จองจำรักด้วยหัวใจ [e-book พร้อมดาวน์โหลด]

ตอนที่ 30 : บทที่7 [เมื่อซันนี่ป่วย] 120% อัพแล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31,098
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,295 ครั้ง
    23 มิ.ย. 62

ฝากเรื่องใหม่ที่จะอัพเร็วๆนี้ด้วยนะคะ
"The Casanova : ดิเอโก้ [DIEGO]



"คาสโนวากับข่าวฉาวเป็นของคู่กัน แต่ไม่ใช่กับเธอ... ที่พร้อมจะเป็นข่าวกับใครก็ได้แต่ต้องไม่ใช่เขา!"

          https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=1969980


แอดแฟนลิ้งนี้เลยนะจ๊ะ บอกเลยว่า เจ้มจ้น... คาสโนวา หล่อ หื่นนนน 55555+ 



*************************************************************************************************************************************

          พริสากลับมาอีกครั้งในช่วงสี่โมง รู้จากคาร์เตอร์ว่าเฮกเตอร์จะมีประชุมในช่วงเย็น ตั้งใจจะมารับลูกก่อนอีกทั้งอาทิตยาที่ไม่ได้นอนกลางวันอาจงอแงรบกวนการอ่านเอกสารเตรียมตัวเข้าประชุม ตอนนี้เธอไม่ห่วงลูกสาวแล้วเพราะรู้ว่าเข้ากับชายหนุ่มได้ดี อีกทั้งลูอิสคอยเป็นหูเป็นตาหากเกิดเหตุด่วน เหตุฉุกเฉินจะเรียกเธอเสมอ หญิงสาวเคาะประตูเล็กน้อยตามมารยาท เดินเข้ามาด้านใน เห็นร่างสูงอยู่ตรงโต๊ะทำงานดังเดิม แต่พริสาไม่ได้สนใจ สอดส่องสายตาหาลูกสาวก่อนจะพบว่ากำลังนั่งดูการ์ตูนอยู่ด้านหน้าและยังใส่หูฟังอีกจึงไม่รู้ถึงการมาของเธอ

        “คุณให้แกดูนานหรือยังคะ สำหรับเด็กเล็กไม่ควรให้ดูนานเกินไป จะทำให้สมาธิสั้น”

        “อย่าเข้มงวดนักเลย เธอยังเด็ก ให้ดูอะไรก็ได้ที่อยากดู เพราะดูแล้วก็สงบดี ไม่กวนฉัน”

        หญิงสาวถอนหายใจกลอกตา จะอธิบายอย่างไรให้ผู้ชายอย่างเขาเข้าใจ แต่คิดว่าเดี๋ยวทะเลาะกันเปล่าๆ ค่อยๆสอนน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่า พริสาเดินเข้าไปหาลูกสาวแต่พอเห็นว่านอกจากดูการ์ตูน อาทิตยากำลังกินไอศกรีมและจากจานที่อยู่ตรงหน้ามีเศษซากของเค้กก็เบิกตากว้าง “ซันนี่!!”

        พริสาหยิบช้อนออกจากมือน้อยแล้วดึงหูฟังออกทันที “หนูหม่ำทั้งหมดคนเดียวเหรอ... คุณเฮกเตอร์ คุณกินไอศกรีมกับแกด้วยหรือเปล่า เค้กนี่อีก”

        ชายหนุ่มหงุดหงิดแต่ตะโกนตอบ “ฉันไม่กินของหวาน”

        เธอหันมามองด้วยแววตาเป็นกังวล “ไอติมเกือบครึ่งกล่อง เค้กเหลือหนึ่งชิ้น หนูหม่ำเยอะเกินไปแล้วนะลูก”

        “อื้อ... มัมขา หม่ำติมอีก”

        เธอส่ายหน้าหยิบทิชชู่เช็ดปากแล้วอุ้มลูกเดินไปหาร่างสูงที่กำลังนั่งทำงาน “ทำไมคุณถึงปล่อยให้แกกินเยอะขนาดนี้คะ”

        “ปากเธอจะได้ไม่ว่างและกวนฉันยังไงล่ะ” เขาตอบหน้าตาเฉยไม่ได้คิดว่าผิดอะไร

        “เพียงเพราะไม่อยากให้เธอรบกวน คุณถึงให้แกกินเยอะงั้นเหรอ... คุณรู้หรือเปล่าว่าเยอะเกินไป แกเล็กเกินกว่าที่จะกินมากขนาดนั้น และอาจปวดท้องได้” พริสายังพูดด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล สำหรับเด็กบางคนโดยเฉพาะอาทิตยา หากไม่ห้ามหรือจำกัดก็สามารถกินได้เรื่อยๆ

        “ฉันไม่รู้หรอกว่าเธอกินได้มากหรือน้อย ไม่ใช่หน้าที่ที่ฉันต้องรู้และเคยบอกแล้วใช่ไหมว่าฉันไม่เคยเลี้ยงเด็ก”

        “แต่อย่างน้อยคุณน่าจะถามฉันก่อน หรือหาข้อมูลบ้าง”

        “ฉันไม่เสียเวลากับเรื่องไร้สาระหรอก พาเธอออกไปซะ ฉันต้องเข้าประชุมและถ้าเกิดเป็นกังวลมากล่ะก็ จะล้มเลิกก็ได้นะ ฉันไม่สนใจอยู่แล้ว” ชายหนุ่มบอกเสียงเข้มอย่างไม่เข้าใจว่าเหตุใดเธอต้องอารมณ์เสียใส่เขาด้วย อีกทั้งอาทิตยาก็ดูไม่เป็นอะไร ยังส่งยิ้มหวานให้อยู่เลย

