จอมวายร้ายหวงรัก (สนพ.อินเลิฟ วางแผงแล้ว)

  • 96% Rating

  • 8 Vote(s)

  • 327,407 Views

  • 604 Comments

  • 2,774 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    212

    Overall
    327,407

ตอนที่ 19 : บทที่9 [หึงหวง] 70% อัพแล้ว!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24508
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    14 ต.ค. 58


*** สาวๆจ๋า อย่าลืมเม้น โหวต แอดแฟนพันธุ์แท้กันน้าาา ตอนนี้มีปมเพิ่มมาอีก 1 เรื่องเบนจามินนนนนนน มาแบบนี้... คงพอเดาได้ แต่!! จะเป็นยังไงต่อ ต้องติดตาม ห้ามพลาดดดดดด ^ ^ ***


สำหรับรูปเล่มเต็มๆ เจอกันวันที่ 21 ตุลานะคะ ^ ^ เรียกหาจอมวายร้ายกันเยอะๆน้าา ได้ฟินเรื่องแฟนเก่าของลิลลี่และชาร์ลจะเป็นอย่างไร แถมมมมม ริต้ากับฌอห์นจะสมหวังกันไหมมม ห้ามพลาดดดด ^ ^



             ที่โรงพยาบาลเวสลีย์ในห้องทำงานของผู้บริหาร ชาร์ลตันกำลังนั่งทานแซนวิชแฮมฝีมือของลลียาอย่างอร่อย วีแกนเดินเข้ามาภายในพร้อมกับกาแฟดำตามสั่งอดจะมองเจ้านายตัวเองที่กำลังทานไม่ได้ ไม่ค่อยได้เห็นภาพนี้บ่อยนัก ยิ่งมีกล่องอาหารสีฟ้าวางข้างๆยิ่งเป็นภาพแปลกตาเข้าไปใหญ่

          “เจ้านายอยากได้อะไรเพิ่มไหมครับ” วีแกนถามต่อ

          “ไม่ล่ะ ขอบใจ เบนมาหรือยัง” ชายหนุ่มถามคนสนิทถึงเพื่อนของตัวเองที่เขาสั่งให้บินมาหาในเช้าวันนี้

          “ยังครับ”

          “ถ้ามาแล้วให้มาพบฉันทันที”

          “ครับเจ้านาย”

          วีแกนรับคำสั่งจากนั้นก็เดินออกไป แต่พอเปิดประตูก็พบกับร่างสูงโปร่งของเบนจามินเดินสวนเข้ามาพอดี ร่างสูงสวมใส่เสื้อสูทเรียบร้อยดูดีส่งยิ้มทักทายคนสนิทของชาร์ลตัน โดยที่วีแกนโค้งรับให้ก่อนที่จะปิดประตูปล่อยให้ทั้งคู่อยู่ด้วยกัน

          “โทษทีว่ะชาร์ลมาช้า รถติด... ว่าแต่แกกินอาหารเช้าอยู่เหรอ มีกล่องด้วย ใครห่อมาให้หนุ่มโสดอย่างแกเนี่ย” เบนจามินเอ่ยแซวเพื่อนรัก ในขณะที่ชายหนุ่มก็ทานเสร็จพอดี เขาเลื่อนกล่องอาหารของหญิงสาวไปอีกทาง จากนั้นก็หยิบกาแฟดำขึ้นมาจิบ ชายหนุ่มได้ยินก็แค่ยิ้มส่งเท่านั้น

          “เรื่องนั้นไม่สำคัญหรอก เรื่องที่ฉันเรียกแกมาสำคัญกว่า” ชายหนุ่มวางแก้วกาแฟเมื่อจิบเสร็จ สีหน้าของเบนจามินดูเคร่งขรึมขึ้นทันที

          “ฉันเดาว่าเรื่องโรงพยาบาล” เบนจามินเป็นฝ่ายพูดก่อน

          “ใช่ หวังว่าแกจะมีคำอธิบายดีๆให้ฉันนะเพื่อน”

