จอมวายร้ายหวงรัก (สนพ.อินเลิฟ วางแผงแล้ว)

  • 96% Rating

  • 8 Vote(s)

  • 327,419 Views

  • 604 Comments

  • 2,774 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    224

    Overall
    327,419

ตอนที่ 27 : บทที่12 [Touch My Body] 50% อัพแล้ว!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27179
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    26 ต.ค. 58

คุณสำหรับคอมเม้นที่ล้นหลามนะคะ ชอบมาก ดีใจมากกกก คิคิ ตอนนี้ลงเป็นตอนสุดท้ายแล้วนะคะ... ที่เหลือเลิฟซีนนะ เนื้อหาในเล่มยังเหลืออยู่เยอะทีเดียวค่ะ ที่เหลือคือความหวานกับฟิน แล้วก็... เรื่องฌอห์นกับริต้านะคะ แต่ว่า!!ยังจะมาลงสปอยด์ให้ได้อ่านในแต่ละตอนค่ะ ยังมาอัพอยู่นะ ฮี่ฮี่ฮี่




สำหรับใครสนใจรูปเล่มต้องขอแจ้งว่า

"จอมวายร้ายหวงรัก" ได้วางแผงเป็นที่เรียบร้อยแล้วค่ะ นักอ่านที่รักของเค้า สามารถหาซื้อได้ที่ งานสัปดาห์หนังสือ บูทสนพ.อินเลิฟ Plenary Hall H06 หรือสั่งซื้อกับทางสนพ. ซึ่งจะแปะลิ้งไว้ให้นะคะ ลด 20% แต่ถ้าใครไม่สะดวกไปซื้อที่งาน ตอนนี้หนังสือได้เข้าระบบที่ร้านนายอินทร์และse-ed แล้ว สามารถสอบถามได้ที่สาขาใกล้บ้านท่านนะคะ ฝากอุดหนุนป๋าชาร์ลตันด้วย และมาร่วมลุ้นคู่ฌอห์นกับริต้าด้วยกัน ว่าจะสมหวังไหม?? ขอบอกว่าคู่นี้น่ารักมากกก ขอ

สปอยด์ทิ้งท้ายคู่นี้ได้ไหม?


ริต้าได้กล่าวกับฌอห์นไว้ประโยคหนึ่งที่ว่า...

"ถ้าอยากแต่งงานกับฉัน... ก็จีบฉันสิ"

แหม่... นางมาเหนือเมฆจ้าาาาาา จะเกิดอัลไลขึ้น เมื่อริต้าดูเหมือนจะเป็นฝ่ายถือไพ่เหนือกว่า... ห้ามพลาดนะคะ ^ ^ เรื่องนี้ตะวันจัดหนักจัดเต็มสุดๆค่ะ หวังว่าทุกคนที่ซื้อเล่มไปจะไม่ผิดหวังนะคะ


และ... ใครที่สะดวกไปงานหนังสือในวันเสาร์ที่ 24 ตุลาคม เวลา 13.00 - 15.00

สามารถพบกับไรเตอร์ได้นะคะ นำของที่ระลึกไปแจกด้วยเป็นถุงผ้าน่ารักๆค่ะ

มาเจอกันได้นะคะ... เค้ารออยู่นะ ^ ^


http://www.inlove-book.com/book/1200


บทที่12

(TOUCH MY BODY)

 

          ลลียาเข้าพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลเวสลีย์สามวันโดยมีชาร์ลตันดูแลไม่ห่าง ซึ่งอาการของเธอก็ไม่น่าเป็นห่วง    ไข้ของหญิงสาวหายไปตั้งแต่วันแรก แผลที่ข้อเท้านั้นโชคดีที่เส้นเอ็นไม่ได้ฉีกขาดจนได้รับบาดเจ็บหนัก แต่ก็ยังต้องพักฟื้นงดลงน้ำหนักเวลาเดินเกือบเดือน

          เดิมทีหมอเจ้าของไข้ให้ลลียากลับบ้านได้ตั้งแต่สองวันแรกแต่คนห่วงแฟนอย่างชาร์ลตันกลับยืนยันให้หญิงสาวได้พักฟื้นใกล้หมอต่ออีกสองถึงสามวัน ลลียาก็ทำการต่อรองสุดท้ายเขาก็ให้เธอพักฟื้นต่อวันเดียวเท่านั้น และก็พากลับมายังอพาร์ทเม้นท์ที่เธอกับเขาอยู่ร่วมกันหลายสัปดาห์ ข้อเท้าของเธอใส่เฝือกอ่อนเอาไว้แถมยังได้ไม้ค้ำช่วยเดินมาอีกหนึ่งอันพร้อมกับยาทานและวิธีการดูแลซึ่งอย่างหลังชาร์ลตันจัดการให้หมดเรียกได้ว่าเหมือนคุณหมอมาเอง

 ลลียาทำเรื่องลาป่วยที่โรงเรียนซึ่งเฟรดก็เซ็นรับรองให้ในฐานะหัวหน้างานทันที ระหว่างที่ป่วยเขาก็มาเยี่ยมและพูดอย่างรู้สึกผิด ตัวเธอต้องคอยปลอบใจแต่ก็ปลอบได้ไม่นานชาร์ลตันก็แทบลากเฟรดออกไปนอกห้องด้วยความหึงล้วนๆ

เมื่อลลียาพักฟื้นที่ห้องชาร์ลตันก็หมั่นดูแลเอาใจใส่เดิมทีชายหนุ่มต้องการให้เธอย้ายไปอยู่ด้วยแต่ลลียายังไม่พร้อม ตั้งแต่กลับมาจากป่าปรับความเข้าใจ หัวใจทั้งสองดวงก็เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เธอกับเขาก็เลิกการพนันบ้าบอที่เขาเดิมพันเอาไว้ตั้งแต่ตอนแรก เหลือเพียงความรู้สึกรักต่อกันเท่านั้น และนอกจากเรื่องนี้เขาก็ยังไม่กล้าล่วงเกินเธออีกเนื่องจากเห็นเธอยังเจ็บข้อเท้าอยู่แต่แน่นอนว่าคนอย่างชาร์ลตันไม่ยอมเสียเปรียบ มักจะค้ากำไรเกินควรเสมอ ชายหนุ่มหาเรื่องลวนลาม สัมผัสจับต้องแตะนั่นแตะนี่จนบางครั้งเธอก็เคลิบเคลิ้มไปเหมือนกัน กว่าจะดึงสติกลับมาได้เกือบเสียท่าให้เขาก็หลายครั้ง

