สัญญาบาป [ฉบับรีไรต์] E-book พร้อมโหลด

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 400,048 Views

  • 1,090 Comments

  • 3,484 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    234

    Overall
    400,048

ตอนที่ 5 : บทที่2 [ข้อเสนอยากปฏิเสธ] 70% อัพแล้วค่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9407
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    20 มิ.ย. 60




อ่านจบแล้วอย่าลืมเม้น โหวต แอดแฟนด้วยนะคะ ^^


          เพียงไม่นานเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น เมื่อบานประตูเปิดออกหญิงสาวก็มองเห็นชายวัยกลางคนก้าวเข้ามาแล้วตามหลังด้วยหญิงสาวที่ดูแล้วอายุยังไม่เยอะมากนักแต่งตัวค่อนข้างทันสมัยออกจะเปรี้ยวนิดหน่อย ทั้งสองยกมือไหว้ทรงพลอย่างนอบน้อมและมานั่งอยู่ข้างๆเธอ เวลานั้นทรงพลก็ได้เอ่ยปากแนะนำเธอให้กับทั้งสองได้รู้จัก

        “นี่ลดานะจะมาเป็นผู้ช่วยของมิ้นดูแลปฐวีอีกที” ลดารีบยกมือไหว้ทั้งสองคนและได้รู้ว่าผู้หญิงที่จ้องมองมาชื่อเล่นว่า มิ้น

        “สวัสดีค่ะ”

        “สวัสดีจ้ะพี่ชื่อมิ้นนะ เป็นผู้จัดการส่วนตัวของปฐวี ส่วนนี่พี่ป๊อบเป็นโปรดิวเซอร์ที่ดูแลปฐวีจ้ะ” หญิงสาวหันไปยกมือไหว้ผู้ชายอีกคนอย่างนอบน้อมเช่นกัน

        “เอาล่ะ ต่อไปนี้ยังไงก็ขอให้ดูแลลดาด้วยล่ะ ส่วนลดาจะทำอะไรก็ปรึกษาขอคำแนะนำคุณมิ้นแล้วก็คุณป๊อบได้เลยนะ” ทรงพลพูดทิ้งท้าย ก่อนที่จะให้เปรมศักดิ์และมินตราพาลดาไปเดินสำรวจและเริ่มทำงานทันที

        การทำงานวันแรกที่กะทันหันของหญิงสาว ทำเอาลดาจับต้นชนปลายไม่ถูก เพราะทุกสิ่งล้วนแปลกใหม่และที่สำคัญเธอไม่ได้จบด้านนี้มาซะด้วย ร่างบางลงมาชั้นที่สิบห้าซึ่งข้างในนั้นจะแบ่งโต๊ะนั่งเป็นแต่ละฝ่ายเหมือนออฟฟิศทั่วๆไป มินตราแนะนำลดาให้ทุกคนรู้จัก จากนั้นก็พาลดาไปเรียนรู้งานต่อ

        เมื่อมาถึงโต๊ะทำงานของมินตรา ลดาก็นั่งลงที่หน้าโต๊ะทำงานเวลานั้นมองเห็นมินตรากำลังเปิดกระเป๋าตัวเองแล้วหยิบสมุดงานมาให้หนึ่งเล่มพร้อมกับยื่นให้

        “ลดาช่วยดูคิวงานให้พี่หน่อยจ๊ะ”

        หญิงสาวรับมาอย่างงุนงงจากนั้นเปิดดูพบว่าด้านในเป็นเหมือนปฏิทิน ซึ่งมีเขียนคิวงานเอาไว้บ้างพร้อมกับรายละเอียดบ้างก็มีเป็นสัญลักษณ์

        “ดูอะไรคะ” ลดาถามซื่อๆ

        “ตารางงานที่พี่ให้ลดาไป คือตารางงานของปฐวี ลดาจะต้องจดจำว่าในแต่ละวันปฐวีต้องไปที่ไหนบ้าง แล้วติดต่อกับเจ้าของงานด้วย เข้าใจไหมจ๊ะ” มินตราอธิบายคร่าวๆพร้อมมองลดาไปด้วย ผู้หญิงคนนี้จัดว่าเป็นคนหน้าตาดี ผิวพรรณดี หากจับแต่งตัวนิดๆหน่อยๆก็คงโลดแล่นในวงการได้แน่นอน

