จองจำรักด้วยหัวใจ [e-book พร้อมดาวน์โหลด]

ตอนที่ 29 : บทที่7 [เมื่อซันนี่ป่วย] 100% อัพแล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31,068
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,042 ครั้ง
    22 มิ.ย. 62

ฝากเรื่องใหม่ที่จะอัพเร็วๆนี้ด้วยนะคะ
"The Casanova : ดิเอโก้ [DIEGO]



"คาสโนวากับข่าวฉาวเป็นของคู่กัน แต่ไม่ใช่กับเธอ... ที่พร้อมจะเป็นข่าวกับใครก็ได้แต่ต้องไม่ใช่เขา!"

          https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=1969980


แอดแฟนลิ้งนี้เลยนะจ๊ะ บอกเลยว่า เจ้มจ้น... คาสโนวา หล่อ หื่นนนน 55555+ 



*************************************************************************************************************************************


          ทางด้านพริสากลับมายังห้องตัวเองก็หน้าแดงก่ำ เพราะความง่วงเป็นเหตุทำให้นอนกับเฮกเตอร์ทั้งคืน แถมยังตื่นสายโด่งเพราะตอนนี้เป็นเวลากว่าแปดโมงแล้ว เธอมองลูกน้อยที่ดวงตากลมโตยังแดงระเรื่อนั่งเล่นตุ๊กตา ก็นึกสงสาร โชคดีที่อันยาพาไปรับประทานอาหารเช้าเรียบร้อยแล้วจะได้ไม่ต้องหิ้วท้องรอ

        “มัมขอโทษนะคะ... มัมไม่ได้ตั้งใจทิ้งหนูเลยเด็กดี” เธอพูดกับลูกสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

        “มัมไม่จอดซันนี่” เด็กน้อยร้องบอก

        เธออมยิ้ม “จอด” ที่ว่าก็คือ “กอด” นั่นเอง “โอ๋ๆ คืนนี้มัมจะกอดซันนี่ทั้งคืนเลย ดีไหมคะ”

        “สัญญา”

        “สัญญาจ้ะ ตอนนี้มัมอาบน้ำก่อน แล้วเดี๋ยวลงไปอยู่กับเตอร์นะ”

        “เย้ๆ อยู่กับเตอร์!” อาทิตยาร้องบอก

        พริสาคลี่ยิ้มก่อนจะเดินเข้าไปอาบน้ำโดยเปิดประตูเอาไว้เพื่อที่จะได้มองเห็นและได้ยินเสียงลูกสาวที่ย้ายมานั่งเล่นตุ๊กตาบริเวณห้องแต่งตัว ใช้เวลาสามสิบนาที เธอก็กลับมาเผชิญหน้ากับร่างสูงอีกครั้งที่ห้องทำงาน พร้อมกับอาหารเช้าของเขา ซึ่งเธอเองก็รีบกินมาเรียบร้อยแล้ว ส่วนอาทิตยาเข้ามาได้ก็รีบวิ่งไปหาเฮกเตอร์ทันที

        “เตอร์จ๋า... ซันนี่มาแย้ว”

        เขากลอกตา “ไม่มาสักวันก็ได้นะ ไม่มีใครว่าหรอก”

        “ถึงซันนี่ไหม”

        เขาขมวดคิ้วหันไปส่งสายตาให้กับพริสา ซึ่งหญิงสาวก็แปลให้ “แกถามว่า คิดถึงแกไหม”

        “นี่ปีศาจน้อย ฉันเนี่ยนะจะคิดถึงเธอ ไม่มีวันซะหรอก...ไปเล่นได้แล้ว อย่ามาเกะกะแถวนี้ เดี๋ยวโดนจับมัด อย่าหาว่าไม่เตือน” ชายหนุ่มร่ายยาวทว่าอาทิตยาจับใจความได้ไม่กี่คำหรอก แต่หนึ่งในนั้นมีคำว่า “เล่น” ก็รีบวิ่งไปยังโต๊ะกระจกที่อยู่ใกล้กับโซฟาตัวยาวหยิบสมุดภาพมาระบายสีทันที

        “อย่าทำอย่างนั้นกับแกอีก ฉันเคยบอกแล้วว่าถ้าคุณกล้า...”

        “ก็ถ้าเธอกล้าล่ามฉันติดเก้าอี้ ฉันก็จะล่ามเธอติดเตียงบ้าง เอาไหมล่ะ” ชายหนุ่มสวนทันที

        เมื่อเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ร้ายกาจ พริสาก็กัดริมฝีปากแน่นคิดถึงเรื่องเมื่อคืน ผู้ชายคนนี้ชอบเอาเรื่องบนเตียงมาขู่อยู่เรื่อย ไม่รู้หรือไงว่ามันน่ากลัว “งั้นฉันจะเพิ่มหน้าที่ให้คุณเลี้ยงซันนี่ตอนกลางคืน ให้กล่อมและนอนเฝ้าแก!”

        “ไม่มีทาง!”

