จอมวายร้ายหวงรัก (สนพ.อินเลิฟ วางแผงแล้ว)

  • 96% Rating

  • 8 Vote(s)

  • 327,419 Views

  • 604 Comments

  • 2,774 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    224

    Overall
    327,419

ตอนที่ 24 : บทที่11 [ปรับความเข้าใจ] 40%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22906
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 119 ครั้ง
    19 ต.ค. 58

*** ขอบคุณสำหรับเม้น โหวต ตอนที่แล้วนะค้าาา ตอนนี้ขออีกน้าาา ป๋ากับหนูลิลลี่จะฟินกันแล้ววววววว คิคิ ***


*** อย่าลืมนะคะสาวๆที่รัก ฝากอุดหนุนเล่มป๋าชาร์ลตันด้วย เล่มนี้ มี2 คู่นะ ฌอห์นกับริต้าด้วยยย มาร่วมลุ้นบทสรุปของสองคู่กันได้ รับรองว่าฟินแน่ๆๆๆ ไม่ดราม่า ฮี่ฮี่ฮี่ ราคา 299 บาท วางขายในงานสัปดาห์หนังสือและร้านหนังสือชั้นนำทั่วไปนะคะ ใครไปซื้อที่บูธอินเลิฟหรือสั่งกับทาง สนพ. ลด 20% น้าาา ^ ^ และใครไปวันที่ 24 ตุลา เวลา 13.00 - 15.00 ไปเจอกับไรเตอร์ เค้ามีของที่ระลึกไปแจกด้วยนะคะ ไปเจอกันเยอะๆน้าาาา อยากเจอออออ ^ ^ ***




บทที่11

(ปรับความเข้าใจ)

 

ชาร์ลตันรู้สึกว่าหัวใจเขาแทบหยุดเต้นให้ได้เมื่อหาเธอมาร่วมสองชั่วโมงท่ามกลางสภาพอากาศเลวร้ายแต่ก็ไร้เงาเธอ กว่าเขาจะหาทางลงมาจากตรงนี้ได้ก็ไกลจากจุดที่เธอตกแถมยังเป็นทางลาดชันที่ต้องสไลท์ตัวลงมาแม้จะไม่ชันมากแต่ก็อันตรายไม่น้อย มือที่ถือกระบอกไฟฉายอยู่ก็ปล่อยให้มันตกลงพื้นและเดินเข้าไปหาก่อนที่จะรั้งร่างบางมากอดเอาไว้แนบอก เขาพบว่าตัวเธอสั่นราวกับลูกนก และไม่นานก็ตามมาด้วยเสียงสะอื้น

          “ฮึก... ฉันกลัว... ฉันกลัว” ลลียาร้องไห้ออกมาอย่างอ่อนแอ

          “ชู่ว์... ไม่ต้องกลัวนะที่รัก ผมอยู่ตรงนี้ ผมมาช่วยคุณแล้ว” ชาร์ลตันปลอบอย่างอ่อนโยน ใจอยากจะบ่นที่เธอไม่ระวังตัวเองจนบาดเจ็บแต่ก็คิดว่ารอก่อนได้

          ชายหนุ่มดันร่างบางออกเล็กน้อย มือหนาของเขาเช็ดใบหน้าที่มีทั้งน้ำตาและน้ำฝนอย่างอ่อนโยน มองสำรวจร่างกายเธออย่างเป็นห่วง เมื่อไม่เห็นรอยเลือดเขาคิดว่าเธอปลอดภัย แต่ชายหนุ่มสังเกตว่าขาข้างขวาของเธอไม่ได้วางราบไปกับพื้นและมือของเธอเหมือนกับยึดร่างของเขาเอาไว้ นั่นทำให้ชายหนุ่มพอจะเดาได้