          ชาร์ลตันพูดกลับมองใบหน้าเพื่อนรักที่รู้จักและสนิทกันมาตั้งแต่เด็ก หลังจากให้วีแกนส่งคนลงพื้นที่เขาพบว่าโรงพยาบาลแห่งอื่นนั้นผลประกอบการเท่าเดิมและบางแห่งดีขึ้นแต่ไม่มีที่ไหนยอดตกเหมือนของเขา และโรงพยาบาลเวสลีย์ในสาขาฟลอริด้านั้นก็ยังคงหนาแน่นไปด้วยคนมาใช้บริการ แต่ทำไมตัวเลขถึงสวนทางกันแบบนี้ นั่นทำให้เขาสงสัยเลยเรียกเพื่อนรักให้มาอธิบายถึงที่นี่ ไม่อยากจะคิดไปไกลเพราะชาร์ลตันยอมรับว่าค่อนข้างเชื่อใจเบนจามิน เพราะอยู่ด้วยกันมาหลายสิบปีก็เหมือนคนในครอบครัว

          “ฉันรู้ว่าตัวเลขสาขาที่ฟลอริด้าอาจจะทำให้แกแปลกใจไปบ้าง แต่ฉันมีคำอธิบาย” เบนจามินบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง

          “ว่ามาสิ”

          “ช่วงแรกโรงพยาบาลไปได้ดีอย่างที่แกเห็น แต่ระยะหลังมานี้อุปกรณ์ทางการแพทย์ของเราเกิดความเสียหายหลายอย่าง เลยต้องทำเรื่องซื้อใหม่ บางชิ้นก็ต้องเปลี่ยนอะไหล่ เลยเกิดค่าใช้จ่าย แกเองก็รู้ว่าอุปกรณ์เฉพาะทางนั้นราคาสูงแค่ไหน” คำอธิบายของเพื่อนรัก ทำให้ชาร์ลตันนิ่งไม่ได้แสดงอาการอะไรออกไปนอกจากฟังอย่างเรียบเฉย

          “แต่ฉันไม่ได้รับรายงานเรื่องการซื้ออุปกรณ์ทางการแพทย์จากสาขาแกเลย” ชาร์ลตันตอบกลับเสียงเข้มเมื่อทุกอย่างในแต่ละสาขาต้องรายงานมาที่ฝ่ายบริหารเสมอ

          “เพราะมันเป็นเรื่องเร่งด่วน ฉันเลยสั่งการไปก่อน แต่ก็เอารายงานมาให้แกย้อนหลัง”

          เบนจามินบอกเสร็จก็ยื่นเอกสารที่เตรียมเอาไว้ให้กับเพื่อนที่มีตำแหน่งเป็นถึงเจ้านายของเขาและผู้กุมบังเหียนของโรงพยาบาลเวสลีย์แห่งนี้ ท่าทางของชาร์ลตัน เบนจามินยอมรับว่ายังแอบกลัวเวลาที่เพื่อนเขาจริงจังนิ่งขรึมเรื่องงานเช่นนี้และการเรียกมาพบกระทันหันก็ทำให้เขาพอเดาได้เลยเตรียมเอกสารมา

          ชาร์ลตันรับมาและเปิดดู เขามองรายการอุปกรณ์อย่างละเอียดถี่ถ้วนและพบว่าจริงอย่างที่เบนจามินบอกแต่เขาก็ยังนึกสงสัยว่าอุปกรณ์การแพทย์ที่นั่นจะชำรุดเร็วขนาดนั้นเลยหรือ ทั้งๆที่ทุกอย่างซื้อใหม่ทั้งหมด

          “ฉันอยากให้พนักงานซ่อมบำรุงสาขาแก เขียนรายงานมาที่ฝ่ายซ่อมบำรุงของที่นี่ ฉันอยากรู้ว่าเพราะอะไรเครื่องใหม่ขนาดนั้นถึงชำรุดหลายเครื่อง ฉันต้องการภายในสามวัน” ชาร์ลตันวางรายงานไว้บนโต๊ะและสั่งการเพื่อนสนิทของตัวเองเสียงเข้ม

          “ได้สิ ไม่มีปัญหา เดี๋ยวฉันจะโทรศัพท์ไปจัดการให้” เบนจามินรับคำ

          “ฉันหวังว่าผลประกอบการเดือนหน้าจะดีขึ้นนะ” ชาร์ลตันพูดเสียงเครียด เขาไม่อยากให้สาขาไหนต้องมียอดไม่ทะลุเป้า ทุกอย่างจะต้องเป็นไปด้วยมาตรฐานเดียวกันนั่นคือ ดีกับดีมากเท่านั้น