        “ถ้าไม่อยากทำ... ก็ทำตัวดีๆนะคะ”

        “นี่พริสา... พริสา... โธ่เอ้ย เธอเดินออกไปก่อนฉันจะพูดจบอีกแล้ว” ชายหนุ่มบ่นอย่างหัวเสีย

        ในช่วงเวลาที่ชายหนุ่มทำงาน เลี้ยงดูอาทิตยา เวลาว่างของพริสานอกจากเข้าครัว รับหน้าที่ทำอาหารให้กับคนทั้งคู่ จัดเก็บห้องนอนให้เฮกเตอร์ อีกหนึ่งเรื่องสำคัญคือการได้พบปะพูดคุยกับหมอประจำตัวที่คาร์เตอร์นัดแนะให้เพื่อพูดคุยเกี่ยวกับอาการ แนวทางที่จะรักษาเฮกเตอร์เท่าที่จะทำได้ ในเบื้องต้นเรื่องอาการบาดเจ็บ ถือว่าทำได้ถูกต้องแล้ว ในเมื่อเขาไม่ยอมทำกายภาพบำบัดจริงจังอีกครั้งการใช้เจลร้อนช่วยบรรเทาอาการปวดเป็นตัวเลือกที่ดี ส่วนการดื่มสุรา หมอแนะนำให้ลด อย่าหักดิบด้วยการเลิกเด็ดขาด เนื่องจากเขามีพฤติกรรมดื่มมานานไม่อย่างนั้นจะเป็นอันตรายถึงชีวิต ต่อมาเรื่องอาการนอนไม่หลับ ส่วนหนึ่งเป็นผลมาจากสภาพจิตใจเนื่องจากเฮกเตอร์มีภาวะพีทีเอสดีร่วมด้วย สาเหตุมาจากการลอบสังหารในครั้งนั้นก็ถือว่าเป็นความรู้ใหม่ให้แก่พริสา ซึ่งส่วนนี้แพทย์แนะนำว่าให้ชายหนุ่มเข้ารับการรักษาโดยตรง อย่างจริงจังจะดีกว่า

        หลังจากได้รับรู้สิ่งที่ร่างสูงเป็นพร้อมแนวทางในการดูแล เธอก็รู้สึกหดหู่ เขาซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้ลึกเหลือเกิน เธออยากให้เขาเปิดใจระบาย หรือแบ่งปันความเจ็บปวดนี้กับใครบ้าง เธอเข้าใจดีว่าทุกอย่างคงไม่ง่ายนัก เพราะลองคิดกลับกันหากเป็นตัวเองเจอบ้าง แม้ไม่รู้เรื่องทั้งหมด รู้บ้างบางส่วนจากคาร์เตอร์และข่าว ยังไม่รู้เลยว่าจะรับมือไหวไหม พริสารู้สึกสงสารเฮกเตอร์จับหัวใจ พร้อมกับมุ่งมั่นว่าตราบใดที่ยังอยู่ในตำแหน่งผู้ช่วย เธอจะทำให้อาการของเขาดีขึ้น

        ทางด้านเฮกเตอร์ยังคงทำงานตามปกติ แม้จะสามารถพักผ่อนได้แต่เขาเลือกไม่ทำ เพราะไม่อยากเสียเวลาคิดฟุ้งซ่านเรื่องอลาโน เพราะตอนนี้ยังไม่มีความคืบหน้าเรื่องครอบครัวบราวน์ แต่เชื่อว่าลูกน้องจะหาเจอในที่สุดถ้ายังมีชีวิตอยู่ ถึงเวลานั้นการหาตัวอลาโนก็ใกล้แค่เอื้อม

        “เตอร์... ใส่ๆให้ซันนี่”

        เสียงของเด็กน้อยเรียกสติทำให้ร่างสูงหันกลับมามอง ตุ๊กตาตัวเก่าเปลือยครึ่งตัว ดูเหมือนชุดที่อาทิตยาพยายามยัดนั้นจะไม่สามารถใส่ได้

        “ฉันทำไม่เป็นหรอก ให้แม่เธอใส่สิ” เขาตอบกลับ

        “เตอร์ใส่ๆ”

        เขาถอนหายใจ “ได้นิสัยเอาแต่ใจและดื้อมาจากแม่เธอใช่ไหม... ฉันไม่เคยเล่นตุ๊กตาจะใส่เป็นได้ยังไง... ถ้าให้ใส่เสื้อผู้หญิงตัวเป็นๆ ก็ว่าไปอย่าง”

        พอเห็นเด็กน้อยเอียงศีรษะสงสัยไม่เข้าใจ เขาก็ตัดความรำคาญเพราะไม่อย่างนั้นคงไม่ยอมไปไหน จึงคว้าตุ๊กตาจากมือน้อยวางลงบนโต๊ะ พยายามใส่เสื้อผ้าตัวเล็กด้วยความลำบาก ด้วยชุดค่อนข้างเก่า อีกทั้งอาทิตยาใส่ผิดด้าน มันยิ่งติดกันไปใหญ่ ความอดทนที่ว่าน้อยอยู่แล้วก็ทำเอาเขาหงุดหงิด แต่ก็ยังพยายามทำ เวลานั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

        “ว้าว... ฉันน่าจะถ่ายภาพนี้เก็บไว้นะคะ คุณเล่นตุ๊กตากับซันนี่ด้วย”

