จอมวายร้ายหวงรัก (สนพ.อินเลิฟ วางแผงแล้ว)

  • 96% Rating

  • 8 Vote(s)

  • 327,401 Views

  • 604 Comments

  • 2,774 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    206

    Overall
    327,401

ตอนที่ 17 : บทที่8 [เผลอไผล] 100% อัพแล้ว!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22736
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 85 ครั้ง
    12 ต.ค. 58



*** ขอบคุณสำหรับเม้น โหวต ตอนที่แล้วด้วยนะค้าาา ตอนนี้อ่านจบอย่าลืมเม้น โหวต แอดแฟนพันธุ์แท้ กันน้าาาา ^ ^ พาร์ทนี้ทีมริต้าได้เฮกันเลยชิมิ                           เขาจูบกันล๊าวววววว55555555+ ถ้ายังไงฝากติดตามต่อด้วยนะคะ ป๋าชาร์ล 

"จอมวายร้ายหวงรัก" วางแผงวันที่ 21 ตุลานี้ที่งานหนังสือนะคะ ใครไม่สะดวกไปสามารถหาซื้อได้ที่ ร้าน se-ed หรือร้านนายอินทร์ และสามารถสั่งกับทาง สนพ.อินเลิฟได้ลด 20% สามารถจับจองไว้ก่อนได้ที่ลิ้งด้านล่างนะคะ แต่ถ้าใครสะดวกไปซื้อ ไรเตอร์ไปวันที่ 24 ตุลานะคะ... เอาถุงผ้าที่สกรีนภาพหน้าปกไปแจก...  มาเจอกันเยอะๆนะคะ คิคิ***

http://www.inlove-book.com/book/1200




          ทางด้านห้องครัว ลลียาโชคดีที่พบว่าของสดในตู้เย็นมากพอที่จะทำอาหารเที่ยงจานเดียวสำหรับคนสี่คนทานได้ เธอหยิบของออกมาวางกองไว้บนโต๊ะโดยที่รมิดาเดินเข้ามาพอดี

          “ฉันช่วยนะคะ” รมิดาเอ่ยปาก แม้จะรู้ว่าผู้หญิงตรงหน้าคือผู้หญิงที่ฌอห์นรัก แต่เธอเชื่อชาร์ลตันว่าลลียาไม่ได้คิดอะไรจริงๆ เพราะฉะนั้นไม่มีเหตุผลอะไรที่เธอจะทำตัวไม่น่ารักหึงหวงฌอห์นกับลลียา

          “ไม่เป็นไรค่ะ คุณเป็นแขก ให้ฉันทำเองเถอะค่ะ” ลลียาบอกอย่างเกรงใจ

          “ให้ฉันช่วยดีกว่านะคะ เห็นแบบนี้ฉันเรียนทำอาหารมานะ” รมิดาพูดอย่างเป็นมิตรทำให้ลลียาค้นพบว่าผู้หญิงตรงหน้านั้นทั้งสวย น่ารัก ทำไมฌอห์นถึงไม่รักกันนะ

          “ก็ได้ค่ะ”

          เมื่อลลียายอม สองสาวส่งยิ้มเป็นมิตรให้แก่กัน ก่อนที่ลลียาจะเสนอความคิดสำหรับเมนูอาหารตอนกลางวันนี้ซึ่งรมิดาก็เห็นด้วย ทั้งคู่ลงมือช่วยกันทำพูดคุยแลกเปลี่ยนประวัติกัน ลลียาพบว่ารมิดานั้นเด็กกว่าเธอหนึ่งปี ยิ่งไปกว่านั้นทั้งคู่ยังมีแม่เป็นคนไทยเหมือนกัน ลลียาเป็นชาวไทยแท้แต่รมิดาเป็นลูกครึ่งยิ่งทำให้ทั้งสองสาวถูกคอกันไม่น้อย

          “คุณรู้จักฌอห์นมานานแล้วหรือคะ” รมิดาเปิดประเด็นขณะที่กำลังช่วยลลียาหั่นผักอยู่ ส่วนคนถูกถามกำลังต้มเส้นสปาร์เก็ตตี้ชะงักเล็กน้อย

          “ฉันรู้จักกับเขาได้สองเดือนค่ะ เราเจอกันโดยบังเอิญ คุณอย่าคิดมากนะคะ ฉันไม่ได้คิดอะไรกับเขามากกว่าความเป็นเพื่อน” ลลียารีบบอกเพราะไม่อยากให้คู่หมั้นของชายหนุ่มเข้าใจผิด ส่วนรมิดาส่ายหน้าตอบ

