ตอนที่ 14 : Chapter 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3362
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 123 ครั้ง
    23 เม.ย. 60


Chapter 13

 

            หมวดดด

            จ่าขาวแย่งไก่ขันแต่เช้าตรู่ ผมเงยหน้าจากกระดาษตรวจเช็คความเรียบร้อยของอุปกรณ์สำนักงานในบ้านพักผู้ใหญ่บ้านไปมองจ่าขาวที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามา

            ทำไมรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ เหมือนราหูจะอม พระศุกร์เข้าพระเสาร์แทรกอะไรประมาณนั้น

            แอบเห็นแว๊บๆว่าในมือจ่ามีซองขาวติดมาด้วย

            อย่าบอกนะว่า

ผมโดนไล่ออก!?

กุมขมับเลยกู เชี่ยหมวด ไม่น่าทำซ่าไปชกกับไอ้ผู้กองเลย ที่ทุ่มทุนทุ่มแรงตั้งใจเรียนมาหลายปีนี่ จะสลายหายไปเพราะเพียงแค่มามีเรื่องกับตำรวจยศใหญ่กว่าเนี่ยนะ

บักหำ

คนสูงวัยกว่ายื่นซองขาวมาให้ด้วยสีหน้าไม่สู้ดี ผมกระพริบตามองมันแบบไม่สบายตานัก

อะไรอ่ะจ่า

ผมก็ไม่รู้ สารวัตรฝากมา ลองเปิดดูสิ

งานหยาบละกู

ได้จากใครไม่ได้ ได้จากสารวัตรอีก!

ไม่เอาได้ป่ะ

เอาไปคืนดิ

ไม่สน ไม่แคร์

โนเวย์ซิกกาแรต!!

เอาไปเร็วๆจ่าขาวพยายามยัดเยียดซองขาวให้กับผม สุดท้ายก็ต้องรับมาแต่โดยดี

เป็นซองเปล่าๆโล้นๆสีขาว ไม่มีอะไรระบุไว้ทั้งสิ้น ไม่มีแม้แต่ที่อยู่คนส่ง หรือตราประทับ

คือมันค่อนข้างเลวร้าย เพราะไม่รู้ว่ามันเป็นอะไร ข้างในอาจจะเป็นข่าวดี ข่าวร้าย อาจจะเป็นจดหมายให้สิ้นสุดหน้าที่ หรือคิดในแง่ดีอาจจะเป็นเพียงแค่ซองผ้าป่า

ภาวนาขอให้มันเป็นซองผ้าป่าด้วยเถอะครับ

พ่อจะใส่ซักสองร้อยเลย

แกะสิจ่ามึงก็เร่งกูจังโว้วว!

นิ้วโป้งของผมค่อยๆไล่ไปตามกาวที่ติดแน่นหนึบ

แคว่ก

แกะไปยังไม่ถึงครึ่งทาง ผมก็เงยหน้าไปมองจ่าขาวด้วยสายตาอ้อนวอนปนน่าสงสาร

นี่ผม โดนไล่ออกเหรอจ่า

ดราม่าระดับรัชดาลัยเธียเตอร์เลยจริงๆ

บ้าเหรอหมวด สารวัตรไม่มีสิทธิ์ไล่ใครออกหรอกครับ นอกซะจากเป็นคำสั่งจากเบื้องบน

เหรอ

กลืนน้ำลายดังเอื้อก

ไม่เคยรู้สึกจู่ๆก็คอแห้งแบบนี้เลย

ขอกินน้ำหน่อยได้ป่ะ

ลีลาว่ะเฮ้ย!”

อย่าขึ้นเสียงสิโว้ยยย

กลั้นใจครั้งเดียว ผมรีบฉีกซองออกด้วยความรวดเร็ว มือสองข้างสั่นพั่บๆพลางค่อยๆดึงกระดาษสีขาวสะอาดตาที่ถูกพับเป็นระเบียบออกจากซองจดหมาย

กระดาษบางเบาขนาด A4 ถูกพับสามทบมาอยู่ในมือผม บรรจงเปิดมันขึ้นมาทีละทบ สิ่งที่เตะตาเป็นสิ่งแรกคือลายเซ็นตัวเท่าบ้านที่จำได้แม่นว่ามันเป็นของใคร

