ตะวัน จันทร์ ฉันและเธอ (yaoi)

ตอนที่ 12 : Chapter 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3473
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 127 ครั้ง
    16 เม.ย. 60


Chapter 11

 

            “สวัสดีครับครูพิณ

            “สวัสดีค่ะหมวด

            ช่วงนี้ผมกลายเป็นพี่เลี้ยงเด็กจำเป็นอย่างที่ปากตัวเองว่าไว้ ไม่ใช่เด็กคนเดียวแต่กลับกลายเป็นเด็กสองคน หนึ่งคนเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กที่นั่งอยู่บนไหล่ของผม หนึ่งคนเป็นเด็กผู้ชายตัวโตขึ้นมาหน่อยที่ยืนเกาะแข้งเกาะขาผมอยู่

            ครูพิณส่งรอยยิ้มมาให้อย่างเป็นมิตร เราคุยกันสนิทใจขึ้นกว่าครั้งแรกที่เจอกัน อาจจะเป็นเพราะว่าผมมารับอันดาและไข่มุกที่โรงเรียนเกือบทุกวันหลังจากที่แม่ของเด็กทั้งสองเสียไป

            เด็กๆดูชอบหมวดนะคะ

            “แหม่ มันแน่นอนอยู่แล้วครับ ผมนี่ขวัญใจประชาชน

            “เหรอคะเสียงหัวเราะเล็กๆถูกส่งมา

            จะว่าไป ครูพิณรู้มั้ยครับว่าเด็กๆชอบกินอะไรผมถามทริคจากคุณครูคนสวย

            บอกตามตรงว่านอกจากไข่เจียวแล้ว ผมก็ไม่รู้ว่าเด็กวัยประมาณนี้กินอาหารอะไรกัน เพราะไม่ค่อยได้คลุกคลีกับเด็ก ส่วนมากจะคลุกคลีแต่กับชายฉกรรจ์มากกว่า

            ครูพิณทำท่านึกคิด

            เด็กๆวัยนี้ชอบกินพวกขนมจุกจิกแหละค่ะหมวด แต่อย่าให้กินมากไปนะคะ มันไม่ดีต่อสุขภาพ ทานอาหารครบ 5 หมู่น่าจะดีกว่าค่ะ

            “ครูพิณนี่ ต้นฉบับแม่ที่ดีเลยนะครับผมแซว

            ก็เวอร์ไปค่ะหมวด

            ถ้างั้นผมกลับก่อนนะครับ สวัสดีครับ

            ตกเย็นเวลามารับเด็กๆกลับบ้าน ผมก็มักจะคุยเล่นกับครูพิณ ถามนู่นถามนี่ไปเรื่อย อย่างว่าแหละครับ อาชีพครูมักจะรู้เยอะ ครูพิณเองก็มีอะไรดีๆมาแบ่งปันเสมอ อย่างเช่นเรื่องเด็กๆ

            ผมพาเจ้าตัวเล็กสองตัวมาส่งที่ร้านของบุญมีที่ท้ายตลาด การไปนู่นไปนี่ก็เหมือนเป็นการตรวจตรารอบหมู่บ้านไปในตัว วันนี้ตลาดยามเย็นคึกคักเหมือนเคย ผู้คนออกมาใช้จ่ายหากับข้าวกับปลากันสนุกสนาน

            ดีจ้าหมวดน้ำเสียงคุ้นหูดังขึ้นด้านหลัง ผมถอยกรูดไปชิดแผงผักด้วยความเร็วแสง

            เด็กผู้หญิงที่เราคุ้นกันดี ฟ้าใสนั่นเองครับ วันนี้แต่งตัวเรียบร้อยหน่อยเพราะมาขายของที่ตลาดกับคุณแม่ ฟ้าใสยิ้มหวานใส่ผม ปากงี้แดงสดเหมือนโดนตบเลือดกบปากมา

            ดีครับฟ้าใส

            พูดพลางค่อยๆขยับไปทีละก้าว ฟ้าใสเอานิ้วชี้มาแตะเอวผม

            ผมงี้สะดุ้งเลย

            โอยใจไม่ดี

            แหม ไม่ต้องกลัวฟ้าใสหรอกค่ะหมวด

            บอกไม่ต้องกลัวแต่สายตานี่เลียผมได้ทั้งตัวอ่ะ

            หมวดมาซื้อกับข้าวเหรอฟ้าใสถาม ตอนแรกก็ว่าจะซื้อ เจอฟ้าใสปุ๊บ ผมว่าผมกลับไปกินข้าวคลุกน้ำปลาที่ศาลากลางดีกว่าครับ

