จองจำรักด้วยหัวใจ [e-book พร้อมดาวน์โหลด]

ตอนที่ 2 : บทนำ [ผู้ช่วยส่วนตัว] 50% [รีไรต์]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 36,044
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 808 ครั้ง
    7 พ.ค. 62

                                  


บทนำ

[ผู้ช่วยส่วนตัว]

       

คฤหาสน์แบล็กฟอร์ด นิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา

 

       ยามเช้าคฤหาสน์หลังงามกินเนื้อที่กว่าหลายร้อยเอเคอร์เต็มไปด้วยความสงบ เรียบร้อย ภายใต้การดูแลของพ่อบ้านเก่าแก่อย่างคาร์เตอร์ มอร์แกน ผู้ที่ได้รับความไว้เนื้อเชื่อใจจากผู้เป็นนายถึงสองรุ่น ปกครองพนักงานทุกคนให้อยู่ในกฎระเบียบที่มีมาอย่างยาวนาน อบรมเรื่องความจงรักภักดี รับใช้ด้วยความซื่อสัตย์ พร้อมยอมสละชีวิตเพื่อปกป้องทายาทของตระกูล หากผู้ใดคิดไม่ซื่อหรือตั้งตัวเป็นปรปักษ์แน่นอนว่าแบล็กฟอร์ดย่อมมีวิธีจัดการไม่เหมือนใคร ร้ายแรงที่สุดก็แค่... ไม่มีลมหายใจอีกเลยก็เท่านั้น

        หกโมงเช้าพนักงานทุกคนพร้อมทำหน้าที่ตามปกติ ต่างแยกย้ายกันไปทำงาน รวมถึงพ่อบ้านเก่าแก่ที่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวคลุมทับด้วยสูทดูดีกับกางเกงสแล็กส์สีเดียวกัน แม้อายุอานามจะเกือบหกสิบปีแต่ยังคงความแข็งแรง ซ่อนความดุดันและร้ายกาจภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยที่มีร่องรอยของแผลเป็น กำลังเดินตรวจตราโดยรอบด้วยขาทั้งสองข้างที่ข้างขวาเป็นขาเทียม มันคือเครื่องย้ำเตือนถึงความซื่อสัตย์ที่เขาได้พาตัวเองเข้าไปปกป้องทายาทคนเล็กของตระกูลแบล็กฟอร์ดที่ถูกลอบสังหารและนับเป็นโชคดีที่เขายังมีโอกาสได้หายใจอีกครั้ง สูญเสียเพียงแค่ขาหนึ่งข้าง

        เมื่อเดินมาถึงคฤหาสน์หลังงาม ก็เจอหัวหน้าแม่บ้านอย่างโซอี้ยืนรออยู่พร้อมกับรายงานความเรียบร้อยของส่วนที่รับผิดชอบให้แก่คาร์เตอร์ฟัง เมื่อฟังจบพ่อบ้านเก่าแก่ก็หันซ้ายมองขวากลับไม่เจอพนักงานใหม่อย่างที่ควรจะเป็น เมื่อยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูพบว่าเวลานี้หกโมงห้านาที เลยเวลานัดหมายแล้ว จึงเอ่ยถามคนตรงหน้า

        “ผู้ช่วยคนใหม่ยังมาไม่ถึงอีกเหรอ”

        “ดิฉันยังไม่เห็นค่ะ บางทีเธออาจจะหลงทาง” โซอี้ออกความเห็น ผู้ช่วยคนใหม่เพิ่งมาถึงเมื่อวาน เธอได้แนะนำคฤหาสน์หลังนี้ไปบ้างแล้วแต่ยังไม่ทั่วเนื่องจากพื้นที่กว้างคงต้องใช้เวลาตอนเย็นเพิ่มอีกสักสองสามวัน

        คาร์เตอร์ถอนหายใจกดนาฬิกาข้อมือสองสามทีเพื่อเชื่อมต่อไปยังนาฬิกาข้อมือที่ให้ผู้ช่วยส่วนตัวสาวเอาไว้ เป็นอุปกรณ์สื่อสารล่าสุด เทคโนโลยีใหม่ของทางบริษัท นำมาทดลองใช้กับทุกคนในคฤหาสน์หลังนี้ แน่นอนว่านี่ไม่ใช่นาฬิกาธรรมดา แต่ติดตามตัว สื่อสารได้ตลอด เป็นเครื่องสอดแนมและมีฟังก์ชั่นอื่นๆ ที่ล้ำสมัยกว่านาฬิกาทั่วไป

        “เธอทำอะไรอยู่นะ” คาร์เตอร์พึมพำเมื่อไร้สัญญาณตอบรับ

        “ดิฉันจะให้อันยาไปตามค่ะ”

