สัญญาบาป [ฉบับรีไรต์] E-book พร้อมโหลด

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 399,943 Views

  • 1,090 Comments

  • 3,481 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    129

    Overall
    399,943

ตอนที่ 14 : บทที่5 [เจ็บปวด] 70% อัพแล้วค่ะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10425
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    15 ก.ค. 60

ขอฝากเรื่องใหม่นิสนุงนะค้า อัพต่อจากคุณหมอนะ


 

"ซ่อนรักจำนนใจ"

คลิกที่ลิ้งได้เลยค่ะ ฝากแอดแฟนด้วยนะคะ

 

"คุณได้ยินอะไรบ้าง?" หญิงสาวถามอย่างกังวล

"ได้ยินว่าคุณจะจับผม... และยังบอกอีกว่าถ้าได้แต่งงานกับผมสบายไปทั้งชาติ" 

เมื่อเขาได้ยินทั้งหมดหญิงสาวก็หน้าซีด...

"ดะ เดี๋ยวก่อน คะ คือว่า..."

"ไม่จำเป็นต้องพูดให้มากความ ถ้าคิดจะจับผม... ไม่ยากหรอกปาล์ม ผมยินดี... แต่ขอเรียกค่าตอบแทนนิดหน่อยเท่านั้น ถ้าคุณตกลง เจอกันที่ห้องคืนนี้..."

ตามไปสนุกกันต่อที่ลิ้งนะคะ เริ่มอัพแล้วค่า

https://my.dek-d.com/little_chocho/writer/view.php?id=1662407





อย่าลืมเม้น โหวต แอดแฟนนะคะ


*** โห... ตกใจกับคอมเม้นต์มากเลยค่ะ ขอบคุณมากๆเลยนะคะ เราได้อ่านทุกคอมเม้นต์เลย > < ขอบคุณอีกครั้งค่ะ*


ปล.E-book มาเมื่อไหร่จะแจ้งอีกทีนะคะ ^^


                  เช้าวันรุ่งขึ้นหนังผีของปฐวีทำลดากลายเป็นหมีแพนด้าเพราะนอนไม่หลับแต่พอง่วงมากๆจังหวะกำลังเคลิ้มนึกระแวงกลัวผีจะออกมาจากตู้เสื้อผ้าจริงๆจึงทำให้ผวาสุดท้ายไม่ได้นอนเท่าไหร่นัก ตอนนี้เธอกำลังยืนทำข้าวต้มไปด้วยหาวไปด้วย ปฐวีในสภาพเพิ่งตื่นนอนเดินงัวเงียออกมาอดไม่ได้จะเอ่ยถามอย่างสงสัย

        “ทำอะไรน่ะคุณ” หญิงสาวสะดุ้งเพราะตัวเองกำลังคิดบางอย่างเพลินๆหันกลับมาเจอนักร้องหนุ่มในสภาพเพิ่งตื่น ผมชี้ไม่เป็นทรงแต่ไม่ว่าอย่างไรเขายังคงดูหล่อเหลาเหมือนเดิม

        “กำลังทำข้าวต้มอยู่ คุณจะกินไหม” ชายหนุ่มพยักหน้ารับเล็กน้อย เดินไปเปิดตู้เย็นรินน้ำออกมาพร้อมกับดื่ม ตอนนี้เขาตื่นเต็มตาจึงได้มองเห็นร่างบางชัดเจนก่อนจะหัวเราะ

        “เมื่อคืนนอนไม่หลับสิท่า ตาเป็นหมีแพนด้าเชียว” ปฐวีถาม

        “ก็มันแปลกที่นี่” ลดาหาข้ออ้าง

        “อย่ามาอ้างน่า อยู่มาจะสองอาทิตย์แล้ว ยังแปลกที่อยู่หรอ” ลดานิ่งค้างไป เธอลืมไปเลยว่ามาอยู่ที่นี่เกือบสองอาทิตย์แล้ว เพราะฉะนั้นอีกไม่นานก็จะครบสามเดือน

        “ก็ไม่ใช่บ้านฉันนี่ ยังไงฉันก็ไม่ชิน” ชายหนุ่มส่ายหน้าน้อยๆไม่ได้พูดอะไรนอกจากเดินกลับห้องตัวเองไปเพื่ออาบน้ำและออกมาอีกครั้งในชุดอยู่บ้านสบายๆอย่างเสื้อยืดโปโลสีน้ำเงินเข้มกับกางเกงยีนส์ขายาวเท่านั้น

        มื้อเช้าของทั้งคู่ผ่านพ้นไปได้ด้วยดีไม่มีเถียงหรือแดกดันกันเหมือนเมื่อก่อนและยังเป็นการกินข้าวพร้อมกันครั้งแรกอีกด้วย หญิงสาวยอมรับว่าทั้งแปลกใจและหวาดระแวงกับการกระทำของปฐวีไม่น้อย เหมือนเขาจะทำตัวราวกับว่าทำใจและยอมรับเรื่องที่เกิดขึ้นได้ทั้งๆที่อาทิตย์ก่อนยังคุกคามและเกรี้ยวกราดใส่เธออยู่เลย

