เด็ดหัวใจมาเฟีย

  • 87% Rating

  • 7 Vote(s)

  • 150,044 Views

  • 287 Comments

  • 1,392 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    188

    Overall
    150,044

ตอนที่ 4 : ตอน3 40%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10498
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    19 เม.ย. 58

*** สาวๆขา อ่านแล้วเม้นด้วยนะ คนละเม้นก็ยังดี ต่อไปนี้วิกเตอร์จะลงให้อ่านทุกวันอาทิตย์นะคะ เริ่มลงทุกอาทิตย์นับตั้งแต่อาทิตย์นี้เป็นต้นไป เพราะฉะนั้น... เม้นเป็นกำลังใจให้เค้าด้วยน้าาา หลายๆคนมากมายถามหารูปเล่มเรื่องนี้นะคะ ต้องขอบอกก่อนว่ายังเขียนไม่จบ ถ้ายังไงฝากติดตามความคืบหน้าด้วยน้าาาา จะรออ่านเม้นของทุกคนนะคะ จุ๊บๆๆๆ ***

ปล.ตอนนี้ไรเตอร์เปิดจองหนังสือ "ซาตานกำราบรัก" อยู่ ใครสนใจ สั่งได้นะคะเล่มละ 149 บาทรวมส่ง หรือ ซื้อได้ที่ 7-11 ทุกสาขาทั่วประเทศค่า ^ ^


               ที่อพาร์ทเม้นกลางเก่ากลางใหม่ ร่างสูงที่มีคนเจ็บอยู่ด้านหลังเดินขึ้นบันไดมาได้สามชั้นแล้ว ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยหยดเหงื่อเกาะพราว เขาค้นพบตอนก้าวเข้ามาว่ามันไม่มีลิฟต์ เลยต้องแบกร่างบางที่แม้ไม่ได้หนักเท่าไหร่แต่จากระยะทางก็ทำให้เหนื่อยไม่น้อยเลยทีเดียว

          “ให้ฉันลงไหม” ไอรดาเอ่ยปากถามเมื่อเห็นหยดเหงื่อไหลซึมตรงขมับก็อดจะเป็นกังวลไม่ได้

          “อีกชั้นเดียวก็ถึงแล้ว” เขาพูดเสร็จก็เดินต่อไปอีกไม่กี่นาทีก็ขึ้นมาถึงชั้นสาม ชั้นที่เป็นที่พักของเธอเอง หญิงสาวบอกเลขห้องซึ่งเขาก็เดินไปตามทางก่อนจะหยุดที่หน้าบานประตูสีน้ำตาลบานเล็กและย่อตัวให้หญิงสาวได้ลง ไอรดาเกาะบ่าชายหนุ่มเป็นที่ยึดก่อนจะส่งตัว จากนั้นเปิดกระเป๋าสะพายของตัวเองหยิบกุญแจออกมาและไขประตู เมื่อบานประตูเปิดออก เธอก้าวเข้าไปด้านในเล็กน้อยและหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับชายหนุ่มที่ยังมีเหงื่อซึม

          “ขอบคุณนะคะที่มาส่ง” หญิงสาวบอกอย่างจริงใจแต่ชายหนุ่มที่ยืนหน้าห้องนิ่วหน้า

          “นี่คุณไม่คิดจะชวนผมเข้าไปดื่มน้ำหน่อยเหรอ” คำถามของเขาทำให้เธอย่นคิ้ว

          “แต่นี่มันดึกแล้วนี่คะ คงไม่ดีถ้าใครเห็นเข้า” ทีนี้ชายหนุ่มถึงกับยืนเท้าสะเอวเมื่อสาวเจ้าแค่ขอบคุณที่เขาอุตส่าห์แบกเธอจากด้านนอกถนนเดินเข้ามาในซอยและขึ้นบันไดอีกสามชั้น