            เอ่อผมว่าจะกลับ…”

            “อ้าวหมวดน้ำเสียงที่ผมจำได้แม่นดังมาจากทางด้านหลัง พอหันไปเห็นหมอผมก็รีบปราดเข้าไปหาเขาทันที ฟ้าใสเห็นแบบนั้นก็ตามติดผมเป็นปลิงเลย

            สวัสดีค่าหมอขา

            หมอหันมามองหน้าผมสลับกับฟ้าใส ผมส่งแววตาขอร้องให้ช่วยกลับไป

            อย่าทิ้งผมนะที่รัก

            หมวดตัวน้อยๆพ่ายแพ้ต่อเด็กผู้หญิง

            ยิ่งเด็กผู้หญิงอย่างฟ้าใสแล้ว

            ผมไม่สู้

            ฟ้าใสมาขายของเหรอ

            “ใช่ค่ะหมอ วันนี้แม่มาขายขนมครก อยากกินซักครกมั้ยคะพูดจบก็ทำตาวาววับใส่ผมอีก

            คือวันนี้หมอขอยืมตัวหมวดก่อนนะ หมวดเขายังไม่ได้กินข้าวตั้งแต่เช้าเลย

            ผมพยักหน้ารัวๆ

            “จริงเหรอคะ น่าสงสาร สนใจไปกินตับที่บ้านฟ้า…”

            หมอรีบลากผมออกไปเลย เด็กผู้หญิงพูดกินตับออกมาได้ง่ายดายแบบนั้น หมวดตัวน้อยๆคนนี้จะเป็นลม ใครก็ได้ขอยาหอม ยาดม ยาหม่องหน่อยโว้ยยย

            วันหลังเจอฟ้าใสก็รีบๆเดินหนี ถ้าไม่อยากโดนกินตับซะก่อนพอเดินออกมาจากตลาดได้ ผมก็ทรุดตัวลงไปนั่งที่พื้นพลางปาดเหงื่อที่ไหลหยดติ๋งๆบนใบหน้า

            ผมไม่มีภูมิต้านทานต่อผู้หญิงเลยจริงๆ

            “แต่กับผู้ชายนี่เก่งจัง

            “แหม่หมอ ผมอยู่ชายล้วนมาตั้งแต่เกิด แถมพอเข้าโรงเรียนนายร้อยก็ไม่เคยคลุกคลีกับสาวเลยนะครับ

            “แล้วเป็นไง ชอบมั้ย สาวๆอ่ะคำสุดท้ายหมอเน้นย้ำเป็นพิเศษ

            ช๊อบชอบ

            “งั้นเดี๋ยวผมไปเรียกฟ้าใสมาให้

            “เดี๊ยวผมรีบคว้าข้อมือหมอเอาไว้ เพิ่งจะหนีมายังจะไปเรียกอีก ไอ้หมอบ้านี่

            ผมมองถุงกับข้าวในมือหมอ ตอนนี้เวลาจะหกโมงเย็นแล้ว จะว่าไปข้าวมื้อล่าสุดของผมก็คือมือเช้า ที่มีเพียงแค่ขนมปังสองแผ่นกับแยมง่อยๆในบ้านหมอ

            หิวเหมือนกันครับ

            หิวอ่ะถ้ามีหาง หางผมคงกระดิกดิ๊กๆแล้วล่ะ หมอทำหน้าสงสารพลางยื่นมือมาขยี้แก้มผมแบบหมั่นเขี้ยว ไม่รู้ทำไมเวลาเขาทำแบบนี้ ผมถึงรู้สึกได้ว่า ที่หมามันมีความสุขเวลาเจ้านายเล่นด้วย ก็เพราะแบบนี้สินะ อะไรประมาณนั้นเลย

            ไปกินข้าวป่ะ

            พอเข้าไปถึงคลินิก ผมถึงได้รู้ว่าที่หมอชลออกมาซื้อกับข้าวมากมายก่ายกองนั้น เพราะเจ้าตัวมีแขกนั่นเอง ผู้ชายวัยสูงอายุผมขาวสวมแว่นตากลมคนหนึ่งนั่งอ่านหนังสือเล่มโตอยู่ที่โซฟาภายในคลินิก หมอชลวางถุงกับข้าวลงบนโต๊ะแล้วแนะนำผมให้เขารู้จัก

