนไปขนาดนั้นเลยเหรอ

            “ใช่ เปลี่ยนไปมากเลย

            แล้วหมวดมาจำเราได้ตอนไหน

            “ตอนเห็นเฟรนด์ชิพของหมอไง

            “เฟรนด์ชิพของเราเหรอเขาทำท่านึกคิด จู่ๆหูของหมอก็เปลี่ยนเป็นสีแดงเฉย

            เออเฟรนด์ชิพของหมอนั่นแหละ ที่เขียนว่า ศศิรักภากรอยู่ข้างหลังไง

            ทำไมเหรอ หรือว่ามีความลับอะไรอยู่ในเฟรนด์ชิพไม่อยากให้ผมเห็น

            “ไม่ใช่!” เสียงแข็งขึ้นมาทันที

            จากที่เครียดๆเมื่อกี้

            จะหลุดขำเฉย

            เชี่ยหมวด

            ผมตบหน้าตัวเองเบาๆเรียกสติ

            ซีเรียสเว้ยซีเรียส

            แล้วนอกจากนั้นล่ะ เรา…”

            “เรา…” ผมทวนคำพูดของหมอที่เว้นช่วงไว้ให้เติม

            เราไม่ได้เป็นอะไรกันมากกว่าเพื่อนร่วมงานใช่มั้ย

            “ทำไมถึงคิดว่าเราเป็นอะไรกันมากกว่าเพื่อนร่วมงานล่ะ

            หมองับปากตัวเองทันที

            น่ารักชิบหาย ฮ่าๆ

            คือตอนที่หมวดกอดเรา

            “อ๋อ นั่นก็กอดแบบเพื่อนร่วมงานไงทำไมผมถึงเป็นคนเลวแบบนี้วะ

            เหรอ

            เชื่อก็ควายแล้ว

            อ่อ

            อ่อ ผมลืมไป หมอไม่ค่อยฉลาดเท่าไรอ่ะ

            จริงๆเราเป็นอะไรมากกว่าเพื่อนร่วมงานแหละผมตัดสินใจพูดออกไป เวลาเห็นการตอบรับแบบตั้งตัวไม่ทันของหมอแล้ว มันตลกจริงๆครับ ไม่ใช่ตลกอย่างเดียว ทั้งเอ็นดูทั้งน่ารักปนๆกันไป

            เป็นอะไร…”

            “ไม่บอก ปล่อยให้งง

            งงเลย ทำหน้างงใส่เลย

            แกล้งคนไม่สบาย เวรกรรมของกูมั้ยล่ะเนี่ย

            เอาเป็นว่า เราเคยนอนเตียงเดียวกัน เคยปั่นจักรยานกลับบ้านด้วยกัน ผมเคยเปิดเพลงใช่เลยให้หมอฟัง เคยกุมมือหมอ แล้วก็อีกอย่าง…”

            อยากจะพูดอีกหลายๆอย่าง แต่แค่ไม่กี่อย่างก็ทำเอาหมอชลหน้าแดงไปถึงหูถึงคอแล้ว

            ผมเคยจูบหมอ

            ‘ปึง

            หมอลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้จนขาของเขากระแทกกับโต๊ะ ส่งผลให้กาแฟสองแก้วหกราดกางเกงผมอย่างจัง หมอชลอ้าปากค้างด้วยความตกใจ เขารีบเข้ามาขอโทษขอโพยผมพลางเอากระดาษทิชชู่ยื่นส่งมาให้

            ขอโทษๆ

            “ไม่เป็นไร

            ไม่ได้โกรธอะไรเขาเลย

            เอ็นดูว่ะ

            ไอ้ลูกแมวเอ้ย

            เผลอเอามือไปสัมผัสกลุ่มผมของเขา ขยี้เบาๆจนหมอนิ่งไป

            ถ้าให้เดา…”