        ส่วนที่เธอกำลังสงสัยกำลังใช้ความคิดเช่นกัน การแสดงออกทุกอย่างนั้นเป็นเพียงแผนเพื่อให้หญิงสาวตายใจเพราะก่อนหน้านี้ใช้ไม้แข็งมาแล้วไม่ได้ผลเขาจึงเลือกจะใช้ไม้อ่อนดูบ้างท้ายที่สุดหากเธอยอมเห็นใจเขาสักนิดเขาคิดว่าการหย่าคงไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป

        ช่วงเช้าไปจนถึงบ่ายนักร้องหนุ่มไม่มีงานที่ไหนจะมีอีกทีตอนเย็น ส่วนลดาไม่ได้เข้าสำนักพิมพ์มาสักระยะแล้ววันนี้จึงตั้งใจจะเข้าไปสักหน่อยหลังจากล้างจานเสร็จเลยกลับเข้าไปในห้องเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าและถือกระเป๋าสะพายเดินออกมายังไม่ทันเดินออกไปหน้าประตูถูกร่างสูงทักขึ้นซะก่อน

        “คุณจะไปไหน?” เขาถามอย่างสนใจ

        “ไปทำงานค่ะ” เธอบอกเสียงเรียบ

        “หืม?... คุณทำงานด้วยหรอ” ปฐวีถามอย่างสงสัย ไม่ได้ตั้งใจจะกวน

        “นี่คุณ ประชดฉันรึเปล่าเนี่ย” อดจะถามกลับไม่ได้จริงๆด้วยปกติเขาแทบไม่เคยจะพูดดีๆอยู่แล้ว

        “เปล่า ผมถามจริงๆ เพราะไม่เห็นคุณจะไปไหนมาไหนเท่าไหร่เลย”

        “จะเห็นฉันไปไหนมาไหนได้ยังไงกันล่ะ เพราะตอนกลางวันคุณไม่อยู่สักหน่อย” หญิงสาวพูดตามจริงเวลานั้นนักร้องหนุ่มทำหน้าเข้าใจเพราะปกติตัวเองมีงานทุกวันกว่าจะกลับบ้านก็ดึกบางทีเลยเข้าวันใหม่ไปแล้ว

        “คุณจะไปยังไงล่ะ” เขาเปลี่ยนคำถาม

        “ไปแท็กซี่” เธอตอบอีก

        “เช้านี้ผมไม่มีงาน จะไปส่งแล้วกัน” ชายหนุ่มพูดเสร็จ ลุกขึ้นเดินไปคว้ากุญแจรถของตัวเองที่เมื่อคืนวางทิ้งไว้ตรงโต๊ะกระจกห้องรับแขกเตรียมจะออกไปส่งแต่ถูกร่างบางขัดเอาไว้ก่อน

        “ไม่ต้อง! ฉันคิดว่าฉันไปเองดีกว่า ไปนะ”

        พูดเสร็จก็รีบเดินเร็วๆไปยังหน้าประตูสวมรองเท้าและออกไปด้านนอกทันที ยิ่งทำให้ร่างสูงขมวดคิ้วมองอย่างสงสัยแต่สุดท้ายก็ไม่ได้ตามออกไป

        “อะไรของเขานะ” ชายหนุ่มได้แต่บ่น

        ทางลดากลัวว่าปฐวีจะตามมา จึงรีบลงลิฟต์พอลงไปถึงหน้าคอนโดมิเนียมมีแท็กซี่มาจอดรออยู่แล้ว หญิงสาวไม่รอช้ารีบขึ้นไปยังสำนักพิมพ์ทันทีไม่อยากให้นักร้องหนุ่มไปส่งกลัวว่าจะวุ่นวายและเอกพลก็ชอบปฐวีมากเกิดเผลอพูดอะไรออกไปหรือคำถามที่อาจจะทำให้เขาลำบากใจที่จะตอบเธออาจจะซวยอีกก็ได้

        ส่วนภายในคอนโดมิเนียม ปฐวีคิดอะไรได้บางอย่างเมื่ออยู่บ้านเพียงลำพังเขาคิดว่าเป็นโอกาสดี ร่างสูงเดินตรงไปยังห้องของลดาทันที เปิดประตูเข้าไปพบว่าภายในห้องของเธอจัดอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ปฐวีเดินสำรวจหลายอย่างเห็นหนังสือมากมายจึงคิดว่าเธอคงชอบอ่านแต่เวลานั้นสายตาเหลือบไปเห็นกระดาษถูกเย็บเป็นปึกอยู่ตรงโต๊ะทำงานก็ขมวดคิ้ว หยิบไปดู เปิดอ่านเล็กน้อยสุดท้ายรับรู้ได้ว่าเธอเป็นนักเขียนนั่นเอง