            อาจารย์ นี่ไงหมวดกล้าที่ผมเล่าให้ฟัง

            ผมยกมือไหว้คนตรงหน้าที่หมอเรียกว่าอาจารย์ พลางนึกสงสัยว่าหมอเอาผมไปนินทาอะไรกันนะ

            อ้อ สวัสดีๆ

            “ส่วนนี่อาจารย์หมอชัย หมอคนแรกของคลินิกที่นี่

            พอหมอพูดแบบนั้นผมเลยถึงบางอ้อ

            ผมไปเตรียมข้าวก่อนนะ คุยกันไปก่อนหมอชลหายไปหลังบ้านเพื่อไปเตรียมข้าว ตอนแรกก็กะจะเข้าไปช่วยเตรียม แต่เห็นแทนทำหน้าหมาดุใส่แล้ว ผมเลยคิดว่านั่งเฉยๆดีกว่า

            เป็นไง ชอบเกาะนี้ไหมอาจารย์หมอชัยถามผม

            ชอบครับ

            “ชอบคนหรือชอบเกาะแหม่ ถามแบบนี้ไม่รู้จะตอบยังไงเลย

            หมอชลเขานิสัยดีนะ ไม่แปลกหรอกถ้าจะชอบเขา

            “ทำไมอาจารย์หมอถึงคิดว่าผมชอบหมอชลล่ะครับ

            “ก็ไอ้เด็กคนนั้นมันพูดถึงหมวดไม่ยอมหยุดเลยนี่สิ

            จริงเหรออออ

            ดีใจนะเนี่ย

            เขินเลย

            นานๆผมจะเห็นเขาเปิดใจให้กับตำรวจสักคนบนเกาะนี้อ่ะนะอาจารย์หมอชัยหันกลับไปสนใจหนังสือในมือต่อ ผมขมวดคิ้วมองเขานิ่งๆ

            หมอบอกว่าอาจารย์หมอชัยเป็นหมอคนแรกของเกาะ แสดงว่าหมอมาทีหลัง

            จะว่าไป ถ้าผมถามอาจารย์เรื่องหมอชล เขาจะรู้มั้ยนะว่าเกิดอะไรขึ้นกับหมอ

            เอ่อ คือผมอยากรู้ว่า อาจารย์พอจะรู้มั้ยครับว่าเกิดอะไรขึ้นกับหมอชล

            อาจารย์หมอเงยหน้ามามองผมนิ่งๆ

            รู้เรื่องแล้วเหรอไอ้เรื่องที่เขาถามถึง ให้เดาน่าจะเป็นเรื่องที่หมอชลเกือบโดนข่มขืนโดยลูกชายขี้ยาของสารวัตร แล้วผู้กองก็เป็นคนปกปิดเรื่องนี้เพราะไม่อยากให้คนภายนอกรับรู้

            ครับ ก็พอรู้มาบ้าง แต่ที่ผมสงสัยคือ ทำไมความทรงจำบางส่วนของหมอชลหายไป

            “อืม ออกไปสูบบุหรี่หน่อยมั้ย

            อาจารย์ชัยลากผมออกมายืนหน้าคลินิก เขาจุดบุหรี่สูบพลางยื่นให้ผม แต่เผอิญผมไม่สูบบุหรี่ ซึ่งเขาก็เข้าใจดี เจ้าตัวถอนหายใจออกมา มองเลยไปยังต้นมะพร้าวด้านหน้า

            เขาเรียกว่า ความทรงจำขาดช่วงเพราะเกิดจากอาการช็อก

            “ช็อก?”