            “หืม

            “ตอนนั้นเราตกหลุมรักหมวดแล้วใช่มั้ย

            เป็นผมเองที่เริ่มจะรู้สึกเขินๆ

            ไม่ใช่

            หมอไม่ได้บอกว่าหมอตกหลุมรักผม

            เป็นผมต่างหากที่ตกหลุมรักหมอเข้าอย่างจัง

            อย่าคิดมาก รู้แค่ว่าความสัมพันธ์ของเรามันไปในทางที่ดีก็พอแล้ว

            หมอชลยิ้มออกมาจางๆ จู่ๆเขาก็คว้าชายเสื้อของผมเอาไว้ มือของหมอกำชายเสื้อผมไว้แน่น คนตัวเล็กกว่าผมก้มหน้าพลางหายใจติดขัด ผมรีบโน้มตัวลงไปมองเขาใกล้ๆ

            เหงื่อที่ผุดซึมขึ้นมาตรงขมับของหมอ อาการแบบนี้

            ไม่โอเคแล้ว

            หมวด

            “หายใจลึกๆ อย่าเพิ่งคิดอะไร

            ผมรีบพาหมอออกจากร้านกาแฟให้เร็วที่สุดเพื่อที่จะโบกแท็กซี่กลับไปที่โรงพยาบาล อาการแบบนี้ผมเคยเห็นมาแล้ว และหลังจากนี้เขาจะปวดหัวทรมานจนแทบบ้า

            โอ้ย หมอถึงกับทรุดฮวบ ดีที่ได้ผมประคองเขาเองไว้

            “บอกว่าอย่าเพิ่งคิดอะไรไง

            “มันทำไม่ได้

            ต้องได้สิ

            ผมกระชากหมอเข้าไปที่ซอยเล็กๆข้างๆตัวร้านกาแฟ กดจูบลงไปบนริมฝีปากของเขา บดเบียดมันลงไปอย่างนุ่มนวลและอ่อนโยนเหมือนต้องการจะปลอบประโลมเขา คนที่สั่นเป็นลูกนกอยู่เมื่อกี้ถูกผมขโมยอากาศหายใจไปหนึ่งช่วง จากที่สั่นๆอยู่ เขาเริ่มหยุดสั่น มีเพียงแค่อาการหอบเท่านั้นที่ยังหลงเหลืออยู่