        อาทิตยายิ้มกว้าง “มัม! เตอร์ๆ เล่นกะซันนี่”

        “นี่... ยายปีศาจน้อย ฉันไม่ได้เล่นสักหน่อย เธอขอให้ฉันช่วยใส่ชุดให้ ฉันก็ทำ... ทีงี้มาบอกว่าเล่น แผนสูงนะเรา”ชายหนุ่มบ่นแล้วดันตุ๊กตาตัวเก่าให้พ้นจากโต๊ะทำงาน

        พริสาหัวเราะเดินเข้ามาพร้อมกับถาดอาหารก่อนจะวางบนโต๊ะประชุมที่กลายเป็นโต๊ะรับประทานอาหารของทั้งคู่ไปเรียบร้อยแล้วปากก็พูดต่อ

        “ก็เล่นกับแกหน่อยจะเป็นอะไรไปคะ... ตุ๊กตาน่ารักจะตาย”

        “น่ารักที่ไหน เก่าก็เก่า ไม่มีปัญญาซื้อที่ดีกว่านี้แล้วเหรอ”

        “ก็ฉันต้องดูแลคุณจะเอาเวลาที่ไหนออกไปซื้อของให้ลูกกันล่ะ” พริสาตอบกลับ ของใช้ส่วนตัวหากหมดก็จะมีแม่บ้านคอยจัดการให้อยู่แล้ว เธอเลยไม่มีโอกาสได้ออกไปสักที

        เมื่อเห็นว่าเธอให้ความสำคัญกับเขามากกว่าจู่ๆ เฮกเตอร์กลับรู้สึกพึงพอใจ “ดี”

        ผู้ช่วยสาวเห็นสีหน้าและแววตาของผู้เป็นนายแสดงถึงความพอใจก็เดาความคิดออก พลางคิดว่าตัวก็ใหญ่ ทว่าเอาแต่ใจแข่งกับอาทิตยาเลย

        “ได้เวลาอาหารกลางวันแล้วค่ะ... ซันนี่มาหามัมจ้ะ... ส่วนคุณก็มากินด้วยนะคะ เมื่อเช้าคุณไม่ได้กินอะไร ดื่มแค่กาแฟดำถ้วยเดียว” พริสาอุ้มลูกสาวที่วิ่งมาหานั่งลงตรงเก้าอี้ ก่อนจะหันไปบอกร่างสูงที่ยังนั่งเฉย

        “ฉันไม่หิว”

        “ไม่หิวก็ต้องกินค่ะ... ซันนี่รอหม่ำกับคุณอยู่... มาเร็วๆค่ะ”

        “ให้ตาย นี่เป็นแม่หรือว่า...”

        “เป็นผู้ช่วยค่ะ จะให้ฉันย้ำชื่อตำแหน่งตัวเองอีกสักกี่ครั้งคะ... มาเร็วๆ อาหารจะเย็นหมด ฉันทำสุดฝีมือ ชิมแล้วด้วยรับรองไม่มียาพิษ” พริสาพูดดักคอด้วยรู้ว่าประโยคต่อมาของเขาคืออะไร

        “เตอร์จ๋าหม่ำ... ซันนี่หิว” อาทิตยากวักมือเรียก

        “ยายนี่ก็หิวได้ตลอดเวลาจริงๆ”

        ถึงแม้จะไม่ชอบใจแต่เพื่อตัดความรำคาญเลยยอม ลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานเดินมานั่งลงหัวโต๊ะ มองดูเบเกิลเนื้อน่ากินส่งกลิ่นหอม ส่วนอาทิตยาเป็นไก่ทอดกับสลัดผักนิดหน่อย ตามด้วยผลไม้หนึ่งถ้วยและน้ำเปล่าหนึ่งแก้ว ของเขาเครื่องดื่มเป็นชาร้อน และเธอก็รู้ทันด้วยการเสิร์ฟเหล้ามาด้วยแต่ในปริมาณที่น้อยมาก ดื่มทีเดียวก็หมด

        “เติมอีกสิ”

        เธอรู้ทันสายตาก็ส่ายหน้า “เท่านี้พอแล้วค่ะ สำหรับมื้อเที่ยง”

        “พริสา! ฉันบอก…

        “ฉันรู้ค่ะ”

        เขาขมวดคิ้ว “เธอรู้ทุกอย่างที่ฉันจะพูดเลยหรือไง”

        “แน่นอนค่ะ ไม่อย่างนั้นฉันจะเป็นผู้ช่วยคุณเหรอคะ” พริสายิ้มกว้างตอบโต้กลับ

        รอยยิ้มนั้นทำเอาร่างสูงนิ่งไป ยังไม่ทันตอบโต้ เวลานั้นเสียงของอาทิตยาก็ดังขึ้น

        “เตอร์ป้อน...”

