ตะวัน จันทร์ ฉันและเธอ (yaoi)

ตอนที่ 1 : Introduction

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8978
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 192 ครั้ง
    21 ก.ค. 62


Introduction


 

            เป็นผู้ผดุงความยุติธรรม ต้องไม่หวั่นแม้คลื่นลมจะแรงสักเพียงไหน

            หมวด ไหวมั้ย

            ขอเวลา 5 วินะจ่า

            ‘อ้วก

            หมดกัน ไม่เหลือแล้วภาพพจน์ที่สะสมมา รู้ถึงไหนอายถึงนั่น นักเรียนตำรวจดีเด่นสามปีซ้อนขึ้นเรือประมงแล้วอ้วกแตกอ้วกแตนเหมือนคนแพ้ท้อง สภาพตอนนี้คงดูไม่จืด ผมที่จัดทรงมาตั้งแต่เช้าถูกพายุฝนซัดจนเรียบไปกับกระหม่อม หน้าคงจะซีดเป็นไก่ต้ม ขาเขออ่อนแรงขัดกับกล้ามเนื้อที่แน่นปั๊ก

            อาหารเช้าถูกขย้อนออกไปจากกระเพาะจนหมด เรี่ยวแรงเหือดหายยิ่งกว่าตอนที่รู้ว่าโดนคำสั่งย้ายมาประจำที่เกาะ

            ผมนั่งกอดเสากระโดงเรือที่โคลงเคลงไปมาเพราะลมพายุ ไหนกรมอุตุฯบอกว่าอากาศจะปลอดโปร่งวะ ปลอดมากจริงๆ ปลอดแสงอาทิตย์ไงล่ะสาส มองไปทางไหนก็มีแต่สายฝน

            ไม่เคยออกทะเลสิท่า ก็งี้แหละตาหมาย เด็กเทพอ่ะนะ

            จ่าขาวลูกน้องของเพื่อนสนิทพ่อทำหน้าเยาะเย้ย แถมยังหันไปหัวเราะร่วนประสานเสียงกับตาหมายคนเรือ ถึงกระนั้นก็ยังหวังดียื่นขวดเกลือแร่สีส้มหน้าตาโคตรจะน่ากินมาให้เหมือนรู้แกวว่า ไอ้หมวดคนใหม่มันต้องอ่อนหัดอ้วกแตกคาเรือแน่ๆ เตรียมพร้อมไว้ก่อนดีกว่า'

 ไอ้ออกทะเลน่ะเคยออก ไม่เห็นสีผิวเหรอ ดำขำขนาดนี้ ผมนี่ดำน้ำเป็นงานอดิเรกนะเว้ย แต่ให้มาท้าพายุฝนจนเรือโงนเงนไปมาแบบนี้ไม่เคยครับ ไม่อยากด้วย แล้วกูก็ไม่รู้ว่าจะไปถึงเกาะมั้ยวันนี้ ดูท่าจะอับปางกลางทะเล กลายเป็นเจ้าหญิงเงือกน้อยเอเลี่ยนเสียก่อน

ทนอีกนิดนะหมวด เดี๋ยวก็ถึงแล้ว

ครับ

มึงทำไงก็ได้ให้ถึงอ่ะ

แต่กูทนไม่ไหวแล้ว

อ้วก

โพไซดอนอย่าโกรธผม โปรดเห็นใจคนเมาเรือด้วย

พายุฝนสงบลงพร้อมกับเรือที่จอดห่างออกจากตัวชายฝั่งไม่ไกลนัก พระอาทิตย์เริ่มโผล่ออกมาจากหลังก้อนเมฆ หลังฝนตก แดดก็ร้อนแยงกบาลประชดทันที

ในที่สุดก็มาถึงเกาะจนได้ รอดตายแล้วเรา วู้วฮู้ว

เพราะเป็นเรือประมงลำใหญ่ เลยไม่สามารถขึ้นไปเกยตื้นที่หาดได้ จ่าขาวเลยเสนอว่าจะให้พายเรือเล็กเข้าฝั่ง แต่ช่วยดูสภาพกูตอนนี้

