สัญญาบาป [ฉบับรีไรต์] E-book พร้อมโหลด

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 399,936 Views

  • 1,090 Comments

  • 3,481 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    122

    Overall
    399,936

ตอนที่ 22 : บทที่7 [น้ำตาลใกล้มด] 100% อัพแล้วค่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13128
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    3 ส.ค. 60

ขอฝากเรื่องใหม่นิสนุงนะค้า อัพต่อจากคุณหมอนะ


 

"ซ่อนรักจำนนใจ"

คลิกที่ลิ้งได้เลยค่ะ ฝากแอดแฟนด้วยนะคะ

 

"คุณได้ยินอะไรบ้าง?" หญิงสาวถามอย่างกังวล

"ได้ยินว่าคุณจะจับผม... และยังบอกอีกว่าถ้าได้แต่งงานกับผมสบายไปทั้งชาติ" 

เมื่อเขาได้ยินทั้งหมดหญิงสาวก็หน้าซีด...

"ดะ เดี๋ยวก่อน คะ คือว่า..."

"ไม่จำเป็นต้องพูดให้มากความ ถ้าคิดจะจับผม... ไม่ยากหรอกปาล์ม ผมยินดี... แต่ขอเรียกค่าตอบแทนนิดหน่อยเท่านั้น ถ้าคุณตกลง เจอกันที่ห้องคืนนี้..."

ตามไปสนุกกันต่อที่ลิ้งนะคะ เริ่มอัพแล้วค่า

https://my.dek-d.com/little_chocho/writer/view.php?id=1662407



อย่าลืมเม้น โหวต แอดแฟนให้ด้วยนะจ๊ะ


อย่าลืมเม้น โหวต แอดแฟนนาจา... ^^ 


ปล.อาจจะมีคำผิดบ้างนะคะ เพิ่งรีไรต์ตอนนี้ใหม่สดๆร้อนๆเลย > < 


         “คุณพ่อพูดจริงเหรอคะ” อลิษาถามอย่างตื่นเต้น เพราะข้อแลกเปลี่ยนนี้น่าสนใจไม่น้อย เธอกับปฐวีจะได้ร่วมมือกันคิดว่าในหนึ่งเดือนไม่น่ายาก

        “พ่อไม่เคยโกหกลูกนะอลิส” ทรงพลย้ำ

        “แล้ว... หนูต้องหมั้นเมื่อไหร่คะ” หญิงสาวเอ่ยถาม

        “อีกสามวัน เราหมั้นกันภายในไม่ต้องเตรียมงานอะไรมาก” ทรงพลรีบบอก จริงๆเขาไม่ได้คิดเรื่องระยะเวลาแต่เมื่อเห็นท่าทีสนใจของลูกสาว ยิ่งเร็วเท่าไหร่ยิ่งดี อีกอย่างเรื่องการจัดงานไม่เป็นปัญหาขอเพียงมีเงินก็เนรมิตทุกอย่างได้แล้ว ส่วนเรื่องฝ่ายชายเขาไม่ต้องกังวลเลย เพราะหลังจากวันที่อลิษากับกันต์ไปกินข้าวด้วยกันตกกลางคืนชาติชายโทรศัพท์มาหาบอกว่ากันต์ชอบอลิษามากหากไม่รังเกียจอยากจะขอหมั้นเด็กสองคนนี้ด้วยกัน เขาเองก็รู้ว่าหากได้หมั้นก็ถือว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว มีประโยชน์เรื่องธุรกิจและลูกสาวได้เจอคนที่เหมาะสมกัน

        “สามวัน!! ไม่เร็วไปหน่อยหรอคะคุณพ่อ แล้วทางนั้นเขาว่ายังไงคะ จะยอมเหรอ บางทีเขาอาจจะไม่ได้คิดอะไรกับหนูก็ได้นะคะ” หญิงสาวรีบถาม

        “กันต์โอเคอยู่แล้วล่ะลูก ตอนนี้ทุกคนรอแค่ลูกตกลง” ทรงพลบอกไปตามจริง อลิษาไม่ใช่คนโง่ เธอรู้สึกว่าพ่อเตรียมงานหมั้นนี้มาแล้วสินะ คงคุยกับฝ่ายนั้นมาก่อนแล้วด้วย ไม่อย่างนั้นคงไม่รอแค่เธอหรอกกลายเป็นตอนนี้เธอกำลังถูกมัดมือชก แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าข้อเสนอที่คนเป็นพ่อบอก มันคุ้มค่าที่จะเสี่ยง ที่จะยอมหมั้น อย่างน้อยก็แค่หมั้นไม่ได้แปลว่าแต่งงานสักหน่อย

        ทรงพลเห็นลูกสาวเงียบใช้ความคิดก็ลุ้นในใจอยากให้ตอบตกลง เขาวางแผนในใจหมดแล้วและรู้ว่าอลิษาไม่มีทางได้คบกับปฐวีหรอกจนกระทั่งลูกสาวเงยหน้าสบตากับเขา

        “ตกลงค่ะ แต่ถ้าวีหย่ากับผู้หญิงคนนั้นเมื่อไหร่ คุณพ่ออย่าลืมสัญญานะคะ” อลิษาย้ำ

        “ตกลงลูก”        

        ทรงพลยิ้มกว้างแล้วให้ลูกสาวกลับไปพักผ่อน คล้อยหลังอลิษาเขารีบโทรศัพท์หาชาติชาย ทางนั้นแจ้งว่าจะจัดเตรียมงานเอาไว้เองไม่มีปัญหา เขาเองก็พึงพอใจก่อนจะวางสาย แม้จะรู้สึกผิดไม่ได้แต่เขาเชื่อว่าตัวเองทำถูกแล้ว ยังไงเสียกันต์ก็ดีกว่าปฐวี โดยเฉพาะเรื่องฐานะ จริงอยู่ว่าปฐวีก็มีเงินมากมายจากการเป็นนักร้องแต่เขาเองอยากได้อาชีพที่มั่นคงมีธุรกิจ มีเงินมากมายพอเลี้ยงลูกสาวของเขาได้ อลิษาถูกเขาเลี้ยงสบายจนเคยชิน ใช้เงินเดือนเป็นล้าน เพราะฉะนั้นเขาไม่อยากให้ลูกต้องลำบาก... ยังไงก็ตาม เขาเชื่อว่าตัวเองไม่เคยคิดผิด

 

        คืนนี้ที่เกาหลีหิมะตกหนักอุณหภูมิลดต่ำลงกว่าตอนกลางวันพอสมควร ลดาสวมเสื้อไหมพรมสีขาวกับกางเกงขายาวกอดอกมองดูหิมะโปรยปรายจากหน้าต่างของโรงแรม ถึงแม้จะเกลียดอากาศหนาวแต่ก็เป็นคนชอบฤดูหนาวมากที่สุด เธอมองอย่างเพลิดเพลิน ความงดงามนี้หาดูได้ยากนัก นับว่าโชคดีมาช่วงหิมะตกพอดี แต่ถ้าให้เดินออกไปตอนนี้ต่อให้ใส่เสื้อสิบชั้นลดาก็ไม่มีวันออกไปแน่