        “ไม่ได้ค่ะเด็กดี หนูโตแล้วนะลูก ต้องหม่ำๆเองค่ะ” พริสาบอกอย่างอ่อนโยน จริงอยู่อยากให้เขาทำแต่กลัวว่าจะกลายเป็นสร้างความเคยชินให้แก่ลูกสาว

        “อยากให้เตอร์ป้อน!” อาทิตยาเอาแต่ใจ

        “เตอร์ก็ต้องหม่ำๆเหมือนกัน ถ้าป้อนหนูแล้วเตอร์จะหม่ำยังไงล่ะจ๊ะ... หรือว่าซันนี่อยากให้เตอร์หิวจนไม่สบายน้า” เธอสนทนากับลูกสาวอย่างใจเย็น

        ชายหนุ่มเห็นเธอเป็นห่วงเป็นใยอีกทั้งยังให้อาทิตยากินเอง จู่ๆหัวใจแกร่งที่ด้านชาก็อุ่นวาบขึ้นมาซะอย่างนั้น เธอเห็นความสำคัญของเขามากกว่าเด็กน้อยนั่นทำให้เขาพึงพอใจ

        “อื้อ... เตอร์ไม่ฉบาย ซันนี่ไม่เอา”

        “เพราะฉะนั้นซันนี่โตแล้วต้องหม่ำเองนะคะ ตกลงไหม”

        “อื้อ!... เตอร์ ซันนี่หม่ำเองนะ”

        ชายหนุ่มเห็นเด็กน้อยยิ้มให้ก็พอใจ “ดี”

        แม้จะเป็นการตอบสั้นๆ ทว่าพริสาสังเกตจากสีหน้าและแววตาเห็นรอยยิ้มมุมปากก็ลอบส่ายหน้า ผู้ชายคนนี้นิสัยเด็กชะมัด เธอมองทั้งสองรับประทานอาหารกลางวันก่อนที่เสียงทุ้มเข้มของผู้เป็นนายจะดังขึ้นอีก

        “แล้วเธอ... ไม่กินอะไรหรือไง ยืนพูดมากอยู่ได้”

        พริสาหันไปหาแล้วส่งยิ้มให้ “เป็นห่วงฉันใช่ไหมล่ะ”

        “ทำไมฉันต้องเป็นห่วงเธอด้วย... แค่ไม่อยากให้ใครบ่นว่าฉันดูแลพนักงานของตัวเองไม่ดี อดข้าวอดน้ำ จนเป็นลมหรอกนะ” เขาแสร้งว่าตีหน้าขรึม

        “อ๋อ... ถ้าอย่างนั้นเจ้านายก็สบายใจได้นะคะ ฉันกินอิ่มเรียบร้อยแล้ว”

        “ก็ไม่แปลกใจ ผู้หญิงอย่างเธอไม่น่าจะรอใครอยู่แล้ว”

        พริสาหน้าบึ้ง “คุณนี่! รีบกินไปเลยค่ะ กินให้หมดด้วยนะ”

        “ทำไมฉันต้องทำตามคำสั่งเธอด้วย”

        “ไม่ใช่คำสั่ง... แต่เป็นการขอ... นะคะ กินให้หมดนะ” พริสาคะยั้นคะยอด้วยน้ำเสียงอ่อนลง การรับประทานอาหารให้ครบทุกมื้อเป็นเรื่องสำคัญ เฮกเตอร์ไม่ควรเลี่ยง

        เมื่อเจอพริสาโหมดออดอ้อนอีกทั้งปลายประโยคติดจะเสียงหวานด้วยซ้ำทำเอาร่างสูงไปไม่เป็น หลบสายตาแล้วคว้าเบเกิลมากัดกินคำใหญ่ ก่อนจะลอบมองหญิงสาวที่กำลังดูแลอาทิตยา จู่ๆ หัวใจของเขาก็เต้นแรงซะอย่างนั้น บางทีอาจเป็นเพราะไม่ค่อยได้ดื่มแอลกอฮอล์แน่ๆ คิดแล้วก็คว้าแก้วเหล้ามากระดกดื่มทีเดียวหมดเกลี้ยง อยากดื่มอีกแต่ดูท่าผู้หญิงคนนี้คงไม่ยอม เขาคงต้องแอบเอาขวดเหล้ามาซ่อนไว้ที่นี่บ้างแล้ว

        ช่วงบ่ายพริสาหายตัวไปอีกครั้งทิ้งเขาเอาไว้กับอาทิตยา ที่วันนี้คึกไม่ยอมนอนกลางวันสักที ระหว่างที่กำลังตรวจเอกสารเพื่อเข้าประชุมช่วงเย็นผ่านวิดีโอคอนเฟอเรนซ์ จู่ๆ เด็กน้อยก็วิ่งตรงเข้ามาหาอีกรอบพร้อมกับดึงขากางเกง

        “นั่งตักเตอร์”

        “ไม่เอา... เดี๋ยวเธออึใส่ฉันอีก”

        เด็กน้อยส่ายหน้า “ซันนี่อึแล้ว”

        “ไม่เอาอยู่ดี ไประบายสีหรือหาอะไรทำก็ได้... อ้อ... ดูการ์ตูนสิ ดูไหม” เฮกเตอร์เอ่ยถามเด็กน้อย

        อาทิตยาแววตาเป็นประกาย “ดูตูน ดูตูนๆ”

