ตอนที่ 11 : Chapter 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3413
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 117 ครั้ง
    15 เม.ย. 60


Chapter 10 

                         

            น่าจะใช้หาร ถ้าใช้หารก็เติมบวกเข้าไปข้างหลังได้ด้วย

          ผมพูดกับคู่หูในการแข่ง A-math ระดับเขต ซึ่งคู่หูคนนี้คือคนที่เก่งแทบจะเป็นอันดับต้นๆในชมรม A-math หรือที่เรียกว่ากระดานเกมแบบคณิตศาสตร์ เขาทำคิ้วขมวดเหมือนคิดอะไรบางอย่าง เรารู้จักกันครั้งแรกตอนม.4 เขาเพิ่งย้ายเข้ามาเรียนโรงเรียนนี้ และก็รู้จักกันเพราะผมดันแพ้ A-math เขาเนี่ยแหละ

          ที่ผ่านมา เขาจะคอยขัดผมตลอด แต่วันนี้เงียบไม่ยักจะขัดแฮะ

          ถ้างั้นก็ใช้เลขนี้กับอันนี้บวกกัน ได้เท่าคำตอบพอดี

          ผมนับถือความฉลาดของเขา เราวางหมากตัวเลขลงบนกระดานต่อจากรอบที่แล้ว ทั้งหมดนับได้เป็นสิบสามตัว ยาวที่สุดในกระดาน คู่แข่งถึงกับหน้าเหวอ เพราะนอกจากต้องอาศัยมันสมองแล้ว ยังต้องอาศัยความโชคดี 

          สาเหตุที่ผมโดนจับคู่กับเขา เพราะผมเป็นตัวนำโชคของเขา

          การแข่งขันจบลงไป เราชนะแบบขาดลอย วันนั้นโรงเรียนเราได้ถ้วยรางวัลกลับมา เป็นสมัยที่สาม เพราะผู้ชายคนนั้นอีกครั้ง

          ศศิ

          ซึ่งเป็นครั้งสุดท้าย ที่เราได้เล่นเกมนั้นด้วยกัน ก่อนจะแยกย้ายกันไปคนละทาง เพื่อไปทำตามความฝัน

ขอให้ความฝันเป็นจริงนะคุณตำรวจ

เช่นกันครับ คุณหมอ

 

            ทุกอย่างเงียบไป อาจจะมีเพียงแค่เสียงหัวใจของผมที่เต้นรัวดังเหมือนกลองชุด ขาของหมอยังก่ายทับขาผมอยู่ เหมือนกลัวว่าผมจะหายไปแล้วปล่อยให้เขาอยู่คนเดียวจริงๆ ผมมีหลากหลายคำพูด สารพัดคำถามอยากจะเอ่ยออกไป

            หมอยังชอบผมอยู่ไหม

            หมอสบายดีไหม

            หมอโกรธผมหรือเปล่าที่เมื่อก่อนผมไม่สนใจหมอเลย

            แล้วถ้าผมจะขอไถ่โทษ หมอจะรับคำขอโทษของผมหรือเปล่า

            เพราะตอนนี้ ผมคิดว่าผมชอบหมอ

            แบบถอนตัวไม่ขึ้นแล้วจริงๆ

            หมอยังจำสมัยตอนเรียนมัธยมได้อยู่ป่ะสุดท้ายก็ทนไม่ไหว ผมเอ่ยปากถามออกไปท่ามกลางความเงียบ รู้ว่าหมอยังไม่นอนหรอก แต่กว่าจะตอบก็ใช้เวลาอยู่นานพอสมควร

            ได้

            “หมอเรียนโรงเรียนไรอ่ะ

            “ผมจำได้แค่ผมย้ายโรงเรียนไปตอนม.4”