          “ฉันรู้ค่ะ ฉันรู้ว่าคุณไม่ได้คิด แต่ฌอห์นคิด” น้ำเสียงและใบหน้าของรมิดาดูซึมลงจนผู้หญิงด้วยกันมองออกว่า   รมิดาคงมีใจให้ฌอห์นแน่ๆ

          “คุณรักเขาหรือคะ” รมิดาตกใจที่ลลียาเดาออกได้ในครั้งแรก

          “คุณเดาออกด้วยเหรอคะ ฉันมองง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ” รมิดาถามอย่างตกใจ

          “ฉันคิดว่าฉันเดาออกนะคะ” ลลียาตอบกลับด้วยรอยยิ้มแต่อีกคนกลับยู่หน้าลง

          “แต่ทำไมใครบางคนที่ฉันอยากให้รู้ เขาเดาไม่ออกกันนะ” ลลียาได้ยินนึกเห็นใจ เอื้อมมือไปจับหัวไหล่ของหญิงสาวเอาไว้อย่างปลอบโยน

          “อย่าคิดมากสิคะ สักวันเขาต้องรู้นะ”

          “แต่รู้ไปก็ไม่มีประโยชน์อยู่ดีค่ะ ในเมื่อเขาไม่ได้รักฉัน” รมิดาพูดแล้วถอนหายใจ นี่คือความจริงที่รู้ดีกันอยู่ ลลียาเห็นก็ไม่อยากให้หญิงสาวหมดกำลังใจ

          “ถ้าคุณพยายามฉันเชื่อว่าเขาจะเห็นความรักของคุณนะคะ”

          “หวังว่านะคะ อย่าพูดเรื่องของฉันเลยค่ะ พูดเรื่องของคุณกับพี่ชาร์ลดีกว่า ไม่อยากจะเชื่อว่าคุณสองคนเป็นแฟนเก่ากัน” การเปลี่ยนมาเรื่องของตัวเองทำให้ลลียาเหวอและแปลกใจที่อีกคนรู้ความลับเรื่องนี้ ไม่เคยมีใครรู้ว่าเธอกับเขาเป็นแฟนเก่ากันแม้กระทั่งกานดา เลยคิดว่ารมิดาคงสนิทกับชาร์ลตันมากจนยอมเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง พอได้คิดก็เริ่มหึงไม่มีเหตุผลแต่เก็บอารมณ์เอาไว้

          “เขาบอกหรือคะ” เธอถามตามตรง

          “ค่ะ พี่ชาร์ลเล่าให้ฟังตอนที่ฉันจะไปถอนหมั้นฌอห์นน่ะค่ะ ความจริงเรื่องนี้ทำให้ฉันล้มเลิกการถอนหมั้นและลองสู้อีกครั้ง ยิ่งรู้ว่าคุณกับพี่ชาร์ลเป็นแฟนกัน ฉันคิดว่าตัวเองพอมีหวัง” รมิดาส่งยิ้มให้ ลลียาได้ยินแบบนั้นตอนแรกว่าจะปฏิเสธไม่ใช่แฟน... แต่ไม่อยากจะทำลายความรู้สึกของอีกคนที่คิดไปแล้ว

          “เอ่อ... ค่ะ ทำไมคุณถึงไม่อยากจะเชื่อว่าฉันจะเป็นแฟนกับเขาล่ะคะ” ลลียาถามอย่างอยากรู้

          “พี่ชาร์ลเจ้าชู้จะตาย แต่ฉันไม่แปลกใจนักหรอกนะคะคุณทั้งสวยและน่ารักแบบนี้ ไม่แปลกที่จะมีผู้ชายมารัก แม้แต่คู่หมั้นของฉัน” ท้ายประโยคดูเศร้าลง ลลียาได้ยินลอบถอนหายใจ เข้าใจความรู้สึกของหญิงสาวดีว่าจะรู้สึกอย่างไรแต่ตัวเธอไม่ได้รักหรือคิดกับฌอห์นเกินคำว่าเพื่อน

          “อย่าคิดมากสิคะ ฉันไมได้คิดอะไรนะ” ลลียาย้ำ

          “ฉันรู้ค่ะ เราเปลี่ยนเรื่องพูดกันดีกว่าไหมคะ ฉันกลัวว่าความเศร้าของฉันจะทำให้บรรยากาศหมอง” รมิดาพูดติดตลกทำให้ลลียาหัวเราะเล็กน้อยก่อนที่จะยอมตามใจ

          ทั้งสองพูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องราวกันอย่างสนุกสนาน ทำให้ห้องครัวเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะส่วนสองหนุ่มด้านนอกนั้นมีบรรยากาศแตกต่างกันลิบลับ ต่างคนต่างนั่งมองโทรทัศน์โดยไม่พูดกันสักคำ แม้ตาจะมองโทรทัศน์แต่ในหัวสมองของทั้งคู่ต่างคนต่างจมอยู่กับความคิดของตัวเอง