        “เป็นนักเขียนอย่างนั้นเหรอ”

        ชายหนุ่มพึมพำเล็กน้อยวางไว้ที่เดิมจากนั้นเริ่มค้นตามโต๊ะทำงาน ลิ้นชัก ชั้นหนังสือ หรือแม้กระทั่งในหนังสือที่วางเรียงเอาไว้เผื่อเธอจะเก็บไว้ในที่ที่เขาหาไม่เจอและสิ่งที่ปฐวีต้องการคือทะเบียนสมรสนั่นเอง แต่หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอจนคิดว่าบางทีหญิงสาวอาจจะไม่ได้เก็บไว้ที่นี่หรือเปล่า คิดแล้วก็หัวเสียอีกครั้ง

        “โธ่เว้ย เก็บไว้ที่ไหนนะ!”

        นักร้องหนุ่มสบถออกมา ในเมื่อหาไม่เจอคงต้องทำให้เธอตายใจเหมือนเดิมสินะจะได้บอกความจริงถึงการกระทำครั้งนี้ขณะที่ร่างสูงกำลังออกจากห้องไป ปฐวีเหมือนนึกอะไรบางอย่างออกสายตาเหลือบไปมองต้นฉบับบนโต๊ะอีกครั้งแล้วกระตุกยิ้ม เดินไปคว้ามันเอาไว้และออกจากห้องไปพร้อมกับหยิบกุญแจรถ

 

        ภายในห้องทำงานของสำนักพิมพ์ขนาดใหญ่ลดากำลังนั่งอยู่ในห้องทำงานของบรรณาธิการบริหารอย่างเอกพลทันทีที่เดินเข้ามาอีกฝ่ายรีบให้เธอนั่งและยังมิวายแซ็วอีก

        “วันนี้ว่างเข้ามาหาคุณพี่แล้วเหรอคะน้องลดา”

        “เกรงใจพี่แอนนี่นี่คะ” หญิงสาวตอบกลับไปตามตรง ไม่ใช่แค่งานอิสระเขียนนิยายเท่านั้นแต่ยังมีงานที่ต้องรับผิดชอบเกี่ยวกับการเขียนคอลัมน์ให้นิตยสารซึ่งอยู่ในเครือของสำนักพิมพ์อีก เธอหายหน้าไปพักใหญ่แค่นี้ก็รู้สึกผิดจะแย่แล้วดังนั้นเมื่อไม่มีนักข่าวและแฟนคลับของดักเธอก็เข้ามาทันที

        “พี่นึกว่าหนูหลงหุ่นล่ำๆของสามีจนถอนตัวไม่ขึ้นซะอีก” ประโยคนี้ทำเอาหญิงสาวแก้มแดงทันทีด้วยความเขิน

        “เปล่านะคะ!”

        “พี่พูดเล่นน่ะ” เอกพลหัวเราะหยอกล้ออย่างอารมณ์ดี ด้วยสนิทกันมาก ลดาเป็นรุ่นน้องที่มหาวิทยาลัยและคณะดังนั้นจึงไม่แปลกที่จะเห็นหน้ากันประจำพอเรียนจบอีกคนมีพรสวรรค์จึงชักชวนให้มาทำงานด้วยกันซะเลย

        “ไหนๆวันนี้เข้ามาแล้วเลยรวดเอาต้นฉบับมาให้ดูด้วยค่ะ ช่วงนี้อีเมล์ของลดาเสีย เปิดเข้าไม่ได้ ก็เลยพรินต์ออกมาให้พี่อ่านเลยแล้วกัน” หญิงสาวพูดเสร็จเปิดกระเป๋าตั้งใจจะหยิบแต่เอามือควานหากลับพบความว่างเปล่า เธอขมวดคิ้วแล้วมองเข้าไปด้านในก่อนจะถอนหายใจ เธอลืมเอามา จึงปิดกระเป๋าและส่งยิ้มเจื่อนให้กับรุ่นพี่คนสนิท

        “สงสัยลดาจะลืมเอามา”

        “แหม... แต่งงานไม่เท่าไหร่ความจำไม่ดีซะแล้วเนี่ย” เอกพลแซ็วอีกและหัวเราะชอบ

        “ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวลดาจะกลับไปเอาให้” หญิงสาวตั้งใจจะลุกขึ้นแต่อีกฝ่ายรีบทักท้วงไว้ก่อน

        “ไม่เป็นไร เอาไว้วันหลังก็ได้ วันนี้อยู่คุยกับพี่ก่อน” หญิงสาวได้ยินเลิกคิ้วสงสัย

        “พี่แอนนี่มีอะไรเหรอคะ”