            “อืม เป็นช่วงตอนเกือบจะโดนข่มขืนนั่นแหละ

            ผมตั้งใจฟังอาจารย์หมอเงียบๆ พลางมองเข้าไปในคลินิก หมอชลยังไม่ออกมาจากหลังบ้าน

            มันเหมือนความทรงจำช่วงหนึ่งของเขาหายไป น่าจะเป็นช่วงก่อนมาที่เกาะนี่ จนถึงช่วงถูกข่มขืน

            ถ้างั้นก็หมายความว่าหมอจำช่วงที่โดนข่มขืนได้

            “อืม เขาถึงเกลียดตำรวจไง

            “หมายความว่ายังไงครับ คือผมรู้แค่ว่าเขาเกือบจะโดนข่มขืนโดยลูกชายของสารวัตร

            อาจารย์หมอมองหน้าผม

            ใช่ คืนนั้นเขาเลยวิ่งออกไปทั้งๆที่เสื้อผ้าขาดวิ่น ไปที่ศาลากลางเพื่อฟ้องพ่อของเจ้าตัว แต่ทั้งหมดที่ได้กลับมา คือการเพิกเฉยละเลย ไม่ใส่ใจว่าเจ้าตัวจะเป็นยังไง เพราะแบบนั้นเขาถึงเกลียดตำรวจขึ้นสมอง แค่เห็นหน้าก็รู้สึกขยะแขยง

            ผมกำหมัดแน่น ไม่เคยรู้สึกโมโหอะไรขนาดนี้มาก่อน

            พอได้มารู้ความจริงว่าพวกชั่วนั่นไม่ช่วยเหลืออะไรหมอชลเลย ก็ยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่

            ผมนึกภาพออกเลย นึกภาพผู้ชายตัวเล็กๆคนหนึ่งวิ่งเข้าไปขอความช่วยเหลือทั้งๆที่สภาพดูไม่ได้ เขาแค่อยากได้รับความช่วยเหลือ อยากได้รับความเป็นธรรม

            ถึงจะไม่โดนข่มขืน แต่มันก็เหมือนกับโดนนั่นแหละ

            พอโดนตำรวจเมิน ถึงได้กลับมาที่คลินิก ผมกำลังจะกลับบ้านเห็นสภาพเขา เลยพาเขาเข้ามาตรวจ ร่างกายมีรอยฟกซ้ำเพราะโดนทำร้ายมา แต่บอกใครไม่ได้เพราะขนาดตำรวจยังช่วยอะไรไม่ได้เลย

            “พอตื่นขึ้นมาตอนเช้า เขาก็ลืมไปแล้วว่าเขามาที่นี่ได้ยังไง จำได้แต่ฝันร้ายพวกนั้น

            อาจารย์หมอขยี้ก้นบุหรี่ลงที่พื้น ประจวบเดียวกับที่หมอชลโผล่หน้าออกมาจากคลินิก

            ข้าวเสร็จแล้วครับ

            เราสองคนกำลังจะเดินกลับเข้าไปในคลินิก แต่กลับมีบางสิ่งที่ผมอยากจะบอกอาจารย์หมอเอาไว้ก่อน

            ถ้าผมจะบอกว่า ผมกับหมอชลเคยรู้จักกันมาก่อน อาจารย์จะเชื่อมั้ยครับ

            คนที่เดินนำหน้าผมหันกลับมองด้วยสายตาประหลาดใจ

            ผมเป็นเพื่อนเขาสมัยมัธยมปลาย แต่หมอชลจำผมไม่ได้

            “อย่างนั้นเหรอ…” อาจารย์หมอไม่ได้ตอบอะไร แต่เดินกลับเข้าไปในคลินิก

            บรรยากาศการกินข้าวเย็นด้วยกันวันนี้ควรจะเป็นบรรยากาศที่สนุกสนาน หากแต่ผมและอาจารย์หมอกลับไม่มีใครพูดอะไรออกไป มีเพียงแค่หมอชลที่พูดคุยเล่นกับแทนบ้างเป็นบางครั้ง

            ถ้าเป็นอาการที่เกิดจากการช็อก ผมพอเดาได้ว่ามันแทบจะไม่มีทางรักษานอกจากให้เจ้าตัวเยียวยาตัวเองไปเรื่อยๆ แต่จากอาการที่เคยเห็นมา เมื่อไรก็ตามที่หมอชลโดนดึงกลับเข้าไปในความทรงจำเก่าๆ เขาจะทรมานราวกับจะขาดใจตาย นั่นคือสาเหตุที่ว่าทำไมถึงต้องกินยาแก้เครียดอยู่เรื่อยๆ

            หมอชล

            “ครับอาจารย์

            หมอจำได้มั้ยที่หมอเคยเล่าว่าหมอรอใครสักคนอยู่ แต่หมอจำไม่ได้ว่าใครผมชะงักช้อนที่กำลังจะตักแกงส้มมาใส่จาน พลางเงยหน้ามองอาจารย์หมอ เขายิ้มให้ผมนิดๆ