        “รีบหน่อย ฉันไม่อยากให้เจ้านาย ต้องหัวเสียแต่เช้า รู้กันดีนี่... ว่าจะเป็นยังไง”

        โซอี้ทำหน้าสยองด้วยรู้อารมณ์ร้ายกาจดี ก็รีบติดต่อหนึ่งในสาวใช้อย่างอันยาที่นับจากวันนี้จะทำหน้าที่พี่เลี้ยงเด็กจำเป็น ดูแลลูกสาวของผู้ช่วยคนใหม่ที่ทุกคนต้องเก็บเป็นความลับห้ามให้รู้ถึงหูผู้เป็นนายโดยเด็ดขาด

        “อันยากำลังไปตามให้ค่ะ”

      “ดี กำชับอันยาด้วย อย่าให้เด็กคนนั้นออกมาเดินเพ่นพ่านเป็นอันขาด เข้าใจใช่ไหม”

        “ไม่ต้องห่วงค่ะ ดิฉันกำชับไว้แล้ว”

        คาร์เตอร์พยักหน้ารับ “ไปเตรียมกาแฟกับอาหารเช้าเถอะ”

        หลังจากพูดจบโซอี้ก็เดินจากไป เขาจึงยืนรอ “ผู้ช่วยส่วนตัว” คนใหม่ ที่สายตั้งแต่วันแรก หวังว่าผู้เป็นนายจะยังหลับอยู่เนื่องจากเมื่อคืนกว่าจะเข้านอนก็เกือบรุ่งสาง แต่เพื่อความแน่ใจจึงติดต่อหา ลูอิส มือขวาและหัวหน้าบอดี้การ์ดติดตามตัวของทายาทแบล็กฟอร์ดเพื่อสอบถามว่าตื่นหรือยังและคำตอบที่ได้รับว่า “ยัง” ก็ทำให้คาร์เตอร์พอใจชื้นบ้าง เพราะหากตื่นแล้ว ผู้ช่วยส่วนตัวยังไม่ทำหน้าที่ล่ะก็... มีหวัง ระเบิดลง

 

       ตึกด้านหลังห่างจากคฤหาสน์หลังงามไม่เท่าไรนัก เป็นที่พักอาศัยสำหรับพนักงานในคฤหาสน์หลังงามรวมถึง “ผู้ช่วยส่วนตัว” ตำแหน่งใหม่ที่ต้องใกล้ชิดกับผู้เป็นนาย แต่ด้วยเงื่อนไขบางอย่าง ทำให้เธอไม่สามารถพักที่ตึกใหญ่เหมือนกับคนอื่นที่ผ่านมา จำต้องมาพักที่ตึกแห่งนี้แทน

        ภายในห้องนอนขนาดกลางตกแต่งด้วยโทนสีพีชน่ารัก ประกอบด้วย เตียงนอนขนาดสี่ฟุต ตู้เสื้อผ้า โต๊ะเขียนหนังสือ โซฟาตัวเล็กและห้องน้ำส่วนตัว ที่พิเศษกว่านั้นคือ “เตียงเด็ก” ถูกเพิ่มเข้ามาและเวลานี้เจ้าของเตียงที่สวมชุดนอนหมีสีขาวน่ารักลุกขึ้นงัวเงียมองไปยังผู้หญิงที่กำลังหลับสนิท ไม่สนเสียงนาฬิกาปลุกหรือแม้แต่เสียงเตือนจากนาฬิกาข้อมือที่ดังอยู่ตรงโต๊ะตัวเล็กที่ปลุกให้เธอตื่น ด้วยความที่พุงป่องๆ ร้องประท้วง จึงส่งเสียงออกไป

        “มัม... หม่ำนม... มัม... มัมม!!”

        เสียงเด็กร้องเรียกทำให้หญิงสาวสะดุ้งสุดตัวลุกขึ้นนั่งมองซ้ายมองขวาด้วยความตื่นตระหนกตกใจแต่พอได้สติก็หันไปมองที่มาของเสียงกำลังส่งยิ้มแป้นจนเห็นแก้มยุ้ยน่าหยิก

        “มัมจ๋า หม่ำ”

        “จ้าๆ แม่เด็กเอาแต่ใจ เมื่อคืนแกล้งให้มัมนอนดึก วันนี้ก็ยังปลุกแต่เช้าเพราะหิวอีก” หญิงสาวบ่นเปิดผ้าห่มลงจากเตียงเดินไปยังโต๊ะเล็กหยิบนม เทใส่แก้วสำหรับเด็ก จ้องมองเด็กน้อยที่ส่งสายตาเป็นประกาย

        “ซันนี่น่ายัก”

        เธอหัวเราะ “น่ารัก ไม่ใช่น่ายัก”

        “มัม จุ๊บๆ”