        ปฐวีเดินออกมาจากห้องนอนหลังอาบน้ำเสร็จและคุยโทรศัพท์กับอลิษา ไม่คาดคิดว่าคนรักจะรู้เรื่องลดาแล้วต้องพยายามพูดอยู่นานทีเดียวกว่าจะเข้าใจและได้รับรู้ว่าทรงพลเข้าโรงพยาบาล เขาไถ่ถามอาการพอรู้ว่าเป็นโรคหัวใจก็ตกใจไม่น้อยได้แต่ให้กำลังใจ พูดคุยกันได้ไม่นานนักอลิษาก็ขอตัวไปเฝ้าคนเป็นพ่อก่อน เขาจึงวางสายและเดินออกมาทอดมองหญิงสาวยืนมองออกไปด้านนอก

        “อยากออกไปเล่นหิมะหรือไง” ประโยคที่ดังขึ้นทำให้ร่างบางสะดุ้งน้อยๆหันกลับไปหา

        “ใครจะไปเล่นไหวล่ะ หนาวจะตาย” ว่าแล้วก็รู้สึกตัวสั่นขึ้นมาทันที เมื่อตอนกลางวันหิมะยังไม่ทันตกก็หนาวแทบขาดใจ ตอนนี้ตกหนักเธอคงแข็งตาย

        พูดเสร็จเธอหันกลับมามองหิมะอีกครั้งจากนั้นตัดสินใจเดินกลับเข้าไปในห้องนอนเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มอาบน้ำเสร็จแล้ว เมื่อมาถึงเตียงเธอก็ถอดสลิปเปอร์ปีนขึ้นเตียงซุกในผ้าห่มผืนหนาทันทีแต่ยังไม่ทันได้นอนเห็นร่างสูงของชายหนุ่มเดินตามเข้ามา เขาปิดประตูและเดินมายังเตียงทิ้งตัวลงนอนข้างๆทำเอาเธอขยับถอยห่างเบิกตากว้างมองอย่างตกใจทันที

        “คุณจะทำอะไรเนี่ย!” หญิงสาวถามเสียงดัง

        “ก็นอนน่ะสิ ถามได้” เขาตอบหน้าตาเฉย ดึงผ้าห่มมาห่มบ้างแต่ถูกหญิงสาวดึงเอาไว้ก่อน

        “ที่นอนของคุณคือตรงโซฟ้าโน่น” เธอชี้ออกไปนอกห้อง

        “ทำไมผมต้องนอนโซฟาด้วยล่ะ?” เขาหันไปหาและเลิกคิ้วถาม

        “แล้วเราจะนอนเตียงเดียวกันได้ยังไงล่ะ” เธอสวนกลับ

        “ทำไมเราจะนอนเตียงเดียวกันไม่ได้ล่ะ” ปฐวีก็ถามย้อน

        “ก็เราไม่ได้เป็นอะไรกันจะนอนเตียงเดียวกันได้ยังไง” หญิงสาวตอบพาลซื่อและนั่นทำให้ชายหนุ่มหัวเราะออกมาเสียงดังลั่นห้องนอน

        “นี่คุณ! เราจดทะเบียนกันแล้วนะ จะเรียกว่าไม่ได้เป็นอะไรกันได้ยังไง เขาย้อนกลับ เวลานั้นหญิงสาวได้ยินก็นึกขึ้นได้แต่ก็ถอนหายใจออกมายังไม่ยอมแพ้

        “แต่ถึงอย่างนั้นเราก็นอนด้วยกันไม่ได้”

        “ทำไม... หรือคุณกลัวผมจะทำอะไรกันแน่” เขายิ้มเจ้าเล่ห์ ขยับเข้าไปใกล้อีกนิดในขณะที่หญิงสาวตกใจขยับถอยห่างทันที

        “จะ จะทำอะไรน่ะ ออกไปนะ!”

        ปฐวีเห็นแววตาหวาดระแวงก็นึกสงสาร อยากจะแกล้งต่ออยู่หรอกแต่เขาเองก็เหนื่อยจากการเดินทางซ้ำตอนกลางวันก็พักสายตาไปแค่ครู่เดียว ดังนั้นเขาจึงขยับถอยห่างแล้วล้มตัวลงนอน

        “นอนเถอะ ผมเหนื่อยแล้ว”

        ลดาเห็นเขาไม่ยอมลุกกัดริมฝีปากแน่นอย่างขัดใจ สุดท้ายเธอเป็นฝ่ายหยิบหมอนแล้วลงจากเตียง ตั้งใจจะออกไปด้านนอกแต่โดนชายหนุ่มถามขึ้นมาซะก่อน

        “จะไปไหน”

        “ฉันไม่อยากนอนกับคุณ ฉันจะไปนอนโซฟาเอง” เธอตอบกลับตามตรง

        “กลับมานอนบนเตียงเดี๋ยวนี้ลดา! ก่อนที่ผมจะไปลากคุณมา” ชายหนุ่มพูดเสียงเข้ม

        “ไม่! คุณอยากนอนก็นอนไปคนเดียวสิ เธอเถียงกลับ

        “อยากจะออกกำลังกายตอนกลางคืนใช่ไหม?” ประโยคนั้นของนักร้องหนุ่มทำเอาเธอใบ้กิน ใบหน้าขาวร้อนผ่าว ไม่กล้าสบตา คิดไปถึงไหนต่อไหนก่อนจะตอบกลับเบาๆ

        “พูดบ้าอะไรของคุณน่ะ”

        “จะมานอนดีๆหรืออยากมานอนแล้วออกกำลังกายด้วย?” เห็นท่าทีจริงจังของเขาภาพวันนั้นฉายชัดกลับมาอีก ผู้ชายคนนี้ทำได้ทุกอย่างแหละท้ายที่สุดเมื่อไม่มีทางเลือก หญิงสาวก็หน้างอเดินกลับไปยังเตียงเหมือนเดิม วางหมอนและล้มตัวลงนอนแต่ชิดกับขอบเตียงด้านตัวเองทันทีไม่กล้าขยับเข้าใกล้เขา

        “ดีมาก แต่นอนชิดขนาดนั้นอยากตกเตียงหรือไง” ร่างสูงเห็นก็ยิ้มขำ ไม่มีเสียงตอบรับจากเธอเขาจึงส่ายหน้าน้อยๆไม่ได้สนใจอะไร ก่อนจะหันไปอีกด้านเช่นกันและหลับตาลงเพียงไม่นานก็เข้าสู่นิทราไป

        ลดาเองแม้จะหวาดระแวงแต่ความเหนื่อยจากการเดินทางและนอนไม่เพียงพอท้ายที่สุดหญิงสาวก็เข้าสู่นิทราไปเช่นเดียวกันโดยลืมความหวาดกลัวไปเสียสนิท

 