ผู้บัญชาการตำรวจพงศกร

พ่อของลิลลี่

บุคคลที่ส่งผมมาอยู่ที่เกาะนี้

ไม่ค่อยดีแล้วครับ แบบนี้ส่งสัญญาณไม่ดีมาแต่ไกล

จากที่เครียดอยู่เมื่อกี้ ตอนนี้เครียดมากขึ้นไปอีก

เลื่อนขึ้นไปอีกนิดคือตราประทับของกรมตำรวจ ด้านบนเป็นข้อความที่ถูกพิมพ์ด้วยหมึกสีดำอย่างเป็นทางการ แน่นอนว่ามันจะเป็นอะไรไปไม่ได้ นอกจากจดหมาย

ซึ่งจดหมายฉบับนี้

ระบุเอาไว้ว่า

มีคำสั่งโยกย้าย ร้อยตำรวจโท ภากร ขัตติยะ กลับไปประจำการกองปราบ กรุงเทพมหานคร

เหมือนมีหินร้อยก้อนทุ่มใส่ร่างจนแหลกละเอียด จ่าขาวที่เห็นผมนิ่งไปขออนุญาตดึงจดหมายไปอ่าน พออ่านจบเขาก็มีสีหน้าไม่ต่างจากผมเลย

แต่จ่าขาวก็คือจ่าขาวแหละครับ

หน้าที่เขาคือดูแลผมตามคำสั่งของพ่อที่ไม่เคยสนใจลูกตัวเอง

ยินดีด้วยนะครับหมวด เห็นท่านนายพลบอกว่าหมวดอยากเป็นส่วนหนึ่งของกองปราบนี่ฝ่ามือของจ่าขาวตบเบาๆบนไหล่ของผมเพื่อให้กำลังใจ

ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมอาจจะกระโดดโลดเต้นแล้วร้องแหกปากว่า ในที่สุดก็ได้อยู่กองปราบแล้วโว้ย

แต่ตอนนี้ชาหนึบไปทั้งร่าง

ทำไมจู่ๆมันถึงเป็นแบบนี้

ผมดึงจดหมายจากมือจ่าขาวมาอ่านอีกครั้ง วันเวลาระบุไว้ชัดเจน

สิ้นสุดการปฏิบัติหน้าที่บนเกาะเงาจันทร์ วันอาทิตย์ที่ xx เดือน xx พุทธศักราช 2560’

นับจากวันนี้ไป คืออีกสามวัน

สามวันที่ต้องกลับไป

แค่สามวัน

ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นทางนั้น ไม่รู้ว่าท่านผบ.ตร.ต้องการเล่นตลกอะไรทั้งๆที่ท่านเป็นคนสั่งให้ผมมาประจำการอยู่ที่เกาะนี้ ไม่รู้ว่าเรื่องทั้งหมดนี่เกี่ยวข้องอะไรกับพ่อตัวเองหรือเปล่า ไม่รู้อะไรเลย

รู้เพียงแค่ว่า

ผมกำลังจะจากหมอชลไปอีกครั้ง

และไม่รู้จะได้กลับมาที่นี่อีกเมื่อไร

ผมขัดคำสั่งไม่ได้ ไม่ต่างอะไรจากตอนแรกที่โดนย้ายมาที่เกาะนี้ หน้าที่ผมมีเพียงอย่างเดียวคือต้องทำตามคำสั่งของผู้ใหญ่ ไม่อย่างนั้นผมอาจจะต้องเสียสิ่งที่ผมฝัน ทุกอย่างที่ผมพยายามมาตลอด

ผมเป็นตำรวจ และหน้าที่ของตำรวจคือการรับใช้ประชาชน

เราเชื่อฟังคำสั่ง เพราะการละเลยคำสั่ง ก็เหมือนการละเลยหน้าที่

ดังนั้นคำสั่ง จึงเป็นสิ่งที่ผมไม่สามารถปฏิเสธมันได้

จ่า

ครับหมวด

เรื่องนี้ อย่าเพิ่งบอกใครนะ…”

ครับ

โดยเฉพาะหมอชล

“…”

ห้ามบอกเขาเด็ดขาด เข้าใจมั้ย

 

หลังจากเลิกงาน ผมมานั่งคอตกอยู่หน้าคลินิก มองผ่านกระจกใสเข้าไป หมอชลยืนอยู่ตรงนั้น กำลังคุยกับคุณยายอยู่ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ถึงจะเหนื่อยแต่เขาก็ไม่เคยบ่นไม่เคยท้อเลยสักนิด เป็นคุณหมอที่ผมนับถือจริงๆ