            จำได้ครับ ทำไมเหรอ

            “ผมว่าหมอไม่ต้องรอแล้วล่ะ

            “หือหมอชลทำหน้าประหลาดใจ

            คนที่หมอรออยู่ เขากลับมาหาหมอตั้งนานแล้ว

            “…”

            “แต่หมอยังจำไม่ได้แค่นั้นเอง

 

            “เป็นอะไรหรือเปล่า

            พอกลับบ้านมา อาการหมอชลก็ไม่ค่อยดี

            เขาบ่นว่าปวดหัวตั้งแต่ออกมาจากคลินิก ยังไม่ทันจะเดินเข้าบ้าน หมอก็ทิ้งจักรยานแล้วพุ่งตัวไปที่ห้องน้ำ ใจผมร่วงไปอยู่ตาตุ่ม ผมรีบตามหมอชลเข้าไปในห้องน้ำ เจ้าตัวอาเจียนลงในชักโครก น้ำหูน้ำตาไหลไปหมด

            หมวดน้ำเสียงอึกอักเรียกผม ฝ่ามือของหมอชลคว้าเข้าที่เสื้อของผมแล้วกำมันแน่น

            ยา ยาอยู่ ในตู้แค่ก

            พูดยังไม่ทันจบก็อาเจียนออกมาอีกรอบ ผมลูบหลังเขาเบาๆ

            ใจเย็นๆ หายใจเข้าลึกๆ

            “เอายา ตู้กับข้าว

            ผมรีบรุดไปหยิบยาจากตู้กับข้าว ยาสารพัดตั้งเรียงอยู่ในตู้นั้นจนไม่รู้จะหยิบอะไร พลันสายตาก็ไปสะดุดกับยาแก้เครียดที่วางอยู่ห่างไกลจากยาตัวอื่น

            ครั้งที่แล้วที่ผู้กองประภาสมา หมอก็อาการคล้ายแบบนี้ เขากินยาตัวนี้ ผมเลยเดาว่าน่าจะใช่

            “ใช่อันนี้หรือเปล่า

            หมอพยักหน้า หลังพิงกับผนังห้องน้ำ เขากลืนยาลงไปสองเม็ดพร้อมกับน้ำเปล่า นั่งพักสักครู่อาการถึงค่อยๆทุเลา ผมที่ทำอะไรไม่ได้ได้แต่นั่งอยู่ข้างๆเขา คอยเอากระดาษทิชชู่เช็ดใบหน้าให้

            โอเคขึ้นหรือยัง

            “ยัง

            อาการแบบนี้บ่งบอกได้ดีว่าคำพูดของอาจารย์หมอมันไปกระตุ้นจุดที่ทำให้หมอชลหวนคิดถึงสิ่งที่เขาลืมไป ดูก็รู้ว่าเจ้าตัวจะต้องคิดมันตั้งแต่ตอนเย็น ยันกลับบ้านนั่นแหละ ถึงได้ปวดหัวขึ้นมาแบบนี้

            เห็นคุณหมอหน้าซีดหน้าเซียวแล้วผมก็อดเป็นห่วงไม่ได้

            แล้วที่ผ่านมาเขาอยู่คนเดียว ทำอะไรด้วยตัวเองคนเดียวทั้งๆที่ต้องทรมานเหมือนตกอยู่ในนรกทั้งเป็นแบบนี้ เขาทำได้ยังไงกันนะ ทำไมถึงได้เข้มแข็งขนาดนี้

            ผมดึงร่างของหมอชลเข้ามาใกล้ตัว ให้เขาซุกกับไหล่ของผม คนหมดแรงนอนนิ่งไม่ต่อต้านใดๆ หน้าผากของหมอวางบนไหล่ของผม หายใจเข้าออกเหมือนคนหอบเหนื่อย

            ผมอยู่ตรงนี้นะ

            มือของผมลูบแผ่นหลังของหมอเบาๆ หมอครางฮือออกมาแบบรับรู้แต่ไม่สามารถตอบออกมาเป็นคำได้

            มีอะไรเรียกหาผมคนแรกรู้มั้ย

            อย่าทำอะไรเกินตัว

            “ไม่สบายก็นอนพัก

            “คนเขาเป็นห่วงจะบ้า

            “หมอบ้า

            หมอเงียบไป แผ่นหลังกระเพื่อมขึ้นลงสม่ำเสมอ ใช้เวลานานพอสมควร จนกระทั่งเขาสามารถเปล่งเสียงพูดออกมาได้