นิ้วตีนยังขยับไม่ได้เลยครับโผ๊ม

            “หมวดโอเคไหมครับ ให้พาหมอมาดูอาการมั้ยจ่าขาวพูดภาษากลางสำเนียงคนใต้ พลางนั่งยองๆมองหน้าซีดๆของผม อาเจียนจนหมดไส้ขนาดนี้ ไม่รู้ว่าลำไส้เล็กหลุดออกไปด้วยหรือเปล่า

            หมอ ก็ดีครับ

            ไม่สนแล้วภาพพจน์เพราะตอนนี้อาการเวียนหัวเริ่มเข้าแทรก คลื่นเหียนจะอาเจียนทั้งๆที่ไม่มีอะไรจะออกมา มีก็แต่เกลือแร่ที่เพิ่งดื่มเข้าไป กับลมในท้องเนี่ยแหละ

            แสงแดดแรงๆทำให้ผมโทษโชคชะตาของตัวเอง ถ้าไม่ปฏิเสธที่จะคบกับลิลลี่ พ่อเธอที่เป็นถึงผู้บังคับบัญชาตำรวจคงไม่เฉดหัวส่งผมมาประจำที่เกาะทางใต้ที่แสนจะกันดารแห่งนี้ ป่านนี้ก็คงได้เป็นส่วนหนึ่งของหน่วยกองปราบที่เก่งกาจที่สุดในประเทศ

            เฮ้อ พร่ำพรรณนาไปก็ไร้ประโยชน์ คำสั่งจากเบื้องบน ยังไงก็ต้องทำ

            ผมหลับตาพลางพยายามหาจุดที่ลมพัดโกรก หากแต่ช่างโชคร้ายอะไรแบบนี้ ที่พอฟ้าเปิดแล้ว ลมก็อันตรธานหายไปพร้อมกับเมฆฝน

            หมวดหายใจลึกๆครับ หมอต้องนั่งรถจากตัวเมืองมา อาจจะต้องรอสักครึ่งชั่วโมงจ่าขาวว่าพลางเอาพัดกับยาดมมาโบกตรงหน้าผม ผมพยักหน้าเบาๆ

            ฝากบอกหมอเอาน้ำเกลือมาด้วยก็ดีนะจ่า

            ข้าวไข่เจียวหมูสับด้วยก็ดี

            กระทิงแดงด้วยก็ได้

            จ่าขาวพยายามปฐมพยาบาลผมเต็มที่ ถามว่าอายมั้ย มันเลยจุดที่จะอายแล้วว่ะ คือแบบ ผู้ชายหน้าตาดีตัวสูง 187 หน่วยก้านดูแข็งแรง กลับนอนพะงาบๆรอหมอมาช่วยชีวิต รอบกายมีขวดน้ำสามสี่ขวด มือขวาถือขวดเกลือแร่ มือซ้ายถือผ้าชุบน้ำเช็ดหน้า

            วิดพื้น ซิทอัพเป็นร้อยๆที ก็ไม่เท่ากับนั่งเรือฝ่าพายุฝนทีเดียว

            ครึ่งชั่วโมงอย่างที่จ่าขาวกล่าว เสียงตะโกนก็ดังขึ้นจากชายฝั่ง

            หมอมาแล้วจ่า!”

            มาเลยๆจ่าโบกมือให้สัญญาณ เสียงเรือหางยาวลำเล็กแล่นตรงมายังเรือประมงที่ผมนอนอยู่ ภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือน เนื่องจากอากาศร้อน และไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย ของที่กินมาตอนเช้าก็ไปหมดแล้ว

            ผมเห็นแค่ภาพรางๆของผู้ชายคนหนึ่งที่ดูแตกต่างจากชาวบ้านทั่วไปก้าวขึ้นมาบนเรือ แต่เพราะหน้ามืดเลยทำให้มองได้ไม่ชัด เขาค่อนข้างสูง แต่สูงเพรียวมากกว่าสูงตันแบบผม สวมเสื้อกาวน์แบบสั้นสีขาวสะอาดตา แบกอุปกรณ์ปฐมพยาบาลเบื้องต้นมาด้วย ขอบคุณสวรรค์ หมอแบกถุงน้ำเกลือมาด้วยครับ

