สัญญาบาป [ฉบับรีไรต์] E-book พร้อมโหลด

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 399,960 Views

  • 1,090 Comments

  • 3,482 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    146

    Overall
    399,960

ตอนที่ 2 : บทที่1 [หนี้ที่ไม่ได้ก่อ] 50% อัพแล้วจ้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20251
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    7 ส.ค. 60



อย่าลืมเม้น โหวต แอดแฟนกันด้วยนะคะ

7/8/60 มีรีไรต์นะค้า จะอ่านอีกรอบก็ได้หรือใครอ่านแล้วข้ามเลยก็ได้นะคะ

บทที่1

[หนี้ที่ไม่ได้ก่อ

 

        “อะไรนะคะแม่สิบล้าน!!” ลดาแทบล้มทั้งยืนเมื่อได้รับโทรศัพท์จากแม่ว่า โฮมสเตย์ที่เป็นธุรกิจของครอบครัวถูกพี่ชายต่างสายเลือดเอาไปจำนอง และไม่มีเงินใช้หนี้ จนทำให้เจ้าหนี้กำลังจะเข้ามายึด

        ลดา พฤกษ์สวัสดิ์ เป็นสาวเชียงใหม่ที่เติบโตมาท่ามกลางผู้เป็นแม่เลี้ยงมาเพียงคนเดียว เนื่องจาก อุษา แม่ของลดาปิดปากเงียบเรื่องของพ่อผู้ให้กำเนิด แม้หญิงสาวจะเพียรถามเท่าไหร่แต่ก็ไม่ได้คำตอบ เมื่อเรียนจบมหาวิทยาลัยเธอจึงเข้ามาทำงานที่กรุงเทพ เพื่อหวังที่จะตามหาพ่อของตัวเอง พร้อมราพิณพี่ชายต่างสายเลือดที่มารดารู้สึกสงสารเลยเก็บมาเลี้ยงตั้งแต่เด็กๆเพื่อให้คอยดูแลลดา ก็มาทำงานเป็นบอดี้การ์ดให้กับเจ้าสัวคนหนึ่ง

        “แล้วพี่ราพิณว่ายังไงบ้างคะ” ลดาถามถึงพี่ชาย เพราะราพิณเป็นเด็กขี้เกียจเรียนมาตั้งแต่เด็ก ทำให้จบเพียงแค่ มัธยมปลายเท่านั้นแล้วก็ช่วยอุษาดูแลกิจการโฮมสเตย์เล็กๆ แต่พอลดาได้งานทำที่กรุงเทพ คนเป็นแม่นึกห่วงจึงส่งพี่ชายคนนี้ให้มาคอยดูแล ราพิณเองก็เต็มใจ แต่ด้วยที่ทำงานของทั้งคู่อยู่ไกลกัน ราพิณและลดาเลือกที่จะอยู่กันคนละที่ทั้งๆที่ตอนแรกตกลงจะอยู่ด้วยกัน หลังจากเริ่มทำงานได้ไม่กี่ปี จู่ๆราพิณก็ลาออกจากงานและกลับไปที่เชียงใหม่ ซึ่งก็สร้างความสงสัยให้แก่ลดา เมื่อเค้นถามพี่ชายก็บอกเพียงว่า อยากจะกลับไปช่วยแม่ เพียงเท่านั้น

        พี่เขาก็ทุกข์ใจนะลดา อุษาพูดด้วยน้ำเสียงเสียใจ

       “ทำไมลดาไม่เคยรู้เลย แล้วพี่ราพิณไปติดการพนันบ้าๆนั้นได้ยังไงคะ” ถึงแม้พี่ชายจะไม่ได้เรียนมาสูง เกเรบ้าง แต่ลดาก็เชื่อว่าราพิณไม่เลวพอที่จะทำแบบนี้แน่นอนและยิ่งเรื่องการพนันคิดไม่ถึงเลยจริงๆ

        “พี่เขาบอกว่าถูกหลอกน่ะลูก”

       “ใครหลอกคะแม่” หญิงสาวถามด้วยความแปลกใจ ล่าสุดที่เจอราพิณเมื่อเดือนก่อนพี่ชายเธอก็ยังดูดี แต่ก็มีท่าทีเหมือนมีเรื่องไม่สบายใจ แต่เธอไม่ได้ใส่ใจนัก ถ้าเอะใจตั้งแต่ตอนนั้นเรื่องวันนี้อาจจะไม่เกิดขึ้น