          “ผมแบกคุณมาตั้งสามชั้นนะ แถมช่วยคุณด้วย ผมขอแค่นั่งพักนิดหน่อยและน้ำดื่มหนึ่งแก้ว... คุณคงไม่ใจร้ายหรอกนะ” พอได้ยินเขาพูดทวนใบหน้าหวานก็ดูจะรู้สึกผิดเล็กๆก่อนจะเขยิบตัวหนีเปิดช่องให้ตรงประตู

          “เชิญค่ะ”

          เมื่อได้รับการเชื้อเชิญมุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อยและแสร้งตีหน้าเรียบเหมือนเดิมเดินเข้าไปภายในห้อง ถอดรองเท้าออกและเดินเข้าไปด้านใน ห้องพักของหญิงสาวที่ไม่ได้กว้างอะไรเลยหากแต่จัดเป็นระเบียบและเรียบร้อยน่าอยู่เลยทีเดียว ด้านซ้ายมือของเขาเป็นครัวเล็กๆที่ดูแล้วเหมือนเธอจะเข้าครัวประจำเพราะมันมีเครื่องครัวครบชุดที่ทำอาหารได้ ตรงกลางเป็นห้องรับแขกที่มีทีวีเครื่องขนาดกลางกับโซฟาขนาดสองคนนั่งสีฟ้า มีระเบียงเล็กๆที่มีบานประตูเปิดออกไปได้แต่มันถูกคลุมด้วยผ้าม่านสีขาว ทางด้านขวามือของเขามีบานประตูสีน้ำตาลอ่อนตั้งอยู่และปิดสนิท เดาได้ไม่ยากว่าคงเป็นห้องนอน

          ไอรดาปิดประตูตามหลังถอดรองเท้าเปลี่ยนเป็นใส่สลิปเปอร์สีชมพูสวยของตัวเอง จากนั้นก็เดินไปที่ครัวที่ตั้งอยู่มุมห้องทางด้านซ้ายซึ่งเป็นครัวเล็กๆ หญิงสาวเปิดตู้เย็นรินน้ำใส่ในแก้วและเดินกะเผลกยื่นให้ชายหนุ่มที่ยืนกลางห้อง

          “น้ำค่ะ”

          วิกเตอร์รับน้ำมาจากนั้นก็ทรุดตัวลงนั่งตรงโซฟาของหญิงสาว ส่วนไอรดาวางกระเป๋าไว้บนโต๊ะกระจกตรงด้านหน้าโซฟาและเดินกะเผลกไปหยิบกล่องยาที่ตั้งไว้ที่ตู้ข้างกับครัวของเธอ วิกเตอร์หันไปมองก็วางแก้วน้ำลงบนโต๊ะ เดินเข้าไปหาและแย่งกล่องยามาถือเอาไว้

          “ผมทำแผลให้” ชายหนุ่มบอกแต่หญิงสาวกลับส่ายหน้า

          “ฉันทำแผลเองได้ค่ะ ถ้าคุณดื่มน้ำเสร็จแล้ว ฉันจะเดินไปส่งที่หน้าห้อง” ไอรดาพูดต่อพยายามจะแย่งกล่องยากลับมาแต่ชายหนุ่มไม่ยอมให้

          “อย่าดื้อน่าไอรดา”

          “ฉันเปล่าดื้อ ส่งคืนมานะ ฉันเจ็บแผลจะแย่แล้ว” หญิงสาวบอกอย่างเหนื่อยอ่อน

          “ถอดกางเกงออก” จู่ๆเขาก็สั่ง ทำให้ใบหน้าหวานเงยหน้ามองใบหน้าคมเข้มที่อยู่ไม่ห่างกันมากนักอย่างตื่นตระหนกกับสิ่งที่เพิ่งได้ยิน