          “แน่นอน แกเชื่อมือฉันได้ชาร์ล” เบนจามินยิ้มให้เพื่อนรักอย่างมั่นใจ

          “เพราะฉันเชื่อใจแก ฉันถึงยกสาขานั้นให้นายบริหาร อย่าทำให้ฉันผิดหวังล่ะ” ชาร์ลตันบอกเพื่อนรักตามตรงและมองจ้องอย่างไม่วางตา

          “ฉันรู้ แกไม่ต้องห่วง ไหนๆฉันก็มาแล้ว เย็นนี้ไปสังสรรค์กันหน่อยไหมเพื่อน” เบนจามินเปลี่ยนเรื่องและคำชักชวนนั้นทำให้ชาร์ลตันหัวเราะในลำคอ

          “ฉันคงต้องปฏิเสธว่ะ”

          “นี่ฉันได้ยินอะไรผิดไปหรือเปล่า นักท่องราตรีอย่างแกปฏิเสธไปเที่ยวกับฉันเรอะ” เบนจามินแกล้งว่าและทำหน้าไม่เชื่อ

          “ฉันไม่ว่างว่ะ ไว้วันหลัง” ชาร์ลตันบอกกลับหากเป็นเมื่อก่อนเขาไปกับเบนจามินเสมอ แต่เวลานี้การอยู่กับลลียาดูมีค่ากว่าเยอะ

          “หรือว่ามีนัด... นี่แกมีอะไรปิดบังฉันหรือเปล่า หรือแอบไปคบสาวที่ไหน เหมือนตอนเรียนไง” เบนจามินหรี่ตามองจับผิดเพื่อนรักตัวเอง และยังจำได้ถึงเรื่องราวสมัยเรียนมหาวิทยาลัยที่เพื่อนรักเก็บเงียบคบกับนักศึกษาคนหนึ่งโดยไม่บอกเขา กว่าที่เขาจะรู้ก็ตอนที่เรียนจบไปแล้วและมีข่าวการเลิกราเกิดขึ้น

          “ไว้ฉันจะบอกแกทีหลัง” ชาร์ลตันบอกสั้นๆ หากทุกอย่างกับลลียาชัดเจนขึ้นก็ตั้งใจจะพาเธอมาให้เบนจามินรู้จักอยู่ดี

          “เออ งั้นฉันไปก่อน แวะไปหาฌอห์นสักหน่อย”

          “โชคดีเบน”

          เบนจามินพยักหน้ารับก่อนจะเดินออกจากห้องของชายหนุ่มไป ส่วนชาร์ลตันเมื่ออยู่เพียงลำพังก็กวาดสายตามองรายงานบนโต๊ะและกดอินเตอร์คอมเรียกวีแกนให้เข้ามาภายใน ไม่ถึงสามนาทีคนสนิทยืนรอรับคำสั่ง

          “ถ้าฝ่ายซ่อมบำรุงของเราได้รับรายงานจากสาขาที่ฟลอริด้า นายรีบมารายงานฉันเข้าใจไหม” ชาร์ลตันสั่งการเสียงเข้ม

          “มีอะไรหรือเปล่าครับเจ้านาย” วีแกนถามอย่างสงสัย

          “ฉันแปลกใจอะไรนิดหน่อย แต่เก็บเงียบเอาไว้ล่ะ”

          “ครับ” วีแกนรับคำและเดินออกไป

          ชาร์ลตันได้อยู่เพียงลำพังก็คิดเงียบๆไม่ใช่ว่าเขาไม่ไว้ใจเบนจามินแต่เหตุการณ์แบบนี้มันน่าสงสัยเพราะรายการอุปกรณ์ทางการแพทย์ที่ชำรุดมันดูแปลกไปเสียหน่อย แต่ก็สามารถเกิดขึ้นได้เหมือนกันอย่างไรเสียชาร์ลตันจะรอฝ่ายซ่อมบำรุงของเขาสรุปอีกครั้ง ว่าจากสาเหตุและคำอธิบายจากสาขาฟลอริด้า น่าเชื่อถือได้แค่ไหน