        พริสายอมรับว่าไม่พอใจผู้ชายคนนี้จึงเลือกไม่พูดอะไร รู้ดีว่าเขาไม่เคยรับฟังจึงพาลูกสาวออกจากห้องไปทันที

        ชายหนุ่มเห็นเธอไม่ตอบโต้เหมือนทุกทีก็หงุดหงิด จึงพูดกับลูอิสที่ยืนหน้าห้อง “ฉันทำอะไรผิด เธอควรจะขอบคุณฉันด้วยซ้ำ ที่เลี้ยงลูกเธอดี ให้กินแต่ของอร่อย”

        “คุณพราวคงเป็นห่วงซันนี่ครับ”

        “ห่วงไม่เข้าเรื่อง ยายปีศาจน้อยไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย ยังยิ้มปากกว้างอยู่” เฮกเตอร์สนใจเรื่องนี้เพียงครู่ก็ถูกขัดจังหวะด้วยคาร์เตอร์ที่แจ้งว่าทุกคนพร้อมประชุมแล้ว เขาจึงย้ายไปนั่งโต๊ะประชุมโดยมีแม่บ้านเข้ามาเคลียร์ไอศกรีมกับจานขนมเค้กที่เมื่อเห็นก็ยอมรับว่าอาทิตยากินเก่งอย่างเหลือเชื่อ พอเรียบร้อยจอเบื้องหน้าก็เชื่อมต่อเข้ากับห้องประชุมที่แบล็กฟอร์ดคอมพานี ร่างสูงสลัดคราบจากพี่เลี้ยงเด็กกลายเป็นนักธุรกิจหนุ่มผู้เข้มงวดทันที

        การประชุมกินระยะเวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงครึ่งหลังสรุปแผนการพัฒนาอาวุธเรียบร้อยก็ตามด้วยรายการสั่งซื้อสินค้าจากลูกค้า ผลประกอบการที่ผ่านมายังคงดีและถล่มไตรมาสเดิมยับ บริษัทยังคงรั้งอันดับหนึ่งของโลกที่มีการซื้อขายและส่งออกอาวุธมากที่สุดอีกทั้งยังทำกำไรได้มหาศาล ถึงแม้ผลงานจะดีแค่ไหนแต่เฮกเตอร์ไม่เคยเอ่ยชมเชยลูกน้องสักครั้งและยังกระตุ้นว่าที่เป็นอยู่ยังไม่เพียงพอ ต้องพยายามมากกว่านี้ ทุกคนต่างรู้ดีว่าแบล็กฟอร์ดคอมพานีไม่เคยหยุดนิ่ง จึงทุ่มเททำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด ถึงแม้ไม่ได้คำชมแต่พวกเขารู้ดีว่าโบนัสที่รออยู่ช่างหอมหวานกว่าอะไรทั้งหมด หลังการประชุมเสร็จสิ้น ชายหนุ่มสรุปรายละเอียดกับคาร์เตอร์ครั้งสุดท้าย และเดินออกจากห้อง ตั้งใจจะขึ้นด้านบนเพื่ออาบน้ำแต่เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกก็เห็นอันยากับโซอี้เดินสวนออกมาด้วยท่าทางเป็นกังวลและดูรีบร้อน

        “เป็นอะไรกัน”

        “ซันนี่ร้องไห้ไม่หยุดเลยค่ะ ร้องมาสามสิบนาทีแล้ว ไม่ยอมให้ใครอุ้มด้วย คุณพราวอุ้มตลอดและ...”

        เฮกเตอร์ไม่ฟังอันยารายงานจบก็พุ่งตัวเข้าลิฟต์ไปทันทีเพื่อมุ่งหน้าสู่ชั้นสาม ปล่อยให้คาร์เตอร์ยืนฟังต่อจึงรู้ว่าเฮกเตอร์สั่งไอศกรีมกับเค้กสองชิ้นให้เด็กตัวเล็กรับประทานคนเดียว แม่บ้านที่ยกมาคิดว่าร่างสูงจะกินด้วยเลยไม่ได้สงสัย พริสารับอาทิตยาได้ไม่นาน พาขึ้นไปอาบน้ำ นั่งเล่นร่วมชั่วโมง เด็กน้อยก็มีอาการไม่สบายตัว งอแง ร้องไห้ไม่หยุด ทีแรกคิดว่าง่วงนอนแต่ไม่ว่าจะปลอบอย่างไรก็ไม่สงบ คาร์เตอร์จึงสั่งการให้ตามแพทย์ประจำตระกูลทันที

        ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออกเฮกเตอร์ได้ยินเสียงกรีดร้องของอาทิตยามาแต่ไกล โดยปกติเขาต้องรำคาญหาทางเดินหนีแต่ตอนนี้กลับเดินเข้าหา ได้ยินว่าร้องมาสามสิบนาทีไม่ยอมหยุด รู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก พอมาถึงห้องนอนที่ไม่ได้ปิดประตู ภาพที่เห็นคือพริสากำลังอุ้มอาทิตยาที่ร้องไห้ตัวโยน เขาผลักประตูให้เปิดกว้างถามเสียงเข้ม

        “เกิดอะไรขึ้น ทำไมเธอถึงร้องไห้ไม่หยุด”