          หลังจากผ่านไปสามสิบนาทีรมิดารับอาสามาเรียกสองหนุ่มให้ไปทานอาหารเที่ยงกัน ชาร์ลตันรีบลุกเข้าไปก่อนในขณะที่ฌอห์นเดินตามหลังแต่ส่งสายตาคาดโทษไปยังรมิดาแต่ดูเหมือนอีกคนไม่กลัว

          “คุณต้องเล่นละครให้เนียนนะลิลลี่ เข้าใจไหม” ชาร์ลตันกระซิบลลียาที่กำลังตักอาหารใส่จานอยู่ เขารีบพูดตอนที่ยังอยู่ภายในห้องครัวสองคน

          “ทำไมล่ะ” เธอถามอย่างแปลกใจ

          “มันจะได้เชื่อสนิทใจไง ทำตามที่ผมบอกถ้าอยากให้ฌอห์นเลิกยุ่ง” ชาร์ลตันบอกย้ำอีกครั้ง ลลียาอยากจะถามกลับแต่ต้องเงียบเมื่อเห็นรมิดากับฌอห์นเดินเข้ามาด้านใน

          บรรยากาศบนโต๊ะอาหารขนาดเล็กของเธอนั้นมีสี่คนจับจองพื้นที่กันเรียบร้อย ลลียานั่งคู่กับชาร์ลตัน ส่วนรมิดานั่งคู่กับฌอห์น ทั้งหมดต่างนั่งทานอาหารร่วมกันซึ่งลลียาทำอาหารง่ายๆอย่างสปาร์เก็ตตี้ครีมซอสแฮม ระหว่างที่ทานไปนั้นครีมซอสเลอะปากลลียา เธอกำลังจะเช็ดแต่มือหนาจับมือบางของหญิงสาวเอาไว้ทำให้เธอหันไปมอง เห็นเขายิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนที่จะโน้มใบหน้าลงมาใช้ลิ้นหนาของตัวเองเลียครีมซอสที่ปากของเธอเข้าให้ นั่นทำให้ทั้งสองคนที่เป็นแขกได้มองตาค้าง ลลียาตกใจจะผลักไสออกแต่นึกถึงคำพูดของเขาเสียก่อน

          “กินเลอะแบบนี้ทุกที” ชาร์ลตันถอนใบหน้าออกและส่งยิ้มให้ ลลียาได้อายแก้มแดง

          “หวานกันจังนะคะ ไม่เคยเห็นพี่ชาร์ลมุมนี้สักที” รมิดาได้ทีเอ่ยแซว ส่วนฌอห์นไม่ยอมแพ้

          “ลิลลี่ทำอาหารอร่อยมากเลยครับ ไว้ผมมาทานบ่อยๆได้ไหม” คำถามนี้ทำให้รมิดาหน้าเจื่อนลง ส่วนลลียานิ่งไปเล็กน้อยและตอบกลับ

          “คุณริต้าก็ช่วยทำค่ะ บางทีคุณฌอห์นน่าจะขอให้เธอทำให้ทานนะคะ” ลลียาพูดแล้วส่งยิ้มให้ ฌอห์นได้แต่ยิ้มกลับน้อยๆและทานอาหารต่อ

          “พี่ชาร์ลย้ายมาอยู่กับคุณลิลลี่ที่นี่หรือคะ” รมิดาถามอย่างสนใจ ทั้งสองมองหน้ากันและเป็นชาร์ลตันที่ตอบ

          “ใช่จ้ะ” ชาร์ลตันตอบสั้นๆฌอห์นได้ทีก็ต่อ

          “แปลกนะครับ ทำไมคุณลิลลี่ไม่ย้ายไปอยู่กับพี่ชาร์ลที่เพนส์เฮ้าส์ หรูหรากว่าตั้งเยอะ... แต่เดี๋ยวนะ ผมว่าผมพอรู้นะเพราะพวกกิ๊กของพี่ทั้งหลายรู้รหัสเข้าห้องพี่ใช่ไหม เลยไม่กล้าให้คุณลิลลี่ไป” ชาร์ลตันได้ยินก็คิ้วกระตุกทันทีน้องชายพูดแบบนี้หาเรื่องยุแยงให้ผัวเมียเลิกกันจริงๆ ในขณะที่ลลียาหันไปมองจ้องเขม็งทันที เขาจึงโอบไหล่ของเธอ

          “ฌอห์น นายพูดเกินไป ฉันไม่ได้ยุ่งกับใครมาตั้งนานแล้ว” ชายหนุ่มพูดแก้และหันไปส่งยิ้ม ยอมรับว่าแววตาของลลียานี่หึงสมจริงเอามากๆ