        อากาศยามเช้าที่เกาหลีสองข้างทางขาวโพลนไปด้วยหิมะแม้จะหยุดตกแล้วก็ตาม นับว่าเป็นภาพที่ค่อนข้างสวยงามทีเดียว

        ร่างบางบนเตียงค่อยๆขยับกายน้อยๆด้วยความเคยชินเนื่องจากเป็นคนตื่นเช้าอยู่แล้วแต่เพราะขยับกายไม่ได้อย่างใจคิดทำให้คิ้วเรียวสวยขมวดเข้ามาหันท้ายที่สุดเปลือกตากลมโตปรือขึ้นเห็นภาพห้องสุดหรูก็รับรู้ได้ทันทีว่าอยู่เกาหลี เธอมองหาต้นตอของการขยับกายครั้งนี้ไม่ได้แล้วก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อพบแขนแกร่งกอดรัดรอบเอวของเธออยู่ เลื่อนสายตาไปมองด้านข้างก็กลืนน้ำลายเมื่อพบว่านักร้องหนุ่มนอนใกล้ชิดเธอมากแค่ไหนและเขากำลังกอดเธออยู่!

        “นี่คุณ! ปล่อยฉันนะ” ลดาร้องออกมาเสียงดังพยายามเอามือของเขาออกแต่ชายหนุ่มกลับรัดแน่นเหมือนเห็นเธอเป็นหมอนข้างอย่างไรอย่างนั้นแถมยังหลับไม่รู้เรื่องอีก

        “คุณปฐวี! ฉันบอกให้ปล่อยยังไงเล่า”

        ลดาเพิ่มเสียงอีกนิดแล้วดึงแขนของเขาออกอีกครั้งแต่เขาไม่ขยับเลยซ้ำยังดูเหมือนหลับเป็นตายจนนึกสงสัยนี่เขาตายไปแล้วหรือยังไงเนี่ย หญิงสาวพยายามดิ้น ดิ้นจนรู้สึกเหนื่อยหอบต้องนอนเฉยๆ เมื่อไม่เห็นหนทางท้ายที่สุดเล็บสวยก็จิกเข้าให้ที่แขนแกร่งแล้วก็ออกแรงหยิกซะเลยและนั่นได้ผลทำเอาร่างสูงเอามือออกขยับถอยห่าง ร้องเสียงหลงทันที

        “โอ๊ย! ทำอะไรของคุณเนี่ย” ปฐวีลืมตาแล้วถามอย่างไม่พอใจ เขากำลังหลับสบายแล้วเธอมาหาเรื่องเขาทำไมกัน

        “ก็คุณมากอดฉันอ่ะ เรียกเท่าไหร่ก็ไม่ตื่น!” หญิงสาวขยับถอยห่างแล้วเล่าให้เขาฟัง

        “ผมเนี่ยนะกอดคุณ” ร่างสูงชี้นิ้วมาที่ตัวเองเอียงศีรษะเล็กน้อยอย่างสงสัย

        “ก็ใช่น่ะสิ”

        “คุณคิดไปเองหรือเปล่า ผมจะกอดคุณทำไม” ปฐวีเลิกคิ้วถามกลับ

        “ฉันไม่ใช่คนบ้าที่ชอบคิดไปเองนะ! ผู้ชายฉวยโอกาส ฉันไม่คุยกับคุณแล้ว” ลดาพูดเสร็จรีบลงจากเตียงเดินเข้าห้องน้ำไปเลยทันที ปล่อยให้ร่างสูงนั่งยิ้มอยู่บนเตียงเพียงลำพัง อันที่จริงเขาตื่นก่อนเธอด้วยซ้ำและรู้ด้วยว่าตัวเองเป็นคนกอดแต่เขาแค่อยากแกล้งเท่านั้นเองจึงแกล้งทำเป็นหลับลึกไม่รู้เรื่อง เห็นเธอโวยวายแล้วเขาก็หัวเราะเบาๆ

        ลดาไม่ค่อยพูดจากับปฐวีเท่าไหร่นักยังนึกเคืองเขาอยู่มักจะเกาะติดมินตรามากกว่า หลังจากกินข้าวเช้าจากโรงแรมเรียบร้อยแล้วทั้งหมดก็มุ่งหน้าไปยังเกาะนามิทันที เพื่อถ่ายทำเซ็ตแรก โดยมีทีมงานบางส่วนล่วงหน้าไปแล้ว เมื่อมาถึงเกาะนามิ ความสวยงามทำให้เธอตื่นตะลึงไม่น้อย เห็นรูปปั้นมาจากซีรี่ส์ชื่อดังคนมากมายกำลังถ่ายกันอยู่คิดว่าเดี๋ยวเสร็จงานจะมาถ่ายบ้าง จึงเดินตามมินตราไปเงียบๆจนกระทั่งถูกพาเข้ามายังกระโจมสีขาวถูกตั้งเอาไว้เป็นที่สำหรับแต่งตัวและแต่งหน้า ตอนนี้นักร้องหนุ่มแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวผูกหูกระต่ายคลุมทับด้วยสูทสีดำสนิทกับกางเกงสแล็กส์สีดำออกไปนั่งรอเล่นไอแพดอยู่ด้านนอกแล้ว เวลานี้ลดาเองก็แต่งตัวเรียบร้อยแล้ว ดูเหมือนจะเป็นคอนเซ็ปชุดแต่งงาน ร่างบางสวมชุดแต่งงานเกาะอกยามกรอมเท้าตัวสวย ด้านบนปักด้วยคริสตัลทั้งหมดดูหรูหราและเหมาะกับร่างบางเป็นพิเศษ เมื่อแต่งตัวเสร็จก็ถูกพามานั่งแต่งหน้าโดยได้ช่างแต่งหน้ามืออาชีพกำลังแต่งแต้มสีสันให้

        “น้องลดาผิวดีจริงๆเลยนะคะ” ช่างแต่งหน้าซึ่งเป็นสาวประเภทสองอดจะเอ่ยชมไม่ได้

        “เอ่อ... ไม่หรอกค่ะ” หญิงสาวตอบกลับแบบถ่อมตัว อันที่จริงเคยได้ยินคนชมมาบ้างแต่สำหรับเธอแล้วแทบไม่ค่อยได้ดูแลผิวเท่าไหร่เลยด้วยซ้ำ

        “ไม่หรอกอะไรคะ สวยแบบนี้เป็นดาราได้เลยนะ จริงไหมคะพี่มิ้น” ช่างทำผมตอบแทนแล้วหันไปถามผู้จัดการส่วนตัวที่นั่งอยู่ด้านข้างซึ่งมินตราเองก็พยักหน้าเห็นด้วย ทอดสายตามองผู้หญิงคนนี้ว่าสวยจริงๆแม้ทุกครั้งที่เจอกันลดาจะเลือกแต่งตัวธรรมดาแต่ก็ยังคงสวยอยู่ดี วันนี้มาแต่งแบบจัดเต็ม เธอที่เป็นผู้หญิงเหมือนกันยังอดตะลึงไม่ได้