            หมวด

            ครับ

            “ทำไมอาจารย์หมอกับหมวดถึงพูดอะไรคล้ายๆกันออกมา

            “…” อา คิดถึงเรื่องนั้นจริงๆสินะ

            ผมไม่เข้าใจเลย พยายามนึกก็ยิ่งไม่เข้าใจ

            ผมขยี้หัวทุยๆของหมอเบาๆ

            งั้นก็ไม่ต้องนึก ไม่ต้องพยายามจำ

            เพราะไม่ว่าหมอจะจำได้หรือจำไม่ได้ ผมก็จะไม่ปล่อยหมอไป

            โอเคขึ้นหรือยัง

            คนในอ้อมกอดพยักหน้าเบาๆ แต่ถึงกระนั้นก็ยังอยากนั่งพักให้ยาออกฤทธิ์เต็มที่ก่อน

            พอหมออาการดีขึ้น ผมถึงได้พาหมอขึ้นมานอนบนห้อง

            ให้จุดเทียนให้มั้ยหมอชลพยักหน้า ผมเลยจุดเทียนตะไคร้ที่หัวเตียงให้เขา รู้ว่าตอนนี้เจ้าตัวอยากได้เพื่อนอยู่ข้างๆ ผมเลยทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงข้างๆคนที่นอนพักอยู่

            หมอชลหลับตาแล้วหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ ไม่ได้มีท่าทีจะอาเจียนอีกแล้ว

            พอเห็นแบบนั้นผมเลยเอาโทรศัพท์มากดเล่น แม้มันจะไม่มีสัญญาณ แต่อย่างน้อยมันก็ยังสามารถฟังเพลงและถ่ายรูปได้ ผมกดไล่ดูเพลงในโทรศัพท์

            ก่อนจะเลือกเพลงๆหนึ่งแล้วกดเล่นโดยไม่ได้คิดอะไรในหัวเลย

            ใช่เลย โดนใจฉันเลย ไม่มีมากไป ไม่มีน้อยไป ถูกใจทุกอย่าง

            คนที่ผมนึกว่าเขาหลับไปแล้วหลุดหัวเราะออกมา หมอชลไม่ได้ลืมตาขึ้นมามอง แต่ขยับปากพูดเบาๆ

            เพลงโคตรบอกอายุ

            “รู้จักเหมือนกันก็พอกันแหละว้า

            “ไอ้คนแก่ นี่ขนาดป่วยยังจะมีแรงมากวนตีนอีกนะ

            ใช่เลย คือเธอแน่นอน บอกกันได้เลย ที่เธอต้องการ ประมาณนี้เลย

            พอถึงท่อนต่อไปผมก็ร้องคลอขึ้นมา คนที่นอนอยู่ข้างๆยิ้มหวาน  

          ‘ต้องสวยขนาดนั้น

ต้องหวานขนาดนี้

ทุกอย่างกำลังดีคนนี้ใช่เลย

          อย่าสวยไปกว่านั้น

อย่าหวานไปกว่านี้

เอาแค่ที่เธอมีแค่นี้ได้เลย

            ร้องไปก็มองหน้าเขาไป มาร์ชเมลโล่ก้อนน้อยๆเอาหน้าของเขามาซุกกับเอวผม หมอเหมือนลูกแมวตัวน้อยๆที่กำลังซุกหาแม่ เห็นแบบนั้นผมก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ ตอนนี้ ถ้าถามว่าความสุขของผมคืออะไร

            ความสุขของผม ขอแค่ได้นอนฟังเพลงข้างๆหมอชล ก็เพียงพอแล้ว

            ผมกุมมือของหมอชลเอาไว้ ไม่หลวมไม่แน่น คนข้างๆบีบมือตอบเบาๆ

            เพลงยังดำเนินต่อไปเรื่อยๆจนกระทั่งจบ แล้วเริ่มเพลงใหม่

            ตอนแรกก็ตั้งใจว่าจะนอนกับหมอ เพราะโอกาสแบบนี้ไม่ได้มาง่ายๆ แต่ยังไม่ทันจะล้มตัวลงนอนข้างๆ