เช้าวันนี้ลลียาตื่นขึ้นมาในอ้อมแขนของชายหนุ่มเหมือนเดิม ตั้งแต่กลับมาจากเดินป่าก็ผ่านมาได้สองอาทิตย์ บาดแผลที่ข้อเท้าเริ่มดีขึ้น มีอาการเจ็บนิดหน่อยเวลาเดินลงน้ำหนักแต่ไม่มากนักโดยเธอสามารถเดินได้โดยไม่ต้องใช้ไม้ค้ำเรียกได้ว่าใกล้จะหายเป็นปกติ ลลียาพยายามยกแขนของชายหนุ่มที่รัดเอวเธอออกแต่เขากลับตอบรับด้วยการกระชับอ้อมแขนแทน

“ชาร์ลคะ เช้าแล้วนะ ปล่อยฉันก่อน” เธอกระซิบบอกเพราะรู้ว่าเขาคงตื่นแล้วแต่ต้องการแกล้งเธอมากกว่า

“อือ... รีบไปไหนล่ะลิลลี่ หืม” ชายหนุ่มถามเสร็จก็กดจูบลงที่กลุ่มผมหอมของหญิงสาว

“ก็รีบไปอาบน้ำ เตรียมอาหารให้คุณทานไง สายแล้วนะคะ ต้องไปทำงานอีกนะ” ลลียาบอกอย่างอ่อนโยน เมื่อกลับมารักทุกอย่างก็เหมือนเมื่อครั้งอดีต เธอดูแลเขาทุกอย่างราวกับว่าเธอและเขาเป็นคู่สามีภรรยากัน แต่เธอก็ยังไม่ยอมร่วมรักกับเขาอยู่ดี ไม่ใช่ลลียาไม่มั่นใจด้วยรู้ดีว่าวัฒนธรรมของคนที่นี่เป็นอย่างไร ตัวเธอใช้ชีวิตมากับสังคมที่นี่ตั้งแต่ยังเล็ก แต่ก็อดกลัวไม่ได้ เธอยังมีความกังวลเกี่ยวกับการร่วมรัก เลยเลือกที่จะต่อต้านเขาอยู่เป็นประจำ

“ลิลลี่ก็รู้ ว่าผมไม่ได้หิวข้าว แต่ผมหิวคุณ” ชายหนุ่มกระซิบที่ใบหูขาวของเธอก่อนจะเม้มที่ติ่งหูเธอแผ่วเบาจน ลลียาสยิวที่ต้นคอทันที

“พอเลยค่ะชาร์ล ปล่อยนะคะ” เธอพยายามดึงรั้งเขาออกแต่ดูเหมือนจะยากเมื่อเขาจัดการพลิกตัวเธอให้นอนหงายเรียบร้อย ร่างกายแกร่งของชายหนุ่มมีเพียงบ็อกเซอร์ตัวเดียวที่สวมใส่เท่านั้น

“มอร์นิ่งคิส” ชายหนุ่มพูดยิ้มๆ

“ไม่คิสค่ะ... สายแล้วนะ เดี๋ยวฉัน... อื้อ!

ลลียายังพูดไม่ทันจบประโยคผู้ชายเอาแต่ใจอย่างเขาก็โน้มใบหน้าลงมาประทับจูบอย่างเร่าร้อนทันที หญิงสาวยึดบ่าแกร่งของเขาแน่น และรู้ว่าชาร์ลตันชอบทำแบบนี้และที่รู้ดีกว่านั้นก็คือเขาไม่เคยหยุดแค่มอร์นิ่งคิสสักครั้ง เขามักจะสัมผัสเธอต่ออย่างเร่าร้อนเสมอ และวันนี้ก็เหมือนกัน!

“ชะ... ชาร์ลคะ” ลลียาครางเสียงอ่อยเมื่อชายหนุ่มถอนริมฝีปากออกมาและกดจูบที่ลำคอระหงของเธออย่างเร่าร้อน ฝากฝังรอยที่จางหายไปให้กลับขึ้นสีเหมือนเดิมราวกับต้องการตีตราย้ำว่าเธอคือของเขา ที่แห่งนี้เขาสัมผัสมาหมดอย่างไรอย่างนั้น

“อือ... ผมรอคุณหายไม่ไหวแล้วลิลลี่ ผมอยากจะสัมผัสคุณทั้งตัว... อยากให้คุณเป็นหนึ่งเดียวกันกับผม” ชาร์ลตันพูดขึ้นเหมือนคนละเมอ ใบหน้าคมเข้มของร่างสูงฝังอยู่ที่หน้าอกอิ่มของเธอ โพรงปากอุ่นร้อนของเขาครอบครองและดูดดึงอย่างเร่าร้อนยิ่งทำให้ลลียาบิดตัวเร่าด้วยความทรมาน

“ชะ... ชาร์ล” เธอเรียกด้วยอารมณ์หวามไหว เช้านี้ดูเหมือนชาร์ลตันจะร้อนแรงมากขึ้นทุกวัน

ชายหนุ่มไม่ได้ตอบรับเพราะริมฝีปากของเขาไม่ว่าง ในขณะที่มือหนาก็ลูบไล้เรียวขาสวยที่โผล่พ้นออกจากกางเกงนอนขาสามส่วนของเธอ เขาลูบไล้อย่างหนักมือ จังหวะนั้นมือหนาของชาร์ลตันก็เกี่ยวขอบกางเกงลงอย่างรีบร้อน ลลียาที่โดนโจมตีหนักหน่วงดูเหมือนว่าจะตั้งตัวไม่ติด

ไม่ถึงสิบนาทีชาร์ลตันก็เปลื้องผ้าหญิงสาวออกได้สำเร็จเหลือเพียงแค่ชั้นในตัวน้อยเท่านั้นส่วนด้านบนร่างกายเปลือยเปล่าอวดความสวยงามให้เขาได้เห็นทันทีเมื่อผละจากทรวงอกอวบอิ่มของเธอ

ลลียาได้เขินอายเมื่อเห็นสายตาร้อนแรง ความปรารถนาในกายถูกเขาจุดอย่างเร่าร้อน ยามเช้าแบบนี้เธอมองว่าเขาช่างเซ็กซี่เหลือเกิน ดวงตากลมโตหยาดเยิ้มไปด้วยไฟพิศวาส ร่างกายเต็มไปด้วยสัมผัสของเขา กลิ่นกายของเขา และร่องรอยของเขาที่ฝากเอาไว้

“เป็นของผมนะลิลลี่” ชายหนุ่มกระซิบถามอย่างอ่อนโยน จ้องมองเธอด้วยอารมณ์ที่เต็มเปี่ยมไม่ต่างกัน

ลลียาเขินอายเกินกว่าจะตอบเวลานี้ความต้องการของเธอก็สูงและมันสูงมากพอที่ทำให้สิ่งที่เคยปฏิเสธกลับกลายเป็นว่าสมยอม ชาร์ลตันเห็นท่าทางแบบนั้นก็ยกยิ้มพอใจเมื่อเธอไม่ขัดขืน ก็ถือว่าเธอยอมที่จะเป็นคนคนเดียวกันกับเขา