        เขาส่ายหน้าพลางคิดว่าเด็กก็มีแค่นี้ ก่อนจะเรียกลูอิสเข้ามาพร้อมสั่งการ เพียงสองนาทีก็เห็นคนสนิทจูงมือเด็กน้อยไปยังด้านหน้า ใกล้กับจอที่มักใช้ประชุม แล้วเปิดการ์ตูนให้ดูแต่ไม่ลืมอุปกรณ์สำคัญเพราะเฮกเตอร์กำชับว่าอย่าเสียงดังนั่นแปลว่าอาทิตยาจะต้องดูพร้อมกับใส่หูฟังไปด้วย ทีแรกเด็กน้อยไม่ค่อยเข้าใจ พยายามดึงออก แต่พอได้ยินเสียงออกมาและภาพเคลื่อนไหวบนจอ ก็จดจ่อกับการดูทันที

        เฮกเตอร์พึงพอใจ นั่งทำงานต่อ แต่ความสงบกินระยะเวลาเพียงห้านาทีเท่านั้น แม้จะใช้วิธีใส่หูฟังเพื่อไม่ให้เสียงการ์ตูนดังแทรกออกมาแต่คงลืมไปว่าไม่อาจปิดปากของอาทิตยาได้ ดังนั้นเสียงหัวเราะดังก้องห้องกว้างทำเอาร่างสูงสะดุ้งเซ็นเอกสารพลาด

        “ให้ตายสิ” เขาสบถพยายามสนใจงานต่อแต่เสียงของอาทิตยายังดังต่อเนื่อง คราวนี้ไม่ใช่เสียงหัวเราะแต่มาเป็นเสียงร้องเพลงกันเลยทีเดียว

        “เอ บี ซี ดี อี เอฟ จี...”

        นักธุรกิจหนุ่มกัดฟันกรอดผลักเอกสารไปอีกทางอย่างหงุดหงิดแล้วลุกขึ้นเดินไปหาอาทิตยาก่อนจะเอาหูฟังออก ถามเสียงเข้ม “ดูเงียบๆไม่ได้หรือไง”

        “เตอร์ๆ ซันนี่ร้อง” อาทิตยาอวด

        เขากลอกตา “ดูแบบเงียบๆ ไม่ร้องได้ไหม เสียงเธอดังมาก ฉันทำงานไม่ได้เลย”

        อาทิตยาเอียงศีรษะทำหน้าสงสัย “ซันนี่ไม่มีงาน ซันนี่ดูตูน”

        “โอ๊ย ฉันอยากจะบ้าตาย!”

        เมื่อสบตาอาทิตยาที่ยังไม่รู้เรื่องแถมยังร้องเพลงต่อ เขาก็คิดไอเดียบางอย่างขึ้นมาได้ ขอเพียงปากไม่ว่างเสียงก็ย่อมไม่ออกมาเลยถามกลับ “อยากกินอะไรไหม”

        แววตาของอาทิตยาเป็นประกาย “เตอร์ หม่ำติมๆ หม่ำติมค่ะ”

        เขากระตุกยิ้ม “ได้สิ แถมเค้กให้อีกสองชิ้นเลย”

        อาทิตยายิ้มกว้างกระโดดโลดเต้น “เย้ๆ เตอร์น่ารัก ซันนี่กินช็อกแอด”

        เขาขมวดคิ้ว “อะไรคือช็อกแอด”

        “ช็อกโกแอด หวานๆ”  

เขาได้แต่ลอบถอนหายใจกับความพูดไม่ชัด จึงใส่หูฟังให้อีกหนแล้วสั่งการลูอิสที่ยืนอยู่หน้าห้อง จากนั้นกลับไปนั่งที่เดิม เพียงห้านาทีแม่บ้านก็มาพร้อมถาดที่ใส่ไอกรีมทั้งกล่องกับขนมเค้กช็อกโกแลตสองชิ้น ชายหนุ่มสั่งให้ไปเสิร์ฟอาทิตยา จากนั้นเสียงร้องเพลงก็ไม่มีอีก เพราะปากไม่ว่างแล้วนั่นเอง

        “เด็กก็มีอยู่แค่นี้ อยากให้สงบ ก็หาอะไรให้กินก็หมดเรื่อง” เขากระตุกยิ้ม




ตัวอย่างตอนต่อไป...


       “มีคนตามหมอหรือยัง”

        “คุณคาร์เตอร์ตามแล้วครับ หมอกำลังมา”

        “ฉันให้เวลาห้านาที ถ้าหมอยังไม่มาล่ะก็ ไล่ออก!” 



เตอร์ก็ยังเป็นเตอร์อยู่วันยังค่ำ หาเรื่องทะเลาะกับเด็ก และดีใจที่ตัวเองเป็นคนสำคัญ โตแต่ตัวจริงๆ ส่วนพริสาของเรา นางจะทำให้เตอร์กลับมาเป็นปกติได้ไหมเนี่ย ลุ้นกันต่อ แต่ตอนหน้า... สงสารซันนี่ ป่วยแน่นอนลูกเอ้ย 55555555555+ 

ปล.นี่คือต้นฉบับดิบนะคะ เราไม่ได้รีไรต์เลย... หากมีประโยค งงๆ นี่ไม่ต้องตกใจนะคะ ตอนเราอ่านทวนนี่เราก็ว่า เราอาจตาลาย  555+ ช่วยนี้คีย์บอร์ดไม่ค่อยดีด้วย อาจมีตัวสะกดบางตัวตกหล่น แจ้งเราได้นะครัช ^^