          “คะ...คุณจะทำอะไร” ไอรดาถามเสียงสั่น

          ได้ยินหญิงสาวถามเสียงสั่นและสีหน้าเป็นกังวลก็ทำให้วิกเตอร์หลุดขำออกมาอย่างช่วยไม่ได้ ทำให้ไอรดาที่ตอนแรกตกใจตอนนี้เปลี่ยนเป็นหน้านิ่วอย่างหงุดหงิด

          “คุณหัวเราะอะไร”

          “คุณน่ะสิ... คิดอะไรอยู่ หืม คิดว่าผมจะทำอะไรกัน” พูดเสร็จก็เขยิบข้าไปใกล้โน้มใบหน้าลง ไอรดาถอยกรูดแต่แผ่นหลังก็ชนเข้ากับเคาน์เตอร์ในห้องครัว ทำให้หมดหนทางที่จะหนีได้แต่ก้มหน้าลงไม่กล้าสบตา เมื่อรับรู้ถึงลมหายใจที่อยู่ใกล้กันแค่เอื้อม

          “ปะ เปล่าซะหน่อย”

          “จริงเหรอ” ชายหนุ่มถามซ้ำ

          “จะ จริงสิ ถอยไปเลยนะ ฉันเจ็บไปหมดแล้วเนี่ย และถ้าให้ดีก็กลับไปเลย ฉันทำแผลเองได้” ไอรดาพูดขึ้นพร้อมกับผลักร่างชายหนุ่มให้ออกห่างแต่ยังไม่ยอมสบตาและเดินเลี่ยงหนีไปทางโซฟาของตัวเอง

          “ผมจะทำให้ ไปถอดกางเกงซะ ไม่อย่างนั้นผมจะช่วยถอด”

          “เอ๊ะคุณ”

          “ผมพูดจริงและทำจริงนะไอรดา” ชายหนุ่มเพิ่มเสียงให้ดูเผด็จการมากขึ้น ท้ายที่สุดความเจ็บปวดก็ส่งสัญญาณเตือนให้เธอเลิกเล่นเกมนี้เสียที หญิงสาวกัดริมฝีปากมองเห็นแววตาของความเจ้าเล่ห์จากดวงตาของเขา เลยเลือกที่จะเดินเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง ปิดประตูล็อคเรียบร้อยและจัดการเปลี่ยนเป็นกางเกงขาสั้นเหนือเข่าแทน

          “มานั่งนี่สิ” วิกเตอร์ที่นั่งลงอยู่ก่อนแล้วก็เอ่ยเรียก หญิงสาวถอนหายใจและเดินทรงตัวไปยังโซฟาก่อนจะนั่งลงข้างๆชายหนุ่ม

          วิกเตอร์จับเรียวขาสวย ให้พาดไว้ที่หน้าขาแกร่ง การกระทำนั้นทำให้ไอรดาตกใจจะชักกลับแต่ก็ถูกยึดไว้แน่นพร้อมกับดวงตาดุดันที่ส่งมาให้ และนั่นทำให้หญิงสาวต้องนั่งนิ่งๆแทน

          ความขาวของเรียวขาสวยนั้นทำให้ร่างสูงกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก แม้จะเคยนอนกับผู้หญิงมาก็เยอะแทบไม่เคยมีอาการแบบนี้กับใครแต่กับไอรดาเพียงแค่ได้เห็นเรียวขาที่มักจะถูกกางเกงขายาวปกปิดเอาไว้ทุกครั้งที่เจอ ก็เผลอจินตนาการไปไกล จนกระทั่งได้ยินเสียงหวานใสทักท้วงมานั่นแหละเขาถึงได้สติอีกครั้ง

          “นี่คุณ จะทำแผลไหม ถ้าไม่ทำฉันจะทำเอง” ไอรดาเอ่ยปากถามอย่างหวาดระแวงเมื่อเห็นเขาจดๆจ้องๆขาของเธออยู่นานสองนานโดยไม่ทำอะไรเลย

