สัญญาบาป [ฉบับรีไรต์] E-book พร้อมโหลด

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 399,965 Views

  • 1,090 Comments

  • 3,482 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    151

    Overall
    399,965

ตอนที่ 7 : บทที่3 [มีเมียไม่รู้ตัว] 40% อัพแล้วค่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10689
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    28 มิ.ย. 60




อ่านจบแล้วอย่าลืมเม้น โหวต แอดแฟนด้วยนะคะ ^^


บทที่3

[มีเมียไม่รู้ตัว]

 

          ยามเช้าเมื่อพระอาทิตย์เริ่มทอแสงให้ได้เห็นน้ำทะเลสีครามกับเกลียวคลื่นกระทบฝั่งขับขานราวกับเสียงดนตรี ร่างสูงเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อขยับตัวไปมาเมื่อถูกรบกวนจากแสงแดดที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา เขาขยับกายเล็กน้อยและปรือตาขึ้นมาในที่สุด ความสว่างทำให้รู้ว่าตอนนี้เช้าแล้ว ปฐวีปวดหัวเล็กน้อยน่าจะเป็นผลมาจากแชมเปญที่ขวดยังตั้งอยู่ตรงโต๊ะกระจกอยู่เลย เขาค่อยๆขยับกายพยุงตัวเองลุกขึ้น ทบทวนความทรงจำเมื่อคืน หลังจากเล่นคอนเสิร์ตก็ก็มาร้องเพลงในงานวันเกิดเพื่อนของทรงพล จากนั้นก็ดื่มแชมเปญฉลองกับลดาและเขาก็หลับไปเพราะความเมา ระหว่างที่กำลังทบทวนอยู่นั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ร่างสูงล้วงเข้าไปกระเป๋ากางเกงแล้วหยิบขึ้นมาและกดสายรับ

        “ฮัลโหล”

        “วีพี่มิ้นนะ วีอยู่ไหน ทำไมยังไม่กลับมาอีกล่ะ” มินตราถามอย่างร้อนใจ เพราะเมื่อรถตู้ไปรับที่คอนโดมิเนียมกลับไม่เจอปฐวี พอถามที่ล็อบบีทางนั้นก็บอกว่านักร้องหนุ่มยังไม่กลับมาเลยตั้งแต่เมื่อคืน

       “อยู่ที่โรงแรมครับ เมื่อคืนดึกแล้วคุณทรงพลเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยเลยให้ค้างที่นี่” ปฐวีอธิบายเหตุผลออกไป

        “อ้าวหรอ ทำไมไม่มีใครบอกพี่เลย โทรหาลดาก็ปิดเครื่อง”

       “เดี๋ยวผมไปดูให้เองครับ สงสัยมือถือแบตจะหมด” ปฐวีบอกก่อนจะวางสายแล้วเข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัว ทันทีที่ก้าวเข้ามาสิ่งแรกที่นักร้องหนุ่มทำคือส่องกระจกแล้วคิ้วหนาก็ขมวดแทบจะชนกันเมื่อเห็นโพสอิทติดอยู่ตรงหน้าผาก เขารีบดึงออกมาอ่านดูพบว่าเป็นลายมือของลดา

        “ลดาขอโทษ หวังว่าพี่วีจะเข้าใจนะคะ... ลดา”

       ข้อความเพียงสั้นๆกลับทำให้ร่างสูงงุนงงว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ปฐวีรีบล้างหน้าแปรงฟัน สำรวจตัวเองรอบสุดท้ายแล้วเดินออกจากห้องไปยังห้องข้างๆของตัวเองที่จำได้ว่าเป็นห้องของผู้ช่วยผู้จัดการส่วนตัว เขายกมือเคาะอยู่หลายครั้งแต่กลับพบว่าไม่มีเสียงใดๆตอบรับออกมาเลย ปฐวีทำหน้านิ่วก่อนตัดสินใจลงไปด้านล่างล็อบบีแล้วเอ่ยปากถามพนักงานที่ส่งยิ้มสดใสให้อยู่แล้ว

        “ขอโทษนะครับ ไม่ทราบว่าเห็นผู้หญิงที่มากับผมรึเปล่า” ปฐวีถาม ซึ่งพนักงานต้อนรับก็ทำหน้าคิดสักพักก่อนจะตอบคำถามที่ทำเอาปฐวีตกใจ