        หญิงสาวยิ้มกว้าง โน้มตัวลงจูบริมฝีปากเด็กน้อยเสียงดัง จนได้ยินเสียงหัวเราะ ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่ประตูห้องถูกเคาะ เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยเดินไปเปิดออก ก็พบผู้หญิงที่จำชื่อได้ว่าคือ “อันยา” เนื่องจากโซอี้ได้แนะนำว่าจะเป็นคนเลี้ยงดูลูกสาวของเธอคือซันนี่ อาทิตยา

        “ทำไมคุณยังไม่แต่งตัวอีก นี่เลยเวลาเข้างานแล้วนะคะ” อันยาถามด้วยน้ำเสียงร้อนใจ เมื่อเห็นสภาพของผู้ช่วยคนใหม่ยังสวมชุดนอนลายการ์ตูน

        “งาน?” หญิงสาวนิ่งคิด แต่ครู่เดียวเท่านั้นก็หันไปมองนาฬิกาพบว่าเวลานี้หกโมงสิบห้า เวลาเข้างานของเธอคือหกโมงตรงเพราะเจ้านายใหม่ตื่นตอนหกโมงครึ่ง

        “ซวยแล้ว! ให้ตายเถอะ ฉันลืม ขอโทษค่ะ... ฉันจะไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้”

        หญิงสาวพูดจบรีบเดินไปหาลูกสาวยัดแก้วใส่มือแล้วคว้าผ้าเช็ดตัวที่ถูกโยนทิ้งปลายเตียงเมื่อคืนวิ่งเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็ว เป็นเพราะเมื่อคืนอาทิตยาแปลกที่แปลกทาง นอนไม่หลับ ให้เธอเล่านิทานจนคอแหบคอแห้ง กว่าจะได้หลับก็ปาเข้าไปเกือบตีสอง เป็นผลให้เธอตื่นสายและสมองก็ไม่ค่อยจะทำงานเวลาเพิ่งตื่น จึงจำเวลาทำงานไม่ได้

        อันยาส่ายหน้าเล็กน้อยตรงเข้าไปหาหนูน้อยแสนน่ารักที่ดื่มนมแต่ยังส่งแววตาเป็นประกาย แก้มยุ้ยสีขาวทำให้เธอเผลอลูบด้วยความเอ็นดู เพราะก่อนหน้านี้อันยาเคยรับใช้มาดามคนเล็กตระกูลแบล็กฟอร์ดและคุณหนูตัวน้อยฝาแฝดอย่างนารากับนที จึงได้รับมอบหมายให้ช่วยดูแล อาทิตยา เงื่อนไขสำคัญของผู้ช่วยคนใหม่ ที่ได้ยินจากโซอี้อีกที ว่าคาร์เตอร์ไม่อยากจะหาคนใหม่ จึงตอบรับเงื่อนไขของผู้หญิงคนนี้

        “ดื่มนมเสร็จแล้ว เดี๋ยวเราไปอาบน้ำกันเนอะ” อันยาพูดเสียงหวาน

        อาทิตยาไม่ตอบแต่ส่งยิ้มหวานก่อนจะมองมารดาที่รีบวิ่งออกมาจากห้องน้ำเกือบลื่นล้มอีกต่างหาก เธอหัวเราะสดใสแม้จะถูกมารดาคาดโทษก็ตามที ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งในเตียงเด็กที่มีคอกกั้นดื่มนมสบายใจ ด้วยความเป็นเด็กอารมณ์ดี เข้ากับคนง่าย อาทิตยาจึงไม่ได้ตื่นหรือกลัวอันยา อาจจะเป็นเพราะเมื่อวานได้เล่นด้วยกันมาบ้างแล้ว

        หญิงสาวแต่งตัวด้วยยูนิฟอร์มที่โซอี้ให้คือเสื้อเชิ้ตสีขาวคลุมทับด้วยสูทสีดำสนิทกับกระโปรงทรงเอสีเดียวกันหรือถ้าวันไหนไม่สะดวกจะสวมเป็นกางเกงขายาวก็ย่อมได้ เธอสำรวจความเรียบร้อย หวีผมลวกๆ จากนั้นมัดรวบตึงเผยให้เห็นใบหน้าเรียวรีรูปไข่อ่อนเยาว์อย่างเป็นธรรมชาติไร้การแต่งแต้มใดๆ ตอนนี้หกโมงครึ่งแล้ว เธอหันไปหาลูกน้อยที่มีอันยาดูแล รีบตรงไปหาใช้สองมือนุ่มประคองแก้มยุ้ย จูบหนักๆ สองที

        “มัมไปทำงานก่อน เจอกันเย็นนี้นะคะเด็กดี”