        พริสาที่ใจคอไม่ดีอยู่แล้วก็น้ำตาคลอเอ่ยเสียงสั่น “จู่ๆ แกก็ร้องไห้ค่ะ ฉันคิดว่าง่วงนอนแต่ปลอบเท่าไหร่ก็ไม่หยุด ฮึก... ถะ แถมแกยังอาเจียน ฉะ ฉันว่าอาจจะปวดท้อง”

        ร่างสูงเฝ้ามองดูพริสาที่อุ้มอาทิตยา พอจะวางลง เด็กน้อยไม่ยอมกรีดร้องทันที ทำให้เธอต้องอุ้มแล้วโยกตัว เดินไปเดินมาตลอดเวลา ใบหน้าอ้วนกลมที่มักมีรอยยิ้มไร้เดียงสากลับเปรอะเปื้อนด้วยคราบน้ำตา เขาเห็นว่าแขนของเธอดูล้าเต็มทีเหมือนจะรับน้ำหนักไม่ไหวก็พูดขึ้นในที่สุด

        “ส่งเธอมา”

        หญิงสาวมองหน้าชายหนุ่มอย่างลังเลเพราะรู้ว่าเขาไม่เคยอุ้ม “คือ ฉัน...”

        “ฉันจะอุ้มเอง” ร่างสูงย้ำชัด เมื่อเธอยอมส่งอาทิตยา เขาก็รับมาทันที จึงเห็นได้ว่าสองแขนนั้นแดงแค่ไหน ชายหนุ่มอุ้มเก้ๆ กังๆ แต่เห็นเธออุ้มอยู่บ่อยๆ ก็ปรับตัวได้ ทีแรกเด็กน้อยไม่ยอมเอาเขาเช่นกัน ร้องไห้เรียกหาแต่พริสา ทว่าเฮกเตอร์ไม่ยอมปล่อย แต่ไม่รู้จะปลอบโยนอย่างไร จึงเลือกที่จะลูบหลัง เพียงครู่เดียวอาทิตยายอมสงบ อิงแอบแนบบ่า น้ำหนักตัวของอาทิตยาไม่น้อยเลยนั่นทำให้ข้อเท้าข้างขวารู้สึกเจ็บ แต่เขาไม่ปริปากหรือแสดงสีหน้า แต่นาทีต่อมา อาทิตยาก็อาเจียนเลอะบ่าและแผ่นหลังของร่างสูง

        “ซันนี่!” หญิงสาวร้องเรียกพร้อมกับน้ำตาที่ไหล รู้สึกใจไม่ดี

        ชายหนุ่มตะโกนเรียกคนสนิททันที “ลูอิส... ลูอิส!

        บอดี้การ์ดหนุ่มที่เป็นเงาติดตามตัวอยู่แล้วก็โผล่หน้าเข้ามา “ครับเจ้านาย”

        “มีคนตามหมอหรือยัง”

        “คุณคาร์เตอร์ตามแล้วครับ หมอกำลังเดินทางมา”

        “ฉันให้เวลาห้านาที ถ้าหมอยังไม่มาล่ะก็ ไล่ออก!” ร่างสูงตวาดเสียงเข้ม ลูบหลังอาทิตยาไม่หยุด มองพริสาวิ่งออกมาจากห้องน้ำพร้อมผ้าขนหนูเปียกหมาดๆ เช็ดริมฝีปากของเด็กน้อยที่ยังร้องไห้ไม่หยุด กลิ่นอาเจียนลอยตลบอบอวลทว่าร่างสูงกลับไม่ได้รู้สึกรังเกียจ

        “ซันนี่ ฮึก... บอกมัมสิคะ เจ็บตรงไหน ปวดท้องใช่ไหม” เธอถามเสียงสั่นแต่อาทิตยาไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะพูดอะไร เพียงแค่ร้องไห้ออกมาเท่านั้น

        เขาเห็นสภาพของสองแม่ลูกแล้วยิ่งไม่สบายใจ ไม่เคยเห็นพริสาร้องไห้หนักขนาดนี้มาก่อน

“เธอจะไม่เป็นอะไร หมอกำลังมา”  

        ครบห้านาทีแพทย์ประจำตระกูลก็หอบตัวโยนอยู่หน้าห้อง นึกโชคดีว่าบ้านพักอยู่ห่างจากคฤหาสน์เพียงห้าร้อยเมตรเท่านั้น หลังจากได้รับแจ้งก็ออกมาทันที พอมาถึงตึกเจอลูอิสที่มาพร้อมกับคำขู่ เขาจึงใช้บันไดแทนลิฟต์  

        “รีบตรวจเธอซะ!” เขาสั่งการเสียงเข้มแล้วจะวางอาทิตยาลงบนเตียงแต่เด็กน้อยกลับเกาะเสื้อเขาแน่น

        “เตอร์อุ้ม... ฮึก... เตอร์อุ้ม!”

