สัญญาบาป [ฉบับรีไรต์] E-book พร้อมโหลด

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 399,993 Views

  • 1,090 Comments

  • 3,482 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    179

    Overall
    399,993

ตอนที่ 44 : บทที่13 [ความเจ็บปวดที่เกินทน] 70% อัพแล้วจ้า + เปิดจองค่ะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13505
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    17 ก.ย. 60

เปิดจองพร้อมโอน “สัญญาบาป”

ตั้งแต่วันที่ 12 กันยายน – 2 ตุลาคม 2560

 


ราคา 329 รวมจัดส่งแบบลงทะเบียน

ของแถม... สมุดโน้ตและโปสการ์ดค่ะ

 

ช่องทางการจอง+แจ้งโอน

 

FACEBOOK : ตะวัน คณิสร วีนัส นักเขียน

       คลิกลิ้ง

       https://www.facebook.com/profile.php?id=100006404912020

 

FANPAGE :    ตะวัน คณิสร วีนัส นักเขียน

       คลิกลิ้ง

       https://www.facebook.com/TAWANVENUS/

 

EMAIL :         little_writer@hotmail.co.th

 

 

เนื้อหาทั้งหมด : 22 ตอน และ ตอนพิเศษ 2 ตอน

 



*** ส่วนใครต้องการสั่งรูปเล่ม เหลือ 16 วันสุดท้ายนะคะ ***

รายละเอียดด้านบนเลยจ้า

 

หลังจากโอนเงินแล้ว อย่าลืมแนบสลิป แจ้งชื่อที่อยู่ พร้อมกับระบุว่าต้องการลายเซ็นหรือไม่นะคะ *** สำคัญมากนะค้า *** เพราะมีหลายคนโอนเงินมาแต่ยังไม่ยอมแจ้งน้า



            “งั้นเชิญตามสบายครับ” กฤษณะพยักหน้ารับเล็กน้อยแล้วเดินออกจากห้องไป พอคล้อยหลังคุณหมอชายหนุ่มอดจะสถบออกมาไม่ได้

        “ให้ตายเถอะ ทำไมต้องเป็นโรงพยาบาลนี้ด้วยวะ” ชายหนุ่มหงุดหงิดใจ เวลานั้นร่างน้อยบนเตียงเริ่มขยับกายพอฤทธิ์ยาหมดบาดแผลเริ่มกลับมาเจ็บอีกครั้ง พอลืมตาก็พบว่าตอนนี้สามีของเธอกำลังนั่งจ้องหน้าเธออยู่

        “เจ็บแผลเหรอ” ปฐวีถามอย่างเป็นห่วง ลดาพยักหน้ารับ

        “งั้นผมไปตามหมอให้นะ” ปฐวีจะลุกขึ้นแต่เธอใช้มือข้างที่ไม่เจ็บจับเอาไว้ซะก่อน

        “ไม่เป็นไรค่ะ”

        “หิวน้ำไหม” เขาถามอย่างเป็นห่วง ลดาพยักหน้ารับอีกครั้ง ชายหนุ่มปรับเตียงให้สูงขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเทน้ำใส่แก้วพร้อมกับป้อนลดาให้อย่างอ่อนโยน

        “คุณมานานหรือยัง” เธอเห็นเขายังอยู่ในชุดเต็มยศสงสัยคงเพิ่งเสร็จงาน หน้าตายังมีเครื่องสำอางอยู่เลย

        “ไม่นานหรอกครับ” ลดาไม่ได้พูดอะไร ขยับแขนเล็กน้อยก็เบ้หน้าเพราะปวดอีกแล้ว

        “ไหนว่ามีดบาด ทำไมถึงเป็นหนัก?” เขาถามอย่างจับผิด

        “เอ่อ...” ลดาไม่รู้จะตอบยังไง ดวงตากลมโตเสหลบ

        “ไม่ได้มีดบาดใช่ไหม” เขาถามเสียงเข้ม

        “มีดบาดสิ แต่ว่ามันพลาดเลยโดนหนักน่ะ” หญิงสาวโกหก ปฐวีมองอย่างไม่เชื่อแต่เห็นว่าสีหน้าของหญิงสาวไม่ค่อยดีและมืออีกข้างของเธอจับที่บาดแผลตลอดคงเจ็บมากสินะ