        “อ๋อ กลับไปแล้วค่ะ หลังจากขึ้นไปได้ไม่นาน เธอก็ลงมาและขึ้นรถตู้กลับไปแล้วค่ะ”

        “กลับไปแล้วอย่างนั้นหรอ” ปฐวีพึมพำอย่างสงสัยเวลานั้นเขามองออกไปด้านนอกจึงเห็นรถตู้ของบริษัทจอดรออยู่แล้ว ร่างสูงจึงเดินออกไปก็พบว่าเป็นคนขับคนละคนกับเมื่อคืน พอสอบถามก็ได้ความว่ามาถึงตั้งแต่เช้าแล้ว ร่างสูงไม่มีเวลาคิดอะไรมากนักจึงตัดสินใจนั่งรถกลับกรุงเทพทันที ตอนนี้ปฐวีรู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกไปรวมถึงข้อความในกระดาษนั่นด้วย

        เมื่อมาถึงบริษัท ปฐวีรีบก้าวเข้าไปด้านในขึ้นลิฟต์ไปหาผู้จัดการส่วนตัวของตัวเองทันที เมื่อมาถึงดูเหมือนมินตราเองก็รออยู่แล้วเพราะรีบเอ่ยปากถามเมื่อเห็นเขามาคนเดียว

        “ลดาล่ะ” มินตราถามทันที

        “ผมก็จะถามพี่เหมือนกันครับ ว่าเห็นเธอไหม เพราะพนักงานที่โรงแรมบอกว่าเธอกลับไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว” ปฐวีบอกแต่ก็ยังไม่ได้เอาข้อความในกระดาษโน้ตให้มินตราดู

        “จริงหรอ ที่นี่ยังไม่มีใครเห็นเลยนะ... ลดาหายไปไหน?” มินตราและปฐวียืนกระวนกระวายคิดกันสองคน ไม่นานบุคคลที่สามอย่างเปรมศักดิ์ก็เดินเข้ามาร่วมวงสนทนาด้วย

        “ยืนทำไรกันอยู่เนี่ย หน้าเครียดเชียว” เปรมศักดิ์เอ่ยทัก

        “หาลดาน่ะซิพี่ป๊อบ หายไปไหนไม่รู้” มินตราตอบเสียงเครียด

        “ลดา... อ๋อ น้องเขาลาออกไปแล้วล่ะ เมื่อเช้าคุณทรงพลเรียกพี่ขึ้นไปบอกน่ะ”

        เปรมศักดิ์อธิบายแค่ก้าวเข้ามาในบริษัทก็พบว่าทรงพลเรียกให้เขาไปพบ ตอนแรกคิดว่าอาจจะเป็นเรื่องคอนเสิร์ตแต่ที่ไหนได้กลายเป็นเรื่องของผู้ช่วยผู้จัดการที่เพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่นานนี่เอง พบว่าเธอลาออกไปแล้วเนื่องจากว่ามีปัญหาทางบ้านนิดหน่อยให้เขามาบอกมินตรากับปฐวีด้วย

        “ลาออกหรอครับ เพราะอะไร?” ปฐวีถามอย่างสงสัย

        “ไม่รู้สิ เห็นว่ามีปัญหาทางบ้าน”

        นักร้องหนุ่มรู้สึกงุนงงอีกครั้งรู้สึกไม่ค่อยอยากเชื่อเลย เมื่อคืนลดาก็ยังดีๆอยู่ไม่ได้มีท่าทีว่าที่บ้านมีปัญหาแล้วต้องรีบลาออกกะทันหัน อย่างดีก็น่าจะลา แต่นี่ลาออก ยิ่งได้ยินก็ยิ่งแปลกไหนจะข้อความในโพสอิท จู่ๆความคิดชั่ววูบของปฐวีก็ผุดขึ้นมา... การกระทำของเธอเหมือนคนทำผิดอะไรสักอย่างจนต้องหนีไปซะมากกว่า... แต่เขาก็ส่ายศีรษะน้อยๆจากที่เจอกันลดาเป็นคนนิสัยดีไม่น่าจะมีเรื่องกับใครหรอก สุดท้ายเขาก็ปล่อยผ่านและเผลอคิดว่าข้อความในโพสอิทอาจจะขอโทษและขอให้เขาเข้าใจกับการลาออกครั้งนี้ก็ได้ คิดได้แบบนี้ร่างสูงก็ไม่ได้คิดต่ออีก