          “ใจเย็นๆสิ ผมจะดูก่อนว่าแผลลึกหรือเปล่า” วิกเตอร์กล่าวอ้างแม้จริงๆจะรู้ดีอยู่แก่ใจว่าขาสวยๆของเธอนั้นมันยั่วยวนจนเขาแทบจะละสายตาไปไหนไม่ได้เลย แต่พอโดนทักก็เริ่มจริงจัง จ้องมองแผลอย่างตั้งใจและพบว่ามันไม่ได้ลึกอะไรเลยที่มีเลือดออกคงเพราะการกระแทกแน่ๆ เห็นแบบนั้นก็เบาใจที่หญิงสาวไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรง

          ชายหนุ่มหยิบสำลีในกล่องยาออกมาแล้วเทแอลกอฮอล์ที่อยู่ในขวดลงไป จากนั้นค่อยๆแต้มเบาๆบริเวณที่เป็นแผลเพื่อทำการล้างให้สะอาดเสียก่อนแม้เขาจะพยายามเบามือแต่สำหรับไอรดาแล้วเธอพบว่ามันก็ยังแรงอยู่ดีจนหญิงสาวสะดุ้งแทบนั่งไม่ติด

          “โอ๊ย... เจ็บนะคุณ!” ไอรดาว่าเสียงดังจะชักขาออกแต่ชายหนุ่มก็จับมันเอาไว้แน่น

          “ทนหน่อยสิ” วิกเตอร์บอกก่อนจะเช็ดแผลจนเสร็จ หญิงสาวก็ดิ้นไปมาไม่ยอมอยู่เฉยจนเขาต้องยึดไว้แน่น จากนั้นก็เช็ดทำความสะอาดแผลให้อีกครั้งและนั่นเรียกเสียงร้องให้ร่างบางดังขึ้นไปอีก

          “โอ๊ย...แสบๆๆ เบาๆหน่อยได้ไหม” ไอรดาว่าอีกครั้ง

          “นี่ก็เบาแล้ว”

          ชายหนุ่มตอบกลับคิดว่าแผลเล็กนิดเดียวทำไมหญิงสาวต้องดูเจ็บขนาดนั้นด้วย แต่พอมองใบหน้าหวานที่เหยเกและดวงตากลมโตที่มีน้ำตาคลอหน่วยก็รู้ได้ทันทีว่าเธอคงไม่ได้แกล้งและคงจะเจ็บจริงอย่างที่บอก เห็นแบบนั้นก็นึกสงสารชายหนุ่มเลยโน้มตัวลงไปใกล้แผลที่เขาใส่ยาให้แล้ว จากนั้นก็เป่ามันเบาๆ ความเย็นทำให้เธอลดอาการแสบไปได้บ้าง

          การกระทำของชายหนุ่มจู่ๆก็ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นแรง ท่าทางเป็นห่วงและเอาใจใส่ ไอรดาไม่เคยได้รับมันจากชายคนไหนมาก่อนเลย จนเธอนึกแปลกใจที่รู้สึกอบอุ่นและใจเต้นแรงกับชายหนุ่มตรงหน้านี้

          “หายเจ็บหรือยัง” วิกเตอร์เงยหน้าขึ้นมาถาม

          “เอ่อ... ยังเลย เจ็บอยู่ รีบๆทำเถอะคุณ ฉันแสบหมดแล้ว” ไอรดาบอกกลบเกลื่อน ชายหนุ่มก็หยิบยาฆ่าเชื้อออกมาก่อนจะหยดลงบนแผลซึ่งหญิงสาวก็เอามือปิดปากแน่นด้วยความแสบ

          “แสบมากเลยเหรอ” เมื่อเห็นอาการชายหนุ่มเลยถามขึ้น หญิงสาวไม่ตอบกลับแต่พยักหน้าอย่างแรงแทน