“ผมรักคุณ เชื่อใจผมนะ”

ชาร์ลตันพูดขึ้นและส่งยิ้มให้ ลลียาที่แก้มแดงเปล่งปลั่งก็พยักหน้ารับเล็กๆเหมือนเป็นการอนุญาต ชายหนุ่มให้รางวัลเธอด้วยจูบที่เร่าร้อนในตอนนี้ พร้อมกับมือหนาลากไล้สัมผัสร่างกายเกือบเปลือยของเธออย่างหนักหน่วงปลุกอารมณ์ของเธอให้ลุกโชนทุกอณูของพื้นผิว

เมื่อความฝันที่ต้องการจะเป็นหนึ่งเดียวกับเธอวันนี้ดูใกล้จะสมหวังเหลือแค่ภาคปฏิบัติเท่านั้น แต่เหมือนว่าชายหนุ่มยังไม่หมดเคราะห์กรรมเมื่อมีมารผจญมาเยือนยามเช้าโดยการกดกริ่งถี่รัวจนลลียาที่นอนอยู่ใต้ร่างรับสัมผัสของเขานั้นก็เริ่มดิ้นรนจนคนด้านบนต้องถอนริมฝีปากออกมา

“มะ... มีคนมา” ลลียาบอกเสียงสั่นและเหนื่อยหอบเมื่อเป็นอิสระ

“ช่างมันเถอะลิลลี่ ปล่อยมันไป” ชาร์ลตันไม่ยอมฟังเวลานี้เรียกว่าเอาช้างมาฉุดก็ไม่อยู่ เขาก้มลงกดจูบที่ลำคอระหงเพื่อทำรอยเพิ่มเติมแต่ดูเหมือนว่า ลลียาจะยังไม่ยอม

“ช่างมันไม่ได้ค่ะ ไม่รู้ว่าใคร เขาอาจจะมีเรื่องสำคัญ” หญิงสาวพยายามยันหน้าของเขาออก

“สำคัญแค่ไหนก็ปล่อยมันไปก่อน เรื่องที่เรากำลังจะทำก็สำคัญนะทูนหัว ตอนนี้ผมทรมานจะแย่” ชายหนุ่มบอกอย่างหงุดหงิดใจที่โดนขัดจังหวะ ลลียาเห็นท่าทางของเขาและลูกชายที่กำลังดุนดันหน้าขาของเธออย่างหนักหน่วงก็พอจะเดาได้

“แต่เสียงกริ่งยังไม่หยุดนะคะ ปล่อยฉันก่อนนะ ชาร์ล... นะคะ นะ” ลลียาได้อ้อน ทำให้ชาร์ลตันต้องถอนใบหน้าออกจากลำคอระหงของเธอ แถมยังทำหน้าหงุดหงิดใส่

“ลองมันมากดผิดห้อง ผมจะเตะโด่งมันออกไปไกลๆแน่ รออยู่ที่นี่นะลิลลี่ ผมจะไปดูเองว่าใครมันกล้ามาขัดความสุขของเรา!” ชาร์ลตันบอกเสียงเข้มและลุกออกจากเตียง แต่อะไรบางอย่างของเขาเด่นชัดจนเธอกลัวว่าแขกผู้มาใหม่จะตกใจเสียก่อนเลยรั้งเขาไว้

“ชาร์ลคะ” ชาร์ลตันชะงักตัวขณะที่เปิดประตูและหันมาถามกลับอย่างสงสัย

“ครับ?

ลลียาหน้าแดงก่อนที่จะดึงผ้าห่มมาพันกายเอาไว้ ส่วนมือบางก็ชี้ไปที่กางเกงของเขาและหลบสายตา ชาร์ลตัน มองตามก่อนที่จะเห็นลูกชายของเขาพร้อมใช้งานออกมาเฉิดฉายไม่เกรงสายตาของใครสักนิด ชาร์ลตันหัวเราะออกมาเล็กน้อยเมื่อโดนทัก

“เห็นไหม เรื่องของเราสำคัญแค่ไหน ไม่ใช่แค่ผม... แต่เจ้านี่ก็อยากจะเข้าไปหาคุณจะแย่” เขายังมีเวลาพูดลามก ลลียาได้ยินหน้าแดงก่ำ

“คนบ้า! รีบไปเปิดประตูเลยนะ” เธอเร่งอย่างเขินอาย

“โอเค อยากจะรู้เหมือนกันว่าใครมา”

ชาร์ลตันเดินไปที่มุมห้องเปิดตู้เสื้อผ้าของเธอออกคว้าเสื้อคลุมของเขาออกมา ตอนนี้ตู้เสื้อผ้าใบนี้เขากับเธอใช้ร่วมกัน แม้ตู้ของเธอจะเล็กแต่เสื้อผ้าของเขาที่ขนมาก็ไม่มากนัก เมื่อสวมใส่เรียบร้อยก็เดินออกจากห้องนอนไป เมื่อไปถึงหน้าประตูชายหนุ่มส่องที่ตาแมวก่อนจะกลอกตาไปมาและเปิดประตู แต่เพียงแค่แง้ม

“ให้ตายเถอะไอ้น้องชาย! นายนี่มันมาไม่เลือกเวลาจริงๆ ทำไมฉันต้องโดนนายขัดจังหวะตลอดเลยวะ” ชาร์ลตันว่ารัวเป็นชุด ขณะที่ฌอห์นสวมชุดสูทดูดีก็มองพี่ชายที่ดูจะหัวเสียอย่างเห็นได้ชัด แถมการแต่งตัวก็ดูเหมือนกำลังทำอะไรอยู่ แต่เขาไม่ได้คิดไปถึงหญิงสาวในห้องสักนิด และเอ่ยถามพี่ชายอย่างติดตลก

“กำลังช่วยตัวเองอยู่หรือไง” ชาร์ลตันได้ยินก็ทำหน้ายักษ์ใส่

“ไอ้บ้า ฉันมีคนช่วยเว้ย เรื่องอะไรจะต้องพึ่งตัวเอง ส่วนนาย มาทำอะไร อย่าบอกนะมาหาแฟนฉัน ถ้าใช่ก็ไสหัวกลับไป” ชายหนุ่มบอกเสียงเข้ม ยังไม่ยอมเปิดประตูให้น้องชายแต่ดูเหมือนฌอห์นจะไม่ยอมแพ้ เมื่อเขาผลักบานประตูและรีบแทรกกายเข้ามา ทำให้พี่ชายไม่ทันตั้งตัวก็เซไปด้านหลังและมองดูน้องชายเดินเข้าไปด้านในก็ส่ายหน้าก่อนจะปิดประตู