            พอคุณยายเดินออกจากคลินิก ผมที่จะเดินเข้าไปคุยกับหมอก็ต้องถอยหลังกลับ เมื่อแทนอยู่ในคลินิกกับหมอชล จะว่าไปก่อนที่ผมจะมาอยู่ที่เกาะนี่ หมอชลก็อยู่กับแทนมาตลอด ไม่รู้กี่ปี

            ถ้าไม่มีผมสักคน

            หมอจะเหงามั้ยนะ

            จะคิดถึงผมมั้ย

            กลับบ้านดีๆนะครับหมอ ดูแลสุขภาพด้วยช่วงนี้มรสุมเข้าตลอด

ผมนั่งมองผู้ชายตัวสูงผิวสีแทนตามชื่อของเขา แทนวางหมวกแก๊ปลงบนศีรษะของหมอ สายตานั่นบ่งบอกว่ามันรักและอยากทะนุถนอมหมอขนาดไหน

ขอบใจมาก พรุ่งนี้ฝากคลินิกด้วยนะ ผมต้องไปทำธุระ

ได้ครับ

พอทั้งสองคนคุยกันเสร็จ ก็หันมาเจอผมที่นั่งพิงจักรยานอยู่ แทนมองผมตาขวางแล้วออกเดินไปอีกทาง ส่วนหมอชลเดินตรงมาหาผม

หมวดไม่สบายหรือเปล่า หน้าซีดๆหมอแตะบ่าผมเบาๆ ผมส่ายหน้า

สบายดีครับ หมอล่ะ เหนื่อยมั้ย

เหอะ พูดกับใครอยู่ ผมนี่อึดที่สุดในเกาะนะจะบอกให้

รอยยิ้มทะเล้นๆของหมอกลับมาแล้ว

แต่อีกสามวันผมก็คงไม่ได้เห็นมันอีก

ถ้าผมจากไป ผมคงจะคิดถึงมัน

รอบๆบริเวณคลินิกไม่เหลือใครแล้ว มีแค่เสียงจิ้งหรีดและเสียงอึ่งอ่างที่แข่งกันร้องเพราะฝนทำท่าจะตก ผมนั่งมองหมอเงียบๆ มองดูทุกอิริยาบถของเขา ตักตวงให้มากที่สุดก่อนจะจากไป

ฟ้ากำลังเล่นตลกอะไรกับผมหรือเปล่า

เรากลับมาเจอกันแล้ว แล้วเราก็ต้องจากกันอีก

ป่ะ กลับบ้านกัน หิวข้าวแล้ว…”

ผมไม่ปล่อยให้หมอพูดจบ ยื่นมือออกไปกระชากแขนเขาแล้วดึงเข้าหาตัว หมอชลเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดผมอย่างง่ายดาย ซุกจมูกของตัวเองลงบนไหล่ของเขา เวลาอยู่ในอ้อมกอดของผมแล้ว เขาตัวนิดเดียวเอง

หมวด ทำบ้าอะไรวะเนี่ย

ขอกอดหน่อยนะ

            น้ำเสียงอู้อี้ของผมดังอยู่ที่อกของหมอชล

            อะไร เป็นอะไร อยู่ๆมาอ้อน

            ถ้าเขาบอกว่าอ้อน ผมก็คงจะบอกว่าใช่

            ผมกำลังอ้อนเขา

            ลมเย็นๆตอนกลางคืนกับกลิ่นเหงื่อของหมอชล เพราะเขาชอบใช้เทียนตะไคร้ แชมพูตะไคร้ สบู่ตะไคร้ รอบๆตัวเขาเลยกลายเป็นหมอสมุนไพรขึ้นมาซะเฉยๆ

            เฮ้อ

            “หมวด เป็นบ้าอะไรอีก ผีเข้าเหรอฝ่ามือน้อยๆของหมอสัมผัสลงบนกลุ่มผมของผม

            แม่ง

            ไม่อยากจากเขาไปเลย ไม่อยากทิ้งเขาให้อยู่คนเดียว

            สัญญาว่าจะปกป้องเขา แล้วไงล่ะ โดนเรียกตัวกลับเฉย

            หมอ

            “อะไร

            “หมอครับ

            “ถ้าหมวดไม่ยอมพูดสักทีว่าเป็นอะไร ผมจะตบหัวหมวดจริงๆนะ

            ผมกอดรัดร่างของหมอชลให้แน่นขึ้นกว่าเดิม แน่นจนรู้สึกถึงอัตราการเต้นของหัวใจของเขาที่รัวขึ้นเรื่อยๆ ผมยิ้มออกมา หวั่นไหวแล้วล่ะสิหำน้อย