          วิกเตอร์เห็นแบบนั้นก็รีบเป่าที่แผลให้หญิงสาวทันที ซึ่งเขาก็เป่าไปเรื่อยๆจนไอรดาคิดว่าอาการแสบที่เป็นก่อนหน้านั้นมันดีขึ้นมาบ้างแล้ว ชายหนุ่มลอบมองใบหน้าหวานเห็นว่าเธอมีสีหน้าที่ดีขึ้นก็เลยหยุดเป่า จากนั้นก็เอื้อมไปหยิบผ้าก๊อซผืนเล็กจากนั้นก็วางทาบลงไปบนแผลและเขาก็ติดเทปสำหรับปิดแผลเอาไว้อีกทีอย่างแผ่วเบา ก็เป็นอันเสร็จสิ้น ไอรดาเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยแล้วก็เอาขาลงจากตักของชายหนุ่ม

          “มือหนักชะมัด” หญิงสาวได้ทีก็บ่นเบาๆแต่ชายหนุ่มก็ได้ยินเต็มสองรูหู

          “นี่ผมเบาแล้วนะ” วิกเตอร์เถียงก่อนจะลุกขึ้นจากโซฟาหยิบกล่องอุปกรณ์ทำแผลไปเก็บจากนั้นก็กลับมาอีกครั้งพร้อมกับยาแก้ปวดและใจดีรินน้ำใส่แก้วให้เธออีกด้วย ก่อนจะเดินกลับมาและยื่นทั้งสองอย่างให้

          “อะไรน่ะ” ไอรดาถามอย่างสงสัย

          “ทานซะ ยาแก้ปวด คืนนี้คงจะปวดมาก” ชายหนุ่มบอก

          “เป็นหมอหรือไงคะ รู้ดีจัง” เธอถามแกมประชดเมื่อเขาดูจะเจ้ากี้เจ้าการไปซะทุกอย่าง แม้จะรู้สึกดีแต่ก็ไม่เคยมีใครทำให้มันก็เลยรู้สึกแปลกๆ

          “น้องสาวผมเป็นหมอ เวลาผมถูกยิง เธอก็บอกให้ทานประจำ” คำพูดที่ดูไม่จริงจังแต่ประโยคของมันดูน่ากลัวจนไอรดาต้องเบิกตากว้าง

          “คุณเคยโดนยิงด้วยเหรอ” หญิงสาวถามอย่างไม่น่าเชื่อ

          “อือ... ไม่เชื่อเหรอ” ชายหนุ่มถามกลับ

          “อืม” ไอรดาว่า

          “ก็ไม่เคยโดนจริงๆเหมือนกัน ล้อเล่น”

          พอได้ยินวิกเตอร์ตอบแบบนั้นแถมยังกลั้นยิ้มขำอีก ทำให้หญิงสาวยู่หน้าใส่ก่อนจะลุกขึ้นและหันมามองหน้าชายหนุ่มอีกครั้ง

          “ตอนนี้ดึกมากแล้ว คุณควรจะกลับสักที ขอบคุณที่ทำแผลให้นะคะ” ไอรดาบอกไล่กลายๆแต่ก็ไม่ลืมขอบคุณสำหรับน้ำใจของชายหนุ่มที่เธอเพียรปฏิเสธมาแล้วแต่ไม่สำเร็จ

          “คุณนี่ชอบไล่กันจัง” ร่างสูงเท้าสะเอวอดจะถามไม่ได้ ใบหน้าคมเข้มจ้องมองใบหน้าหวานตรงหน้าที่เธอยืนสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัวเลย

          “ฉันไม่ได้ไล่ แต่เห็นว่าดึกแล้ว คนอื่นมาเห็นเข้าจะมองไม่ดี” ไอรดาบอกตามความจริง ชายหนุ่มเพียงแต่ยักไหล่เล็กน้อยก่อนจะยอมกลับไปแต่โดยดี ไอรดาที่กำลังจะปิดห้องก็โดนชายหนุ่มรั้งไว้ก่อน         