            “แล้ว…” ตอนนั้นแอบชอบใครป่ะ

            เกลียดความกากของตัวเองก็วันนี้แหละ หำเอ้ย

            แล้วอะไร ไม่นอนหรือไง

            “แล้วหมออ่ะ ไม่นอนหรือไง

            “ถ้านอนแล้วจะตอบเหรอ

            คุยดีๆไม่ทันไร เข้าอีหรอบเดิมกวนตีนใส่กันอีก

            หึ อย่าหลับแล้วกัน จะปล่อยให้นอนคนเดียวเลย

            ‘ฟึ่บ

            จี้ถูกจุด หมอลุกพรวดขึ้นมาจ้องหน้าผม มือข้างขวาของเขาคว้าหมับเข้าที่แขนซ้ายของผมแล้วบีบแน่น หน้าตานี่คือจะร้องไห้แล้ว กลัวอะไรขนาดนั้นวะ ขำ

            ไม่ทิ้งก็ได้

            “ลองทิ้งดิ หมวดได้ลงไปนอนกับสาหร่ายทะเลแน่

            “กลั๊วกลัว

            ใบหน้าไม่พอใจถูกส่งมาให้ หมอชลทิ้งตัวลงนอนที่พื้นอีกครั้ง คราวนี้ทั้งขาทั้งมือเลยครับ คงกลัวว่าผมจะหายจริงๆ สายตาของผมมองฝ่ามือเล็กๆนั่น พลางเอามือของตัวเองไปเทียบด้านข้าง มือของผมใหญ่กว่ามือหมอพอสมควร

            มือหมอเล็กเนอะ

            “ตอนเรียนหมอมีแต่คนชมว่าผมมือสวย แถมยังเป็นคนมือนิ่งด้วย

            “ก็สวยจริง

            แต่ประเด็นไม่ใช่ตรงนั้น

            เหมาะมือผมพอดีเลย

            ฝ่ามือเล็กๆหยิกแขนผมแล้วรีบเก็บมันกลับไปราวกับหวงแหน ผมยิ้มออกมานิดๆ

            หมอครับ

            “อือ

            “หมอเคยแอบชอบใครหรือเปล่า

            “ถามทำไม

            “ก็ผมจีบหมออยู่ ผมก็อยากรู้ว่าตัวเองมีศัตรูมั้ย

            บทสนทนาหยุดลงชั่วครู่ เพราะหมอไม่ได้ตอบอะไร ผมทำได้เพียงแค่มองเพดานบ้าน

            เคยมั้งคำตอบทำให้ผมพลิกตัวนอนคว่ำเพื่อมองหน้าหมอชลที่อยู่ที่พื้นชัดๆ ใจเต้นรัวด้วยความดีใจ ความหวังบางอย่างมันเหมือนแสงสว่างวาบขึ้นมา

            จำได้ไหม จำผมได้หรือเปล่า

            ใครอ่ะ

            “เพื่อนข้างห้อง เคยอยู่ชมรมเดียวกัน

            เช้ด

            จำได้จริงๆด้วย

            “แล้วหมอยังชอบเขาอยู่ป่ะ

            ชอบ

            “…” ไม่รู้จะสรรหาคำอะไรมาพูด นอกจากกำฝ่ามือตัวเองนั่น อยากจะร้องดังๆใจจะขาดว่า

            ดีใจโว้ยยยยย

            เช้ดแม่มมมมมม

            หมวดจำได้ป่ะ ที่หมวดเคยถามผมว่า ผมรอใครอยู่หรือเปล่า

            “ครับ ตอนนั้นหมอตอบผมว่าไม่รู้ว่ากำลังรอใคร

            “อือ หมวดคงคิดว่าผมบ้า แต่ผมหมายความแบบนั้นจริงๆ

            หมายความว่า

            “ผมรู้สึกว่าต้องรอ แต่ผมไม่รู้ว่ากำลังรอใคร รออะไร

            “…”