ปฐวีเริ่มงง และยังไม่อยากจะเชื่อ เพราะในข้อความที่เธอทิ้งไว้ เหมือนเธอจะทำความผิดอะไรนักหนาจนต้องหนีไป

 

        ส่วนคนที่ทุกคนกำลังตามหาและนึกถึงอยู่นั้นได้กลับมาที่บ้านเกิดอย่างเชียงใหม่หลังจากนำหลักฐานไปให้ทรงพลได้ดู ลดาก็รีบจองตั๋วในตอนกลางดึก เก็บเสื้อผ้าและออกบินไฟลต์แรกของวันนี้เพื่อกลับบ้านทันที

        ยามนี้หญิงสาวกำลังอยู่ตรงระเบียงบ้านของตัวเองอย่างเหม่อลอยคิดเรื่องที่ประเดประดังเข้ามาในช่วงที่ไม่นานมากนักกลับเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง โดยเฉพาะเวลานี้เธอกลายเป็นผู้หญิงที่จดทะเบียนสมรสกับนักร้องหนุ่มเบอร์หนึ่งของประเทศไทยไปแล้วด้วย

        “ลดามาหาแม่หน่อยจ้ะ” เสียงเรียกทำให้หญิงสาวได้สติ

        “ค่ะแม่”

        หญิงสาวรับคำแล้วรีบเดินเข้าไปหาในบ้าน แล้วทรุดตัวลงนั่งตรงโซฟาตัวยาวที่คนเป็นแม่นั่งอยู่ เวลานั้นอุษาจับมือบางของลูกสาวไปกอบกุมเอาไว้

        “หนูดูแปลกๆเป็นอะไรรึเปล่าจ๊ะ เรื่องหนี้ใช่ไหม” อุษาถามอย่างเป็นห่วง

        “เปล่าหรอกค่ะแม่ ลดาแค่เบื่อๆค่ะ ส่วนเรื่องหนี้แม่ไม่ต้องห่วงนะคะ เจ้าสัวเขาใจดีมากเลยค่ะผ่อนผันให้เรา”

        ลดารู้สึกละอายใจไม่น้อยเมื่อต้องโกหกคนเป็นแม่ แต่รู้ดีว่าหากแม่รู้ต้องเครียดมากแน่ๆและเธอจะไม่ยอมให้แม่ต้องไม่สบายใจกับเรื่องราวพวกนี้ เธอจะจัดการเอง และประโยคนั้นทำให้ราพิณผู้เป็นพี่ที่เดินเข้ามาด้านในได้ยินพอดิบพอดี สำหรับราพิณแล้วไม่เชื่อเลยแม้แต่นิดเดียว เมื่อสบโอกาสคนเป็นแม่เดินไปจัดการงานในครัวเขาก็ลากน้องสาวต่างสายเลือดของตัวเองไปคุยกันเงียบๆ

        “บอกพี่มานะลดา มันต้องการอะไร” ราพิณเปิดประเด็นทันที

        “อะไรคะ พี่ราพิณพูดเรื่องอะไร?” ลดาถามพาซื่อ

        “พี่รู้คนอย่างมันน่ะหวังผลประโยชน์จะตาย เราเป็นหนี้มันสิบล้าน มันไม่ยอมประนอมหนี้ให้เราแน่ๆ บอกพี่มา เงินสิบล้านแลกกับอะไรลดา”ราพิณเริ่มใส่อารมณ์ บีบแขนทั้งสองข้างของลดาแน่นหวังจะได้คำตอบจากปากน้องสาว

        “โอ๊ย เจ็บนะพี่ราพิณ” ลดาพยายามแกะมือของราพิณออก ส่วนพี่ชายพอรู้ว่าทำน้องสาวเจ็บก็รีบปล่อย

        “พี่ขอโทษ แต่พี่เป็นห่วง คนอย่างมันไม่น่าไว้วางใจ” ราพิณบอกเสียงเครียด

        “ก็ในเมื่อพี่รู้ว่ามันไม่น่าไว้วางใจ แล้วพี่ไปหลงกลมันทำไมล่ะคะ!!” ลดาอดไม่ได้ที่จะเถียงกลับด้วยน้ำตาคลอ ทำเอาราพิณหนักอึ้งไปหมดเมื่อเห็นใบหน้าของน้องสาว