        เมื่อได้ฟังเรื่องราวจากผู้เป็นแม่ก็ทำให้ลดาหมดแรงไปดื้อๆ เพราะคนที่โกงพี่ชายตัวเองก็คือเจ้าสัวที่พี่ชายทำหน้าที่ปกป้องคุ้มครองนั่นเองแต่แม่ของเธอไม่รู้ว่าเจ้าสัวคนนั้นชื่ออะไรเพราะพี่ชายไม่ยอมบอก..บอกเพียงแค่ว่าคนที่มาทวงหนี้เรียกว่า “เสี่ยพล”  ลดาไม่เข้าใจว่าคนที่รวยล้นฟ้าทำไมถึงยังจ้องมาเอาเงินกับคนที่หาเช้ากินค่ำอย่างพวกเธอ 

        “แม่คะ ลดาขอคุยกับพี่ราพิณหน่อยค่ะ” ลดาบอก

        รอเพียงไม่นาน เสียงทุ้มต่ำที่แสนจะคุ้นเคยดังขึ้นมาพร้อมๆกับประโยคที่รู้สึกผิด

        “ลดา... พี่ขอโทษ” ราพิณพูดด้วยน้ำเสียงเครือ เพราะหลงผิดไปเชื่อเจ้าสัว อยากให้น้องและแม่สบายมากกว่านี้ ราพิณจึงหลงคำคนทำให้หลงผิด จนที่ดินซึ่งเป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายของครอบครัวกำลังจะหลุดมือไปเพราะเขานำโฉนดไปค้ำ

       “ช่างมันเถอะค่ะพี่ราพิณ เรื่องมันแล้วไปแล้ว ลดาอยากรู้ว่าเจ้าสัวคนนี้อยู่ที่ไหนคะ ลดาจะไปคุยกับเขาดู” ลดาถาม แต่ราพิณก็รีบปฏิเสธทันที

        “อย่าไปนะลดา มันเสี่ยงมาก เจ้าสัวคนนี้เป็นผู้มีอิทธิพลมากๆเลยนะลดา” ราพิณเอ่ยเตือน เมื่อหันไปเห็นสายตาจับจ้องด้วยความอยากรู้ของอุษา ทำให้ราพิณจำต้องเลี่ยงออกมาคุยด้านนอก

       “ยังไงลดาก็ต้องไปค่ะพี่ราพิณ บอกลดามาเถอะค่ะ ว่าเขาเป็นใครอยู่ที่ไหน” ลดาไม่เคยรู้เลยว่าพี่ชายของเธอไปเป็นบอดี้การ์ดให้ใคร รู้เพียงแค่ว่าเป็นเจ้าสัว ราพิณก็ไม่เคยบอก บอกเพียงแค่ว่ามันคือความลับ

        “เอ่อ... เจ้าสัวทรงพลน่ะลดา”

       “เจ้าสัวทรงพล... คนที่เป็นเจ้าของค่ายเพลงยักษ์ใหญ่ของประเทศไทย แล้วก็มีธุรกิจส่งออกอีกน่ะเหรอคะ!!” ลดาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง เพราะเธอมักจะเห็นผู้ชายคนนี้ตามโทรทัศน์บ่อยๆ ดูท่าทางเป็นชายวัยกลางคนที่ดูดี มีน้ำใจและช่วยเหลือคนอื่นเสมอๆ

        “ใช่แล้วลดา แต่ลดาอย่าบอกแม่นะ พี่ไม่อยากให้แม่ต้องมาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้” ราพิณบอกลดา

       “ทำไมล่ะคะ” ลดาถามด้วยความแปลกใจ

        “พี่ไม่อยากให้แม่เดือดร้อน ทุกอย่างที่ลดาเห็นว่าเขาเป็นคนดีน่ะ มันแค่ฉากบังหน้า เรื่องที่เขาโกงที่ดินเรา หลอกลวงพี่ บอกใครไปใครก็ไม่เชื่อ พี่ไม่อยากให้แม่ต้องมารับรู้ เพราะถ้าหากเรื่องแดงขึ้นมา คนที่ไม่รู้อะไรเลยอย่างแม่จะปลอดภัยที่สุดนะลดา” ราพิณเอ่ยบอกด้วยเสียงเครียด