        “ผมไปตามหมอให้ดีกว่า” ลดาส่ายหน้าห้ามไว้ก่อน

        “ไม่เอาหรอก ไม่อยากกินยาแล้ว” พอได้ยินคำตอบก็นึกเอ็นดูอีกใจก็อยากตีก้นเด็กดื้อ รู้ว่ากินยายากยังทำตัวเองให้ป่วยอีก

        “ไม่กินแล้วเมื่อไหร่จะหายล่ะ”

        “ฉันอยากกลับบ้าน... คุณไปบอกหมอให้หน่อยนะ” เธอหันมาออดอ้อน

        “คืนนี้อยู่โรงพยาบาลก่อนน่ะดีแล้ว”

        ชายหนุ่มพูดเสร็จกดปุ่มเรียกพยาบาลเข้ามา เพียงไม่นานพยาบาลสาวก็เดินเข้ามาพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้กับปฐวีและจดจำเขาได้ทันทีว่าเป็นใคร

        “ไม่ทราบว่าคุณปฐวีมีอะไรหรือเปล่าคะ” สายตาที่มองอย่างเคลิ้มฝันทำเอาลดาเองก็ร้อนในอกอยู่บ้าง ใช่สิ เขาหล่อนี่นา ใครบ้างจะไม่ชอบเขา... แต่เขาเป็นสามีเธอนะ!

        “พอดีภรรยาของผมเจ็บแผล ไม่ทราบว่ามียาทานก่อนนอนหรือเปล่าครับ” เขาถามกลับ

        “มีค่ะ สักครู่นะคะ”

        พยาบาลสาวออกไปและกลับเข้ามาอีกครั้งพร้อมกับถาดอาหารโดยแจ้งว่าลดาเองยังไม่ได้ทานอาหารเย็นเลย ซึ่งปฐวีเองก็คอยป้อนแม้เธอยืนยันว่าจะกินเองแต่เขาก็ไม่ยอม จนกระทั่งป้อนเธอไปได้ครึ่งถ้วยหญิงสาวก็ไม่อยากกินแล้วเขาจึงไม่ได้ฝืน จากนั้นจึงเรียกพยาบาลอีกครั้งและพยาบาลคนเดิมก็กลับมาพร้อมกับถ้วยยา ซึ่งเวลานั้นปฐวีเองก็เลื่อนให้หญิงสาวโดยที่เธอส่ายหน้าน้อยๆ

        “บอกแล้วไงว่าไม่อยากกินอ่ะ” เธองอแง

        “อย่าดื้อน่า ไม่กินเมื่อไหร่จะหายล่ะ” เขาดุเบาๆ พยาบาลสาวคนเดิมยังไม่ยอมออกไปไหน ยังคงยืนอยู่ที่เดิมและมองด้วยความอิจฉา

        “เดี๋ยวก็หายน่า”

        “ไม่กินจูบนะ พูดจริงด้วย” ลดาหน้าแดงเห่อทันทีเมื่อได้ยิน ไม่ต่างกับพยาบาลสาวที่อยู่ในเหตุการณ์ด้วยเช่นเดียวกัน

        “จะบ้าเหรอ” เธอบ่นเบาๆ ปฐวียิ้มกว้างขยับหน้าเข้าไปใกล้แล้วจูบเข้าให้ที่ริมฝีปากอวบอิ่มของหญิงสาวเบาๆ และนั่นทำให้เธอตกใจ

        “จูบแล้ว กินยาซะ” เขาไม่พูดเปล่าแต่หยิบยาขึ้นมาป้อนให้ถึงปาก ซ้ำยังจ้องเขม็งราวกับว่าหากไม่กินเขาจะบังคับแล้วนั่นทำให้เธอไม่มีทางเลือก ต้องอ้าปากรับยาจากนั้นก็รีบดื่มน้ำตามและลดาก็ทำท่าอยากจะอาเจียน โชคดีที่ไม่ได้อาเจียนออกมา เธอยังกินยายากเหมือนเดิม พอเห็นเธอกินเสร็จ เขาจึงโน้มหน้าไปจูบริมฝีปากของเธออีกครั้ง