            เพราะผมจำไม่ได้ ว่าคนที่ผมชอบคือใคร

            จากใจที่กำลังเต้นรัว มันกระตุกวูบเหมือนเบรกรถกระทันหัน หมอพลิกตัวหันมามองหน้าผม เราสองคนจ้องตากันอยู่แบบนั้น แววตาเศร้าสร้อยที่หมอส่งมา มันเหมือนกับจะบอกว่าที่เขาพูดเป็นเรื่องจริง

            ผมเคยนึกโทษตัวเอง ว่าทำไมถึงจำเขาไม่ได้ แต่ยิ่งพยายามจำ มันก็ยิ่งเจ็บปวด

            “อย่างนั้นเหรอ

            “ผมไม่รู้ว่าผมสมหวังในความรักตอนนั้นหรือเปล่า แต่ดูท่าจะไม่ใช่ เพราะถ้าสมหวัง ผมคงไม่มาอยู่ที่นี่หรอก จริงไหมหมวด

            ผมพะยักหน้า

            หมอจำผมไม่ได้

            เขาจำไม่ได้

            จำไม่ได้จริงๆ

            แล้วตอนนี้ ถ้าผมอยากจะรู้ว่า หมอเริ่มชอบผมหรือยัง หมอจะตอบว่ายังไง

            “หมวดก็รู้คำตอบนี่ ผมยังชอบคนๆนั้นอยู่

            “…”

            แล้วผมจะไปชอบหมวดได้ยังไง

            ตอบแบบนี้ ตายดีกว่า

 

            อาการของผมตอนนี้

            คล้ายจะอกหัก แต่จริงๆก็ไม่ใช่การอกหัก

            คือมันยิ่งกว่าอกหัก

            เพราะคนที่หมอชลรอ ก็คือตัวผม แต่เขาลืมผมไป

            และในฐานะหมวดที่ตามจีบเขาอยู่ หมอชลก็ไม่อยากทรยศความรักของตัวเอง

            หมอเอ่ยปากออกมาแบบนั้น แล้วผมที่ไม่ใช่คนลืม ควรจะทำอย่างไร

            อย่างแรกคือ ทำตัวเป็นเด็กมีปัญหาหนีออกจากบ้านครับ ผมเก็บเสื้อผ้าทั้งหมดแล้วอพยพมานอนที่ศาลากลางโดยการกางมุ้งนอน ทนโดนผู้กองด่าจนสุดท้ายเขาก็เลิกด่าไปเอง

            ผมไม่ได้ไปหาหมอนับตั้งแต่วันนั้น ไม่รู้ว่าเขากล้านอนคนเดียวไหม แต่ผมพยายามหลีกเลี่ยงคลินิกให้มากที่สุด เพราะต้องการเวลาทบทวนตัวเอง

            ผู้ใหญ่บ้านมาถามไถ่ว่าผมมีปัญหาอะไรกับหมอหรือเปล่า ผมก็ได้แต่ตอบไปว่าไม่มี ผมเกรงใจหมอ ไม่อยากไปใช้น้ำใช้ไฟบ้านเขามากไปกว่านี้ อีกอย่างผมชอบอยู่คนเดียวมากกว่า ผู้ใหญ่บ้านถึงยอมตกลงให้ผมมานอนตากลมตียุงอยู่ที่ศาลากลาง

            ผมไม่โทษว่าหมอชลผิด เพราะตัวหมอชลเองไม่ชัดเจนมาตั้งแต่แรก มีแค่ผมคนเดียวที่บ้าบอไปเอง

            ว่าแล้วก็ซดน้ำเปล่าย้อมใจ

            จะกินเหล้าก็ไม่ได้พรุ่งนี้ทำงาน

            โว้ย อารมณ์เสีย อารมณ์เสีย อารมณ์เสีย น่าโมโหมันน่าโมโหผู้ชายอะไร

            โชคดีที่วันนี้มีเพื่อนร่วมวงสนทนาอย่างเจ้าบอล เจ้าของซุ้มยิงปืนที่เจอกันตอนงานโรงเรียน มันผ่านมาทางนี้พอดีเลยได้เพื่อนคุยเล่นแก้เหงาไปพลางๆ