            ใจเต้นรัวเลย

            “ไอ้หมวดบ้า ปล่อยโว้ย

            “ไม่เอาอ่ะ อยากฟัง เผื่อใจหมอจะชัดเจนกว่าปากหมอ

            “…” คนฟังใบ้กินไปเลย

            ผมคงคิดถึงเขามากๆ

            คิดถึงศศิ

            คิดถึงดวงจันทร์ของผม

            หมอเคยคิดมั้ย ว่าถ้าวันหนึ่งผมหายไป หมอจะทำยังไง

            “…” เสียงที่เงียบไปผมไม่รู้ว่ามันหมายถึงอะไร แต่เสียงหัวใจที่เต้นรัวบนอกซ้ายของหมอชล

            ผมรู้ว่าเขารู้สึกยังไง

            แล้วแบบนี้หมอยังจะรออะไรอีก

            “…”

            “บอกรักผมซักทีสิ

คำตอบคือความเงียบตามแบบฉบับคนปากไม่ตรงกับใจ ผมไม่ถือโทษโกรธหมอที่ไม่ยอมทำอะไรให้มันชัดเจน ไม่เคยบอกกับผมว่ารู้สึกยังไง แค่การที่เขาอยู่ข้างๆผม เป็นคนคอยเติมพลังให้ แค่นั้นผมก็พอใจแล้ว

หมอชลนำออกไปพร้อมกับจักรยานโดยไม่พูดอะไรกับผมสักคำ เขาตั้งหน้าตั้งตาปั่นแบบไม่สนใจด้วยซ้ำว่าผมจะตามหลังเขาไปหรือเปล่า แน่นอนอยู่แล้วว่าผมต้องตามเขากลับบ้าน

ผมปั่นจักรยานตีคู่ไปกับหมอ ใบหน้าของหมอซึมลงเล็กน้อย

หมอ

“…” ไม่มีเสียงตอบรับจากใครอีกคน ทำเอาใจผมแป้ว

หรือว่าหมอจะรู้ว่าผมโดนเรียกตัวกลับ

ไม่น่า

ก็เรื่องนั้นมีเพียงแค่จ่าขาวกับผมที่รู้ จากที่คุยเพิ่มเติมกับจ่าขาวแล้ว สารวัตรเองก็คงยังไม่รู้เรื่องนี้ แค่ได้รับจดหมายแค่นั้น

หมอ

ผมไม่ชอบให้หมวดพูดแบบนี้น้ำเสียงปนความน้อยใจออกมาจนคนฟังจับสังเกตได้

พูดแบบไหน

แบบที่เหมือนกับว่าหมวดจะหายไป

ผมเม้มปากตัวเองอัตโนมัติ พยายามหัวเราะแก้เก้อออกไปเหมือนคนอารมณ์ดี ทั้งๆที่หมอพูดถูกทุกอย่างเลย

บ้าน่า แค่ล้อเล่นเอง

ดูหน้าผมด้วยว่าอยากเล่นด้วยมั้ยตาขวางๆถูกส่งมาให้ หมอชลรีบปั่นจักรยานติดสปีดนำห่างผมออกไป เหมือนกับว่าเขาโกรธจริงๆ

ว้า ทำให้เขาโกรธอีกละ

ผมนี่มันกากจริงๆเลยว่ะ

ผมปั่นจักรยานเรื่อยๆเอื่อยๆ พอมาถึงบ้านก็พบว่าจักรยานของหมอจอดรออยู่ก่อนแล้ว ไฟบนห้องเปิดสว่าง เขาคงงอนขึ้นห้องไปแล้วมั้ง ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ยังมาตื้อว่าจะนอนกับผมเพราะว่ากลัวผีอยู่เลย

จอดจักรยานลงหน้าบ้านพร้อมล็อคเสร็จสรรพ ผมค่อยๆผลักประตูเข้าไปในบ้าน พาตัวเองเข้าห้องน้ำอาบน้ำให้เรียบร้อยแล้วมาทิ้งตัวลงนอนบนโซฟา โซฟาที่เล็กกว่าตัวผมมากโข แต่กลับให้ความรู้สึกสบายยิ่งกว่าอยู่ที่บ้าน