        คอนเซ็ปแรกคือการถ่ายแบบชุดแต่งงาน ลดามองตัวเองในกระจกครั้งสุดท้ายเวลานี้แทบไม่อยากเชื่อสายตาว่าการแต่งหน้าทำผมและเสื้อผ้าเนรมิตให้เธอดูสวยขึ้นเป็นกอง ผมยาวสลวยที่ชอบปล่อยสยายถูกเกล้าขึ้นด้านบนมีปอยผมถูกปล่อยลงมา ลำคอระหงประดับด้วยสร้อยเพชรเส้นเล็กจี้รูปหัวใจพร้อมกับต่างหูเข้าชุดกัน หญิงสาวอดไม่ได้หันไปถามมินตราที่ยืนด้านหลัง

        “ตอนถ่ายแบบจะมีอะไรคลุมทับอีกไหมคะ” มินตราขมวดคิ้ว

        “ไม่มีจ้ะ ทำไมเหรอ? โป๊ไปเหรอ”

        “เปล่าค่ะ แต่... เอ่อ อากาศหนาวขนาดนี้ กลัวว่าจะสั่นจนถ่ายไม่ออก” หญิงสาวพูดติดตลกแม้ความจริงจะไม่ค่อยตลกเท่าไหร่ ถึงหิมะไม่ตกก็จริงแต่ของเก่ายังอยู่ ขนาดตอนมาแต่งจัดเต็มเสื้อกันหนาวแล้วยังหนาวอยู่เลย

        “ไม่ต้องกังวลจ้ะ ถ่ายครู่เดียว เดี๋ยวพี่จะคอยอยู่ใกล้ๆเบรกเมื่อไหร่จะรีบเอาผ้าห่มอุ่นๆไปคลุมให้เลย และชุดต่อไปก็ไม่ต้องทนหนาวเหมือนชุดนี้ด้วย” มินตราเอ่ยบอกเพราะเข้าใจดี

        ลดาได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้ารับแล้วหันไปมองตัวเองในกระจกอีกรอบไม่รู้จะไหวหรือเปล่าแต่ก็ต้องอดทน เพราะนางแบบคนอื่นยังอดทนได้เลย แต่คิดไปคิดมา เธอเองไม่ใช่นางแบบสักหน่อย แต่ท้ายที่สุดรับงานมาแล้วก็ต้องทำให้ได้ หากทำไม่ได้ปฐวีได้แขวะเธออีกแน่ๆ

        มินตราเข้ามาจัดการดูความเรียบร้อยครั้งสุดท้ายก่อนออกไปถ่าย ไม่อยากให้มีอะไรผิดพลาดเพราะการถ่ายท่ามกลางอากาศหนาวอาจจะทำให้ป่วยได้ เมื่อมองดูเต็มตาอดจะชมไม่ได้จริงๆ

        “ลดาสวยจริงๆนะเนี่ย” มินตราพูดอย่างจริงใจ

        “พี่มิ้นชมเกินไปแล้วค่ะ ชมแบบนี้ลดาก็ลอยพอดี” ลดาพูดเล่น ผู้จัดการสาวหัวเราะน้อยๆเห็นว่าได้เวลาแล้วจึงพาหญิงสาวออกไปด้านนอกพร้อมเตรียมถ่าย

        เสียงพูดคุยดังขึ้นเบาๆทำให้ร่างสูงรับรู้ว่าคงพร้อมถ่าย เขาจัดการปิดไอแพดแล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้หันไปมองยังต้นเสียงแต่พอได้เห็น เขารู้สึกว่าตัวเองแทบหยุดหายใจ... ลดาในวันนี้สวยมาก สวยจนเขาตะลึง หากตัดอคติในใจออกไปเขายอมรับอย่างตรงไปตรงมาว่าผู้หญิงคนนี้เป็นผู้หญิงที่สวยมากคนหนึ่งแม้ในวันธรรมดาที่ไม่ค่อยได้แต่งแต้มเครื่องสำอางจะดูสวยแล้วแต่วันนี้เธอดูสวยและโดดเด่นเหลือเกิน

        “อึ้งไปเลยล่ะสิ” มินตราเห็นท่าทางของนักร้องหนุ่มยิ้มขำอดจะเอ่ยแซ็วไม่ได้ และนั่นทำให้ปฐวีรู้สึกตัวเขากระแอมน้อยๆหลบสายตา

        “เปล่าสักหน่อย ไม่คิดว่าลูกเป็ดขี้เหร่จะแต่งขึ้นซะด้วย” ลดาได้ยินประโยคนั้นอดใจไม่ไหวแลบลิ้นใส่ชายหนุ่มซะเลย แม้เขาจะหล่อเหลาแค่ไหนแต่เป็นผู้ชายที่ปากเสียที่สุดคนหนึ่ง

        เมื่อนายแบบและนางแบบพร้อมแล้ว ช่างภาพก็พร้อมเช่นกัน ได้เข้ามาจัดให้ยืนตรงโลเคชั่นที่เตรียมเอาไว้แล้ว ในส่วนของภาพแรกหน้าผากของทั้งคู่ต้องแนบเข้าด้วยกันพร้อมกับสบตาหวานซึ้งพอได้ยินหญิงสาวตั้งท่าจะปฏิเสธและปฐวีเหมือนรู้ทันเขารีบกระซิบเมื่อช่างภาพเดินกลับไปประจำตำแหน่ง

        “ผมรู้คุณไม่อยากทำ ผมก็เหมือนกัน แต่เราไม่มีทางเลือกก็ทำๆไปเถอะ”

        “แต่ฉันไม่เคยถ่ายแบบนี่ แล้วต้องมาแนบชิดอีก” เธอเถียงกลับเบาๆ

        “มันจะยากอะไรเล่า”

        เขาบ่นแล้วใช้มือหนาประคองแก้มขาวที่เย็นเฉียบของเธอจากนั้นก็ดึงเข้ามาใกล้จัดการขยับหน้าตัวเองเข้าไปจนหน้าผากของทั้งคู่แนบชิดกัน นอกจากนั้นปลายจมูกของเขาเกือบชนจมูกของเธอด้วย ลดาตกใจจะขยับออกแต่มือหนากลับดึงรั้งเอวคอดเข้ามาแนบชิดซะก่อน

        “ดีมากครับ น้องลดาเอามือวางไว้บนไหล่คุณวีเลยครับ” ช่างภาพที่ไม่ได้รู้ถึงความขัดแย้งของทั้งคู่เอ่ยปากสั่งทันที และเป็นลดาที่ยังตกใจกับการกระทำของปฐวีจนต้องให้ร่างสูงจับมือบางที่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งวางไว้บนไหล่ของตัวเอง

        “นะ นี่คุณ”