          “อย่าลืมล็อกห้องให้เรียบร้อยล่ะคุณ... เผื่อพวกมันมาอีก” ชายหนุ่มเอ่ยเตือนอย่างเป็นห่วง

          “มันไม่รู้จักอพาร์ทเม้นฉันหรอก ขับรถดีๆนะคะ” ไอรดาบอกทิ้งท้ายก่อนจะปิดประตูห้องไป ประโยคหลังของหญิงสาวทำให้ชายหนุ่มใจกระตุกได้เหมือนกันก่อนจะเดินอมยิ้มพร้อมกับลงไปด้านล่าง

          ไอรดาเดินกลับเข้ามาในห้องสายตาก็เหลือบไปเห็นยากับแก้วน้ำยังวางไว้อยู่ตรงโต๊ะเล็ก ก็ส่ายหน้าเล็กน้อยแต่ก็ยอมเดินไปกินตามที่ชายหนุ่มบอกและเข้าห้องนอนไป ไม่นานยาก็ออกฤทธิ์ไอรดาหลับไปทั้งๆที่ยังไม่ได้อาบน้ำ ดูเหมือนว่าถ้าไม่ได้ยาแก้ปวดอย่างที่เขาบอกเธอคงจะนอนปวดแผลทั้งคืนแน่ๆ


*** ตอนนี้แลดูหวานหยดย้อย เดี๋ยวมาดูครึ่งหลังเมื่อคุณแม่เพียงดาวเห็นคุณลูกใช้ผ้าเช็ดหน้าสีชมพู!! อะไรจะเกิดขึ้น งานนี้คุณแม่จะคิดว่าคุณลูกแต๋วแตกหรือเปล่านะ 55555555 เรื่องนี้มีกลิ่นดราม่า แต่ไม่หนัก เพราะมันหวานมาตั้งแต่ต้น... เค้าคิดว่าหวานแล้วนะ 55555+ ยังไงฝากติดตามต่อนะคะ เดี๋ยวแฝดเล็กจะกลับมาป่วนละ รับรองแอบฮา เพราะวิลเลี่ยม ฮี ฮาจริงๆๆนะเอออ คิคิ ฝากติดตามด้วยน้าาาาา ห้ามพลาดนะคะ ***
ปล.ขอบคุณสำหรับการติดตามน้าา ชอบไม่ชอบยังไงอย่าลืมเม้นบอกกันนะคะ
ปล.2 หากชอบเรื่องนี้ฝากเม้น โหวตเป็นกำลังใจให้ด้วยน้าาา ^ ^ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

11 ความคิดเห็น

  1. #275 fahrugnam (@fahrugnam) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2559 / 00:01
    โอ้ยอยากมีโมเม้นท์ขี่หลังบ้างจัง อิอิ
    #275
    0
  2. #243 0875000907a (@0875000907a) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2558 / 15:00
    อิจฉาาาาาาาาาาาาา!! .
    #243
    0
  3. #107 Tudtu Sujaree (@tudtutudtu) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2558 / 02:03
    แหมน่ารักเชียวนะพี่วิก 
    เอาใจสาวมากมายเลย น่ารักสุดๆ
    #107
    0
  4. วันที่ 18 เมษายน 2558 / 15:38
    ต่อไวๆนะสนุกมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #65
    0
  5. #64 Mint'Dd Vorachan (@mintvrc) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 00:34
    รอเลยยย รอๆๆ
    #64
    0
  6. #63 Anotiya330 (@anotiya) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 เมษายน 2558 / 08:19
    ติดตามอยู่นะคะ อ่านตั้งเเต่ลงให้อ่านต่อจากเพชรมาเฟียตั้งแต่แรกเเล้วปลื้มวิกเตอร์มาก>~<ฮีน่ารักอ่าาาหนูไอยด้วย ไม่อยากให้หนูไอยทำงานนี้เลยสงสารบอกวิกเตอร์ไปไม่ได้หรอคะ ฮือT^T ละก้อยากให้ลงบ่อยๆจังอาทิตย์ละซักสองครั้งไม่ได้หรอตัวเค้าคิดถึง ฮือ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #63
    1
    • #63-1 little_writer (@little_chocho) (จากตอนที่ 4)
      14 เมษายน 2558 / 13:31
      งานที่หนูไอทำ รับรองดราม่านิดหน่อยค่า ป๋าวิกเราเข้าใจไม่เหมือนป๋าวินเซนต์คนพ่อ คิคิ ฝากติดตามด้วยนะค้าาา ถ้าเขียนได้เยอะ สัญญาว่าจะมาลงมากกว่าอาทิตย์ละครั้งแน่นอนค่า ฝากติดตามด้วยนะคะ ขอบคุณสำหรับเม้นน้าาาา > <
      #63-1
  7. #62 ขอเป็นแฟนคลับ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 เมษายน 2558 / 23:33
    ไรท์ รอเป็นเล่มอยู่นะค่ะ. สนุกอยากหวานต่อ