“ลิลลี่ไปไหน” ฌอห์นเอ่ยถามขณะที่กวาดตามองหาคนที่ต้องการพบ แม้จะเช้าแบบนี้แต่เขาแวะไปที่โรงเรียนก่อนมาที่นี่ได้ความว่าเธอป่วยเนื่องจากข้อเท้าแพลง นอนพักรักษาตัว เดิมทีเขาไม่คิดว่าพี่ชายจะยังอยู่เนื่องจากว่าเลยเวลาเข้างานมาสักพัก ถือว่าผิดคาดมาก แต่ก็ถือว่าดีอีกหนึ่งอย่างเพราะเขามีเรื่องต้องจัดการกับพี่ชายอยู่ดี

“ไม่ใช่เรื่องของนาย มานี่มีอะไรไม่ทราบ” ชายหนุ่มถามเสียงเข้ม

“ผมก็มาหาผู้หญิงที่ผมรักน่ะสิ ผิดเหรอ” ฌอห์นหันกลับมาและทำหน้ากวน

“นี่นายยังไม่เลิกหวังอีกเหรอ ทั้งๆที่ฉันกับลิลลี่เราแสดงออกกันขนาดนี้” ชาร์ลตันถามอย่างหงุดหงิดใจเมื่อเห็นความดื้อดึงของน้องชาย ก่อนหน้านั้นเขากำจัดเฟรดไปได้หนึ่งคน เห็นทีตอนนี้คงเหลือแต่น้องร่วมสายเลือดคนนี้

“ผมยังมีความหวังเสมอ แม้พี่จะแกล้งด้วยการส่งผมไปประชุมสองอาทิตย์กับสามประเทศก็ตาม! ยังไงผมก็ยังไม่ยอมแพ้” ฌอห์นบอกอย่างหงุดหงิดกับคำสั่งนี้ โดยพี่ชายอ้างว่าประธานบริษัทต้องอยู่ดูแลเลยให้รองประธานไปประชุมแทน เขารู้ดีว่าเป็นแผนการของพี่ชายอยากแยกเขากับลลียาและมันก็สำเร็จ... เขาไม่เจอเธอเกือบสามอาทิตย์ มิหนำซ้ำเวลาโทรศัพท์มาก็เจอพี่ชายรับสายซะส่วนใหญ่และก็กวนประสาทกลับจนเขาเลิกโทร เลือกที่จะนับวันรอมาหาเธอที่นี่และวันนี้พอเครื่องลงเขาก็รีบมาทันที แต่ยังมีอีกเรื่อที่ทำเขาหัวเสีย

“เลิกหวังเถอะว่ะ นายเองก็รู้ดีว่าอีกสองเดือนต้องเข้าพิธีแต่งงาน” ยังไม่ทันที่ฌอห์นจะพูดเรื่องสำคัญนี้ชาร์ลตันก็เป็นฝ่ายพูดก่อน เขาได้หารือกับครอบครัวของรมิดาที่เร่งรัดเรื่องการแต่งงานมาและกำหนดการก็คือในอีกสองเดือนที่จะถึง

“ทำไมพี่ไม่ถามผมก่อน! ผมบอกว่าผมไม่แต่ง” ฌอห์นบอกเสียงดัง ชาร์ลตันได้ยินก็ถอนหายใจ

“นายก็รู้ ยังไงงานแต่งงานต้องเกิดขึ้น”

“แต่ผม...”

ฌอห์นทำท่าจะพูดต่อแต่บานประตูห้องนอนก็เปิดออก ทั้งสองหนุ่มหันไปมองเป็นลลียาที่เดินออกมาด้วยชุดเดรสแขนสามส่วนสีโอรสคอปก ชาร์ลตันคิดว่าเธอคงอาบน้ำเรียบร้อย แต่พวงแก้มขาวใสของเธอนั้น เขายังมองเห็นริ้วสีแดงของความเขินอาย ชาร์ลตันอมยิ้ม

“เอ่อ... สวัสดีค่ะ” ลลียาทักทาย เธอได้ยินสองพี่น้องทะเลาะกันเลยเลือกที่จะออกมา

“สวัสดีครับลิลลี่ คุณโอเคนะ” ฌอห์นถามและส่งยิ้มกลับ ยอมทิ้งเรื่องขุ่นมัวเมื่อครู่ออกไป

ชาร์ลตันเดินเข้าไปหาแฟนสาวของตัวเองจากนั้นประคองเธอมายืนตรงหน้าน้องชาย ลลียาส่งยิ้มให้เล็กน้อย ท่าทางไม่ขัดขืนทำให้ฌอห์นรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงระหว่างทั้งคู่ ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าทั้งสองเล่นละครกัน แต่ตอนนี้แววตาที่ทั้งคู่มองกันมันทำให้เขารู้ว่าของจริง

“โอเคค่ะ คือ ฉันได้ยินเรื่องที่คุณคุยกับชาร์ล” หญิงสาวเริ่มเกริ่น ชายหนุ่มทั้งสองคนก็สงสัยและเป็นฌอห์นที่ตอบรับ

“ครับ”

“ฉันอยากจะบอกว่า ฉันกับพี่ชายของคุณ เราเป็นแฟนกันจริงๆนะคะ และฉันอยากให้คุณตัดใจ” พอลลียาพูดชาร์ลตันก็เข้าใจจุดประสงค์ได้ทันที เขาหันไปส่งยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน รู้ว่าลลียาคงอยากจะตัดปัญหานี้อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็เป็นน้องชายของเขา มันคงไม่ดีที่พี่น้องจะรักผู้หญิงคนเดียวกันและมาแก่งแย่งกันเอง

“ลิลลี่...” ฌอห์นครางเสียงอ่อยเรียกชื่อหญิงสาว

“ฉันขอโทษนะคะฌอห์น แต่ฉันคิดว่า... เราเป็นเพื่อนกันดีกว่าค่ะ”

ฌอห์นรู้สึกเหมือนล้มทั้งยืนแม้เธอจะเคยพูดกับเขามาก่อนหน้านั้นแต่ทำไมครั้งนี้เขารู้สึกเจ็บกว่าทุกครั้งอาจจะเป็นเพราะเมื่อก่อนเขารู้ว่าไม่มีใครในหัวใจเธอมาก่อนแต่เวลานี้มันไม่ใช่ เขามองออกว่าลลียารักชาร์ลตันและพี่ชายของเขาก็เหมือนจะรักเธอเช่นกัน

“ฌอห์น...”