        “บ๊ายบาย” เด็กน้อยบอกอย่างไร้เดียงสา

        “ฝากซันนี่ด้วยนะคะ แกเป็นเด็กน่ารัก สดใส ร่าเริง ไม่กวนคุณแน่”

        “ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันจัดการเอง คุณรีบไปดีกว่า ถ้าคุณสายวันแรกฉันคิดว่าไม่ดีแน่”

        “อย่าห่วงค่ะ ฉันวิ่งเร็ว”

        หญิงสาวยิ้มส่งท้ายก่อนจะโกยอ้าวออกจากห้อง รีบกดลิฟต์ลงไปชั้นล่าง ทีแรกคิดว่าจะได้วิ่งไปคฤหาสน์หลังใหญ่แต่พบว่ารอกอล์ฟกำลังจอดรถออยู่ ร่างบางกระโดดขึ้นทันทีและรถก็เคลื่อนตัวออกไป พลางมองนาฬิกาข้อมือ ยังไม่มีสัญญาณตามตัวนอกจากคาร์เตอร์แปลว่า “เจ้านาย” ใหม่คงยังไม่ตื่น ทีแรกเมื่อคืนว่าจะทำความรู้จักประวัติสักหน่อยแต่มัวยุ่งกับอาทิตยาจึงยังไม่ได้รู้จักเขาดีนัก

        ไม่ถึงสองนาทีก็มาถึงหน้าคฤหาสน์หลังงาม เธอเห็นบอดี้การ์ดยืนจับกลุ่มพูดคุย หญิงสาวลงจากรถรีบวิ่งเข้าไปด้านในแต่เสียงการสนทนาทำให้เธอชะงัก

        “แม็กซ์... นายว่าเธอจะอยู่กี่วัน”

        “เอาไปเลยร้อยเหรียญ ไม่ถึงหนึ่งวัน” เจ้าของชื่อตอบกลับอย่างอารมณ์ดี

        “โว้ๆ ฉันว่าดูหน่วยก้านดีนะ”

        “ทุกคนที่ผ่านมานายก็พูดแบบนี้ เป็นยังไง เผ่นแน่บทุกราย ไม่มีใครทนเจ้านายเราได้หรอก”

        หญิงสาวได้ยินก็ย่นจมูก พวกนี้คงพูดถึงเธอและพนันกันอยู่สินะ คิดแล้วน่าโมโห “ฉันจะอยู่ให้นานที่สุดจนพวกนายหมดตัวเลย คอยดูสิ”

        “มิสมาติเนส คุณมาสายสามสิบนาที”

        เสียงที่ดังทางด้านหลังทำให้เธอรีบหันไปมองเห็นเห็นคาร์เตอร์ยืนอยู่จึงส่งสีหน้ารู้สึกผิด “ขอโทษค่ะ คือว่าฉัน...”

        “ผมไม่อยากฟังข้อแก้ตัว อย่าให้เกิดขึ้นอีก รีบขึ้นไปด้านบนซะ”

        “ได้ค่ะ” หญิงสาวรู้ว่าปลายทางคือที่ไหนเพราะโซอี้ได้แจ้งไว้ก่อนหน้านี้ แต่ยังไม่ทันเดินไปถึงลิฟต์ เธอก็หันมาหาคาร์เตอร์อีกครั้ง

        “เรียกฉันว่าพราวเฉยๆก็ได้ค่ะ”

        พราว หรือ พริสา มาติเนส ส่งยิ้มเป็นมิตรให้ก่อนจะรีบเดินเข้าไปในลิฟต์เพื่อขึ้นไปยังชั้นสี่ ห้องนอนสุดทางเดิน หน้าที่ของเธอต้องรอรับใช้ตั้งแต่เขาลืมตาตื่นนอน คอยดูแลความเรียบร้อยทุกอย่าง กิจวัตรประจำวัน อย่างเช้านี้สิ่งแรกที่ควรจะทำคือเสิร์ฟกาแฟดำที่เขามักจะดื่มเสมอตอนตื่นนอน ซึ่งจะมีแม่บ้านเตรียมไว้ให้และยืนรออยู่หน้าห้องแล้ว

        คาร์เตอร์เห็นผู้ช่วยคนใหม่เดินเข้าลิฟต์พร้อมกับรอยยิ้มก็ถอนหายใจส่ายหน้า

“หวังว่าจะไม่กลับออกมาพร้อมกับน้ำตาล่ะ”

ทีแรกตั้งใจจะตามไปดูแต่ถูกขัดจังหวะด้วยสายสำคัญทางวอชิงตัน ดีซี เสียก่อนทำให้เขาต้องรีบรับสาย คาดหวังว่าทุกอย่างจะราบรื่น หากผู้เป็นนายเข้ากับผู้ช่วยส่วนตัวได้ดี คงแบ่งเบาภาระหน้าที่ของเขาได้เยอะทีเดียว