        “อย่าเรื่องมากได้ไหม รีบๆทำเถอะ อยากแข็งตายหรือไง ตัวเย็นไปหมดแล้ว” เขาดุเบาๆเพราะตอนนี้ไม่ว่าจะจับต้องตรงไหนตัวเธอเย็นเหมือนน้ำแข็งและนั่นทำให้เขาต้องดึงเธอใกล้ขึ้นอีกเพื่อมอบความอบอุ่นให้

        หญิงสาวได้ยินแบบนั้นก็ไม่มีทางเลือกและหนาวจริงๆจึงยอมทำตามทุกอย่างแต่ไม่กล้าสบตาชายหนุ่มแม้จะไม่มีที่ให้หลบก็เถอะแต่มองเสื้อเขายังดีกว่ามองหน้าเขาแล้วกันแต่ยังไม่ทันได้ถ่ายเสียงจากช่างภาพก็ดังขึ้นมาอีก

        “น้องลดาสบตาคุณวีหน่อยครับ ขอแบบหวานๆนะครับ” ลดาถอนหายใจแต่รู้ว่ารับงานแล้วจะปฏิเสธได้ยังไงกันล่ะท้ายที่สุดจำต้องช้อนสายตาเงยหน้าสบตากับผู้ชายที่แนบชิดทันที่สายตาสอดประสานกันก็รู้สึกว่าใบหน้าของตัวเองร้อนผ่าวอย่างไรก็ไม่รู้

        “ดีครับ นิ่งๆนะครับ” ช่างภาพบอกพร้อมกับรัวชัตเตอร์ไปเรื่อยๆเกือบสิบนาที มีสั่งให้เปลี่ยนท่าบ้างจนกระทั่งการกดครั้งสุดท้ายช่างภาพรีบตะโกนบอก

        “เรียบร้อยแล้วครับ”

        สิ้นเสียงช่างภาพมินตราถือผ้าห่มรออยู่แล้วจะเดินไปคลุมหญิงสาวแต่ยังคงช้ากว่าปฐวีที่ผละออกแล้วถอดเสื้อสูทของตัวเองคลุมตัวของร่างบางที่หนาวแทบเป็นน้ำแข็งอยู่แล้ว แม้ลดาจะตกใจอ้าปากจะเอ่ยถามแต่ชายหนุ่มก็ชิงตัดหน้าพูดขึ้นมาซะก่อน

        “ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น... ผมก็แค่กลัวคุณจะแข็งตายก่อนหย่าเท่านั้นแหละ”

        หญิงสาวได้ยินแบบนั้นอ้าปากค้างมองดูชายหนุ่มเดินกลับเข้าไปในกระโจม เวลานั้นมินตราเดินเข้ามาหาและคลุมผ้าห่มให้อีกชั้นถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงซึ่งเธอก็บอกย้ำว่าไม่เป็นอะไร จากนั้นกลับไปในกระโจมเปลี่ยนเสื้อผ้าเริ่มถ่ายทำเซ็ตต่อไปทันทีโชคดีหน่อยเป็นชุดคู่รักเช่นเดิมเพิ่มเติมคือใส่เสื้อกันหนาวได้ หญิงสาวถูกสั่งให้โพสท่านั้นท่านี้อยู่นานจนเวียนหัวไปหมดผิดกับนักร้องหนุ่มที่มีความเป็นมืออาชีพและประสบการณ์จึงผ่านได้แบบสบายๆ

        “วันนี้พอแค่นี้นะครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้เราย้ายโลเคชั่นไปถ่ายที่อื่นกันต่อ” ทีมงานบอกกับคนทั้งคู่ ซึ่งหญิงสาวได้ยินก็ยิ้มออกมา เพราะหนาวจนจะแข็งตายอยู่แล้ว

        “หน้าซีดจังลดา หนาวมากเลยใช่ไหม” มินตราถามด้วยความเป็นห่วงและนั่นทำให้นักร้องหนุ่มที่ยืนอยู่ไม่ไกลหูผึ่งแต่ไม่ได้พูดอะไรออกไป

        “ไหวค่ะ” หญิงสาวส่งยิ้ม ก่อนมาที่นี่เธอเช็คสภาพอากาศคิดว่าไหวเพราะไม่ติดลบและหิมะไม่ตก แต่เพราะเมื่อคืนจู่ๆหิมะก็ตกซะอย่างนั้นทำให้อากาศหนาวกว่าที่คิดเอาไว้มากทีเดียว

        ลดาเปลี่ยนเสื้อผ้ากลับเหมือนเดิมก่อนจะเดินทางกลับไปยังโรงแรมที่พักพร้อมกับทีงานทั้งหมดเพื่อถ่ายทำกันต่อในวันพรุ่งนี้ เมื่อกลับเข้ามาภายในห้องก็รู้สึกอุ่นขึ้นมากจนแก้มขาวเริ่มมีเลือดฝาดบ้างแล้ว นักร้องหนุ่มที่คอยสังเกตอยู่เรื่อยๆเห็นแบบนั้นก็รู้สึกเบาใจ แต่พอคิดได้ว่าทำไมต้องห่วงก็ถอนหายใจออกมา

        “จะห่วงเธอทำไมกันวะ” เขาพึมพำคนเดียวไม่เข้าใจความคิดของตัวเอง เวลานั้นเขามองเห็นหญิงสาวเดินออกมาจากห้องนอนพร้อมกับกระเป๋าสะพายใบเล็ก ด้วยความสงสัยจึงเอ่ยปากถาม

        “คุณจะไปไหน”

        “ไปเดินเล่น” ตอนนี้รู้สึกดีขึ้นมากแล้วจะอยู่ห้องด้วยกันสองคนก็รู้สึกอึดอัดลดาเลยเลือกจะออกไปเดินเล่นหาเครื่องดื่มร้อนๆจิบสักแก้วคงจะดีกว่า

        “ก็ดีเหมือนกัน ไปกันเถอะ”

        หญิงสาวอ้าปากค้างมองร่างสูงตอบกลับและลุกขึ้นเดินนำออกไป เธอส่งเสียงทักท้วงว่าเขาจะไปด้วยกันหรือยังไงแต่ไม่มีเสียงตอบกลับมาท้ายที่สุดเจอชายหนุ่มหน้าลิฟต์เขายืนยันจะไปด้วยและนั่นทำให้เธอไม่มีทางเลือกจำต้องไปกับเขาซะได้...