        “ชู่ว... โอเคๆ ฉันอุ้ม ไม่ร้อง เงียบซะ”

        แม้เสียงกรีดร้องจะดังแหลมจนบาดหูแต่เฮกเตอร์ไม่ได้แสดงความหงุดหงิด เขานั่งลงโซฟาตัวยาว พยายามพลิกตัวเด็กน้อยให้แพทย์ตรวจง่ายขึ้นแต่อาทิตยาไม่ยอม นั่นทำให้เขาสั่งการแพทย์ประจำตระกูลให้หาทางเอาเอง ไม่อยากบังคับเด็กน้อย ซึ่งแพทย์ก็ตรวจค่อนข้างทุลักทุเลพอสมควร ก่อนจะซักถามอาการกับพริสาที่ตอบได้อย่างละเอียด ถึงการรับประทานที่มากเกินไปจนสงสัยว่าอาจปวดท้อง และผลตรวจออกมาไม่ต่างจากที่คาดการเอาไว้

        “ท้องอืด อาหารไม่ย่อย  ผมจะให้ยาขับลมและแก้จุกเสียด กินไปสักพักจะค่อยๆ ดีขึ้นครับ”

        พริสาค่อนข้างโล่งอกที่ลูกสาวไม่เป็นอะไรมาก จากนั้นได้ยินแพทย์สั่งการอันยาที่ยืนอยู่หน้าห้องให้ไปเอายาที่โรงพยาบาลด้านหลัง นับว่าโชคดีที่นารากับนทีเคยอยู่บ้านหลังนี้มาก่อนและยังแวะเวียนมาทุกปิดเทอม ทำให้มียาสำหรับเด็กเตรียมไว้อยู่บ้าง จึงไม่ต้องเสียเวลาไปเอาจากโรงพยาบาลข้างนอก สิบนาทีต่อมา อาทิตยาก็ได้รับยาซึ่งกว่าจะยอมกินไม่ใช่เรื่องง่ายต้องให้เฮกเตอร์จับแล้วพริสาป้อน เวลานี้ภายในห้องจึงเหลือแค่สามคน แพทย์จะยังคงอยู่ที่นี่ทั้งคืน หากมีอะไรสามารถเรียกได้ตลอด ส่วนเด็กรับใช้รอรับคำสั่งด้านนอก

        เฮกเตอร์รู้ดีว่าสาเหตุอาการป่วยมาจากเขาก็รู้สึกผิดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน อีกทั้งเขาไม่มีความรู้เกี่ยวกับเด็กสักนิด ชายหนุ่มมองหน้าพริสาที่ยังร้องไห้เงียบๆ ก็ถอนหายใจ เวลานั้นอาทิตยาเริ่มสงบลงบ้างเหลือเพียงอาการสะอึกสะอื้น เรียวแขนอวบรัดรอบลำคอของเขาแน่น เวลานี้เสื้อด้านหลังยังคงเลอะอาเจียนแต่ร่างสูงไม่ปริปากบ่นหรือสบถ

        พริสาเช็ดน้ำตาเอ่ยบอกเสียงสั่น “ส่งแกมาค่ะ ฉันอุ้มต่อเอง”

        ร่างสูงไม่ได้ขัด แต่พอจะขยับตัวส่งอาทิตยาให้กับพริสา ทว่าเด็กน้อยร้องไห้ออกมาเสียงดัง รัดรอบลำคอของเขาแน่นกว่าเดิมจนไม่สามารถนั่งเก้าอี้ได้อีก จำต้องลุกขึ้น เดินไปเดินมา

        “เด็กดี มาหามัมนะคะ ให้มัมอุ้มนะ” หญิงสาวบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

        อาทิตยาไม่ฟังเพียงร้องไห้อย่างเดียว คงเพราะไม่สบายตัวและไม่ได้นอนกลางวัน นั่นทำให้ร่างสูงอุ้มต่อแล้วลูบหลัง “ชู่วๆ ไม่ไปก็ไม่ไป ไม่เห็นต้องร้องไห้เลย นอนซะ นอนนะ... ฉันอุ้มอยู่”

        น้ำเสียงทุ้มเข้มกับอ้อมกอดแข็งแกร่งสร้างความอบอุ่นและปลอดภัยให้แก่เด็กน้อยที่ร้องไห้จนตาบวมแดงและอ่อนเพลีย ก็ยอมหลับตาลง แม้ร่างสูงจะรู้สึกล้าจากการยืนอุ้มอยู่นานอีกทั้งน้ำหนักตัวของอาทิตยาก็ไม่เบา ท้ายที่สุดต้องนั่งพักตรงโซฟาข้างหน้าต่าง เป็นเวลาเดียวกับที่เสียงของพริสาดังขึ้น

        “ฉัน... จะไปเอาเสื้อให้เปลี่ยนค่ะ”

        เมื่อได้อยู่ตามลำพังกับเด็กน้อยที่ยังคงกอดรัดแน่น แววตาที่มักเย็นชาและแข็งกระด้างเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนอย่างไม่รู้ตัว การเห็นอาทิตยาป่วยเขากลับรู้สึกแย่ไปด้วย ไม่อยากให้เธอร้องไห้ไม่ใช่เพราะรำคาญแต่ไม่สบายใจ

        “หายไวๆนะปีศาจน้อย ฉันชอบเธอยิ้มมากกว่าร้องไห้” เขากระซิบ  

        เพราะอาทิตยาไม่ยอมออกจากอ้อมกอดของเฮกเตอร์ เพียงขยับนิดหน่อยก็ร้องไห้ออกมาเหมือนเด็กหลับไม่สนิทที่รู้ตัวตลอด ดังนั้นการเปลี่ยนเสื้อจึงเป็นไปอย่างยากลำบาก สุดท้ายจึงตัดสินใจไม่ใส่ตัวใหม่เพราะไม่อยากรบกวนเวลานอนของเด็กน้อย จำต้องเปลือยท่อนบนอย่างช่วยไม่ได้ เวลานั้นพริสายังคงร้องไห้เงียบๆ