            ตอนนี้เป็นเวลาห้าทุ่มกว่าแล้ว ผมแอบกังวลว่าหมอจะกลับถึงบ้านหรือยัง ผมหนีออกจากบ้านมาสองวัน ป่านนี้หมอจะยังกลัวผีอยู่หรือเปล่านะ

            จะว่าไป หมวดจะกลับสิ้นเดือนนี้เลยป่ะ บอลถามระหว่างนั่งตบยุงไปกินขนมถุงไป

            ทำไม อยากให้กลับหรือไง

            “ไม่เลย มีหมวดก็ดีเหมือนกัน เป็นไม้กันหมา

            เดี๋ยวๆ ตกลงมันดีหรือไม่ดีวะไอ้ไม้กันหมาเนี่ย

            ช่วงนี้ไม่ค่อยมีโจร อาจจะเพราะว่าโจรกลัวหมวดก็เป็นได้

            “แน่นอน หมวดหล่อๆแบบนี้ โจรมันไม่ออกมาสู้บารมีหรอกเว้ย

            “เปล่า ผมว่าโจรก็คงรำคาญหมวดหลงตัวเอง

            “เดี๋ยวมึงจะโดน

            ไอ้บอลหัวเราะ จู่ๆมันก็นิ่งไป บอลมันส่งยิ้มแห้งๆไปทางด้านหลังของผม

            เป็นอะไร

            พอหันไปก็สะดุ้งเลยครับ คนที่ผมหลบหน้ามาสองวันเต็มๆยืนตาโหลอยู่ข้างหลัง มาไม่ให้ซุ่มให้เสียงไอ้เราก็ตกใจ แถมสภาพเหมือนไม่ได้หลับไม่ได้นอน

            งั้นผมกลับดีกว่า โชคดีนะหมวด ขอพระคุ้มครองไอ้บอลรีบเผ่นกลับก่อนเลย

            หมอชลไม่ได้พูดอะไร เดินตรงเข้ามาหาผมพลางทิ้งตัวลงนั่งด้านข้าง เขาถอนหายใจออกมาเหมือนอยากจะพูดอะไรสักอย่าง ในมือมีถุงพลาสติกสีขาวบรรจุของบางสิ่ง

            ผมเองก็ไม่ได้พูดอะไร จนผ่านไปสักพักนั่นแหละหมอถึงได้บ่นออกมา

            หมวดแม่งเลวจริงๆ

            อ้าว เปิดมาฉากแรกก็ด่ากูเลวเลย

            ปากก็บ่นพึมพำแต่ไม่ยอมหันมามองหน้าผม

            อยากจะหายก็หาย เก็บเสื้อผ้าไปหมด พอไปถามจ่าขาวก็ไม่ยอมบอก

            “…” ผมนั่งใบ้กินเงียบๆ ขืนต่อปากต่อคำออกไปตอนนี้ ยาวแน่นอน

            ตำรวจแม่งเป็นแบบนี้ทุกคนเหรอ

            “…”

            “ชั่ว

            “…”

            “บ้า

            “…”

            “เลว

            “…”

            “เกลียดว่ะแม่งหมอบ่นจนพอใจก็โยนถุงพลาสติกใบนั้นใส่ผม ข้างในมีสเปรย์ตะไคร้กันยุง ยากันยุง แถมยังมีเทียนหอมตะไคร้ที่หมอชอบใช้ด้วย ผมมองคนที่ลุกเดินหนีไป เลยรีบฉุดเขากลับมา คนที่ไม่ทันตั้งตัวร่วงผล็อยลงในอ้อมกอดของผมพอดิบพอดี หมอชลนั่งจุ้มปุ๊กลงบนตักผม