        “เล่าให้พี่ฟังให้หมด ว่าไปเจอกับปฐวีที่ไหน พบรักกันเมื่อไหร่ จดทะเบียนสมรสตอนไหน แม่ลดารู้หรือยัง แล้ว...” คำถามอีกนับสิบรัวออกมาจากปากของบรรณาธิการบริหารจนนักเขียนสาวไม่รู้จะตอบคำถามไหนก่อนดี แต่ก่อนที่จะทันได้ตอบอะไรเวลานั้นอิงอรเลขานุการก็เปิดประตูห้องพรวดพราดเข้ามาจนเอกพลตกใจ

        “อะไรยัยอร ไม่เห็นเหรอฉันคุยกับลดาอยู่น่ะ” เอกพลได้ทีเอ็ด

        “คือ... เอ่อ คือว่า...” เพราะอิงอรมัวแต่อึกอักไม่ยอมพูดได้แต่ชี้ออกไปด้านนอก เอกพลกับลดาสงสัยแต่ยังไม่ทันได้เดินออกไปเวลานั้นตรงประตูก็ปรากฏร่างสูงของนักร้องหนุ่มเสียก่อนงานนี้ทุกคนต่างอึ้งไปตามๆกันโดยเฉพาะลดาที่ดูอึ้งหนักกว่าเดิมและยังตกใจเมื่อเห็นเขายืนอยู่ตรงนี้

        “โอ้ว คุณพระ หล่อมากกก” เอกพลอุทานเสียงดังจนปฐวียังอดยิ้มขำไม่ได้

        ลดารีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ตรงไปหาแล้วถามเสียงเข้ม “คุณมาทำอะไรที่นี่!”

        “ก็เห็นคุณลืมไว้ ผมเลยเอามาให้” ปฐวียื่นต้นฉบับให้เวลานั้นหญิงสาวรับมาแต่แล้วขมวดคิ้วเมื่อนึกอะไรได้บางอย่าง เธอวางมันไว้ในห้องนี่นา... บนโต๊ะทำงาน เธอช้อนสายตามองเขา

        “คุณเข้าไปทำอะไรในห้องของฉัน?” ลดาถามอย่างสงสัย ชายหนุ่มรู้อยู่แล้วว่าจะเจอถาม

        “ห้องของคุณก็เหมือนห้องของผม ทำไมผมจะเข้าไม่ได้ล่ะที่รัก” ชายหนุ่มไม่พูดเปล่าแต่เอามือโอบไหล่ของหญิงสาวงานนี้ทำเอาเอกพลตาค้างไปเลย

        “คุณปฐวีคะ พอดีพี่อยากจะขอถ่ายรูปหน่อยได้ไหมคะ... แบบว่า คุณปฐวีหล่อมากเลยค่ะ” เอกพลรีบวิ่งออกมาจากโต๊ะทำงานของตัวเองยืนตรงหน้านักร้องหนุ่มพร้อมกับหยิบกล้องโทรศัพท์ออกมา แววตาเป็นประกาย ไม่เคยเจอนักร้องขวัญใจตัวจริงสักที วันนี้เจอ... หากไม่ขอถ่ายรูปเรียกว่าพลาดมาก!

        “พี่แอนนี่คะ” ลดาเรียกเบาๆกลัวว่าปฐวีจะไม่ชอบ

        “โธ่ลดา พี่ขอนิดขอหน่อย อย่าหวงเลยน่า” เอกพลเข้าไปใกล้ยื่นโทรศัพท์ออกไปด้านหน้าส่วนนักร้องหนุ่มไม่ได้ปฏิเสธยิ้มกว้างถ่ายภาพด้วยกันอย่างสนิทสนม ทำเอาหญิงสาวถอนหายใจส่ายหน้าพลางดคิว่าเขานี่สร้างภาพหรือเปล่านะแต่ก็นั่นแหละคนที่จะได้เห็นตัวจริงของปฐวีว่าเขาร้ายกาจก็คงมีแค่เธอสินะ...

        หลังจากถ่ายรูปจนหนำใจแล้วลดาพยายามให้ปฐวีกลับไปก่อนแต่นักร้องหนุ่มดื้อจะอยู่ต่อโดยอ้างว่าจะไปซื้อของเข้าคอนโดมิเนียมด้วยกันและอยากให้เธอไปด้วยแต่หญิงสาวยังมิวายพูดต่อ

        “ฉันยังอยู่อีกนานนะ”

        “ไม่เป็นไร ผมรอได้” ชายหนุ่มบอกด้วยท่าทางสบาย เพิ่งสิบโมง เขายังมีเวลาอีกเยอะกว่าจะถึงเวลางานในตอนเย็นดังนั้นอยู่รอเธอได้อีกหลายชั่วโมง

        “จะไปไหนกันต่อเหรอจ๊ะ” เอกพลยืนไม่ไกลได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่จึงถามอย่างอยากรู้