อาจจะเป็นเพราะมีคนที่ทำให้สบายใจอยู่ข้างๆล่ะมั้ง ถึงไม่รู้สึกอึดอัดเลยสักนิด

เสียงฝีเท้าเดินลงจากบันได หมอเดินลงมาจากชั้นสองแล้วไปหยุดยืนอยู่ที่ครัว ผมชะโงกหน้ามองแผ่นหลังของเขาเล็กน้อย เจ้าตัวเปลี่ยนชุดจากชุดทำงานเป็นชุดนอนแล้ว วันนี้ใส่เสื้อยืดสีชมพูกับกางเกงลายดาว น่ารักเหมือนกระต่ายไม่มีผิด

คุณหมอทำอะไรอยู่ในครัวอยู่สักพักหนึ่ง จู่ๆเขาก็หันมาสบตากับผม

ผมโกรธอยู่นะ

หือ

เมื่อกี้พูดว่าไงนะ

ห้ะ

หมอชลกรอกตาไปมองทางซ้ายทางขวา กระพริบตาปริบๆแบบที่ชอบทำ ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเหมือนอยากจะพูดอะไรออกมาแต่ไม่กล้า เห็นหูแดงๆของเขาแล้ว เจ้าตัวกำลังเขินแน่นอน ซึ่งภาพตรงหน้าโคตรน่ารักเลย อยากจะกระโดดเข้าไปฟัดเขาให้ขาดใจตายไปเลยจริงๆ

ผมบอกว่าผมโกรธอยู่นะ

อ่อ

แล้ว…?”

หมอขมวดคิ้วมองหน้าผมแล้วตะเบ็งเสียงใส่

ไม่คิดจะง้อบ้างเหรอ

หึผมเผลอหลุดหัวเราะออกมาอย่างห้ามตัวเองไม่อยู่

หัวเราะอะไรวะ

หำเอ้ย

นี่เขากำลังขอให้ผมง้อเขาเพราะเขากำลังโกรธอ่ะนะ? คนบ้าอะไรวะ โกรธก็โกรธเอง มีสั่งให้ผมไปง้ออีก

มานี่ดิกวักมือเรียกคนที่ยืนพิงเคาน์เตอร์ครัวอยู่ หมอชลมองมาแบบไม่พอใจ แต่บอกตามตรงว่าตอนนี้ผมหมดแรง ไม่มีแรงจะลุกไปง้อเขาหรอก ดังนั้นเขานั่นแหละเป็นฝ่ายที่ต้องเดินมาให้ผมง้อ

มามะ

เรียกหมาเหอะงั้น

ด่าตัวเองก็เป็นว่ะคนเรา

ไอ้หมวด!”

คร้าบบบ

คนตรงหน้าชั่งใจอยู่นานสองนาน สุดท้ายเขาก็เป็นฝ่ายเดินมาหาผมจนได้

พอเห็นแบบนี้แล้ว หยุดยิ้มไม่ได้เลยครับ

หมอเดินมาหยุดอยู่ปลายขาของผม เมินมองออกไปอีกทาง อดหมั่นไส้ความดื้อความรั้นของเขาไม่ได้ ผมเอนตัวไปด้านหน้า ยื่นมือไปคว้าข้อมือสองข้างของเขาแล้วดึงอย่างแรงจนหมอร่วงมานอนอยู่บนแผ่นอกของผม คนข้างบนตกใจจนแหกปากร้องลั่นบ้านเลยทีเดียว

ไอ้เชี่ยหมวด!!”

พูดจาไม่เพราะกับเจ้าหน้าที่ ปรับนะเว้ย

เออปรับดิ บ้านก็มาอาศัยเขาอยู่ ค่าน้ำค่าไฟก็ไม่เก็บ ไหนอ่ะ ปรับดิ ปรับเลย

อ๋อ จะเล่นแบบนี้ใช่ป่ะ

ได้

จัดการหอมแก้มคุณหมอหน้าใสดังฟอดไปหนึ่งที หมอชลถลึงตาใส่ผมจนแทบทะลุออกมาจากเบ้า คุณหมอดิ้นพล่านเป็นปลาขาดน้ำ แต่พลาดแล้วเพราะผมน่ะมีฉายาว่า ไอ้หนวดหมึก

ถ้าผมไม่อยากปล่อย เขาไม่มีทางหลุดออกจากอ้อมกอดผมแน่นอน

เชื่อหนวดหมึกตัวนี้ได้เลย

เลวจริงๆ

ด่าอีกละ โดนปรับ!”