            มาถึงตั้งแต่เมื่อไรครับจ่า

เกือบชั่วโมงแล้วหมอ หมวดแกเมาเรือ อาการหนักเอาเรื่อง

อาเจียนออกมาเยอะมั้ยครับ

ก็ตั้งแต่ฝ่าพายุมา ก็อ้วกมาตลอดทางเลยตาหมายกล่าวเสริม

ได้ให้เขากินอะไรหรือเปล่าครับ

ก็มีแค่เกลือแร่แหละหมอ นอกจากนั้นก็มีปลาสด หมวดคงกินไม่ได้

นี่จ่าเห็นผมเป็นแมวน้ำเหรอวะ!

โอเค ถ้างั้นให้น้ำเกลือหน่อยก็คงจะดีขึ้น

เสียงทุ้มนุ่มหูดังออกมาจากปากหมอพร้อมกับมือนุ่มๆที่สัมผัสลงบนแขนของผมก่อนจะใช้สายอะไรบางอย่างรัดที่ต้นแขน หมอจับมือผมสำรวจดูอยู่สักพักพลางใช้เข็มจิ้มเข้าไปที่เส้นเลือดหลังฝ่ามือ

ผมคงแบกเขาไปที่คลินิกไม่ได้ จ่าช่วยผมหน่อยแล้วกัน

สิ้นเสียงหมอเสียงโหวกเหวกโวยวายก็ดังขึ้น มือนุ่มนิ่มแตะลงบนแก้มของผมแผ่วเบา

หมวด เดี๋ยวผมจะให้ยานอนหลับอ่อนๆนะ ถ้าหมวดง่วงก็หลับไปเลย ยิ่งฝืนจะยิ่งแย่

คำพูดของหมอเหมือนมนต์สะกด พอหมอสั่งให้หลับ ผมก็หลับป๊อกไปเหมือนเด็กๆ

ทั้งๆที่ความจริงแล้ว ผมเป็นคนหลับยากและไม่เคยหลับสนิทเลยสักวัน

 

           

            เมื่อรู้สึกตัว กลิ่นแรกที่แตะจมูกคือกลิ่นยาของโรงพยาบาล ผมค่อยๆลืมตาขึ้นพลางมองไปรอบกาย ฝ้าเพดานเก่าๆมีพัดลมเพดานหมุนอยู่ เลื่อนสายตาลงมาหน่อยก็เจอกับหน้าต่างแบบบานพับถูกเปิดอ้าเอาไว้รอบบริเวณ หันไปทางซ้ายก็เจอเพื่อนร่วมเตียงที่นอนเข้าเฝือกที่ขาและคอ นอกนั้นก็เป็นเตียงว่างสองเตียง รวมแล้วภายในห้องเล็กๆแห่งนี้ มีเพียงเตียงคนไข้แค่สี่เตียง

ถึงจะเป็นเตียงเหล็กแข็งกระโด๊ก แต่กลับหลับสบายเหมือนตายแล้วเกิดใหม่

            ผมเงยหน้ามองถุงน้ำเกลือที่ห้อยอยู่บนแท่งเหล็ก มองตามสายน้ำเกลือที่โยงมาฝังอยู่กับหลังมือใหญ่ของตัวเอง ก่อนเสียงคุยเจื้อยแจ้วจะดังขึ้นไม่ไกล

            ถ้าเขาฟื้น ผมจะบอกจ่าแล้วกัน ครับ ไม่ล่ะ ผมคงไม่เข้าไปที่ศาลากลาง

            ผู้ชายร่างเพรียวเดินดุ่มๆเข้ามาในห้อง ผมมองแผ่นหลังของคนที่น่าจะเป็นหมอ ที่เดาว่าน่าจะเป็นหมอเพราะเจ้าตัวไม่ได้สวมเสื้อกาวน์สีขาว แต่สวมแค่เสื้อเชิ้ตตัวบางสีฟ้าอ่อน กางเกงทรงกระบอกดูสบายๆสีดำ และรองเท้าเดินในบ้านที่เป็นหัวตุ๊กตาเสือน้อย