            คุณหมอเงียบไป สักพักถึงออกอาการไม่ชอบใจ จะหนีซะให้ได้ ผมไม่ยอมให้เขาหนี ตวัดวงแขนโอบรัดตัวเขาเอาไว้ สุดท้ายหมอก็หมดทางหนี

            จะปล่อยดีๆหรืออยากปล่อยด้วยน้ำตา

            “ก็หมอเป็นคนบอกเองว่า แล้วผมจะไปชอบหมวดได้ยังไง แล้วมาทำกับผมแบบนี้ ผมจะถือว่าหมอให้ความหวังผมอยู่

            ใครให้ความหวัง อย่ามามั่วได้ป่ะวะ

            มาง้อผมใช่ป่ะ

            “ไม่ได้ง้อ

            “หึ ง้อแน่ๆ กลัวผมงอนสินะ

ไอ้…”

อย่ามาซึนน่า บอกมาเหอะว่าชอบผมแล้ว

            “หมวด!!!”

            “ถ้าหมอจำไม่ได้ ก็ลืมเขาไปสิ

            คนในอ้อมกอดของผมเงียบนิ่ง ส่งเสียงอู้อี้เหมือนจะร้องไห้ออกมา ลำพังแรงจะหนียังไม่มีเลย ดูท่าจะไม่ได้นอนสองวันเต็มๆเพราะกลัวผีแน่นอน แถมยังต้องทำงานหนักยิ่งกว่ากรรมกร คิดว่าตัวเองเป็นยอดมนุษย์หรือไงกัน

            ลืมไม่ได้

            “ทำไมอ่ะ

            “ไม่รู้

            คำตอบโคตรเห็นแก่ตัว ถ้าตอบแบบนี้อีกทีจะไม่สนสี่สนแปดอะไรแล้วครับ

            จับกดแม่งกลางศาลากลางเนี่ยแหละ

            หมอ

            “ปล่อยผม

            “ไม่ จนกว่าหมอจะตอบคำถามแบบเป็นจริงเป็นจังซะที

            ไม่รู้จะตอบอะไร

            ไอ้ ไอ้หำน้อย ทำไมมึงดื้อจังวะ

            ผมบีบแก้มของหมอเพื่อให้เขาหันมาเผชิญหน้ากับผม เจ้าตัวปากจู๋แถมยังขยับยุกยิกไปมาเพื่อจะบ่น

            อ่อย!”

            “ไม่

            “ไอ้อวดอ้า!”

            “ผมกำลังจะตัดใจ แล้วหมอก็มาหาผมพร้อมกับสเปรย์ยากันยุง แสดงว่าหมอไม่ได้เกลียดผม ใช่มั้ย

            อ้ออ่อยอ่อนอิ ไอ้อ่อยอะอู้ดไออ้ะ

            “ห้ะ พูดบ้าไรวะไม่เข้าใจ

            “ไอ้เอี้ยอวด ไอ้อาย!!!”

            ผมปล่อยมือออกจากแก้มหมอ โดนแรงผลักจากฝ่ามือเพชฆาตฟาดปั่กลงมาเต็มกบาล

            ไม่ปล่อยแล้วจะคุยกันยังไงวะ” 

            เอ้อ นั่นสินะ ผมนี่ก็มีมุมที่โง่นะเนี่ย

            หมอหอบอยู่ในอ้อมกอดของผม เขาหันมามองด้วยสายตาไม่เป็นมิตร พยายามหนีอีกครั้งแต่ก็ ล้มเหลว