 

          ช่วงเที่ยงที่โรงเรียนอนุบาล ลลียากับเพื่อนร่วมแผนกนั่งทานอาหารเที่ยงด้วยกันภายในห้องอาหารโดยมีเฟรดเดินเข้ามานั่งร่วมวง โดยเขาเลือกนั่งข้างๆเธอ ลลียาส่งยิ้มให้เล็กน้อยช่วงนี้เธอยังหลบหน้าเขาอยู่เพราะไม่อยากตอบคำถามเรื่องของชาร์ลตันเท่าไหร่นัก เพราะพูดไปเฟรดก็ไม่ยอมเชื่อ

          “สุดสัปดาห์นี้หยุดยาว ไปเดินป่าที่นิวแฮมป์เชียร์ดีไหม อากาศตอนนี้กำลังดีเลย ผมเคยไปมาหลายครั้งและอยากให้ทุกคนได้ไป” เฟรดเสนอและชวนเพื่อนในโต๊ะซึ่งแมรี่เพื่อนสนิทของลลียาก็เห็นดีด้วย

          “นั่นสิ ฉันเห็นด้วย ลิลลี่ไปนะ” แมรี่หันมาถามชวน ลลียาได้ยินก็คิดว่าน่าสนใจเหมือนกัน

          “ก็ดีเหมือนกัน”

          “ผมดีใจที่ลิลลี่จะไปด้วยนะครับ ผมจะได้ติดต่อเจ้าหน้าที่เอาไว้ เราจะไปค้างที่นั่นกัน” เฟรดรีบอธิบายต่อและส่งยิ้มมาให้จนลลียาต้องยิ้มตอบ

          “เอ่อ... ค่ะ”

          “ผมมีแผนที่สำหรับเส้นทางการเดินป่าที่นั่น ผมว่าทุกคนต้องชอบเหมือนผม”

          เฟรดพูดอย่างกระตือรือร้นจากนั้นก็หยิบแผนที่ที่ดูเหมือนจะเตรียมการมาดีกางออกไว้ตรงกลางโต๊ะนั่นทำให้ทุกคนสนใจเป็นอย่างมากรวมถึงลลียา เธอเคยได้ยินว่านิวแฮมป์เชียร์นั้นในช่วงฤดูใบไม้ร่วงจะสวยมากเหมาะแก่การเดินป่าและตัวเธอเองก็ไม่ค่อยจะได้ไปเที่ยวที่ไหน อีกเหตุผลก็คิดไปว่าคงดีเหมือนกันที่ได้อยู่ห่างจากชาร์ลตันบ้าง

          หลังจากมื้อเที่ยง เธอขอตัวกับทุกคนบนโต๊ะไปเข้าห้องน้ำ เมื่อทำธุระส่วนตัวเสร็จเดินออกมาก็เจอเฟรดยืนรออยู่ทำให้เธอตกใจเล็กน้อย เขาส่งยิ้มให้เหมือนทุกครั้ง

          “มีอะไรหรือเปล่าคะ”

          “เย็นนี้ลิลลี่ว่างไหมครับ พอดีว่าอีกสองวันจะเป็นวันเกิดคุณแม่ผม... ผมอยากจะชวนคุณไปช่วยเลือกของขวัญให้ท่านหน่อย... คุณก็รู้ว่า เอ่อ... ผู้ชายอย่างผมเลือกไม่ค่อยถูก” พูดเสร็จก็เกาท้ายทอยอย่างเขินอาย ลลียาได้ยินก็หัวเราะออกมาเบาๆ

          “เย็นนี้หรือคะ” เธอทวนถามย้ำ

          “ใช่ครับ ว่างหรือเปล่า” เฟรดทำหน้ามีความหวัง

          “เอ่อ...” เธอไม่แน่ใจว่าควรตอบตกลงเขาไปไหม จังหวะนั้นเฟรดก็พูดแทรกขึ้นมาเสียก่อนและมันเป็นคำถามที่ทำให้เธอแปลกใจ

          “หรือคุณต้องรอถามคุณชาร์ลตันก่อน”