            “จ่าจะไปจ่าก็ไปเถอะครับ ผมไม่ไป ถ้าผู้ใหญ่บ้านอยากเจอผม ก็บอกให้มาหาที่คลินิกแล้วกัน

            น้ำเสียงส่อว่าเจ้าตัวกำลังหงุดหงิด ยิ่งหงุดหงิด เสียงก็ยิ่งแข็งขึ้นเป็นระดับ

            ผมพูดคำไหนคำนั้นนะจ่า ถ้าเป็นเรื่องของตำรวจก็จัดการกันเอง ผมไม่อยากยุ่งเกี่ยว แค่นี้นะครับ!”

            เจ้าตัววางสายพลางตบโต๊ะดังปัง ถอนหายใจฟึดฟัดอยู่สองสามทีก่อนจะเดินไปหยุดที่อ่างล้างมือ ล้างมือและเช็ดมือจนสะอาดสะอ้านแล้วเดินไปสวมเสื้อกาวน์ขนาดยาวสีขาว ก้มๆเงยๆอยู่ที่โต๊ะทำงานสักพัก เจ้าตัวก็หยิบเทียนแท่งตันสีเขียวอ่อนที่ถูกบรรจุอยู่ในโหลแก้วขึ้นมาวางบนโต๊ะ จุดไฟมันสักหน่อย ก่อนเขาจะปิดฝาที่มีรูเจาะอยู่ด้านบนเพื่อป้องกันลมพัด เจ้าตัวย้ายโหลแก้วมาตั้งที่ปลายเท้าผม กลิ่นตะไคร้จางๆโชยเข้าจมูก

            ผมเลยเพิ่งสังเกตหน้าหมอชัดๆ เขาดูอายุรุ่นราวคราวเดียวกับผม อาจจะเด็กกว่าสักหน่อย ประมาณยี่สิบปลายๆ หน้างี้ใสกิ๊งเหมือนตูดเด็ก ผิวขาว ที่เพื่อนผมมันแซวกันว่าหมอสมัยนี้หน้าเด๊กเด็กคือความจริงไม่ติงนัง ขนาดเป็นผู้ชายด้วยกัน คนตรงหน้ายังดูนุ่มนิ่มไปหมด ไม่ว่าจะการกระทำ การเคลื่อนไหวร่างกาย หรือแม้แต่การพูดการจา

            เปรียบเทียบหมอกับขนม ก็คงจะเป็นมาร์ชเมลโล่อ่ะครับ นุ่มนิ่มน่าขบเคี้ยว 

หมอไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่าผมกำลังจ้องเขาอยู่ มือง่วนอยู่กับการจัดนู่นจัดนี่ ปากก็บ่นพึมพำว่าฝุ่นเยอะ หมอเดินไปหยุดที่คนไข้ข้างๆผมพลางตรวจดูความเรียบร้อย ก่อนจะหันมาสบตากับผมที่จ้องเขาตั้งแต่เดินเข้ามาแล้ว

อ้าว ตื่นแล้วเหรอ

ตาแป๋วขนาดนี้ หลับอยู่มั้ง

ปากมันลื่น ไม่ได้ตั้งใจจะกวนตีนหมอเลยจริงๆ

หมวดนี่ก็ใช้ได้นะ

หล่อใช้ได้เหรอครับ

กวนส้นตีนใช้ได้

สาบานได้ว่าไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

หมอทาบฝ่ามือลงบนหน้าผากของผม ก่อนจะทาบเครื่องช่วยฟัง(ผมไม่รู้ภาษาหมอเขาเรียกอะไร)ลงบนร่างกายของผมตั้งแต่ลิ้นปี่ เลื่อนไปถึงอกซ้าย

อ้าวหมอ มาแอบฟังเสียงหัวใจคนอื่นแบบนี้ได้ยังไง

คนบ้า!