          “ผมว่าผมเปล่านะพี่ คราวก่อนผมยังเจอพี่นอนกับเรนนี่ในห้องอยู่เลย”

          ชาร์ลตันรู้ดีว่าน้องชายจงใจจะแกล้งเพราะเขาไม่เคยพาผู้หญิงมานอนค้างที่เพนส์เฮ้าส์ของตัวเองแต่มักจะพากันไปค้างที่โรงแรมหรือไม่ก็ห้องพักของผู้หญิงเหล่านั้นมากกว่า เพราะเขารักความเป็นส่วนตัว

          “คุณจะพูดให้แฟนเขาทะเลาะกันหรือไง” รมิดาปราม

          “ผมแค่พูดความจริง” ฌอห์นเหมือนไม่ใส่ใจ

          ลลียารู้สึกทานไม่ลง ความเจ้าชู้ของเขาเป็นสาเหตุทำให้เธอและเขาเลิกกันมาก่อน ตอนนี้เมื่อได้ยินก็เหมือนมีคนสะกิดแผลเข้า แม้มือหนาอันอบอุ่นจะกระชับหัวไหล่เธอราวกับจะยืนยันว่าไม่จริงก็ตาม

          “คุณคงไม่เชื่อหรอกใช่ไหมลิลลี่ หืม” ชายหนุ่มกระซิบถามและเธอไม่สบตา

          “ฉันควรตอบว่ายังไงดีล่ะคะ” ลลียาถามเสียงเข้มและหันมายิ้มให้ได้เห็น ชาร์ลตันรู้สึกว่ามันน่ากลัว เขาอยากเอาคืนน้องชายบ้าง ตัดสินใจโน้มใบหน้าลงจูบลลียาเสียดื้อๆแม้เป็นแค่การแตะปากกันเท่านั้น แต่ทำให้แขกสองคนอ้าปากค้างอย่างตกใจ

          “ผมมีแค่คุณ... จริงๆนะ” ชาร์ลตันบอกอย่างจริงใจ ดวงตาสีน้ำตาลทองของเขาจ้องมองเธอแน่วแน่ ลลียาได้ยินก็ใจเต้นแรง ใบหน้าหวานรู้สึกร้อนเห่อไปหมดแต่ทุกอย่างต้องชะงักเมื่อเธอได้ยินเสียงฌอห์นเลื่อนเก้าอี้เสียงดัง

          “ผมนึกได้ว่ามีธุระ ขอตัวก่อน!

          ฌอห์นเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว รมิดาหันซ้ายหันขวาสุดท้ายตัดสินใจจะตามคู่หมั้นหนุ่มไปคิดว่าภาพบาดตาบาดใจนี้คงทำให้เขาของเธอเจ็บปวดแน่ๆ

          “ขอตัวก่อนนะคะ”

          เมื่อทั้งสองออกจากห้องครัวไปจนได้ยินเสียงปิดประตูใหญ่ ลลียาผลักร่างของชายหนุ่มให้ออกห่างแล้วจ้องเขม็งนึกไปถึงการกระทำของเขาเมื่อครู่

          “คุณมาจูบฉันต่อหน้าคนอื่นทำไมกัน!” ลลียาถามเสียงเข้ม

          “จะได้สมจริงไง เห็นไหมมันเดินออกไปเลย” ชาร์ลตันบอก คิดว่าวิธีนี้ได้ผลแถมเขายังได้เปรียบเห็นๆ ลลียารู้สึกว่าเสียเปรียบมากขึ้นทุกวัน ทั้งๆที่ตอนนี้ไม่ได้เป็นแฟนกันเหมือนเมื่อก่อน

          “ไม่เชื่อก็ไม่รู้จะว่ายังไงเหมือนกัน” ลลียาพูดประชด

          “แต่จริงๆ อาจจะยังไม่เชื่อก็ได้นะ ผมคิดว่าเราต้องยกระดับมากกว่านี้” คำตอบของเขาทำให้หญิงสาวนิ่วหน้าและถามกลับอย่างสงสัย

          “ยกระดับเหรอ? ยังไง”

          “เราต้องสมจริงกว่านี้” ลลียายังไม่เข้าใจอยู่ดี

          “ต้องสมจริงกว่านี้อีกเหรอ”

       “ใช่ ผมว่ารับรองได้ผลแน่ๆ” ชาร์ลตันบอกมั่นใจเต็มร้อยยิ่งได้เห็นใบหน้าของลลียาดูแปลกใจเขาก็ยิ่งชอบ เธอตามเขาไม่ทันจริงๆ