“ผมขอตัวก่อน”

ฌอห์นพูดแค่นั้นก่อนจะเดินออกจากห้องของทั้งคู่ไป ลลียามองตามอย่างเป็นห่วง ชาร์ลตันถอนหายใจก่อนจะประคองแฟนสาวตัวเองไปนั่งที่โซฟาตัวยาวสีขาว

“น้องชายคุณ...” ลลียาพูดขึ้นด้วยความเป็นกังวลแต่ชายหนุ่มจับมือนุ่มนิ่มเอาไว้

“อย่าคิดมากที่รัก คุณทำถูกที่พูดออกไป ฌอห์นจะได้เลิกหวังเสียที” ชาร์ลตันบอกตามตรง ลลียาได้ยินก็ถอนหายใจ

“ฉันได้ยินเรื่องแต่งงาน” ลลียาเกริ่น

“ใช่ครับ ฌอห์นจะแต่งงานในอีกสองเดือน” ชาร์ลตันบอกคนรัก ลลียาก็อดจะเห็นใจฌอห์นไม่ได้แต่ก็เห็นใจรมิดาเหมือนกัน

“ฉันสงสารฌอห์นะคะ แต่ก็สงสารริต้าด้วย การแต่งงานกับคนที่เราไม่ได้รัก ในขณะที่อีกคนแต่งงานกับผู้ชายที่รักแต่เขาไม่ได้รักเธอ... มันจะมีความสุขเหรอคะ” ลลียาถามอย่างหนักใจ ชาร์ลตันได้ยินก็คิดเช่นเดียวกัน

“ยังไงผมจะลองถามฌอห์นอีกที... แต่ตอนนี้สานต่อเรื่องของเราดีกว่านะ” ชายหนุ่มบอกกลับ ท้ายประโยคทำน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ส่วนหญิงสาวก็หน้าแดงก่ำด้วยความอาย

“พอเลยค่ะ! ไปทำงานเลยนะ สายแล้ว” เธอห้ามปรามเสียงเข้ม

“โธ่... ผมน่าจะเตะไอ้ฌอห์นจริงๆที่มาขัดจังหวะ คุณกำลังเคลิ้มตามแท้ๆ” ชาร์ลตันพูดอย่างเสียดาย ลลียาอายอย่างหนักจัดการหยิกแขนชายหนุ่มอย่างแรง

“หยุดพูดไร้สาระได้เสียทีค่ะ เดี๋ยวฉันจะทำอาหารเช้ารอ”

ชาร์ลตันเห็นว่าตอนนี้เลยเวลาไปมากจริงๆและตัวเขาเองก็มีประชุมแต่ก็ยังไม่ล้มเลิกความตั้งใจ ชายหนุ่มยิ้มและโน้มใบหน้าลงมากระซิบที่ใบหูขาว

“ผมไปทำงานก็ได้ เช้านี้จะปล่อยไปก่อน... แต่คืนนี้ไม่รอดหรอกนะที่รัก... เตรียมใจได้เลย”

ชาร์ลตันกดจูบที่ริมฝีปากอวบอิ่มหนักๆก่อนที่จะยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์และลุกขึ้นเดินเข้าห้องนอนไป ส่วนลลียาก็จับหัวใจของตัวเองที่เต้นกระหน่ำอย่างแรง จะทำอย่างไรดีเมื่อเขาเรียกร้องเธอในคืนนี้ หัวสมองของหญิงสาวรู้สึกตันไปหมดเริ่มตีกับความรู้สึกของตัวเอง ใจหนึ่งก็อยากจะเป็นหนึ่งเดียวกับเขาแต่อีกใจก็ยังไม่พร้อมกับความสัมพันธ์ที่เพิ่งเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง แต่เพราะอีกฝ่ายเป็นผู้ชายที่เธอรักมาตลอดและยังเคยเป็นแฟนเก่ากัน ความสัมพันธ์แม้จะเพิ่งเริ่มต้นใหม่แต่มันก็ไปได้เร็วกว่าเมื่อก่อนเพราะความผูกพัน

 

ตลอดทั้งวันลลียาเริ่มคิดหนักว่าจะทำอย่างไรดีจนคิดว่าน่าจะหลีกเลี่ยงไปก่อนโดยใช้แผนการหลับและก็เป็นโชคดีเมื่อชาร์ลตันส่งข้อความมาบอกว่าไม่ได้กลับมาทานอาหารเย็นด้วยเพราะเขาต้องประชุมยาวกับโปรเจ็คใหม่ของทางโรงพยาบาล ลลียายิ้มกริ่มคิดว่าอย่างไรเสียวันนี้ก็ต้องรอดตัว เธอทานอาหารเย็นเรียบร้อยก็อาบน้ำแต่งตัวเป็นชุดนอน พอได้เวลาสามทุ่มเธอก็ปิดไฟทุกอย่างเงียบหมดและล้มตัวลงนอนบนที่นอน ปิดไฟในห้องและก็หลับตาหวังว่าจะหลับไปจริงๆแต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนเมื่อไม่มีอ้อมกอดแข็งแรงของเขาเธอกลับนอนไม่หลับ

ลลียานอนพลิกไปพลิกมาอยู่หลายครั้งจนกระทั่งได้ยินเสียงกดรหัสดังขึ้น หญิงสาวใจเต้นรัวและก็รีบหลับตาทันที สักพักเธอได้ยินเสียงเขาเปิดประตูเข้ามา กลิ่นน้ำหอมโชยเข้ามาใกล้ๆเธอคิดว่าเขาคงยืนไม่ห่างจากเตียงแน่นอนแต่ลลียาก็ยังหลับตาแน่นทั้งๆที่ในใจก็กลัวว่าเขาจะจับได้

ชาร์ลตันแปลกใจที่เห็นลลียานอนเร็วขนาดนี้แต่สมองอันชาญฉลาดของเขาก็คิดออกว่าเธอคงหาทางเลี่ยงแน่ๆ ชายหนุ่มยกยิ้มเล็กน้อยจากนั้นก็ผละเดินหนีจากเตียง ปลดเน็คไทด์ของตัวเองออกและเดินเข้าห้องน้ำไป

เมื่อเสียงบานประตูห้องน้ำปิดลงลลียาก็ลืมตาขึ้น ใจยังคงเต้นรัวเร็วเธอคิดว่าเขาคงเข้าใจว่าเธอหลับไปแล้วแน่ๆ ใบหน้าสวยหวานคลี่ยิ้มเล็กน้อย คิดไปถึงเช้าวันพรุ่งนี้ตั้งใจจะตื่นก่อนเขา เพื่อป้องกันการเสียตัวในตอนเช้า ระหว่างที่คิดไปเพลินๆเสียงน้ำในห้องน้ำก็เงียบลงนั่นทำให้หญิงสาวต้องรีบหลับตาลงแกล้งหลับอีกครั้งจนกระทั่งเขาเดินออกมาและ ไม่นานนักพื้นที่ข้างเตียงของเธอนั้นยุบลง ลลียานอนตัวเกร็งด้วยความตื่นกลัวและระแวง แม้ตอนนี้เธอจะยังไม่รู้สึกง่วงเลยสักนิดแต่เพื่อความอยู่รอดในคืนนี้ ปกป้องพรหมจรรย์ของตัวเองเธอต้องเล่นละครให้เนียน