          “ข้อเท้าคุณเจ็บเหรอ” ชาร์ลตันถาม

          “ค่ะ... น่าจะแพลง” ลลียาตอบตามตรง

          ชาร์ลตันก้มลงเล็กน้อยโดยที่มือของเธอก็ยันบ่าของเขา จากนั้นชายหนุ่มก็มองสำรวจด้วยการถอดรองเท้าผ้าใบสีขาวของเธอออกมา จับพลิกดูก็พบว่ามันบวมและแตะเพียงนิดเดียวเธอก็ร้องออกมา ชายหนุ่มคิดว่าต้องพาเธอส่งโรงพยาบาล แต่ด้วยสภาพอากาศอันเลวร้ายแบบนี้ไม่ง่ายแน่

          “เราต้องหาที่หลบฝนก่อน แล้วค่อยดูแผลให้คุณ” ชายหนุ่มบอกอย่างตัดสินใจและค่อยๆสวมรองเท้าเข้าที่ให้เธออย่างแผ่วเบา

          “ทะ... ที่ไหนล่ะคะ ฉันไม่เห็นอะไรเลยนอกจากป่า” ลลียาบอกตามตรง

          “ระหว่างทางผมเจอโรงเก็บของเก่าๆ เราน่าจะไปหลบได้” ชาล์ตันอธิบาย ท่าทางมั่นใจของเขาทำให้ลลียารู้สึกปลอดภัย

          “แต่ฉันคงเดินไม่ไหว” เธอบอกเสียงอ่อย

          ชาร์ลตันปลดเป้ของตัวเองออกจากนั้นก็เปลี่ยนมาสะพายด้านหน้าแทน และเขาก็หันหลังย่อตัวลง ลลียารู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ เธอกำลังจะห้ามแต่ชายหนุ่มก็เป็นฝ่ายสั่งการขึ้นมาก่อน

          “ผมจะแบกคุณเอง”

          “แต่ว่า... แค่กระเป๋าก็หนักแล้วนะคะ” หญิงสาวบอกอย่างเป็นห่วง

          “เถอะน่าลิลลี่ ไม่ไกลจากที่นี่มาก ไปก่อนที่คุณจะไม่สบาย” ชายหนุ่มเร่ง ไม่รู้เธอตากฝนมานานเท่าไหร่ เขาไม่อยากให้เธอป่วย ต้องรีบทำให้ตัวเธอแห้ง

          ลลียาเมื่อโดนเร่งก็ไม่มีทางเลือก เธอโน้มลงไปที่แผ่นหลังของเขา เพียงครู่เดียวชาร์ลตันก็เอื้อมมือไปหยิบกระบอกไฟฉายก่อนที่จะยกตัวเธอขึ้น ท่าทางง่ายดายของเขาทำให้เธอคิดว่าเขาไม่หนักหรือไงแต่หากประเมินน้ำหนักของตัวเองและกระเป๋าเป้ใบใหญ่ที่อยู่ด้านหน้า มันต้องหนักเอาการแน่ๆ

          ชาร์ลตันออกเดินทางทันทีโดยมีไฟฉายช่วยส่องทาง ตอนนี้มืดแล้วและเขาคิดว่าความช่วยเหลือจะมาช้าขึ้นไปอีกเพราะสภาพอากาศที่เลวร้ายและความมืดเป็นอุปสรรค แต่เขาต้องพาเธอไปที่โรงเก็บของแห่งนั้นให้ได้ มันเปิดโล่งด้านหน้าคล้ายกับร้านค้าเก่าๆแต่เขามองเห็นว่ามันมีอุปกรณ์อย่างเช่นพวกไม้กวาดอยู่ด้านใน เลยเดาว่ามันต้องเป็นโรงเก็บของหรือพวกอุปกรณ์แน่ๆ อย่างน้อยมันก็มีหลังคาให้เธอและเขาหลบฝน

          “คุณเหนื่อยไหม” ลลียาถามเมื่อเดินมาได้สักพัก

          “นิดหน่อย คุณยังเจ็บข้อเท้าอยู่ไหม เจ็บตรงไหนบ้างหรือเปล่า” ชาร์ลตันถามกลับอย่างเป็นห่วง