        “จะไปซื้อของครับ” ชายหนุ่มตอบอย่างสุภาพ

        “เดี๋ยวลดารอพี่แอนนี่ดูงานให้ก่อนได้ค่ะ ไม่รีบ” หญิงสาวรีบตอบกลับเช่นกันตอนนี้มีต้นฉบับอยู่ในมือแล้วนี่เพราะฉะนั้นนี่เป็นข้ออ้างเพราะไม่อยากไปกับเขา หางานทำเยอะๆเข้าให้เขารอจนเบื่อและกลับไปเองแต่ดูเหมือนว่าสวรรค์จะไม่เข้าข้างเธอเท่าไหร่นักเมื่อเอกพลรีบพูด

        “พอดีวันนี้พี่งานเยอะมากเลยลดา คงยังไม่ว่างดูให้แน่ๆ เอาเป็นว่า ส่งต้นฉบับมาให้พี่แล้วลดาก็กลับได้เลย พี่ดูเสร็จค่อยคุยกันอีกทีนะ” ลดาแทบอยากจะกรีดร้องออกมาแต่ทำอะไรไม่ได้นอกจากจำใจยื่นต้นฉบับให้

        เวลานั้นปฐวียิ้มกริ่มรับรู้ว่าเธอไม่อยากจะไปกับเขาอยู่แล้วชายหนุ่มจึงถือวิสาสะจับมือบางเอาไว้มิวายเอ่ยปากขอบคุณเอกพลด้วย

        “ขอบคุณมากนะครับ งั้นผมกับลดาขอตัวก่อน”

        ชายหนุ่มยิ้มกว้างลากหญิงสาวออกมาจากด้านในแม้เธอพยายามจะดึงมือของตัวเองแต่เขาก็ไม่ยอมปล่อยแต่กว่าจะได้ลงมาถึงด้านล่างลดาก็แทบจะมึนงงเมื่อพบว่ามีคนขอถ่ายรูปกับเขาเยอะเหลือเกิน เดินไปได้หน่อยเดียวก็ต้องหยุดเพื่อให้เขาถ่ายรูป บางทีเธอก็เป็นตากล้องให้ด้วย ไม่เคยตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้มาก่อนเลย

        เมื่อลงมาด้านล่างตอนแรกตั้งใจจะเดินหนีแต่กลับถูกเขารู้ทันยัดเข้าใส่รถไปซะก่อนและออกรถเลยทันทีเวลานั้นหญิงสาวจึงถามย้ำด้วยความสงสัย

        “นี่คุณจะไปซื้อของจริงๆเหรอ”

        “จริงน่ะสิ”

        เมื่อเขาตอบรับเธอไม่ได้ถามอะไรออกไปอีกได้แต่นั่งมองออกไปด้านนอกปล่อยให้ชายหนุ่มลอบมองหญิงสาวเป็นระยะและพบว่าที่จริงลดาเองไม่ได้หน้าตาขี้ริ้วขี้เหร่เลยหากแต่งแต้มเพียงเล็กน้อยคาดว่าเธอเข้าวงการได้สบายแต่พอรู้ตัวว่าคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยได้แต่ดึงความคิดตัวเองกลับมาอีกครั้ง

 

        ภายในห้องสรรพสินค้าหรูใจกลางกรุงแม้จะไม่ใช่วันหยุดแต่ยังเต็มไปด้วยผู้คนมากมายออกมาซื้อของกัน ทั้งคู่กลายเป็นจุดสนใจอย่างมาก บ้างซุบซิบนินทา บ้างยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูป ลดาที่ไม่เคยชินพยายามจะเดินหนีออกจากชายหนุ่มแต่เหมือนช้าไปเมื่อปฐวีกลับดึงเธอเข้ามาใกล้ซ้ำยังโอบไหล่อีกด้วย

        “ปล่อยนะคุณ” เธอพยายามแกะมือและพูดเบาๆ

        “นี่คุณ... ช่วยสร้างภาพเป็นสามีภรรยากันหน่อยได้ไหม” เขากระซิบเสียงเข้ม เวลานั้นหญิงสาวเหมือนจะเข้าใจสถานะของตัวเองได้แต่ถอนหายใจหยุดขัดขืนและยอมให้เขาโอบกอดแต่โดยดี

        ทั้งคู่เดินดูของกันไปเรื่อยๆพอหญิงสาวเลือกอันนี้ชายหนุ่มจะเอาอีกอัน พอปฐวีหยิบของลงรถเข็นลดาก็จะเอาออกและย้ำว่ามันไม่จำเป็น ดังนั้นการซื้อของ ของทั้งคู่ไม่ง่ายเลยเพราะมัวแต่ถกเถียงกันตลอดแต่สุดท้ายก็เสียเวลากันไปร่วมสองชั่วโมงจนกระทั่งร่างบางแทบหมดแรง ไม่เคยเดินซื้อของนานขนาดนี้มาก่อนเลย