*****************************************************************************************

สำหรับใครสนใจเรื่องน้องชายของเฮกเตอร์ ก็คือ แฮร์ริส แบล็กฟอร์ด

กดอ่านเรื่อง "หวนรักเจ้าบ่าวจำแลง" ได้เลยนะคะ

(นี่เป็นนิยายทำมือ มีให้ดาวน์โหลดแล้วในรูปแบบ E-book แต่หากต้องการรูปเล่ม สามารถหาซื้อได้ที่ร้านออนไลน์ค่ะ)

 

ทดลองอ่านตัวอย่างได้ก่อนที่ลิ้งด้านล่างเลย

https://my.dek-d.com/little_chocho/writer/view.php?id=1862231

 

 

การแต่งงานไม่ใช่บทสรุปของความรัก แต่เป็นการเริ่มต้นบทใหม่ของชีวิต

 

หลังแต่งงานได้เพียงห้าเดือน โชคชะตาก็เล่นตลกเมื่อสามีหายไปทิ้งไว้เพียงจดหมายกับแหวนแต่งงานและทายาทของเขาที่อยู่ในท้องของเธอ!

 

การกลับมาเจอกันอีกครั้งในรอบสี่ปี แฮร์ริส แบล็กฟอร์ด กลายเป็นนักธุรกิจ มหาเศรษฐีระดับโลก เจ้าพ่อค้าอาวุธรายใหญ่ ไม่ใช่อาจารย์ธรรมดาอย่างวันวานอีกแล้ว ที่ผ่านมาคือการหลอกลวง ดังนั้น นรียา ต้องการใบหย่า เพื่อจะได้เป็นอิสระจากกันตลอดกาล แต่ทุกอย่างไม่ง่ายอย่างที่คิดเมื่อแฮร์ริส ได้ล่วงรู้ถึงความลับ เรื่องราวของลูกแฝดแสนน่ารักอย่างฮันนี่และฮิวโก้ เขาจึงพร้อมที่จะทำทุกทางเพื่อได้เธอและลูกกลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันอีกครั้ง!

 

อยากได้ใบหย่ามากใช่ไหมล่ะ” ชายหนุ่มถามเสียงเข้ม

แน่นอน” เธอตอบรับพยายามระงับน้ำเสียงไม่ให้สั่นเทา

ได้... รอผมตายก่อนแล้วกัน

 

*****************************************************************************************

ฝากนิยายเรื่องล่าสุดด้วยนะคะ

“ณ จุดเกิดรัก”



 

ทดลองอ่านตัวอย่างได้ก่อนที่ลิ้งด้านล่าง ความรักละมุนและความน่ารักบอกเลยว่าห้ามพลาดนะคะ

https://my.dek-d.com/little_chocho/writer/view.php?id=1774365


โปรย... 

เพราะการพบหญิงสาวสองครั้งแตกต่างกันราวกับคนละคน

จากสาวเปรี้ยวสุดจี๊ดในชุดแฟนตาซีหลุดโลกกลายเป็นแม่ชีสุดเรียบร้อย แถมจู่ๆ ยายแม่ชีบอกว่าอยากแต่งงานกับเขา

งานนี้เขาต้องค้นหาความจริงว่าเธอเป็นคนแบบไหนกันแน่

บางอย่างในตัวเธอช่างน่าสงสัยและน่าค้นหา

จูบของเธอ ณ มหานครนิวยอร์กในค่ำคืนนั้นยังตราตรึงในความทรงจำ

แม้จุดเริ่มต้นของพวกเขาอาจไม่สวยงามนัก

แต่เขาจะทำให้เธอแต่งงานกับเขาเพราะ “รัก” ให้ได้

ปริศนาของสองสาวในร่างเดียวและพรหมลิขิตสุดพีกต้องคลี่คลาย

“เราแต่งงานกันไหม”

“นี่อยู่ในยุคที่ผู้หญิงต้องขอผู้ชายแต่งงานแล้วเหรอ รู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกมา” เขาถามเสียงหลง

“แน่นอน ฉันรู้ตัวและนี่คือธุระที่ฉันมาวันนี้”

 *****************************************************************************************

ฝากนิยายแนวหมอ... อีกหนึ่งนามปากกากับสำนักพิมพ์ไลต์ออฟเลิฟ

สอนรักเทพบุตรเถื่อน” โดย คณิสร


ใครชอบแนวหมอ บอกเลยว่าต้องไม่พลาด สามารถคลิกอ่านตัวอย่างได้ก่อน

ที่ลิ้งด้านล่างนี้เลยนะคะ

https://my.dek-d.com/little_chocho/writer/view.php?id=1837942

 

โปรย...


เพราะพานพบกับความรักที่ไม่ซื่อสัตย์ จึงไม่คิดจะดูใจกับผู้หญิงคนไหนอีก นายแพทย์ฟาเบรกัส อัลบาติโน่ จึงต้องเผชิญกับข่าวลือว่า 
ไร้เดียงสาและเวอร์จิ้น และการไม่ออกมาพูดหรือแก้ข่าวยิ่งเป็นการ ตอกย้ำ ว่ามันเป็นเรื่องจริง!