        “เลิกร้องไห้สักที เธอโอเคแล้ว กำลังหลับ... อีกอย่างฉันไม่รู้ว่าเธอกินเยอะไม่ได้” เขาพูดออกมาในที่สุด

        “ทีหลังคุณควรถามฉัน... ฮึก... ถ้าแกเป็นอะไรขึ้นมาฉันจะอยู่ยังไง เรามีกันอยู่สองคนและฉันไม่อยากเห็นแกเจ็บ ฉันกลัว กลัวแกจะเป็นอะไร...” เสียงของพริสาขาดหายพูดไม่ออก สะอึกสะอื้นราวกับเด็ก

        เมื่อเห็นพริสาร้องไห้ตัวโยน ร่างสูงจึงใช้มือข้างที่ลูบหลังอาทิตยาโอบบ่าของเธอไว้ ดังนั้นศีรษะสวยจึงซบอยู่กับบ่าอีกข้างที่ว่างอยู่ทันที 

          “ชู่ว์... ใจเย็นๆ เธอปลอดภัยแล้ว ไม่ต้องกลัว”

        พริสารู้สึกอ่อนแอทุกครั้งเมื่อเห็นอาทิตยาป่วยหรือร้องไห้ นั่นเป็นเพราะเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นในอดีต หญิงสาวไม่ปฏิเสธอ้อมกอดอันแสนอบอุ่นที่มอบความเข้มแข็งอย่างน่าประหลาด เขาทำให้เธอรู้สึกว่าคำพูดของเขาเชื่อถือได้ ไม่มีอะไรต้องกังวล ซึ่งเธอไม่เคยรู้สึกอย่างนี้กับผู้ชายคนไหนมาก่อน เหมือนเธอมีที่พึ่งพิงและคนที่พร้อมจะปกป้อง ไม่ต้องเผชิญความเจ็บปวดเพียงลำพัง... เธอร้องไห้ร่วมสิบนาที พอรู้ว่าหัวไหล่เปลือยเปล่าของเขาเปียกชุ่มก็ได้สติ รีบถอยออกแล้วเช็ดให้แผ่วเบา ไม่กล้าสบตา

        “ดีขึ้นหรือยัง” เขากระซิบถาม

        “เอ่อ... ค่ะ... คุณส่งซันนี่มาให้ฉันก็ได้ ตอนนี้แกหลับแล้ว”

        เฮกเตอร์ไม่ได้ปฏิเสธ แต่ความพยายามครั้งที่สามที่จะส่งอาทิตยาให้พริสาก็อันล้มเหลวเพราะเพียงขยับตัว เด็กน้อยก็ร้องไห้จ้าแล้วอาเจียนออกมาอีกหน พริสาจำต้องเปลี่ยนผ้าผืนใหม่เพื่อมาเช็ดริมฝีปากและแน่นอนว่าต้องเช็ดแผ่นหลังให้กับร่างสูงด้วย เป็นอีกครั้งที่เฮกเตอร์ไม่มีท่าทีรังเกียจ แต่ร้อนใจมากกว่าเพราะอาการไม่ดีขึ้น เลยตะโกนเรียกลูอิสให้ตามแพทย์มาตรวจอีกหน ผลที่ได้คือเธอรับประทานเยอะเกินไป ไม่แปลกที่จะอาเจียนออกมาแต่เดี๋ยวจะดีขึ้น พอได้อยู่ตามลำพัง ร่างสูงยังคงพาอุ้มเดินรอบห้อง แม้แขนแกร่งจะล้า หรือข้อเท้าจะเจ็บแต่ไม่แสดงอาการ จนเห็นเธอสงบจริงๆ จึงเปลี่ยนมานั่งตรงเตียงกว้าง เอนกายนอนราบ โดยมีอาทิตยาหลับอยู่บนอก ข้างกันนั้นคือพริสาที่นั่งใกล้ไม่ยอมห่าง

        “คุณเมื่อยไหมคะ เราน่าจะลองกันอีกสักรอบและนี่ก็ดึกแล้ว คุณควรจะพักผ่อน” หญิงสาวรู้สึกเกรงใจ      

        “ฉันไม่อยากเสี่ยงหรอกนะ กว่าจะปลอบให้เธอเงียบและหลับได้ไม่ใช่เรื่องง่าย เข้าใจไหม” ชายหนุ่มแสร้งว่าเสียงเข้ม อันที่จริงเขาไม่อยากทิ้งอาทิตยาไปไหน อีกทั้งรู้ว่าพริสาไม่สามารถรับมือคนเดียวได้ หากร้องอีกคงอุ้มนานๆ แบบเขาไม่ไหวแน่ และสิ่งที่เขาทำก็มีเหตุผลรองรับ ไม่ได้รู้สึกพิเศษเพียงแค่ต้องรับผิดชอบ คิดได้อย่างนี้นักธุรกิจหนุ่มก็สบายใจ

        พริสาเพียงพยักหน้ารับ นาทีนี้ต้องเอาอาทิตยาเป็นหลัก เด็กน้อยยังคงนอนอยู่บนอกของร่างสูงหลับสนิท เป็นครั้งแรกที่อาทิตยาได้นอนแบบนี้กับคนอื่นนอกจากเธอและพริมรตา เพราะผู้เป็นบิดาไม่เคยทำมาก่อน