       

        ภายในห้องนอนขนาดใหญ่เต็มไปด้วยความเงียบและมืดมิด แต่เพราะผ้าม่านที่ไม่ได้ถูกปิดสนิทจึงทำให้แสงแดดเล็ดลอดเข้ามาได้บ้างกระทบกับร่างเจ้าของห้องที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียงในสภาพที่ไม่ค่อยสบายมากนัก กระสับกระส่าย ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มเปียกชุ่มด้วยเหงื่อ แม้เครื่องปรับอากาศจะกำลังทำงานอยู่ก็ตามที ริมฝีปากหนากำลังพึมพำอะไรบางอย่างไม่ได้ศัพท์ ดูเหมือนว่าสิ่งที่เกิดขึ้นจะมาจากอาการฝันร้าย

       

        เสียงระเบิดดังกึกก้องกับความเจ็บปวดจากร่างกายที่ได้รับแรงกระแทกจากระเบิด ยังไม่ปวดร้าวเท่ากับการเห็นลูกน้องคนสนิทและบอดี้การ์ดที่ติดตามเสียชีวิตลงต่อหน้าต่อตา ร่างกายแหลกละเอียดแทบหาชิ้นส่วนไม่เจอ เขาที่บาดเจ็บสาหัสไม่มีแรงแม้แต่จะช่วย ร่างคนสนิทอย่างโรแวนด์ นอนทับอยู่บนตัว เหลือเพียงครึ่งท่อนเท่านั้นและที่เหลือไม่รู้อยู่ตรงไหน กำลังจ้องมองเขาด้วยดวงตาเบิกโพลง... ดวงตาคู่นั้นที่เขาไม่มีวันลืม... ไม่มีวันลืม

 

       ประตูห้องถูกเปิดแง้มเล็กน้อย ศีรษะของร่างเล็กอย่างพริสายื่นเข้ามาเพื่อสำรวจดูเสียก่อนว่าเจ้านายตื่นหรือยังแต่ห้องที่มืดเกินไปจึงเห็นไม่ชัดนัก จำต้องเดินเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ในมือถือถาดสีเงินที่มีแก้วกาแฟดำวางอยู่ เมื่อเดินเข้าไปใกล้เตียงมากขึ้นจึงเห็นว่าผู้เป็นนายกำลังกระสับกระส่าย คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากัน วางถาดไว้ตรงโต๊ะเล็กหัวเตียง ได้ยินเขาพึมพำบางอย่างไม่ชัดเจนนักจึงชะโงกหน้าเข้าไปใกล้มากพอจนได้ยิน

        “ไม่... ไม่จริง ทุกคนต้องไม่ตาย ไม่!”

        เธอสะดุ้งเล็กน้อยกับเสียงที่ดังขึ้น คาดเดาได้ทันทีว่าผู้เป็นนายกำลังตกอยู่ในฝันร้าย เพื่อไม่ให้เขาต้องเจ็บปวดกับสิ่งที่เผชิญ พริสาไม่รอช้ายื่นมือบางเขย่าต้นแขนแกร่งทันที

        “เจ้านายคะ... เจ้านาย... ว้าย!”

        พริสาหวีดร้องเสียงดังเมื่อจู่ๆ กลับถูกคนที่กำลังนอนฝันร้ายกระชากอย่างแรงจนล้มลงไปบนเตียง ถูกพลิกให้นอนหงายและตามด้วยเขาคร่อมทับ ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วมาก วินาทีต่อมาก็ต้องเบิกตาโพลงเมื่อแสงแดดที่ลอดผ้าม่านส่องกระทบกับใบหน้าของผู้ชายคนนี้ จึงได้เห็นแววตาดุร้าย เกรี้ยวกราด แต่นั่นคงไม่น่าตกใจเท่ากับ มีดที่แหลมคมและเย็นจัดกำลังจ่ออยู่ที่ลำคอระหง เธอกลืนน้ำลายด้วยความหวาดกลัว

        “เธอเป็นใคร เข้ามาทำไม! ใครส่งเธอมาหรือว่าเป็นสายลับ!” ร่างสูงถามเสียงเข้ม

        “ฉะ... ฉัน... ฉัน...”