        “คุณหิวหรือยัง” ร่างสูงเอ่ยถามเมื่อจ่ายเงินเสร็จ

        “มากกก” หญิงสาวลากเสียงยาวเพื่อให้เขารู้ว่าความหิวของเธอมากมายแค่ไหน

        ชายหนุ่มอดจะอมยิ้มไม่ได้แต่พอรู้ตัวปรับสีหน้าเคร่งขรึมเหมือนเดิมแล้วก้าวเดินไปยังร้านอาหารหรูที่มักมากินประจำอยู่แล้วเพียงไม่นานก็เข้ามาในร้านอาหารอิตาเลี่ยนแต่ยังไม่ทันได้เดินเข้าไปเลือกที่นั่งชายเสื้อถูกผู้หญิงที่เดินตามด้านหลังดึงเอาไว้ซะก่อน

        “ไปกินร้านอื่นกันเถอะ” ปฐวีหันไปมองแล้วเลิกคิ้ว

        “ทำไมล่ะ ไม่ชอบร้านนี้เหรอ”

        “ไม่ใช่ไม่ชอบ แต่ว่า... มันดูหรูไปหรือเปล่า” เธอถามตามตรง ปฐวีหันกลับไปมองร้านอีกครั้งพลางคิดว่าหญิงสาวก็ชอบร้านหรูๆทั้งนั้นแหละ ร้านนี้แม้ราคาอาหารจะแพงแต่คุ้มค่ากับรสชาติเพราะอร่อยทุกอย่าง

        “กลัวผมไม่มีจ่ายเหรอ” เขาถามกลับ

        “ใช่ ฉันกินจุมากนะ คุณจ่ายไม่ไหวหรอก” ชายหนุ่มได้ยินก็หลุดขำออกมาและไม่ฟังเสียงทัดทานของหญิงสาวอีกพาเธอเดินเข้าไปด้านในแม้จะได้ยินเสียงต่อว่ามาจากทางด้านหลังก็ตามที

        ในเมื่อไม่มีทางเลือกต้องกินร้านนี้ เมื่อได้เมนูมาหญิงสาวเปิดดูพอรู้แต่ละจานมีราคาค่อนข้างสูงเกือบหนึ่งพันบาทบางจานสูงถึงหลายพันทำเอาเธอกลืนน้ำลาย ถึงแม้จะไม่ได้จนแต่การมากินอาหารจานละหลายพันสำหรับเธอแล้วอดจะเสียดายเงินไม่ได้ ท่าทางครุ่นคิดของลดาตกอยู่ในสายตาของปฐวีมาตลอดทำให้เขาวิเคราะห์ดูแล้วว่าเธอไม่เหมือนคนเห็นแก่เงินเลย... ถ้าเป็นแบบนั้นเธอทำไปเพื่ออะไรกันแน่?

        “คิดนานจังคุณ” ปฐวีอดจะพูดไม่ได้

        “ก็มันแพงนี่ ฉันไม่รู้จะกินอะไร คุณสั่งเถอะ” หญิงสาวพูดอย่างตรงไปตรงมาและปิดเมนูวางไว้บนโต๊ะเหมือนเดิม

        ปฐวีส่ายหน้าน้อยๆจากนั้นเรียกพนักงานมารับออเดอร์โดยเขาสั่งไปสามสี่อย่างซึ่งคิดว่าเธอน่าจะชอบในขณะที่หญิงสาวเหลียวมองไปรอบๆร้าน พบว่าการตกแต่งสวยงามผนังทาด้วยสีดำมีภาพจากประเทศอิตาลีติดเอาไว้โดยเฉพาะสถานที่เที่ยวสำคัญ ไม่มีบทสนทนาระหว่างทั้งคู่จนกระทั่งพนักงานเดินกลับมาอีกครั้งพร้อมกับยกอาหารมาเสิร์ฟ เพียงแค่หน้าตาของอาหารหญิงสาวพอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมราคาแพง... เพราะดูน่ากินเหลือเกิน

        พอได้ลองชิมอาหารที่เขาสั่งมาให้เพียงคำแรกก็พบถึงความอร่อยและนั่นทำให้เธอตั้งตากินโดยไม่ได้สนใจชายหนุ่มที่กำลังจ้องมองอยู่ ทั้งคู่ใช้เวลากินข้าวไม่นานมากนักและเหมือนเช่นเคยบรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความเงียบเพราะต่างฝ่ายต่างไม่รู้จะพูดอะไร เมื่อออกมานอกร้านลดาชวนนักร้องหนุ่มกลับบ้านทันทีไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาของใครอีกแล้วเธอรู้สึกอึดอัดและดูเหมือนชายหนุ่มจะเดาถูก เมื่อขึ้นรถมาได้และขับออกไปเขาจึงเอ่ยถาม