          “ยังไงล่ะ” เธอถามต่ออย่างสงสัย

         “เดี๋ยวผมจะบอกนะ... ในห้อง” แววตาเจ้าเล่ห์ของเขา ลลียารู้ได้ทันทีว่ามันหมายถึงอะไร นับวันเขายิ่งหื่นมากขึ้นเหมือนเมื่อก่อนไม่มีผิด เอะอะก็ลากเธอขึ้นเตียง เมื่อก่อนยังดีที่เขายอมฟังและเธอก็รอดตัวมาถึงทุกวันนี้แต่ตอนนี้ดูเขาจะหาโอกาส ถ้าเธอเผลอไผลล่ะก็เขาจัดการเธอแน่ ลลียาหงุดหงิดใจต่อว่าใส่เสียงดัง

          “ฉันอยากจะเป็นบ้าตายกับคุณสองพี่น้องจริงๆ”

          เธอบ่นอย่างสุดจะทนก่อนที่จะลุกขึ้นเก็บจานอาหารเที่ยงของทั้งสองที่ทานค้างเอาไว้ส่วนตัวเธอไม่มีอารมณ์ทานแถมยังพาลโมโหเก็บจานของชาร์ลตันไปไม่ให้เขาทาน ชายหนุ่มเหวอเล็กน้อยแต่ไม่ได้ท้วงอะไร เลือกที่จะเดินออกไปนั่งที่โซฟาตัวยาวสีขาวของเธอแทน

          ลลียาจัดการเรียบร้อยก็เดินออกไปด้านนอกตั้งใจจะเก็บตัวในห้องเพราะไม่อยากเจอเขาอีกกลัวจะเสียเปรียบแต่พอเดินผ่านโซฟาได้เล็กน้อยเท่านั้นมือบางของเธอถูกกระชากและมันก็แรงพอทำให้เธอล้มลงไปบนตักของชาร์ลตันทันทีและเขาเอนร่างของตัวเองนอนลงราบกับโซฟานั่นกลายเป็นว่าเธอกำลังนอนทับเขาอยู่โดยที่อ้อมแขนแข็งแรงโอบรัดแผ่นหลังเธอเอาไว้

          “ปล่อยฉันนะ” ลลียาบอกเสียงเข้ม แต่ชาร์ลตันส่งยิ้มกลับและพูดประโยคที่ชวนให้ใจเต้นแรง

          “ตลอดระยะเวลาหกปีที่ผ่านมา... ผมไม่เคยลืมใบหน้าหวานๆของคุณเลยลิลลี่... ทำไมกันนะ”

          ทั้งคู่มองสบสายตากันอย่างมีความหมาย ระหว่างที่มองกันอยู่นั้นแรงดึงดูดมหาศาลก็ดูดทั้งคู่เข้าหากันแต่เป็น ลลียาที่ได้สติก่อน หญิงสาวใช้มือตัวเองยันหน้าอกของเขาเอาไว้และหลบตา

          “อย่าค่ะ” ชาร์ลตันเห็นท่าทีที่โอนอ่อนลงก็ยิ้ม

          “คุณยังรักผมใช่ไหมลิลลี่” ชายหนุ่มถามด้วยเสียงอ่อนโยน ลลียาสบตาเขาอีกครั้งก่อนที่จะเป็นฝ่ายถามกลับ

          “แล้วคุณล่ะ ตั้งแต่เจอกัน คุณเสนอเงื่อนไขการพนันเพราะอยากรู้ว่าฉันรักคุณอยู่ไหม ทำไมตัวคุณเองไม่เห็นตอบฉันบ้าง ว่าคุณรักฉันอย่างนั้นเหรอ แต่คงไม่ใช่หรอกใช่ไหม เพราะเมื่อก่อนตอนเราคบกันคุณยังไม่เคยบอกรักฉันเลย ฉันครุ่นคิดเรื่องนี้มาตลอดเวลา ถ้าคุณไม่รักฉัน คุณจะต้องการคำว่ารักจากฉันทำไมคะชาร์ลตัน มันสำคัญกับคุณเหรอ หรือคุณแค่อยากจะล้อเล่นกับความรู้สึกของฉัน คุณแค่อยากรู้สึกเป็นผู้ชนะใช่ไหม” ลลียาพรั่งพรูสิ่งที่อยู่ในใจของตัวเองออกมา ชายหนุ่มได้ฟังก็เข้าใจว่าเธอคงทั้งสับสนและไม่เข้าใจ แต่ตัวเขาเองยังไม่มั่นใจในคำตอบนี้เหมือนกัน แค่อยากรู้ว่าเธอรักเขาอยู่ไหม หากเธอบอกว่ารัก เขาคงรู้สึกดีมากๆและถ้าเธอบอกว่าไม่รักเขาก็อยากจะทำให้เธอกลับมารักเขาอีกครั้ง มือหนาหนึ่งข้างปล่อยจากแผ่นหลังที่โอบเธอเอาไว้ แปรเปลี่ยนเป็นลูบใบหน้าเธอแผ่วเบาโดยที่เธอไม่ได้ขัดขืน

          “ลิลลี่ ผม...”