          “คุณรู้จักเขา?” ลลียาเลิกคิ้วถามกลับ

          “ผมก็... หาข้อมูลนิดหน่อย” เฟรดตอบเสียงอ่อย เขาหาข้อมูลคู่แข่งของตัวเองและพอรู้ว่าชาร์ลตันเป็นใครก็อดจะใจฝ่อไม่ได้เพราะตัวเองไม่มีอะไรเทียบเท่าคู่แข่งได้เลย แบบนี้ลลียาจะสนใจเขาบ้างหรือเปล่า

          “ฉันไม่รู้ว่าคุณหาข้อมูลไปทำไม แต่ฉันจะไปไหนมาไหน ฉันไม่จำเป็นต้องถามเขานะคะ” ลลียาตอบเสียงเรียบและคำตอบของเธอทำให้ใบหน้าของเฟรดมีรอยยิ้ม

          “ถ้าอย่างนั้นเย็นนี้คุณก็ไปกับผมได้น่ะสิครับ... นะครับลิลลี่ ไปช่วยผมเลือกนะ” เฟรดโน้มน้าวอย่างมีความหวัง

          ลลียาได้ยินก็นิ่งคิดเล็กน้อย นึกไปถึงเมื่อเช้าที่ชาร์ลตันบอกว่าจะมารับ คิดได้แบบนั้นก็ยกยิ้มในใจ วันนี้เธอจะไม่ยอมกลับกับเขาปล่อยให้รอเก้อบ้าง

          “ก็ได้ค่ะ” ลลียาตัดสินใจที่จะตอบตกลง นั่นทำให้เฟรดยิ้มกว้าง

          “ขอบคุณนะครับ”

          “ยินดีค่ะ แต่ว่า เลิกงานแล้วเราไปกันเลยได้ไหมคะ คือ... เอ่อ ฉันไม่อยากกลับดึก” ลลียาอ้างเหตุผลอื่นแต่แท้จริงเธออยากจะออกไปก่อนที่ชาร์ลตันจะมารับ

          “ได้ครับ”

          “ถ้าอย่างนั้นเจอกันนะคะ แต่คุณคงไม่ว่าถ้าฉันจะพาแมรี่ไปด้วย” ลลียาพูดต่ออีก สีหน้าของเฟรดดูผิดหวังจนเธอจับสังเกตได้แต่เธอไม่อยากไปกับเขาสองต่อสอง เพราะไม่อยากให้เขาเข้าใจผิดคิดว่าเธอมีใจ เดี๋ยวจะกลายเป็นว่าเธอให้ความหวัง

          “เอ่อ ไม่มีปัญหาครับ”

          “งั้นเยี่ยมเลยค่ะเฟรด”

          ลลียาส่งยิ้มกว้างก่อนที่จะเดินผ่านเขาไปยังห้องทำงานเพื่อเริ่มทำงานในตอนบ่ายและไม่ลืมเอ่ยชวนแมรี่เพื่อนของตัวเองไปด้วยแต่เธอก็ต้องพบกับความผิดหวังเมื่อเย็นนี้เพื่อนสาวของเธอนั้นต้องอยู่เวรแถมมีนัดกับสามีอีก เธอที่รับปากเฟรดไปก็เลยไม่อยากผิดคำพูด จำเป็นต้องไปกับเขาสองคน ในใจก็ครุ่นคิดไปถึงชาร์ลตันว่าจะโกรธเธอหรือไม่ จะรอไหม แต่คิดได้เพียงครู่เธอก็สะบัดศีรษะไล่ความคิดนี้ออกไปเมื่อเธอมีเหตุผลอื่นเข้ามาแทนที่นั่นคือ เธอกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกัน และหากการพนันเพื่อพิสูจน์ว่าเธอนั้นยังรักเขาอยู่ต้องทำตัวติดกันล่ะก็... แบบนั้นลลียาคงจะเสียเปรียบแน่ๆและเขาก็คงจับได้ก่อนที่จะครบหนึ่งเดือนเพราะตัวเธอนั้นมีใจให้เขาตลอดเวลา เรียกได้ว่าทั้งรักทั้งชัง แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าความชังกำลังจะลดน้อยลงอย่างไม่รู้ตัว