            คุกไอ้กล้านี่แข็งแรงกว่าคุกอัซคาบันนะมึง

            อย่าริลองดีเชียว

            ผมไม่ได้เกลียดหมวด อย่าคิดไปเอง ตอนไหนที่ผมบอกว่าผมเกลียดหมวด

            ย้อนกลับไป ก็จริงของหมอมันว่ะ

            แต่หมอบอกว่าหมอชอบผมไม่ได้

            “มันก็ไม่ได้หมายความว่าผมเกลียดหมวดนี่

            เอ๊ะ ยังไงวะ

            งงไปหมดเลยเนี่ย

            ขอภาษาชาวบ้าน ง่ายๆ ไม่เอาภาษาหมอ

            “ก็ปล่อยผมก่อนได้ป่ะ เดี๋ยวคนอื่นมาเห็น

            ผมยอมปล่อยหมอแต่โดยดี เพราะอยากฟังคำตอบจากปากเขา

            ว่าไง

            “คือผม…” คนตรงหน้ากำลังจะพูด แต่ไม่ได้พูดออกมาเพราะผมจ้องหน้าเขาแบบไม่ละสายตา ผมตั้งใจฟังคำตอบจริงจังมากจนเผลอขยับหน้าเข้าไปใกล้หมอชล

            คือ?”

            “คือ…”

            “ถ้าหมอพูดไม่ถูกใจ ผมจูบหมอจริงๆนะ

            “เดี๋ยวคือมัน…”

            “หมอ

            “คือผมไม่ได้ไม่ชอบหมวด

            “แสดงว่าชอบผม

            “ไม่ ไม่ใช่

            ไม่รู้ ผมติ๊ต่างเอาเองแล้วว่าคำตอบนั้นของหมอคือการบอกชอบผม

            หมอเม้มปากไม่พอใจ

            แล้วถ้าวันหนึ่งผมจำได้ว่าคนที่ผมรออยู่เป็นใคร หมวดจะทำยังไง

            “ก็ดีไง

            “ดียังไง

            อือ มันดีมากๆเลย

เพราะผู้ชายคนที่หมอรอ กับผู้ชายคนที่หมอกำลังนั่งง้ออยู่ มันคือคนๆเดียวกันยังไงล่ะครับ

            คนตรงหน้างงเป็นไก่ตาแตกเลยครับ หมอชลกระพริบตาปริบๆ ขอบตาคล้ำๆนั่นทำให้ผมรู้สึกสงสารเขาขึ้นมาซะเฉยๆ นี่ขนาดหนีมานะ ยังมาตามหา ตามหาไม่พอ ยังห่วงกันอีก

            ผมไม่อยากสนแล้วว่าหมอจะจำได้หรือจำไม่ได้

            เพราะตอนนี้ ผมจะจีบหมอ และทำให้หมอรักในตัวผมให้ได้

            ถ้าหมอเคยชอบคนๆหนึ่ง แต่คนๆนั้นไม่ได้ชอบหมอ แล้วจู่ๆวันหนึ่งคนๆนั้นกลับชอบหมอขึ้นมา แต่หมอกลับจำเขาไม่ได้ หมอว่าเขาคนนั้นจะรู้สึกยังไงผมถามออกไปแบบที่หมอน่าจะจับต้นชนปลายไม่ถูก คุณหมอหน้าใสนั่งกอดเข่าอยู่ข้างผม เขาหันมามองหน้าผมนิดๆ

            ไม่รู้ ผมจะไปรู้ได้ยังไงว่าเขารู้สึกแบบไหน

            อิโถ่ บักหำน้อยเอ้ย

            หึ หมอแม่ง โคตรซื้อบื้อเลยว่ะ

            “ถ้าหมวดจะว่าผม ผมกลับบ้านดีกว่า

            “อ้าว แล้วนี่มาไม่ได้จะมาง้อให้ผมกลับไปนอนที่บ้านด้วยเหรอหมอหันขวับมามองค้อน ไม่ใช่ว่ากลัวผีจนนอนไม่หลับหรอกหรอ

            “หมวด!!!”

            “ตาคล้ำเชียว

            “ไอ้กล้า!”

            ผมยิ้มให้กับหมอ พลางกลับเข้าสู่โหมดจริงจัง

            ถ้าเป็นผม ผมว่าเขาคนนั้นคงเจ็บปวดมากๆอ่ะ

            “เจ็บมากที่ถูกลืมเหรอ?”