          ชาร์ลตันยกยิ้มในความมืดเมื่อพบว่าเธอนอนเกร็งร่างจนเขาสัมผัสได้ ชายหนุ่มรู้ทันว่าเธอแกล้งหลับและเขาเมื่อหมายตาต้องการอะไร ก็ต้องได้ยังไงเสียคืนนี้เธอก็ต้องเป็นของเขา เพลย์บอยหนุ่มผู้ฟันหญิงสาวมานับร้อยไม่เคยต้องรอเลยสักวินาทีแต่สำหรับเธอ... เขารอมาหกปี คิดว่าสิ้นสุดการรอคอยเสียที ในเมื่อเธอเป็นผู้หญิงที่เขารัก เป็นแฟนของเขาไม่แปลกที่เขาจะอยากครอบครองเธอ

          มือหนาของชาร์ลตันสวมกอดหญิงสาวเอาไว้จากนั้นก็โน้มกายตัวเองจุมพิตที่แก้มนวลเนียนหนักๆหนึ่งที ส่วนมือหนาที่โอบกอดเอาไว้ก็ค่อยๆสอดเข้าไปในเสื้อนอนตัวเล็กของเธอ จากนั้นก็ลูบไล้ผิวเนียนลื่นที่หน้าท้องแบนราบ เขาพบว่าเธอเกร็งตัวหนักกว่าเดิม ลมหายใจก็แรงขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาของชาร์ลตันกระตุกยิ้มอย่างพอใจ

          ลลียาแทบอยากจะกรีดร้องไม่อยากเชื่อเลยว่าแม้กระทั่งเธอหลับเขายังหื่นขนาดนี้ ใจอยากจะตะครุบมือนั่นแล้วเอาออกไปเสียแต่ก็ทำไม่ได้ ไม่อย่างนั้นแผนต้องแตกแน่ เลยได้แต่นอนนิ่งๆปล่อยให้เขาลูบคลำเธอ ถ้าเธอเฉยเดี๋ยวก็คงยอมเลิกราไปเอง คิดได้แบบนั้นก็ยังข่มตาหลับโดยไม่รู้เลยว่า... ชาร์ลตันหัวดื้อกว่าที่คิด!

         CUT อ่านในเล่มนะคะ ^ ^

          “คนบ้า! คนหลับก็ยังไม่เว้น” เธอแหววเข้าให้เมื่อทนไม่ไหว

          “อ้าว หลับเหรอ... นึกว่าแกล้งหลับ เห็นนอนตัวเกร็งเชียว” เมื่อโดนเขาจับได้เธอก็หน้าร้อนเห่อแต่ก็ยังไม่ยอมรับ

          “ก็นอนน่ะสิ ฉันง่วงมาก ห้ามทำแบบนี้อีก ราตรีสวัสดิ์ค่ะ”

          เธอว่าเสร็จตั้งใจจะหมุนตัวหนีคิดว่าจะจบแต่เปล่าเลยเมื่อร่างสูงไม่ยอมให้จบ เขาพลิกกายเธอให้นอนหงายเหมือนเดิมก่อนจะคร่อมทับ จากนั้นก็กดจูบที่ริมฝีปากอิ่มช่างพูดของเธออย่างหนักหน่วง กดย้ำๆอยู่หลายครั้งอย่างแสนรักโดยไม่ได้ล่วงล้ำเข้าไปภายใน

          “ปากฉันช้ำหมดแล้ว” ลลียาพูดเมื่อริมฝีปากเป็นอิสระ

          “เดี๋ยวจะช้ำยิ่งกว่านี้ เพราะผมจะทั้งจูบ ทั้งดูด และดึง” ชายหนุ่มพูดเน้นคำแล้วยกยิ้มเจ้าเล่ห์ ลลียาอายหน้าแดงนึกขอบคุณที่ไมได้เปิดไฟเอาไว้ ไม่อย่างนั้นเขาคงได้เห็นว่าตอนนี้ใบหน้าของเธอแดงก่ำขนาดไหน

          “ใครจะยอมคุณกัน”

          “ไม่ยอมก็ได้ แต่พอผมจูบอย่าคล้อยตามผมล่ะ” ชายหนุ่มพูดขึ้นเพราะรู้ทันเธอ

          “ชาร์ลคะ... ฉัน... ฉันยังไม่พร้อม” ลลียาพูดขึ้นในที่สุดเมื่อเห็นท่าทางเตรียมพร้อมขนาดนั้นของชายหนุ่ม เธอเลือกที่จะพูด ส่วนชาร์ลตันก็พอจะเดาได้ตั้งแต่เธอแกล้งหลับ ตัวเขาเองพูดไปเมื่อตอนเช้าก็ไม่ได้คาดหวังว่าเธอจะนอนเปลือยเปล่ารอเขาอยู่ ตั้งแต่คบกันมารู้ดีว่าลลียามีความหวาดกลัวเรื่องพวกนี้

          “ทำไมล่ะลิลลี่ หืม” ชายหนุ่มถามด้วยเสียงอ่อนโยน

          “ฉัน...”

          “หรือว่าไม่เชื่อใจผม” ชาร์ลตันพูดสวนขึ้นมาก่อน หญิงสาวหลบสายตา ตอนนี้เธอสับสนในใจอยู่หลายเรื่องเหลือเกิน เมื่อเห็นเธอไม่ตอบเขาก็พูดขึ้นอีก

          “ผมรักคุณยังไม่พอเหรอ... ยังไม่ทำให้คุณเชื่อใจได้อีกหรือ” ชาร์ลตันถามอย่างแปลกใจ ผู้หญิงคนอื่นเขาไม่ได้ให้แม้แต่ความชอบ พวกเธอยังยอมพลีกาย แต่ทำไมลลียาผู้หญิงที่คว้าหัวใจและความรักของเขาไป กลับมีท่าทีแบบนี้

          “ชาร์ลคะ... คือ คนเรารักกันไม่เห็นต้องทำเรื่องแบบนี้เลย จริงไหมคะ” ลลียาบอกชาร์ลตันตามตรงกับสิ่งที่เธอคิดและยังถามความเห็นกลับ เธอได้ยินเสียงเขาหัวเราะออกมา