 

          ช่วงเย็นชาร์ลตันจอดรถหรูไว้หน้าโรงเรียนเหมือนเช่นทุกวัน เฝ้ามองเด็กเล็กๆเดินผ่านไปผ่านมา รอยยิ้มของเด็กทำให้เขาได้ยิ้มตามและคิดไปไกลว่าถ้าหากเขามีลูก ลูกของเขาจะหน้าตาเป็นอย่างไรกันนะแต่ถ้าพูดถึงแม่เด็กไม่รู้ทำไมในหัวของชาร์ลตันกลับมีภาพของลลียาเป็นคนแรก

          ชายหนุ่มยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเป็นรอบที่สาม ตอนนี้เด็กในโรงเรียนเริ่มบางตา เขาพบความผิดปกติเมื่อไม่เจอลลียาอย่างที่ควรจะเป็นดั่งเช่นทุกวัน มือหนาล้วงโทรศัพท์เครื่องหรูของตัวเองออกมากดเบอร์โทรศัพท์ไปหาหญิงสาวแต่พบว่าเธอไม่ยอมรับสาย นั่นทำให้เขารู้สึกแปลกใจ เลยตัดสินใจเดินเข้าไปดูในโรงเรียนและเจอเข้ากับผู้หญิงสูงโปร่งในชุดกระโปรงสีขาวเดินออกมาจากตึกเรียน ชาร์ลตันไม่รอช้าเดินเข้าไปถาม

          “ขอโทษนะครับ ไม่ทราบว่าคุณรู้จักลิลลี่... เอ่อ ลลียาไหมครับ” ชายหนุ่มเรียกหญิงด้วยชื่อเล่นแต่ต้องรีบเปลี่ยนเป็นชื่อจริงเพราะกลัวว่าคนที่ถามจะไม่รู้จัก

          “อ๋อ ลิลลี่ ค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ” แมรี่ตอบกลับ เธออยู่เวรในวันนี้เลยเลิกงานช้ากว่าปกติ หญิงสาวทอดสายตามองผู้ชายตรงหน้า เธอเห็นเขาบ่อยครั้งในระยะหลัง เป็นผู้ชายที่มารับมาส่งเพื่อนของเธอ

          “ไม่ทราบว่าเธออยู่ไหนครับ ติดงานอยู่หรือเปล่า” ชายหนุ่มถามต่อ

          “ลิลลี่กลับไปตั้งนานแล้วนะคะ เธอไม่ได้บอกคุณเหรอ” แมรี่ถามกลับอย่างสงสัย นึกว่าเพื่อนรักจะโทรศัพท์บอกหนุ่มคนนี้เสียอีก

          “เปล่านี่ครับ ไม่ทราบว่าไปไหน ไปกับใคร” ชาร์ลตันเริ่มถามเสียงเข้ม

          “เอ่อ... กับเพื่อนของเธอน่ะค่ะ เห็นว่าจะไปช่วยเลือกของขวัญให้กับแม่ของเฟรด”

          ทันทีที่ชื่อของอีกคนหลุดออกมา ชาร์ลตันก็ขบกรามแน่นจนนูนเป็นสันนึกโกรธไปถึงคนของตัวเองที่เขาบอกว่าจะมารับแต่เธอก็หนีกลับแถมยังหนีไปกับผู้ชายที่เขาไม่ชอบหน้าอีก

          ชายหนุ่มเอ่ยขอบคุณกับแมรี่จากนั้นก็เดินออกไปหน้าโรงเรียนขึ้นรถยนต์อย่างโกรธกรุ่น เขาขับรถออกไปจากบริเวณนั้นและครุ่นคิดว่าจะลงโทษหญิงสาวอย่างไรดีกับการที่เธอขัดคำสั่งและยังไปกับผู้ชายที่ชอบเธออีก

          “ดื้อกับผมแบบนี้เจอลงโทษหนักแน่ลิลลี่

          ชาร์ลตันบอกเสียงเข้มจากนั้นก็มุ่งหน้าไปทิศทางที่ตรงกันข้ามกับอพาร์ทเม้นท์ของหญิงสาวและไม่ลืมที่จะโทรศัพท์หาเบนจามินให้ออกไปสังสรรค์กันในคืนนี้!