ราวกับดวงดาวแห่งความซวยย้ายเข้าเรือนชะตาของฟาเบรกัสทันที เมื่อข่าวลือเท็จสร้างความเดือดร้อนไปถึงผู้หญิงจอมเพ้อเจ้อว่าที่นักข่าวอย่าง จิรัสยา เมลสัน หล่อนอาสาออกตัวจะมาสอนทฤษฎีเรื่องบนเตียง แบบชนิดที่ว่าจะให้คุณหมอหนุ่มเชี่ยวชาญในด้านนี้จนต้องร้องขอชีวิต!

นี่หล่อนแยกไม่ออกจริงๆ หรือว่า ชายใดไร้เดียงสา หรือเป็นหมาป่าที่กำลังหลับใหล! พลาดเสียแล้วแม่สาวน้อย...ที่เขามองปราดเดียวก็รู้ว่าหล่อนยังห่างไกลภาคปฏิบัติอยู่มากโข

*** นิยายเรื่องนี้เป็นหนึ่งในชุด ทายาทอัลบาติโน่ ประกอบด้วย เงื่อนรักหักเหลี่ยมหัวใจ เล่ห์รักจ้าวหัวใจ เทพบุตรร้ายสยบรัก และสอนรักเทพบุตรเถื่อน สามารถสั่งซื้อทั้งหมดได้ที่สำนักพิมพ์ไลต์ออฟเลิฟนะคะ ***


********************************************************************

ฝากนิยายที่เพิ่งวางแผงล่าสุดด้วยนะค้า ใครชอบแนวมีเด็กห้ามพลาด

"พันธะลับอุบัติรัก"




วางแผงแล้วที่ร้านนายอินทร์ se-ed และ B2S ราคา 369 บาท

หรือสั่งซื้อกับ สนพ.โรแมนติค ได้ลด 20% จากหน้าปกจ้า



โปรยของเรื่อง...

เพราะความจำเป็นที่เกี่ยวพันกับความอยู่รอดของน้องสาว มีนา จึงไม่มีทางอื่นนอกจาก ยั่ว และ อ่อย เขาอย่างสุดชีวิต เพื่อที่จะ เผด็จศึก ผู้ชายคนนั้นให้ได้โดยเร็วที่สุด แต่ทุกอย่างดูเหมือนจะผิดแผน เมื่อคนอย่าง มิคาเอล เพลทเชอร์’ ไม่หวานหมู แทนที่เขาจะเสร็จเธอ กลายเป็นเธอที่เสียท่า จนได้ของแถมติดท้องมาด้วย ครั้นจะเอาไป รีฟันด์ ก็ไม่รู้จะทำอย่างไร สุดท้ายก็กลายเป็นคุณแม่ยังสาวโดยไม่ทันตั้งตัว สำหรับมิคาเอลแล้ว สิ่งที่อยู่ในใจเขาตลอดห้าปีที่ผ่านมา ก็คือการมองหาวิธีที่จะแก้เผ็ดแม่ตัวแสบให้สาสมที่สุด แน่นอนว่าการลงโทษผู้หญิงที่เป็นแม่ของลูกอย่างมีนา จะมีวิธีไหนที่เด็ดไปกว่าการทำให้เธอสำลักความสุขจนตาย เพราะนั่นคือวิธีเดียวที่จะทำให้ชายหนุ่มกลับมามีสิทธิ์อย่างถาวรในตัวเด็กน้อย เจ้าของดวงตาและรอยยิ้มที่ละลายหัวใจของเขาได้ทุกครั้ง

 

เลิกแต่งเรื่องสักทีเถอะน่า คุณน่าจะเป็นนักเขียนมากกว่าแม่ครัวนะ!

ฉันไม่... 

ขนนกที่ใช้อาจจะไม่เร้าใจ ทรมานคุณไม่มากพอ คุณเลยไม่ปริปากสักที ตอนนี้ผมมีแผนดีๆ บางทีร่างกายของผมอาจจะกระตุ้นความทรงจำและทำให้คุณทรมานจนยอมพูด ให้ร่างกายเราได้สัมผัสกันเหมือนคืนนั้น มันน่าจะดีกว่า คุณคิดว่างั้นไหม?” มิคาเอลยิ้มเจ้าเล่ห์ ขยับขึ้นทาบทับร่างบางเอาไว้ สบกับดวงตากลมโตที่เบิกกว้าง

************************************************************************

 






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.042K ครั้ง

2,793 ความคิดเห็น

  1. #1553 PrakayPromlarak (@PrakayPromlarak) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 12:42

    เตอร์เอ้ยเหมือนอายุเท่าซันนี่เลย น่ารักดี

    #1553
    0
  2. #1004 flukebaa (@fonuss27) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 18:29
    คิดถึงจังง
    #1004
    0
  3. #972 Mikaririn (@Mikaririn) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 00:36
    เหมือนมีลูกสองคน5555
    #972
    1
    • #972-1 little_writer (@little_chocho) (จากตอนที่ 29)
      23 มิถุนายน 2562 / 01:06
      ใช่เลยค่ะ... เอาแต่ใจเหมือนเด็กมาก เตอร์นะเตอร์ 55555+
      #972-1
  4. #963 Jajaarakna (@Jajaarakna) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 19:02