        “เข้าใจค่ะ” หญิงสาวหันมาสนใจตารางงานต่อ

        นอกจากตารางงานแล้วมินตรายังแนะนำอะไรให้เธออีกหลายอย่างพร้อมกับให้ช่วยทำงานจนกระทั่งผ่านไปได้หลายชั่วโมงแล้วเวลานี้ลดาก็ยังไม่เจอปฐวี เวลานั้นเธอกำลังจดจ้องกับคิวงานและได้ยินเสียงมินตราเอ่ยถามด้วยความสนใจใคร่รู้

        “ลดาพี่ขอถามอะไรหน่อยได้ไหมจ๊ะ”

        หญิงสาวงุนงงนิดหน่อยแต่ก็ยิ้มอย่างเป็นมิตร “ได้สิคะ”

        “เอ่อ... คือ... ลดารู้จักกับคุณทรงพลเหรอจ๊ะ” มินตราถามแบบเกรงใจแต่ความสงสัยในใจมีมากกว่าเพราะว่าโดยปกติพนักงานฝ่ายบุคคลต่างหากจะเป็นคนส่งพนักงานมาให้ อีกทั้งตำแหน่งผู้ช่วยของเธอก็ไม่ได้เปิดสมัครสักหน่อย แต่วันนี้จู่ๆทรงพลก็เรียกขึ้นไปพร้อมกับให้ลดามาช่วย ใครบ้างจะไม่สงสัยและเดาได้เลยว่าเด็กเส้นแน่นอน

        “เปล่าเหรอกค่ะพี่มิ้น พอดีลดาเห็นประกาศในเว็บไซต์น่ะค่ะ ลดาเลยมาสมัครดู ทีนี้โชคดีได้สัมภาษณ์งานกับคุณทรงพลน่ะค่ะ” ลดาจำต้องโกหก แต่มินตราเองก็ดูเหมือนจะไม่เชื่อ แต่ก็ไม่ได้ติดใจอะไร

        “อ๋อ งั้นลดาดูตารางงานไปก่อนนะ เดี๋ยวพี่ขอไปเข้าห้องน้ำครู่หนึ่งเดี๋ยวมา” มินตราบอกพร้อมกับส่งยิ้ม ทิ้งลดาให้อยู่ในห้องเพียงคนเดียว พอมินตราออกไปหญิงสาวก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

        “เกือบไปแล้วไหมลดา” เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆก่อนจะนั่งดูตารางงานต่อไป

        เพียงไม่นานนักเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง ลดานึกว่ามินตราคงกลับมาแล้วเพราะเห็นบอกว่าไปแค่ครู่เดียวเท่านั้นบวกกับว่ามีบางอย่างสงสัยเกี่ยวกับตารางงานของปฐวี หญิงสาวจึงเอ่ยปากถามโดยไม่ได้หันไปมองด้วยซ้ำว่าคนที่เข้ามาใช่หรือไม่

“พี่มิ้นคะอธิบายตรงนี้ให้ลดาหน่อยค่ะ” ลดาพูดไปด้วยแต่ไม่ได้หันไปมองคนที่เข้ามา

        ปฐวีที่เดินเข้ามาหาผู้จัดการส่วนตัว แต่กลับเจอใครบางคนที่เพิ่งเจอกันเมื่อเช้ากำลังนั่งทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่กับสมุดเล่มหนึ่ง ปฐวีเห็นก็รู้ได้ทันทีว่าสมุดเล่มนี้ตารางงานของเขานั่นเอง

        “ไม่เข้าใจตรงไหนครับ” ลดาตกใจรีบเงยหน้ามองดู เมื่อพบว่าไม่ใช่มินตราอย่างที่เธอคิดแต่กลับเป็นใครอีกคนที่เธอกำลังจะทำบาปในไม่ช้า

        “เอ่อ... คุณปฐวี” ลดาเรียกชื่อ ปฐวีส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร

        “เรียกพี่วี เฉยๆดีกว่านะ” ชายหนุ่มบอกอย่างเป็นกันเอง

        “เอ่อ... ” ลดาถึงกับพูดไม่ออก ปฐวีเดินมานั่งโซฟาข้างๆพร้อมกับชะโงกดูตารางงานในมือของลดา