          “ฉันไม่ได้เจ็บที่อื่นค่ะ เจ็บแค่ที่ข้อเท้านิดหน่อย” ลลียาตอบกลับ อาการปวดดูจะลดน้อยลงแม้จะไม่มากเท่าไหร่ แต่ก็ใช่ว่าจะเจ็บจนทนไม่ได้เหมือนครั้งแรก

          “อดทนอีกนิด ข้างหน้าก็ถึงแล้ว”

          ชาร์ลตันบอกและรีบก้าวเดิน เพราะอยู่ไม่ไกลจากจุดที่เธอตกลงมามากนัก ไม่ถึงสิบห้านาทีทั้งคู่ก็มาถึง ชายหนุ่มพาหญิงสาวเข้าไปด้านในก่อนที่จะวางเธอลงกับพื้น ไฟฉายส่องให้ความสว่างทันที พวกเขาไม่มีอุปกรณ์อะไรที่จะก่อกองไฟได้สักอย่าง เนื่องจากฝนตกแบบนี้

          “ทำไมคุณถึงซุ่มซ่ามไม่เปลี่ยนเลยลิลลี่... บอกผมสิว่าทำไมคุณถึงตกลงมา” ชาร์ลตันถามทันทีเมื่อวางเธอลงและถอดเป้ออกจากตัว เขายืนจ้องมองเธออยู่อย่างหงุดหงิดด้วยความเป็นห่วง

          “ฉะ... ฉันก็แค่อยากจะดูดอกไม้แค่นั้นเอง” เธอตอบกลับเสียงอ่อย ตอนนั้นยอมรับว่าโมโหมากตั้งใจจะหลบไปอยู่คนเดียวเงียบๆแต่ก็ไม่รู้ทิศทาง เลยเดินเข้าไปจุดที่ทางชำรุดเนื่องจากมองอยู่ด้านนอกเธอไม่เห็นว่าเส้นทางจะชำรุดตรงไหน เข้าใจว่าเป็นด้านใน ตั้งใจจะยืนอยู่แค่ด้านหน้าแต่บริเวณนั้นมีดอกไม้มากเหลือเกิน เธออยากดูมันใกล้ๆแต่ก็พลาดตกลงมาโดยไม่รู้ตัว และเหตุผลของเธอทำให้เขาถอนหายใจ

          “รู้ไหมว่าถ้าเป็นอะไรมากขึ้นมาจะทำยังไง” ชายหนุ่มถามเสียงเข้ม ลลียาโดนดุก็น้ำตาคลอหน่วยและหงุดหงิดกลับใส่เขาเหมือนกัน

          “ก็เพราะใครล่ะ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณกับเฟรดฉันก็ไม่หนีมาหรอก” แสงสว่างจากไฟฉายทำให้เขาเห็นว่าเธอกำลังร้องไห้ ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาคิดว่าเรื่องนี้คงต้องเอาไว้ก่อน

          “ผมขอโทษ”

          ชาร์ลตันบอกสั้นๆลลียาก็ไม่ได้พูดอะไรกลับนอกจากเช็ดน้ำตาของตัวเอง ชาร์ลตันก้มลงและเริ่มเปิดเป้ใบใหญ่ของตัวเอง สิ่งแรกที่เขาเห็นที่วีแกนจัดกระเป๋าให้นั่นคือถุงนอน อย่างน้อยคืนนี้เขากับลลียาก็ไม่ต้องทนหนาวแน่ และสิ่งต่อมาที่เจอคือเสื้อผ้า ผ้าเช็ดตัว น้ำดื่ม ขนมปัง ไส้กรอก เกลือแร่ ในเวลานี้เขาอดจะชื่นชมคนสนิทไม่ได้ที่จัดทุกอย่างมาได้พร้อมจริง

          “เอาล่ะ คุณถอดเสื้อผ้าออกซะ เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าของผม”