       “เข้าใจแล้วค่ะ ลดาจะไม่บอก ถ้ายังไงลดาขอตัวไปทำงานก่อนนะคะพี่ราพิณ ฝากดูแม่ด้วย” ลดาวางสายก่อนจะขอตัวไปทำงานก่อน

        ลดาถอนหายใจหลังวางสาย เธอเรียนจบทางด้านอักษรศาสตร์ ปัจจุบันทำงานเป็นนักเขียนของสำนักพิมพ์แห่งหนึ่งในกรุงเทพ ค่าต้นฉบับที่ได้รับก็ไม่ได้มากมายนักพออยู่ได้และเธอเองไม่ใช่คนใช้จ่ายฟุ่มเฟือย อีกทั้งบ้านของลดาแม้จะไม่ได้ร่ำรวยแต่ก็พอมีพอกิน ธุรกิจโฮมสเตย์ไปได้สวย เธอจึงไม่เคยเดือดร้อนเรื่องเงินแต่จากยอดหนี้ที่ได้รับรู้ทำเอาเธอหนักใจไม่น้อย

        “แล้วเราจะไปหาเงินที่ไหนมาใช้คืนนะ”

        ลดาถอนหายใจการหาเงินสิบล้านไม่ใช่เรื่องง่ายแค่หลักแสนยังต้องใช้เวลา ตอนนี้คิดว่าการเจรจาคงดีที่สุด หญิงสาวตั้งใจจะไปหาเจ้าสัวทรงพลที่บริษัทในวันพรุ่งนี้และหวังว่าทางนั้นจะไม่ใจร้ายกับครอบครัวเธอเกินไป แม้จะรู้ว่าพี่ชายเสียรู้ผู้ชายคนนี้ แต่ตอนนี้เมื่อพลาดไปแล้วจะทำอะไรได้

 

        วันรุ่งขึ้น ลดาในชุดเสื้อเชิ้ตพอดีตัว กับการเกงยีนส์ขายาวสมัยใหม่ สวมรองเท้าผ้าใบสีขาว ผมยาวสวยถูกมัดเรียบตึงโดยสวมใส่หมวกป้องกันความร้อนอีกชั้น ลดากำลังยืนอยู่หน้าตึกสูงตระหง่านใจกลางเมืองกรุงเทพ ข้างบนประดับด้วยตัวหนังสือซึ่งเป็นชื่อบริษัทว่า “SE” ลดาสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะเดินเข้าไปด้านใน แต่ระหว่างเดินเข้าไปดันมีคนเดินสวนออกมาอย่างรีบร้อน หญิงสาวไม่ทันระวังตัวจึงถูกผู้ชายคนนั้นชนเข้าอย่างจัง ทำเอาสะโพกของลดากระแทกพื้นทันที

        “โอ๊ย” ลดาร้องออกมา ทำเอาคนที่ชนรีบรุดมาดูทันที

        “ขอโทษครับ เจ็บตรงไหนรึเปล่า” ชายคนนั้นถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

        “เจ็บสิ ถามได้ คุณเดินยังไงเนี่ย” ปากก็ต่อว่าตาก็สบเข้ากับคนที่ชน วินาทีนั้นหญิงสาวชะงักค้างเพราะคนที่ชนคือปฐวี ฤทธิ์ดำรง หรือ วี นักร้องนักแสดงที่กำลังโด่งดังเป็นพลุแตกในตอนนี้

        “ขอโทษอีกครั้งนะครับ พอดีผมรีบมากไปหน่อย” เพราะคิวงานที่แน่นทำให้ชีวิตปฐวีต้องรีบเร่งอยู่เสมอๆ และเมื่อครู่เขาไม่ทันมองว่ามีคนเดินมาเช่นกัน เลยชนเข้าไปเต็มๆ

        “ไม่เป็นไรค่ะ” ลดาบอก พยายามจะลุกแต่ปฐวีไวกว่าประคองหญิงสาวลุกขึ้น เมื่อยืนได้เองเธอก็รีบยืนห่างทันที ท่าทางของลดาอยู่ในสายตาของนักร้องหนุ่มที่แอบมองขำๆ

        “ไม่เป็นไรแน่นะครับ ให้ผมพาไปหาหมอไหม” ร่างสูงถามย้ำอีกครั้ง มองสำรวจคนตรงหน้าที่จัดว่าหน้าตาดีทีเดียว ถึงแม้จะไม่แต่งแต้มเครื่องสำอางจนเข้ม แต่ก็คงความสวยแบบธรรมชาติ