        “ไม่เข้าใจตรงไหนครับ” ร่างสูงถามย้ำ

        “เอ่อ... คือไม่เข้าใจสัญลักษณ์น่ะค่ะ” ในตารางงานมีสัญลักษณ์กำกับอยู่เป็นบางช่อง บางอันก็เป็นรูปดาว บางอันก็เป็นรูปวงกลม ก่อนหน้านี้มินตราอธิบายเองว่าเป็นการเขียนของเธอเอง บางทีเบื่อๆวาดรูปเล่นก็เลยใช้เป็นสัญลักษณ์แทนการเขียนซะเลย เข้าใจง่าย แต่ก็ง่ายแค่กับมินตรา ส่วนคนอื่นรวมถึงเธอมาดูก็ออกจะงุนงงไปสักหน่อย

        “อ๋อ ลดาดูตรงนี้นะ รูปดาวหมายถึงว่า งานนี้พี่เป็นตัวหลัก ส่วนวงกลมเนี่ย คือมีแขกรับเชิญคนอื่นๆไปด้วย ส่วนอันอื่นๆ... ” ปฐวีอธิบายต่อไปเรื่อยๆแต่ไม่ได้เข้าหูเลย ลดาได้แต่จ้องมองปฐวีด้วยความรู้สึกผิดติดในใจ

        “ไม่เข้าใจตรงไหนอีกไหมครับ” ปฐวีหันไปถามก็พบว่าลดาจ้องหน้าตัวเองอยู่ พอรู้สึกตัวหญิงสาวก็รีบหลบสายตาทันทีไม่กล้ามองเขาอีก

        “เอ่อ... เข้าใจแล้วค่ะ” ลดาจำต้องโกหกแม้จริงๆจะไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย

        “ถ้ามีอะไรสงสัยถามพี่ก็ได้นะ” ปฐวีบอกอย่างใจดี ไม่นานมินตราก็เดินเข้ามาพอดี

        “อ้าววี ซ้อมเสร็จแล้วเหรอ”

        “ครับพี่ พอดีได้ข่าวว่าพี่จะมีผู้ช่วย ผมเลยมาดูซะหน่อย” ปฐวีพูดยิ้มๆหันไปทางลดา

        “อ๋อ ใช่จ้ะ นี่น้องลดานะ ผู้ช่วยคนใหม่ของพี่ ลดาจ๊ะนี่ก็ปฐวี รู้จักแล้วนี่เนอะ” มินตราแนะนำให้เสร็จสรรพส่งยิ้มให้กับคนทั้งคู่

        “ลดา ชื่อเพราะดีนะครับ” ปฐวีเอ่ยชม

        “ขอบคุณค่ะ” ลดายิ้มตอบ

        “วีเย็นนี้ไปไหนรึเปล่า” มินตราเอ่ยถามขึ้น

        “มีธุระนิดหน่อยครับพี่” คำว่า “ธุระ” ของปฐวีทำเอามินตรารู้ทันทีว่าไปหาใครบางคนแน่นอน

        “ยังไงก็เพลาๆบ้าง แล้วก็อย่าให้ใครเห็นล่ะ ออกสื่ออีกคราวนี้คงจะวิ่งวุ่นแก้ข่าวกันน่าดู” มินตราเอ่ยกำชับอีกครั้ง เพราะครั้งก่อนนักข่าวไปเห็นปฐวีและอลิษาที่ร้านอาหารเต็มๆทำให้ทั้งมินตราและทุกฝ่ายช่วยกันแก้ข่าว แถมไม่พอต้องไปแก้ตัวกับผู้บริหารอีกต่างหาก

        “ครับพี่ ขอตัวก่อนนะลดา” ปฐวีเอ่ยลาทุกคนก่อน แต่คำว่าธุระของปฐวีและคำพูดของมินตราก็สะดุดใจลดาไม่น้อยแต่ก็เลือกที่จะเงียบไว้ดีกว่า

 

        การทำงานวันแรกผ่านไปได้ด้วยดี ตอนนี้หญิงสาวเพียงแค่รับหน้าที่ดูคิวงาน จัดคิวงาน ส่วนเรื่องรับงานมินตราจะเป็นคนดูแลเอง แต่ก็ดีหน่อยที่ช่วงนี้ใกล้คอนเสิร์ตใหญ่ ปฐวีจึงไม่ค่อยมีงานนอกมากนัก เวลาส่วนใหญ่ก็ทุ่มเทให้กับการซ้อมเต้นเท่านั้น