          “เราสองคนรักกันนะทูนหัว เรากำลังจะเมคเลิฟกัน แสดงความรัก ผมมองว่ามันไม่แปลก หรือว่าคุณกลัว”      ชายหนุ่มพยายามอธิบายให้แฟนสาวเข้าใจเขารู้และค่อนข้างมั่นใจว่าเธอยังไม่เคย แม้จะผ่านมาหกปีก็ตาม และดูเหมือนว่าสิ่งที่เขาเดาจะถูกต้องเมื่อเธอพยักหน้ารับช้าๆ ชายหนุ่มเห็นได้แม้แสงสว่างจะไม่มากพอ

          “อย่ากลัวที่รัก รับรองว่าคุณต้องชอบ... เชื่อผมสิ” ชายหนุ่มขยิบตาให้อย่างน่ารัก

          “คุณมั่นใจได้ยังไง ผู้หญิงคนอื่นอาจจะชอบ แต่ฉันอาจจะไม่” ลลียาพูดกลับอย่างไม่เข้าใจ ยิ่งเห็นท่าทางมั่นใจของเขาก็นึกหมั่นไส้

          “ผมจะพิสูจน์ ถ้าคุณไม่ชอบจริงๆผมจะหยุด”


ขอตอบแทนลิลลี่เลยค่ะ... มีหรือจะไม่ชอบ!!! ไม่ต้องหยุดค่ะชาร์ล ถ้าหยุดนี่ มีน่วม 55555555555555555555555+ คือเป็นที่แน่นอนว่าเลิฟซีน แต่แอบฮาด้วยนะ เพราะนางเอกเราจะแบบ โอ๊ยย เจ็บบบบ แล้วฮีก็จะตอบกลับว่า เข้าแล้วเอาออกไม่ได้ นางเอกด้วยความไร้เดียงสา นางก็หาว่าพระเอกหลอกลวงนางงงง กว่าจะปลอบใจกันได้... ยาว เพราะจัดเต็ม555555555555555555555+ 


มีตัวอย่างของฌอห์นให้อ่านนนนน ตอนนี้พี่แกตาสว่างแล้วนะจ๊ะ ลิลลี่ไม่รักจ้าาาาาา


             “กลับไปซะริต้า ผมไม่อยากอารมณ์เสียใส่คุณ” ฌอห์นบอกอย่างเย็นชา และเอื้อมมือไปคว้าแก้วเตกีล่าที่เธอวางไว้ไม่ไกล แต่ก็โดนหยิบออกจากมือไปอีกครั้ง นั่นทำให้เขาตวัดสายตาอย่างไม่ชอบใจ

          “อยากดื่มนักใช่ไหม จะดื่มเป็นเพื่อน!

          รมิดาบอกเท่านั้นก็ยกแก้วเตกีล่าในมือกระดกดื่มจนหมดแก้ว ทันทีที่ดื่มเสร็จเธอก็ไอออกมาความแรงและความขมของมันทำให้เธอเบ้หน้า ฌอห์นมองอย่างนึกทึ่งสุดท้ายเขาก็หัวเราะออกมาเมื่อเห็นใบหน้าบูดเบี้ยวของหญิงสาว

          “ดื่มได้ยังไงเนี่ย ขมชะมัด” รมิดาบ่นและรีบคว้ามะนาวฝานที่วางในจานมากินเพื่อตัดรสชาติ

          “ดื่มไม่เป็นยังอยากจะโชว์เท่ห์อีก” ฌอห์นต่อว่าก่อนจะหันไปสั่งเตกีล่ามาเพิ่ม บาเทนเดอร์ยื่นส่งให้แต่ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะได้รับมา ก็โดนแย่งไปจากผู้หญิงที่นั่งข้างๆ

          “เอาคืนมาริต้า! อย่ามากวนน่า อยากโดนพูดแรงๆจนร้องไห้อีกหรือไง” ฌอห์นเลิกคิ้วถาม

          “ฉันชินแล้ว และฉันไม่ได้ขี้แยอย่างที่คุณคิดนะ” เธอตอบกลับ

          “เอาคืนมา” ฌอห์นไม่ได้ตอบรับแต่สั่งการเธอแทนและหญิงสาวตอบด้วยการกระดกดื่มอีกแก้ว ฌอห์นมองดูก็ถอนหายใจ

          “แค่กๆ” รมิดาไอออกมาอีกและรีบคว้ามะนาวมากินตาม ใบหน้าหวานแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด

          “เดี๋ยวก็เมาหรอก” ฌอห์นปรามขึ้น

          “ก็ช่างสิ ถ้าไม่อยากให้ฉันเมาก็เลิกดื่ม... รู้ว่าอกหักแต่ไม่เห็นต้องระบายด้วยการดื่มเหล้านี่” รมิดาว่ากลับตามตรง ฌอห์นได้ยินก็กลอกตาไปมา

          “ไอ้พี่ชายตัวดีของผมมันคาบข่าวไปบอกคุณสินะ”

          “ไม่สำคัญหรอกว่าใครจะบอกฉัน แต่มันก็เรื่องจริงใช่ไหมล่ะ” รมิดาถามกลับ

          “ไม่เกี่ยวกับคุณ... ถ้าอยากดื่มมากนักก็ได้... น้องเตกีล่าสองช็อต!” ฌอห์นพูดเสร็จก็หันไปสั่งบาเทนเดอร์      เสียงเข้ม

รมิดาเบิกตากว้างอย่างตกใจคิดว่าเขาจะยอมเลิกดื่มแต่ที่ไหนได้กลับสั่งมาให้เธอโดยเฉพาะ แต่ในเมื่อเขาไม่ยอมหยุดเธอก็ไม่ยอมหยุดเหมือนกัน รมิดาตัดสินใจดื่มกับชายหนุ่มแม้จะรู้ตัวดีว่าเธอไม่ได้คอแข็งสักนิด ถึงจะเคยดื่มแอลกอฮอล์มาบ้างก็เถอะ

ถัดจากนั้นอีกสามสิบนาทีฌอห์นเริ่มมีสภาพกรึ่มๆ เนื่องจากดื่มไปหลายแก้วในขณะที่รมิดาเองก็แย่มากกว่าเมื่อหญิงสาวเริ่มครองสติไม่อยู่ ศีรษะของเธอนั้นนอนราบไปกับโต๊ะแต่ดวงตาเรียวรีของเธอยังจ้องมองมาที่เขา

“ผมด้อยกว่าชาร์ลตรงไหน” ฌอห์นเริ่มตัดพ้อออกมาเพราะความเมา

“ม่ายยย... คุณดีกว่าเขาเยอะ” รมิดาตอบเสียงยานคาง ฌอห์นยกเตกีล่าขึ้นจิบไม่ได้กระดกเหมือนทีแรกก่อนที่จะตอบกลับคู่หมั้นสาว