        “ไม่เป็นไรจริงๆค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ” ลดาก้มหัวให้ก่อนจะรีบเดินเข้าไปด้านในทันที ปฐวีมองตามหญิงสาวที่เดินเข้าไปด้านในเพียงครู่แต่ก็ได้ยินเสียงเรียกที่ดังมาจากทางด้านหลัง

        “วีไปกันรึยัง” มินตราหรือมิ้นผู้จัดการส่วนตัวเห็นปฐวีไม่ตามไปที่รถสักที จึงลงมาตาม

        “ครับพี่ ไปแล้วครับ” ปฐวีหันไปมองแผ่นหลังของลดาอีกครั้งก่อนจะรีบตามมินตราไปขึ้นรถ

        ร่างบางเดินเข้ามาข้างใน มองสำรวจบริษัทโดยรอบ มองไปทางซ้ายทีขวาทีและพบจุดประชาสัมพันธ์จึงทำให้หญิงสาวไม่รอช้ารีบสาวเท้าเดินเข้าไปทันทีแม้จะไม่ชอบใจสายตาของพนักงานที่แต่งตัวสวยแต่กวาดมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าก็ตาม

        “มาขอพบคุณทรงพลค่ะ” ลดาแจ้งความจำนงกับประชาสัมพันธ์ด้านล่าง ซึ่งชื่อคนที่ขอพบเป็นระดับผู้บริหาร ทำให้ประชาสัมพันธ์สแกนลดาตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกหน

        “นัดไว้รึเปล่าคะ” ประชาสัมพันธ์ถาม

        “เปล่าค่ะ”

        “ถ้างั้นรอสักครู่ค่ะ”

        ระหว่างรอหญิงสาวมองไปรอบๆบริษัทอีกครั้ง มีผู้คนบ้างประปรายแต่มีภาพศิลปินและนักแสดงหลายคนในสังกัดที่มีภาพอยู่รายล้อมรอบและภาพที่เด่นที่สุดก็คงเป็นคนที่เพิ่งเดินชนกับเธอนั่นเอง

        “ไม่ทราบคุณชื่ออะไรคะ” ประชาสัมพันธ์ถามลดาขณะกำลังคุยสายกับใครบางคนอยู่

        “ลดาค่ะ ลดา  พฤกษ์สวัสดิ์” หญิงสาวบอกชื่อและนามสกุลออกไป จริงๆแล้วนามสกุลของเธอคือ บริพัฒน์ แต่อุษาผู้เป็นแม่กลับเปลี่ยนให้เธอไปใช้นามสกุลของคุณตาแทน พอถามเหตุผลก็บอกเพียงแค่ว่า คุณตาจะน้อยใจไม่มีใครสืบทอดนามสกุลของคุณตา เพราะบริพัฒน์เป็นนามสกุลของคุณยายซึ่งเลิกรากับคุณตาไปแล้ว แม่ของลดาเองก็เลยใช้นามสกุลของคุณยายมาตลอดเพิ่งมาเปลี่ยนพร้อมกับเธอนี่เอง

        ประชาสัมพันธ์กลับไปคุยโทรศัพท์ต่อดังเดิม เมื่อคุยเสร็จจึงหันมองผู้มาติดต่อ

        “ท่านรออยู่ที่ห้องค่ะ เชิญคุณขึ้นไปที่ชั้นยี่สิบได้เลย” ประชาสัมพันธ์ชี้ไปทางลิฟต์

        “ขอบคุณค่ะ”

        หญิงสาวกล่าวขอบคุณแล้วเดินไปทางลิฟต์ เมื่อเข้าไปด้านในก็กดชั้นยี่สิบทันที รอเวลาไม่นานมากนักก็มาถึงที่หมายกวาดตามองรอบๆก็รู้ว่าเป็นชั้นของผู้บริหารแน่นอน ไม่มีผู้คนพลุกพล่าน ทุกอย่างถูกตกแต่งเอาไว้อย่างสวยงาม ดูหรูหราและมีราคาแพงแน่นอน หญิงสาวมองความงดงามโดยรอบอย่างตื่นตะลึงจนกระทั่งได้ยินเสียงเรียกมาจากทางด้านหลัง

        “คุณลดารึเปล่าคะ” หญิงสาววัยกลางคนเอ่ยถามเพราะประชาสัมพันธ์โทรมาแจ้งเมื่อสักครู่ที่ผ่านมาเธอจึงออกมารอ