หมอมองผมตาขวาง ไม่รู้ดิ เวลาเห็นคนน่ารักแล้วอยากจะแกล้ง ติดเป็นกมลสันดารไปซะแล้วเรา

ทำไม ใจมันเต้นเป็นจังหวะรักหรือไง

หมอนี่ก็ใช้ได้นะครับ

หล่อใช้ได้เหรอครับ

ขี้อ่อยใช้ได้

ผมแอบเหลือบไปเห็นเพื่อนข้างเตียงมันทำสีหน้าเอือมระอากับความปัญญาอ่อนของบุคคลที่มีหน้าที่รับใช้ประชาชนสองคน จริงๆเราก็เล่นกันแหละครับ เพื่อสร้างความสนิทสนมกลมเกลียว ยิ่งผมเป็นสมาชิกใหม่ของเกาะแห่งนี้ ผมก็ต้องหาเพื่อนบ้างอะไรบ้าง

ดูท่าจะมีแรงกวนตีนแล้ว ไม่ต้องให้แล้วเนอะน้ำเกลือหมอเอาสำลีชุบแอลกอฮอล์เช็ดหลังมือของผมพลางค่อยๆดึงเข็มน้ำเกลือออก เจ้าตัวยื่นสำลีสีขาวมาให้ ผมเลยรับมาอุดเลือดที่ไหลซิบออกมาจากบริเวณที่ถูกเข็มเจาะ

เพราะไม่ค่อยได้หลับเต็มอิ่ม พอได้มานอนเป็นจริงเป็นจัง ผมกลับรู้สึกเหมือนได้ชาร์จพลังงานเต็มเปี่ยม พร้อมจะออกไปลุย

ขอบคุณครับ

กองไว้ตรงนั้นแหละ

อ้าวหมอพูดจากวนตีนกับเจ้าพนักงาน ผิดกฎหมายนะเฮ้ย

ตัวก็ใหญ่ดันเมาเรือ จะอยู่ที่นี่รอดมั้ยเนี่ยหมวด หมอพูดขำๆพลางทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้โต๊ะทำงานไม่ห่างจากเตียงผมมากนัก

อย่ามาดูถูกกันนะครับคุณหมอ บุกป่าฝ่าดงขึ้นเขาลงห้วยผมก็ไปมาหมดแล้ว แค่นี้ไม่สะเทือนผมหรอก

แต่นี่ไม่ใช่ป่า นี่เกาะหมอยียวนกวนประสาทผม แต่ผมไม่ยักจะรู้สึกโกรธ

เกาะแล้วไง

มันไม่ใช่ที่ที่หมวดอยากจะกลับบ้าน หมวดก็แค่ไปขึ้นรถบัสแล้วกลับไป ลืมเรื่องราวที่เกิดขึ้น กลับไปใช้ชีวิตไฮโซๆในกรุงเทพฯ แต่ที่นี่ ถ้าหมวดอยากกลับบ้าน หมวดต้องรอสิ้นเดือน เพราะเรือจะไม่เข้ามาจนกว่าตาหมายจะหอบของเข้ามาส่งเหมือนวันนี้

ห๊ะ ไม่เห็นจ่าขาวพูดเรื่องนี้เลย

หมายความว่าถ้าผมอยากกลับบ้าน ต้องรอสิ้นเดือนเหรอหมอ

ใช่ แล้วนี่ก็เพิ่งต้นเดือน

บักหำ!

ผมรีบควานหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าสัมภาระที่วางอยู่ข้างเตียง พอเอาออกมากลับพบว่าไม่มีสัญญาณ ไม่มีแม้แต่ชื่อเครือข่าย ดับสูญไปเหมือนอนาคตของกูเลยครับ!

ที่นี่ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์จากภายนอก มีแค่สายโทรศัพท์โยงภายใน

หมอพูดแบบหน้าตาชิลๆเบๆมาก เหมือนการตัดขาดจากโลกภายนอก เฟสบุ๊ค ทวิตเตอร์ ไลน์ และโซเชียลมีเดียเป็นเรื่องปกติ ไม่มีการอัพเดทสถานะ ไม่มีการบอกโลกว่าชีวิตผมฉิบหายขนาดไหน ไม่มีการบ่นกับตัวเองในทวิตเตอร์ หรือแชร์ความซวยล้นกับกลุ่มเพื่อนตำรวจ

แล้วจะติดต่อกับคนทางบ้านยังไงล่ะ

จดหมาย

ห๊ะ!”