        ช่วงค่ำหญิงสาวก้าวเข้ามาภายในคอนโดมิเนียมของตัวเองก็เห็นเพื่อนรักอย่างรวีพรรณนั่งรอตรงส่วนล็อบบีเรียบร้อยแล้วแต่ยังไม่ทันทักทายเพื่อนรักก็ร้องเรียกเสียงดังซะก่อนพร้อมกับเดินเข้ามาหา

        “ลดา”

        “อ้าวรวี ทำไมไม่โทรมาก่อนล่ะ” ลดาถามอย่างแปลกใจ

        “แหมแก ฉันโทรหาแกจนมือจะพังแล้วเนี่ย ทำไมไม่รับโทรศัพท์” พอได้ยินแบบนี้คิ้วเรียวสวยก็ขมวดเข้าหากันแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาดูก็พบว่าตัวเองเปิดสั่นเอาไว้และคงไม่ได้รับรู้ถึงการสั่นนั้นเลยอีกทั้งหน้าจอโทรศัพท์ก็โชว์มิสคอลมากมายล้วนแต่เป็นของรวีพรรณทั้งหมด

        “โทษที ฉันเปิดสั่นไว้” ลดายิ้มแหยๆ ก่อนจะชวนรวีพรรณขึ้นไปคุยด้วยกันบนห้อง เมื่อมาถึงเพื่อนรักก็เปิดประเด็นขึ้นทันที ถามอย่างสงสัย

        “แกหาเงินได้รึยัง” คำพูดของรวีพรรณทำเอาลดาสะดุ้งเล็กน้อย

        “เอ่อ... ยัง แต่ฉันไปคุยกับเขาแล้ว เขาผ่อนผันให้น่ะ” ลดาจำต้องโกหกทุกคน เพราะไม่อยากให้ทุกคนมารับรู้หรือมีส่วนเกี่ยวข้องในเรื่องนี้

        “จริงเหรอ” นักข่าวสาวถามอย่างจับผิด เพราะก่อนหน้านี้ที่เธอฟังเพื่อนรักเล่า ทรงพลไม่ยอมผ่อนผันให้ลดาเลยแม้แต่นิดเดียว แล้วทำไมจู่ๆถึงยอมง่ายขนาดนี้

        “จริงสิ” ลดาตีหน้าสื่อ

        “ลดา... แกปิดบังอะไรฉันรึเปล่า” รวีพรรณถามจริงจังพร้อมสบตาเพื่อนรักไปด้วย

        “ฉันจะไปปิดบังอะไรแกล่ะ” ตอบเสร็จก็เดินเลี่ยงไปตรงโซฟาตัวยาวแล้วเปิดโทรทัศน์ดู

        “ฉันไม่เชื่อเหรอกว่าเจ้าสัวบ้านั่นจะผ่อนผันให้แก เพราะถ้าเขาจะผ่อนผันให้แกจริงๆเนี่ย เขาทำไปนานแล้ว เว้นเสียแต่ว่าแกจะมีข้อแลกเปลี่ยนอะไรกัน” คำพูดของรวีพรรณจี้กลางใจของลดาทันที

        “บ้าเหรอ จะไปมีข้อแลกเปลี่ยนอะไร” ท่าทางลุกลี้ลุกลนของลดาทำเอารวีพรรณจับได้ทันที เพราะลดาโกหกไม่เก่งแต่ไหนแต่ไร โกหกทีไรเธอจับได้ทุกที

        “ถ้าแกไม่ยอมบอก ฉันก็ไม่รู้จะว่ายังไง แต่แกจำไว้นะ คนอย่างเจ้าสัวน่ะ เจ้าเล่ห์จะตายบางทีสิ่งที่แกยอมทำ มันคุ้มแล้วเหรอลดา” รวีพรรณเอ่ยเตือน