    สะสมได้เกือบทุกเล่มอล้วคร้า
    #62
    1
    • #62-1 little_writer (@little_chocho) (จากตอนที่ 4)
      13 เมษายน 2558 / 02:15
      ขอบคุณมากๆเลยนะค้าาา > <
      #62-1
  8. #61 pim (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 เมษายน 2558 / 23:19
    ลงเร็วอีกนิดไม่ได้เหรอคะนานจังอาทิตย์ละครั้งมันนานทรมานคนรอแย่เลย
    #61
    1
    • #61-1 little_writer (@little_chocho) (จากตอนที่ 4)
      13 เมษายน 2558 / 02:34
      ถ้าเขียนเสร็จจะมาลงให้ อาทิตย์ละ 3 วันแน่นอนค่ะ แต่ตอนนี้สถานะของไรเตอร์ สำหรับเรื่องนี้คือเขียนไปอัพไปค่ะ เลยมาอัพให้บ่อยเท่าที่ควรไม่ได้ ถ้ายังไงรบกวนรอก่อนนะคะ ^ ^ สัญญาว่าเขียนเสร็จจะมาอัพให้หลายๆวันเลยค่า
      #61-1
  9. #60 ปลาดาว (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 เมษายน 2558 / 22:15
    นานไปนะ ลงให้อาทิตย์ละครั้ง คิดถึงอยากอ่านไวไว อ่ะไรท์ ลงให้อ่านอาทิตย์ละ 3 วันก็ยังดี นะนะ
    #60
    1
    • #60-1 little_writer (@little_chocho) (จากตอนที่ 4)
      12 เมษายน 2558 / 22:52
      พอดีว่า นิยายเรื่องนี้ ไรเตอร์แต่งไปลงไปค่า ต่างจากเรื่องอื่น เลยลงให้บ่อยไม่ได้ แต่สัญญาได้ว่าจะมาทุกอาทิตย์ นั่นก็คืออัพทุกวันอาทิตย์ค่ะ เพราะก่อนหน้านั้น กำหนดการไม่แน่นอนว่าจะมาวันไหน > < แต่ถ้าเขียนเสร็จก็จะลงให้อ่านอาทิตย์ละสามวันค่ะ ^ ^
      #60-1
  10. #59 June (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 เมษายน 2558 / 21:07
    ก่อนอื่นต้องขอบคุณไรด์นะคะที่สู้อุตส่าห์ลงให้อ่านจนได้อ่าน แม้ไฟดับก็ไม่เป็นอุปสรรค 5555 จุ๊บุๆ



    หวานหยดอีกเหมือนเคย หาเรื่องแต๊ะอั๋งนู๋ไอรึเปล่า ให้ถอดเกงตลอดๆๆ 55555
    #59
    0
  11. วันที่ 12 เมษายน 2558 / 20:49
    รออ่านต่อนะคะ

    #58
    0