นี่กูมาอยู่เกาะหรือย้อนมาอยู่ในยุคส่งนกพิราบสื่อสารกันวะเนี่ย!

ตาหมายจะส่งจดหมายทุกสิ้นเดือน

ผมทำหน้าหมดอาลัยตายอยาก จริงๆการมาอยู่ที่เกาะนี้คือประชดพ่อตัวเองที่ไม่ยอมยื่นมือมาช่วยเหลือลูก ทั้งๆที่แค่เอ่ยปาก ท่านผบ.ตร.อาจจะเห็นใจส่งผมไปอยู่แค่ดอยปุย ไม่ได้ตั้งใจจะมาอยู่นาน กะจะแค่อ่อยๆซักสี่ห้าวัน ไงล่ะหมวดมึง อยู่ไปเลยทั้งเดือนอ่ะ สาสส

อะไร มายังไม่ถึงสองวัน คิดถึงบ้านแล้วเหรอ ขอคืนคำพูดที่บอกว่าหมอนุ่มนิ่มเหมือนมาร์ชเมลโล่ ตอนนี้ไม่ว่าหมอจะทำอะไร ถึงจะหน้าตาน่ารักขนาดไหน แม่งก็ดูเหมือนตัวต่อเลโก้ที่วางเกลื่อนกลาดบนพื้น สีสันสวยงามแต่อย่าเหยียบนะมึง เจ็บไปถึงทรวง

อยากกลับบ้านก็ว่ายน้ำไปนะหมวด

หึผมหัวเราะในลำคอ ผมไม่ว่ายน้ำกลับบ้านหรอกหมอ

หมอเงียบไป เหมือนอึ้งๆที่จู่ๆผมก็ลุกขึ้นมาต่อกร

แต่เปล่า กูไม่ได้ต่อกร

ผมจะต่อแพกลับบ้าน หมอคอยดูแล้วกัน!”

เคยเห็นมาหลายหมอ ไม่ว่าจะเป็นหมอฟัน หมอหัวใจ หมอสมอง หมอหูตาคอจมูก หมอผี หมอหมา

แต่หมอเงิบนี่เพิ่งเคยเห็น

หมอเขยิบมาใกล้ผมพลางวางเครื่องช่วยฟังลงกลางหน้าผากผม

ฟังไรวะหมอ ฟังแบบนั้นจะได้ยินอะไรงั้นเหรอ

ได้ยิน

หือ ได้ยินไรวะ

สมองของหมวดบอกผมว่า ไอ้ห่านี่อ้วกจนเป็นบ้าไปแล้วแน่นอน

เดี๋ยวนะ

นี่หมอหลอกด่าผมอยู่หรือเปล่าวะ แต่ทำไมไม่รู้สึกโกรธเลย กลับชอบซะอีก หรือว่าผมเป็นบ้าไปแล้วจริงๆ

จะว่าไปเราสนิทกันเร็วดีว่ามั้ยครับ เพื่อนคนแรกบนเกาะของผมเป็นหมอ แถมยังช่วยชีวิตผมเอาไว้ อนาคตก็คงจะเป็นฝั่งเป็นฝา เพราะนอกจากมาติดเกาะแล้ว

            ผมว่าอาจจะ 'ติดหมอ' ด้วยก็ได้ 





// สาบานว่าเป็นนิยายฟิลกู๊ด และพระเอกเป็นเมะที่กากมาก ถ้าชอบฝากติดตามกันด้วยนะคะ 

ใครเล่นทวิตเตอร์ก็ติดแท็ก #หมวดหมอ หวีดกันได้ตามอัธยาศัย หรืออยากติดแท็กชื่อเรื่อง #ตะวันจันทร์ฉันเธอ ก็ตามสบาย

ด้วยรักและยูเลิฟ มีความสุขกับการอ่านนะคะ

jw.