            เปล่าครับ

            “แล้วทำไมถึงเจ็บมากล่ะ

            “เจ็บที่ไม่ยอมรับรักหมอแต่แรก ดันมาปล่อยให้หมอลืม

            “…”

            “เพราะถ้าผมรักหมอกลับตั้งแต่ตอนแรกนั้น ผมจะไม่มีวันทำให้หมอลืมผม

            ผมรู้ว่าหมอชลไม่เข้าใจในสิ่งที่ผมพูดหรอก แล้วก็เป็นแบบนั้นจริงๆ เพราะหมอชลลืมตัวตนของผู้ชายคนนั้นไป หมอชลลืมไอ้กล้าภากรคู่หูที่แข่งA-mathกับเขามาสามปี หมอชลลืมไอ้กล้าภากรเพื่อนห้อง6/2ที่อยู่ข้างๆห้องเขา หมอชลลืมว่าตัวเองเคยชอบผู้ชายที่ชื่อกล้าภากรมากขนาดไหน

            ดังนั้นในหัวสมองของเขาตอนนี้ เดาได้เลยว่า เรียบเรียงอะไรไม่ทันแน่นอน

            ผมไม่เข้าใจในสิ่งที่หมวดพูดเลย

            “ผมไม่ได้อยากให้หมอเข้าใจสักหน่อย

            “แล้วหมวดจะบอกผมทำไมอ่ะ

            “ก็เพราะผมฉลาดกว่าหมอหลายเท่าไง

            ‘เพี๊ยะ

            ฝ่ามืออรหันต์ประทับทรงลงบนไหล่ผมจนเป็นรอยแดง ผมหัวเราะแบบอารมณ์ดี

            “ตกลงมาง้อให้ผมกลับบ้านป่ะเนี่ย

            อยากกลับป่ะล่ะ

            “ตอนแรกก็อยากกลับ แต่ศาลากลางลมเย็นดีนะ

            หมอชลเบ้ปากทันทีเลยครับ

            โคตรน่าหยิกเลยจะบ้า

            “อยากกลับก็กลับ ไม่อยากกลับก็เรื่องของมึงละหมวด

            พูดจบก็สะบัดตูดหนีไปเลย ผมรีบเก็บมุ้งเก็บข้าวของตามเขาไปแทบไม่ทัน แผ่นหลังของหมอชลเดินนำอยู่ด้านหน้าผมเพื่อไปขึ้นจักรยานที่จอดอยู่

            ผมจะไม่เสียใจ ที่หมอลืมตัวตนของนายกล้าภากรเมื่อตอนม.6/2 ไป

            ดีซะอีกเขาจะได้ลืมไปว่าผมเคยเมินเขา ไม่เคยเห็นเขาในสายตา เขาคงจะเจ็บปวดมากๆตอนนั้น

            แต่ไม่เป็นไร

            เพราะตอนนี้หมอชล ได้รู้จักกล้าภากรอีกครั้ง ในนามร้อยตำรวจโทภากร ขัตติยะ

            และร้อยตำรวจโทภากรคนนี้แหละ จะไม่มีวันปล่อยเขาไปอีกครั้งแน่นอน

            ว่าแต่ อะไรคือสิ่งที่ทำให้หมอลืมกันนะ ดูจากการที่หมอจำได้ลางๆว่าเคยอยู่ชมรมเดียวกับผม หรือจะเป็นย้ายเข้ามาเรียนโรงเรียนเดียวกับผมตอนม.4 แต่มันเหมือนกับความทรงจำบางส่วนของหมอหายไป อย่างเช่นว่าทำไมถึงมาอยู่ที่เกาะเงาจันทร์ได้