            โอเคหรือยัง

            หมอพยักหน้าเบาๆ ผมดึงเขาเข้ามากอดด้วยความเป็นห่วง

            ไม่เอาแล้วนะ

            ต่อจากนี้ถ้าเขายังดื้อที่จะรื้อฟื้นความทรงจำของตัวเองอีกล่ะก็

            ผมจะโกรธเขาจริงๆด้วย

            ให้ตายเหอะ

            ไอ้หมอดื้อ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 161 ครั้ง

755 ความคิดเห็น

  1. #715 Husky 'Baby (@srichisan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 19:53
    สงสารหมออ่ะ นี่ว่าคนที่ทำให้หมออาการเป็นงี้อึกคือสนรึเปล่า กลัวมันทำอะไรหมออีกจัง
    #715
    0
  2. #662 noeyeol (@Noey_CHP) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 22:07
    หมออย่าฝืนตัวเองมากไปนะ ;-;
    #662
    0
  3. #617 TTSRLN (@TTSRLN) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 22:29
    ลิลลี่ชะนีผู้ถูกลืมเลือน
    #617
    1
  4. #616 TTSRLN (@TTSRLN) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 22:28
    รักกกกกก
    #616
    0
  5. #572 Orathaiks (@Orathaiks) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 17:04
    ลินลี่ละลินลี่ๆๆๆๆๆๆๆ
    #572
    0
  6. #529 sehun-hunhan (@hunhan-sehun) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 03:48
    จูบๆๆๆๆๆๆ
    #529
    0
  7. #498 Maylyunho (@Maylyunho) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 00:36
    โถ สงสารหมอ แต่นี่ก็มีวิธีรักษาแล้วไง จูบเท่านั้นฮีลทุกสิ่ง
    #498
    0
  8. #460 gabriel.la(: (@facklazy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 10:03
    หมอช่วยหรือเอากำไรคะบอกที555555
    #460
    0
  9. #368 Paeng Jaa (@mtypaeng) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 20:39
    อื้อหือ วิธีแก้ปัญหาของหมวดหรอคะ 555 หมอนี่อยากได้มาเลี้ยงเลยค่ะ น่าเอ็นดู
    #368
    0
  10. #289 snoopma (@majik0605) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 21:40
    ฮือออ หมอขาาา อย่าฝืนตัวเองน้าาาาา หมวด! ใช้วิธีนี้เลยหรอ! เขินโว้ย!
    #289
    0
  11. #199 CBAM (@CBAM) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 18:43
    อ่านแล้วมีความรู้สึกเดียว คืออยากได้หมอเป็นเมีย แงงง มาต่อเร็วๆน้าาาาา ชอบมากๆ สนุกมากค่ะ
    #199
    0
  12. #198 skyofbee6y (@skyofbee6y) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 02:44
    หมอเวอร์ชั่นไหนๆก็น่าย่ำยีจังโว้ย
    #198
    0
  13. #197 Trin2 (@Trin2) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 09:03
    แงงงงงง รักความหมวดหมอแบบนี้มากๆ ดีต่อใจมากๆ
    #197
    0
  14. #196 krappom_pompam (@krappom_pompam) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 03:21
    ซับซ้อนซ่อนเงื่อนมากค่าาาา หมอต้องโดนอิตาสนมันทำอะไรแน่เลย
    #196
    0
  15. #194 พาติพาม (@pastr_y) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 12:09
    ทำไมเพิ่งเจอนิยายแบบนี้ ฮืออ หมวดหมอน่ารักดีนะคะ ไรท์รีบๆมาต่อนะคะ ติดตามอยู่น๊า
    #194
    0
  16. #193 Meka'at (@acrbaka) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 08:07
    เหมือนหมวดลืมนัดของลิลลี่เลยอ่ะ หมวดจะไม่โดนย้ายอีกหรอเนี่ย หยั่กอ่านล้าววววววว
    #193
    0
  17. #191 蛇。 (@inspirit-yeol) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 21:32
    มีอะไรเกิดขึ้นกับหมอรึเปล่าอ่ะ แล้วคนที่ชื่อสนนี่ก็น่าตะหงิดๆอยู่นะ
    #191
    0
  18. #174 Titlekaitod (@montawat10) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 20:07
    มันต้องมีอะไรสักอย่างงงง หมอถึงได้ย้ายกลับมา ละก็ยังไม่รู้เลยว่าหมอไปเกาะนั้นได้ยังไง ยังมีหลายปมมากๆๆ
    #174
    0
  19. #173 seschung (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 10:24
    โธ่หมอ ถ้าไม่ได้เจออะไรเลวร้ายขนาดนั้น คงดีกว่านี้ สงสารจังเลย หมวดช่วยหมอด้วย ส่วนลิลลี่ ทิ้งเค้าไปเองก็กลับมาไม่ได้ละนะ หมอคงเขินน่าดู ที่มีคนที่เคยแอบชอบตามจับ แอร๊เป็นกำลังใจให้ ตีพิมเมื่อไรอย่าลืมบอกนะค้าาาา
    #173
    0
  20. #172 soraAP (@soraAP) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 18:27
    อ้ากกกกกก มันต้องมีอะไรเกิดขึ้นตอนกล้าย้ายกลับมาใช่ป่ะ?????? มาต่อน้าาาาาาาาาา
    #172
    0
  21. #171 Bks Bongkiz (@bkyib) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 17:04
    รู้สึกถึงปมต่างๆ...
    #171
    0
  22. #170 Felinonajang (@Felinonajang) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 03:10
    เหมือนจะดราม่าแต่ก็ละมุน
    ไม่รู้จะเศร้าหรือจะชอบดี ฮ่าๆ
    หมวดดูเป็นผู้ชายโคตรกากที่ทำไรไม่ได้เลย 
    รีบๆหาทางช่วยหมอได้แล้ววว
    #170
    0
  23. #168 pcard (@pcardcards) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 00:48
    ซับซ้อนไปอี้กกก โอยยยย
    วิธีปลอบหมอแบบนี้ก็ดีนะ อิอิ ><
    #168
    0
  24. #167 Glass Heart (@nutttja) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 00:13
    สนุกมาก ๆ ครับ เพิ่งอ่านทัน รอติดตามนะครับ
    #167
    0
  25. #166 C+ph (@momonuke) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2560 / 23:03
    ฮืออ อย่าฝืนตัวเองสิหมอออออออออออ
    #166
    0