          ชายหนุ่มบอกและรื้อเอาชุดนอนของตัวเองออกมาในขณะที่ด้านในก็ยังเหลือชุดลำลองสำหรับวันพรุ่งนี้อีกชุด ซึ่งเขาเองก็จะเปลี่ยนเหมือนกัน ลลียาตกใจกับประโยคนั้น

          “ทะ... ที่นี่เหรอ” เธอทวนถาม ชายหนุ่มหันไปมอง

          “ที่นี่แหละ เร็วๆหน่อย... ถ้าคุณป่วยจะยิ่งยุ่ง” ชายหนุ่มกระตุ้น และส่งเสื้อผ้าให้ ลลียารับเอาไว้

          “คุณห้ามหันมามองนะ” หญิงสาวบอกเสียงแผ่ว เวลาแบบนี้เธอยังอายเขาอยู่ดี ชาร์ลตันหัวเราะออกมาเล็กน้อย

          “ใช่ว่าผมจะไม่เคยเห็นร่างกายคุณนะ” คำพูดของเขาทำให้เธอหน้าแดง แน่นอนว่าชายหนุ่มเคยสำรวจมันมาหมดแล้ว

          “มันผ่านมานานแล้วคุณจะพูดให้ได้อะไรขึ้นมา ถ้าไม่อยากให้ฉันเป็นไข้ก็ช่วยทำตามที่ฉันขอเถอะค่ะ” ลลียาบอกเสียงเรียบ ชายหนุ่มโคลงศีรษะเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปรื้อของในกระเป๋าต่อแต่ก็ยังมิวายพูด

          “ไม่ว่าจะนานแค่ไหนผมก็จะพูด... ผมจำมันได้ดีทุกอย่าง”

          ลลียาไม่ได้ตอบกลับประโยคที่เขาพูดแต่เธอได้ยินมันทุกอย่าง หญิงสาวถอดเสื้อผ้าของตัวเองช้าๆจนเหลือแต่ชุดชั้นใน จากนั้นก็สวมเสื้อยืดตัวใหญ่ของเขากับกางเกงผ้าขายาว พอได้เสื้อผ้าแห้งๆเธอพบว่าตัวเองอุ่นขึ้นเยอะทีเดียว

          “เสร็จหรือยัง” ชายหนุ่มถาม

          “ค่ะ” เธอตอบรับเขาเบาๆ

          เมื่อได้ยินเธอบอกเขาก็ดึงถุงนอนออกมาจากนั้นก็กางมันออก ขนาดถุงนอนของเขานั้นเป็นขนาดใหญ่สำหรับสองคนเพราะคืนนี้ตั้งใจจะชวยเธอมานอนด้วยกันแต่ไม่คิดว่าจะได้มาใช้ในสถานการณ์แบบนี้

          ชาร์ลตันรูดซิปออกจากนั้นก็กางมันและหันมาหาหญิงสาวที่ยังยืนพิงกำแพงอยู่เนื่องจากว่าขาของเธอเจ็บจนลงน้ำหนักมากไม่ได้

          “เข้าไปข้างในสิ จะได้อุ่นขึ้น” ชาร์ลตันพูดขึ้นส่วนลลียาก็พยายามจะถอดรองเท้าออก ท่าทางลำบากของเธอทำให้เขารีบตรงเข้าไป คุกเข่าลงหนึ่งข้างและบรรจงถอดรองเท้าทั้งสองข้างให้เธออย่างแผ่วเบา ตามมาด้วยถุงเท้า จากนั้นก็ช้อนตัวเธอขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนแกร่ง ดวงตาของทั้งสองสบเข้าหากัน ลลียาเห็นการกระทำของเขาก็เขินอาย

          “ฉันยังพอเดินไหวนะคะ” เธอกระซิบเสียงแผ่ว ชาร์ลตันอมยิ้ม

          “ผมอุ้มคุณได้และเต็มใจที่ได้อุ้ม”