          ลลียาไม่ได้รับรู้ถึงสิ่งที่เขาพูดเพราะโทรศัพท์ของเธอดังขึ้นเสียก่อน หญิงสาวรีบยันตัวเองและเขาก็ยอมปล่อยเธอเป็นอิสระ ลลียาเดินเข้าไปในห้องก่อนที่จะปิดประตูและรับโทรศัพท์ ส่วนชาร์ลตันถอนหายใจออกมา เมื่อครู่เขาคงพูดความในใจออกไปบ้าง แต่ถ้าบรรยากาศไม่พาไปเขาคงไม่พูดแน่ และเมื่อพลาดโอกาสนั้นไปก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดเมื่อไหร่ดีในเมื่อตัวเองยังไม่แน่ใจกับความรู้สึกเหมือนกัน

          ทางด้านรมิดาที่วิ่งลงมาก็ตามฌอห์นจนทันและได้ติดรถเขาออกมาจากอพาร์ทเม้นท์ของลลียา เนื่องจากตอนมาเธอให้คนรถมาส่งและให้กลับไปโดยหวังว่าฌอห์นจะไปส่งที่บ้านแต่สถานการณ์แบบนี้ชักไม่แน่ใจ ยิ่งเขาขับรถเร็วโดยไม่พูดอะไรสักคำทำให้เธอนึกกลัว

          “ฌอห์นคะ”

          “เฉยๆริต้า ถ้าอยากจะไปด้วยกัน” คำพูดของเขาทำให้เธอชะงักและกลายเป็นนั่งนิ่งๆไม่รู้ว่าปลายทางของฌอห์นนั้นคือที่ใดแต่ตอนนี้เธอรู้ว่าเขาเสียใจและเธอจะไม่มีวันยอมปล่อยให้เขาอยู่ลำพังแน่ๆ แม้จะรู้ดีว่าเขาเจ็บปวดเพราะเรื่องผู้หญิงคนอื่นก็ตาม

          สามสิบนาทีรถยนต์คันหรูของเขาก็จอดนิ่งสนิทโดยที่คนขับอย่างฌอห์นก็เดินลงจากรถไปทำให้รมิดารีบวิ่งตาม สถานที่ที่เขามาก็คือสวนสาธารณะขนาดใหญ่ที่อยู่ในเมืองบอสตันนั่นเอง วันหยุดแบบนี้มีเด็กๆและครอบครัวออกมานั่งพักผ่อนหย่อนใจกันมากมายแต่เธอไม่มีเวลาให้สนใจมากนัก เนื่องจากต้องวิ่งตามคนตรงหน้าให้ทัน

          ฌอห์นหยุดนิ่งทิ้งตัวนั่งลงตรงเก้าอี้ที่ติดริมสระน้ำที่อยู่ตรงกลาง รมิดาเดินเข้าไปนั่งเคียงข้าง แต่เขาไม่สนใจ หญิงสาวนั่งอยู่เงียบๆแต่ผ่านไปสักพักอดจะพูดขึ้นไม่ได้

          “คุณรักเธอมากเหรอ” รมิดาเอ่ยถามทำลายความเงียบ ฌอห์นปรายตามองเล็กน้อย

          “ใช่” คำตอบนี้ทำให้คู่หมั้นสาวสะอึก หัวใจเหมือนถูกมีดกรีดและเธอเป็นคนที่ขอมีดมาจากเขาเอง

          “แต่เธอไม่ได้รักคุณ เธอเป็นแฟนพี่ชายของคุณนะ” รมิดาบอกเตือนสติ

          “ผมไม่เชื่อหรอก สองคนนั้นกำลังเล่นละครหลอกผม” ฌอห์นสวนกลับและมองใบหน้าคู่หมั้นสาวอย่างนึกโมโห โดยที่รู้ว่าเธอไม่ได้ทำอะไรผิด

          “เลิกหลอกตัวเองเสียทีฌอห์น เธอเป็นแฟนพี่ชายคุณนะ” รมิดายังย้ำและประโยคนั้นทำให้ฌอห์นไม่ชอบ

          “เธอไม่ใช่ ผมไม่เชื่อ”

          “คุณจะหลอกตัวเองได้อีกนานแค่ไหน ยังไงเธอก็ไม่รักคุณ ได้ยินไหม เธอไม่ได้เลือกคุณ เธอรักพี่ชายของคุณ ยังไงคุณไม่มีวันที่จะ... อื้อ!