 

        ทั้งคู่เลือกเดินเล่นแถวละแวกของโรงแรมชื่อดังซึ่งก็อยู่ย่านท่องเที่ยวใจกลางเมืองจึงเต็มไปด้วยร้านขายของ ร้านอาหารและร้านกาแฟน่านั่งหลายร้าน ลดาเดินดูไปเรื่อยๆโดยไม่สนใจคนตัวสูงที่ยังเดินตามอยู่ด้านหลังจนกระทั่งเดินไปได้สักระยะหนึ่งเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เธอขมวดคิ้วไม่รู้ใครโทรศัพท์ข้ามประเทศมาพอเห็นเป็นเบอร์ของเพื่อนรักก็ชำเลืองมองคนด้านหลังเล็กน้อยจากนั้นรีบเดินแล้วกดรับสายทันที

        “ว่าไงรวี”

        “แกไม่ได้บอกพี่ราพิณเหรอ ว่าแกจะไปเกาหลีน่ะลดา” รวีพรรณถามเพื่อนรักทันที

        “เปล่า ฉันลืมน่ะ” เธอตอบอย่างตรงไปตรงมาและอยากจะเขกหัวตัวเอง เรื่องแบบนี้ลืมได้ยังไงกันนะ

        “นั่นไง พี่เขาติดต่อแกไม่ได้เลยบินมาหาฉันที่นี่ พอรู้ว่าแกไปกับนายปฐวีเท่านั้นแหละ ก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟอยู่นี่แหละ” รวีพรรณบอกเล่าเรื่องราวทำเอาหญิงสาวตกใจ

        “จริงเหรอ แล้วแม่มาด้วยหรือเปล่า”

        “ไม่ได้มา คุยกับพี่แกนะ” ไม่ต้องรอนานเพียงไม่กี่อึดใจเสียงทุ้มเข้มของชายหนุ่มจากปลายสายก็ดังขึ้นอย่างร้อนรนทั้งตำหนิและดุ

        “ลดา ไปไหนมาไหนทำไมไม่บอกพี่ แล้วไปกับหมอนั่นได้ยังไง มันไว้ใจได้หรือเปล่า แล้วมันทำอะไรลดาไหม” ทุกคำถามทำเอาเธอถอนหายใจออกมาเบาๆ

        “ใจเย็นๆก่อนค่ะพี่ราพิณ ลดาโอเค ไม่เป็นอะไรเลย แล้วก็ขอโทษนะคะที่ลดาไม่ได้บอก พอดีช่วงนี้ยุ่งๆค่ะ” หญิงสาวบอกไปตามตรงและพบว่าปลายสายเงียบไปสักพักก่อนจะตอบกลับ

        “ต่อไปจะไปไหนมาไหนบอกพี่ด้วยนะลดา พี่เป็นห่วง”

        “ค่ะ แล้วแม่ล่ะคะ... แม่ยังไม่รู้เรื่องใช่ไหม” ลดาถามเบาๆ

        “ยัง มีนักข่าวมาบ้างเหมือนกันแต่พี่จัดการไปหมดแล้ว พนักงานก็ห้ามไม่ให้ใครพูด นิตยสารหรือหนังสือพิมพ์ที่ลงข่าวพี่ก็เก็บทิ้งหมด ส่วนโทรทัศน์ที่บ้านพี่ก็ทำให้มันเสีย แม่เองก็ไม่ได้ออกไปไหน พี่ก็อาสาหมด เลยได้แต่ดูแลโฮมสเตย์ ถักไหมพรมแก้เบื่อ ถ้าลดากลับจากเกาหลีแล้วกลับมาบ้านบ้างสิ แม่คิดถึง” ราพิณเอ่ยบอกน้องสาว นี่คงเป็นสิ่งที่เขาพอช่วยเหลือได้หลังจากเรื่องราวเกิดขึ้นทั้งหมด

        ลดาได้ยินแบบนั้นก็ถอนหายใจโล่งอก “ได้ค่ะ ถ้ากลับจากเกาหลีแล้วลดาจะรีบบินกลับไปที่เชียงใหม่ทันทีเลยค่ะ” หญิงสาวรับคำ

        เธอพูดกับพี่ชายต่ออีกไม่กี่ประโยคก่อนที่จะวางสาย พอหันหลังกลับไปจะมองว่าปฐวีอยู่ตรงไหนแต่ต้องสะดุ้งสุดตัวก้าวถอยหลังเมื่อพบว่าเขากำลังยืนอยู่ข้างหลังเธอนี่เอง

        “คุยกับใคร” เขาถามเสียงเข้มจ้องเขม็ง

        “พะ... เพื่อน คุยกับเพื่อน”

        เธอตอบแล้วก็หมุนตัวจะเดินต่อแต่ดูเหมือนว่าชายหนุ่มจะยังไม่ยอมจบ เขารั้งแขนของเธอเอาไว้ซะก่อนพร้อมกับถามเสียงดุดัน

        “จริงเหรอ? หรือคุยกับคนที่จ้างคุณมา”

        “บอกว่าเพื่อนก็เพื่อนสิ!” ลดาว่าแล้วสะบัดแขนออกจากนั้นรีบจ้ำอ้าวเดินหนีแต่เขาก็ยังเดินตามมาอย่างไม่ลดละทำเอาเธอเหนื่อยใจ

        หญิงสาวเดินไปตามทางเรื่อยๆเจอร้านคาแผงลอยอยู่ร้านหนึ่งซึ่งขายพวกเครื่องประดับสวยงาม เธอหยุดยืนดูมองเห็นสร้อยคอที่จี้เป็นรูปดาวส่องประกายอยู่อย่างนึกสนใจ

        “ชอบเหรอ” เสียงทุ้มเข้มดังจากทางด้านหลังทำเอาเธอกลอกตาน้อยๆ ทำไมเขาไม่ไปเดินเล่นของตัวเองนะ แต่ก็ไม่อยากมีเรื่องจึงเลือกที่จะตอบกลับไป

        “สวยดี” เธอจับจ้องสร้อยเส้นนี้อย่างพึงพอใจ แต่เวลานั้นสร้อยในมือก็ถูกคว้าไปหน้าตาเฉย เธอหันไปมองคนข้างกายตั้งท่าจะต่อว่าแต่ต้องเบิกตากว้างตกใจเมื่อปฐวีกลับจ่ายเงินซื้อสร้อยเส้นนั้นให้กับเธอ

        “นี่คุณ ฉันยังไม่ได้บอกเลยนะว่าจะเอา” หญิงสาวโวยวาย

        “อ้าวเหรอ? เห็นยืนมองทำท่าอยากได้เสียเต็มประดา เหมือนว่าถ้ากินมันเข้าไปได้คงกินไปแล้ว” เขาเอ่ยแซ็วทำเอาหญิงสาวหัวร้อนทันที

        “ฉันเปล่าสักหน่อย!”