          พูดเสร็จก็จัดการเดินไปยังถุงนอนที่เขาปูเอาไว้ จากนั้นก็วางเธอลงและห่อร่างเธอด้วยถุงนอน รูดซิปให้เรียบร้อย ส่วนเขาก็หันไปจัดการตัวเองด้วยการถอดเสื้อโค้ทตัวใหญ่กับเสื้อข้างในและกางเกงจนลลียาหวีดร้องตกใจ แม้มันจะมืดแต่ไฟฉายของเขาทำให้ห้องแห่งนี้สว่างจนมองเห็นหลายๆอย่างได้ชัดเจน

          “คะ... คุณจะแก้ผ้าตรงนี้เลยเหรอ” หญิงสาวบอกและปิดตาตัวเอง

          “มันมีที่อื่นไหมล่ะลิลลี่”

          ชายหนุ่มถามสั้นๆและก็ส่ายศีรษะเล็กน้อยก่อนที่จะเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์สีน้ำเงิน ส่วนเสื้อสเวสเตอร์สีครีมอีกตัวเขากลับโยนให้ลลียาที่นั่งปิดตาอยู่

          “ผมแต่งตัวเสร็จแล้ว เอามือออกสักที และก็ใส่นี่ซะ จะได้อุ่น” ลลียาได้ยินก็ค่อยๆเปิดตาตัวเอง พอเห็นว่าเขาเรียบร้อยเธอก็มองดูเสื้อสเวสเตอร์ตัวหนาและเงยหน้ามองเขาที่ยังง่วนอยู่กับของในเป้

          “คุณไม่หนาวเหรอ” เธอถามอย่างเป็นห่วง

          “ผมแข็งแรงกว่าคุณ ใส่เถอะ” เขาตอบทั้งๆที่ไม่หันมามอง ลลียาลังเล็กน้อยแต่ก็รู้ว่าถ้าไม่ใส่เขาก็คงไม่ยอมแน่ๆสุดท้ายเธอก็สวมมันช้าๆ ตอนนี้ร่างกายของเธออบอุ่น คงเหลือแต่ผมยาวสวยที่ยังหมาดๆอยู่

          “ดื่มซะ” ชาร์ลตันส่งน้ำให้ และลลียาก็รับมาดื่มอย่างว่าง่ายด้วยความกระหายน้ำ จากนั้นเขาก็ส่งขนมปังให้อีก เธอรับมาและก็มองดูอย่างแปลกใจ

          “ไหนบอกว่าไม่ได้เอาอาหารมาไง” เธอถามอย่างจับผิดและดูท่าเขาไม่ตกใจเลย นอกจากหมุนตัวมาเผชิญหน้าและเดินมาหาซุกตัวเข้ากับถุงนอนผืนเดียวกัน ลลียาตั้งท่าจะร้องแต่ก็ชะงักคิดว่าเขาคงหนาวเหมือนกันเลยไมได้พูดอะไร ในมือของชายหนุ่มมีอาหารเต็มไปหมด รวมถึงน้ำเปล่าอีกขวด และเกลือแร่

          “โกหก” ชายหนุ่มตอบสั้นๆ ลลียาส่ายหน้ากับความเจ้าเล่ห์ของเขา

          “จริงๆเลยคุณเนี่ย” เธอต่อว่าเบาๆ

          “กินซะ คุณคงหิว เมื่อกลางวันก็ไม่ได้ทานอะไรเลย” ชายหนุ่มบอกต่ออย่างรู้สึกผิด ที่เป็นต้นเหตุอย่างที่เธอว่าจริงๆ ลลียาได้ยินก็ก้มหน้าลงเล็กน้อยแต่เธอก็แกะขนมปังและค่อยๆกินช้าๆ ส่วนชายหนุ่มเองก็เริ่มทานด้วยเหมือนกัน

          ทั้งสองต่างทานอาหารกันเงียบๆโดยไม่มีใครพูดอะไร มีเพียงเสียงฝนที่ยังตกอยู่ต่อเนื่อง ชาร์ลตันคิดว่าความช่วยเหลืออาจจะมาถึงพรุ่งนี้เช้าก็ได้ เมื่อทานเสร็จเรียบร้อยเขาก็เอื้อมมือไปหยิบผ้าขนหนูตรงเป้ออกมา