        “ใช่ค่ะ”

        “เชิญด้านนี้ค่ะ”

        เลขานุการเดินนำแขกผู้มาเยือนไปยังห้องผู้บริหาร ซึ่งป้ายหน้าห้องเขียนบอกชื่อและตำแหน่งอย่างชัดเจน ทรงพล รัตนชัย ประธานบริษัท’ เลขานุการเคาะประตูสองสามที พอได้ยินเสียงคนข้างในอนุญาต บานประตูก็ถูกเปิดออกและผู้หญิงคนเดียวกันนั้น หันมาผายมือเชิญเธอเข้าไปด้านใน

        เมื่อก้าวเข้ามาภายในห้องเครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำทำให้หญิงสาวรู้สึกหนาวนิดหน่อยแต่พอเห็นชายวัยกลางคนท่าทางดูภูมิฐานที่มักจะเห็นทางโทรทัศน์ กำลังนั่งเซ็นเอกสารอยู่ ก็รับรู้ได้ถึงความน่าเกรงขาม เวลานั้นสายตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของเธอทันที ทำให้ลดาสะดุ้งน้อยๆและรีบยกมือไหว้

        “สวัสดีค่ะ” ลดายกมือไหว้อย่างนอบน้อม ทางทรงพลเองก็มองสำรวจผู้มาเยือนอย่างพินิจพิเคราะห์ เพราะใบหน้าของลดาดูคุ้นเคยเหลือเกิน

        “สวัสดี... เราเคยเจอกันมาก่อนรึเปล่า” ทรงพลถามอย่างแปลกใจ ลดาเองก็แปลกใจไม่คิดว่าจะเจอคำถามนี้

        “ดิฉันคิดว่าไม่เคยนะคะ” หญิงสาวตอบตามความจริง นักธุรกิจวัยกลางคนพยักหน้ารับ

        “เชิญนั่งก่อนสิ”

        ลดาขยับเข้าไปใกล้ตรงเก้าอี้จากนั้นก็นั่งลงแม้จะรู้สึกเกร็งๆนิดหน่อยที่ยังถูกจับจ้องอยู่ก็ตามที เมื่อนั่งลงหญิงสาวก็เข้าเรื่อง

        “ที่ดิฉันมาวันนี้เพราะอยากจะมาคุยกับคุณเรื่องพี่ราพิณ” ทรงพลขมวดคิ้วทำท่าคิดสักพักก่อนจะหัวเราะออกมา

        “นึกว่าเรื่องอะไร... ไม่นึกว่าราพิณจะมีน้องสาวสวยๆซะด้วย”

        ทรงพลกวาดมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยสายตากรุ้มกริ่มโลมเลียอย่างกลั่นแกล้งแม้ในใจจะไม่ได้รู้สึกพิศวาสอะไรแม้จะชอบผู้หญิงสาวๆสวยๆแต่ลดากลับไม่ใช่ผู้หญิงที่เขาต้องการ

        “ดิฉันอย่างจะขอผ่อนผันสักระยะ แต่ดิฉันรับรองว่าจะหาเงินสิบล้านมาคืนคุณให้ได้” ลดาบอกอย่างตั้งใจ ทรงพลทำท่าคิดก่อนจะพูดต่อ

        “เงินสิบล้านไม่ใช่น้อยๆ นะ เธอจะไปหามาจากไหน”

        “ถึงแม้ว่ามันจะยากลำบากไปหน่อย แต่ดิฉันก็จะหามาใช้คืนให้ ขอเพียงคุณไม่ไปยุ่งกับโฮมสเตย์ของดิฉันก็พอ”

        “จะไม่ให้ฉันไปยุ่งก็ได้ แต่ถ้าฉันต้องการสิบล้านบาทคืน ภายในอาทิตย์นี้ล่ะ เธอจะหาให้ฉันได้ไหม” ทรงพลถามด้วยความเจ้าเล่ห์

        “ไม่หน้าเลือดไปหน่อยหรอคะ เราไม่ได้รวยล้นฟ้าเหมือนคุณ ถ้าคุณยังมีความเป็นคนอยู่บ้างก็ให้โอกาสเราหน่อยเถอะค่ะ” ลดาเหลืออด ทรงพลจ้องมองแววตาที่ดุดัน เหมือนกับใครบางคนที่เขาคิดถึงอยู่ตลอดเวลา