    ว่าแต่ไรท์ยังเขียนมะจบหรา ทำไม ebook ช้าจัง

    #963
    1
    • #963-1 little_writer (@little_chocho) (จากตอนที่ 29)
      22 มิถุนายน 2562 / 21:22
      E-book จะออกหลังหนังสือค่ะ รอกันไปยาวๆ
      #963-1
  5. #948 150221 (@150221) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 13:35
    เตอร์น่ารักจัง
    #948
    0
  6. #944 สายลม (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 11:00

    โอ๊ยยยยยยยยยยยยย

    ทั้งเตอร์ทั้งซันนี้น่ารักอ่ะ

    ติดคู่นี้มาก มาอัพต่อเร็วๆ นะคะ

    #944
    0
  7. #943 Cheeryblue (@Cheeryblue) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 10:01
    ซันนี่ป่วยเพราะเตอร์ให้กินไอติม

    เตอร์ต้องโดนไม้เรียวฟาดแน่ๆ
    #943
    0
  8. #942 dokao (@dokao) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 09:56

    เกิดอัลรายขึ้นคร่าาา
    #942
    0
  9. #940 Taa Mon (@taamon) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 06:33

    ใครเป็นอะไรอยากรู้แล้ว

    #940
    0
  10. #939 wcrkkcrs (@wcrkkcrs) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 23:32
    ปวดท้อง555555555
    #939
    0
  11. #938 Someonepp (@someonepp) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 22:24

    เตอร์เริ่มเลี้ยงเด็กเป็นแล้วน๊าา อิอิ
    #938
    0
  12. #937 VanessaZhang (@VanessaZhang) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 21:47
    ชันนี่ลูกหนูไม่บายแล้วเหรอ
    #937
    0
  13. #936 somjit29 (@somjit29) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 21:02
    ซันนี่น่ารักสุดๆๆๆๆ คะไรน์
    #936
    0
  14. #935 Jinny-jang (@Jinny-jang) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 20:36
    ซันนี่น่ารัก
    #935
    0
  15. #934 Ratchani Pumipak (@242515) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 20:28
    ไร้ท์แต่งแบบใหนถึงทำให้ซันนี่ออกมาน่ารักให้เรานึกภาพออกเลย
    #934
    0
  16. #933 niramon2549 (@niramon2549) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 20:08
    เตอร์เฝ้าไข้55555
    #933
    0
  17. #931 Poppylovely123 (@Poppylovely123) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 20:05
    รอต่อไม่ไหวแล้ว
    #931
    0
  18. #930 Tudtu Sujaree (@tudtutudtu) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 19:51
    โอ้ยยย เตอร์ทำให้ซันนี่ ปวดท้อง หรือไม่สบ่ยละนั่น ทั้งติม ทั้งเค้ก เยอะ ขนาดนั้น
    #930
    0
  19. #929 Praewwa94 (@Praewwa94) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 19:36
    ซันนี่ก็คือรักเตอร์​มาก พอซันนี่ป่วยเตอร์​จะได้รู้ว่าตัวเองก็่ักซันนี่มากเหมือนกัน
    #929
    1
    • #929-1 little_writer (@little_chocho) (จากตอนที่ 29)
      21 มิถุนายน 2562 / 22:46
      ถูกเลยค่ะ เตอร์คือแบบ ยอมอุ้มทั้งคืน
      #929-1
  20. #928 punggo (@punggo) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 19:26
    ปวดท้อง กินเยอะไป ทั้งติมทั้งเค้ก ..เตอร์ใจร้ายยย สสารซันนี่
    #928
    0
  21. #927 KKAUNG (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 19:22

    รออ่านต่อนะ ซันนี่น่ารัก

    #927
    0
  22. #926 Siripon (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 19:22

    ตะจบบทแล้วซันนี่ไม่เห๋นป่วยเรยตั้งชื่อตอนผิดหรือป่าวคะ

    #926
    1
    • #926-1 little_writer (@little_chocho) (จากตอนที่ 29)
      21 มิถุนายน 2562 / 22:47
      ไม่ผิดค่ะ แต่นิยายยังไม่จบบท ที่ไม่เอามาลงตอนนี้เพราะมันเยอะมาก 7 หน้า A4 เลยยกยอดไปลงวันอาทิตย์ เพราะที่มาวันนี้ก็ 5 หน้าแล้วค่ะ อีกอย่างบทไม่สบาย ดีเทลค่อนข้างเยอะด้วย
      #926-1
  23. #925 AssasinX25 (@AssasinX25) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 19:14
    กินติมจนป่วย เตอร์ ต้องดูแลด้วยนะ เพราะเป็นคนให้ ซันนี่กินติม
    #925
    0
  24. #924 flukebaa (@fonuss27) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 08:46
    รอออออ
    #924
    0
  25. #923 Tudtu Sujaree (@tudtutudtu) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 08:10
    5555 เตอร์ใจร้าย ซันนี่ถึงเตอร์นะ อิอิ ซันนี่นางมีความน่ารัก

    รออ่าน เลยจ้า
    #923
    0