        เพราะร้องไห้อย่างหนักมาเช่นกันอีกทั้งก่อนหน้านี้ก็เต็มไปด้วยความตึงเครียด พอทุกอย่างสงบ กลับเข้าสู่ภาวะปกติ พริสาก็เกิดง่วงนอนจึงเผลองีบหลับไม่รู้ตัว แทนที่จะหนุนหมอนแต่กลับหนุนบ่าเปลือยเปล่าข้างที่ว่างอยู่นั่นทำให้ร่างสูงที่นั่งข้างกันรู้สึกตัว หันกลับไปมองก็อมยิ้มส่ายหน้า การนอนด้วยกันคืนก่อนสอนให้เขารู้หนึ่งอย่างว่าพริสาเป็นผู้หญิงหลับลึกทีเดียว เขาจ้องมองใบหน้าสวยที่ดูผ่อนคลายก็สบายใจ กลิ่นหอมหวานจากกายบางยังสร้างความรู้สึกสบายอยู่เสมอ ร่างสูงก็เหนื่อยล้ากับการอุ้มและรับมืออาทิตยา จึงหลับตาลงคิดว่าควรพักสายตาสักหน่อยไม่รู้ว่าจะตื่นมาร้องอีกตอนไหน แต่ใครจะไปรู้ว่าการพักสายตาครั้งนี้กลับทำให้เขาเข้าสู่นิทราไปเช่นกัน!

        เวลานั้นประตูห้องนอนถูกเปิดเข้ามาแผ่วเบา เป็นคาร์เตอร์ที่เข้ามาดูแลความเรียบร้อย ตั้งใจจะสอบถามอาการจากพริสาแต่ภาพที่เห็นทำให้เขานิ่ง ยืนมองภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่งและเดินออกไปเงียบๆ ไม่ลืมปิดประตูให้เรียบร้อยพร้อมกับความคิดบางอย่างผุดขึ้นมา

 

        เสียงกระซิบกับเสียงหัวเราะคิกคักทำให้ร่างสูงที่ประสาทสัมผัสไวอยู่แล้วลืมตาโพลงทันที ภาพแรกที่เห็นคือใบหน้าอ้วนกลมของอาทิตยาที่ส่งยิ้มแฉ่ง เธอยังคงนั่งอยู่บนหน้าอกของเขา ไม่ร้องไห้และยังร่าเริงมากอีกด้วย

        “เตอร์จ๋า มอร์นิ่ง”

        รอยยิ้มนั้นทำให้เขารู้สึกโล่งอก “หายดีแล้วหรือไง ปีศาจน้อย ไม่ปวดท้องแล้วใช่ไหม”

        เด็กน้อยยิ้มกว้าง “ซันนี่หายแย้วค่า”

        พริสาเดินออกจากห้องแต่งตัว สวมเสื้อผ้าชุดใหม่ก็อมยิ้ม อาทิตยาเพิ่งตื่นเมื่อครู่และไม่ยอมลงจากตัวของเฮกเตอร์ เธอเลยไม่รู้จะทำยังไงเพราะเขาเองก็กำลังหลับ จึงเดินเข้ามาใกล้บอกลูกสาวเสียงหวาน

        “เตอร์ ดูแลซันนี่ทั้งคืนเลย หนูจะบอกอะไรเตอร์น้า... อย่าลืมให้รางวัลด้วย”

        อาทิตยาตาเป็นประกาย “ซันนี่รักเตอร์!”

        ร่างสูงสตั้นกับคำบอกรัก แววตาของอาทิตยาช่างไร้เดียงสา แต่ยังไม่เท่ากับริมฝีปากน้อย พรมจูบทั้งใบหน้าพร้อมกับหัวเราะคิกคัก ฝากน้ำลายไปทั่วแทนที่เขาจะรังเกียจแต่กลายเป็นว่าเฮกเตอร์คลี่ยิ้ม แต่พอเห็นพริสามองอยู่รีบตีหน้าขรึม เลยจัดการจับร่างอ้วนกลมวางลงบนเตียงทันที  

“หายก็ดีแล้ว วุ่นวายทั้งแม่และลูก ทำคนอื่นป่วนกันไปหมด ทำเอาฉันไม่ได้นอนทั้งคืนด้วย”

        “ฉันเห็นคุณหลับสบาย ไม่ได้นอนที่ไหน” พริสาแย้ง เธอตื่นมากลางดึกเพราะห่วงลูกสาว เห็นเขากำลังนอนหลับสนิท โดยกอดอาทิตยาแน่น จึงเบาใจไม่ได้ปลุกและหลับไปอีกรอบ

        “เธอจะรู้ได้ยังไง นอนหลับก่อนใครเพื่อน... เอาล่ะ ฉันไม่เสียเวลาเถียง วันนี้ก็หยุดเลี้ยงลูกแล้วกัน”

        “งั้นฉันให้คุณพักหนึ่งวันก็ได้ค่ะ” พริสายิ้มกว้าง

        ชายหนุ่มส่ายหน้าเดินออกจากห้องแต่ยังไม่ทันพ้นประตู ก็เจอพริสาขวางไว้ก่อน

        “ขอบคุณนะคะ... ขอบคุณที่ช่วยดูแลซันนี่” หญิงสาวบอกอย่างรู้สึกตื้นตันใจจริงๆ แม้เขาจะเกลียดเด็ก แต่ไม่รังเกียจที่จะอุ้มอาทิตยาแม้กระทั่งเธออาเจียน เขาทำหน้าที่ได้ดีกว่าพ่อแท้ๆ เสียอีก