        นักร้องหนุ่มไม่ได้สนใจเมื่อซื้อเสร็จก็จัดการยัดสร้อยคอเส้นนั้นใส่มือของหญิงสาวพร้อมกับเดินต่อตอนนี้กลายเป็นหญิงสาวเป็นฝ่ายเดินตามบ้าง

        ทั้งคู่เดินมองดูของต่อไปเรื่อยๆจนกระทั่งเจอผู้หญิงสี่ห้าคนจับกลุ่มมองมาเป็นระยะ และเป็นคนไทย ลดาสังเกตได้ก่อนจึงคิดว่าคนกลุ่มนี้เป็นแฟนคลับปฐวีแน่ๆหรือไม่ก็ต้องจำนักร้องหนุ่มได้ เธอจึงเดินช้าลงรักษาระยะห่าง ยังคงนึกภาพแฟนคลับของเขาที่ไม่ชอบใจเธอออกอยู่บ้างและในที่สุดทั้งหมดก็รีบเดินเข้ามาใกล้จากนั้นก็ดักหน้าของนักร้องหนุ่มไว้เสียก่อนพร้อมกับถามเสียงใส

        “พี่ปฐวีใช่ไหมคะ” ชายหนุ่มยิ้มรับ

        “ครับ”

        “ขอถ่ายรูปหน่อยได้ไหมคะ หนูเป็นแฟนคลับพี่ค่ะ ดีใจมากๆที่ได้เจอพี่ที่นี่” หนึ่งในนั้นเอ่ยบอก ไม่คิดว่าการมาเกาหลีจะโชคดีได้เจอนักร้องในดวงใจด้วย

        “ได้สิครับ”

        ปฐวียิ้มกว้างจากนั้นก็ถ่ายรูปร่วมกับแฟนคลับเพียงไม่นานก็เสร็จสิ้นตั้งท่าจะเดินต่อแต่ผู้หญิงกลุ่มนี้กลับเดินมายังลดาแทนพร้อมกับเอ่ยปากถาม

        “พี่เป็นแฟนของพี่วีใช่ไหมคะ” คำถามนั้นทำเอาหญิงสาวตกใจก้าวถอยหลังน้อยๆเพราะเคยมีบทเรียนแล้ว

        “อะ... เอ่อ ค่ะ” เธอตอบรับเบาๆ

        “พวกเรา นี่ไงแฟนพี่วี” ผู้หญิงที่เป็นแฟนคลับปฐวีเอ่ยบอกเพื่อนในกลุ่มของตัวเอง จากนั้นก็จับมือบางของลดาดึงไปอีกทางเพื่อพูดคุย นักร้องหนุ่มรีบเดินไปประชิดตัวภรรยาในนามทันที

        “มะ มีอะไรหรือเปล่าคะ” ลดาเอ่ยถาม

        “มีค่ะ แต่เป็นเรื่องของผู้หญิงพี่วีไม่เกี่ยวนะคะ”

        ผู้หญิงคนนั้นพูดเสร็จก็ส่งยิ้มหวานให้นักร้องหนุ่มที่ทำหน้าเหวอ จากนั้นรีบจูงมือลดาไปอีกทาง ปฐวีอยากจะตามแต่ก็มองดูห่างๆจนกระทั่งเห็นสีหน้าของลดาไม่ได้ดูแย่ แถมยังยิ้มและหัวเราะอีกต่างหากจนกระทั่งแยกย้ายกันไปนักร้องหนุ่มรีบเดินเข้าไปถามด้วยความอยากรู้

        “คุณคุยอะไรกัน”

        “น้องเขาบอกว่าเป็นเรื่องของผู้หญิงก็แปลว่าคุณรู้ไม่ได้” หญิงสาวว่ายิ้มๆแล้วก้าวเดินต่อไปทำเอาชายหนุ่มได้แต่หงุดหงิดใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากเดินตามหญิงสาวเดินดูของด้วยกันต่อ


ตัวอย่างตอนหน้า...

          “คุณรู้ไหมผมกับอลิสต้องเจ็บปวดจากการกระทำของคุณแค่ไหน... แต่คุณไม่เป็นอะไรเลย อยู่สุขสบาย” ปฐวีระบาย

        “คุณคิดว่าฉันสุขสบายอย่างนั้นหรอ คุณคิดว่าฉันไม่รู้สึกผิดเลยใช่ไหม” ลดาน้ำตาคลอ

        “ถ้าคุณรู้สึกผิดแล้วคุณทำทำไมล่ะ ลดา บอกผมสิ ผมต้องทำยังไงคุณถึงจะยอมหย่า” ปฐวีบีบแขนลดาพร้อมเขย่าไปด้วย

        “ฮึก... ฉันเจ็บ... ปล่อยฉันนะ” ลดารู้สึกเจ็บจนชาไปหมด

        “เจ็บหรอ... แค่นี้คุณยังเจ็บได้ไม่เท่าผมกับอลิสด้วยซ้ำ” ปฐวีตะคอกบอก

        “ถ้าคุณไม่ยอมหย่า คุณไม่ยอมบอกว่าใครเป็นคนทำ งั้นอีกสองเดือนที่เหลือผมจะให้คุณอยู่แบบทุกข์ทรมาน จนคุณจำไม่ได้เลยว่าความสุขมันเป็นยังไง”



ทรงพลทำอะไรรวดเร็วเสมอ ตอนหน้าอลิสหมั้นและจุดเปลี่ยนของลดากับปฐวี มารอลุ้นไปพร้อมๆกันค่ะ ตอนหน้าพี่วีโหด... อย่าลืมเม้น โหวต แอดแฟนกันนะคะ ส่วน E-book รอก่อนน้า เค้ากำลังเร่งมือรีไรต์อยู่ค่ะ เนื่องจากเนื้อหาค่อนข้างเยอะ พอรีไรต์เหมือนเยอะกว่าเดิม 55555+ 

 

****************************************************************************************

มีนิยายที่อัพคู่กันตอนนี้คือ เทพบุตรร้ายล่าหัวใจ” ตอนนี้วางแผงแล้วนะคะ ที่ร้านหนังสือชั้นนำทั่วไป ร้านนายอินทร์ se-ed และ B2ราคา 329 บาทหรือจะสั่งกับทางสำนักพิมพ์ได้ลด 15% ฝากด้วยนะคะ สามารถอ่านตัวอย่างได้ก่อนที่บทความ "เทพบุตรร้ายล่าหัวใจ" ได้เลยค่า ^^

 


 

 

โปรย... ปกหลังจากสำนักพิมพ์นะคะ

 

  “ถึงคุณจะอันตราย แต่ผมก็ไม่มีวันปล่อยมือคุณ

 

       แค่วันไนต์สแตนด์แบบไม่ได้ตั้งใจ เขาควรจะปล่อยผ่านไปแต่สำหรับ เฟเดรีโก อัลบาติโน่ แล้ว แพรวา คือผู้หญิงที่เขาสนใจ ภายใต้ความเย็นชาแสนจะเย่อหยิ่ง ปลุกความอยากเอาชนะในตัวเขาขึ้นมา ศัลยแพทย์หนุ่มหยิบยื่นความรับผิดชอบแต่เธอปฏิเสธ แถมยังพาลูกในท้องหนีไปอีก แต่การหลบหนีของแพรวาไม่ได้มีสาเหตุมาจากเขาทั้งหมด หญิงสาวถูกคุกคามจากมือมืดที่มองไม่เห็น เช่นนั้นแล้วเขาจะปล่อยผ่านไปได้อย่างไร เฟเดรีโกจึงสาบานกับตัวเองว่า ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตเขาก็จะปกป้องเธอกับลูกให้ได้!