          “หันหลังหน่อยสิ” ลลียางงกับคำสั่ง

          “ทำไมล่ะ”

          “จะเช็ดผมให้” เขาบอกอย่างอ่อนโยน ลลียาได้ยินก็หัวใจเต้นแรงก่อนที่จะส่ายศีรษะเล็กๆ

          “ฉันทำเองได้ค่ะ”

          “ผมทำให้น่ะดีแล้ว” เมื่อเห็นเขาดื้อดึงตัวเธอก็ไม่อยากจะดื้อมาก บวกกับว่าเริ่มจะเหนื่อยก็เลยยอมแต่โดยดี ชายหนุ่มดึงยางมัดผมออก ผมยาวสลวยจึงแผ่กระจายเต็มแผ่นหลังจากนั้นก็เริ่มเช็ดผมให้เธออย่างแผ่วเบา ลลียาจำได้ว่าเขาเคยทำแบบนี้ให้เธอตอนที่คบกัน ในวันที่เปียกฝน ในวันที่เขาขอเธอคบเป็นแฟน... และดูเหมือนว่าไม่ใช่แค่เธอที่จำได้     คนเดียว

          “จำได้ไหม ครั้งแรกที่เช็ดผมให้คุณแบบนี้ คือวันที่เราคบกัน” ชายหนุ่มถามขึ้นทำลายความเงียบ ลลียารู้สึกว่าหัวใจเต้นแรง แต่ขณะเดียวกันก็เจ็บปวด

          “วันนั้นเราทั้งคู่ต่างเปียกฝน และเป็นครั้งแรกที่คุณให้ผมขึ้นไปบนห้องของคุณ” ชาร์ลตันยังพูดต่อย้อนไปยังวันวานแต่ก็โดนขัดขึ้นเสียก่อน

          “อย่าพูดมันออกมาเลยค่ะ” เธอบอกสั้นๆ ชายหนุ่มหยุดชะงัก จากนั้นก็วางผ้าลงที่ตัก เปลี่ยนมาเชยคางมนของหญิงสาวให้สบตาของตัวเอง

          “ทำไมผมจะพูดไม่ได้ ในเมื่อมันคือความจริง” ชายหนุ่มถามกลับ

          “ความจริงที่เราควรจะลืมมันไปเสียทีค่ะ” เธอพูดต่อในขณะที่ดวงตากลมโตคลอไปด้วยน้ำตา

          “ทำไมล่ะลิลลี่... มันไม่มีความหมายกับคุณเลยหรือ มันไม่มีอะไรดีๆให้คุณจดจำเลยสักนิดเหรอ” ชายหนุ่มถามอย่างตัดพ้อและเธอก็มองเขาด้วยแววตาตัดพ้อเช่นเดียวกัน

          “ถ้าคุณไม่รู้สึกอะไรก็ลืมมันไปเถอะค่ะชาร์ลตัน ปล่อยให้มันกลายเป็นอดีตของเรา” ชายหนุ่มได้ยินก็ถอนหายใจ มือหนาปล่อยคางมนของเธอออกและตอบกลับอย่างจริงจัง

          “ถ้าผมไม่รู้สึกอะไร ผมคงไม่พูดหรอกนะ” ลลียาสบตาเขาพร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงเมื่อได้ยิน

          “มะ... หมายความว่ายังไงคะ”

          “ก็หมายความตามที่พูด”

          “ฉันไม่เข้าใจ” ลลียาบอกตามตรง หลายสิ่งยังคาใจกับการกระทำของเขาอยู่

          “คุณยังไม่เข้าใจอีกเหรอ” ชาร์ลตันถามกลับ แก้มของเธอพองลมเล็กๆอย่างน่ารักและตอบกลับ