        “พูดออกมา!” เขาตวาด

        เธอสะดุ้งสุดตัวรีบตอบ “ฉะ ฉันเป็นผู้ช่วยของคุณค่ะ... ผู้ช่วยคนใหม่ มะ... ไม่ใช่สายลับ”

        เมื่อได้รับคำตอบสีหน้าของเฮกเตอร์ แบล็กฟอร์ดดูจะสงบลง อาศัยแสงแดดเพ่งพินิจมองใบหน้าของผู้หญิงใต้ร่างโดยเฉพาะดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว มองหาพิรุธแต่ไม่พบ คิดว่าเธอคงไม่ได้โกหก ถึงจะยังเห็นไม่ชัดนักแต่กลิ่นกายหอมหวานกับร่างนุ่มนิ่มก็กระตุ้นบางอย่างให้ตื่นตัวได้เป็นอย่างดี เขาลุกขึ้นปล่อยเธอเป็นอิสระแล้วโยนมีดไปอีกทางทันที เป็นอีกครั้งที่ฝันร้ายทำให้เขาขาดสติ ควบคุมตัวเองไม่อยู่

        พริสาหลับตาผ่อนลมหายใจ หัวใจยังเต้นถี่รัวด้วยความหวาดกลัวกับมีดที่เพิ่งจ่อคอเมื่อสักครู่ ดูเหมือนเขาทำให้เธอตกใจมากจนฉี่แทบจะราดอยู่แล้ว มือบางยกขึ้นลูบอกของตัวเองเล็กน้อยเรียกสติและขวัญกำลังใจ

        เมื่อเห็นว่าผู้ช่วยส่วนตัวยังไม่ขยับ นอนอยู่บนเตียง คิ้วหนาขมวดแทบชนกันด้วยความสงสัยแต่ครู่เดียวก็คลายออกจ้องมองด้วยแววตาไร้ความรู้สึก

        “นอนอยู่ทำไม หรือต้องให้อุ้ม? อ้อ หรือว่าอยากทำอย่างอื่น อยากมีเซ็กส์กับฉันเหรอ ก็ได้ ถึงฉันจะไม่ค่อยมีอารมณ์เท่าไหร่แต่ก็ทำได้ ถอดเสื้อผ้าสิ”

        คราวนี้พริสาทำหน้าเหมือนโดนผีหลอกรีบลุกขึ้นถามเสียงหลง 

          “อะไรนะ!”


ตัวอย่างตอนต่อไป...

         

         “เกิดอะไรขึ้นครับเจ้านาย”

        “ผู้หญิงคนนี้พูดมากชะมัด ฉันไม่ชอบ ไล่เธอออกไปซะ”


ยังไม่ทันไร... นางเอกเราจะโดนไล่ออกซะแล้ว เปิดมาก็แซ่บเด้อ 555+ เจอกันตอนต่อไปวันพรุ่งนี้ เวลาเดิม อย่าลืม "เมนต์" โหวตและ "แอดแฟน"  กันด้วยนะคะ ^^

ปล.นี่เป็นต้นฉบับ "ดิบ" ยังไม่ผ่านการรีไรต์ อาจมีคำผิดอยู่บ้างนะจ๊ะ แต่เดี๋ยวจะกลับมารีไรต์ลงเนื้อหาสมบูรณ์ให้อีกครั้งค่ะ




*****************************************************************************************

สำหรับใครสนใจเรื่องน้องชายของเฮกเตอร์ ก็คือ แฮร์ริส แบล็กฟอร์ด

กดอ่านเรื่อง "หวนรักเจ้าบ่าวจำแลง" ได้เลยนะคะ

(นี่เป็นนิยายทำมือ มีให้ดาวน์โหลดแล้วในรูปแบบ E-book แต่หากต้องการรูปเล่ม สามารถหาซื้อได้ที่ร้านออนไลน์ค่ะ)

 

ทดลองอ่านตัวอย่างได้ก่อนที่ลิ้งด้านล่างเลย

https://my.dek-d.com/little_chocho/writer/view.php?id=1862231

 

 

การแต่งงานไม่ใช่บทสรุปของความรัก แต่เป็นการเริ่มต้นบทใหม่ของชีวิต

 

หลังแต่งงานได้เพียงห้าเดือน โชคชะตาก็เล่นตลกเมื่อสามีหายไปทิ้งไว้เพียงจดหมายกับแหวนแต่งงานและทายาทของเขาที่อยู่ในท้องของเธอ!

 

การกลับมาเจอกันอีกครั้งในรอบสี่ปี แฮร์ริส แบล็กฟอร์ด กลายเป็นนักธุรกิจ มหาเศรษฐีระดับโลก เจ้าพ่อค้าอาวุธรายใหญ่ ไม่ใช่อาจารย์ธรรมดาอย่างวันวานอีกแล้ว ที่ผ่านมาคือการหลอกลวง ดังนั้น นรียา ต้องการใบหย่า เพื่อจะได้เป็นอิสระจากกันตลอดกาล แต่ทุกอย่างไม่ง่ายอย่างที่คิดเมื่อแฮร์ริส ได้ล่วงรู้ถึงความลับ เรื่องราวของลูกแฝดแสนน่ารักอย่างฮันนี่และฮิวโก้ เขาจึงพร้อมที่จะทำทุกทางเพื่อได้เธอและลูกกลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันอีกครั้ง!