        “... ” ลดาเงียบไป รวีพรรณเองก็ได้แต่ถอนหายใจและนั่งลงข้างๆเพื่อนของตัวเอง

        “ยังไงฉันอยู่ข้างแกเสมอนะลดา” นักข่าวสาวถอนหายใจปลอบเพื่อนรักเบาๆ

        “ขอบใจนะรวี แต่... ถ้าฉันพร้อม ฉันจะเล่าให้ฟังนะ” ลดาบอก สุดท้ายแล้วเธอก็ไม่อยากจะปิดบังเพื่อนแต่เธอก็ไม่สามารถบอกได้เหมือนกัน

        “ฉันเข้าใจ แต่ต้องรีบบอกฉันทันทีเลยนะ” รวีพรรณบอกทิ้งท้ายไว้ ซึ่งลดาเองก็พยักหน้าให้คำมั่นสัญญา

 

เอาแล้ววว ได้มาทำงานด้วยกันแล้วเด้อออ จะเป็นยังไงต่อไป แล้วจะเอาทะเบียนสมรสมาได้ไหมมมม มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ เจอกันตอนหน้าคะ่ อย่าลืมเม้น โหวต แอดแฟนกันด้วยนะค้าาาาาา > < 


*****************************************************************************************

มีนิยายที่อัพคู่กันตอนนี้คือ “เทพบุตรร้ายล่าหัวใจ” ตอนนี้วางแผงแล้วนะคะ ที่ร้านหนังสือชั้นนำทั่วไป ร้านนายอินทร์ se-ed และ B2S ราคา 329 บาทหรือจะสั่งกับทางสำนักพิมพ์ได้ลด 15% ฝากด้วยนะคะ สามารถอ่านตัวอย่างได้ก่อนที่บทความ "เทพบุตรร้ายล่าหัวใจ" ได้เลยค่า ^^

 



โปรย... ปกหลังจากสำนักพิมพ์นะคะ

 

  “ถึงคุณจะอันตราย แต่ผมก็ไม่มีวันปล่อยมือคุณ

 

       แค่วันไนต์สแตนด์แบบไม่ได้ตั้งใจ เขาควรจะปล่อยผ่านไปแต่สำหรับ เฟเดรีโก อัลบาติโน่ แล้ว แพรวา คือผู้หญิงที่เขาสนใจ ภายใต้ความเย็นชาแสนจะเย่อหยิ่ง ปลุกความอยากเอาชนะในตัวเขาขึ้นมา ศัลยแพทย์หนุ่มหยิบยื่นความรับผิดชอบแต่เธอปฏิเสธ แถมยังพาลูกในท้องหนีไปอีก แต่การหลบหนีของแพรวาไม่ได้มีสาเหตุมาจากเขาทั้งหมด หญิงสาวถูกคุกคามจากมือมืดที่มองไม่เห็น เช่นนั้นแล้วเขาจะปล่อยผ่านไปได้อย่างไร เฟเดรีโกจึงสาบานกับตัวเองว่า ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตเขาก็จะปกป้องเธอกับลูกให้ได้!

 

ถ้าคุณแค่ต้องการรับผิดชอบ ฉันยังยืนยันเหมือนเดิมว่าฉันไม่ได้ต้องการเลย” แพรวาพยายามย้ำจุดยืน

ในขณะที่ชายหนุ่มเลิกคิ้ว กลอกตาไปมา ก็ได้... ถ้าเธอจะเอาแบบนี้ก็ได้

ถ้าอย่างนั้นคุณก็ต้องรับผิดชอบผม... ผมเสียตัวให้คุณแล้ว

แพรวาเบิกตาโตอย่างตกใจ จะบ้าเหรอ คุณเป็นผู้ชายนะ

แล้วไงล่ะ เป็นผู้ชาย เสียตัวไปแล้วผมก็ซีเรียสนะ คุณต้องรับผิดชอบ เพราะฉะนั้นคุณต้องอยู่ที่นี่ดูแลผมและเราต้องอยู่ด้วยกันแบบนี้แหละ

เฟเดรีโก นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆนะ

แล้วคิดว่าหน้าตาของผมดูเล่นมากเลยเหรอ ผมจริงจังนะเนี่ย

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #29 AtomRc (@AtomRc) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 18:00
    เร็วๆๆน่ะคอยยุ่
    #29
    0
  2. #28 katicknam (@Tooktick6) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 22:46
    อยากให้ถึงตอนนั้นไวๆ
    #28
    0
  3. #26 katicknam (@Tooktick6) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 12:10
    มีความงง.นิดๆ
    #26
    0