            มากไปกว่านั้น

            ลืมใครไม่ลืม

            ดันมาลืมกูเนี่ย

            บักหำน้อยเอ้ย



/ มาถึงตอนที่ 10 กันแล้ว

รู้สึกยังไงกันบ้างคะ รัก #หมวดหมอ มากขึ้นมั้ย

ขอให้มีความสุขกับการอ่านนะคะ 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 117 ครั้ง

754 ความคิดเห็น

  1. #710 Husky 'Baby (@srichisan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 18:24
    มีความมาง้อจ้าา เกลียดหมวดได้ปะ อ้อร้อล้ะเกิน 55555 ทำไมหมอความจำหายไปล่ะเนี่ยย
    #710
    0
  2. #699 Tiptip SuNg (@tiptipsung) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 23:21
    คิดถึงเรื่ิองนี้เลยกลับมาอ่านค่าาา
    #699
    0
  3. #675 Beom_0601 (@Beom_0601) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 17:02
    ขำหมวด ทิ้งหมอเฉย
    #675
    0
  4. #656 noeyeol (@Noey_CHP) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 23:38
    เกิดอะไรขึ้นกับหมอทำไมความทรงจำบางส่วนของหมอหายไป
    #656
    0
  5. #566 Orathaiks (@Orathaiks) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 14:08
    งงๆกับหมอๆ
    #566
    0
  6. #522 sehun-hunhan (@hunhan-sehun) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 02:49
    สู้หมวดๆๆ
    #522
    0
  7. #508 kataiy11 (@kataiy11) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 21:17
    มีความสงสารหมวดอ่ะ
    #508
    0
  8. #493 Maylyunho (@Maylyunho) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 23:41
    มีความสงสัย ทำไมหมอลืมอ่ะ หมอเป็นอะไร
    #493
    0
  9. #454 gabriel.la(: (@facklazy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 08:20
    ใครมาทุบหัวหมอออออ
    #454
    0
  10. #419 g0upgvJv (@froyd) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 13:06
    นึกว่าหมวดเป็นคนลืม ที่ไหนได้หมอลืม ^^
    #419
    0
  11. #363 Paeng Jaa (@mtypaeng) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 20:05
    นี่ไง หมอลืมจริงๆด้วย แต่ทำไมหมอถึงลืมนะ คือหมอไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามาเกาะยังไง
    #363
    0
  12. #309 3-14 (@3-14) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 00:45
    รักทั้งหมวดทั้งหมอเลยค่า 
    #309
    0
  13. #283 snoopma (@majik0605) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 20:52
    นั่นสิ ทำไมหมอถึงลืมได้ง่ะะะะ
    #283
    0
  14. #185 蛇。 (@inspirit-yeol) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 16:59
    อ่านตอนนี้แล้วมันจี้ดๆ เกิดอะไรขึ้นกับหมอรึเปล่าอ่ะ ;_;
    #185
    0
  15. #98 Titlekaitod (@montawat10) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 13:57
    ยิ่งอ่านยิ่งรักเนื่องนี้ สนุกมากเลยยยยยยยย หมวดขี้อ้อย กับหมอผู้น่ารัก
    #98
    0
  16. #86 cbnsx_ (@cbnsx_) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 23:03
    ชอบพล็อตมากๆๆๆค่ะ หานิยายแบบนี้มานาน ในที่สุดเราก็ได้พบกันซักที ????
    #86
    0
  17. #80 pcard (@pcardcards) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 01:08
    เกิดอะไรขึ้นกับหมอป่าวน้อ ?
    #80
    0
  18. #50 jellaly (@chanamonjelly) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 19:43
    ใครทำอะไรกับหมออะเปล่าา
    #50
    0
  19. #49 annjija2 (@annjija) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 19:40
    อยากรู้ ทำไมหมอจำอะไรไม่ได้
    #49
    0
  20. #48 ภัยสยองใกล้ตัว (@42130) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 19:33
    งืม รักก
    ไรท์รู้จักA-math ด้วย
    #48
    0