        “พี่... พี่ขอโทษลดา พี่แค่ไม่อยากให้แม่และลดาต้องลำบาก” ราพิณบอก

        “แล้วตอนนี้เราลำบากหรอคะพี่ เรามีธุรกิจของเราถึงแม้ว่ามันจะไม่ใหญ่มาก แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เราลำบากนี่คะ ลดามีความสุขดี แม่ก็มีความสุขดี หรือพี่ราพิณไม่มีความสุขในสิ่งที่เรามีค่ะ” ลดาถามอย่างอัดอั้นตันใจพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินมาเป็นสาย

        “ไม่ใช่อย่างนั้นนะลดา พี่แค่อยากให้เรามีมากกว่านี้ก็เท่านั้น” เสียงแผ่วเบาของราพิณยิ่งทำให้ลดาเจ็บปวดเมื่อรู้ว่าพี่ชายของตัวเองไม่เคยพอใจในสิ่งที่มีเลยแม้แต่น้อย จึงทำให้เกิดเรื่องบ้าๆนี่ขึ้นมา

        “มีมากกว่าแล้วได้อะไรขึ้นมาคะพี่ราพิณ ลดากับแม่ก็ยังเหมือนเดิม เราก็ยังกินข้าวเหมือนเดิม นอนที่เดิมอยู่ที่เดิม!!” ลดาเริ่มฟูมฟาย ทางราพิณเองก็น้ำตาเอ่อคลอเช่นเดียวกันเมื่อสำนึกว่าเขาสร้างเรื่องใหญ่ให้กับครอบครัว

        “ลดา... พี่ขอโทษ” ราพิณดึงลดาเข้าไปกอดปลอบเหมือนตอนเด็กๆที่ลดาชอบร้องไห้เวลาคิดถึงพ่อ

        “ฮือ... ฮึก... ” ลดาปล่อยโฮออกมาเมื่อเข้าสู่อ้อมกอดของพี่ชาย ภาพของสองพี่น้องที่ยืนร้องไห้ สร้างความสะเทือนใจให้แก่อุษาที่ยืนแอบดูเป็นอย่างมาก เพราะตัวเองไม่สามารถจะช่วยเหลืออะไรลูกได้เลย ครั้นจะบากหน้ากลับไปหาใครบางคนที่เธอคิดว่าเพียงแค่เธอเอ่ยปาก เขาจะสามารถช่วยเธอได้ แต่ด้วยทิฐิที่มีมากกว่าทำให้อุษาเลือกที่จะไม่บอกหรือติดต่อคนคนนั้นอีก


ตอนหน้าพี่วีหายงงแน่ค่ะ ว่าทำไมลดาหายไป 555555+ ส่วนราพิณคงสะอึกไปบ้างหลังจากที่น้องสาวตัวเองพูดแบบนี้ ยังไงติดตามกันต่อนะคะ เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆและดำเนินเรื่องเร็วนะค้า เพราะฉะนั้นอย่าลืมแอดแฟนกันด้วยเด้ออ

ปล.ขอบคุณสำหรับการติดตาม ชอบไม่ชอบยังไงอย่าลืมเม้น โหวต บอกกันด้วยนะคะ

ปล.2 หากชอบเรื่องนี้อย่าลืมเม้น โหวต แอดแฟนนะคะ

 

*****************************************************************************************

มีนิยายที่อัพคู่กันตอนนี้คือ เทพบุตรร้ายล่าหัวใจตอนนี้วางแผงแล้วนะคะ ที่ร้านหนังสือชั้นนำทั่วไป ร้านนายอินทร์ se-ed และ B2S ราคา 329 บาทหรือจะสั่งกับทางสำนักพิมพ์ได้ลด 15% ฝากด้วยนะคะ สามารถอ่านตัวอย่างได้ก่อนที่บทความ "เทพบุตรร้ายล่าหัวใจ" ได้เลยค่า ^^

 


 

 

โปรย... ปกหลังจากสำนักพิมพ์นะคะ

 

  “ถึงคุณจะอันตราย แต่ผมก็ไม่มีวันปล่อยมือคุณ

 