 

ถ้าคุณแค่ต้องการรับผิดชอบ ฉันยังยืนยันเหมือนเดิมว่าฉันไม่ได้ต้องการเลย” แพรวาพยายามย้ำจุดยืน

ในขณะที่ชายหนุ่มเลิกคิ้ว กลอกตาไปมา ก็ได้... ถ้าเธอจะเอาแบบนี้ก็ได้

ถ้าอย่างนั้นคุณก็ต้องรับผิดชอบผม... ผมเสียตัวให้คุณแล้ว

แพรวาเบิกตาโตอย่างตกใจ “จะบ้าเหรอ คุณเป็นผู้ชายนะ

แล้วไงล่ะ เป็นผู้ชาย เสียตัวไปแล้วผมก็ซีเรียสนะ คุณต้องรับผิดชอบ เพราะฉะนั้นคุณต้องอยู่ที่นี่ดูแลผมและเราต้องอยู่ด้วยกันแบบนี้แหละ

เฟเดรีโก นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆนะ

แล้วคิดว่าหน้าตาของผมดูเล่นมากเลยเหรอ ผมจริงจังนะเนี่ย

 

ใครชอบแนวคุณหมอบอกเลยว่าเรื่องนี้ห้ามพลาดค่ะ คุณหมอเฟเดรีโกน่ารักมากกกกกกกกก ถึงแม้จะมีเป็นชุดคือสองเล่ม “กับดักวิวาห์มาเฟีย” กับ “เทพบุตรร้ายล่าหัวใจ” เนื้อหาสองเล่มคือเป็นพี่น้องกันนะคะ แต่อ่านแยกได้ ไม่มีปัญหาก็เพราะว่า เนื้อหาไม่ได้เกี่ยวเนื่องกัน มีเพียงตัวละครเดิมมาสร้างสีสันเท่านั้นค่ะ ^^ ไม่ต้องกังวลว่า เดี๋ยวซื้อเล่มนี้ ก็ต้องซื้ออีกเล่มด้วย ถ้าอยากอ่านเล่มเดียวหรือชอบแค่เรื่องเดียว จัดไปเลยค่า อ่านได้ไม่มีปัญหาแน่นอน ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

26 ความคิดเห็น

  1. #1089 tidtuy20 (@tidtuy20) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 14:39
    สงสารอลิสค่ะ
    #1089
    0
  2. #426 mimoza23 (@mimoza23) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 10:52
    ทำไมความรู้สึก ลดาไม่น่าสงสาร เท่า อลิสเลย อยู่ดีๆก็โดนแย่งแฟน
    #426
    0
  3. #302 Cheeryblue (@Cheeryblue) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 08:46
    ลดาน่าสงสาร เหมือนน้ำท่วมปาก จะพูดความจริงก็ไม่ได้ ได้แต่อดทน พี่วีก็บีบคั้น พ่ออลิสก็บังคับ กดดันลดาจนใกล้สติแตกแล้วมั๊ง
    #302
    0
  4. #295 PORNPIOML (@PORNPIOML) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 04:17
    คือตัวอย่างตอนหน้าทำพิษ???? จะทำให้ลดาทุกข์ทรมาณหรอ ฮึ้ยยยยย บอกเลย #ทีมลดา ถ้ารักมากก้อไม่ต้องมายุ่งกับลดาเลยนะ อยากให้ลดาเกลียดปฐวี ???? #มันก้อจะอินหน่อยๆเคืองแทนลดานิดๆ ????
    #295
    0
  5. #294 PORNPIOML (@PORNPIOML) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 04:14
    คือตัวอย่างตอนหน้าทำพิษ???? จะทำให้ลดาทุกข์ทรมาณหรอ ฮึ้ยยยยย บอกเลย #ทีมลดา ถ้ารักมากก้อไม่ต้องมายุ่งกับลดาเลยนะ อยากให้ลดาเกลียดปฐวี ???? #มันก้อจะอินหน่อยๆเคืองแทนลดานิดๆ ????
    #294
    0
  6. #293 PORNPIOML (@PORNPIOML) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 04:13
    คือตัวอย่างตอนหน้าทำพิษ???? จะทำให้ลดาทุกข์ทรมาณหรอ ฮึ้ยยยยย บอกเลย #ทีมลดา ถ้ารักมากก้อไม่ต้องมายุ่งกับลดาเลยนะ อยากให้ลดาเกลียดปฐวี ???? #มันก้อจะอินหน่อยๆเคืองแทนลดานิดๆ ????
    #293
    0
  7. #292 katicknam (@Tooktick6) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 00:01
    อยากเห็นพี่วีโหด55
    #292
    0
  8. #291 chernat (@chernat) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 23:46
    สุขประเดี๋ยวประด๋าว อีกไม่นานความทุกข์ก็มาเยือน
    #291
    0
  9. #290 ya567 (@ya567) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 22:58
    ฟินมากกกกกกก
    #290
    0
  10. #289 TonYah (@krue1980) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 22:49
    ตอนหน้าทำไมดูจะดราม่า
    #289
    0
  11. #288 cuixian (@chotofox) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 22:32
    เริ่มมีความห่วงใยเบาๆ
    #288
    0
  12. #287 pookpook502 (@pookpook502) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 21:58
    รออออค่ะ
    #287
    0
  13. #286 0847976731 (@0847976731) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 21:38
    พรุ่งนี้เลยได้ไหมค่ะ
    #286
    0
  14. #285 ploysub (@ploybook) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 20:56
    เตรียมเกาะเพดานแล้ว
    #285
    0
  15. #284 minnie_phat (@phatcharawalai) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 20:06
    ตอนหน้าม่ามาแน่ เตรียมกระดาษซับน้ำตาไว้ก่อนนน
    #284
    0
  16. #283 fayfai33 (@fayfai33) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 20:05
    รอออออ
    #283
    0
  17. #282 ploi-novel (@ploi-feeling) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 19:51
    เริ่มมีกลิ่นม่าแล้ว
    #282
    0
  18. #281 fahrugnam (@fahrugnam) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 13:42
    รอค่ะลุ้นด้วยคน
    #281
    0
  19. #280 minnie_phat (@phatcharawalai) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 11:49
    แงทำให้เราลุ้นทำมายยยยยยยยย
    #280
    0
  20. #279 ploysub (@ploybook) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 08:37
    ทำไมแค่นี้ก็ลุ้นมากเลย
    #279
    0
  21. #278 ploi-novel (@ploi-feeling) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 07:48
    อ๋อยยยย มาต่อเร็วๆ นะค่ะ
    #278
    0
  22. #277 comlover (@comlover) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 06:56
    อดใจรอแทบไม่ไหวแล้วววววว
    #277
    0
  23. #276 tigtoey (@tigtoey) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 05:53
    มาแล้ววววว รอค่ะๆ
    #276
    0
  24. #274 TonYah (@krue1980) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 14:58
    รอๆๆๆ เปิดพรีเถอะค่ะ อยากได้เล่มแล้ววว
    #274
    0
  25. #273 ploysub (@ploybook) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 09:39
    รอๆๆๆๆๆๆๆ
    #273
    0