            เพี๊ยะ

            ฝ่ามือเพชฌฆาตก็ฟาดลงบนหน้าผมอย่างจัง คนข้างๆหลับไปแล้วครับ หลับสนิทด้วย แล้วก็ไม่รู้ตัวด้วยว่าทำอะไรลงไปบ้าง ไม่รู้ตัวเลยว่าเพิ่งจะตบหน้าเจ้าหน้าที่ตำรวจอย่างแรงไปเมื่อกี้

            ลืมไปว่าหมอนอนโคตรดิ้น ถ้าผมนอนเตียงเดียวกับหมอคืนนี้ล่ะก็

            ศพไม่สวยแน่กู

            พอจะเคลื่อนตัวหนี วงแขนสองข้างก็โอบรัดผมเอาไว้ เท่านั้นไม่พอ ขาซ้ายยังหันมาก่ายผมเหมือนนึกว่าผมเป็นหมอนข้าง ทั้งๆที่หมอนข้างที่แท้จริงนอนง่อยอยู่อีกฝั่ง

            นี่หมอมันนึกว่าผมเป็นพระอิฐพระปูนหรือไงวะถึงจะนอนอ่อยยังไงก็ได้เนี่ย

            ลืมไปแล้วหรือไงว่าผมชอบหมอ

            ผมปล้ำหมอได้นะ

            จับกดได้เลย

            เตียงพังแน่

            จัดยับยันเช้าเลยจริงๆนะ

           

            สุดท้ายผมก็ได้แต่นอนสวดมนต์ ภาวนาให้เช้านี้มาถึงเร็วๆ



/ ฝากรัก #หมวดหมอ เอ็นดูหมวดหมอด้วยนะคะ

ขอบคุณที่คอยติดตามกัน 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 127 ครั้ง

755 ความคิดเห็น

  1. #748 cookies (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 06:36

    หมวดคนกากกกกก


    สงสารหมอจังค่ะ ฮือออออ

    #748
    0
  2. #711 Husky 'Baby (@srichisan) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 19:11
    อยากให้หมอจำหมวดได้แต่ก็สงสารหมออ่ะ ดูทรมานจริงๆ แค่อย่าอ้อยเยอะหมอ สงสารอิหมวด นางกาก 55555
    #711
    0
  3. #696 Tor_Patnarin (@torlovetran) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 10:37