        “ไม่ชอบเป็นที่สนใจหรือไง”

        “ไม่ชอบ อึดอัด” เธอตอบรับไปตามตรง

        “ถ้าไม่ชอบก็หย่าให้ผมสิ”

        ประโยคนี้ทำให้เกิดความเงียบ หญิงสาวนิ่งชะงักไปได้แต่ก้มหน้ามองมือตัวเองไม่รู้จะตอบอย่างไรเพราะเธอเองก็หย่าให้ไม่ได้อยู่แล้ว สุดท้ายร่างสูงจึงพูดออกมาอย่างหงุดหงิด

        “ช่างเถอะ ถือว่าผมไม่ได้พูด”

        ไม่มีบทสนทนาใดอีกจนกระทั่งมาถึงคอนโดมิเนียม ร่างสูงไม่ได้เข้าไปด้วยกันเพราะมีงานต่อลดาจึงเดินเข้ามาเพียงลำพังและหิ้วของเข้าไปด้านใน เมื่อมาถึงบนห้องเธอจัดการเก็บของที่ซื้อมาเข้าที่ทั้งของใช้ในบ้าน และในครัว จากนั้นก็เริ่มทำความสะอาดบ้านเล็กๆน้อยๆตามปกติของตัวเอง ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมา เธอหยิบมาดูเห็นเบอร์ไม่คุ้นเคย ชั่งใจเล็กน้อยแต่ก็รับด้วยความอยากรู้

        “สวัสดีค่ะ”

        “แกท้าทายฉันใช่ไหม... กล้ามากนะที่ควงวีไปไหนต่อไหน!” น้ำเสียงเกรี้ยวกราดเหมือนที่เคยได้ยินทำให้ลดารับรู้ได้ทันทีว่าปลายสายคือใคร

        “คุณอลิษา?” เธอถามย้ำเพื่อความแน่ใจ

        “ใช่... ฉันเอง ฉันจะเตือนแกเป็นครั้งสุดท้าย หย่ากับวีซะ!” ปลายสายข่มขู่อย่างจริงจัง

        “ฉันบอกคุณไปแล้วว่าหย่าให้ไม่ได้ ถ้าคุณจะโทรมาคุยเรื่องพวกนี้ฉันยังยืนยันเหมือนเดิม ถ้าไม่มีธุระอะไรแล้วแค่นี้นะคะ”

        หญิงสาววางสายทันทีไม่อยากพูดมากกว่านี้แค่นี้ก็ทำร้ายคนทั้งคู่และรู้สึกผิดบาปเกินพอแล้วอยากให้เวลาสามเดือนมาถึงเร็วๆจะได้หลุดพ้นเรื่องบ้าๆนี่เสียที เธอวางสายได้ครู่เดียวดูเหมือนอลิษาจะไม่ยอมแพ้โทรมาอีกจนเธอต้องปล่อยให้ดับไปเองและตัดสินใจโทรศัพท์ไปหาคนต้นเรื่องรอไม่นานปลายสายก็รับ

        “คิดถึงหรือไงเลยโทรมา” คำถามนี้ทำเอาลดาขยะแขยง

        “ช่วยเตือนลูกสาวของคุณหน่อยว่าเลิกยุ่ง เลิกโทรมาขู่ฉันได้แล้ว” เธอว่ากลับอย่างจริงจัง

        “อลิสน่ะเหรอ โทรหาเธอ?”

        “ใช่! เธอโทรมาขอให้ฉันหย่ากับคุณปฐวี เสนอเงินให้ตั้งเยอะ เอ... หรือฉันจะเรียกสักยี่สิบล้านแล้วเอาเงินมาคืนคุณดีนะ” ลดาแกล้งว่าแล้วหัวเราะเบาๆ

        “ลูกสาวฉันไม่มีวันจ่าย และถึงเธอรับไว้ฉันก็ไม่ให้ เรื่องนี้ฉันจะจัดการเอง ทำหน้าที่ของเธอให้ดีเถอะ” ทรงพลย้ำเสียงเข้ม

       “ก็ดี” ลดาบอกสั้นๆแล้ววางสาย ก่อนจะนั่งลงตรงโซฟาตัวยาวและถอนาหยใจออกมา เหนื่อยเหลือเกินที่ต้องแบกรับเรื่องพวกนี้เอาไว้ ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้สึกผิดแต่ก็ไม่รู้จะชดใช้ให้กับคนทั้งคู่ยังไง เธอไม่ได้อยู่ในสถานะที่ทำอะไรได้เลย สิ่งเดียวที่ทำให้ได้คือการรอเวลาให้ครบสามเดือน เมื่อเวลานั้นมาถึงปฐวีไม่ต้องเอ่ยปากเธอจะจัดการทุกอย่างให้เองและตั้งใจจะไปขอโทษอลิษาด้วยตัวเองเช่นกัน อีกไม่นานก็จะหลุดพ้นแล้ว เพราะฉะนั้นต้องอดทน


ตัวอย่างเล็กน้อยสำหรับตอนต่อไป...