*** เอาล่ะเซ่... ป๋าชาร์ล หึงหนัก แต่จะบอกว่า ใครๆก็บ่นว่าหนูลิลลี่โดนป๋ารังแกตลอดชิมิ... ตอนหน้า เป็นทีป๋าโดนแล้วค่า น่วมของแท้แน่นอนน และการไปเดินป่า... ขอสปอยด์หนักๆ จะนำมาซึ่งการคืนดี... บอกเลย แต่จะเป็นแบบไหนนนน ต้องติดตามอ่านกันต่อนะคะ ^ ^ ***

ปล.ขอบคุณสำหรับการติดตามน้าา ชอบไม่ชอบยังไงอย่าลืมเม้น โหวต บอกกันนะคะ

ปล.2 หากชอบเรื่องนี้ฝากเม้น โหวต เป็นกำลังใจให้ด้วยน้าาา 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

15 ความคิดเห็น

  1. #301 Cinn (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2558 / 13:34
    ชาร์ลตันจะทำไงน้าาา ลุ้นๆๆ
    #301
    0
  2. #291 Little (@peypey) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2558 / 07:33
    เอาแล้ววววสส
    #291
    0
  3. #290 jmonlai (@jmonlai) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2558 / 07:26
    มาเร็วๆ นะ  รอยุจา
    #290
    0
  4. #288 redQueen. (@benjaluk-poy) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 23:16
    ป๋าชาร์ลจะประชดลิลลี่หรอ กลัวลิลลี่เข้าใจผิดอะไรไปอีก หนูลิลลี่เจอหนักแน่ๆ จะลงโทษอะไร
    #288
    0
  5. #287 รัก (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 22:32
    ไรท์ใจร้ายอ่ะ ที่เรี่องนี้ลงให้อ่านยาวๆๆๆๅ แต่อีกเรี่องหนิ่งมาแค่นิเดีวยเอง (หนูพาย )
    #287
    1
    • #287-1 little_writer (@little_chocho) (จากตอนที่ 19)
      14 ตุลาคม 2558 / 23:03
      เรื่องนี้ลงแค่ 3-4 หน้าเท่านั้นเองนะคะ ส่วนเรื่องของหนูพาย ลงให้ 6-7 หน้าในแต่ละครั้ง ก็พอๆกับเรื่องนี้ลงสองรอบเลยค่ะ
      #287-1
  6. #286 อามูร์ (@cookkiecake) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 22:25
    โดนทำโทษแน่
    #286
    0
  7. #285 Soud Pete (@pete-nett) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 22:09
    ชอบมาก ชอบคู่ณอนด้วย
    #285
    0
  8. #284 showgail (@showgail) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 21:57
    เบาๆนะคุณชาร์ล
    #284
    0
  9. #283 ณ มล (@kulrat) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 21:11
    ชาร์ลตันจะมีบทลงโทษอะไรอีกละ ลิลลี่ต้องการมีอิสระบ้างนะตัวเองอย่าเอาแต่ใจมากนักนะ

    #283
    0
  10. #281 รักไร (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 20:47
    ชอบมากๆๆๆขอให้คืนดีกันเร็วๆน้า
    #281
    0
  11. #280 fahpsk (@fahpsk) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 19:53
    #เบนจามินคิดไม่ซื่อแน่นอน#ลิลลี่จะโดนอะไร#ป๋าจะไปเที่ยวกลางคืนทำไม(ประชดลิลลี่ชิมิ)#แล้วป๋าจะน่วมยังไง
    #280
    0
  12. #279 kat-poohpooh (@kattic) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 19:39
    ชอบค่ะชอบ รอ รอ รอ
    มาอัพไวๆนะคะ
    ลุ้นระทึกมากตอนหน้า
    #279
    0
  13. #278 cattycall (@catty_call) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 19:37
    #278
    0
  14. #277 supat18 (@supat18) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 19:19
    ลิลลี่จะโดนอะไรหนอ
    #277
    0
  15. #276 panidasu (@panidasu) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 19:10
    ตกลงเป็นป๋าโดนไม่ใช่ลิลลี่โดนนะ 5555
    #276
    0