          เสียงใสที่พร่ำพูดเมื่อครู่หยุดชะงักเพราะบัดนี้ริมฝีปากของเธอนั้นถูกคู่หมั้นหนุ่มใช้ริมฝีปากของตัวเองประทับลงมาปิดกั้นเสียง แรงจูบของเขาช่างดุเดือดจนเธอรู้สึกเจ็บ ร่างบางพยายามทุบตีแต่เขาไม่ยอมปล่อย ริมฝีปากพยายามจะก่นด่าแต่กลายเป็นเปิดทางให้เขาได้จูบลึกซึ้งมากขึ้น

          รมิดารู้สึกหน้ามืดตาลายกับจูบแรกของเธอโดยคู่หมั้นหนุ่ม ผู้ชายที่เธอรักและเป็นรักแรกของเธอ ความชำนาญของเขาทำให้เธอคล้อยตามอย่างไม่ยาก มือที่คอยผลักไสแปลเปลี่ยนมาเป็นจิกเสื้อของเขาเอาไว้แน่น

          ฌอห์นแค่อยากปิดปากสวยคู่นั้นที่พ่นคำพูดทิ่มแทงใจตัวเองตลอดเวลา แต่พอได้ปิดปากเธอแทนที่จะพอแต่เขากลับไม่ ชายหนุ่มอยากจะลิ้มลองหนักขึ้นกว่าเดิม ยิ่งริมฝีปากอวบอิ่มของเธอเมื่อได้สัมผัสยิ่งติดใจ และพอได้สำรวจด้านในเขาพบว่ามันหวานล้ำ เธอช่างเย้ายวนจนเขาหยุดที่จะสัมผัสเธอไม่ได้... เวลานี้รมิดาทำให้เขาสั่นไหวได้เหมือนกัน

          “อือ” รมิดาครางในลำคอเมื่อเริ่มรู้สึกหายใจไม่ออก เธอทุบเขาอีกครั้งและเขาก็ยอมปล่อยอย่างเสียดาย จ้องมองคู่หมั้นสาวหอบจะเป็นจะตาย ภาพที่เห็นทำให้เขาอมยิ้ม

          “อ่อนหัด!” ฌอห์นแกล้งว่า รมิดาเงยหน้ามองเขาด้วยใบหน้าแดงก่ำ

          “ฉวยโอกาส” รมิดาว่ากลับอย่างเขินอาย จากตอนแรกที่โกรธแต่ตอนนี้กลับเปลี่ยนเป็นอยากลิ้มลองอีก

          “คู่หมั้นกันจูบกันผิดตรงไหนล่ะ ทีหลังหัดตอบสนองด้วยสิ” ฌอห์นยังพูดต่อ จากการจูบเมื่อครู่คิดไม่ถึงว่าสาวเปรี้ยวอย่างรมิดาจะตอบสนองเขาไม่เป็น บางทีเธออาจจะตกใจ... หรือบางทีเธออาจจะไม่เคย

          “ฉัน... ทำไม่เป็นนี่” รมิดาตอบอย่างอายๆ พวงแก้มขาวใสแดงระเรื่ออย่างน่ารัก

          “จริงเหรอ” ฌอห์นถามอย่างแปลกใจ

          “จริงสิ... ถ้าอยากให้ตอบสนอง ทีหลังสอนฉันสิ!” รมิดาทำใจกล้าแม้จะอายแต่ก็พูดออกไป ฌอห์นได้ยินก็อึ้งเล็กน้อย เขาละสายตาจากใบหน้าหวานและหันไปมองสระน้ำเบื้องหน้า

          “เรื่องอะไรจะสอน”

          ฌอห์นตอบสั้นๆแม้ตอนนี้ในใจของตัวเองกลับสั่นไหวกับคู่หมั้นสาวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เพียงแค่จูบเดียวเท่านั้นกลับทำให้หัวใจที่คิดว่าเป็นของลลียามาตลอดกลับเต้นแรงผิดปกติ

          รมิดาได้ยินเขาว่าก็บ่นเบาๆแต่ไม่ยอมจะจากไปไหน นั่งอยู่เป็นเพื่อนเขาเงียบๆทั้งวันเพียงแค่นี้รมิดารู้สึกสุขใจอย่างบอกไม่ถูก ตั้งแต่หมั้นกันคงมีวันนี้ที่เธอกับเขาอยู่ด้วยกันนานที่สุดแม้จะไม่พูดอะไรกันเลยก็ตาม...