          “คุณไม่พูดฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะคะ” ชายหนุ่มรู้สึกหงุดหงิดใจที่เธอเดาความรู้สึกของเขาไม่ออก เลยพูดกลับแกมประชด

          “นอกจากจะซุ่มซ่าม ยังโง่อีกด้วย” ลลียาที่โดนว่าก็ตาโต

          “นี่คุณว่าฉันหรอ” เธอถามเสียงเข้ม

          “ถ้าคุณไม่รู้ผมก็ไม่บอกหรอก”

          ชาร์ลตันพูดสั้นๆแค่นั้นก่อนที่จะเปิดซิบและจับข้อเท้าเธอขึ้นมาดู ลลียาจะพูดต่อแต่ก็ต้องร้องเสียงหลงเมื่อเขาจับมัน ชายหนุ่มกำลังตรวจอาการเบื้องตันให้หญิงสาว เขาพบว่าข้อเท้าแพลงและบวมแต่คิดว่ากระดูกไม่น่าจะหัก เขาไม่มียาติดตัวมาก็ได้แต่ภาวนาว่าความเจ็บปวดจะลดน้อยลงบ้าง

          ทั้งสองต่างนิ่งเงียบไม่มีใครพูดอะไร ก่อนที่ชาร์ลตันจะพูดทำลายความเงียบขึ้นและประโยคนี้ของเขาทำให้หัวใจดวงน้อยของเธอสั่นไหว

          “คุณไม่รู้หรอกว่าผมใจจะขาดแค่ไหนตอนที่รู้ว่าคุณอาจจะเป็นอะไรไปก็ได้ เมื่อพบถุงมือตกอยู่ตรงทางลาดชัน” ชาร์ลตันบอกออกมาด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด จนลลียาก็เจ็บปวดไปด้วยที่ทำให้เขารู้สึกไม่ดี

          “ฉันขอโทษนะคะ”

          “คุณปลอดภัยก็ดีแล้ว” ชายหนุ่มบอกแค่นั้น ก่อนที่ทั้งคู่จะเงียบไป ชายหนุ่มมองนาฬิกาข้อมือของตัวเองตอนนี้สามทุ่มกว่าเขาคิดว่าเธอควรจะได้นอนพัก เผื่อว่าอาการที่ข้อเท้าจะดีขึ้นบ้าง ส่วนเขาเองก็ทรุดตัวลงนอนราบโดยใช้มือหนาข้างหนึ่งของตัวเองรองศีรษะในขณะที่อีกข้างก็เหยียดยาวก่อนจะเรียกเธอ

          “นอนหนุนแขนผมสิ คุณควรพักผ่อน” ชายหนุ่มว่าแต่เธอเหมือนลังเล

          “แต่ฉัน...”

          “อย่าดื้อเลยนะ ผมห่วงคุณจริงๆนะ ถ้าคุณป่วยผมต้องบ้าแน่ๆ เพราะเราไม่รู้ว่าคนอื่นจะมาช่วยเมื่อไหร่” เมื่อได้ยินน้ำเสียงของเขาที่แสดงออกว่าเป็นห่วง ทำให้ลลียาไม่คิดว่าเขาจะห่วงเธอขนาดนี้ สุดท้ายเธอก็ทรุดตัวลงนอนหนุนแขนของเขา และนั่นทำให้ชายหนุ่มดึงรั้งเธอเข้ามาไว้ในอ้อมแขน


*** เย็นนี้เจอกันต่อจ้า ไม่ยืดแน่นอน ง้อกันจบ หลงกันในตอนนี้ตอนเดียวเท่านั้น เพราะตอนหน้า... ขอบอกว่า ชื่อบทที่ 12 แซ่บนะ... ชื่อตอนว่าาาาา (Touch My Body) ฮี่ฮี่ฮี่ อยากรู้ล่ะเซ่ จะ ทัช กันยังไง... ห้ามพลาด บอกเลยยยยยย ฮี่ฮี่ ฝากติดตามกันต่อนะจ๊ะ ^^  ***