 

อยากได้ใบหย่ามากใช่ไหมล่ะ” ชายหนุ่มถามเสียงเข้ม

แน่นอน” เธอตอบรับพยายามระงับน้ำเสียงไม่ให้สั่นเทา

ได้... รอผมตายก่อนแล้วกัน

 

 *****************************************************************************************

ฝากนิยายเรื่องล่าสุดด้วยนะคะ

“ณ จุดเกิดรัก”



 

ทดลองอ่านตัวอย่างได้ก่อนที่ลิ้งด้านล่าง ความรักละมุนและความน่ารักบอกเลยว่าห้ามพลาดนะคะ

https://my.dek-d.com/little_chocho/writer/view.php?id=1774365

 


โปรย...

 

เพราะการพบหญิงสาวสองครั้งแตกต่างกันราวกับคนละคน

จากสาวเปรี้ยวสุดจี๊ดในชุดแฟนตาซีหลุดโลกกลายเป็นแม่ชีสุดเรียบร้อย แถมจู่ๆ ยายแม่ชีบอกว่าอยากแต่งงานกับเขา

งานนี้เขาต้องค้นหาความจริงว่าเธอเป็นคนแบบไหนกันแน่

บางอย่างในตัวเธอช่างน่าสงสัยและน่าค้นหา

จูบของเธอ ณ มหานครนิวยอร์กในค่ำคืนนั้นยังตราตรึงในความทรงจำ

 

แม้จุดเริ่มต้นของพวกเขาอาจไม่สวยงามนัก

แต่เขาจะทำให้เธอแต่งงานกับเขาเพราะ “รัก” ให้ได้

ปริศนาของสองสาวในร่างเดียวและพรหมลิขิตสุดพีกต้องคลี่คลาย

 

“เราแต่งงานกันไหม”

“นี่อยู่ในยุคที่ผู้หญิงต้องขอผู้ชายแต่งงานแล้วเหรอ รู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกมา” เขาถามเสียงหลง

“แน่นอน ฉันรู้ตัวและนี่คือธุระที่ฉันมาวันนี้”

 *****************************************************************************************

ฝากนิยายแนวหมอ... อีกหนึ่งนามปากกากับสำนักพิมพ์ไลต์ออฟเลิฟ

สอนรักเทพบุตรเถื่อน” โดย คณิสร


ใครชอบแนวหมอ บอกเลยว่าต้องไม่พลาด สามารถคลิกอ่านตัวอย่างได้ก่อน

ที่ลิ้งด้านล่างนี้เลยนะคะ

https://my.dek-d.com/little_chocho/writer/view.php?id=1837942

 

โปรย...

 

เพราะพานพบกับความรักที่ไม่ซื่อสัตย์ จึงไม่คิดจะดูใจกับผู้หญิงคนไหนอีก นายแพทย์ฟาเบรกัส อัลบาติโน่ จึงต้องเผชิญกับข่าวลือว่า 
ไร้เดียงสาและเวอร์จิ้น และการไม่ออกมาพูดหรือแก้ข่าวยิ่งเป็นการ ตอกย้ำ ว่ามันเป็นเรื่องจริง!

 

ราวกับดวงดาวแห่งความซวยย้ายเข้าเรือนชะตาของฟาเบรกัสทันที เมื่อข่าวลือเท็จสร้างความเดือดร้อนไปถึงผู้หญิงจอมเพ้อเจ้อว่าที่นักข่าวอย่าง จิรัสยา เมลสัน หล่อนอาสาออกตัวจะมาสอนทฤษฎีเรื่องบนเตียง แบบชนิดที่ว่าจะให้คุณหมอหนุ่มเชี่ยวชาญในด้านนี้จนต้องร้องขอชีวิต!

 

นี่หล่อนแยกไม่ออกจริงๆ หรือว่า ชายใดไร้เดียงสา หรือเป็นหมาป่าที่กำลังหลับใหล! พลาดเสียแล้วแม่สาวน้อย...ที่เขามองปราดเดียวก็รู้ว่าหล่อนยังห่างไกลภาคปฏิบัติอยู่มากโข

 

-------------------------

 

ผมมีลางสังหรณ์ว่ามันจะเป็นเรื่องที่พาผมซวยอีกแน่

คุณก็คิดมาก...รับรองเรื่องนี้จะช่วยแก้ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดในชีวิตลูกผู้ชายของคุณได้

เรื่องอะไร” คิ้วหนาขมวดแทบชนกัน

เรื่องบนเตียงของคุณไง

หา! นี่คุณบ้าไปแล้วเหรอ คุณ...