ผมหอมแก้มเขาอีกข้าง พอเห็นหน้าขึ้นสีจางๆนั่นแล้ว กูก็เผลอยิ้มส้นตีนๆออกมาอีกละ

หมอแม่ง

น่ารักว่ะ

อย่าทำตัวน่ารักไปกว่านี้ได้ป่ะ ใจจะขาดแล้วไอ้เหี้ย

หมวด มึงนี่มัน ไอ้หื่น โรคจิต!”

ทั้งมึง ทั้งหื่น ทั้งโรคจิต สามคำ โดนปรับข้อหาลบหลู่เจ้าพนักงาน!”

ไอ้!”

ริมฝีปากของผมจรดลงบนริมฝีปากของหมอชล เป็นจูบเบาๆที่ผมอยากฝากไว้ให้เขา หมอถึงกับนิ่งไปเมื่อผมถอนริมฝีปากออก เขานอนนิ่งอยู่เงียบๆ คงกลัวว่าถ้าเอ่ยปากเถียงอีกจะต้องโดนจูบอีก ซึ่งผมตั้งใจไว้แบบนั้น ถ้าเขาเถียงอีก ก็คงจูบให้ปากเปื่อยไปข้างอ่ะ

จูบครั้งนี้

อยากให้เขาคิดถึงผม อยากให้สัมผัสนี้มันคงอยู่ อยากให้หมอมั่นใจว่า วันหนึ่งผมจะกลับมาหาเขาอีกครั้ง

แม้ว่าต้องใช้เวลานานมากขนาดไหนก็ตาม ผมจะไม่มีวันทิ้งผู้ชายคนนี้

ผมจะกลับมา

ผมอยากให้คำสัญญากับหมอเอาไว้แบบนี้

เป็นคำสัญญาที่ผมปักหมุดเอาไว้ในใจตัวเอง ว่าผมต้องทำมันให้ได้

หมอ ถ้าผมไม่อยู่หมอต้องดูแลตัวเองดีๆนะ

พูดอีกละ โกรธ!”

ผมหัวเราะออกไป แบบมีความสุขมากที่สุดพลันนึกไปถึงคำพูดของหมอที่เคยพูดเอาไว้ว่า เขาอยากให้ผมมียิ้มเยอะๆ เพราะเราไม่รู้หรอกว่าวันหนึ่ง เราอาจจะไม่มีโอกาสได้ยิ้มแบบนี้อีกแล้ว

ผมรักหมอนะ

กดจมูกลงบนกลุ่มผมของเขา

ผมคงเป็นผู้ชายที่ไม่ได้เรื่องที่สุดในโลกจริงๆ ผมไม่เคยสนใจเขา ไม่เคยมองเห็นเขาอยู่ในสายตา แต่พอกลับมาเจอกันครั้งนี้ หมอกลับทำให้ผมลืมเขาไม่ได้ กลายเป็นเขาเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตไปแล้ว

จนกว่าจะถึงวันนั้น

อดทนรอผมหน่อยนะ

ขอโทษนะครับ

คุณหมอ

 


            สามวันต่อมา

เรือตำรวจจอดลงที่หน้าชายหาด พร้อมกับลูกน้องของผู้บัญชาการตำรวจที่ผมคุ้นหน้าคุ้นตาดี

            ถึงกับใช้เรือสปีดโบ๊ทมารับผม ทั้งๆที่ตอนผมมาให้ผมนั่งเรือประมง หึ น่าขำสิ้นดี

            “ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ หมวด

            ผมพยักหน้าให้กับจ่าการันต์ หันไปมองยังเกาะเงาจันทร์ ทั้งหาดทรายสีขาว น้ำทะเลใสๆ ภูเขาลูกโต เกาะที่จะเป็นความทรงจำดีๆให้กับผม เวลาเกือบเดือนที่อยู่ที่นี่ ผมจะจดจำทุกอย่างไว้ให้แม่น ทั้งชาวบ้านที่เป็นมิตร ทั้งจ่าขาวที่คอยดูแลผม ตำนานที่สวยงามของเกาะเงาจันทร์ที่กล่าวไว้ว่า 'คนที่จากไป จะกลับมาพบกันใหม่'