        ชายหนุ่มไปไม่เป็นก่อนแสร้งว่า “ถ้าฉันไม่ทำ เดี๋ยวจะหาว่าผู้ชายแบล็กฟอร์ดไม่รักษาคำพูด”

        พริสายิ้มกว้าง รู้ว่าเขาปากแข็ง “จะด้วยเหตุผลอะไรก็แล้วแต่ ฉันรู้สึกขอบคุณ คุณจริงๆ”

        ชายหนุ่มยักไหล่เล็กน้อยเดินออกมาด้านนอก พอเข้ามาในลิฟต์ ได้อยู่ตามลำพัง นึกถึงรอยยิ้มของพริสากับอาทิตยา ไหนจะการจูบมั่วทั่วใบหน้าอย่างไร้เดียงสา  พลางคิดว่าน่าจะให้พริสาจูบขอบคุณแบบนี้บ้าง แต่รู้ตัวว่าคิดไร้สาระก็รีบปัดมันออกอย่างรวดเร็ว

        “แกบ้าไปแล้ว เฮกเตอร์!” 



รักเตอร์เพิ่มขึ้นกันบ้างไหมมม? ^^ (ถ้าเทียบในแง่จำนวนคำ ปกติลงตอนละ 2300 - 2600 แต่ตอนนี้น่าจะยาวสุด เพราะจำนวนคำ 3600+ 5555+)


เราอยากอธิบาย + สอบถาม... เวลาเราเปิดตอนใหม่ เราจะมาพร้อมกับโปรยใช่ไหมคะ เมื่อก่อนเราไม่มีหรอก แต่ทีนี้เราเล็งเห็นว่า... เออ ไหนๆก็แจ้งเตือนนักอ่านอยู่แล้ว ก็ใส่โปรยสั้นๆให้มันดูเหมือนมีอะไรมาด้วยเลยแล้วกัน... ซึ่งการทำแบบนี้ อาจทำให้บางท่านไม่เข้าใจ... และมองว่ามันซ้ำซ้อนหรือเปล่า (ก่อนหน้านี้เราเคยไม่ลงแต่นักอ่านหลายท่านอยากให้ลง เพราะว่าจะได้ลุ้นตอนต่อไป) ถึงแม้เราจะมองว่า มันไม่ได้เสียหาย แต่เราก็ไม่สามารถละเลยความคิดเห็นของนักอ่านได้ เราเลยอยากสอบถามว่า ทุกคนอยากให้มีโปรยอยู่ไหม 

กด.1 อยาก

กด.2 ไม่อยาก

เราเคารพเสียงส่วนมาก ถ้าผลออกมา ไม่อยาก... ต่อไปเราจะเปิดตอนอย่างเดียวและลงเพียงตัวอย่างรอบเดียวเท่านั้น แต่ถ้ายังอยาก... เราก็ลงต่อไปเหมือนเดิม 

ปล.จริงๆ เราอ่ะ อยากถามนานแล้ว แต่เราก็ลืม 555+ คือที่ผ่านมา มันก็นานมากแล้วที่นักอ่านชอบ แต่เวลาเปลี่ยน คนก็เปลี่ยน เป็นเรื่องปกติ เราเลยอยากถามเป็นการอัพเดทข้อมูลว่า ยังโอเคกันอยู่ไหม ถ้าโอเคไปต่อ แต่ถ้าไม่ เราไม่โกรธหรืออะไรนะคะ เรเคารพการตัดสินใจ อยากให้อยู่และเข้ามาอ่านกันด้วยความสบายใจ สนุกสนานไปกับเนื้อหา อะไรที่มันขัดใจถ้าเราแก้ไขให้ได้ เรายินดีแก้ค่า 







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.295K ครั้ง

2,793 ความคิดเห็น

  1. #2134 Airika_Catcha (@Airika_Catcha) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 14:29
    เฮกเตอร์ ซันนี่ น่ารักที่สุดเลย
    #2134
    0
  2. #1881 0983747989 (@0983747989) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 23:49
    1อยากค่ะ
    #1881
    0
  3. #1105 meaw0410 (@meaw0410) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 14:35

    1 อยากค่ะ

    #1105
    0
  4. #1104 somjit29 (@somjit29) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 13:45
    ใครเป็นพ่อซันนี่น่ะ
    #1104
    0
  5. #1103 Sanrerng (@Sanrerng) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 11:35

    อยากค่ะ

    #1103
    0
  6. #1100 sevenroses (@sevenroses) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 09:49
    1ค่ะ ลุ้นดี
    #1100
    0
  7. #1099 Mai (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 08:26

    ชอบตอนนี้จัง. อบอุ่นและน่ารักมาก

    #1099
    0
  8. #1096 punggo (@punggo) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 07:17
    ขอคำโปรย ทุกวันเลยนะคะ ..เป็นกำลังใจนะคะ
    #1096
    0
  9. #1095 TifFahny R Ch (@tiffahny) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 07:14
    1. โปรยมาเยอะๆเลยค่ะไรท์