จุๆ อย่าเพิ่งคิดไปไกล หมายถึงเรื่องที่คุณยังเวอร์จิ้นอยู่ยังไงล่ะ คุณอาจจะยังใหม่และมีประสบการณ์ไม่ดีในครั้งแรก แต่เชื่อมือฉันเถอะ ฉันจะเป็นคนทำลายจิ้นหมอเอง

เฮ้ย คุณจะปล้ำผมเหรอ” ฟาเบรกัสถามเสียงดัง ขยับถอยหลัง

ไม่ใช่อย่างนั้น ฉันจะปล้ำคุณทำไม หมายถึงว่าฉันจะเป็นโค้ชสอนเรื่องนี้ให้คุณเอง

 

*** นิยายเรื่องนี้เป็นหนึ่งในชุด ทายาทอัลบาติโน่ ประกอบด้วย เงื่อนรักหักเหลี่ยมหัวใจ เล่ห์รักจ้าวหัวใจ เทพบุตรร้ายสยบรัก และสอนรักเทพบุตรเถื่อน สามารถสั่งซื้อทั้งหมดได้ที่สำนักพิมพ์ไลต์ออฟเลิฟนะคะ ***


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 808 ครั้ง

2,793 ความคิดเห็น

  1. #859 150221 (@150221) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 11:40
    เวรกรรมที่ทำกับหลานกับน้องสะใภ้มั้ยถึงได้มาเจอแสบแบบซันนี่
    #859
    2
    • #859-1 little_writer (@little_chocho) (จากตอนที่ 2)
      19 มิถุนายน 2562 / 13:12
      เป็นไปได้ค่ะ 55555555555555555555+
      #859-1
  2. #596 mui_mimi42 (@mui_mimi42) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 18:30
    เดาว่าซันนี่น่าจะเป็นลูกของโรแวนคนสนิทของเตอร์
    #596
    0
  3. #81 Little (@peypey) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 14:50
    เกือบไปแล้วววว รออ่านต่อค่าาา
    #81
    0
  4. #75 Tudtu Sujaree (@tudtutudtu) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 01:03
    อุตะ!!!! จะให้ไล่ออกเลยเหรอ ร้ายกาจนะเตอร์เตอร์ 555
    #75
    0
  5. #74 ann5294 (@ann5294) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 22:48
    มาแล้วๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #74
    0
  6. #73 Oiliie Tariya (@oilkittiya) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 22:12
    รอออออออออออ อ่านนะคะ
    #73
    0
  7. #72 tateeturk (@tateeturk) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 20:59
    55555 ให้ซันนี่จัดการรรรรรรรรร
    #72
    0
  8. #71 niramon2549 (@niramon2549) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 20:27
    เจ้มจ้นพริกสิบเม็ด5555555
    #71
    0
  9. #70 KKAUNG (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 19:40

    รออ่านต่อนะ

    #70
    0
  10. #69 aranyaorchid (@aranyaorchid) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 19:23
    มาถึงก็เจอบทหนักเลยนะ
    #69
    0
  11. #68 0622294642 (@0622294642) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 12:16
    จะรอออน้าาาค่ะ
    #68
    0
  12. #67 JUERN_juern (@nd-1432) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 05:42

    รอ___เธอมานานแสนนาน
    #67
    0
  13. #65 Gift11y (@Gift11y) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 20:15
    มาไวๆนะคะ
    #65
    1
    • #65-1 little_writer (@little_chocho) (จากตอนที่ 2)
      1 พฤษภาคม 2562 / 17:13
      ได้เลยค่ากำลังรีบปันเบย ^^
      #65-1
  14. #64 Poppylovely123 (@Poppylovely123) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 06:11
    รอไม่ไหวแล้วอัพเถอะนะคะๆๆๆๆ
    #64
    0
  15. #63 Tudtu Sujaree (@tudtutudtu) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 02:02
    โอ้ยยยยย รออ่านต่อไปไม่ไหวแล้ว

    วันนี้วันที่ 5 ใช่มะไรท์ขาาาาาาาาาาาาาาาาาา
    #63
    0
  16. #61 luckypor (@luckypor) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 20:07

    โห ค้างเลย......
    #61
    0
  17. #60 kaew_1980 (@kaew_1980) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 18:14
    รอนะค่ะ
    #60
    0
  18. #59 Rin_JJ (@13713727) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 18:14
    รอนะคะ ว่าแต่นานมั้ยคะกว่าเค้าจะกินตับกัน อิอิอิ
    #59
    1
    • #59-1 little_writer (@little_chocho) (จากตอนที่ 2)
      29 เมษายน 2562 / 18:35
      ที่คิดไว้ น่าจะไม่นานนะคะ 55555555555555+
      #59-1