       แค่วันไนต์สแตนด์แบบไม่ได้ตั้งใจ เขาควรจะปล่อยผ่านไปแต่สำหรับ เฟเดรีโก อัลบาติโน่ แล้ว แพรวา คือผู้หญิงที่เขาสนใจ ภายใต้ความเย็นชาแสนจะเย่อหยิ่ง ปลุกความอยากเอาชนะในตัวเขาขึ้นมา ศัลยแพทย์หนุ่มหยิบยื่นความรับผิดชอบแต่เธอปฏิเสธ แถมยังพาลูกในท้องหนีไปอีก แต่การหลบหนีของแพรวาไม่ได้มีสาเหตุมาจากเขาทั้งหมด หญิงสาวถูกคุกคามจากมือมืดที่มองไม่เห็น เช่นนั้นแล้วเขาจะปล่อยผ่านไปได้อย่างไร เฟเดรีโกจึงสาบานกับตัวเองว่า ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตเขาก็จะปกป้องเธอกับลูกให้ได้!

 

ถ้าคุณแค่ต้องการรับผิดชอบ ฉันยังยืนยันเหมือนเดิมว่าฉันไม่ได้ต้องการเลย” แพรวาพยายามย้ำจุดยืน

ในขณะที่ชายหนุ่มเลิกคิ้ว กลอกตาไปมา ก็ได้... ถ้าเธอจะเอาแบบนี้ก็ได้

ถ้าอย่างนั้นคุณก็ต้องรับผิดชอบผม... ผมเสียตัวให้คุณแล้ว

แพรวาเบิกตาโตอย่างตกใจ “จะบ้าเหรอ คุณเป็นผู้ชายนะ

แล้วไงล่ะ เป็นผู้ชาย เสียตัวไปแล้วผมก็ซีเรียสนะ คุณต้องรับผิดชอบ เพราะฉะนั้นคุณต้องอยู่ที่นี่ดูแลผมและเราต้องอยู่ด้วยกันแบบนี้แหละ

เฟเดรีโก นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆนะ

แล้วคิดว่าหน้าตาของผมดูเล่นมากเลยเหรอ ผมจริงจังนะเนี่ย

 

ใครชอบแนวคุณหมอบอกเลยว่าเรื่องนี้ห้ามพลาดค่ะ คุณหมอเฟเดรีโกน่ารักมากกกกกกกกก ถึงแม้จะมีเป็นชุดคือสองเล่ม “กับดักวิวาห์มาเฟีย” กับ “เทพบุตรร้ายล่าหัวใจ” เนื้อหาสองเล่มคือเป็นพี่น้องกันนะคะ แต่อ่านแยกได้ ไม่มีปัญหาก็เพราะว่า เนื้อหาไม่ได้เกี่ยวเนื่องกัน มีเพียงตัวละครเดิมมาสร้างสีสันเท่านั้นค่ะ ^^ ไม่ต้องกังวลว่า เดี๋ยวซื้อเล่มนี้ ก็ต้องซื้ออีกเล่มด้วย ถ้าอยากอ่านเล่มเดียวหรือชอบแค่เรื่องเดียว จัดไปเลยค่า อ่านได้ไม่มีปัญหาแน่นอน ^^

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #49 fahrugnam (@fahrugnam) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 02:17
    พี่วีอึ้งกิมกี่แน่นอน
    #49
    0
  2. #46 Oilz Berry (@1-2oilz3-4) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 07:19
    สนุกดีค่ะแต่อ่านแล้วสงสัยตรงที่บอกว่าที่พักติดริมชายหาดและได้ยินเสียงคลื่นราชบุรีไม่มีทะเลนะคะ
    #46
    1
    • #46-1 little_writer (@little_chocho) (จากตอนที่ 7)
      28 มิถุนายน 2560 / 13:53
      อุ้ย ขอโทษค่ะ จริงๆจะเขียน ชลบุรี 55555555555555555555555555555555+ ตายยยยย 555555555555+
      #46-1
  3. #45 katicknam (@Tooktick6) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 23:57
    ยิ่งอ่านยิ่งน่าติดตาม
    #45
    0
  4. #44 runlarin (@runlarin) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 20:59
    เข้าใจพี่ราพิณนะ อยากให้แม่กะน้องสบายมากกว่าที่เป็นอยู่ แต่มันก็ไม่เป็นอย่างที่คิด
    #44
    0
  5. #43 katicknam (@Tooktick6) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 07:02
    รอลุ้นต่อไป
    #43
    0
  6. #42 katicknam (@Tooktick6) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 07:02
    รอๆๆค่ะ
    #42
    0
  7. #41 cuties_mm (@cuties_mm) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 05:53
    น่าสนุก รออ่านนะคะ
    #41
    0