        “แล้วพี่ชายของเธอหายไปไหนซะล่ะ ถึงได้ให้น้องสาวออกหน้าแทน”

        “ในเมื่อเราเป็นหนี้คุณ จะดิฉัน หรือพี่ชายดิฉัน เราก็ต้องร่วมกันรับผิดชอบ ถึงแม้ว่าเงินก้อนนี้คุณจะได้มาเพราะการโกงพี่ชายฉันก็ตาม!” ลดาเชิดหน้าอย่างถือดี ไม่เกรงกลัวทรงพลแม้แต่น้อย

        “พูดอะไรก็ระวังปากหน่อยนะ ฉันฟ้องหมิ่นประมาทเธอได้ มีหลักฐานไหมล่ะว่าฉันโกงพี่ชายเธอ ในเมื่อคิดว่าตัวเองหาเงินมาได้ งั้นฉันให้เวลาเธอสองอาทิตย์ หาเงินสิบล้านมาให้ฉัน ไม่มีการต่อรองมากกว่านี้แล้ว” ทรงพลยื่นคำขาด

        “สองอาทิตย์!! ดิฉันหลงคิดว่าจิตใจของคุณจะดีเหมือนฉากหน้าที่คุณเอาไว้หลอกลวงประชาชน ที่ทุกคนเข้าใจว่าเป็นคนดีนักดีหนา ถ้านักข่าวรู้เรื่องเบื้องหลังของคุณเมื่อไหร่... อยากรู้นักว่าจะเป็นยังไง” ลดากัดฟันพูดด้วยความโมโห ส่วนเรื่องหลักฐานที่เขาถามเธอไป จะเอามาจากไหน ลองปรึกษาทนายที่รู้จักกันแล้วแต่อีกฝ่ายมีอิทธิพลและหลักฐานเป็นเอกสารที่ลงนามไปแล้วจะทำอะไรได้ มีสิทธิ์แพ้เมื่อขึ้นศาลอยู่ดี

        “นี่เธอขู่ฉันหรอ” ทรงพลเองก็เริ่มจะอารมณ์เสียเหมือนกัน

        “ดิฉันไม่ได้ขู่” ลดาตอบกลับ

        “ฉันก็ยังยืนยังคำพูดเดิม แต่ถ้าหากเธอตุกติกหรือทำให้ฉันเสียหาย เงินสิบล้านฉันไม่เอาคืนก็ได้ แต่ถ้าได้ชีวิตเธอและพี่ชายเธอมาแทน... มันก็โอเค” เสียงเย็นๆที่เอ่ยตอบมาทำเอาลดาเสียวสันหลังวาบแต่ก็ยังคงวางหน้าตาเรียบเฉยไม่เกรงกลัว

        “บ้านเมืองมีกฎหมาย ต่อให้ดิฉันหรือพี่ชายเป็นอะไรไป คุณก็ไม่รอดเหมือนกัน... ภายในสองอาทิตย์ดิฉันจะหาเงินมาคืนให้!!” ลดาลุกและเดินออกจากห้องไปทันที ปล่อยทรงพลให้นั่งครุ่นคิดอะไรเงียบๆก่อนจะกดโทรศัพท์โทรหาลูกน้องคนสนิททันที

        “ชัยสืบประวัติลดา พฤกษ์สวัสดิ์” 


เปิดมาตอนแรกก็เข้มข้นแล้ว จะเป็นยังไงต่อไป แล้วหนูลดาจะเข้าไปเกี่ยวข้องกับพระเอกของเราได้ยังไงนะ... ฮี่ฮี่ ติดตามกันต่อ อัพทุกวันอังคาร พฤหัส และเสาร์นะคะ เวลา 19.00 น.

ใครที่เคยมีเล่มแล้วอ่านกันอีกรอบได้น้า เพราะทำการรีไรท์และเพิ่มความสมเหตุสมผลเข้าไปค่ะ ยังไงก็ฝากติดตามกันด้วยน้าา




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #379 monster_ct22 (@monster_ct2) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 12:06
    พ่อลดาแน่นอน
    #379
    0
  2. #16 fahrugnam (@fahrugnam) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 23:21
    อือทำไมเสี่ยต้องทำแบบนี้
    #16
    0
  3. #15 katicknam (@Tooktick6) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 22:19
    พ่อลดาหรือปล่าว
    #15
    0
  4. #14 runlarin (@runlarin) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 19:43
    รอจ้าาา
    #14
    0