*** พาร์ทหน้าขอเสนอชื่อตอนว่า "หึงหวง" คราวนี้และชาร์ลตันได้น่วมของจริง เข่า ศอกมากันให้พรึ่บ 5555555+ จะเป็นยังไงต้องติดตามตอนต่อไปนะคะ ^ ^ ***

ปล.ขอบคุณสำหรับการติดตาม ชอบไม่ชอบยังไงอย่าลืมเม้นบอกกันนะคะ

ปล.2 หากชอบเรื่องนี้ฝากเม้น โหวต เป็นกำลังใจให้ด้วยน้าาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 85 ครั้ง

24 ความคิดเห็น

  1. #586 6638 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:40
    ชอบๆๆๆๆๆๆ
    #586
    0
  2. #585 ตูน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 มกราคม 2559 / 11:50
    เริ่มรู้สึกบ้างแล้ว ตาฌอห์น
    #585
    0
  3. #461 be back (@nuluemon) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2558 / 16:11
    เชีนร์คู่ริต้ากับฌอห์นอยู่นะคะ สู้เขานะลูก
    #461
    0
  4. #257 panbutsaba (@panbutsaba) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 22:00
    ใครหึง?ใครน่วม? รอจ้า
    #257
    0
  5. #255 Tadtar (@tadtar) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 21:13
    สงสารลิลลี่จัง อิเฮียชาร์ลใจร้าย ทำร้ายนางตลอดเลย นางแพ้ทุกยกให้นางชนะบ้างเถอะ สงสารนางจริงๆTT ส่วนคู่น้องนี่ชักจะมีลุ้นละสิ แต่ก็แอบสงสารริต้านะรักข้างเดียวมันเจ็บเนอะ><
    #255
    0
  6. #245 SWNY (@swny1817) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 07:45
    ริต้าจ๋าาา หนูทำให้ฌอห์นหึงหวงหนูบ้างสิ อิตาฌอห์นจะได้รู้ใจตัวเองสักที
    #245
    0
  7. #244 soonnaja (@soonna) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 04:50
    หมั่นไส้คู่พี่น้องจริงๆ
    #244
    0
  8. #243 redQueen. (@benjaluk-poy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 00:35
    ริต้าา ชอบคู่นี้จังอยากรู้เป็นยังไงต่อ อัพต่อเร็วๆน้าค่า
    #243
    0
  9. #242 Thesims Threevvo (@kriswufanjuu) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 22:43
    อยากอ่านนนนตอนหึงหวงงงแล้ววว
    #242
    0
  10. #241 Little (@peypey) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 22:33
    พูดออกไปสักทีสิป๋า คู่ฌอห์นริต้าลุ้นต่อ
    #241
    0
  11. #240 noo004 (@noonong004) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 22:32
    โถ...ริต้าเอ๋ยยย #สงสารนาง #หมั่นไส้อีฌอห์น
    #240
    0
  12. วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 20:24
    ทำไมป๋าเป็นคนแบบนี้~ อ้ำอึ้งอยู่ได้โถ่วว
    #239
    0
  13. #238 supat18 (@supat18) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 20:22

    อีป๋าจะตีมึนอะไรอีก

    #238
    0
  14. #237 little_anya (@little_anya) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 19:55
    สะใจกับคำถามลิลลี่มาก ป๋าอึ้งไปเรยยยยย 😎
    #237
    0
  15. #236 Pim_thanida (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 19:34
    กรี๊ดส์สสสสส ย้ายทีมทันม้ายยยยย เบื่อป๋าชาร์ลลลล้าววว อ้ำอึ้งอยู่นั่นแหละ รักเค้าก้อไม่พูดซะที 555 สู้ป๋าฌอห์ณก้อม่ายยยด้ายยยจูบเดียวใจสั่นเบยยยย 555
    #236
    0
  16. #235 OhLaaa (@OhLaaa) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 19:33
    รักเธออะริต้า
    #235
    0
  17. #234 Koiisumi (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 19:23
    #ทีมริต้า
    #234
    0
  18. #233 loverilak2 (@LoveRilak) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 19:22
    น้องริต้าไปเรียนกับคนอื่นเลยจ๊ะ
    #233
    0
  19. #232 fahpsk (@fahpsk) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 19:14
    หึงหวง นี่คือ..ลิลลี่หรือเฮียชาร์ล[เดาว่าน่าจะเป็นอย่างหลังอ่ะ555น่วม]
    #232
    0
  20. #231 OhLaaa (@OhLaaa) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 16:37
    จูบบบบ ทีมริต้า
    #231
    0
  21. #230 pinmanee wechaphan (@pinnana9) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 14:28
    รอค้าาา
    #230
    0
  22. #228 loverilak2 (@LoveRilak) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 12:57
    คำถามนี้ที่รอคอย
    #228
    0
  23. #227 ณ มล (@kulrat) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 12:21
    รออยู่จ้า

    #227
    0
  24. #226 Pairaya Kambindeelirach (@pairaya_1707) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 08:57
    อีป๋าซึน ไม่มีทางพูดความจริงแน่นอน ฟันธง
    #226
    0