            และสำคัญที่สุด

            คือคนสำคัญของผม

            พร้อมรึยังครับหมวด

            “อือ

            การกลับไปของผมครั้งนี้

            หวังว่าคงจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงไป ไม่มากก็น้อยล่ะนะ

           

 

            ข้างหน้าต่างบานเล็กที่มีลมพัดผ่าน ผ้าม่านสีขาวปลิวไสวไปมา บนโต๊ะเขียนหนังสือขนาดเล็กมีสมุดปกแข็งเล่มหนึ่งวางอยู่ มันถูกเปิดค้างเอาไว้ที่หน้าเกือบสุดท้ายโดยมีเทียนหอมกลิ่นตะไคร้วางทับเอาไว้ หน้าที่มีข้อความถูกเขียนเอาไว้ว่า

            นึกว่าจะไม่ให้เขียนซะละ เรารู้จักกันตอนม.4ใช่ป่ะวะ เออมึงเป็นคนเงียบๆอ่ะ อาจจะไม่ค่อยสนิทกัน ได้ข่าวว่าอยากเรียนหมอ ขอให้สอบติดนะเว้ย

                                                                   เก่งกล้า ภากร 6/2

                                                                   ไม่มีรูปว่ะ มาเอาตอนกูติดตำรวจแล้วกัน

            ด้านล่างของข้อความที่จางไปตามกาลเวลา มีข้อความที่เพิ่งถูกเขียนด้วยปากกาหมึกดำ เป็นข้อความสั้นๆจากคนที่จากไป

            เอารูปมาให้แล้วนะครับ คุณหมอ

                                                                                    ร้อยตำรวจโทภากร

            ถัดจากข้อความไปทางซ้าย รูปใบเล็กถูกติดเอาไว้ รูปของผู้ชายที่สอบติดตำรวจเพราะความทะเยอทะยานที่สูงลิ่ว รูปของผู้ชายในเครื่องแบบตำรวจที่เขาภาคภูมิใจ ผู้ชายที่สัญญากับเจ้าของสมุดเล่มนี้เอาไว้ในใจของตัวเองว่า

            เขาจะกลับมา

            และจะทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับคุณหมอ

            .

            .

            เขาจะกลับมาปกป้องคนที่เขารัก

            ลมแรงๆพัดเข้ามาภายในตัวห้อง เจ้าของบ้านยังคงหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงที่สามารถนอนได้เพียงแค่คนเดียว กระดาษสีขาวถูกลมพัดจนกระทั่งเทียนตะไคร้กลิ้งหล่นไปนอนอยู่ข้างตัวสมุด หน้ากระดาษถูกลมพัดเปลี่ยนหน้าไปจนกระทั่งถึงหน้าสุดท้าย

            กระดาษแผ่นสุดท้าย

            ข้อความสั้นๆถูกเขียนเอาไว้โดยเจ้าของสมุดเมื่อนานมาแล้ว ข้อความที่ไม่เคยมีใครได้เห็นมัน

            ข้อความที่เขาลืมมันไป

            ศศิ รัก ภากร



// ร้องห้ายยยยยยยยยยยยยยย

ไม่ได้ดราม่านะ ไม่ม่าจริงๆ อย่าเพิ่งคิดมากนะตัวเอง

ขอบคุณที่ติดตาม #หมวดหมอ มาจนถึงตอนนี้ 

ด้วยรักและหนวดหมึกค่ะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 123 ครั้ง