    รีดชอบมาก
    #1095
    0
  10. #1088 iPhim-J (@Phimmy-Phim) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 02:46
    1 ค่ะ โปรยมาเลยเฮอะ... โปรยมาเยอะๆน๊า...ชอบๆๆ
    #1088
    0
  11. #1087 parqabpor (@950624pche) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 23:33
    แสดงว่าไรท์ไม่เข้าใจคอมเม้นท์ของเรา ทีเราสังเกตสไตล์การอัพของไรท์ เหมือนกับว่า
    จะมี
    1. อัพรอบแรกเปิดตอนพร้อมคำโปรย ซึ่งก็ปกติ ไรท์ส่วนใหญ่ก็ทำแบบนี้
    2. อัพรอบสองตัวอย่างก่อนอัพ อันนี้แหล่ะที่เรางง แล้วมันต่างจากคำโปรยยังไงคะ
    3. อัพเนื้อเรื่อง

    ทำไมไรท์ไม่เอาตัวอย่างไปอัพพร้อมคำโปรยเลย จะได้ขึ้นแจ้งเตือนที่เราแค่ 2 รอบ (เปิดตอน+โปรย /อัพเนื้อเรื่อง) ก็ยังสงสัยอยู่ หรือเราจำผิด ไรท์ไม่ได้มีการอัพสไตล์นี้ รบกวนชี้แจงอีกรอบนะคะ
    #1087
    3
    • #1087-1 little_writer (@little_chocho) (จากตอนที่ 30)
      23 มิถุนายน 2562 / 23:39
      ก่อนอื่นเลย จริงๆที่เราถามไม่ใช่เพราะคอมเมนต์ของคุณคนเดียวนะคะ ก่อนหน้านี้เคยมีคนสงสัยเหมือนกัน เราเลยรวบยอดมาตอบเลย

      เพราะตัวอย่างกับคำโปรยที่เราตัดมามันไม่เหมือนกันค่ะ แต่เดิมแล้ว ที่เราอัพคือ เปิดตอน ไม่มีโปรย แล้วก็ลงตัวอย่าง ตอนเย็นลงเนื้อหา มันเป็นแบบนี้มาตลอดค่ะ จนกระทั่งเรามาเพิ่มโปรยในตอนหลังเฉยๆ ซึ่งเราอัพแบบนี้มานานแล้ว เรามองว่า อัพตัวอย่างตอนเช้าเพื่อดึงดูดให้นักอ่านสนใจเนื้อหาเต็มที่อัพในตอนเย็นค่า ซึ่งมันก็เลยเป็นสไตล์ที่เราอัพมาตลอด
      #1087-1
    • #1087-3 little_writer (@little_chocho) (จากตอนที่ 30)
      23 มิถุนายน 2562 / 23:49
      ยินดีค่าา ^ ^
      #1087-3
  12. #1086 Ammy_K (@Ammy_K) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 23:17
    1 โปรยเลยจร้า
    #1086
    0
  13. #1085 sawutdipab (@sawutdipab) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 23:04
    เริ่มรู้สึกดีกับเตอร์แล้ว รักซันนี่ด้วย
    #1085
    0
  14. #1084 sawutdipab (@sawutdipab) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 23:04
    เริ่มรู้สึกดีกับเตอร์แล้ว รักซันนี่ด้สย
    #1084
    0
  15. #1083 kwannat (@kwannat) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 22:53
    เลือก 1 จ้า ยิ่งมาโปรยก็ยิ่งต้องรออัพเดทตอนใหม่ไม่ให้พลาด ^^
    #1083
    0
  16. #1082 mui_mimi42 (@mui_mimi42) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 22:35

    1 อยากเพราะได้รู้คร่าวและเดาใจคนแต่ง พอได้อ่านก็ลุ้นว่าที่เดานั้นใช่ป่ะ
    #1082
    0
  17. #1081 Patcharin Dangnoi (@patcharin_aui) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 22:14

    อยากค่ะ

    #1081
    0
  18. #1080 8711926 (@8711926) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 22:10
    1.อยากให้มีโปรยค่ะ ลุ้นดี ชอบ
    #1080
    0
  19. #1079 mam (@mammam08) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 22:03

    1 อยากอ่านจร้าาาา

    #1079
    0
  20. #1078 Oom2 (@Oom2) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 21:49
    เตอร์ปากร้ายใจดีเหรอเราอ่ะ
    #1078
    0
  21. #1077 150221 (@150221) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 21:47
    รักเตอร์มากเมื่อไหร่อีบุ๊คจะมาคะ
    #1077
    0
  22. #1076 yingnam (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 21:43

    1 อยากค่าาา

    #1076
    0
  23. #1075 sakana108 (@sakana108) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 21:39
    1จ้าาาาา
    #1075
    0
  24. #1074 Platy Sangthong (@platysangthong) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 21:34
    โอเคค่ะ เวลาลง ก็อยากให้มีโปรย เล็กๆน้อยๆ เป็นการเรียกน้ำย่อยค่ะ ทำให้อยากติดตามตอนต่อไปมากขึ้นด้วย
    ดูตัวอย่างจากละครสิคะ เขายังมีตัวอย่างตอนต่อไป เพื่อให้เราอยากติดตามทั้งนั้น
    หนูว่าที่นักเขียนทำอยู่คือดีมากๆแล้วค่ะ เป็นกำลังใจนะคะ
    กด 1 อยากให้มีโปรยค่ะ

    แต่ที่หนูไม่โอเคอยู่อย่างเดียวคือ อยากได้เล่มเร็วๆแล้วค่ะ หยอดกระปุกรอจนจะซื้อได้ 2 เล่มแล้วค่ะ อิอิ ขำๆนะคะ ไม่อยากให้เครียด
    #1074
    0
  25. #1073 Tanya (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 21:27

    รักเตอร์ขึ้นมาเลยยยยย

    #1073
    0