    ที่จริงเรื่องสนุกมากเลย เสียมี่ไม่ติดท้อป // เป็นกำลังใจให้นะคะ ชอบมากๆเลยค่ะ
    #696
    0
  4. #695 wara3 (@wara3) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 00:15
    หมวดดดด นึกว่าจะเก่ง 555555
    #695
    0
  5. #657 noeyeol (@Noey_CHP) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 09:14
    หมอสู้ๆนะ อยากให้หมอหายจากความจำที่เลวร้าย แงงง หมวดนิ่งไว้หมวด5555555
    #657
    0
  6. #567 Orathaiks (@Orathaiks) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 15:25
    หมวดไม่ได้ทำอะไรให้หมอเสียใจใช่ไหมหม๊วดดดด
    #567
    0
  7. #554 GottomonEye (@gottomon03) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 08:08
    สนุกง่าา ยังไม่ทำเบ่มใช่มั้ย หรือมีแล้วคะเนี่ย ตามเพจแพร๊พพ มีเพจมั้ยหนออ โอ้ยย ทำไมเพิ่งเคยอ่าน งงใจ
    #554
    0
  8. #523 sehun-hunhan (@hunhan-sehun) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 02:59
    หมออ่อยแบบไม่รู้ตัว แต่สงสารอะ อยากให้จำได้
    #523
    0
  9. #494 Maylyunho (@Maylyunho) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 23:50
    เอ็นดูหมวด หมอ อย่าเทอ้อยเยอะไปลู้กหมวดมันจะไม่ทน
    #494
    0
  10. #455 gabriel.la(: (@facklazy) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 08:53
    เอ็นดูค่ะหมวดจะทำไรเขายังไม่กล้าเลย
    #455
    0
  11. #403 tuckkiijung (@tuckkii1996) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 22:02
    หมวดคนกาก โอ้ย 5555555555555555555
    #403
    0
  12. #398 ItCity (@ItCity) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 19:20
    โถ่หมวด พูดแล้วไมไม่ทำจริงล่ะคะ 55555555 วนรอบระบบสุริยะ หมวดนี่ตัวแทนคนกากชัดๆ
    #398
    0
  13. #364 Paeng Jaa (@mtypaeng) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 20:11
    55555555 หมวดกากจังค่ะ หมอสู้ๆนะ มีหมวดอยู่ข้างๆแล้วว
    #364
    0
  14. #284 snoopma (@majik0605) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 21:00
    คนกาก2017 555555555555555555555
    #284
    0
  15. #186 蛇。 (@inspirit-yeol) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 20:23
    โอย หมวดคนกาก5555555555
    #186
    0
  16. #99 Titlekaitod (@montawat10) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 14:03
    งื้ออออออออ มาต่อเร็วๆน้าา นี่ตามมาอ่านจากทวิตเตอร์ อ่านตั้งแต่เมื่อคืนดึกๆจนถึงตอนนี้ รวดเดียวเลย อยากอ่ายต่อแล้วไม่อยากค้างคาเลยยยฟินนนน อ่านแล้วรู้สึกรักตัวละครมากกก เป็นกำลังใจให้นะสู้ๆ มาต่อไว้ๆนะจ้าาา
    #99
    0
  17. #97 frongim (@fon-haro) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 13:55
    แงงงงงงงงงงงง ชอบบบบบบบ สนุกมากเลยค่ะ นานๆทีจะเจอฟีลกู๊ดสบายๆแบบนี้ อ่านยาวเลย นี่ตามมาจากในทวิต ชอบคาแรคเตอร์ของหมอกับหมวด ชอบเรื่องที่ค่อยๆดำเนินไปเรื่อยๆ มีฉากให้ฮาตลอด หัวใจพองโตมาก สนุกมากเลยค่ะ ติดตามนะคะ เป็นกำลังใจให้เน้ออ
    #97
    0
  18. #89 seschung (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 08:58
    แอร๊ยยยยย สนุกมากเลย สงสารคุณหมอ ดันจำเรื่องแย่ๆ แต่เรื่องดีลืมซะหมดเลย หมอหมวดไงคนที่หมอแอบชอบอ่ะ ถ้ารุ้ความจริงหมอจะเขินขนาดไหนเนี่ย งี้แหละเค้าว่าผู้ชายมีอายุแล้วจะน่ารักขึ้น หมวดคงคิดเหมือนกัน
    #89
    0
  19. #82 pooh (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 11:17
    งืออ ชอบความซึนหมอ ชอบความกากของหมวดกล้าเขาอะ555555 สนุกมากเลยค่ะ ภาษาลื่นไหล ฮาน้ำตาเล็ดทุกตอนอะ อยากให้หมอจำได้แต่ก็สงสาร หมวดกล้าต้องดูแลหมอดีๆละะ
    #82
    0
  20. #81 pcard (@pcardcards) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 01:15
    สงสารหมอ ฮือออออ
    หมวดดูแลหมอดีๆ นะ
    #81
    0
  21. #57 Aeyomi (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 00:15
    อาจารย์หมอนี่ สมเป็นอาจารย์หมอของหมอชล แปปเดียวรู้เรื่อง //ปรบมือ

    หมวดกล้า อยู่ข้างหมอชลนานๆนะ ดูแลห่วงใยกัน และรักกัน เป็นห่วงหมอชล

    ตอนนี้ละมุน ฝันดีเลย กล่อมหมอนอน น่ารักกกก เพลง ใช่เลย นี้จีบใช่ไหมหมวด อิอิ
    #57
    0
  22. #56 PhamaiZhang (@phamaizhang) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 23:45
    งือออ อ่านตอนนี้แล้วใจฟูมาก ขอบคุณที่หมวดกับหมอได้เจอกัน ขอให้ผ่านมันไปให้ได้นะหมอ
    #56
    0
  23. #55 jellaly (@chanamonjelly) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 01:56
    หมวดต้องอยู่ข้างๆหมอนานๆนะะะะ
    #55
    0
  24. #54 annjija2 (@annjija) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 23:14
    สงสารหมอ หมวดต้องอยู่ข้างๆนะ อย่าทิ้งไปไหน
    #54
    0
  25. #53 ภัยสยองใกล้ตัว (@42130) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 23:07
    งื้มม หมอเหมือนลูกแมวตัวน้อยๆ
    อยากรู้เรื่องสมัยมัธยมจัง ขอบคุณที่อัพนะคะ รัก
    #53
    0