755 ความคิดเห็น

  1. #750 cookies (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 06:57

    แงงงงง

    อิหมวดไปไม่บอกหมออออออ

    #750
    0
  2. #740 Dobamboo (@Dobamboo) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 00:01
    บรรยายดีมากอ่ะ แบบอ่านตามก็อินตาม รักกันไรขนาดนี๊
    #740
    0
  3. #713 Husky 'Baby (@srichisan) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 19:28
    เดี๋ยวววววววววววว ว้อทเดอะ หมวดจะไปงี้จริงดิ ไม่สงสารหมอเลยอ่อวะ บอกหน่อยก็ดีไหมอ่ะ
    #713
    0
  4. #659 noeyeol (@Noey_CHP) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 13:15
    ทำไมหมวดไปแล้วไม่บอกหมอสักคำอะ ฮือออ หมวดต้องกลับมาดูแลหมอด้วยนะ
    #659
    0
  5. #642 REAL_CPY (@mameebee) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 13:21
    เอาจริงคือใจร้ายมากนะ ไปไม่บอกสักคำเนี้ย
    #642
    0
  6. #614 TTSRLN (@TTSRLN) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 21:29
    ลาก่อยยย
    #614
    0
  7. #569 Orathaiks (@Orathaiks) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 16:07
    ทำไมหมวดไม่ลาหมอก่อนนนนทำไมหายไปแบบนี้ ทำมาย
    #569
    0
  8. #526 sehun-hunhan (@hunhan-sehun) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 03:20
    หมวด ต้องช่วยหมอให้ได้นะเว้ย ไม่งั้นโกรธ!! ฮืออออ
    #526
    0
  9. #525 sehun-hunhan (@hunhan-sehun) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 03:20
    ร้องงงง หมวดต้องช่วยหมอให้ได้นะเว้ย ไม่งั้นโกรธจริงๆ ด้วย ฮืออออ
    #525
    0
  10. #495 Maylyunho (@Maylyunho) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 00:08
    หมวดรีบกลับมาหาหมอนะ ไม่งั้นไม่ยกหมอให้นะเว้ย
    #495
    0
  11. #457 gabriel.la(: (@facklazy) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 09:31
    จากกันอีกแล้ว รีบกลับมานะหมวด
    #457
    0
  12. #429 ' MR.lEE3. (@ppciiz) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 01:35
    เราร้องไห้ตอนนี้ทำไมหน่วงแบบนี้
    #429
    0
  13. #401 ItCity (@ItCity) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 20:52
    ร้องไห้แล้วนะโว้ยย แงงงTT
    #401
    0
  14. #366 Paeng Jaa (@mtypaeng) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 20:22
    ฮือออออออ กลับมาาาาาาาาา หมอตื่นมาคงแทบแย่
    #366
    0
  15. #286 snoopma (@majik0605) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 21:17
    ฮือออออออออออ หม้วดดดดดดดดด
    #286
    0
  16. #188 蛇。 (@inspirit-yeol) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 20:56
    ฮือ น้ำตาคลอเลย T_T
    #188
    0
  17. #133 plengmalik (@plengpng) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 16:55
    หมวดดดดดดดดดดด หม๊วดดดดดดดดดดดดดดดดด
    ไปแบบไม่ยอกเลยเหรอ ทำแบบนี้เหรอ!!! โอ้ย เข้าใจว่าโดนสั่งย้าย แต่หมอล่ะ ฮือ ใครจะดูแลหมอออ TT
    #133
    0
  18. #132 mwtpn (@tanaporn_mm45) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 20:43
    ฮืออออออออออ เรานี่น้ำตาไหลเลยอ่ะ เศร้าาาา
    #132
    0
  19. #131 preesia (@nuii_21) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 18:51
    สรุปว่าหมวดไปไม่บอกหมอหรอ. ....😭😭😭
    มาต่อไว้นะคะ
    #131
    0
  20. #129 Trin2 (@Trin2) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 14:41
    เศร้ามากเลยค่ะไรท์ ศศิของภากร????
    #129
    0
  21. #127 Rachawee (@Rachawee) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 22:22
    น้ำตาจะไหลแล้ว หมอจะเป็นยังไงบ้าง ฮือออ
    มาต่อไวๆนะคะไรท์
    #127
    0
  22. #126 Gagagoo (@Gagagoo) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 23:37
    ครบรสเลยตอนนี้ ตลก ละมุน เขิน ดราม่า โอ้ยยยยยยย หมอตื่นมาจะเป็นยังไงหือๆๆๆๆฟT^T
    #126
    0
  23. #125 Meka'at (@acrbaka) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 22:38
    ฮือล้องห้ายยยยยยยToT
    คนเขียนมาต่่อเร็วๆนะคะ อยากอ่านต่อแล้ว รักหมอรักหมวด???
    #125
    0
  24. #124 pcard (@pcardcards) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 22:17
    ฮืออออ จากกันอีกแล้วววว TT^TT
    #124
    0
  25. #123 Tiptip SuNg (@tiptipsung) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 22:17
    งื้ออออ หม๊วดดดดดดดออออ!!!!
    #123
    0