        “เป็นเด็กดีต้องให้รางวัล” ลดาหน้าแดงก่ำอีกหนได้แต่ส่ายหน้า เวลานั้นชายหนุ่มยื่นแก้วยาคืนให้นางพยาบาลที่หน้าแดงเช่นเดียวกัน

        “ขอบคุณนะครับ” เขาบอกเบาๆและก็มองด้วยการเชิญออกไปกลายๆ พยาบาลสาวเหมือนรู้จึงรีบเดินออกไป อันที่จริงเธอควรไปตั้งแต่นำยามาแล้วแต่... นานๆทีจะได้เจอนักร้องหนุ่มขวัญใจนี่นา เลยอดไม่ได้ต้องเห็นฉากสวีตของทั้งคู่ด้วยเลย เรื่องนี้ต้องเล่าให้เพื่อนนางพยาบาลด้วยกันฟัง

        “ทำอะไรก็ไม่รู้ ต่อหน้าคนอื่นด้วยนะ” หญิงสาวบ่นเมื่อได้อยู่กันตามลำพัง

        “ไม่ใช่เรื่องแปลกนี่ ไม่เห็นเป็นไรเลย” เขาพูดหน้าตาเฉย

        “คุณจะกลับเลยหรือเปล่า” เธอถามต่อ

        “ผมไม่กลับหรอก จะเฝ้าคุณนี่แหละ” ปฐวีบอก ลดาได้ยินก็รู้สึกอุ่นใจแต่ไม่อยากรบกวนเขา เพราะวันนี้ชายหนุ่มก็ทำงานมาทั้งวันแล้ว

        “ฉันอยู่ได้ คุณกลับไปพักผ่อนเถอะค่ะ”

        “คุณจะอยู่คนเดียวได้ยังไง คุณรู้ไหม... ผมได้ยินมาว่าโรงพยาบาลนี้ผีเยอะ” พอได้ยินเขาพูดเธอก็ตกใจเบิกตากว้างมองซ้ายมองขวาทันที ปฐวีเห็นก็ขำออกมาทำให้หญิงสาวหน้าบึ้ง

        “แกล้งฉันนี่!”

        “ผมพูดจริงนะ... ได้เวลานอนแล้ว” ชายหนุ่มปรับเตียงของเธอให้ลงเหมือนเดิมจากนั้นห่มผ้าให้แผ่วเบา พร้อมกับโน้มหน้าไปจูบหน้าผากมนของเธอนั่นทำให้หัวใจดวงน้อยสั่นไหวอย่างแรง หน้าแดงก่ำไม่กล้าสบตาและสุดท้ายก็หลับตาลงเพียงไม่นานก็หลับสนิทเพราะฤทธิ์ยา ปฐวีมองลดาอย่างเป็นห่วง เขาเฝ้าจนรู้ว่าเธอหลับสนิทไปแล้วจริงๆจึงเดินออกไปด้านนอกกลับไปยังคอนโดมิเนียมเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและรีบกลับมาโรงพยาบาลอีกครั้งทันที

 

        เช้าวันรุ่งขึ้นลดาตื่นแต่เช้าบาดแผลดูดีขึ้นมากไม่ค่อยปวดแล้วและไม่มีอาการปวดอีกเลยตลอดคืน เธอเหลือบมองโซฟาตัวยาวในห้องทันทีเห็นว่าร่างสูงกำลังนอนหลับสนิทก็อมยิ้มออกมาเล็กน้อย หัวใจพลันอบอุ่นอีกครั้งหนึ่ง เธอพยายามลุกขึ้นจากเตียงช้าๆและแผ่วเบา ตั้งใจอยากจะไปเข้าห้องน้ำแต่เมื่อเดินเข้ามาแล้วเธอกลับปลดเชือกกางเกงไม่ได้เพราะมือข้างขวาที่เจ็บจะลงน้ำหนักแต่ละทีน้ำตาแทบล่วงซ้ำเชือกยังผูกปมเอาไว้แน่นจนมือข้างเดียวกระตุกก็ไม่ยอมหลุดอีกดูเหมือนสวรรค์ช่างกลั่นแกล้งเธอเสียจริงๆ คิดได้แบบนั้นเธอจึงตัดสินใจออกไปขอความช่วยเหลือพยาบาลและเป็นการเดินยืดเส้นยืดสายด้วยเพราะเมื่อวานนอนทั้งวันแล้ว เธอเดินไปยังเคาน์เตอร์พยาบาลยังไม่ทันที่จะได้เอ่ยถามแต่แอบได้ยินการสนทนาเสียก่อน...        