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 192 ครั้ง

755 ความคิดเห็น

  1. #700 Husky 'Baby (@srichisan) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 16:42
    เชื่อว่าเป็นเมะที่กากมาก คือเป็นเกาะงี้ยังถูกส่งมา พ่อนางคงแค้นแทนลูกจริงๆ 555555 ทะเลาะกันตั้งแต่เจอเล้ยย จะรอดไหมหนิ
    #700
    0
  2. #645 noeyeol (@Noey_CHP) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 13:29
    มาวันแรกก็จะติดหมอเลยหรอคะหมวด555555
    #645
    0
  3. #635 Jemin0218 (@Jemin0218) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 23:17
    ชอบการต่อปากต่อคำกันมาก5555
    #635
    0
  4. #633 Yckrise (@Yckrise) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 00:45
    ขำอ่ะ 5555555
    #633
    0
  5. #609 Windshear (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 10:56
    <p>โหยยยย ชงมุกตบมุกกันลืมคนไข้เตียงข้างๆไปเลยทีเดียว ฮา</p>
    #609
    0
  6. #587 feonixsh (@feonixsh) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:26
    ฮามากกกกกก เจอเนื้อคู่แล้วหมวดหมอออ
    #587
    0
  7. #583 patta93 (@patta93) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 01:17
    เหมือนมวยถูกคู่ ดูเข้ากันดีโดยเฉพาะฝีปาก
    #583
    0
  8. #557 Orathaiks (@Orathaiks) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 17:09
    5555555555หมอทำไมแสบบบบ
    #557
    0
  9. #542 Daw2542 (@Daw2542) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 14:24
    คือฟินนนนค่ะ55555
    #542
    0
  10. #541 ⓒoup . t (@1900hqilo) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 21:35
    มีความกวนตรี*
    #541
    0
  11. #512 sehun-hunhan (@hunhan-sehun) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 22:41
    กวนอะ 5555
    #512
    0
  12. #485 Maylyunho (@Maylyunho) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 18:33
    แว่บมาอ่านเรื่องนี้ ทนอ่านสลับรักไม่ได้จริมๆ เราคงมาแนวฟีลกู้ดแหละ หน่วงมากก็เครียด เจอความกากของหมวดเจ้าไป ยิ้มสมน้ำหน้าหมวดเลย
    #485
    0
  13. #474 PiimJU (@PiimJU) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 14:10
    ชอบแนวนี้มากกเลยค่ะ ฮืออ กวนกันไปมานี่ดีต่อใจ ^^
    #474
    0
  14. #438 gabriel.la(: (@facklazy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 21:43
    โอ้ยชอบเยียวยาจิตใจใจชะนีมากกกกกกก
    #438
    0
  15. #431 omaaum (@omaaum) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 14:44
    มีความน่ารักมากกกกก ชอบบบบบบ ปากคือออสมควรคู่กะน????
    #431
    0
  16. #427 ' MR.lEE3. (@ppciiz) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 23:14
    ชอบมากปากหมอก็ใช่ย่อยนะพอฟัดเหวี่ยงกันจริง 555555555555555555
    #427
    0
  17. #175 蛇。 (@inspirit-yeol) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 02:48
    หมอน่ารักจัง5555555555
    #175
    0
  18. #87 Titlekaitod (@montawat10) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 00:44
    งื้ออออออละมุนมากกกโอ๊ยยยยยเขิลตัวเป็นเกลียวว
    #87
    0
  19. #83 Queenghini (@lonely-pooly) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 21:06
    ชงมุขตบมุขกันหนุกหนานมาก 55555
    #83
    0
  20. #70 pcard (@pcardcards) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 23:22
    เพิ่งได้มาอ่านค่ะ สนุกมากค่า หมวดกวน_จริงๆ 555++
    เป็นกำลังใจให้นะคะ :)
    #70
    0
  21. #8 Felinonajang (@Felinonajang) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:40
    กวนทีนทั้งคู่เลย ฮ่าๆ
    ไปอยู่แบบนั้นไม่ไหวจริงๆ คือถ้ามีเน็ต มีสัญญาณโทรสับยังพอไหว ถึงแม้จะต้องรอเรือ แต่อย่างน้อยก็ยังอยู่ได้
    #8
    0
  22. #2 jellaly (@chanamonjelly) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:58
    เริ่มเรื่องได้น่าติดตามมากอ้ากกก รักหมอออออ ไม่รู้จักชื่อก็รักแล้ววว
    #2
    0