“แอบย่องรับไฮโซสาวกิ๊กเก่าถึงสนามบิน พร้อมไปต่อกันที่คอนโดฝ่ายหญิง งานนี้ไม่รู้ปฐวีเบื่อภรรยาหน้าหวานแล้วหันกลับไปหาคนรักเก่าอย่างอลิษาหรือเปล่า”


พี่วีไปทำเรื่องแล้วนาจา... งานนี้จะยังไงล่ะเนี่ย... รอลุ้นติดตาม เจอกันวันอังคารนะคะ > <  อ่านจบแล้วอย่าลืมเม้น โหวต แอดแฟนกันด้วยน้า จุ๊บๆ

        

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

22 ความคิดเห็น

  1. #694 Nipapornseelom (@Nipapornseelom) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 19:29
    สนุกมาก
    #694
    0
  2. #158 fayfai33 (@fayfai33) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 12:44
    จะมีจัดทำหนังสือไหมคะ
    #158
    1
  3. #113 fahrugnam (@fahrugnam) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 22:57
    พี่วีมีความน่ารักมากๆ อ่ะพอลดาร้องไห้ก็ไม่แกล้งต่อชอบจัง
    #113
    0
  4. #112 ya567 (@ya567) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 21:25
    สนุกมากกกกก รอค่ะ
    #112
    0
  5. #111 Lukmunum (@Lukmunum) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 21:20
    เมื่อไหร่จะครบสามเดือนสงสารลดาแล้ววว
    #111
    0
  6. #110 fsn (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 21:00
    พ่อ ลูก พอกัน
    #110
    0
  7. #108 TonYah (@krue1980) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 20:33
    รอวันอังคาร รออีกนานเลย เปิดพรีเลยได้ไหมคะ
    #108
    0
  8. #107 katicknam (@Tooktick6) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 20:09
    ทำเรื่องแล้วสิ
    #107
    0
  9. #106 chernat (@chernat) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 19:30
    วี่แววความหวานแทบไม่มี แค่ไม่ตีกันก็ดีแล้วล่ะ สงสารพวกเขาจังเลย แต่สุดท้ายอลิษาคงน่าสงสารที่สุดเพราะยังไงพระนางก็ต้องคู่กัน ต่อจากนี้นางคงพยายามแย่งวีมาสุดฤทธิ์สินะ
    #106
    1
    • #106-1 little_writer (@little_chocho) (จากตอนที่ 14)
      15 กรกฎาคม 2560 / 19:46
      อลิษาไม่น่าสงสารอย่างที่คิดค่ะ รอลุ้นกัน คิคิ

      ปล.ส่วนพระนางก็ดีกันแค่นี้แหละค่ะ ตอนหน้าก็ตีกันอีกละ 55555555555555555+
      #106-1
  10. #105 Nous36 (@Nous36) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 17:16
    รอคะมาเร็วๆนะ
    #105
    0
  11. #104 ploysub (@ploybook) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 09:34
    รอคร้าาาา
    #104
    0
  12. #103 somluck (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 07:46
    ทำกับเขาขนาดนี้ก็สมควรใจร้ายแล้วนะคะ
    #103
    0
  13. #101 linn-nalin (@linn-nalin) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 03:11
    รอนะคะ
    #101
    0
  14. #100 chocolate_2558 (@cream2558) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 22:31
    ต่อเร็วๆๆๆ สนุกรออีบุ๊ค
    #100
    0
  15. #98 alegicoffee (@alegicoffee) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 15:34
    ลดาน่าสงสาร ปฐวีก็อย่าใจร้ายนัก
    #98
    0
  16. #97 katicknam (@Tooktick6) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 13:15
    ยังไงต่อน่ะลดา
    #97
    0
  17. #96 หมูตุ่น (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 12:48
    สนุกดีคะอย่าหมดกำลังใจอัพน้าาาาาา
    #96
    0
  18. #94 aanoppakao99 (@aanoppakao99) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 11:45
    มาต่อให้ไวเลย 5555 มิเช่นนั้นเราพร้อมพรรคพวกจะไปบุกบ้านไรท์ 5555555
    #94
    0
  19. #93 AtomRc (@AtomRc) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 10:02
    สนุกคร้ากำลังมันส์เลยมาต่อน่ะคร้า
    #93
    0
  20. #92 Girl (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 08:47
    รออสนุกมากกก สงสารนางเอกกรอตอนรู้ความจริง
    #92
    0
  21. #89 Yaoluk (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 06:36
    รอออออ สนุกดี
    #89
    0
  22. #88 0838300182 (@0838300182) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 06:19
    สงสารนางเอก
    #88
    0