        “เธอว่าคุณปฐวีจะรักเมียเขามากไหม” ลดาแอบยืนฟังเงียบๆ

        “รักมั้ง ดูแลดีขนาดนั้น” นางพยาบาลที่ถูกถามเอ่ยบอก

        “แต่ฉันว่าไม่นะ เธอไม่เคยอ่านข่าวซุบซิบหรอกเหรอ ที่ว่ากันกันว่าผู้หญิงคนนี้ตั้งใจจับคุณปฐวีน่ะ” ลดาชะเง้อมองเล็กน้อยพบว่าคนพูดใส่ชุดแตกต่างจากพยาบาลดูเหมือนจะเป็นผู้ช่วย

        “แต่ถ้าข่าวเป็นแบบนั้นจริงๆ คุณปฐวีจะมาเฝ้าทำไมกัน”

        “คนเป็นดารายังไงก็ต้องสร้างภาพกันบ้างสิยะ” ผู้ช่วยพยาบาลคนเดิมกล่าว ลดายืนฟังได้ไม่นานตั้งใจจะกลับห้องแต่พอหมุนตัวหันหลังกลับไปก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าปฐวีกำลังยืนกอดอก ดูเหมือนเขาจะได้ยินการสนทนานั่นแล้ว

        ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไรแต่ก้าวเดินไปยังเคาน์เตอร์พยาบาลด้านหน้าซึ่งพอทุกคนเห็นเสียงพูดก็เงียบลงโดยเฉพาะผู้ช่วยพยาบาลที่พูดถึงกับหน้าซีด ยิ่งเห็นลดาเดินตามมาด้วยก็ก้มหน้าไม่กล้าสบตา

        “ผมว่าพวกคุณคงได้ยินข่าวผิดมาแล้วล่ะ” ชายหนุ่มพูดเสียงเข้ม

        “ลดาไม่ได้จับผม ถ้าพวกคุณยังพูดจาแบบนี้ให้ผมหรือภรรยาได้ยินอีกล่ะก็ บางทีผมคงต้องแจ้งกับทางผู้บริหารโรงพยาบาลให้อบรมพวกคุณซะใหม่” ทุกคนที่ยืนอยู่หน้าเสียกันเป็นแถว

        “คุณวีคะ ไปกันเถอะ” หญิงสาวใช้แขนข้างที่ไม่เจ็บดึงปฐวีเอาไว้และเขาก็ยอมตามไปโดยดีเพราะได้พูดสิ่งที่อยากพูดจนหมดแล้ว อันที่จริงเขาไม่จำเป็นต้องอธิบายก็ได้ ใครจะพูดอะไรเขาเคยสนที่ไหนแต่เพราะกลัวคนเข้าใจลดาผิดต่างหากเขาเลยต้องทำ

        “ทำไมถึงปล่อยให้พวกนั้นพูดแบบนี้” เขาถามทันทีเมื่อเข้ามาในห้อง

        “ก็พวกเธอพูดความจริงนี่” หญิงสาวตอบเสียงแผ่ว ปฐวีถอนหายใจ

        “ถึงอย่างนั้นก็เถอะ คุณควรจะปกป้องตัวองบ้าง”

        “ช่างมันเถอะค่ะ” หญิงสาวบอกปัดแล้วเดินกลับไปนั่งที่เตียงตัวเองเหมือนเดิม

        “แล้วออกไปข้างนอกทำไม” เขาถามต่ออย่างสงสัย ตื่นมาก็ไม่เห็นเธอแล้วจึงรีบลุกขึ้นเดินออกไปตามเห็นเธอเดินไปยังหน้าเคาน์เตอร์เขาจึงเร่งฝีเท้าเลยได้ยินทุกอย่าง