ปล.ขอบคุณสำหรับการติดตามน้าาา ชอบไม่ชอบยังไงอย่าลืมเม้นโหวตบอกกันนะคะ

ปล.2 หากชอบเรื่องนี้ฝากเม้น โหวต แอดแฟนพันธุ์แท้กันด้วยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 119 ครั้ง

19 ความคิดเห็น

  1. #420 renzy (@renzy) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2558 / 02:17
    รอร้อรอนะค้า
    #420
    0
  2. วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 22:34
    รอlove seen อิอิ
    #412
    0
  3. #396 โคมฉาย (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 17:42
    ขอบคุณค่ะไรท์ เพิ่งเข้ามาอ่านค่ะ อ่านเพลินเลยค่ะเด๋วค่อยๆอ่านทบทวนอีกที ฟินนนนนนค่ะ
    #396
    0
  4. #395 op_15 (@op_15) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 17:07
    ฟินน่าเร่ ไม่มีคำบรรยายใดๆ
    #395
    0
  5. #392 prachya28 (@prachya28) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 12:16
    รอตอนเย็นนะค่ะ อยากอ่านตอน Touch my body เร็ว ๆ จังเลย
    #392
    0
  6. วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 12:00
    ฟินมากค่ะไรท์ อยากหลงป่ากับป๋าชาร์ลมั่งจัง อิอิ >\\\<
    รอต่อนะค้าาา นี่เห็นชื่อตอนหน้าก็อยากอ่านแล้วว 555555555
    #391
    0
  7. #390 redQueen. (@benjaluk-poy) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 11:58
    ป๋าชาร์ลนี่บอกไปตรงๆเลยก็ได้ อ้อมค้อมอยู่นั้นน อยากฟินแล้ววว
    #390
    0
  8. #389 nasumijang (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 11:04
    รอนะคร้า สนุกมาก
    #389
    0
  9. #388 hamew (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 10:28
    อิจฉาลิลลี่ อยากหลงป่ากะป๋าบ้างอ่ะ ฟินส์เว่อร์ รอนะคะ
    #388
    0
  10. #387 Little (@peypey) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 10:02
    ป๋าบอกหน่อยสิ ลิลลี่ไม่อยากเจ็บ
    #387
    0
  11. #386 Coldheartsheep (@Coldheartsheep) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 08:44
    หวานมากกกก ฟินอ่า อิจฉาหนูลิลลี่
    #386
    0
  12. #385 MY//MY (@jinggerbell) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 08:42
    แอร๊ยยยย ป๋าเยี่ยมได้ใจคร้า ลิลลี่ละลายรึยังจ้ะ
    #385
    0
  13. #384 fahpsk (@fahpsk) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 08:25
    หวานๆๆๆๆๆ ป๋าชาร์ลได้โอกาสแล้วว
    #384
    0
  14. #383 showgail (@showgail) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 08:11
    ขอหวานๆนะตอนหน้านะ
    #383
    0
  15. #382 นางฟ้า_ (@chaninat_) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 07:58
    จากติดลบ100บวก100ทันที
    #382
    0
  16. #381 panidasu (@panidasu) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 07:36
    พระเอกมากก รักเลย นาทีนี้อยากสิงร่างลิลลี่ 5555
    #381
    0
  17. #380 maewnoi_810 (@maewnoi-810) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 06:51
    รอๆๆๆ ไรท์มาทำให้อยาก แล้วจากไป
    #380
    0
  18. #379 ไรเฟิล (@rifle_ke) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 06:07
    Touch My Body...บอดี้คราย
    นางเอกป่ะ พาไปนวดขาใช่ม้าาา
    แง้...คิดงี้จะได้ไม่ต้องคลั่งๆๆๆๆ
    แต่มันไม่ช่วยอะไรเลย อัพๆๆๆๆด่วน!!!
    #379
    0
  19. #378 supat18 (@supat18) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 05:54
    หนูลิลลี่ดื้อจัง จับปล้ำเลยไหม
    #378
    0