“ถ้าเป็นแบบนั้นทำไมลิลลี่ถึงไม่รักผม ทำไม... ทั้งๆที่ผมรักเธอ” คำสารภาพของฌอห์นทำให้คู่หมั้นสาวถึงกับหลั่งน้ำตาด้วยความเสียใจ เธอเสียใจสองเหตุผล เหตุผลแรกเธอเสียใจที่เขารักผู้หญิงคนอื่นและเหตุผลที่สองเธอเสียใจที่เห็นเขาเจ็บปวด

“ผมคงดีไม่พอ...” ฌอห์นยังตัดพ้อต่อว่าตัวเองต่อไป

รมิดาค่อยๆยกศีรษะอันหนักอึ้งของตัวเองขึ้นมามองจ้องใบหน้าของชายหนุ่มที่ดูจะเจ็บปวดเหลือเกิน น้ำตาของเธอยังไหลมาต่อเนื่องและเขาเองก็คงไม่สังเกตเห็นเพราะกำลังจ้องมองแก้วเหล้าด้วยสายตาแห่งความเจ็บปวด รมิดาลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินเข้าไปใกล้ชายหนุ่มจนแนบชิด ก่อนที่จะใช้สองแขนของตัวเองโอบรอบคอของเขา พร้อมกับซบใบหน้าลงที่บ่าแข็งแรงของชายหนุ่ม การกระทำของเธอทำให้ฌอห์นตกใจ แต่ไม่ได้คิดจะดึงรั้งเธอออก

“ม่ายย คุณดีพอสำหรับฉันฌอห์น... คุณดีพอจริงๆนะ” รมิดาพูดเสียงสั่น ฌอห์นพบว่าร่างกายของเธอสั่นเทา เขาสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นที่บ่าของตัวเอง นาทีต่อมาก็พบว่าเธอร้องไห้ ตอนนี้หัวใจแกร่งกำลังสั่นไหว ท่าทีเป็นห่วงของหญิงสาวทำให้ชายหนุ่มรู้สึกอบอุ่นอย่างน่าประหลาด

“ริต้า...” ชายหนุ่มเรียกชื่อหญิงสาวแผ่วเบา

“ใครไม่รักคุณก็ไม่เป็นไร... แต่ฉัน... อึก... ฉัน... อุ๊บ... แหวะ!


เอ้อ!! เอากับนางเซ่... นางจะปลอบใจ แต่ดันอ้วกใส่เขา ขอบอกว่า หลังจากอ้วกใส... สองคนนี้เค้า คิสสสสสสส กันอีกแล้วนะจ๊ะ บอกเลยยยย ไม่อยากให้พลาดคู่นี้จริงๆนะ เพราะฉะนั้น ในหนังสือจัดหนักจัดเต็มแน่นอนค่ะ คิคิ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

13 ความคิดเห็น

  1. #488 fsn (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2558 / 10:31
    งานนี้พี่น้องเค้ามีเฮ
    #488
    0
  2. #469 op_15 (@op_15) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2558 / 09:19
    ฮือๆๆๆๆ เศร้าคู่รองงง
    #469
    0
  3. #460 Little (@peypey) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2558 / 07:42
    กรี๊ดดดด
    #460
    0
  4. #457 Pim_thanida (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2558 / 00:43
    กรี๊ดส์สสสสส หนังสือขายหมดรึยังอ่ะ เหลือไว้เผื่อเค้าสักเล่มนึงน้าาาาา 😄😄😄
    #457
    0
  5. #456 pypid555 (@pypid555) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2558 / 00:23
    มาต่อนะ ลุ่นริต้ามากกว่าละตอนนี้ 555+
    #456
    0
  6. #455 mariah_kh (@mtrdpalm) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2558 / 22:40
    มีebookมั้ยคะ?
    #455
    2
    • #455-1 little_writer (@little_chocho) (จากตอนที่ 27)
      21 ตุลาคม 2558 / 23:05
      ไม่มีค่ะ มีแต่แบบรูปเล่ม ^^
      #455-1
    • #455-2 little_writer (@little_chocho) (จากตอนที่ 27)
      21 ตุลาคม 2558 / 23:35
      ไม่มีค่ะ ^ ^ มีแต่แบบหนังสือ
      #455-2
  7. วันที่ 21 ตุลาคม 2558 / 21:59
    ชอบมากค่ะไรท์ อยากไปซื้อที่งานมากค่ะ แต่ไปไม่ได้นี่สิ จิร้องง TT แต่ถ้าซื้อในเว็บนี่ลด20%ถึงวันไหนหรอคะไรท์?
    #454
    2
    • #454-1 little_writer (@little_chocho) (จากตอนที่ 27)
      21 ตุลาคม 2558 / 23:04
      เว็บ สนพ.อินเลิฟค่ะ

      สามารถคลิกลิ้งที่ไรเตอร์แปะไว้ให้ที่บทความล่าสุดได้เลยนะคะ ^ ^
      #454-1
    • 22 ตุลาคม 2558 / 11:30
      ขอบคุณค้าา ><
      #454-2
  8. #453 prachya28 (@prachya28) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2558 / 20:46
    สนุกมากค่า อย่าลืมมาสปอยบ่อย ๆ นะ อยากไปเจอไรท์ วันเสาร์ อยากได้ถุงผ้า 555 ถ้าไม่ติดอะไรจะไปเจอนะค่ะ แต่ที่ แน่ๆๆ จะต้องซืีอเล่มนี้เก็บไว้ค่ะ อยากอ่านฌอนกะริต้า
    #453
    1
    • #453-1 little_writer (@little_chocho) (จากตอนที่ 27)
      21 ตุลาคม 2558 / 23:05
      ขอบคุณมากๆเลยนะค้าาาาา ยังมาอัพต่อแน่นอนค่า คิคิ > < ปล.หวังว่าวันที่ 24 จะได้เจอกันนะคะ เค้ารอออออ
      #453-1
  9. #452 AKshi (@AKshi) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2558 / 20:41
    ทีมริต้า ในตอนต่อๆๆไป จะมีมากกว่าจูบมั้ยคะ°¢°
    #452
    0
  10. #451 fahpsk (@fahpsk) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2558 / 20:26
    เอ่ออออ ^///^ ลิลลี่ไม่ยอมมาหาเราก็ได้ 555+
    #451
    0
  11. #450 Tojeen (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2558 / 20:23
    โอ๊ะ ตัดตอนเราแบบนี้เลยหรอ ค้างสิ กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มเลย 555555
    #450
    0
  12. #449 supat18 (@supat18) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2558 / 20:18
    เกือบร้องว่า ตับ ตับ ตับ ตับ 5555555555
    #449
    0
  13. #448 Fany-fahyeol7 (@fanyfah7-yeol) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2558 / 19:32
    ชอบมากกก อ่านแน่นอนน
    #448
    0