        “ฉันอยากเข้าห้องน้ำ แต่ปลดเชือกไม่ได้ ก็เลยเรียกพยาบาลมาช่วย” หญิงสาวบอกกลับ

        “ปุ่มกดเรียกก็มีทำไมไม่ใช้” เขาถามอย่างสงสัย

        “เมื่อวานนอนทั้งวันแล้วฉันเมื่อย ก็เลยเดินออกไปเรียกเอง” หญิงสาวบอกเหตุผล ปฐวีได้ยินก็เดินตรงเข้ามาแล้วจับมือบางให้ลุกขึ้นแต่เธอขืนตัวเอาไว้

        “จะทำอะไรคะ”

        “พาคุณไปเข้าห้องน้ำยังไงล่ะ” เขาว่าแล้วก็ออกแรงดึงหญิงสาวไปยังห้องน้ำ พอเข้ามาก็ได้ทีบ่นหญิงสาวอีกหน

        “ทีหลังจะเข้าห้องน้ำเรียกผมก็ได้” 


นับว่าตอนนี้พี่วีทำได้ดีนะ... จะไม่ด่า... 55555+ อย่างน้อยก็ปกป้องเมียบ้างไรบ้าง เริ่มแสดงออกมาเรื่อยๆแต่ก็ยังเป็นคนโง่ ที่ไม่ยอมรับใจตัวเองอยู่ดี พี่วีก็สงสัยนะคะ คนบ้าที่ไหนมีดบาดแขน แต่เดี๋ยวจะมีเรื่องทรงพลแทรกมาก่อนก็เลยปล่อยผ่านไป แต่จะมารู้ทีหลังว่าเป็นฝีมือของอลิสเด้อ ^^ และลดาก็จะบอกทรงพลด้วย ยังไงติดตามกันต่อ เจอกันวันอังคารนะจ๊ะ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

12 ความคิดเห็น

  1. #768 A-Arun (@A-Arungomes) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 07:40
    รอ e-book ค่ะไรท์
    #768
    0
  2. #762 ya567 (@ya567) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 01:41
    อยากได้หนังสือจัง ฮือๆๆๆๆ
    #762
    0
  3. #761 sasi (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 22:13
    น้ำตาร่วง
    #761
    0
  4. #760 AppleSnow (@AppleSnow) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 21:58
    อิอิ ออกโรงแทนกันด้วย รักเขาแล้วสิ รอค่ะ สู้ๆ
    #760
    0
  5. #759 wateroil (@wateroil) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 20:56
    พี่วีเอาใจใส่ลดาเยอะๆนะ
    #759
    0
  6. #758 Jvar J. (@jvar) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 12:32
    ตอนนี้ทำตัวดี ให้อภัยได้ แต่ถ้าตอนหน้าเป็นอีก โดนแน่!!
    #758
    0
  7. #757 PORNPIOML (@PORNPIOML) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 10:54
    ไม่กินจูบนะ อร๊ายยยยยยยยยยยอยากเป็นลดาตอนนี้ ย้ำนะค่ะ แค่ตอนนี้ ????????????
    #757
    0
  8. #756 pim_pom (@pimsaesong) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 08:45
    งื้อออค้างงงง
    #756
    0
  9. #755 cuixian (@chotofox) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 08:10
    พี่วีดีงามมากกกกกตอนนี้
    #755
    0
  10. #754 nangmeesit (@nangmeesit) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 07:49
    กำลังจะหวานเลย รีบมาต่อนะไร์
    #754
    0
  11. #753 tphee (@tphee) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 07:49
    ให้รู้ความจริงเถอะ ชอบให้วีดูแลลดาแบบนี้ น่ารัก
    #753
    0
  12. #752 A-Arun (@A-Arungomes) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 06:54
    ขอความฉลาดจงบังเกิด
    กับปฐวี ให้พวกเราเห็นบ้างเถอะค่ะไรท์
    #752
    0